Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 106 15-31/3/2001Αρ. Φύλ. 106 15-31 Μάρτη 2001
ΒΑΛΚΑΝΙΑ: Διαρκής ρευστότητα, σχέδια αποσταθεροποίησης και κίνδυνος πολέμου

Η νέα δραματική κατάσταση που διαμορφώνεται στα Βαλκάνια με την εμφανή και σε εξέλιξη προσπάθεια αποσταθεροποίησης

 

 

 


ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ: πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια παραμορφώνονται, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν

Οι επιπτώσεις απ' τις περίπου 500 πυρηνικές δοκιμές

 


ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ: προκλητική μοναρχοφασιστική φιέστα

Στα Γιαννιτσά, όπως μετέδωσαν τα τηλεοπτικά δίκτυα, διοργανώθηκε

 

Καταργείται ο υποχρεωτικός θρησκευτικός όρκος

Με νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή την 1η Μάρτη ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Σταθόπουλος καταργείται επιτέλους ο υποχρεωτικός θρησκευτικός όρκος.

Στο άρθρο 14 του νομοσχεδίου αναφέρεται ότι ο μάρτυρας επιλέγει τον πολιτικό ή θρησκευτικό τύπο όρκου, χωρίς να υποχρεούται να αποκαλύψει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Επίσης με το ίδιο νομοσχέδιο καταργείται και ο όρκος ως «αποδεικτικό μέσο».

 

Σχετικά με τη στάση του εργατικού κόμματος απέναντι στη θρησκεία

Β. Ι. Λένιν

Συνέχεια από το φ. 101

Ας περάσουμε τώρα στις συνθήκες που γέννησαν στη Δύση την οπορτουνιστική ερμηνεία της θέσης: "ανακήρυξη της θρησκείας σε ιδιωτική υπόθεση". Φυσικά, εδώ υπάρχει η επίδραση των γενικών αιτιών που γεννούν τον οπορτουνισμό γενικά, ο οποίος θυσιάζει τα βασικά συμφέροντα του εργατικού κινήματος για στιγμιαία κέρδη. Το κόμμα του προλεταριάτου απαιτεί από το κράτος ν' ανακηρύξει τη θρησκεία ιδιωτική υπόθεση, χωρίς να θεωρεί καθόλου "ιδιωτική υπόθεση" το ζήτημα της πάλης ενάντια στο όπιο του λαού, της πάλης κατά των θρησκευτικών προλήψεων κτλ. Οι οπορτουνιστές διαστρεβλώνουν το ζήτημα έτσι που βγαίνει ότι τάχα το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα θεωρεί τη θρησκεία ιδιωτική υπόθεση!

Αλλά, εκτός από τη συνηθισμένη οπορτουνιστική διαστρέβλωση (που δεν ξεκαθαρίστηκε καθόλου στις συζητήσεις που έκανε η ομάδα μας της Δούμας σχετικά με την ομιλία για τη θρησκεία) υπάρχουν ειδικές ιστορικές συνθήκες που προκάλεσαν τη σύγχρονη, αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι, υπερβολική αδιαφορία των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών στο ζήτημα της θρησκείας. Οι συνθήκες αυτές είναι δυο ειδών. Πρώτα-πρώτα το καθήκον της πάλης κατά της θρησκείας είναι ιστορικό καθήκον της επαναστατικής αστικής τάξης, και στη Δύση αυτό το καθήκον σε σημαντικό βαθμό το εκπλήρωσε (ή το εκπλήρωνε) η αστική δημοκρατία την εποχή των επαναστάσεων της ή των εφόδων της κατά της φεουδαρχίας και του μεσαιωνισμού. Και στη Γαλλία και στη Γερμανία υπάρχει μια παράδοση αστικού πολέμου κατά της θρησκείας, που άρχισε πολύ πριν από το σοσιαλισμό (εγκυκλοπαιδιστές, Φόϋερμπαχ). Στη Ρωσία, σε αντιστοιχία με τις συνθήκες της αστικοδημοκρατικής μας επανάστασης, και αυτό το καθήκον πέφτει σχεδόν ολοκληρωτικά στους ώμους της εργατικής τάξης. Η μικροαστική (ναρόντνικη) δημοκρατία έκανε απ’ αυτή την άποψη στη χώρα μας όχι πάρα πολλά (όπως νομίζουν οι νεοφώτιστοι μαυροεκατονταρχίτες καντέτοι ή καντέτοι μαυροεκατονταρχίτες της "Βέχι"), μα πολύ λίγα σε σύγκριση με την Ευρώπη.

Από το άλλο μέρος, η παράδοση του αστικού πολέμου κατά της θρησκείας έχει κιόλας δημιουργήσει στην Ευρώπη μια ειδικά αστική διαστρέβλωση αυτού του πολέμου από τον αναρχισμό, που στέκεται, όπως από καιρό πια και επανειλημμένα εξήγησαν οι μαρξιστές, στη βάση της αστικής κοσμοθεωρίας, παρόλη τη "λύσσα" των επιθέσεων του κατά της αστικής τάξης. Οι αναρχικοί και οι μπλανκιστές στις λατινικές χώρες, ο Μόστ (που ήταν, ανάμεσα στ’ άλλα, μαθητής του Ντύρινγκ) και Σία στη Γερμανία, οι αναρχικοί της 9ης δεκαετίας στην Αυστρία έφτασαν ως το nec plus ultra (=τον έσχατο βαθμό) την επαναστατική λογοκοπία στην πάλη ενάντια στη θρησκεία. Δεν είναι εκπληκτικό ότι οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες τώρα παρατραβούν το σχοινί, που το είχαν τραβήξει προς την άλλη μεριά οι αναρχικοί. Αυτό είναι κατανοητό και, σ' ένα ορισμένο βαθμό, δικαιολογημένο, μα εμείς, οι ρώσοι σοσιαλδημοκράτες, δεν κάνει να ξεχνάμε τις ειδικές ιστορικές συνθήκες της Δύσης.

Δεύτερο, στη Δύση, ύστερα από τον τερματισμό των εθνικών αστικών επαναστάσεων, ύστερα από την καθιέρωση μιας λίγο πολύ απόλυτης ελευθερίας της λατρείας, το ζήτημα της δημοκρατικής πάλης κατά της θρησκείας τόσο πια παραμερίστηκε ιστορικά σε δεύτερη μοίρα από την πάλη της αστικής δημοκρατίας ενάντια στο σοσιαλισμό, ώστε οι αστικές κυβερνήσεις συνειδητά δοκίμαζαν ν’ αποσπάσουν την προσοχή των μαζών από το σοσιαλισμό με την οργάνωση μιας quasi (δήθεν) - φιλελεύθερης "εκστρατείας" κατά της κληρικοφροσύνης. Αυτό το χαρακτήρα είχε και η Kulturkampf στη Γερμανία και η πάλη των αστών δημοκρατών της Γαλλίας κατά της κληρικοφροσύνης. Η αστική αντικληρικοφροσύνη σαν μέσο για ν’ αποσπασθεί η προσοχή των εργατικών μαζών από το σοσιαλισμό, να τι προηγήθηκε στη Δύση από τη διάδοση μέσα στους σοσιαλδημοκράτες της σύγχρονης "αδιαφορίας" τους σχετικά με την πάλη κατά της θρησκείας. Και πάλι αυτό είναι κατανοητό και δικαιολογημένο, γιατί στην αστική και τη βισμαρκική αντικληρικοφροσύνη οι, σοσιαλδημοκράτες έπρεπε ν’ αντιπαρατάξουν ακριβώς την υποταγή της πάλης κατά της θρησκείας στην πάλη υπέρ του σοσιαλισμού.

Στη Ρωσία οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Το προλεταριάτο είναι ο ηγέτης της αστικοδημοκρατικής μας επανάστασης. Το κόμμα του πρέπει να είναι ο ιδεολογικός ηγέτης στην πάλη ενάντια σε κάθε μεσαιωνισμό, κι’ ανάμεσα στ' άλλα ενάντια στην παλιά, επίσημη θρησκεία και σ’ όλες τις απόπειρες να την ανακαινίσουν ή να την στηρίξουν ξανά από την αρχή με διαφορετικό τρόπο κτλ. Γι’ αυτό, αν ο Ένγκελς διόρθωνε με σχετική επιείκεια τον οπορτουνισμό των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών που αντικαθιστούσαν το αίτημα του εργατικού κόμματος για την ανακήρυξη της θρησκείας από το κράτος σε ιδιωτική υπόθεση, με την ανακήρυξη της θρησκείας σε ιδιωτική υπόθεση για τους ίδιους τους σοσιαλδημοκράτες και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είναι ευνόητο ότι η αντιγραφή από τους ρώσους οπορτουνιστές αυτής της γερμανικής διαστρέβλωσης θα επέσυρε μια εκατό φορές πιο αυστηρή καταδίκη από μέρους του Ένγκελς.

Δηλώνοντας από το βήμα της Δούμας ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, η ομάδα μας της Δούμας ενήργησε απόλυτα σωστά και δημιούργησε, μ’ αυτόν τον τρόπο, ένα προηγούμενο που πρέπει να χρησιμεύσει σαν βάση για όλες τις ομιλίες των ρώσων σοσιαλδημοκρατών στο ζήτημα της θρησκείας. Έπρεπε μήπως να προχωρήσει παραπέρα, αναπτύσσοντας ακόμη πιο λεπτομερειακά τα αθεϊστικά συμπεράσματα; Νομίζουμε όχι. Αυτό θα μπορούσε ν’ αποτελέσει κίνδυνο μεγαλοποίησης της πάλης κατά της θρησκείας από μέρους του πολιτικού κόμματος του προλεταριάτου, θα μπορούσε να οδηγήσει στο σβήσιμο των συνόρων ανάμεσα στην αστική και στη σοσιαλιστική πάλη κατά της θρησκείας. Το πρώτο που έπρεπε να εκπληρώσει η σοσιαλδημοκρατική ομάδα στη μαυροεκατονταρχίτικη Δούμα, το εκπλήρωσε με τιμή.

Το δεύτερο, και ίσως το κυριότερο για τους σοσιαλδημοκράτες - η εξήγηση του ταξικού ρόλου της εκκλησίας και του κλήρου στην υποστήριξη της μαυροεκατονταρχίτικης κυβέρνησης και της αστικής τάξης στην πάλη της κατά της εργατικής τάξης - εκπληρώθηκε επίσης με τιμή. Φυσικά, πάνω σ’ αυτό το θέμα μπορούμε ακόμη να πούμε πάρα πολλά, και οι κατοπινές ομιλίες των σοσιαλδημοκρατών θα βρουν με τι να συμπληρώσουν το λόγο του σ. Σουρκόφ, μα ωστόσο ο λόγος του ήταν έξοχος και η διάδοση του από όλες τις κομματικες οργανώσεις είναι άμεση υποχρέωση του κόμματος μας.

Το τρίτο είναι ότι χρειαζόταν να ξεκαθαρίσουμε με τον πιο αναλυτικό τρόπο τη σωστή έννοια της θέσης που τόσο συχνά διαστρεβλώνεται από τους γερμανούς οπορτουνιστές: "ανακήρυξη της θρησκείας σε ιδιωτική υπόθεση". Αυτό, δυστυχώς, ο σ. Σουρκόφ δεν το έκανε. Κι’ αυτό είναι ακόμη πιο λυπηρό, γιατί στην προηγούμενη δράση της ομάδας είχε κιόλας διαπραχθεί πάνω σ’ αυτό το ζήτημα το λάθος του σ. Μπελοούσοφ που σημειώθηκε έγκαιρα από την εφημερίδα "Προλετάρι". Οι συζητήσεις στην ομάδα δείχνουν ότι η διαμάχη για τον αθεϊσμό επισκίασε το ζήτημα της σωστής ανάπτυξης του περίφημου αιτήματος σχετικά με την ανακήρυξη της θρησκείας σε ιδιωτική υπόθεση. Δεν θα κατηγορήσουμε γι’ αυτό το λάθος όλης της ομάδας μόνο τον σ. Σουρκόφ. Κάτι παραπάνω. Αναγνωρίζουμε ανοιχτά ότι εδώ φταίει όλο το κόμμα, που δεν ξεκαθάρισε αρκετά αυτό το ζήτημα, που δεν καλλιέργησε αρκετά στη συνείδηση των σοσιαλδημοκρατών τη σημασία της παρατήρησης που έκανε ο Ένγκελς στους γερμανούς οπορτουνιστές. Οι συζητήσεις στην ομάδα αποδείχνουν ότι πρόκειται ακριβώς για μια όχι σαφή κατανόηση του ζητήματος, και κάθε άλλο παρά για άρνηση να πάρουν υπόψη τη διδασκαλία του Μαρξ, και είμαστε βέβαιοι ότι το λάθος θα διορθωθεί στις κατοπινές ομιλίες της ομάδας.

Επαναλαμβάνουμε ότι γενικά και στο σύνολο του, ο λόγος του σ. Σουρκόφ είναι έξοχος και πρέπει να διαδοθεί απ’ όλες τις οργανώσεις. Με τη συζήτηση αυτού του λόγου η ομάδα απόδειξε ότι εκτελεί με απόλυτη ευσυνειδησία το σοσιαλδημοκρατικό της χρέος. Μένει να ευχηθούμε να δημοσιεύονται πιο συχνά στον κομματικό τύπο ανταποκρίσεις σχετικά με τις συζητήσεις μέσα στην ομάδα, για να προσεγγίσει περισσότερο η ομάδα το κόμμα, για να γνωρίσει το κόμμα τη δύσκολη δουλειά που γίνεται μέσα στην ομάδα, για ν’ αποκατασταθεί η ιδεολογική ενότητα στη δράση του κόμματος και της ομάδας.

 


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

7. Υπήρχε «εξόντωση» της λενινιστικής φρουράς και υπήρξαν μαζικές διώξεις;

Το 1939 άρχισε η πρώτη μαζική αμνηστία. Απελευθερώθηκαν 327.400 άνθρωποι.

Συνεχίζεται

 


Η ΝΙΚΗ ΘΑ 'ΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ

«Η υπόθεσή μας είναι δίκαιη,
η νίκη θα 'ναι με το μέρος μας»
Ι.Β. Στάλιν

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ
23.2.2001



ΗΠΑ
32.000.000 κάτω απ' το όριο της φτώχειας

Σε μια απ' τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου που αυτοδιαφημίζεται για την «ευημερία» του λαούς της, τις ΗΠΑ, πολλά εκατομμύρια ζουν σε άθλιες συνθήκες και κάτω απ' το όριο της φτώχειας.

Πάνω από 32.000.000 λη 12% του πληθυσμού αυτή της χώρας ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ένα μεγάλο μέρος είναι «βουτηγμένο» στα χρέη.

Επίσης 45.000.000 δεν έχουν καμία ασφάλιση, μεταξύ των οποίων 11.000.000 είναι παιδιά και από αυτά υα 7,5 εκατομμύρια είναι παιδιά που ανήκουν σε οικογένειες που το εισόδημά τους δεν φτάνει ούτε το μισό του επίσημου ορίου φτώχειας.

Το πιο εύπορο 20% της κοινωνίας απολαμβάνει το 50% του εθνικού πλούτου, ενώ στους πιο φτωχούς αντιστοιχεί το 3,6%.


 


ΒΡΕΤΑΝΙΑ
14.250.000 ζουν κάτω απ' το όριο της φτώχειας

Η εφημερίδα «Σάντεϊ Τάιμς» σε έρευνα που δημοσίευσε σημειώνει ότι η ομάδα των «πολύ φτωχών» αυξήθηκε κατά μισό εκατομμύριο από το 1997. Ο αριθμός των ατόμων που ζουν σε νοικοκυριά με εισόδημα κατώτερο του 40% του μέσου όρου φτάνει τώρα τα 8.750.000 ενώ ο αριθμός εκείνων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ανέρχεται σε 14.250.000. Ο αριθμός αυτός είναι κατά 1.000.000 περίπου μεγαλύτερος απ' τις αρχές της δεκαετίας του '90. Από το 1983 μέχρι σήμερα, το ποσοστό των νοικοκυριών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας εκτινάχθηκε από το 14% στο 24%.

Επίσης ο αριθμός των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας δεν έχει καθόλου μειωθεί. Περίπου 2.000.000 παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Ενώ το 1998 4,5 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε νοικοκυριά που είναι φτωχά, δηλ. αριθμός τριπλάσιος εκείνου προ 20ετίας.

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ: πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια παραμορφώνονται, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν

Γιαννιτσά: προκλητική μοναρχοφασιστική φιέστα

Καταργείται ο υποχρεωτικός θρησκευτικός όρκος

Β. Ι. Λένιν: Σχετικά με τη στάση του εργατικού κόμματος απέναντι στη θρησκεία (συνέχεια από το φ.101)

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Δημήτρη Πάνου: Η νίκη θα 'ναι με το μέρος μας (ποίημα)

ΗΠΑ: 32.000.000 κάτω απ' το όριο της φτώχειας

Βρετανία: 14.250.000 ζουν κάτω απ' το όριο της φτώχειας

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55