Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 110 15-31/5/2001Αρ. Φύλ. 110 15-31 Μάη 2001
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΟΞΥΝΣΗ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές πυροδοτούν νέα ένταση

Η κατάσταση στα Βαλκάνια, με επίκεντρο την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας

 

 

 

 

 


Όχι στον αμερικανόπνευστο φασιστικό «τρομονόμο»

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε τον αμερικάνικης έμπνευσης «τρομονόμο» και ήδη συζητιέται στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.

Το «άθλιο νομοθέτημα», φασιστικού τύπου, στόχο έχει τα δημοκρατικά δικαιώματα και κυρίως τους αγώνες του λαού για την υπεράσπιση των συμφερόντων του.

Με τον «τρομονόμο» ποινικοποιείται η πάλη της εργατικής τάξης και των Οργανώσεων της και καταδιώκεται όχι απλά η πράξη αλλά και η ίδια η σκέψη, οι ιδέες. Είναι ένας πολύ επικίνδυνος νόμος που περιορίζει δραστικά τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού που επιβάλλεται απ' τους υπ' αριθμόν ένα τρομοκράτες του πλανήτης, αμερικανούς ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κεφάλαιο. Ένας νόμος που διευρύνει-βαθαίνει τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής του τόπου και μετατρέπει τη σημερινή κοινωνία σε φυλακή, όπως σωστά υπογράμμισε ο καθηγητής Ποινικού Δικαίου, Ι. Μανωλεδάκης: «Η ασφάλεια σε μια κοινωνία φυλακής χωρίς ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες δεν έχει καμιά αξία».

Το πιο χαρακτηριστικό κατά τη διάρκεια της ως τώρα συζήτησης είναι ότι το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ προτείνει την ενσωμάτωση στο νέο «τρομονόμο» ενός ακόμα μεγαλύτερου πλέγματος φασιστικών ρυθμίσεων, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι δεν έχει διάθεση να έρθει σε σύγκρουση με την τρομοκρατία -απόδειξη κι' αυτό του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα αυτού του κόμματος.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του πρώην υπουργού Σ. Βαλυράκη για τις σχέσεις ΕΥΠ-ΗΠΑ: «Για πολλά χρόνια οι έρευνες των υπηρεσιών της αντιτρομοκρατικής, της Ασφάλειας, της ΕΥΠ είναι υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ. Άρα το ότι κατηγορείται η Ελλάδα ότι δεν συνέλαβε ούτε έναν είναι ζήτημα που έχει να κάνει με την κρατική μας ασφάλεια» («Ελευθεροτυπία» 30.5.2001).

 

ΠΡΟΤΟΜΗ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η προτομή του μεγάλου προλετάριου επαναστάτη και Αρχηγού του ηρωικού ΚΚΕ (1918-1955) ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ είναι ήδη έτοιμη από τον περασμένο χρόνο και είχε προγραμματιστεί να τοποθετηθεί στις 20 Μάη 2000 στο Α' Νεκροταφείο Αθήνας, όμως η τοποθέτησή της ματαιώθηκε εξαιτίας εμποδίων της Διεύθυνσης του Νεκροταφείου. Από τότε γίνονται ενέργειες, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν αποδώσει, παρόλα αυτά οι προσπάθειες συνεχίζονται.

 


Η προδοσία της Κύπρου και η προκλητικότητα του χουντικού Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη

Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Πάπα στην Ελλάδα ο χουντικός ρασοφόρος εθνικιστής-ρατσιστής Χρ. Παρασκευαΐδης «θυμήθηκε» υποκριτικά πάλι την Κύπρο. Απευθυνόμενος στον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' είπε:

«Σημειωτέον ότι, παρά το γεγονός ότι η Αποστολική νήσος Κύπρος στενάζει επί τέταρτον αιώνος από βάρβαρον διχοτόμησιν, θύμα ωμής εθνικής καθάρσεως, έχουσα εκατόμβην νεκρών και αγνοουμένων μαρτύρων της ελευθερίας, ζώσα δε συνεχείς βανδαλισμούς και λεηλασίας των περικαλλών χριστιανικών μνημείων της, δεν έχει ακούσει ακόμη, ούτε μίαν δήλωσιν συμπαθείας εκ μέρους Σας Αγιώτατε Πάπα, μολονότι συνεχείς (και εύλογοι) είναι αι παρεμβάσεις Σας υπέρ διαφόρων λαών του πλανήτου μας». («Ελευθεροτυπία» 5 Μάη 2001).

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πράττει αυτό ο χουντικός ρασοφόρος με στόχο προφανώς την εξαπάτηση του λαού μας, αυτοπροβαλλόμενος ως αυτόκλητος «εθνοσωτήρας» και «υπερασπιστής» των εθνικών συμφερόντων. Τα ίδια μας έλεγε και πριν λίγο καιρό το μαύρο λεφούσι των χουντο-μητροπολιτών του φεουδαστικού ιερατείου όταν ξεσπάθωνε κατά των «κομουνιστοσυμμοριτών» και του «παιδομαζώματος» -όχι βέβαια εκείνου της «προστάτιδάς» τους χιτλερικής Φρειδερίκης- αλλά ανύπαρκτου των ανταρτών του ΔΣΕ.

Και στις δυο περιπτώσεις ο χουντο-αναθρεμένος φασίστας ρασοφόρος με περίσσιο φαρισαϊσμό, υποκρισία και πρωτοφανή κυνικότητα «ξεχνά» να μας πει ότι την προδοσία της Κύπρου διέπραξαν τα αφεντικά του εγκληματίες συνταγματάρχες που -εκτελώντας τις εντολές των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών- ανέτρεψαν με φασιστικό πραξικόπημα την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση Μακαρίου και έδωσαν τη δυνατότητα στους στρατοκράτες της Άγκυρας να επέμβουν στρατιωτικά σ' αυτή, να καταλάβουν το βόρειο τμήμα της, να εγκαταστήσουν κατοχικά στρατεύματα και ντεφάκτο να διχοτομήσουν το νησί.

Ο τότε «κανακάρης» των στρατοκρατών της Αθήνας φασιστών συνταγματαρχών, ευλόγησε το πραξικόπημα της Κύπρου και τα εγκλήματα που διεπράχθησαν εκεί καθώς και την κατοχή και διχοτόμηση του νησιού. Φαίνεται πως ούτε αυτά τα «πήρε είδηση» επειδή «σπούδαζε» και δεν «άκουσε» τίποτε, όπως τίποτε δεν είχε ακούσει και για τα βασανιστήρια την εποχή της φασιστικής διχτατορίας τη στιγμή που «βούιζε ο τόπος» και ολόκληρη η Ευρώπη: εκστασιασμένος καθόλη τη διάρκεια της 7ετίας απ' τη σαγηνευτική «μελωδική» και «θεϊκής» προέλευσης μουσική των «πουλιών» του Παπαδόπουλου έπαθε «ανεπανόρθωτη» βλάβη στην ακοή ώστε και σήμερα να μην «ακούει» τίποτα για τα εγκλήματα του φασισμού. Γι' αυτό ως γνήσιος αμετανόητος φασίστας και εθνοπροδότης δεν καταδικάζει ούτε σήμερα τα εγκλήματα του φασισμού στην Ελλάδα και την Κύπρο ούτε τη μεγάλη εθνική προδοσία που διαπράχθηκε απ' τα αφεντικά του φασίστες συνταγματάρχες.

Φαίνεται ότι όταν πρόκειται για τα εγκλήματα του φασισμού ο χουντικός ρασοφόρος, πέρα απ' την «ανεπανόρθωτη βλάβη» στην ακοή του, προσβάλλεται μόνιμα από «μόνιμης έμπνευσης» αμνησία.


Γιάννης Λιάτος
(2.2.1946-24.1.2000)

Τον περασμένο Γενάρη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που «έφυγε» πολύ πρόωρα και για πάντα από κοντά μας ο αγαπημένος σύντροφός μας και μέλος της «Κίνησης για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» Γιάννης Λιάτος.

Ο Γιάννος Λιάτος γεννήθηκε στις 2.2.1946 στα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων, όπου πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια.

Σε νεαρή ηλικία υποχρεώθηκε υποχρεώθηκε να μεταναστεύσει στην Ελβετία όπου δούλεψε εργάτης σε εργοστάσιο και εκεί ήρθε σε επαφή με το επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό κομμουνιστικό κίνημα. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 επέστρεψε στην πατρίδα και εργάστηκε σε διάφορες αγροτικές δουλειές.

Υπήρξε από τα πρώτα νεώτερα μέλη της ΟΚΜΛΕ και από τα πιο δραστήρια και στη συνέχεια της «Κίνησης για Ενιαίο ΚΚΕ» και της «Κίνησης για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55».

Ανέπτυξε πλούσια δράση στην περιοχή του όχι μόνο σε επίπεδο Οργάνωσης αλλά και στον Αγροτικό Σύλλογο της περιοχής. Επίσης δραστηριοποιήθηκε και στην «Επιτροπή Στάλιν» για αρκετό χρονικό διάστημα και ως τη διάσπασή της από τον δεξιό οπορτουνιστή αντιζαχαριαδικό (υπερασπιστή των λασπολόγων του Ζαχαριάδη) και αντισταλινικό (με τη μορφή της «λαθολογίας») εκδότη του Περιοδικού «Στάλιν» και τη μετατροπή της σε δεκανίκι-παράρτημα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών του Περισσού. *

Κατά τη διάρκεια της επαναστατικής του δράσης και στις συγκρούσεις με τους διάφορους οπορτουνιστές αντιζαχαριαδικούς και αντισταλινικούς με τη μορφή της «λαθολογίας» (εκδότης «ΜΕΤΑΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ», εκδότης περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ») στάθηκε πάντα αδιάλλακτα και με συνέπεια στον επαναστατικό δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού, στον επαναστατικό δρόμο των Στάλιν-Ζαχαριάδη.

Υπήρξε πάντα σταθερός ιδεολογικοπολιτικός αντίπαλος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, του ευρωκομμουνισμού, του τροτσκισμού και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστικών αντισταλινικών ρευμάτων με οποιαδήποτε μάσκα κι αν εμφανίζονταν. Υπεράσπισε και προπαγάνδισε πάντα την επαναστατική κοσμοθεωρία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, τις επαναστατικές παραδόσεις του ΚΚΕ 1918-55 και εκείνες των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ.

Σαν επαναστάτης κομμουνιστής σταλινιστής-ζαχαριαδικός διακρίνονταν για τη συνέπεια και σταθερότητα από Αρχές, την ευγένεια, την πραότητα και τον καλό χαρακτήρα του, κερδίζοντας το σεβασμό και την εκτίμηση όχι μόνο των συναγωνιστών και συντρόφων του αλλά και των πολιτικών αντιπάλων. Μακριά από εγωισμούς και μικροαστική συμπεριφορά ήταν παράδειγμα σύνεσης και αγωνιστικής σεμνότητας.

Ο θάνατός του στερεί το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα από έναν αγνό και μαχητικό επαναστάτη με απεριόριστη αφοσίωση στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, την «Κίνηση για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» από ένα διαλεχτό μέλος της και τους συντρόφους και συναγωνιστές του από έναν αγαπημένο σύντροφο που θα θυμούνται για πάντα για την ευγενική επαναστατική μορφή του.


* Ο δεξιός οπορτουνιστής αντιζαχαριαδικός και αντισταλινικός (με τη μορφή της «λαθολογίας») εκδότης του περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ» με την αποτυχία του να μετατρέψει την τότε «ΚΙΝΗΣΗ για ΕΝΙΑΙΟ ΚΚΕ» σε εκλογικό δεκανίκι της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των Φλωράκη-Παπαρήγα με πρότασή του για εκλογική στήριξη του «Κ»ΚΕ στις εκλογές του Οχτώβρη του 1993, πρόταση που απορρίφθηκε από το Γραφείο, αποχώρησε από την «ΚΙΝΗΣΗ για ΕΝΙΑΙΟ ΚΚΕ» και στη συνέχεια προχώρησε στη διάσπαση της «Επιτροπής Στάλιν», την οποία έχει μετατρέψει από τότε σε παράρτημα της χρουστσοφικής ηγεσίας του Περισσού, στην οποία δεν ασκεί ποτέ κριτική με το διάτρητο πρόσχημα ότι δεν είναι πολιτική Οργάνωση αλλά «Επιτροπή».

Ο σύντροφος Θωμάς Αναστασίου, πρόεδρος τότε της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΕΝΙΑΙΟ ΚΚΕ» είχε πει, γι' αυτή του την προσπάθεια και στάση σε επόμενη συνεδρίαση, στα υπόλοιπα μέλη του Γραφείου: «αυτή την εντολή είχε απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές του "Κ"ΚΕ και αφού δεν τα κατάφερε να την περάσει αποχώρησε».

 


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

9. Η οικονομία μας και ο Στάλιν

Πως όμως οργανώθηκε η λύση αυτού του προβλήματος από εκείνους, που στάθηκαν στο τιμόνι του Σοβιετικού κράτους; Ορίστε πως.

1. Το 1957 ο Χρουστσόφ κάνει μεταρρύθμιση για την αναδιοργάνωση της λαϊκής οικονομίας της ΕΣΣΔ. Όλες οι επιχειρήσεις από την κλαδική (υπουργική) διοίκηση περνούν στην εδαφική (σοβχόζνικη) διοίκηση.

Τα αποτελέσματα φάνηκαν μετά ένα χρόνο. Η οικονομία του απέραντου κράτους δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα χωρίς την κεντρική διοίκηση, αναπτύσσεται ο τοπικισμός. Αρχίζουν οι δυσαναλογίες, οι ανισορροπίες με αποτέλεσμα να σημειώνεται γενική πτώση των ρυθμών της βίο μηχανικής παραγωγής. (Πράγμα για το οποίο ο Στάλιν προειδοποιούσε στην οικονομική εργασία του το 1952, απαντώντας στον σ. Γιαροσένκο).

2. Το 1958 ο Χρουστσόφ παραδίδει στα κολχόζ (συνεταιριστικά νοικοκυριά) για κολεκτιβίστικη ιδιοκτησία όλα τα τεχνικά μέσα, που ήταν πριν συγκεντρωμένα στους κρατικούς μηχανοτρακτερικούς σταθμούς (ΜΤΣ). Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί ύστερα από ένα χρόνο: τα κολχόζ αδυνατούν να πληρώνουν για τα τεχνικά μέσα στο κράτος. Χρεώνονται με μεγάλα χρέη, παρουσιάζονται ελλείμματα. Σαν αποτέλεσμα επιβραδύνονται οι ρυθμοί ανάπτυξης της αγροτο-οικονομικής παραγωγής. (Πράγμα για το οποίο προειδοποιούσε ο Στάλιν στην εργασία του «Τα οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» το 1952 σε απάντηση στους σ.σ. Σάνινα και Βένζέρ). (Ακόμα ο Στάλιν σημειώνει ότι ένα τέτοιο μέτρο, πρώτο «απομακρύνει την κολχόζνικη ιδιοκτησία απ' την παλλαϊκή ιδιοκτησία και δεν θα μας έφερνε πιο κοντά στον κομμουνισμό, αλλά αντίθετα θα μας απομάκρυνε απ' τον κομμουνισμό», δεύτερο πως η επέκταση της σφαίρας δράσης της εμπορευματικής κυκλοφορίας «φρενάρει την προώθηση μας προς τον κομμουνισμό», μας «απομακρύνει απ' τον κομμουνισμό», πως η εμπορευματική κυκλοφορία «είναι ασυμβίβαστη με την προοπτική του περάσματος από το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό» και επιπλέον οδηγεί στην «αναβίωση του καπιταλισμού» (Στάλιν). Ακριβώς αυτό έγινε με τη διάλυση των μηχανοτρακτερικών σταθμών (1958) στα επόμενα χρόνια (Δ.Π.).

(Η υπέροχη, βαρυσήμαντη αυτή εργασία του Στάλιν πολτοποιήθηκε με εντολή του Χρουστσόφ μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956. Αναβίωση της Ιεράς Εξέτασης του Μεσαίωνα σε όλο το μεγαλείο της και τη βλακεία της (Δ.Π).

3. Το 1961 ο Χρουστσόφ στο 22° Συνέδριο του ΚΚΣΕ συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα του ΚΚΣΕ το σημείο «σχετικά με την αναγκαιότητα να χρησιμοποιηθούν πλήρως οι εμπορευματικές χρηματικές σχέσεις», που δήθεν «προσιδιάζουν στο σοσιαλισμό»(;!) και «βοηθούν» στην «πορεία οικοδόμησης του κομμουνισμού». («Ο σκοπός μας στην πορεία της οικοδόμησης του κομμουνισμού είναι να χρησιμοποιούμε και τελειοποιούμε ακόμα πιο πολύ τους οικονομικούς και πιστωτικούς μοχλούς, τον έλεγχο του ρουβλίου, την τιμή, το κέρδος, θα αυξήσουμε τι σημασία του κέρδους, της αποδοτικότητας» (22° Συνέδριο του ΚΚΣΕ) (Δ.Π).

4. Το 1965 ο Μπρέζνιεφ κάνει οικονομική μεταρρύθμιση, σύμφωνα με την οποία μετρητής της αποδοτικότητας της παραγωγής ανακηρύχθηκε το κέρδος και όχι η τιμή (το κόστος), όπως ήταν νωρίτερα (μεταρρύθμιση: σκοπός της παραγωγής και κριτήριο αποδοτικότητας των επιχειρήσεων: το κέρδος, αποκέντρωση, «οικονομική αυτοτέλεια των μονάδων παραγωγής» και ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων, υλικά κίνητρα, διαφοροποιήσεις μισθών, κλπ. (Δ.Π.).

Δημιουργείται μια ανταγωνιστική για το σοσιαλιστικό σύστημα κατάσταση: με βάση τα κρατικά συμφέροντα ήταν απαραίτητο να μειώνεται η τιμή (το κόστος) των εμπορευμάτων. Με βάση τα συμφέροντα της ξεχωριστής επιχείρησης έπρεπε να αυξάνεται το κέρδος. Στο σύστημα σχεδιασμού δημιουργούνται δυσαναλογίες. Παρατηρείται παντού σταμάτημα της αύξησης της παραγωγής. Και μετά αρχίζει η απότομη πτώση.

5. Το 1982 ο Αντρόποφ οργανώνει στην Κρατική Επιτροπή Τιμών συζήτηση για το σχέδιο των οπαδών της «αγοράς». Το προσχέδιο εξολοκλήρου απορρίπτεται. Στην παραγωγή (και στη χώρα επιχειρούνται προσπάθειες για την εφαρμογή στοιχειώδους τάξης, που υπήρχε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50. Τα αποτελέσματα φάνηκαν ύστερα από ένα χρόνο: σταματά η πτώση της παραγωγής και αρχίζει μια έστω μικρή, αλλά άνοδος. Ο Αντρόποφ πολύ γρήγορα πέθανε (τον δολοφόνησε η ΟΙΑ. Βλέπε στο βιβλίο μου «Ματωμένος Ήλιος», σελ. 12, Αθήνα 1994. Και βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι, αν είχε ακολουθηθεί η σωστή δοκιμασμένη πολιτική του ΚΚΣΕ με επικεφαλής τον μεγάλο και συνεπή λενινιστή-επαναστάτη Στάλιν, ο σοσιαλισμός θα θριάμβευε. Ακολουθήθηκε η οπορτουνιστική, τροτσκιστική αντεπαναστατική πολιτική του Χρουστσόφ και ο σοσιαλισμός τινάχτηκε στον αέρα (Δ.Π.).

Το 1985 ο Γκορμπατσόφ δίνει «Πράσινη οδό» στους οπαδούς της «αγοράς» για την ανάπτυξη δήθεν του σοσιαλισμού («περισσότερος σοσιαλισμός» (διάβασε: «περισσότερος καπιταλισμός», μια που είχε σαν στόχο της ζωής του και ως πράκτορας της ΟΙΑ από το 1970 να διαλύσει το ΚΚΣΕ και την ΕΣΣΔ)(Δ.Π.).

Μετά...

Μετά καλλιεργείται στους σοβιετικούς (τότε ακόμα) ανθρώπους η σκέψη ότι το «κύριο είναι όχι σε ποιο κρατικό καθεστώς ζει κανείς, αλλά πόσα και ποια εμπορεύματα θα υπάρχουν στους πάγκους των καταστημάτων». Μετά στους σοβιετικούς (τώρα πια πρώην) ανθρώπους λένε ότι το κύριο είναι να εισαχθεί ο καπιταλισμός (ο παραδοσιακός καπιταλισμός της ατομικής ιδιοκτησίας και εφαρμοστεί με φιλελεύθερη πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, (Δ.Π.) όπου «όχι το κράτος γενικά», όπως τάχα «εξαπατούσαν το λαό οι μπολσεβίκοι (Λένιν και ο Στάλιν), «αλλά ο καθένας θα είναι μόνος του νοικοκύρης». Και ακολούθησε... Ούτε δυσαναλογίες, ούτε ανισορροπίες πια, αλλά ένα τρομερό χάος μαίνεται σε όλες τις σφαίρες της χώρας- εξαιτίας της περεστρόικα, των μεταρρυθμίσεων της, των πρακτικών ενεργειών. Και τι μπορούσε να περιμένει κανείς από την περεστρόικα, που δεν βασίζονταν σε καμιά θεωρία (το σωστό είναι ότι βασίζονταν σε αστικές οικονομικές θεωρίες)(Δ.Π), από τις μεταρρυθμίσεις, που μας ήταν ξένες, από τις πρακτικές ενέργειες, οι οποίες ήταν απλώς επαίσχυντες; Ας πάρουμε, λόγου χάρη, τις ιδιωτικοποιήσεις. Δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά μια απαλλοτρίωση της λαϊκής περιουσίας! (Στο μεταξύ στη διάρκεια 20 χρόνων ιδιωτικοποιήσεις έγιναν σε 80 χώρες. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Πρώτο, δεν έλυσαν ούτε ένα από τα οικονομικά προβλήματα. Δεύτερο, παρουσίασαν χαρακτήρα κινήσεων, που κάνει το εκκρεμές: η ιδιωτικοποίηση αντικατασταίνεται από την κρατικοποίηση και το αντίθετο.

Ο «αρχιτέκτονας» της περεστρόικα Α. Γιάκοβλεφ λέει: «Εμείς αρχίσαμε από την οικονομική μεταρρύθμιση, νομίζοντας ότι όταν πάει καλά, θα προβούμε και στην πολιτική μεταρρύθμιση... (ενώ ο Λένιν έλεγε ότι η οικονομία και η πολιτική πρέπει να δρουν ενιαία (Α.Γ.).

...Δεύτερο σοβαρό λάθος έγινε στις χρηματιστικές υποθέσεις. Τα αποχαλινωμένα χρήματα καταβρόχθισαν τα πάντα...

...Η κυβέρνηση έκανε μεγάλο λάθος και στο νόμο για τις επιχειρήσεις... Αργήσαμε και στην υλοποίηση της αγροτικής πολιτικής...»

Όμως στο βιβλίο του Α. Γιάκοβλεφ «Τα βάσανα της ανάγνωσης της ζωής», από όπου είναι παρμένα τα αναφερθέντα αποσπάσματα, δεν υποδεικνύονται οι συγκεκριμένοι ένοχοι.

Και τώρα, αγαπητοί αναγνώστες, προσέξτε πάρα πολύ! Θα δούμε πως διατυπώνονταν στο εγχειρίδιο «Πολιτική οικονομία» στα τελευταία 30 χρόνια ο βασικός οικονομικός νόμος του σοσιαλισμού (ΒΟN).

Ι. Το 1966: «Το βασικό οικονομικό νόμο του σοσιαλισμού μπορούμε να τον διατυπώσουμε ως εξής: εξασφάλιση της πλήρους ευημερίας και της ελεύθερης ανάπτυξης όλων των μελών της κοινωνίας (σκοπός, Α.Γ.) μέσω της διαρκούς ανόδου και της τελειοποίησης της κοινωνικής παραγωγής (τα μέσα επίτευξης του σκοπού, Α.Γ.)».

Ας εξετάσουμε το πρώτο μέρος (το σκοπό) αυτής της διατύπωσης:

1) Για ποια πλήρη εξασφάλιση γίνεται λόγος:

α) για την άπαξ εξασφάλιση, β) πάγια, γ) στο ίδιο επίπεδο, δ) σε αυξανόμενη, κλπ.;

Δεν είναι σαφές.

Ας εξετάσουμε το δεύτερο μέρος (τα μέσα επίτευξης του σκοπού) της διατύπωσης:

2) με ποιον τρόπο θα εξασφαλιστεί ο «δρόμος της διαρκούς ανόδου και της τελειοποίησης της κοινωνικής παραγωγής;». Επίσης δεν είναι σαφές...

Συμπέρασμα 1: τη δοσμένη διατύπωση του βασικού οικονομικού νόμου (του σοσιαλισμού) δεν είναι δυνατό να τη θεωρήσουμε σωστή.

ΙΙ. Στο εγχειρίδιο «Πολιτική Οικονομία»,1978,σελ.272 διαβάζουμε: «η εξασφάλιση της πλήρους ευημερίας και της ελεύθερης ολόπλευρης ανάπτυξης όλων των μελών της κοινωνίας (σκοπός) μέσω της από κοινού εργασίας τους, που χρησιμοποιεί τα κοινωνικά μέσα παραγωγής (τα μέσα επίτευξης του σκοπού) αυτό είναι το περιεχόμενο του οικονομικού νόμου του σοσιαλισμού».

Δεν είναι δύσκολο να δούμε την πλήρη ομοιότητα, ουσιαστικά, που υπάρχει με την προηγούμενη διατύπωση. Μόνο εδώ είναι απαραίτητο να παρατηρήσουμε ότι η «από κοινού εργασία» απορρέει από τη φύση του σοσιαλισμού, πράγμα που επί σοσιαλισμού υπάρχουν μόνο «κοινωνικά μέσα παραγωγής». Συνεπώς η φράση, που προσδιορίζει τα μέσα επίτευξης του σκοπού δεν εκφράζει τίποτε.

Συμπέρασμα 2: Και αυτή τη διατύπωση βασικό νόμο του (σοσιαλισμού) δεν μπορούμε να τη θεωρήσουμε σωστή.

III. Τέλος, το τρίτο εγχειρίδιο, «Πολιτική οικονομία», 1988. Συντάχτηκε από ακαδημαϊκούς (αμέ, αστείο πράγμα είναι!), από 5 αντεπιστέλλοντα μέλη Ακαδημίας, από 22 δόκτορες επιστημών και 6 επίκουρους καθηγητές οικονομικών επιστημών. (Ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς συγκαταλέγονται ο τότε γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ Β. Μέντβέντιεφ, ο τότε πρώτος αναπληρωτής του προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ Λ. Αμπάλκιν, το μέλος του τοτινού προεδρικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ Σ. Σατάλιν και άλλοι). Γενικός επιμελητής ο ακαδημαϊκός Β. Μέντβέντιεφ, (όλοι τους ανεξαιρέτως θα μεταβληθούν σε λίγο σε νεκροθάφτες της ΕΣΣΔ. Ως μπούφοι και τσακάλια της αντεπανάστασης είχαν επιλεχθεί προσωπικά από τον αρχιιούδα και αρχιπράκτορα της CΙΑ Γκορμπατσώφ (Δ.Π.). Διαβάζουμε στη σελ. 382: «Η παραγωγή προς το συμφέρον της ανόδου της ευημερίας και της ελεύθερης ανάπτυξης της ένωσης των εργαζομένων και του κάθε μέλους της αυτό είναι το περιεχόμενο του βασικού οικονομικού νόμου του σοσιαλισμού».

Το πρώτο που χτυπά στο μάτι είναι ότι απουσιάζουν τα μέσα για την επίτευξη του σκοπού.

Ας εξετάσουμε τη διατύπωση του ίδιου σκοπού. Από' αυτόν το σκοπό τους έπεται ότι η παραγωγή στο σοσιαλισμό γίνεται προς το• συμφέρον αποκλειστικά των εργαζομένων, δηλαδή μόνο για το ήμισυ της κοινωνίας. Που είναι το άλλο ήμισυ; Εννοούμε τους φοιτητές, τους γέρους και τους ανάπηρους; Αυτοί δεν υπάρχουν για τους κύριους ακαδημαϊκούς της δολοφονικής περεστρόικα του Γκορμπατσόφ.

Συμπέρασμα 3: Και την τρίτη διατύπωση δεν μπορούμε να τη θεωρήσουμε βασικό οικονομικό νόμο του (σοσιαλισμού). Μα θα ρωτήσετε, υπάρχει άραγε πριν από αυτές τις τρεις διατυπώσεις της κακιάς ώρας μια πραγματική διατύπωση, που να μπορούμε να τη θεωρήσουμε βασικό οικονομικό νόμο του σοσιαλισμού; Μάλιστα, υπάρχει. Ορίστε (παρακαλώ να δώσετε μεγάλη προσοχή!): «Η εξασφάλιση της ανώτατης ικανοποίησης των διαρκώς αυξανόμενων υλικών και πολιτιστικών αναγκών όλης της κοινωνίας με τη διαρκή άνοδο και τελειοποίηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας πάνω στη βάση της ανώτατης τεχνικής».

Παραμένει μόνο να ονομάσουμε το συγγραφέα, που διατύπωσε τον πραγματικό) βασικό οικονομικό νόμο του σοσιαλισμού. Ο αναγνώστης, βεβαίως, μάντεψε ποιος είναι αυτός:

Και με πεθαμένο στόμα,
μέγας γίγαντας ορθός
τους εχθρούς βαράει ακόμα.
Ναι, ο Στάλιν είναι αυτός.

(Το τετράστιχο αυτό ανήκει στον Αλεξέι Γκολενκόφ, που είναι όχι μόνο. ένας εξαίρετος συγγραφέας, κομμουνιστής, μπολσεβίκος, που μας χαρίζει την παρούσα θαυμάσια εργασία του, είναι και διακεκριμένος ποιητής (Δ.Π).

Μπαίνει το ερώτημα: άραγε οι πολλοί επιστήμονες, που συνέταξαν τα τρία εγχειρίδια της «Πολιτικής οικονομίας» ήταν τόσο πολύ κουτοί; Σίγουρα όχι. Κουτοί ήταν εκείνοι, που παρέδιδαν την πολιτική οικονομία με βάση αυτά τα εγχειρίδια και εκείνοι, που τη διδάσκονταν και δεν αντιδρούσαν.

Οι διατυπώσεις τους αυτές ήταν βραδυφλεγείς βόμβες. Αυτές τις βόμβες τις μπάζανε σιγά-σιγά στη συνείδηση των. οκνηρών και ασυνείδητων καθηγητών, κοινωνιολόγων και φοιτητών, που «δεν είχαν καιρό» να σκεφτούν πάνω στην ουσία αυτών των διατυπώσεων. Ενώ η σοσιαλιστική, δηλαδή, η σχεδιαζόμενη οικονομία δεν έδινε διόλου κίνητρα για την ανάπτυξη της τεχνικής και για την αύξηση της παραγωγικότητας της δουλειάς. (Όταν το 1949 άρχισα να μαθαίνω εντατικά τη ρωσική γλώσσα στην Τασκένδη, όπου ζούσα ως πολιτικός πρόσφυγας μετά το σταμάτημα του αγώνα του ΔΣΕ, την ίδια χρονιά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ένα σύνθημα του Λένιν, που έλεγε: «Η παραγωγικότητα της δουλειάς είναι το πιο κύριο και το πιο σπουδαίο για τη νίκη του καινούργιου κοινωνικού καθεστώτος». Και αυτό σφηνώθηκε γερά για πάντα στη μνήμη μου. Ο Στάλιν, που ζούσε τότε προσέδιδε τεράστια σημασία στο ανέβασμα της παραγωγικότητας της δουλειάς. Αυτό το διαπίστωσα και όταν εργάστηκα σε εργοστάσια. Και τότε η ΕΣΣΔ είχε ετήσια αύξηση της παραγωγής κατά 12% (Δ.Π). Να γιατί σε όλες τις τις διατυπώσεις στα εγχειρίδια της πολιτικής οικονομίας λείπει το ζευγάρι των λέξεων «ανώτατη τεχνική», που τονίζεται από τον Στάλιν. Ενώ για καμουφλάρισμα προστέθηκαν άλλες ανακρίβειες.

Όμως αυτό δεν είναι διόλου σωστό. Γιατί κύριος κινητήρας της σοσιαλιστικής λαϊκής οικονομίας (και σεις πιο πάνω. πειστήκατε ότι αυτό ακριβώς και όχι κάτι άλλο αποφέρει εκπληκτικές επιτυχίες) είναι ο σχεδιασμός, το πλάνο. Το πλάνο και μόνο το πλάνο, σύμφωνα με την αντίληψη της ανθρωπότητας, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να ελέγχει την οικονομία του και να τη διευθύνει. Διαφορετικά ο άνθρωπος θα βρίσκεται «στην εξουσία των τυφλών δυνάμεων του χάους» (Κ. Μαρξ). Ακριβώς έτσι, χαώδικα ρυθμίζει την οικονομία η αγορών Μα γιατί τελοσπάντων οι καπιταλιστές είναι υπέρ της αγοράς;

Ο σχεδιασμός είναι αδύνατο να εφαρμοστεί, όταν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Γι' αυτό ο σχεδιασμός, το πλάνο σε παγκρατική έκταση δε συμφέρει τον καπιταλιστή, τον ιδιώτη. Γιατί ο καπιταλιστής, ο ιδιώτης ονειρεύεται πρώτα απ' όλα τα κέρδη του. Όσον αφορά τους άλλους γύρω, δεν πάει να καίγεται ο κόσμος\-«Εγώ τράβηξα μπροστά και είναι πολύ καλά!» Όλο το χιούμορ εδώ συνίσταται στο ότι ο κάθε ιδιώτης σκέφτεται έτσι, δηλαδή ότι αυτός θα πάει μπροστά και όχι οι ανταγωνιστές του. Όμως στην πραγματικότητα ξεχωρίζουν στο να πηγαίνουν μπροστά μονάδες, ενώ δεκάδες και εκατοντάδες πετιούνται στο περιθώριο. Να γιατί ο σοσιαλισμός βάζει σαν σκοπό του, ώστε ο άνθρωπος της σοσιαλιστικής κοινωνίας να είναι σίγουρος για την αυριανή μέρα, για το μέλλον του. Και όλοι οι πρώην σοβιετικοί μας άνθρωποι τώρα πείστηκαν γι' αυτό. Πριν την περεστρόικα είχαν σταθερές χρηματικές αποταμιεύσεις, εγγυημένη εργασία, ανάπαυση, θεραπεία, μόρφωση, κατοικία και σύνταξη. Και τι έχουν τώρα;

Συνεχίζεται


ΙΕΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

«Δειλός κανείς, γυρτός κανείς,
μονάχα ψηλομέτωποι, αγέρωχοι
γκρεμίζουμε τα κάστρα του θανάτου
»

ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

   

 

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ


Η μεγάλη αντιφασιστική Νίκη και οι αντισταλινικές-αντικομμουνιστικές αθλιότητες των ρεβιζιονιστών

ΤΣΩΡΤΣΙΛ: «Εγώ σηκώνομαι το πρωί και προσεύχομαι να είναι ο Στάλιν ζωντανός, υγιής. Μόνο ο Στάλιν θα σώσει τον κόσμο» (Δήλωση Τσώρτσιλ κατά τη διάρκεια των συσκέψεων Γιάλτας-Τεχεράνης)

Η ΠΕΑΕΑ που πρόσκειται στο ρεβιζιονιστικό «Κ»ΚΕ και καθοδηγείται απ' αυτό οργάνωσε και φέτος εκδήλωση στα Προπύλαια για να «τιμήσει»(!) τη λαμπρή Νίκη των λαών κατά του χιτλεροφασισμού νε κεντρικό ομιλητή τον δημοσιογράφο Δημήτρη Χαλιβελάκη.

Ο κεντρικός ομιλητής, ένας νεόκοπος και «βαμμένος» σοσιαλδημοκράτης,

 


Νέο χουντικό «φυντάνι» της Νέας Δημοκρατίας

Οι συγκρούσεις μεταξύ του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ οδηγεί πολλές φορές στο να βγάζουν τα «άπλυτά» τους στη φόρα.

Έτσι ο Κ. Λαλιώτης αποκάλυψε στη Βουλή ότι ο τομεάρχης της ΝΔ Σάββας Τσιτουρίδης, την περίοδο της χούντας υπήρξε διορισμένο μέλος της φοιτητικής Ένωσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Απαντώντας ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Θ. Ρουσσόπουλος προσπάθησε να υποβαθμίσει το θέμα, ενώ κάλυψη παρείχαν στο χουντικό Τσιτουρίδη οι Γ. Αλογοσκούφης, Τ. Νεράντζης, Δ. Κωστόπουλος, κλπ. ο δε πολύς Λυκουρέζος αναλώθηκε σε νομικίστικες προσεγγίζεις λόγω «παραγραφής του εγκλήματος»!!!

Ο ίδιος ο Τσιτουρίδης δήλωσε: «Ο τελευταίος που θα μπορούσε να δώσει μαθήματα πολιτικού ήθους και δημοκρατίας είναι ο κ. Λαλιώτης. Αν η δημοκρατία μας δοκιμάζεται σήμερα από κάτι, δεν είναι από τι έκανα εγώ στα 17 μου, αλλά από τον τρόπο άσκησης συγκεκριμένης εξουσίας από τον κ. Λαλιώτη και από άλλους, που θέλοντας να μας γυρίσουν πίσω πιστεύουν ότι κρατούν ομήρους στη ΝΔ».

Αμετανόητος χουντικός φασίστας ο λαλίστατος κατά τα άλλα Τσιτουρίδης, αποφεύγει στη δήλωσή του ακόμα και σήμερα να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για τη φασιστική του δράση εκείνης της περιόδου αλλά και να καταδικάσει τη στρατιωτικο-φασιστική διχτατορία και τα εγκλήματά της.

Η απάντησή του είναι χαρακτηριστική και ανταποκρίνεται πλήρως στον αντιδραστικό χαρακτήρα του κόμματός του. Ο λαός μας γνωρίζει καλά το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα του κόμματος της ΝΔ και δεν είναι δυνατόν να εξαπατηθεί απ' τις «φιλότιμες» προσπάθειες της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που κάθε λίγο και λιγάκι το διαφημίζει ως «δημοκρατικό» κόμμα και πολλές φορές συνεργάζεται μαζί του. Το κόμμα αυτό είναι γνωστό ότι, πέρα απ' το μεγαλο-αστικό και αντιδραστικό χαρακτήρα του, στεγάζει στους κόλπους του όχι μόνο σε επίπεδο ηγεσίας αλλά και στη βάση τη μεγάλη στρατιά των χουντικών και βασιλικών του τόπου, που και τα δυο αποσιωπά συστηματικά η ηγεσία του «Κ»ΚΕ.


Ο «ιεροκήρυκας» της Παπαρήγα Κ. Ζουράρις και ο Γ. Καραμπέλιας εξυμνούν τον χουντικό Χριστόδουλο

Τα «ευλογημένα τέκνα» της Παπαρήγα Ζουράρις-Κανέλλη, αφού «άφρισαν-ξάφρισαν» για τις «συμφορές» που θα βρουν τον τόπο μας απ' την επίσκεψη του αρχηγού της Καθολικής Εκκλησίας Πάπα (μήπως «μολυνθεί» η Ορθοδοξία, απ' τον «Αιρεσιάρχη» φιλοξενούμενο, κλπ.), η μεν Κανέλλη  προσεύχεται τώρα αθορύβως εις «Θεόν»-Χριστόδουλον, ο δε Ζουράρις αγχωμένος καθ' όλη τη διάρκεια της επίσκεψης του Πάπα, για το τι μέλλει γενέσθαι, ξεσπάθωσε επιτέλους, με καλογερίστικο ύφος και γλώσσα απ' τις στήλες της «Ελευθεροτυπίας» σε ύμνους προς τον αγαπημένο του «Ποιμένα» χουντο-Χριστόδουλο: «Ουδέποτε το Ελλαδικό κρατίδιο μπόρεσε να συντάξει και να προτείνει τέτοιον διαπραγματευτικό λόγο, όπως ο λόγος που ακούστηκε, φωνή μεν Χριστοδούλου, σώματι δε ορθοδόξου Κωνσταντινουπολίτικης οικουμένης. Δύο χιλιάδες χρόνια αυτοκρατορικής πείρας. Θουκυδίδειον και ορθόδοξον τέχνημα: Ο Συνοδικός λόγος προς τον Πάπα, σύμφωνα με τον κανόνα του Θουκυδίδη, δεν θεώρησε ότι υπάρχει «μεγάλη» και «βραχεία πρόφασις»» («Ελευθεροτυπία» 9.5.2001), κλπ., κλπ.

Δεν είναι απαραίτητο να συνεχίσουμε με παράθεση των εμετικών εγκωμίων-υμνολογίων του Κ. Ζουράρι προς το Χριστόδουλο, αλλά είναι γεγονός ότι δεν έχει τι να πρωτοθαυμάσει και τι να πρωτοδιαλέξει απ' τις Ζουράριες αντιδραστικές αερολογίες και σκοταδιστικές «σοφίες»(!) με τις οποίες, εκτός των άλλων, διασύρεται και ο αρχαίος ιστορικός.

Στους υμνολόγους του χουντο-Χριστόδουλου προστέθηκε και ο φίλος του Κ. Ζουράρι, γνωστός εθνικιστής και «θρησκευόμενος»(!) Γιώργος Καραμπελιάς με δημοσίευμά του στην αντιδραστική εφημερίδα «Ταυτότητα» που το σχολιάζει ο χρουστσοφικός Γ. Κακουλίδης στο «Ριζοσπάτη» (27.5.2001), ο οποίος «ντρέπεται» για τους ύμνους του Γ. Καραμπελιά στον Χριστόδουλο, είναι όμως προφανώς «υπερήφανος»(!) για τις ανάλογες υμνολογίες των «συντρόφων» του νέο-ορθόδοξων-εθνικιστών Κανελλο-Ζουράριδων, αφού δε λέει και δεν έχει «ακούσει» τίποτε γι' αυτές, πολύ περισσότερο δεν τις επικρίνει και καταδικάζει.


Συνεχίζεται η ηρωική αντίσταση του τουρκικού λαού κατά της φασιστικής καταπίεσης

Στην Τουρκία ο κατάλογος των νεκρών αγωνιστών που αντιστέκονται στην καταπίεση του φασιστικού καθεστώτος μέρα με τη μέρα μεγαλώνει.

Το Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου στη διαβόητη επιχείρηση «Επιστροφή στη ζωή» της τούρκικης αστυνομίας δολοφονήθηκαν 30 πολιτικού κρατούμενοι που αντιστάθηκαν και αρνήθηκαν να μεταφερθούν στα εξοντωτικά «Λευκά κελιά» των φυλακών που οργάνωσαν οι στρατοκράτες της Άγκυρας.

Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας που οργανώθηκε από τότε ως μορφή αντίστασης στα νέα αυτά καταπιεστικά μέτρα των φασιστών έχουν πεθάνει 25 πολιτικοί κρατούμενοι και 4 μέλη της Οργάνωσης Αλληλεγγύης προς τους κρατούμενους απεργούς πείνας.

Πολλοί απ' τους απεργούς πείνας που σιτίζονται με τη βία κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν τη ζωή τους, γι' αυτό το κίνημα συμπαράστασης δυναμώνει τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στις διάφορες χώρες του κόσμου.

Ο μεγάλος και διαρκώς αυξανόμενος αριθμός των ηρώων νεκρών απ' την απεργία πείνας δείχνει ότι ο αγώνας του τούρκικου λαού κατά του φασισμού δυναμώνει και επιπλέον δείχνει έναν αξιοσημείωτο και πρωτοφανή ηρωισμό σε μια βάρβαρη «εποχή».


Απαγωγή και πούληση παιδιών και νεαρών γυναικών απ' τη Αλβανία για πορνεία στην Ευρώπη

Χιλιάδες παιδιά και νεαρές γυναίκες από την Αλβανία πουλιούνται σε κυκλώματα πορνείας που λειτουργούν σε ολόκληρη την Ευρώπη, κατήγγειλε στις 20.4.2001 η Οργάνωση «Σώστε τα παιδιά» που εδρεύει στο Λονδίνο.

Σύμφωνα με την έκθεση της Οργάνωσης που δόθηκε στη δημοσιότητα, την ίδια μέρα, τονίζεται ότι τουλάχιστον το 60% των θανάτων του σύγχρονου αυτού δουλεμπορίου είναι παιδιά τα οποία απαγάγονται ή παρασύρονται με διάφορα τεχνάσματα στην πορνεία.

Στην ίδια έκθεση τονίζεται ότι το πρόβλημα έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις σε ορισμένες αγροτικές περιοχές της Αλβανίας ώστε περίπου 90% των κοριτσιών άνω των 14 ετών φοβούνται να πάνε στο σχολείο μήπως πέσουν θύματα απαγωγής.

Επίσης σε παλιότερη έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε στις αρχές του 1999 την ιταλική εφημερίδα «Στάμπα» υπολογίζεται (έως το 1999) ότι 30.000 «σκλάβες» από την Αλβανία πλημμύρισαν την Ιταλία και την Ελλάδα, όπου συνήθως λόγω της αυξημένης ανεργίας και φτώχειας καταλήγουν μέσα απ' τα ανάλογα κυκλώματα της μαφίας στην πορνεία με αποτέλεσμα να δημιουργούνται όλες εκείνες οι συνέπειες που προκαλεί το τεράστιο αυτό κοινωνικό πρόβλημα της καπιταλιστικής κοινωνίας που η ίδια αναπαράγει καθημερινά, αντιμετωπίζοντας τη γυναίκα ως ιδιοκτησία και ως μέσο εκμετάλλευσης και αποκόμισης τεράστιων κερδών για τα κυκλώματα των εκμεταλλευτών.

 

Συνδρομές - Οικονομικές ενισχύσεις

Από φίλους ΑΛΜΥΡΟ 20.000 Κατάθεση ΕΤΕ 30.5.01 3.000
Π.Ν. 5.000 Βούρος Δολ. Αυστραλίας 180
Κατάθεση ΕΤΕ 15.5.01 20.000 Ν. Ζερβός Δολ. Αυστραλίας 50
Κατάθεση ΕΤΕ 25.5.01 3.000 Γ. Ευαγγελόπουλος Δολ. Αυστραλίας 80

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Όχι στον αμερικανόπνευστο φασιστικό «τρομονόμο»

Προτομή Νίκου Ζαχαριάδη

Η προδοσία της Κύπρου και η προκλητικότητα του χουντικού Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη

Γιάννης Λιάτος (2.2.1946-24.1.2000)

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Δημήτρη Πανού: Ιερός Αγώνας (ποίημα)

Η μεγάλη αντιφασιστική Νίκη και οι αντισταλινικές-αντικομμουνιστικές αθλιότητες των ρεβιζιονιστών

Νέο χουντικό «φυντάνι» της Νέας Δημοκρατίας

Ο «ιεροκήρυκας» της Παπαρήγα Κ. Ζουράρις και ο Γ. Καραμπέλιας εξυμνούν τον χουντικό Χριστόδουλο

Συνεχίζεται η ηρωική αντίσταση του τουρκικού λαού κατά της φασιστικής καταπίεσης

Απαγωγή και πούληση παιδιών και νεαρών γυναικών απ' τη Αλβανία για πορνεία στην Ευρώπη

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55