Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 101 1-15/1/2001Αρ. Φύλ. 101 1-15 Γενάρη 2001
Τα εγκλήματα των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια
Να επιστρέψουν οι έλληνες στρατιώτες

Ο εφιάλτης των συνεπειών του πολέμου των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών κατά των λαών της Γιουγκοσλαβίας, με τους θανάτους από καρκίνο στρατιωτών σε Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Αγγλία, κλπ. αναστάτωσε

 

 

 

 

 


Ο περασμένος αιώνας και η επικαιρότητα του επαναστατικού μαρξισμού

1. Α' και Β' παγκόσμιος πόλεμος - Οχτωβριανή Επανάσταση - εμφάνιση του διεθνούς ρεβιζιονισμού και διάψευση των θεωριών του

Με το 2001 η εργατική τάξη και οι λαοί αφήνουν πίσω τους τον πιο πολυτάραχο

2. Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση

Για πρώτη φορά

3. Η χρουστσοφική ρεβιζιονιστική αντεπανάσταση και η ανατροπή της διχτατορίας του προλεταριάτου στη Σοβιετική Ένωση

Προς το τέλος του πρώτου μισού του 20ου αιώνα

 


Ο «Ριζοσπάστης» φερέφωνο των δημαγωγιών των χουντομητροπολιτών - Χρ. Παρασκευαΐδη

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ έχει και με τους νέους συμμάχους της -στην «πάλη»(!) κατά της «νέας τάξης πραγμάτων» και στο θέμα των «ταυτοτήτων» -το φεουδαστικό Ιερατείο των χουντρομητροπολιτών και το Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη τα ίδια προβλήματα όπως και με τους άλλους μόνιμους συμμάχους της, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ. Εκεί που αυτή, μέσω του «Ριζοσπάστη» ιδροκοπώντας μαζί με τους Κανελλο-Ζουράριδες, παρουσιάζει τους μεν ως «δημοκρατικό» κόμμα και «φωτισμένη» Δεξιά, οι ηγέτες της «αγνώμονες»(!) σηκώνουν τη σημαία της αντιδραστικής αντικομμουνιστικής θεωρίας του διαβόητου «ολοκληρωτισμού» (Καραμανλής στο Γοργοπόταμο), υμνολογούν τον Κ. Γκλύξμπουργκ και του υπόσχονται την «περιουσία του»(!) ή τρέχουν στο Βίτσι-Γράμμο και στου «Μακρυγιάννη» με τον εγκληματία Παττακό και τους ναζι-φασίστες της «Χρυσής Αυγής», τους δε χουντομητροπολίτες με επικεφαλής των εθνικιστή-ρατσιστή Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη προπαγανδίζει ως «αντιιμπεριαλιστές», κλπ., αυτοί, γνωστά κατάμαυρα κοράκια του φασισμού, εκστασιάζονται και πνίγονται στον πυρετό του αντικομμουνιστικού παραληρήματος του «εγκληματικού συμμοριτισμού»(!) και του «παιδομαζώματος»(!).

Η τακτική του «Ριζοσπάστη» είναι να γράφει κάπου-κάπου κάποια προσεκτικά μισόλογα για τους χουντομητροπολίτες και όταν η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα δε μπορεί να ακολουθήσει αυτή την τακτική επειδή αυτοξεσκεπάζεται, υποχρεώνεται να βγάλει και καμιά ανακοίνωση όπως συνέβηκε με τα περί «συμμοριτισμού»-«παιδομαζώματος» παραληρήματα του φεουδο-αστικού Ιερατείου, στην οποία όμως αποφεύγει σαν «ο διάολος το λιβάνι» να αναφερθεί στο φασίστα Χριστόδουλο -πολιτικο-ιδελογικό ίνδαλμα των εθνικιστών θρησκόληπτων συμμάχων της Κανελλο-Ζιυράρηδων- τον οποίο, ως γνωστόν, καλεί από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» να πάρει μέρος στο ψευδεπίγραφο «Μέτωπο» ή αλλιώς την «επίσημη Ιεραρχία της εκκλησίας με επικεφαλής τον προκαθήμενό της»!!! («Ρ» 22.12.2000).

Όμως ο «Ριζοσπάστης» δε χάνει ευκαιρία να διαφημίζει συστηματικά και συχνά, άλλοτε προσεκτικά και άλλοτε ανοιχτά και προκλητικά, τις απατηλές δημαγωγικές αναφορές του Χριστόδουλου ή αλλιώς τα «θεϊκά» και «θεόπεμπτα» ψεύδη του, όπως πράττει τελευταία μ' αφορμή την ομιλία του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο όπως γράφει, του «εορτασμού του Ιωβηλαίου για τα 2000 χρόνια απ' τη γέννηση του Χριστού» (υπαρκτού κατά τους «Χριστόδουλο-Ριζοσπάστη», αλλά στην πραγματικότητα μυθικού και ανύπαρκτου ιστορικά): «οι εθνικές διαφορές δεν νομιμοποιούνται στην εκκλησία τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος τασσόμενος κατά του ρατσισμού και του εθνικισμού» («Ρ» 30.12.2000)!!! Καλύτερο φερέφωνο διάδοσης απ' το «Ριζοσπάστη» των «ευλογημένων» ψευδών του δε θα μπορούσε να βρει ο μαύρος ρασοφόρος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης.

Σημαίνει μήπως η προβολή και διαφήμιση του Χριστόδουλου απ' τις στήλες του «Ριζοσπάστη» ως «αντιπάλου»(!) του ρατσισμού και του εθνικισμού πως οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις μεταξύ ηγεσία «Κ»ΚΕ-Κανέλλο-Ζουράριδων-Χριστόδουλου προχωρούν ικανοποιητικά και σε λίγο θα δούμε τον «αντιιμπεριαλιστική» και οψίμως «αντιρατσιστή»-«αντιεθνικιστή»(!) κατά το «Ριζοσπάστη» Χριστόδουλο να κάνει το αναμενόμενο «βήμα» που τον καλεί από καιρό να ενταχθεί στο ψευδεπίγραφο «Μέτωπο» των Φλωράκη-Παπαρήγα; Τότε είναι που ο Χριστόδουλος ως άλλος «Χριστός θα προχωρά πάνω στη Γη υψώνοντας παντού την κόκκινη σημαία», όπως προπαγάνδιζε παλιότερα ο «Ριζοσπαστης» (27.6.1999).

 


Σχετικά με τη στάση του εργατικού κόμματος απέναντι στη θρησκεία

Β. Ι. Λένιν

Συνέχεια από το προηγούμενο

Ο μαρξισμός είναι υλισμός. Σαν τέτοιος είναι εξίσου αμείλικτα εχθρικός προς τη θρησκεία, όσο και ο υλισμός των εγκυκλοπαιδιστών του ΧVΙΙΙ αιώνα ή ο υλισμός του Φόϋερμπαχ. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Μα ο διαλεκτικός υλισμός του Μαρξ και του Ένγκελς προχωρεί πιο πέρα από τους εγκυκλοπαιδιστές και τον Φόϋερμπαχ, εφαρμόζοντας την υλιστική φιλοσοφία στον τομέα της ιστορίας, στον τομέα των κοινωνικών επιστημών. Πρέπει ν' αγωνιζόμαστε κατά της θρησκείας. Αυτό είναι το αλφάβητο όλου του υλισμού και, συνεπώς, και του μαρξισμού. Μα ο μαρξισμός δεν είναι υλισμός που σταμάτησε στο αλφάβητο. Ο μαρξισμός προχωρεί πιο πέρα. Ο μαρξισμός λέει: πρέπει να ξέρουμε ν’ αγωνιζόμαστε κατά της θρησκείας, και γι’ αυτό πρέπει να εξηγήσουμε υλιστικά την πηγή της πίστης και της θρησκείας μέσα στις μάζες. Την πάλη κατά της θρησκείας δεν μπορούμε να την περιορίζουμε σ’ ένα αφηρημένο ιδεολογικό κήρυγμα, δεν μπορούμε να την ανάγουμε σ' ένα τέτοιο κήρυγμα. Την πάλη αυτή πρέπει να τη συνδέσουμε με τη συγκεκριμένη πρακτική του ταξικού κινήματος που αποβλέπει στην εξάλειψη των κοινωνικών ριζών της θρησκείας. Γιατί διατηρείται η θρησκεία στα καθυστερημένα στρώματα του προλεταριάτου της πόλης, στα πλατιά στρώματα του μισοπρολεταριάτου, καθώς και στη μάζα της αγροτιάς; Εξαιτίας της αμορφωσιάς του λαού, απαντάει ο αστός προοδευτικός, ο ριζοσπάστης ή ο αστός υλιστής. Συνεπώς, κάτω η θρησκεία, ζήτω ο αθεϊσμός, η διάδοση των αθεϊστικών αντιλήψεων είναι το κυριότερο μας καθήκον. Ο μαρξιστής λέει: Δεν είναι αλήθεια. Μια τέτοια άποψη είναι επιφανειακή, αστικά περιορισμένη πολιτιστική προπαγάνδα. Μια τέτοια άποψη δεν εξηγεί τις ρίζες της θρησκείας αρκετά βαθιά, υλιστικά, αλλά ιδεαλιστικά. Στις σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες οι ρίζες αυτές είναι κυρίως κοινωνικές. Η κοινωνική εξάρτηση των εργαζόμενων μαζών, η καταφανής απόλυτη αδυναμία τους μπροστά στις τυφλές δυνάμεις του καπιταλισμού, που προξενεί κάθε μέρα και κάθε ώρα χίλιες φορές φρικτότερα βάσανα, αγριότερα μαρτύρια στους απλούς ανθρώπους της δουλειάς απ’ ό,τι οποιαδήποτε έκτακτα γεγονότα, όπως πόλεμοι, σ εισμοί κτλ., να που βρίσκεται η βαθύτερη σύγχρονη ρίζα της θρησκείας. "Ό φόβος δημιούργησε τους θεούς". Ό φόβος μπροστά στην τυφλή δύναμη του κεφαλαίου, που είναι τυφλή γιατί δεν μπορεί να προβλεφτεί από τις μάζες του λαού, που στο κάθε βήμα της ζωής του προλετάριου και του μικρονοικοκύρη η δύναμη αυτή απειλεί να του φέρει και του φέρνει την "ξαφνική", την "αναπάντεχη", την "τυχαία" καταστροφή, τον όλεθρο, τη μετατροπή του σε ζητιάνο, σε πόρνη, το θάνατο από την πείνα, να η ρίζα της σύγχρονης θρησκείας που πριν απ' όλα και πάνω απ' όλα πρέπει να έχει υπόψη του ο υλιστής, αν δεν θέλει να παραμείνει υλιστής του νηπιαγωγείου. Κανένα διαφωτιστικό βιβλίο δεν πρόκειται να ξεριζώσει τη θρησκεία από τις μάζες που καταπιέζονται από το καπιταλιστικό κάτεργο και που εξαρτιόνται από τις τυφλές καταστροφικές δυνάμεις του καπιταλισμού, όσο αυτές οι μάζες δεν θα μάθουν μόνες τους ν' αγωνίζονται ενωμένες, οργανωμένα, συστηματικά, συνειδητά ενάντια σ' αυτή τη ρίζα της θρησκείας, ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου σ' όλες τις μορφές.

Μήπως από δω βγαίνει ότι το διαφωτιστικό βιβλίο κατά της θρησκείας είναι βλαβερό ή περιττό; Όχι. Από δω δεν βγαίνει καθόλου ένα τέτοια πράγμα. Από δω βγαίνει ότι η αθεϊστική προπαγάνδα της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει να υποτάσσεται στο βασικό της καθήκον: την ανάπτυξη της ταξικής πάλης των εκμεταλλευόμενων μαζών κατά των εκμεταλλευτών.

Ένας άνθρωπος που δεν έχει μελετήσει βαθιά τις βάσεις του διαλεκτικού υλισμού, δηλ. της φιλοσοφίας του Μαρξ και του Ένγκελς, μπορεί να μην καταλάβει (ή τουλάχιστο, να μην καταλάβει αμέσως) αυτή τη θέση. Πως γίνεται αυτό; Να υποτάξουμε την ιδεολογική προπαγάνδα, το κήρυγμα ορισμένων ιδεών, την πάλη ενάντια σ' αυτό τον εχθρό του πολιτισμού και της προόδου, που διατηρείται χιλιετηρίδες (δηλ. ενάντια στη θρησκεία), στην ταξική πάλη, δηλ. στην πάλη για συγκεκριμένους πρακτικούς σκοπούς στον οικονομικό και πολιτικό τομέα;

Μια τέτοια αντίρρηση ανήκει στις συνηθισμένες αντιρρήσεις κατά του μαρξισμού, και είναι δείγμα απόλυτης άγνοιας της διαλεκτικής του Μαρξ. Η αντίφαση που ενοχλεί όσους έχουν τέτοιου είδους αντιρρήσεις είναι μια ζωντανή αντίφαση της ζωντανής ζωής, δηλ. μια διαλεκτική, κι’ όχι φραστική, όχι επινοημένη αντίφαση. Το να χωρίζουμε μ’ ένα απόλυτο, αδιαπέραστο σύνορο τη θεωρητική προπαγάνδα του αθεϊσμού, δηλ. την εκμηδένιση των θρησκευτικών πεποιθήσεων σε ορισμένα στρώματα του προλεταριάτου, και την επιτυχία, την πορεία, τις συνθήκες της ταξικής πάλης αυτών των στρωμάτων, σημαίνει ότι δεν σκεπτόμαστε διαλεκτικά, ότι μετατρέπουμε σε απόλυτο σύνορο εκείνο που είναι κινητό, σχετικό σύνορο, σημαίνει ότι διασπούμε βίαια εκείνο πού συνδέεται αδιάσπαστα στη ζωντανή πραγματικότητα. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Το προλεταριάτο μιας δοσμένης περιοχής και ενός δοσμένου κλάδου της βιομηχανίας αποτελείται, ας υποθέσουμε, από ένα πρωτοπόρο στρώμα αρκετά συνειδητών σοσιαλδημοκρατών που, εννοείται, είναι αθεϊστές, και από αρκετά καθυστερημένους, συνδεμένους ακόμη με το χωριό και την αγροτιά εργάτες που πιστεύουν στο Θεό, πηγαίνουν στην εκκλησία ή ακόμη βρίσκονται και κάτω από την άμεση επιρροή του τοπικού παπά που ιδρύει, ας υποθέσουμε, μια χριστιανική εργατική ένωση. Ας υποθέσουμε, σε συνέχεια, πως η οικονομική πάλη σ’ αυτόν τον τόπο οδήγησε σε απεργία. Για το μαρξιστή είναι υποχρεωτικό να βάλει σε πρώτη μοίρα την επιτυχία του απεργιακού κινήματος, είναι υποχρεωτικό ν' αντιδράσει αποφασιστικά στο χωρισμό των εργατών σ' αυτή την πάλη σε αθεϊστές και χριστιανούς, να παλέψει αποφασιστικά ενάντια σ' αυτό το χωρισμό. Το αθεϊστικό κήρυγμα μπορεί να είναι κάτω απ’ αυτούς τους όρους και περιττό και βλαβερό, όχι από την άποψη των στενοκέφαλων υπολογισμών να μην τρομάξουν τα καθυστερημένα στρώματα, να μη χάσουμε την ψήφο στις εκλογές κτλ., μα από την άποψη της πραγματικής προόδου της ταξικής πάλης, που στις συνθήκες της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας οδηγεί εκατό φορές καλύτερα τους χριστιανούς εργάτες στη σοσιαλδημοκρατία και στον αθεισμό παρά το σκέτο αθεϊστικό κήρυγμα. Ο κήρυκας του αθεϊσμού σε μια τέτοια στιγμή και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες θα έπαιζε μονάχα το παιχνίδι του παπά και των παπάδων, που τίποτε δεν επιθυμούν τόσο, όσο την αντικατάσταση του χωρισμού των εργατών με βάση τη συμμετοχή στην απεργία, με το χωρισμό τους με βάση την πίστη στο θεό. Ο αναρχικός, κηρύσσοντας με κάθε τρόπο και μέσο τον πόλεμο κατά του Θεού, στην πράξη θα βοηθούσε τους παπάδες και την αστική τάξη (όπως και πάντα οι αναρχικοί στην πράξη βοηθούν την αστική τάξη). Ο μαρξιστής πρέπει να είναι υλιστής, δηλ. εχθρός της θρησκείας, μα υλιστής διαλεκτικός, δηλ. που βάζει το ζήτημα της πάλης κατά της θρησκείας όχι αφηρημένα, όχι στη βάση ενός αφηρημένου, καθαρά θεωρητικού, πάντα αναλλοίωτου κηρύγματος, μα συγκεκριμένα, στη βάση της ταξικής πάλης που διεξάγεται στην πράξη και που διαπαιδαγωγεί τις μάζες περισσότερο άπ’ όλα και καλύτερα απ’ όλα. Ο μαρξιστής πρέπει να ξέρει να υπολογίζει όλες τις συγκεκριμένες συνθήκες, να βρίσκει πάντα το σύνορο ανάμεσα στον αναρχισμό και στον οπορτουνισμό (αυτό το σύνορο είναι σχετικό, κινητό, μεταβλητό, όμως υπάρχει), να μην πέφτει ούτε στον αφηρημένο, φραστικό, στην πράξη κούφιο "επαναστατισμό" του αναρχικού, ούτε στη στενοκεφαλιά και στον οπορτουνισμό του μικροαστού ή του φιλελεύθερου διανοουμένου που φοβάται την πάλη με τη θρησκεία, ξεχνάει αυτό το καθήκον του, συμβιβάζεται με την πίστη στο θεό, καθοδηγείται όχι από τα συμφέροντα της ταξικής πάλης, μα από ένα μικροπρεπή, μίζερο μικρουπολογισμό: να μην στενοχωρήσει, να μην αποδιώξει, να μην τρομάξει, και από τον πάνσοφο κανόνα: "ζήσε και άσε και τους άλλους να ζουν" κτλ. κτλ.

Απ’ αυτήν την άποψη πρέπει να λύνουμε όλα τα επιμέρους ζητήματα που αφορούν τη στάση της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στη θρησκεία. Λογουχάρη, συχνά προβάλλεται το ερώτημα, αν μπορεί ένας παπάς να είναι μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, και συνήθως απαντούν σ’ αυτό το ερώτημα χωρίς κανενός είδους επιφυλάξεις καταφατικά, προβάλλοντας σαν επιχείρημα την πείρα των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Αλλά αυτή η πείρα γεννήθηκε όχι μονάχα από την εφαρμογή της θεωρίας του μαρξισμού στο εργατικό κίνημα, μα και από τις ειδικές ιστορικές συνθήκες της Δύσης, που δεν υπάρχουν στη Ρωσία (θα μιλήσουμε παρακάτω γι’ αυτές τις συνθήκες), έτσι που η δίχως όρους καταφατική απάντηση εδώ δεν είναι σωστή. Δεν επιτρέπεται μια για πάντα και για όλες τις συνθήκες να δηλώσουμε ότι οι παπάδες δεν μπορούν να είναι μέλη του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, αλλά και δεν επιτρέπεται μια για πάντα να προβάλουμε και τον αντίστροφο κανόνα. Αν ο παπάς έρχεται σε μας για μια από κοινού πολιτική δουλειά και εκπληρώνει ευσυνείδητα την κομματική δουλειά, χωρίς να δρα ενάντια στο πρόγραμμα του κόμματος, μπορούμε να τον δεχτούμε στις γραμμές της σοσιαλδημοκρατίας, γιατί η αντίφαση του πνεύματος και των βάσεων του προγράμματος μας με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του παπά θα μπορούσε να παραμείνει κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες μια αντίφαση που αφορά μονάχα αυτόν, προσωπικά αυτόν, και η πολιτική οργάνωση δεν μπορεί να υποβάλλει τα μέλη της σε εξετάσεις για το αν δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στις αντιλήψεις τους και στο πρόγραμμα του κόμματος. Αλλά, εννοείται, μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να είναι σπάνια εξαίρεση ακόμη και στην Ευρώπη, κι’ όσο για τη Ρωσία είναι πια ελάχιστα πιθανή. Και αν, λογουχάρη, ο παπάς έμπαινε στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και άρχιζε να διεξάγει σ’ αυτό το κόμμα, σαν κύρια και σχεδόν μοναδική δουλειά του, ένα δραστήριο κήρυγμα των θρησκευτικών αντιλήψεων, τότε το κόμμα θα έπρεπε δίχως άλλο να τον διώξει από το περιβάλλον του. Πρέπει όχι μονάχα να δεχόμαστε, μα και να τραβούμε με κάθε τρόπο στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα όλους τους εργάτες που διατηρούν την πίστη στο Θεό, είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στην παραμικρότερη προσβολή των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, μα τους τραβούμε για να τους διαπαιδαγωγήσουμε στο πνεύμα του προγράμματος μας και όχι για να το καταπολεμήσουν ενεργά. Δεχόμαστε μέσα στο κόμμα την ελευθερία γνωμών, μα σε ορισμένα όρια που καθορίζονται από την ελευθερία των ομάδων: δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βαδίζουμε χέρι με χέρι με τους δραστήριους κήρυκες απόψεων που απορρίπτονται από την πλειοψηφία του κόμματος.

Άλλο παράδειγμα: μπορούμε άραγε σ’ όλες τις συνθήκες, χρησιμοποιώντας το ίδιο μέτρο, να καταδικάζουμε τα μέλη του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος για τη δήλωση: "ο σοσιαλισμός είναι η θρησκεία μου" και για το κήρυγμα απόψεων που αντιστοιχούν σε μια τέτοια δήλωση; Όχι. Η απομάκρυνση από το μαρξισμό (και συνεπώς και από το σοσιαλισμό) είναι εδώ αναμφισβήτητη, μα η σημασία αυτής της απομάκρυνσης, το ειδικό, ας πούμε, βάρος της, μπορεί να είναι διαφορετικό σε διαφορετικές συνθήκες. Άλλο πράγμα είναι, όταν ο προπαγανδιστής ή ο άνθρωπος πού παίρνει το λόγο μπροστά στην εργατική μάζα μιλάει έτσι, για να είναι πιο κατανοητός, για ν’ αρχίσει την ανάπτυξη του θέματος, για να υπογραμμίσει πιο ρεαλιστικά τις απόψεις του με όρους πιο συνηθισμένους στην καθυστερημένη μάζα. Κι’ άλλο πράγμα είναι, όταν ένας συγγραφέας αρχίζει να κηρύσσει τη "θεοπλασία" ή το θεοπλαστικό σοσιαλισμό (λογουχάρη, στο πνεύμα των δικών μας Λουνατσάρσκι και Σίας). Όσο στην πρώτη περίπτωση η καταδίκη θα μπορούσε να είναι μικροπρέπεια ή ακόμη και άτοπος περιορισμός της ελευθερίας του προπαγανδιστή, της ελευθερίας της "παιδαγωγικής" επενέργειας, τόσο στη δεύτερη περίπτωση η κομματική καταδίκη είναι απαραίτητη και υποχρεωτική. Η θέση: "ο σοσιαλισμός είναι θρησκεία" για άλλους είναι μορφή περάσματος από τη θρησκεία στο σοσιαλισμό, και για άλλους, από το σοσιαλισμό στη θρησκεία.

Συνεχίζεται

 


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

4. «Διέκοψε» άραγε ο ΣΤΑΛΙΝ την πορεία της ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική);

Το Μάρτη του 1918 ο αρχηγός

Συνεχίζεται


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΣΤΗΝ
«ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Πάει και το δυο χιλιάδες με τρελές τις αγελάδες
και ευχάριστες απάτες. Κατρακυλά το Ευρώ
και το Κουρσκ εις το βυθό.

Το Αιγαίο αμφισβητείται και ο Οτσαλάν κρατείται...
Ο Κουστένιτσα προωθείται και «ανεξαρτητοποιείται».

Ολυμπιακοί και σύμβουλοι, της Γιάννας και του Λάσκα
πασκίζουνε φιλότιμα με τον Δον Χουάν αντάμα.

Υπήρξαν βάναυσοι καιροί, αγριότητες πρωτοφανείς
απ' τα παλιά τα χρόνια, μα τούτοι οι ηλεκτρονικοί
κάνανε τρύπα τη ζωή.

Τέλος και των αγροτών. Πάει και το πορτοκάλι
το βαμβάκι και το λάδι, αναδιάρθρωση μας λένε,
των παλιών καλλιεργειών, με μαρούλια και με σκόρδα
ρίγανη και μαϊντανό! «είναι για την χοληστερίνη,
κάνουνε καλό».

Χρόνια πολλά κι' οι Βρυξέλλες νάν' καλά κι' η ελεύθερη αγορά

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΜΙΑΝΑΚΟΣ
31.12.200
0

 


Άκουσον, άκουσον!!!

Διαβάζω στο «Ριζοσπάστη» της Κυριακής 10 Δεκεμβρίου 2000 «Το 9ο Συνέδριο υπέβαλε σε κριτική την πολιτική και δράση του κόμματος, από το 8ο Συνέδριό του, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στη γραμμή και στη δράση του κόμματος από το 8ο Συνέδριο μέχρι τη 12η Ολομέλεια (Φλεβάρης 1968), κυριάρχησε βασικά η δεξιά οπορτουνιστική παρέκκλιση...». Και παρακάτω λέει: «ανεπάρκεια της καθοδήγησης του κόμματος, η λειψή αφομοίωση και η μη δημιουργική εφαρμογή της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας, οι παραβιάσεις βασικών λενινιστικών αρχών». Και συνεχίζει: «Στάθηκε στη λαθεμένη ανάλυση των ταξικών δυνάμεων του 8ου, με την εκτίμηση για ύπαρξη "εθνικής αστικής τάξης", την οποία κατέτασσε στις κινητήριες δυνάμεις της "δημοκρατικής - αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης". Έκανε κριτική για τη λαθεμένη εκτίμηση περί "ειρηνικού δρόμου" της επανάστασης, όπως και στην υιοθέτηση της απόφασης της 8ης Ολομέλειας της ΚΕ το 1958, για τη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων».

Τι να πει κανείς; Από το 1956 οι κομμουνιστές πάλευαν και φώναζαν ακριβώς αυτά τα πράγματα, ότι η «εθνική αστική τάξη», το «ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», η «ειρηνική συνύπαρξη», κ.α., η διάλυση των κομματικών Οργανώσεων δια μέσου του ραδιοσταθμού «Φωνή της Αλήθειας» που έλεγε, όπου ακόμα υπάρχουν Κομματικές Οργανώσεις πρέπει να διαλυθούν, και μ' αυτόν τον τρόπο ειδοποιούσαν την Ασφάλεια να κάνει συλλήψεις διαλύοντας τις Κομματικές Οργανώσεις.

Αυτά ακριβώς τα ονόμασαν οι κουκουέδες λικβινταρισμό και ρεβιζιονισμό, προδοσία των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού από το 20ο Συνέδριο και την 6η «ιστορική» Ολομέλεια του 1956. Και αυτοί οι «φωστήρες» αντί να συγχαρούν τους χιλιάδες μα πολλές χιλιάδες μελών του κόμματος, μαχητών και αξιωματικών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, τους διαγράφουν σαν «αντικομμουνιστές, αντισοβιετικούς, συνεργάτες του ιμπεριαλισμού, προδότες» και τους στέλνουν στις φυλακές και τις εξορίες της παγωμένης Σιβηρίας, όπως του 44 συντρόφους και το Νίκο Ζαχαριάδη, τον οποίο και εξόντωσαν στο Σουργκούτ της Σιβηρίας. Τώρα ύστερα από 44 χρόνια ανακάλυψαν οι «σοφιστές» αυτό για το οποίο διέγραψαν τους κομμουνιστές. Πως πρέπει να τους χαρακτηρίσει κανείς; (Κρίμα που δεν υπάρχουν Σοβιέτ να τους λέγαμε αντισοβιετικούς και συνεργάτες του ιμπεριαλισμού...). Αυτούς ποιος θα τους διαγράψει τώρα που ανακάλυψαν την αλήθεια τόσο αργά κάνοντας τόση ζημιά στο Κόμμα και στο κίνημα; Ελιγμοί δημαγωγικοί

Με εκτίμηση,

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

 

 

Συνδρομές - Οικονομικές ενισχύσεις

Σινάνης Κ. 5.000 Πάνου Χρ. 3.000
Γ.Α. 5.000    
Εισφορές Γιάννη Β. Καραστάθη και φίλων της «Ανασύνταξης» από Αλμυρό 30.000

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο περασμένος αιώνας και η επικαιρότητα του επαναστατικού μαρξισμού

Ο «Ριζοσπάστης» φερέφωνο των δημαγωγιών των χουντομητροπολιτών - Χρ. Παρασκευαΐδη

Β. Ι. Λένιν: Σχετικά με τη στάση του εργατικού κόμματος απέναντι στη θρησκεία (συνέχεια από το προηγούμενο)

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Δημοσθένη Διαμανάκου: Στο χρόνο (ποίημα)

Νίκου Κυριακίδη: Άκουσον, άκουσον!!!

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55