Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 111 1-15/6/2001Αρ. Φύλ. 111 1-15 Ιούνη 2001
Εκλογές στην Ιταλία: νέα «Αυστρία» στην Ευρώπη
Συνεχίζεται η έφοδος της αντίδρασης στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών

Με τη νίκη στις εκλογές του Μάη (13.5.2001) του αντιδραστικού

 

 

 

 

 


Πάπας - χουντοΧριστόδουλος: υπερασπιστές του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, απολογητές της πολιτικής και των εγκλημάτων του
η επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα σε κλίμα μεσαιωνικού σκοταδισμού και θρησκευτικού φανατισμού

Στις παραμονές της επίσκεψης του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β'

 


ΠΓΔΜ: Ετοιμάζεται επέμβαση των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών

Τις τελευταίες μέρες η κατάσταση στη γειτονική χώρα γίνεται ολοένα κρισιμότερη και αδιέξοδη. Η συγκρότηση κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» για την αντιμετώπιση της κρίσιμης κατάστασης έμεινε ουσιαστικά στα χαρτιά και οι σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των αλβανών οξύνονται διαρκώς κι' αυτό όχι μόνο λόγω των υπαρχόντων προβλημάτων αλλά κυρίως και πρώτα απ' όλα εξαιτίας του ανταγωνισμού ΗΠΑ-ΕΕ στην περιοχή.

Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές όχι μόνο ενθαρρύνουν τους μισθοφόρους του UCK στις επιθέσεις του κατά των κυβερνητικών δυνάμεων αλλά εκπονούν μυστικά και τα κατάλληλα σχέδια δράσης.

Στα Σκόπια πηγαινοέρχονται ο Γραμματέας του ΝΑΤΟ Τζωρτζ Ρόμπερτσον και εκ μέρους της ΕΕ ο Χ. Σολάνα και συσκέπτονται τις δυο πλευρές.

Η επέμβαση των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών προετοιμάζεται μεθοδικά. Αυτή τη στιγμή η ηγεσία του UCK απαιτεί ανοιχτά την αποστολή ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στην ΠΓΔΜ. Η ίδια απαίτηση εκφράζεται και από ένα μέρος της ηγεσίας της ΠΓΔΜ μέσω του προέδρου της χώρας Μπόρις Τραϊκόφσκι, ο οποίος με επιστολή του προς το Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ ζητά ουσιαστικά στρατιωτική επέμβαση.

Η αποστολή στρατευμάτων στα Σκόπια συζητήθηκε και στο Γκέτεμποργκ μεταξύ των ηγετών της ΕΕ και του Μπους, αλλά μεταξύ Μπους-Πούτιν. Η Ελλάδα ετοιμάζεται και αυτή να στείλει στρατεύματα στην ΠΓΔΜ στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, όπως, ανάμεσα στ' άλλα προκύπτει και απ' τις σχετικές δηλώσεις Σημίτη στο Γκέτεμποργκ: «Η Ελλάδα έχει παρουσία στη Βοσνία, έχει παρουσία στο Κόσσοβο, έχει παρουσία στην Αλβανία... Η Ελλάδα πρέπει να έχει παρουσία και στα Σκόπια, γιατί είναι η χώρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια».

Η τυχόν παραπέρα όξυνση της κατάστασης στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ απειλεί άμεσα με διάλυση τη διπλανή χώρα, διάλυση που θα συμπαρασύρει σε γενικότερη πολεμική σύρραξη το σύνολο των Βαλκανικών χωρών, η αντιδραστική αστική τάξη των οποίων ακολουθεί εθνικιστική-σοβινιστική τυχοδιωκτική πολιτική προσάρτησης εδαφών γειτονικών χωρών και πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων και των σχεδίων των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ανταγωνίζονται στην περιοχή για το μοίρασμα και για τον έλεγχο της η κάθε για τον εαυτό της.

Η εγκατάσταση και παραμονή ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων στα Βαλκάνια αποτελεί μόνιμο παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής και εγκυμονεί νέους κινδύνους πολέμου μεταξύ των Βαλκανικών χωρών. Οι ιμπεριαλιστές είναι αυτοί που υποκινούν τις διαμάχες και την εχθρότητα μεταξύ των Βαλκανικών λαών, εκμεταλλευόμενοι υπαρκτά προβλήματα ή δημιουργώντας τεχνητά νέα για να πετύχουν την προώθηση των δικών τους σχεδίων ο ένας σε βάρος του άλλου.

 

Μορφές ηρώων αγωνιστών του ΕΛΑΣ και του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ)

Καπετάν Καρτσιώτης
(Γιώργος Βόγιας)

Τον Ιούλη κλείνουν 54 χρόνια από τότε που έπεσε ηρωικά στον Κόζιακα ο καπετάν Καρτσιώτης, υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Ο επαναστάτης κομμουνιστής Βόγιας Γιώργης, γνωστός στους μεγάλους και ηρωικούς αγώνες του λαού μας με το ψευδώνυμο Καπετάν ΚΑΡΤΣΙΩΤΗΣ, γεννήθηκε στο χωριό Καρίτσα Αγίας Λάρισας.

Μεγάλωσε στο χωριό του με τους θρύλους Κίσαβου-Ολύμπου και από μαθητής Γυμνασίου δέχτηκε την επίδραση των επαναστατικών κομμουνιστικών ιδεών. Μπαίνοντας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και οργανωμένος πλέον στην ΟΚΝΕ (και ύστερα στο ΚΚΕ) παίρνει ενεργά μέρος στους φοιτητικούς αγώνες πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να αποβληθεί από το Πανεπιστήμιο για τις επαναστατικές του ιδέες. Τη δράση του συνέχισε καθόλη τη περίοδο της μοναρχοφασιστικής μεταξικής διχτατορίας, Κυνηγήθηκε απ' την Ασφάλεια του Μανιαδάκη. Συνελήφθηκε και φυλακίστηκε.

Όταν κηρύχθηκε ο ιταλο-ελληνικός πόλεμος και οι ορδές του Μουσολίνι επιτέθηκαν στη χώρα μας, ακολουθώντας την επαναστατική γραμμή του ιστορικού γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη (31 Οκτώβρη 1940), κατατάχθηκε στο στρατό, πολέμησε στην πρώτη γραμμή τους φασίστες επιδρομείς και διακρίθηκε για την ανδρεία του σε πολλές μάχες.

Ο Γιώργης Βόγιας, μετά την κατάληψη της χώρας από τους ναζιφασίστες κατακτητές καταδιώχθηκε απ' τους ιταλούς αλλά και τους ντόπιους φασίστες συνεργάτες τους. Το Μάη του 1942 επικεφαλής μιας ομάδας συγχωριανών του βγήκε στο βουνό για να πολεμήσει τους κατακτητές, Γίνεται αρχηγός των ανταρτο-ομάδων του ΕΛΑΣ στην περιοχή του Κίσαβου και απ' τις γραμμές του πήρε μέρος σε πολλές μάχες εναντίον των κατακτητών και αναδείχτηκε, πέρα απ' τις πολιτικές του ικανότητες, σ' ένα απ' τα πιο δραστήρια και ικανά στρατιωτικά στελέχη της περιοχής της Θεσσαλίας. «Το 1943 έγινε μέλος της διοίκησης του Αρχηγείου της Βόρειας Θεσσαλίας που αργότερα αποτέλεσε το 5ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας. Αργότερα αναδείχθηκε σε καπετάνιο του 5ου Συντάγματος. Με το Σύνταγμά του πολέμησε παλικαρίσια τους κατακτητές και τον εθνο-προδότη Ζέρβα. Με διάταγμα της ΠΕΕΑ ονομάστηκε ταγματάρχης-καπετάνιος». («Μάρτυρες και ήρωες του αγώνα», 1952).

Μετά την απελευθέρωση της χώρας και την προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας που αποτέλεσε το αποκορύφωμα των προδοτικών συμφωνιών της δεξιάς οπορτουνιστικής ηγεσίας Σιάντου (πράχτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις) και ξεπούλησε την εποποιία της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του γενναίου λαού μας στους άγγλους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες-δοσίλογους, ο Βόγιας Γιώργης συνέχισε με μεγαλύτερη ακόμα αποφασιστικότητα την επαναστατική του δράση ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό-δοσιλογισμό, αρχικά σαν υπεύθυνος Αυτοάμυνας στην περιοχή της Καρδίτσας και αργότερα στην περιοχή του Κίσαβου. Συνελήφθηκε και φυλακίστηκε απ' τους μοναρχοφασίστες και το Φλεβάρη του 1946 βγήκε απ' τις φυλακές.

Τον Ιούλη του 1946, ακολουθώντας με συνέπεια την επαναστατική γραμμή του Κόμματος, μετά τη γνωστής απόφαση της ΙΙης Ολομέλειας (12 Φλεβάρη 1946) για έναρξη του δεύτερου αντάρτικου, βγαίνει στο βουνό και το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου αναδεικνύεται αρχηγός του Αρχηγείου Χασίων και στη συνέχεια αρχηγός του Αρχηγείου Κόζιακα του ΔΣΕ και αγωνίζεται μ' όλες του τις δυνάμεις, εφαρμόζοντας τη γραμμή του Κόμματος, για την ταχεία ανάπτυξη και μαζικοποίηση του αντάρτικου, σ' αντίθεση με την προδοτική στάση του Βαφειάδη και των άλλων υπολειμμάτων της οπορτουνιστικής Σιαντικής ηγεσίας σαμποταριστών της ανάπτυξης του αντάρτικου.

Απ' τις γραμμές του ένδοξου ΔΣΕ πολέμησε γενναία τους ντόπιους μοναρχοφασίστες και διακρίθηκε σε πολλές μάχες για τις διοικητικές και στρατιωτικές του ικανότητες. Τον Ιούλη του 1947 έπεσε ηρωικά στον Κόζιακα στο ύψωμα Δέση. «Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Παιδιά η νίκη θα είναι μαζί μας...». Υπο-στράτηγος τιμημένος νεκρός. Διάταγμα 28.12.1947». («Μάρτυρες και ήρωες του αγώνα», 1952).

Ο θάνατος του καπετάν Καρτσιώτη λύπησε βαθιά το επαναστατικό κίνημα, το οποίο στερήθηκε σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή του αγώνα, ένα απ' τα καλύτερα και πιστότερα επαναστατικά στελέχη, και την ανταρτομάνα Θεσσαλία που ο λαός της τραγούδησε την παλικαριά και θρήνησε το χαμό του για την απελευθέρωση της πατρίδας απ' την αγγλοαμερικάνικη κατοχή, τους ντόπιους μοναρχοφασίστες και την καπιταλιστική σκλαβιά.

Ο καπετάν Καρτσιώτης είχε διαμορφωθεί, στις γραμμές του επαναστατικού ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, σ' έναν επαναστάτη κομμουνιστή με πίστη και απεριόριστη αφοσίωση στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, σ' έναν συνεπή και μαχητικό υπερασπιστή των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού και σ' έναν αδιάλλακτο εχθρό του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου μοναρχοφασισμού, σ' έναν αγωνιστή, διαλεχτό στέλεχος του Κόμματος, που τα έδωσε όλα απλόχερα -και τη ζωή του ακόμα- στον αγώνα του λαού μας για την απελευθέρωσή του απ' τους ναζιφασίστες καταχτητές αλλά και απ' τη νέα κατοχή των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών και το ντόπιο μοναρχοφασισμό, για την απελευθέρωσή του απ' την καπιταλιστική καταπίεση και εκμετάλλευση.

Θα μείνει για πάντα στο Πάνθεο των ηρώων του ΚΚΕ και του ένδοξου ΔΣΕ, στο Πάνθεο των ηρώων της εργατικής τάξης και του λαού μας, θα ζει στους επαναστατικούς αγώνες της για τη βίαιη επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, την κοινωνική απελευθέρωση και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.


ΑΛΕΞΕΪ ΓΚΟΛΕΝΚΟΦ

ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

Συνέχεια από το προηγούμενο

9. Η οικονομία μας και ο Στάλιν

Πιο πάνω παραθέσαμε αριθμούς σχετικά με την εκπλήρωση όλων των σχεδιασμών μας, πλάνων για τα τρία προπολεμικά πλάνα (το τρίτο δεν είναι πλήρες, γιατί εμπόδισε ο πόλεμος) και για τα δυο μεταπολεμικά. Και τα πέντε πεντάχρονα πλάνα έθεταν μπροστά τους υπέρτατους σκοπούς της κοινωνίας:

1922-1928: πλάνο εξηλεκτρισμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΠΕΡΟ): Δημιουργία συνθηκών για την εκμηχάνιση και την κολεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας.

1929-1933: 1° Πεντάχρονο πλάνο: Δημιουργία βαριάς βιομηχανίας.

1934-1938: 2° Πεντάχρονο πλάνο: Δημιουργία της βάσης μηχανοκατασκευών.

1939-1943: 3° Πεντάχρονο πλάνο: Δημιουργία της τεχνικής βάσης της αγροτικής οικονομίας. (Διακόπηκε το 1941από τον πόλεμο).

1946-1950: 4° Πεντάχρονο πλάνο: Αποκατάσταση της λαϊκής οικονομίας μετά τον πόλεμο.

1951-1955: 5° Πεντάχρονο πλάνο: Τελειοποίηση της τεχνικής βάσης της χώρας.

Όλοι οι σκοποί, εκτός από το τρίτο πεντάχρονο πλάνο επιτεύχθηκαν. Θα ήταν άραγε δυνατό να εκπληρωθούν χωρίς την ανώτατη τεχνική; Σίγουρα όχι.

Στη συνέχεια τα πεντάχρονα πλάνα αντικαταστάθηκαν από τα εφτάχρονα (Χρουστσόφ). Μετά έγινε ξανά στροφή στα πεντάχρονα πλάνα (Μπρέζνιεφ). Όμως ούτε επί Χρουστσόφ, ούτε επί Μπρέζνιεφ, ούτε εκείνα, ούτε αυτά πια δεν εκπληρώθηκαν, ούτε οι σκοποί τους μέχρι την περεστρόικα, η οποία τα χαντάκωσε κυριολεκτικά όλα.

Τώρα κάνουν προπαγάνδα υπέρ της αγοράς. Μήπως αυτό αποτελεί διέξοδο από το αδιέξοδο που βρισκόμαστε; Ας το δούμε.

Κανείς δεν αμφιβάλλει (και δεν αμφέβαλλε ποτέ), μαζί και οι μαρξιστές-λενινιστές, ότι το υλικό ενδιαφέρον είναι η βάση της ανθρώπινης προόδου. Όμως υπάρχει υλικό ενδιαφέρον ιδιωτικό, αλλά και κολεκτιβίστικο (συνεταιριστικό). Η σοσιαλιστική κοινωνία μπορεί να αναπτυχθεί μόνο τότε, όταν το κολεκτιβίστικο ενδιαφέρον υπερισχύει έναντι του ιδιωτικού! Ενώ με το καπιταλιστικό συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Γι' αυτό και το καπιταλιστικό έχει ανάγκη την αγορά, στην οποία οι ατομικοί ιδιώτες ανταλλάσσουν τα εμπορεύματα σύμφωνα με το συμφέρον τους, ρυθμίζοντας την κατανομή της εργασίας ανάμεσα σε διαφορετικούς κλάδους της παραγωγής, σε εταιρείες, κλπ.

Βέβαια όχι όπως αυτή γινόταν επί Μαρξ: τώρα οι καπιταλιστές χρήσιμο — ποιούν σύγχρονα μέτρα υπολογισμού και ρύθμισης, απάτης και εξαγοράς. Όμως επειδή η ουσία του καπιταλισμού παραμένει η ίδια, η αποκόμιση του κέρδους με οποιονδήποτε τίμημα (εν νοείται, έστω και αν τυπικά περιορίζεται από το νόμο, γιατί... στις συνθήκες της κυριαρχίας εκείνων που είναι πλουσιότεροι, άραγε είναι δύσκολο γι' αυτούς να παρακάμψουν το νόμο;) τότε έτσι κι' αλλιώς, νωρίς ή αργά, οπωσδήποτε και αναπόφευκτα η αγορά υπόκειται στους νόμους του χάους και της αναρχίας, κλπ.

Ενώ το πλάνο (ο σχεδιασμός) αν είναι επιστημονικά βασισμένο, ελέγχεται επιδέξια και εκπληρώνεται οπωσδήποτε, δεν υπόκειται στις πληγές, που κατατρώγουν το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Ο Στάλιν στην τελευταία εργασία του, κάνοντας πολεμική ενάντια στους οπαδούς της αγοράς, βάζει το ερώτημα: «Μπορεί άραγε να συμβάλλει η διεύρυνση της κυκλοφορίας της αγοράς στην προώθηση μας προς τον κομμουνισμό»; Και δίνει την απάντηση: «Δεν θα ήταν άραγε πιο σωστό να πούμε ότι η αγορά μπορεί μόνο να φρενάρει την προώθηση μας προς τον κομμουνισμό».

Αν μετά τον Στάλιν ο Χρουστσόφ και όλοι όσοι τον διαδέχτηκαν, που ενήργησαν ενάντια στον Στάλιν και επομένως ενάντια στον Λένιν, τον Μαρξ, θα είχαν σημειώσει επιτυχία και όχι το αντίθετο* τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι το «σοσιαλιστικό πείραμα» του Λένιν Και του Στάλιν δεν πέτυχε. Όμως όλοι αυτοί το μόνο, που πέτυχαν ήταν να τινάξουν στον αέρα το σοσιαλισμό. Επί — βεβαιώθηκαν όλες οι θέσεις του Μαρξ, του Λένιν, του Στάλιν. Τότε γιατί γίνεται όλος αυτός ο σαματάς;

Και ποια είναι τώρα η κατάσταση του καπιταλιστικού κόσμου; Χωρίς τις ωραιοποιήσεις. Χωρίς την ευφορία. Παραθέτουμε ξηρά γεγονότα από την εισήγηση του ΟΗΕ σχετικά με την οικονομική κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας ως την 1.1.1991. Στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία ισχυροποιήθηκαν οι τάσεις προς τη στασιμότητα και μάλιστα προς την πτώση. Έτσι το Καθαρό Εθνικό Προϊόν (ΚΕΠ) από το 1966 ως το 1975 αυξήθηκε σ' αυτές τις χώρες κατά μέσο όρο κατά 3,5%. Από το 1976 ως το 1985 κατά 2,2%. Από το 1986 ως το 1990 μόνο κατά 1,5% και συνεχίζει να σημειώνει πτώση.

Και όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να μην αντανακλάται στην ευημερία του πληθυσμού. Έτσι, λόγου χάρη, το 1993 οι άνεργοι στις ΗΠΑ ανέρχονταν στα 12 εκατομμύρια. 8 εκατομμύρια είχαν μερική απασχόληση. 25 εκατομμύρια ζούσανε με «επίδομα». Δηλαδή, 45 εκατομμύρια άνθρωποι, το ήμισυ του ικανού για εργασία πληθυσμού της πιο πλούσιας καπιταλιστικής χώρας δεν είναι βέβαιοι για την αυριανή μέρα.

Προφανώς όχι χωρίς λόγο ο πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ

 

Συνεχίζεται


«Αρχή άνδρα δείκνυσι»

Αφιερωμένο στο Μιχ. Σταθόπουλο

Σε νόμιζα σαν
ήπιο και συνετό
καθηγητή του Δικαίου
και δίκιο τόντις άνθρωπο

Πατριώτη

Έτσι φαινόσουνα καλός
και διαλλακτικός
άνθρωπος δημοκρατικός...

Ω, πόσο

Και σκέφτομαι ν' ασφυκτιούν
μεσ' στις βιβλιοθήκες σου
τα τόσο δημοκρατικά
και πατριωτικά
τ' αντιστασιακά
βιβλία μου.

Ω, πόσο υποφέρω
να ήξερες γι' αυτό!
Σκέφτομαι!

 

24.04.2001
Νίκανδρος Κεπέσης


Συνεχίζονται τα «μελωδικά» αντισημιτικά και ρατσιστικά τροπάρια του Χριστόδουλου

Κάθε λίγο και λιγάκι ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης επαναλαμβάνει «μελωδικά» τα «θεάρεστα» αντισημιτικά και ρατσιστικά του κηρύγματα και τώρα τελευταία ετοιμάζει τις «στρατιές του» για την «Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως».

Έτσι μετά τις αντισημιτικές δηλώσεις του γνωστού ρατσιστή Άνθιμου,


Παρέμβαση της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55»
στην παρουσίαση του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου: «Η απαγορευμένη εικόνα»

Στις 9 Απρίλη στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ από τον εκδότη του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου, παράλληλα με την παρουσίαση του βιβλίου, οργανώθηκε συζήτηση, εν αγνοία του Παπαϊωάννου, με θέμα το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και τη δράση του Νίκου Ζαχαριάδη κατά την οποία παρουσιάστηκαν εισηγήσεις διαφόρων χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και άλλων οπορτουνιστών (τροτσκιστών, αναρχοαυτόνομων, κλπ.).

Μετά τις εισηγήσεις έγιναν διάφορες παρεμβάσεις μεταξύ των οποίων και σύντομη παρέμβαση της Οργάνωσης:

Καταρχήν να παρατηρήσουμε ότι οι εισηγήσεις όλων των ομιλητών δεν έχουν καμιά σχέση με την παρουσίαση του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου. Αποτελούν τοποθετήσεις πολιτικού χαρακτήρα, με τις οποίες δε θα ασχοληθούμε, αλλά θα επισημάνουμε μόνο ότι αυτές έχουν ως βασικό ιδεολογικο-πολιτικό άξονά τους έναν εμφανή και ακραίο αντισταλινισμό και συνάμα ένα δύσκολα αποκρυπτόμενο αντιζαχαριαδισμό που εκδηλώνεται καθαρά στην προπαγάνδιση του μύθου-«εικόνας» του Νίκου Ζαχαριάδη ως «αντιφατικής και αλλοπρόσαλλης προσωπικότητας» -μύθος που κατασκευάστηκε, καλλιεργήθηκε συστηματικά και προβάλλεται σχεδόν μισό αιώνα τώρα απ' τους αποστάτες ντόπιους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, ενωμένους κάποτε και μετέπειτα διασπασμένους δεξιούς οπορτουνιστές της κλίκας Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Φλωράκη, κλπ.

Θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή των ερευνητών που ασχολούνται ή σκοπεύουν να ασχοληθούν μ' ένα τόσο σοβαρό και σπουδαίας σημασίας ζήτημα, όπως είναι η επαναστατική ζωή και δράση του Νίκου Ζαχαριάδη που συνδέεται στενά με το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα της χώρας (και όχι μόνο) και το ΚΚΕ 1918-55, αν θέλουν να προσφέρουν στην έρευνα της ιστορικής αλήθειας να αποφύγουν, απομακρυνθούν και εγκαταλείψουν τον προαναφερθέντα μύθο των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών που εμποδίζει την αντικειμενική επιστημονική έρευνα και δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική πραγματικότητα. Η έρευνα για την επαναστατική ζωή και δράση του Νίκου Ζαχαριάδη πρέπει να προσανατολιστεί στις αντικειμενικές συνθήκες, τοπικά και διεθνώς, και σε στενή σύνδεση με την επαναστατική ταξική πάλη του ντόπιου και διεθνούς προλεταριάτου, κάτω απ' την καθοδήγηση του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ) εκείνης της ιστορικής περιόδου καθώς και εκείνες μετά την επικράτηση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, στον οποίο πρώτος αντιτάχθηκε ο Νίκος Ζαχαριάδης.

Δεύτερο, οι ερευνητές πρέπει να αποφύγουν και έναν άλλο μύθο που αφορά τις συνθήκες θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη, δηλαδή τις δυο εκδοχές των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών: «θάνατος από καρδιά» - «αυτοκτονία». Η πρώτη εκδοχή των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών είναι ότι ο θάνατος του Νίκου Ζαχαριάδη προήλθε από «καρδιακή προσβολή» και η δεύτερη, μετά από 18 χρόνια, είναι εκείνη της «αυτοκτονίας» που και οι δυο είναι εκδοχές της ίδιας της φασιστικής KGB των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες. Όμως οι κομμουνιστές γνωρίζουν και η ιστορική πείρα διδάσκει ότι η φασιστική Ασφάλεια -και τέτοια ήταν αυτή των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ -που κυνήγησε με «φωτιά και σίδερο» το Γραμματέα του ΚΚΕ δεν είναι ποτέ δυνατό να λέει την αλήθεια, απλά με τις ψευδείς εκδοχές της προσπαθεί να καλύψει το έγκλημά της: τη δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη. Επιπλέον πρόκειται για δυο αλληλοαναιρούμενες και αλληλοδιαψευδόμενες εκδοχές: πότε έλεγε την αλήθεια η KGB το 1973 όταν ανακοίνωσε ότι ο Ζαχαριάδης «πέθανε από καρδιά» ή το 1990 όταν ανακοίνωσε ότι «αυτοκτόνησε»;

Η τρίτη εκδοχή είναι αυτή των ελλήνων κομμουνιστών σύμφωνα με την οποία ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε από τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές της προδοτικής κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη για να μην επιστρέψει την Ελλάδα δηλ. δολοφονήθηκε ούτε καν ένα χρόνο πριν την πολιτική αλλαγή στη χώρα μας, πολιτική αλλαγή που γνώριζαν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές ότι θα γίνει στην Ελλάδα μέσα από την τότε στενή συνεργασία τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές. Η πολιτική αλλαγή, για να είχε δημοκρατική πρόσοψη έπρεπε να επιτρέψουν στους αντάρτες του ΔΣΕ να επιστρέψουν στον τόπο τους, όπως και έγινε. Όμως η τεράστια πλειοψηφία των ανταρτών του ΔΣΕ ήταν σταλινικοί-ζαχαριαδικοί και επομένως επιστρέφοντας στην πατρίδας τους θα απαιτούσαν την απελευθέρωση του ηγέτη τους και θα υποχρέωναν τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές να τον αφήσουν ελεύθερο. Η επιστροφή του Νίκου Ζαχαριάδη στην Ελλάδα σήμαινε -και αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι  χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές και οι νάνοι ηγετίσκοι των δυο ρεβιζιονιστικών ομάδων- διάλυση των δυο ρεβιζιονιστών κομμάτων, στηριγμάτων των σοβιετικών ρεβιζιονιστών. Και για να μην συμβεί αυτό έπρεπε να δολοφονηθεί ο Νίκος Ζαχαριάδης για να μην επιστρέψει ζωντανός στην πατρίδα του.

Χαιρετίζουμε την τοποθέτηση του Αχιλλέα Παπαϊωάννου που θέτει δημόσια το ζήτημα της εξόντωσης-δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη καθώς και την περίπτωση του Γ. Λεονταρίτη που στην εισαγωγή του βιβλίου του Λευτέρη Αποστόλη: ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ θέτει το ερώτημα: «ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε ή τον αυτοκτόνησαν;».

Η εκδοχή των ελλήνων κομμουνιστών ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε, στηρίζεται, πέρα απ' την πολιτική πλευρά, στη μαρτυρία της Βέρας Κουσνετσόβα στην εφημερίδα της «Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών» (Μάης 1994), όπου αναφέρει ότι όταν ρώτησε τον ιατροδικαστή σχετικά με το θάνατο του Ζαχαριάδη αυτός παραδέχτηκε ότι «έγραψε ψέματα μετά από πίεση ότι ο Ν. Ζαχαριάδης πέθανε απ' την καρδιά του» και ότι «δεν υπάρχει καρδιακή προσβολή αλλά δολοφονία».

Επίσης ο Γ. Λεονταρίτης στον πρόλογο του βιβλίου του Λευτέρη Αποστόλου αναφέρει ότι η διευθύντρια των Ρώσικων Κρατικών Αρχείων της Μόσχας Ντομιλίνα δήλωσε την Άνοιξη του 2000 στη Θεσσαλονίκη σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη ότι τα Αρχεία χαρακτηρίζονται «άκρως απόρρητα» και ορθώς ο Λεονταρίτης θέτει το ερώτημα:  «ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε ή τον αυτοκτόνησαν;».

Αφού, λοιπόν, ο Νίκος Ζαχαριάδης, σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή της KGB, «αυτοκτόνησε», τότε προς τι τα Αρχεία που αφορούν τις συνθήκες θανάτου του χαρακτηρίζονται και παραμένουν «άκρως απόρρητα»;

Και σ' αυτό το ζήτημα προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να προσανατολιστεί η έρευνα, παραμερίζοντας τους μύθους των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών «καρδιάς»-«αυτοκτονίας» ως αιτιών θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη.

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Πάπας - χουντοΧριστόδουλος: υπερασπιστές του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, απολογητές της πολιτικής και των εγκλημάτων του - Η επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα σε κλίμα μεσαιωνικού σκοταδισμού και θρησκευτικού φανατισμού

ΠΓΔΜ: Ετοιμάζεται επέμβαση των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών

Καπετάν Καρτσιώτης (Γιώργος Βόγιας)

Αλεξέι Γκολένκοφ: Προτείνω να ερμηνεύσουμε τον Στάλιν (συνέχεια από το προηγούμενο)

Νίκανδρου Κεπέση: «Αρχή άνδρα δείκνυσι»

Συνεχίζονται τα «μελωδικά» αντισημιτικά και ρατσιστικά τροπάρια του Χριστόδουλου

Παρέμβαση της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» στην παρουσίαση του βιβλίου του Αχιλλέα Παπαϊωάννου: «Η απαγορευμένη εικόνα»

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55