Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 102 15-31/1/2001Αρ. Φύλ. 102 15-31 Γενάρη 2001
Αμερικάνικες πιέσεις για το νέο «τρομονόμο»
Όχι στην παραπέρα φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής

Οι πιέσεις που ασκούνται στη χώρα μας

 

 

 

 

 


Το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ σε Γοργοπόταμο-Μακρυγιάννη

Ο αρχηγός του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ έτρεξε στις 26 Νοέμβρη του προηγούμενου χρόνου στο Γοργοπόταμο

 


Β.Ι. ΛΕΝΙΝ
77 χρόνια απ' το θάνατό του

 

Ο μεγάλος Σοβιετικός ποιητής Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι για τον ΛΕΝΙΝ:

«Ο Λένιν και τώρα είναι πιο ζωντανός απ' όλους τους ζωντανούς. Γνώση μας, δύναμη και όπλο»


Ο Λένιν για τη δικτατορία

Το κυριότερο πράγμα που δεν καταλαβαίνουν οι σοσιαλιστές και που φανερώνει πως θεωρητικά είναι κοντόφθαλμοι, πως είναι αιχμάλωτοι των αστικών προκαταλήψεων και πως πρόδωσαν πολιτικά το προλεταριάτο, είναι τούτο, ότι στην καπιταλιστική κοινωνία, όταν η ταξική πάλη, που βρίσκεται στη βάση της κοινωνίας αυτής, οξύνεται κάπως σοβαρά, δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε το ενδιάμεσο, παρά τούτο μόνο: είτε δικτατορία της αστικής τάξης, είτε δικτατορία του προλεταριάτου. Κάθε ονειροπόλημα μικροαστού για κάποια τρίτη λύση είναι αντιδραστικό θρηνολόγημα μικροαστού. Αυτό το μαρτυρεί και η πείρα της υπερεκατόχρονης εξέλιξης της αστικής δημοκρατίας και του εργατικού κινήματος όλων των προηγμένων χωρών, και ιδιαίτερα η πείρα της τελευταίας πενταετίας. Αυτό διδάσκει και όλη η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, όλο το περιεχόμενο του μαρξισμού, που εξηγεί ότι σε κάθε εμπορευματική οικονομία είναι οικονομικά αναπόφευκτη η δικτατορία της αστικής τάξης, που δεν υπάρχει άλλος να την αντικαταστήσει, εκτός από την τάξη των προλετάριων, τάξη που αναπτύσσεται, πληθαίνει, συσπειρώνεται, δυναμώνει από την ίδια την εξέλιξη του καπιταλισμού.

Ένα άλλο θεωρητικό και πολιτικό λάθος των σοσιαλιστών είναι ότι δεν καταλαβαίνουν πως οι μορφές της δημοκρατίας, αρχίζοντας από τα έμβρυά της στην αρχαιότητα, άλλαζαν αναπόφευκτα στη διάρκεια των χιλιετηρίδων, παράλληλα με την αντικατάσταση της μιας κυρίαρχης τάξης από μιαν άλλη. Στις αρχαίες δημοκρατίες της Ελλάδας, στις πόλεις του μεσαίωνα, στις προηγμένες δημοκρατικές χώρες η δημοκρατία παρουσίασε διαφορετικές μορφές και εφαρμοζόταν σε διαφορετικούς βαθμούς. Θα ήταν η μεγαλύτερη ανοησία να πιστέψει κανείς πως η πιο βαθιά επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας, το πρώτο στον κόσμο πέρασμα της εξουσίας από τη μειοψηφία των εκμεταλλευτών στην πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων μπορεί να συντελεστεί μέσα στα παλιά πλαίσια της παλιάς, αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να συντελεστεί χωρίς τις πιο απότομες στροφές, χωρίς τη δημιουργία νέων μορφών δημοκρατίας, νέων θεσμών που ενσαρκώνουν τους νέους όρους εφαρμογής της κτλ.

Η δικτατορία του προλεταριάτου μοιάζει με τη δικτατορία των άλλων τάξεων κατά τούτο: ότι την προκάλεσε, όπως και κάθε δικτατορία, η ανάγκη να κατασταλεί με τη βία η αντίσταση της τάξης που χάνει την πολιτική κυριαρχία. Η ριζική διαφορά ανάμεσα στη δικτατορία του προλεταριάτου και στη δικτατορία των άλλων τάξεων - τη δικτατορία των τσιφλικάδων στο μεσαίωνα, τη δικτατορία της αστικής τάξης σε όλες τις πολιτισμένες καπιταλιστικές χώρες - βρίσκεται στο ότι η δικτατορία των τσιφλικάδων και της αστικής τάξης σήμαινε βίαιη καταστολή της αντίστασης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, δηλαδή των εργαζομένων. Απεναντίας, η δικτατορία του προλεταριάτου σημαίνει βίαιη καταστολή της αντίστασης των εκμεταλλευτών, των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, δηλαδή μιας ασήμαντης μειοψηφίας του πληθυσμού.

Β.Ι. Λένιν, τ. 37, σελ. 16-17

 


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

5. Η εκμηχάνιση της ΕΣΣΔ και η κολεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας

Βέβαια υπάρχουν πρόθυμοι

Συνεχίζεται

 


ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ

Λεύτεροι είμαστε άνθρωποι!
Όχι δούλοι και γαϊδάροι
να μας πάνε στην Ευρώπη
το κεφάλαιο να μας γδάρει.

Τι κάνεις τους πια δεν βρίζει
για τη μαύρη αυτή κατάντια,
δεν κλωτσάει, δεν γκαρίζει
και δεν πάει κανείς ενάντια.

Σκέτο πια γομαριλίκι:
θεν υποταγή μας όνεια
να μας τρώνε πάντα οι λύκοι
σκλάβοι να' μαστε αιώνια.

Να' μαστε κουτοί γαϊδάροι
να δεχτούμε το ευρώ τους,
τη ληστεία τους, τα βάρη,
του θανάτου το σταυρό τους.

Την Ευρώπη, που προσμένει
με τα τόσα μεγαθήρια
μονοπώλια ενωμένη
να μας πάει στα κοιμητήρια.

Ευκολόπιστοι γαϊδάροι,
νιώστε δα το που μας πάνε
να μην μείνει ούτε ποδάρι
από μας, που θα μας φάνε.

Μας πηγαίνει ο Σημίτης
με ξενόδουλη παρέας
(ο πατέρας του ΕΑΜίτης!)
στο φρικτό χαμό μοιραία...

Και του «Κ»ΚΕ οι αποστάτες
με Φλωράκη-Παπαρήγα
που 'ναι αντεπαναστάτες,
με τους μύθους φίνα.. πήγαν.

Το κεφάλαιο στα πόδια
θα κρατιέται μόνο μ' αίμα.
Σπα με χρήμα τα εμπόδια,
με τη βία και το ψέμα.

Τις πατρίδες να σαρώσει
θέλει σ' όλο τον πλανήτη.
Την πλήρωσαν πρώτοι Ρώσοι
με το λύκο-Γιέλτσιν θήτη...

Επανάσταση όλοι αντάμα
να τοιμάσουμε από τώρα,
της ζωής το μέγα θάμα,
να ξεσπάσει λαομπόρα.

Παν στον τόπο μας αφέντης
σαν τον Ήλιο να 'ναι αιώνια
ο Λαός μας ο λεβέντης
δίχως ξένους γδάρτες, ψώνια.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ
31.12.2000


Η νέα δεξιά οπορτουνιστική «Μετασοβιετική Εποχή»
απ' τον καμουφλαρισμένο αντισταλινισμό της «λαθολογίας» στον ανοιχτό αντισταλισμό

Το «γοητευτικό» καρναβαλικό «ξεφάντωμα» της «Μετασοβιετικής Εποχής» με τις πολύχρωμες «φιλοσταλινικές» μάσκες οδήγησε τελευταία σε επικίνδυνη ασφυξία και ο πρωταγωνιστής αυτού του «ξεφαντώματος» πολιτικός της υπεύθυνος αποφάσισε να «ξεφορτωθεί» ακόμα και την τελευταία διάτρητη «φιλοσταλινική» μάσκα, που είχε εντελώς ξεθωριάσει και χάσει μια για πάντα κάθε λάμψη και γοητεία.

Πέταξε τη «φιλοσταλινική» μάσκα στις παραμονές του 16ου συνεδρίου -και αυτό όχι τυχαία- αλλά μετά απομόνωσή του και το κλείσιμο του γραφείου της «Μετασοβιετικής Εποχής» αρχές του περασμένου Μάη και έχοντας πλέον ως διεύθυνση της εφημερίδας την προσωπική διεύθυνση του Σ.Μ. (Καχραμάνου 24) -καταχτώντας έτσι πρωτοφανές ρεκόρ «μαζικοποίησης»(!) της ρεβιζιονιστικής απάτης του λεγόμενου «Ανασυντασσόμενου ΚΚΕ (1918)» στους 4 τοίχους του διαμερίσματος του Σ.Μ. Αποφάσισε, λοιπόν, να την εγκαταλείψει σε κάποια γωνιά του ιστορικού Μουσείου του παλιού 20ου αιώνα για να μπει στον καινούργιο 21ο αιώνα με «νέα» πλέον «αρματωσιά» τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν όπως το κάνουν όλοι οι ως τώρα δεξιοί οπορτουνιστές (χρουστσοφικοί, ευρωκομμουνιστές, τροτσκιστές, τιτοϊκοί, κλπ): ακριβέστερα να επιστρέψει στον απροκάλυπτο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δηλ. την ανοιχτή απόρριψη του Στάλιν.

Ας παρακολουθήσουμε σύντομα της δεξιά οπορτουνιστική πορεία αυτού του πολυπρόσωπου μικροαστού οπορτουνιστή, απ' το συγκαλυμμένο αντισταλινισμό της «λαθολογίας» ως τον απροκάλυπτο χρουστσοφικό αντισταλινισμό.

Η πρώτη περίπτωση καλυμμένου αντισταλινισμού ήταν εκείνη της τελευταίας κοινής Σύσκεψης (μέσα Οχτώβρη 1996) της «Πολιτικής Επιτροπής» της «Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55» όπου αντιτάχθηκε και απέρριψε τη χρήση της επιστημονικής έννοιας «σταλινισμός» (-εκφράζει την παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού απ' το Στάλιν) με διάφορες ανόητες και γελοίες δικαιολογίες αλλά κυρίως με δεξιά οπορτουνίστικα «επιχειρήματα», ότι αυτή «φοβίζει-τρομοκρατεί τον κόσμο», κλπ., αποδίδοντας τις δικές του οπορτουνιστικές απόψεις και το δικό του φόβο απ' το «σταλινισμό» στους άλλους. Γνώριμη τακτική όλων των οπορτουνιστών που αποδίδουν τις απόψεις τους στους αγωνιστές και τους εργαζόμενους για να δικαιολογήσουν τον οπορτουνισμό τους.

Το πρόβλημα των «Στάλιν-Ζαχαριάδη» λύθηκε τότε με ψηφοφορία των παρόντων μελών της «Πολιτικής Επιτροπής» (7 προς 2), αποτέλεσμα που προκάλεσε το μικροαστικό του ξέσπασμα σ' εκείνη την Σύσκεψη: «εσείς θέλετε να μας γυρίσετε στην εποχή του πατερούλη, εγώ δε αναλαμβάνω ευθύνες για λάθη του Στάλιν και του Ζαχαριάδη»!!! Μετά την ψηφοφορία αποχώρησε για να προχωρήσει αργότερα στη διασπαστική ενέργεια της επανέκδοσης της «Μετασοβιετικής Εποχής», καταπατώντας έτσι με τον πιο ωμό τρόπο την απόφαση της Συνέλευσης (25.7.1996) για κλείσιμο της «Φ.Α.» και της «Μ.Ε.», με υπεύθυνο πλέον εκδότη τον αντιζαχαριαδικό και αντισταλινικό «λαθολόγο» εκδότη του περιοδικού «Στάλιν» στον οποίο έδινε καθημερινά και πριν την αποχώρησή του (πίσω απ' τις πλάτες των συντρόφων) απολογισμό της διασπαστικής του δράσης, παρόλο που αυτός δεν ήταν στις γραμμές μας και επιπλέον γνώριζε ότι αυτός ήταν φανατικός υπερασπιστής των λασπολόγων του Ζαχαριάδη της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας του Πολύδωρου Δανιηλίδη-Γαβρίλου Παπαδόπουλου, κλπ. γνωστό «πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού» (ΣΟΦΙΑΝΟΣ: Γράμμα 6.1.1968).

Η δεύτερη περίπτωση καλυμμένου αντισταλισμού ήταν η βραχύχρονη περίοδος «μέλιτος» ανάμεσα στους δυο αντιζαχαριακούς οπορτουνιστές όταν απ' τις στήλες της «Μετασοβιετικής Εποχής» και του περιοδικού «Στάλιν» πήραν υπό την υπεράσπισή τους το γνωστό τροτσκίζοντα βέλγο ρεβιζιονιστή Ludo Martens παρόλο που γνώριζαν τις διασυνδέσεις του με το «Κ»ΚΕ, χαρακτηρίζοντας και διαφημίζοντάς τον ως «επιφανή επαναστάτη» («Μ.Ε.», Αύγουστος 1997) και προπαγανδίζοντας τις αντιδραστικές αντισταλινικές θεωρίες διατήρησης και διαιώνισης των ανταγωνιστικών τάξεων στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, κλπ. (L. Martens: Μια άλλη ματιά στο Στάλιν, σελ. 382-383) και τις μικροαστικές ανοησίες του είδους «Ο Στάλιν δεν κατάλαβε, δεν αντιλήφθηκε, δεν μπόρεσε,...» κλπ., ο οποίος κατέληξε τελικά στη στρούγκα του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και εξελίχθηκε σε μόνιμο γελωτοποιό στην «Αυλή» του Περισσού, ψυχαγωγώντας τη σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα, κλπ.

Η τρίτη περίπτωση, μισοκαμουφλαρισμένου ή σχεδόν ανοιχτού αντισταλινισμού είναι το σοσιαλδημοκρατικό χρουστσοφικό άρθρο με τίτλο «ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ! ΔΙΑΛΕΞΤΕ: Ή ΕΝΟΤΗΤΑ Ή ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ» (Απρίλης 1998), στο οποίο αναφέρεται πως οι «Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν είναι κοινής αποδοχής»(!) και ότι «άλλοι θεωρούν κλασικό ισάξιο μ' αυτούς το Στάλιν», αποφεύγοντας να τοποθετηθεί ανοιχτά σε ποιούς κατατάσσει ο ίδιος τον εαυτό του («ευφυής» επαρχιώτικη κουτοπονηριά σ' όλο της το μεγαλείο). Μα είναι πασίγνωστο ότι το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ως το '56 αναγνώριζε ως κλασικούς τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και εκείνου που δέχονταν μόνο τους 3 και απέρριπταν το Στάλιν, ήταν οι τροτσκιστές, οι τιτοϊκοί και σ' αυτούς προστέθηκαν οι χρουστσοφικοί και οι ευρω-«κομμουνιστές».

Εκτός αυτού του σημείου επιβάλλεται σύντομος σχολιασμός και μερικών άλλων χαρακτηριστικών απόψεων του δεξιού-οπορτουνιστικού άρθρου.

Σ' αυτό προπαγανδίζεται καταρχήν πως τα έργα των κλασικών του μαρξισμού είναι «ξεπερασμένα» και ότι οι κομμουνιστές μελετώντας τα δεν πρέπει να τους «διαφεύγει ούτε στιγμή ότι διαβάζουν ιστορία»(!). Γνωστή άποψη της σοσιαλδημοκρατίας των δεκαετιών '50-'60. Σ' αντίθεση μ' αυτή τη σοσιαλδημοκρατική άποψη του μικροαστού οπορτουνιστή, οι κομμουνιστές στο έργο των κλασικών μελετούν την επαναστατική θεωρία του προλεταριάτου, γιατί σ' αυτά, όπως σημείωνε ο Λένιν για το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», εκτίθεται «με μεγαλοφυή σαφήνεια και ακρίβεια η νέα κοσμοθεωρία: ο συνεπής υλισμός που αγκαλιάζει και την περιοχή της κοινωνικής ζωής, η διαλεκτική σαν η πιο ολόπλευρη και η πιο βαθιά διδασκαλία της εξέλιξης, η θεωρία της ταξικής πάλης και ο κοσμοϊστορικός επαναστατικός ρόλος του προλεταριάτου, του δημιουργού της νέας κοινωνίας, της κομμουνιστικής κοινωνίας» (ΛΕΝΙΝ). Σ' άλλο σημείο αναφερόμενος στο ζήτημα της ενότητας των κομμουνιστών στην ίδια οργάνωση-κόμμα ισχυρίζεται, πως γι' αυτή την ενότητα «δεν έχει άμεση πρακτική αξία η λίστα των κλασικών» (σελ. 3), δηλ. η επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, άποψη που ισοδυναμεί μ' άρνηση-απόρριψη του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού. Τότε το κόμμα της εργατικής τάξης από ποιά κοσμοθεωρία θα καθοδηγείται αν όχι από εκείνη των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν; Μάλλον κατ' αυτόν τα κομμουνιστικά κόμματα θα πρέπει να καθοδηγούνται απ' την «αγιαστούρα» του παπά δηλ. από τις ιδεαλιστικές αστικές θεωρίες της σοσιαλδημοκρατίας και του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Στο ίδιο άρθρο όχι μόνο απορρίπτεται η έννοια «σταλινισμός», με το «επιχείρημα» ότι τη χρησιμοποιεί η «ταξική εχθρική προπαγάνδα» αλλά και επιπλέον -το πιο σπουδαίο και αποκαλυπτικό- επειδή θυμίζει «προσωπολατρία» και το «δικτατορικό χαρακτήρα του μεγάλου ηγέτη» (σελ. 2). Και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά οι όροι «σταλινικός» και «ζαχαριαδικός» χαρακτηρίζονται «αντεπαναστατικοί»(!). Ακόμα «συμβουλεύει»-καλεί τους κομμουνιστές «όχι μόνο να αποποιηθούν, να απορρίψουν και να βγάλουν απ' τη μέση τους αντεπαναστατικούς αυτούς χαρακτηρισμούς» (σελ. 2).

Αξίζει να υπογραμμιστεί και να προσεχθεί ιδιαίτερα απ' τους κομμουνιστές επειδή σ' αυτό αποκαλύπτεται ο πραγματικός ρόλος στην υπηρεσία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και της αστικής τάξης- ότι η χρουστσοφική σημαία της «προσωπολατρίας» και του «δικτατορικού χαρακτήρα του μεγάλου ηγέτη» που τώρα δεν μπορεί να σηκώσει, για ευνόητους πολιτικούς λόγους η αντισταλινική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα, τη σηκώνει αντί γι' αυτή, η «αντιχρουστσοφική»(!) «Μετασοβετική Εποχή». Κάτι ανάλογο συνέβηκε και κατά την περίοδο της «μεταπολίτευσης» όταν η ρεβιζιονιστική κλίκα των Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ-Καλούδη-Φαράκου, κλπ. δεν μπορούσε να σηκώσει τη σημαία του αντιζαχαριαδισμού -επειδή τότε περίμενε την επιστροφή των ζαχαριαδικών πολιτικών προσφύγων για να τους εγκλωβίσει πολιτικά- είχε αναθέσει αυτό το έργο στους πράχτορες του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού της ομάδας των Πολύδωρου Δανιηλίδη-Γαβρίλη Παπαδόπουλου, κλπ. (ομάδα Ρουμανίας: ΠΚΕ) και στους εδώ «βαμμένους» αντιζαχαριαδικούς της δεξιάς οπορτουνιστικής «αντιχρουστσοφικής»(!) ομάδας των Χοτζέα-Ιορδανίδη. (Μπροσούρα της ΟΜΛΕ: «Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ για τα '56 χρόνια απ' την ίδρυση του ΚΚΕ», σελ. 31-53. Αθήνα 1975, «Ιστορικές Εκδόσεις»).

Όσο για τον αντιζαχαριαδισμό, αυτός ο ως το μεδούλι αντιζαχαριαδικός οπορτουνιστής, τον εκδηλώνει με τη μορφή της αποσιώπησης του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη και οδηγητή του ΚΚΕ 1918-55 (Σελ. 4-6) κατά τη γνωστή χρουστσοφική ταχτική: ΚΚΣΕ χωρίς το Στάλιν, ΚΚΕ χωρίς το Ζαχαριάδη.

Έτσι η καμουφλαρισμένη, με τη μορφή της αντισταλινικής «λαθολογίας», αλλά ευθύγραμμη πορεία της «ΜΕ» καταλήγει στην τέταρτη ανοιχτή πλέον περίπτωση αντισταλισμού, δηλ. της απροσχημάτιστης απόρριψης του ΣΤΑΛΙΝ ως κλασικού του μαρξισμού, θέση που προβάλλεται μάλιστα με κεφαλαία γράμματα και σε πρωτοσέλιδο τίτλο, ώστε να μην διαφύγει της προσοχής των κομμουνιστών: «ΕΣΕΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΜΑΘΑΙΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΣΤΕ; Με τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν ή με τους Χρουστσόφ-Φλωράκη-Παπαρήγα;» («Μετασοβιετική Εποχή», Σεπτέμβρης 2000). Είναι ολοφάνερος ο κοινός ιδεολογικο-πολιτικός στόχος σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας «Κ»ΚΕ-«Μετασοβιετικής Εποχής»: να μην κινηθούν οι εγκλωβισμένοι στις γραμμές του «Κ»ΚΕ κομμουνιστές στην επαναστατική κατεύθυνση του Στάλιν-Σταλινισμού, δηλ. να αποφευχθεί πάση θυσία ο απεγκλωβισμός τους απ' το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό.

Με αυτό το νέο, ανοιχτά αντισταλινικό (και αντιζαχαριαδικό) πρόσωπο, αφήνοντας πίσω στον 20ο αιώνα τη θρυμματισμένη μάσκα της καμουφλαρισμένης αντισταλινικής «λαθολογίας», μπαίνει στον 21ο αιώνα η δεξιά οπορτουνιστική «Μετασοβιετική Εποχή». Συνειδητή επιλογή που έρχεται στην πιο κατάλληλη εποχή να στηρίξει τον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό: ακριβώς τώρα, τη στιγμή που δυναμώνει η αντίσταση των αγωνιστών που επηρεάζονται απ' το Στάλιν ενάντια στην χρουστσοφική ηγεσία, αποτελώντας έτσι το καλύτερο ανάχωμα του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ για δυο λόγους: πρώτο, εξαιτίας της ανοιχτής απόρριψης του Στάλιν ως κλασικού του μαρξισμού, θέση κοινή με τα αντεπαναστατικά ρεύματα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, ευρωκομμουνισμού, τροτσκισμού, κλπ. και δεύτερο, εξαιτίας του συνειδητά και ευθύς εξαρχής διασπαστικού ρόλου προς όφελος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.


Καρλ Λίμπκχνετ - Ρόζα Λούξεμπουργκ

82 χρόνια απ' τη δολοφονία τους

Πάνω από 100.000 γερμανοί εργαζόμενοι τίμησαν και φέτος με την παρουσία τους στο νεκροταφείο του Βερολίνου τους δυο μεγάλους κομμουνιστές επαναστάτες και καθοδηγητές του γερμανικού προλεταριάτου τους Καρλ Λίμπνεχτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ που δολοφονήθηκαν στις 5 Γενάρη 1919 απ' τους προδότες και λακέδες της αστικής τάξης σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της κυβέρνησης των Έμπερτ-Σάιντεμαν.

Ο Λένιν μ' αφορμή τη δολοφονία τους έγραφε ανάμεσα στ' άλλα τα παρακάτω:

«Σήμερα στο Βερολίνο η αστική τάξη και οι σοσιαλδημοκράτες πανηγυρίζουν. Κατάφεραν να δολοφονήσουν τον Καρλ Λίμπκνεχτ και την Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο Έμπερτ και ο Σάιντεμαν, που τέσσερα ολόκληρα χρόνια έσπρωχναν τους εργάτες στο σφαγείο για ληστρικά συμφέροντα, ανέλαβαν το ρόλο των δήμιων των προλετάριων ηγετών. Το παράδειγμα της επανάστασης στη Γερμανίας μας πείθει ότι η «δημοκρατία» δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της αστικής καταλήστευσης και της πιο άγριας βίας. Θάνατος στους δημίους!».

Και αλλού ο Λένιν σημειώνει:

«Οι παραπάνω γραμμές είχαν γραφτεί πριν από την άγρια και ύπουλη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζα Λούξεμπουργκ από την κυβέρνηση του Έμπερτ και του Σάιντεμαν. Αυτοί οι δήμιοι, αυτοί οι λακέδες της αστικής τάξης, έβαλαν του Γερμανούς λευκοφρουρούς, τα μαντρόσκυλα της ιερής κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας, να λιντσάρουν την Ρόζα Λούξεμπουργκ, να τουφεκίσουν πισώπλατα τον Καρλ Λίμπκνεχτ... Δεν βρίσκω λόγια να χαρακτηρίσω όλη την αποκρουστικότητα και την ποταπότητα αυτού του φρικτού εγκλήματος, που διέπραξαν οι δήθεν σοσιαλιστές. Θα 'λεγε κανείς ότι η ιστορία διάλεξε αυτό το δρόμο για τους «εργατικούς υπολοχαγούς της κεφαλαιοκρατικής τάξης» για να παίξουν το ρόλο τους, φέροντάς τον ως το «έσχατο όριο» της αγριότητας και της δολιότητας...».

Αυτοί οι χαρακτηρισμοί του Λένιν για τους τότε ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δολοφόνους του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζα Λούξεμπουργκ ισχύουν στο ακέραιο και για τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές της προδοτικής κλίκας των Μπέζνιεφ-Φλωράκη δολοφόνους του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

 

Συνδρομές - Οικονομικές ενισχύσεις

Διαμαντή Σοφία 6.000 Κατάθεση ΕΤΕ 10.1.01 3.000
Κιτσικόπουλου Μαρία 6.000 Κατάθεση ΕΤΕ 11.1.01 3.000
Γκαβέλας Γιάννης 10.000 Κατάθεση ΕΤΕ 30.1.01 30.000
Ζήδρος Ανδρέας 5.000    

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ σε Γοργοπόταμο-Μακρυγιάννη

Β.Ι. Λένιν: 77 χρόνια απ' το θάνατό του

Ο Λένιν για τη δικτατορία

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Δημήτρη Πάνου: Της ζωής το μέγα θαύμα (ποίημα)

Η νέα δεξιά οπορτουνιστική «Μετασοβιετική Εποχή» - Απ' τον καμουφλαρισμένο αντισταλινισμό της «λαθολογίας» στον ανοιχτό αντισταλισμό

Καρλ Λίμπκχνετ - Ρόζα Λούξεμπουργκ: 82 χρόνια απ' τη δολοφονία τους

Ο Λένιν για την δολοφονία Λίμπκχνετ -Λούξεμπουργκ (απόσπασμα)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55