Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 103 1-15/2/2001Αρ. Φύλ. 103 1-15 Φλεβάρη 2001
Συνεχίζονται οι πιέσεις των ΗΠΑ προς τη χώρα μας

Οι πιέσεις των αμερικανών ιμπεριαλιστών στην Ελλάδα

 

 

 

 

 


Ρεκόρ ανεργίας το 1999: 12,4%
-553.000 οι άνεργοι
-ένας στους 3 νέους άνεργος

Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία για το τελευταίο τρίμηνο του 1999 κατέγραψε το μεγαλύτερο ως τώρα ποσοστό ανεργίας στη χώρα.

Οι άνεργοι με βάση αυτά τα στοιχεία φτάνουν τους 553.000 ή το 12,4% του εργατικού δυναμικού. Το πρώτο τρίμηνο του ίδιου χρόνου η ανεργία έφτανε στο 11,9%, το δε δεύτερο και τρίτο εξάμηνο ήταν αντίστοιχα 11,7% και 11,8% για να αυξηθεί στο τέλος του χρόνου κατά 0,6%. Στις γυναίκες το ποσοστό ανεργίας έφθασε το 1999 στο 18,6 ενώ το 1998 ήταν 17,3%. Στους νέους ηλικίας 25-29 ετών η ανεργία έφθασε το 1999 στο 18,4%, ένω ένας στους τρεις νέους κάτω των 24 ετών δεν βρίσκει δουλειά.

Τα στοιχεία αυτά, ως γνωστόν, δεν καταγράφουν το σύνολο των ανέργων.

Τα παραπάνω επίσημα στοιχεία διαψεύδουν τις κυβερνητικές εξαγγελίες για μείωση της ανεργίας και δείχνουν την χρεωκοπία των οποιονδήποτε μέτρων για το σύμφυτο και αναπόφευχτο αυτό φαινόμενο του καπιταλιστικού συστήματος.


Καταδίκη αγροτών στο ΑΙΓΙΟ

Η δικαιοσύνη ήταν και παραμένει ταξική, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις της να εξυπηρετούν, άμεσα ή έμμεσα, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα τα εκάστοτε οικονομικά, πολιτικά και γενικότερα κοινωνικά αστικά συμφέροντα.

Αυτό αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά με την καταδίκη περίπου 100 αγροτών από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου στις 7 Φλεβάρη 2001 σε ποινή φυλάκισης 3 μηνών και 15 ημερών ο καθένας τους.

Οι αγρότες αυτοί οδηγήθηκαν στα δικαστήρια γιατί συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις του 1996 και είχαν αποκλείσει την εθνική οδό Πατρών-Αθηνών στο ύψος του ποταμού Μεγανίτη, στην προσπάθειά τους να παλέψουν και να υπερασπιστούν το ψωμί τους.

Οι συνήθεις κατηγορίες για τις περιπτώσεις αυτές είναι «παρακώλυση συγκοινωνίας», «φθορά ξένης περιουσίας», κλπ. για τις οποίες και καταδικάστηκαν οι συγκεκριμένοι αγρότες, με σκοπό την τρομοκράτηση και τον εκφοβισμό τους. Στη συνέχεια έκαναν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι.


Στον «παράδεισο» του καπιταλιστικού κόσμου
μεγάλη φτώχεια, πείνα, υποσιτισμός και εξαθλίωση
αμύθητος πλούτος στον ένα πόλο - εξαθλίωση στον άλλο

Τα τελευταίο χρόνια η κατάσταση για τα δισεκατομμύρια των λαϊκών μαζών σ' ολόκληρο τον πλανήτη χειροτερεύει μέρα με τη μέρα δραματικά. Πολλά εκατομμύρια πεθαίνουν απ' την πείνα και ακόμα περισσότερα υποσιτίζονται και ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, ενώ στον άλλο πόλο, εκείνο της αστικής τάξης, συγκεντρώνονται ολοένα και περισσότερα πλούτη.

Έτσι όταν οι 3 πλουσιότεροι καπιταλιστές του κόσμου (Bill Gates  85 δισ. δολάρια, ο σουλτάνος του Brunei 30 δισ. δολάρια και ο Robert Walton 16,5 δισ. δολάρια) έχουν μαζί εισόδημα μεγαλύτερο απ' το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν των 43 φτωχότερων χωρών του κόσμου, δηλ. έχουν εισόδημα μεγαλύτερο απ' τα εισοδήματα 600 εκατομμυρίων ανθρώπων, στον άλλο πόλο, πολλά εκατομμύρια πεθαίνουν της πείνας, 862 εκατομμύρια λιμοκτονούν και υποφέρουν από χρόνιο υποσιτισμό, απ' τα οποία τα 200 εκατομμύρια είναι παιδιά κάτω των 5 ετών. 1 δισ. 500 εκατομμύρια ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα, ανάμεσά τους και 600 εκατομμύρια παιδιά και το μισό της ανθρωπότητας, δηλ. 2,8 δισ. ζουν με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα σύμφωνα με τα κατά καιρούς στοιχεία που δόθηκαν στην δημοσιότητα από την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).

Στην Αφρική το 1/3 του πληθυσμού υποσιτίζεται, δηλ. 180 εκατομμύρια, ενώ στην Ασία ο αριθμός των υποσιτιζόμενων φτάνει τα 525 εκατομμύρια.

Επίσης ενδεικτικό για το μεγάλωμα των ανισοτήτων είναι ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα στις 20 πλουσιότερες χώρες του κόσμου είναι 37 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο στις 20 φτωχότερες και ότι η απόσταση μεταξύ τους τα τελευταία 40 χρόνια διπλασιάστηκε.

80 απ' τι χώρες του πλανήτη έχουν σήμερα κατά κεφαλήν εισόδημα μικρότερο από εκείνο που είχαν πριν 10 χρόνια, ενώ το 1960 το 20% των πιο πλούσιων ήταν 30 φορές πιο πλούσιο απ' το ανάλογο φτωχό, σήμερα είναι 60 φορές πιο πλούσιο.

Σήμερα το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 86% του παγκόσμιου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, ενώ το 1/5 του πιο φτωχού πληθυσμού της γης συγκεντρώνει μόνο το 1% του παγκόσμιου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.

Τα παραπάνω στοιχεία που δεν είναι πλήρη και επομένως δε δίνουν ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης των δισεκατομμυρίων πλατιών λαϊκών μαζών που επιδεινώνεται συνεχώς και εξαιτίας της αυξημένης μαζικής ανεργίας (1 δισ. δηλ. το 1/3 της παγκόσμιας εργατικής δύναμης χαρακτηρίζονται άνεργοι και υποαπασχολούμενοι, σύμφωνα με την έκθεση του «World Employment Report 2001») ενώ οι ανισότητες μεγαλώνουν αλματωδώς τα τελευταία χρόνια. Το προτσές της απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης των εργαζομένων βαθαίνει διαρκώς σε παγκόσμια κλίμακα. Η θεωρία της απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης του προλεταριάτου του Κ. Μαρξ επιβεβαιώνεται εκ νέου απ' τη ζοφερή αυτή καπιταλιστική πραγματικότητα παρόλο που οι αστοί ιδεολόγοι κηρύσσουν καθημερινά το μαρξισμό «ξεπερασμένο» και «νεκρό». Η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει στις αντεπιστημονικές θεωρίες των αστών ιδεολόγων για «συνεχή καλυτέρευση» της ζωής των εργαζομένων στα πλαίσια του καπιταλισμού, για «εξάλειψη της ανεργίας», για «λαϊκό καπιταλισμό», «ποιότητα ζωής», κλπ., κλπ.

 

Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το κόμμα νέου τύπου

Ο Λένιν λέει ότι:

 


Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Ζαχαριάδη καταξιωμένου ηρωικού αρχηγού του ΚΚΕ από το 1931 μέχρι το 1956 «Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ» (1952, σελ. 175, 176, 177), βγάζει κανείς αβίαστα το συμπέρασμα, αλλά και ο ελληνικός λαός στο σύνολό του το συνειδητοποίησε βαθιά ότι το σημερινό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκρατικό, αντεπαναστατικό «Κ»ΚΕ δεν έχει τίποτε το κοινό με το λενινιστικό επαναστατικό μπολσεβίκικο κόμμα νέου τύπου.

Απόμειναν σ' αυτό μόνο τα σύμβολα του επαναστατικού ζαχαριαδικού ΚΚΕ, που με αυτά κρατούν εγκλωβισμένους ιδεολογικοπολιτικά τους κομμουνιστές και εξαπατούν το λαό μας.

 


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

5. Η εκμηχάνιση της ΕΣΣΔ και η κολεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας

Βέβαια υπάρχουν πρόθυμοι

Συνεχίζεται

 


Δημήτρης Κ. Βύσσιος

Στις 30.12.2000 συμπληρώθηκαν 7 χρόνια απ' το θάνατο του εξαίρετου και αγαπημένου μας συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου.

Ο Δ. Βύσσιος, απ' τα διαλεχτά στελέχη του επαναστατικού ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, πήρε μέρος σ' όλους τους αγώνες του λαού μας ενάντια στους κατακτητές, τους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές και την ντόπια μοναρχοφασιστική αντίδραση απ' τις γραμμές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ένδοξου ΔΣΕ.

Σαν ικανό και πιστό στην επαναστατική γραμμή του κόμματος στέλεχος επιλέχθηκε απ' τους χρουτστσωφικούς ρεβιζιονιστές για εξόντωση. Συνελήφθηκε στα γεγονότα της Τασκένδης, φυλακίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε και εξορίστηκε στη Σιβηρία όπου έμεινε ως το 1970.

Ο σ. Δ. Βύσσιος στάθηκε πάντα στον επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό δρόμο. Συμμετείχε στην προετοιμασία των 2 συσκέψεων των κομμουνιστών που κατέληξαν στην ίδρυση της «Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ 1918-55» και ήταν μέλος της, απ' την οποία προήλθε η «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55». Ο θάνατός του είναι μεγάλη και δυσαναπλήρωτη απώλεια για το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας.

«Ο Δ. Βύσσιος ήταν ένας επαναστάτης κομμουνιστής και στέλεχος του ΚΚΕ 1918-55 που συγκέντρωνε όλα εκείνα τα σπουδαία και αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κομμουνιστών και των στελεχών των διαπαιδαγωγημένων στο πνεύμα της επαναστατικής γραμμής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, καθοδηγούμενο από τον Στάλιν και του ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Διακρίνονταν για την πίστη (βασισμένη στην επιστημονική γνώση) και την απεριόριστη αφοσίωσή του στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομουνισμού. Ήταν σεμνός, σοβαρός, ανιδιοτελής, αθόρυβος (μακριά από καριερισμούς και επιδείξεις), αλλά και περήφανος, αλύγιστος και ακατάβλητος, αποφασιστικός και θαρραλέος, μαχητικός και αδιάλλακτος αγωνιστής. Ήταν αυστηρός μα και δίκαιος και αντικειμενικός κριτής στις ασυνέπειες και ταλαντεύσεις. Αντιμετώπιζε με πολύ αυστηρότητα τις ασυνέπειες και τα ξεστρατίσματα στελεχών, τα θεωρούσε ασυγχώρητα αλλά δεν ήταν εκδικητικός.

Στο πρόσωπό του ενώνονταν αρμονικά ο πατριώτης με τον επαναστάτη διεθνιστή, αλλά και η επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού με την επαναστατική πράξη. Ο Δημήτρης Βύσσιος διέθετε σπουδαία πνευματικά εφόδια. Υπήρξε καλός γνώστης της επαναστατικής μαρξιστικής-λενινιστικής-σταλινικής κοσμοθεωρίας, είχε πλατιά μόρφωση και συνάμα διακρίνονταν για την καλή και σε βάθος γνώση των αντίπαλων αστικο-ρεβιζιονιστικών θεωριών. Εντυπωσιάζει η ικανότητα ανάλυσης, κατάταξης και σύνθεσης, η ικανότητα τεκμηριωμένης κριτικής, η ακριβολογία, η καθαρότητα της σκέψης του, η πειστική δύναμη και το ακαταμάχητο των επιχειρημάτων του. Υπήρξε μια ισχυρή και δυναμική προσωπικότητα με σιγουριά και αυτοπεποίθηση, βασισμένα όχι απλά στην πίστη στις επιστημονικές ιδέες, μα πρώτ' απ' όλα στη στέρεη επιστημονική γνώση της εποχής μας.

Οι ιστορικές και πολιτικές συγκυρίες δεν επέτρεψαν στο σύντροφο Βύσσιο να δώσει όσα μπορούσε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, όμως παραμένει μια σημαντική προσωπικότητα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο, έχοντας υψηλό αίσθημα επαναστατικής και πατριωτικής ευθύνης, ότι θεώρησε χρέος του να απαντήσει στις ψευδολογίες της συνέντευξης του Μ. Πομομαριόφ, σημειώνοντας σε κάποιο σημείο της «Ανοιχτής Επιστολής» (Γενάρης 1991) του: «προβάλλει η ανάγκη να ειπωθούν από εμάς εκείνα που εσείς «ξεχάσατε» και η ΚΕ του ΚΚΕ αντιπαρέρχεται».

Ο σ. Δημήτρης Βύσσιος και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, που αντιτάχθηκαν και καταπολέμησαν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό πρόβλεψαν επιστημονικά πως η εφαρμογή της αντεπαναστατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου θα οδηγήσει αναπόφευχτα στην εξάλειψη του σοσιαλιστικού συστήματος και στη διάλυση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Αυτού βρίσκεται η μεγάλη και ιστορική συνεισφορά τους στο ελληνικό μα και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα». («Φωνή της Αλήθειας», 15-31 Γενάρη 1994).


Αντιδραστικών «ανεκδότων» συνέχεια
ή πως ο Χριστόδουλος δίνει
«άφεση αμαρτιών» στους Ιωακείμ-Αντώνιο υπερασπίζοντας το δοσιλογισμό

Ο «άγιος» Χριστόδουλος, που βαδίζει στα χνάρια των ευρωπαίων

 


Ο Χ. Φλωράκης «μεταμορφώνει» το ΣΤΑΛΙΝ σε αστό εθνικιστή

Η πάλη και πίεση των κομμουνιστών που βρίσκονται στις γραμμές του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ έφεραν σε δύσκολη θέση τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα κατά τη διάρκεια του 16ου Συνεδρίου. Αυτή η πίεση εκδηλώθηκε ανοιχτά τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου και αφορούσε την αντίθεση των μελών στην εθνικιστική στροφή της ηγεσίας τα τελευταία χρόνια αλλά και τα ζητήματα που συνδέονται με την απόρριψη της αντεπαναστατικής ρεφορμιστικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου-«6ης Ολομέλειας» και την αξίωση αποκατάστασης των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Ακριβώς αυτές οι δυσκολίες αντανακλούν οι αντισταλινικές τοποθετήσεις των Φλωράκη-Παπαρήγα κατά τη διάρκεια και το «κλείσιμο» των εργασιών του Συνεδρίου σε σημείο που η Παπαρήγα υποχρεώθηκε να δηλώσει ευθύς-εξαρχής για τα ζητήματα του 20ου Συνεδρίου-«6ης Ολομέλειας» - Στάλιν-Ζαχαριάδη, ότι «η απερχόμενη ΚΕ θεωρεί - επειδή έγιναν και συγκεκριμένες προτάσεις εδώ από αυτό το βήμα του συνεδρίου - θεωρεί ότι δεν πρέπει το Σώμα να πάρει αποφάσεις για θέματα πολύ μεγάλα και σημαντικά που αφορούν κορυφαίες θα έλεγα ιστορικές στιγμές ή φάσεις της ιστορίας του Κόμματος». («Ρ» 19.12.2000, σελ. 10).

Από την πλευρά του ο αποστάτης και αντισταλινικός Χ. Φλωράκης υποχρεώθηκε να αναφερθεί, πέραν της υπεράσπισης της αντεπαναστατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου, αφού πρώτα διαβεβαίωσε την αντιδραστική αστική τάξη για τον «κοινοβουλευτικό δρόμο» του κόμματός του («Ρ» 16.12.2000), και στο Στάλιν λέγοντας πως η «η μεγάλη αυτή προτροπή του Στάλιν, για την ανάγκη να ανυψωθεί η σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας, είναι αρκετά επίκαιρη και για το σήμερα. Και αφορά όλους τους κομμουνιστές. Και εκείνους που επικαλούνται τον Στάλιν και εκείνους που τον αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό και ερωτηματικά.» («Ρ» 16.12.2000, σελ. 8).

Αλήθεια τι συμβαίνει, μήπως εγκατέλειψε ο Χ. Φλωράκης τον αντισταλινισμό του και η τοποθέτησή του αυτή σημαίνει «στροφή» προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης της επαναστατικής πολιτικής γραμμής του Στάλιν, έστω και σ' αυτό το ζήτημα, όπως από πρώτη επιπόλαιη ματιά αφήνει να διαφανεί η παραπάνω τοποθέτηση; Προφανώς όχι: αυτός και τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου υπεράσπισε στο Συνέδριο και τον αντισταλινισμό του στο ακέραιο διατηρεί.

Τότε, προς τι, λοιπόν, αυτή η αναφορά του Χ. Φλωράκη στο Στάλιν και τι επιδιώκει πολιτικά;

Για να φανούν και να κατανοηθούν οι στόχοι της αναφοράς του Χ. Φλωράκη στο Στάλιν είναι απαραίτητο οι κομμουνιστές να επαναφέρουν στη μνήμη τους την εθνικιστική στροφή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, στροφή που επισφράγισε η συνεργασία της με τους αντιδραστικούς «νέο»-ορθόδοξους εθνικιστές Κανέλλη-Ζουράρι.

Δυο είναι οι πολιτικοί στόχοι που επιδιώκει ο Χ. Φλωράκης, Καταρχήν να εξαπατήσει τους κομμουνιστές που επηρεάζονται απ' τις επαναστατικές απόψεις του Στάλιν λέγοντάς τους: γιατί λοιπόν διαμαρτύρεστε; Όμως ο «Στάλιν» του αντισταλινικού Φλωράκη δεν είναι ο μεγάλος επαναστάτης μπολσεβίκος κομμουνιστής ηγέτης και κλασικός του μαρξισμού αλλά ένας «μεταμορφωμένος», σε αντιδραστικό αστό εθνικιστή, «Στάλιν» που ο Φλωράκης τον χρησιμοποιεί για να δικαιολογηθεί τόσο η εθνικιστική στροφή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ όσο και η αντιδραστική συνεργασία της με τους εθνικιστές «νέο»-ορθόδοξους στο όνομα της δήθεν «πάλης» τους για «εθνική ανεξαρτησία». Δεύτερο, προσπαθεί να συγκαλύψει-ωραιοποιήσει τη στροφή της σημερινής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ προς τον εθνικισμό και τη συνεργασία της με τις εθνικιστικές δυνάμεις τόσο απέναντι σ' αυτούς, που, όπως λέει, «επικαλούνται τον Στάλιν», όσο και απέναντι σε κείνους «που τον αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό και ερωτηματικά» αλλά που και οι τελευταίοι είναι κατά της εθνικιστικής στροφής της ηγεσίας και κατά τη συνεργασία της με τους εθνικιστές-«νέο»-ορθόδοξους -παρουσιάζοντας και για τις δυο περιπτώσεις την αντιδραστική αυτή πολιτική του ως πολιτική που δήθεν είχε υποδείξει ο Στάλιν στο 19ο Συνέδριο.

Ο αποστάτης Φλωράκης διαστρεβλώνει τις επαναστατικές απόψεις του Στάλιν σε εθνικιστική κατεύθυνση, όταν με την παραπάνω αναφορά του ισχυρίζεται αποδίδοντας στον Στάλιν ότι τάχα τα ρεβιζιονιστικά κόμματα είναι εκείνα που υψώνουν τη σημαία της «εθνικής ανεξαρτησίας», και επιπλέον οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης, δηλαδή οι κάθε λογής αστοί εθνικιστές. Και ακριβώς μ' αυτό του τον ισχυρισμό ο Χ. Φλωράκης μεταμορφώνει το Στάλιν σε εθνικιστή. Σ' αντίθεση με τους ολωσδιόλου αβάσιμους αυτούς ισχυρισμούς του σοσιαλδημοκράτη Φλωράκη ο Στάλιν στην ομιλία στο 19ο Συνέδριο πουθενά δεν αναφέρει ότι τα ρεβιζιονιστικά κόμματα εκείνης της περιόδου μπορούν να υψώσουν τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και πολύ περισσότερο πουθενά δε λέει ότι αυτή τη σημαία μπορούν να τη σηκώσουν οι διάφοροι θρησκόληπτοι «νέο»-ορθόδοξοι εθνικιστές σαν τους σημερινούς (π.χ. Κανέλλη-Ζουράρι, κλπ.), όπως ισχυρίζεται και πράττει με την αντιδραστική συνεργασία της μ' αυτούς η ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Διαμετρικά αντίθετη ήταν η «προτροπή»-πολιτική του Στάλιν: μόνο τα επαναστατικά κομμουνιστικά μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα μπορούν να υψώσουν τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και όχι τα ρεβιζιονιστικά κόμματα και οι «νέο»-ορθόδοξοι εθνικιστές. Είπε, ανάμεσα στ' άλλα, στο 19ο Συνέδριο (1952): «σήμερα η αστική τάξη πουλάει τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία του έθνους για δολάρια. Τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας την έχουν πετάξει σαν κάτι άχρηστο... Τη σημαία αυτή θα πρέπει να την σηκώσετε εσείς, αν θέλετε να είστε η καθοδηγητική δύναμη του έθνους».

Το ότι μια απ' τις δυο βασικές πολιτικές επιδιώξεις του Χ. Φλωράκη -η βασικότερη- είναι εκείνη της συγκάλυψης-δικαιολόγησης της εθνικιστικής στροφής και της αντιδραστικής συνεργασίας της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με τους «νέο»-ορθόδοξους εθνικιστές -χρησιμοποιώντας προς το σκοπό αυτό έναν μεταμορφωμένο αστό εθνικιστή Στάλιν- επιβεβαιώνεται και απ' το ότι ένα μήνα πριν το Φλωράκη, ο Μ. Παπαδόπουλος (μέλος του οικονομικού τμήματος της ΚΕ) επικαλέσθηκε, κατά τη διάρκεια του προσυνεδριακού διαλόγου («Ρ» 19.11.2000), το Στάλιν για τον ίδιο ακριβώς σκοπό: για να συγκαλύψει-δικαιολογήσει την εθνικιστική στροφή και τη συνεργασία με τους αντιδραστικούς αστούς εθνικιστές.

 

Συνδρομές - Οικονομικές ενισχύσεις

Ροζάκης Ντίνος 5.000 Ντάκας Αριστείδης 3.000
Πρεβεζιάνος Βαγγέλης 5.000 Μπίγκας Παναγιώτης 3.000
Ριζάκης Στεφ. 3.000 Καμηλάρης Άλκης 30.000
Πούτας Νικόλαος 5.000 Σύντροφοι απ' τη Χαλκιδική 160.000

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ρεκόρ ανεργίας το 1999: 12,4% -553.000 οι άνεργοι -ένας στους 3 νέους άνεργος

Καταδίκη αγροτών στο Αίγιο

Στον «παράδεισο» του καπιταλιστικού κόσμου: Μεγάλη φτώχεια, πείνα, υποσιτισμός και εξαθλίωση. Αμύθητος πλούτος στον ένα πόλο - εξαθλίωση στον άλλο

Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το κόμμα νέου τύπου

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Δημήτρης Κ. Βύσσιος

Αντιδραστικών «ανεκδότων» συνέχεια ή πως ο Χριστόδουλος δίνει «άφεση αμαρτιών» στους Ιωακείμ-Αντώνιο υπερασπίζοντας το δοσιλογισμό

Ο Χ. Φλωράκης «μεταμορφώνει» το Στάλιν σε αστό εθνικιστή

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55