Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 117 1-15/9/2001Αρ. Φύλ. 117 1-15 Σεπτέμβρη 2001
ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠ' ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ

«Ένα έθνος για να ζήσει παλεύει αψηφώντας κινδύνους και θυσίες»
ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός με επικεφαλής τον αμερικάνικο, αδίστακτο αιματοβαμμένο ιμπεριαλισμό, πέρασε σε ολομέτωπη επίθεση

 

 

 

 

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ
23.8.2001

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΜΟΛΟΤΟΦ, ΣΤΕΝΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
«ΜΟΝΟ ΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ»

Η εργατική τάξη μπορεί να αποσπαστεί από τις συνθήκες του καπιταλισμού μόνο με τίμημα να κάνει πολλές θυσίες. Και όποιος θέλεις να το κάνει αυτό χωρίς θυσίες, πρέπει να γραφτεί σε άλλο κόμμα, στο κόμμα των πασιφιστών, ειρηνιστών, των τεμπελχανάδων, των ψευτοπολυλογάδων και των απελπιστικών αστών ιδεολόγων. Μόνο έτσι. Γιατί η εργατική τάξη μπορεί να γλιτώσει από αυτές τις καπιταλιστικές συνθήκες μόνο με πάρα πολλές και μεγάλες θυσίες. Άμα δε θέλει να το κάνει αυτό, τότε ας κάθεται μέσα στη σκλαβιά. Γιατί άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Γιατί να φαντασιοκοπούμε; Αυτό αποδείχθηκε στη ζωή...
28.9.1971

Τα πάντα τραβάνε μπροστά, όμως χωρίς θύματα. Όπως όποιος νομίζει ότι χωρίς θύματα μπορούμε να τραβήξουμε μπροστά προς τον κομμουνισμό, είναι αφελής άνθρωπος. Κι' αυτό σημαίνει ότι μπροστά θα υπάρξουν σοβαρές μάχες. Κι' εμείς δεν ετοιμαζόμαστε γι' αυτές. Να σε τι βλέπω τον κύριο κίνδυνο.
14.1.1975

(Όμως ο χρουστσοφικός Περισσός περί άλλα τυρβάζει (Δ.Π.))

(Από το βιβλίο του Φελίξ Τσούγιεφ: «Μολότοφ, ημικρατικός κυβερνήτης», Μόσχα, «Όλμα Πρες», 2000, σελ. 583-584).

 

 

 


Επικίνδυνες προσπάθειες παλινόρθωσης των μοναρχιών στα Βαλκάνια

Μετά τη διάλυση του ρεβιζιονιστικού στρατοπέδου στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα άρχισαν σ' όλες τις Βαλκανικές χώρες προσπάθειες των έκπτωτων βασιλιάδων να επιστρέψουν στο θρόνο στις χώρες «τους» αρχίζοντας από τον Μιχαήλ της Ρουμανίας, τον Συμεών Σαξ Κομπούργκ Γκότα (Κομπουργκότσκι) της Βουλγαρίας, τον Αλέξανδρο Καραγιώργεβιτς της Σερβίας, τον Λέκα Ζώγου της Αλβανίας και φτάνοντας ως τον Κωνσταντίνο Γκλύξμπουργκ της Ελλάδας.

Οι αρχικές προσπάθειες ξεκίνησαν με επισκέψεις τους στις αντίστοιχες Βαλκανικές χώρε με στόχο την παραμονή τους σ' αυτές και με ενέργειες ώστε να ανέλθουν απευθείας στους «χαμένους θρόνους» τους, προσπάθειες που αν και δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, κινητοποίησαν και δραστηριοποίησαν τις αντιδραστικές φιλομοναρχικές δυνάμεις των Βαλκανικών χωρών.

Η αποτυχία αυτή των προσπαθειών τους οδήγησε σε αλλαγή τακτικής. Έτσι στα πλαίσια της νέας πλέον τακτικής επιχειρείται να ξαναναρριχηθούν στο θρόνο τους, επιστρέφοντας αρχικά ως «ιδιώτες»(!) και στη συνέχεια ως κομματάρχες ηγέτες αντιδραστικών κομμάτων των χωρών «τους». Η τακτική αυτή αποδείχθηκε αποτελεσματική επειδή τους «άνοιξε» το δρόμο της επιστροφής στις χώρες «τους», και επιπλέον επειδή τους έφερε σε απόσταση αναπνοής απ' τους θρόνους «τους», με τη μορφή αρχηγών αντιδραστικών πολιτικών κομμάτων και μάλιστα νικητών στις βουλευτικές εκλογές, όπως συνέβηκε πρόσφατα στη Βουλγαρία, με τη νίκη του μοναρχοφασιστικού κόμματος του Συμεών Κομπουργκότσκι και σημερινού πρωθυπουργού της γειτονικής χώρας. Επίσης η κυβέρνηση της Σερβίας (πρωθυπουργός Ζόραν Τζίντζιτς, ομοσπονδιακός πρόεδρος Βόισλαβ Κοστούνιτσα) δέχτηκε την επιστροφή της πρώην βασιλικής οικογένειας του Καραγιώργεβιτς και την εγκατάστασή της στα παλιά ανάκτορα αυτής της αντιδραστικής δυναστείας.

Τον τελευταίο καιρό και στη χώρα μας, σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ προετοιμάζει και προβάλει την επιστροφή του έκπτωτου Κωνσταντίνου Γκλύξμπουργκ ως «ιδιώτη»!!!

Τελευταία στο «Βήμα» (2.9.2001) δημοσιεύτηκε η πληροφορία ότι «έρχεται ο Γκλύξμπουργκ για μόνιμη εγκατάσταση» και επιπλέον πρόθεσή του «είναι να αγοράσει σπίτι κάπου στο Ψυχικό και ένα εξοχικό για τις διακοπές του».

Ασφαλώς ο Γκλύξμπουργκ έχει την στήριξη των φιλομοναρχικών δυνάμεων του τόπου που είναι πολλές: μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, άλλες μοναρχικές και φασιστικές οργανώσεις, φεουδαστικό ιερατείο με επικεφαλής τον χουντο-Χριστόδουλο με τα απανωτά «νίκας τοις Βασιλεύσει», κλπ.

Αλλά και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ σχολιάζει με τέτοιον τρόπο στο «Ριζοσπάστη» τις προσπάθειες επιστροφής του Γκλύξμπουργκ που ουσιαστικά τάσσεται υπέρ της επιστροφής του: «Είδαμε και πάθαμε με το σπίτι, που σκέφτεται να αγοράσει ο Γκλύξμπουργκ! Όλοι η «πρόοδος» ξεσηκώθηκε: Σπίτι; Αν είναι δυνατόν!... Το Το σπίτι σας μάρανε. Σιγά το θέμα. Και γιατί να μην αγοράσει;» («Ρ» 4.9.2001, σελ. 32, στήλη «Τηλέπαθος»). Άρα οι προδότες ρεβιζιονιστές ηγέτες τάσσονται υπέρ της επιστροφής του Γκλύξμπουργκ ως «ιδιώτη»!!! ΘΑ τους συνιστούσαμε μόνο να ψάξουν καμιά καλή τοποθεσία να αγοράσει τη βίλα του.

Σ' άλλη σελίδα της ίδιας ημερομηνίας ο «Ριζοσπάστης» χωρίς να τοποθετείται κατά της επιστροφής του έκπτωτου μονάρχη σχολιάζει ότι «η επιστροφή ή μη του έκπτωτου μονάρχη αντικείμενο ενός νέου παρατεταμένου γύρου αποπροσανατολισμού του λαού, αλλά και τεχνητού «διχασμού» του που θα ορθώσει νέα εμπόδια στους ενωτικούς και ταξικούς αγώνες των εργαζομένων»(!) για να καταλήξει περίλυπος που οι βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ «δεν μπορούν να κρύψουν τις «γαλάζιες» προτιμήσεις τους» («Ρ» 4.9.2001, σελ.12). Πάλι εδώ η χρουστσοφική ηγεσία χρησιμοποιεί, όπως και στην περίπτωση των ταυτοτήτων, το άλλοθι του δήθεν «αποπροσανατολισμού του λαού» για να δικαιολογήσει την προδοτική της στάση υπέρ της επιστροφής του Γκλύξμπουργκ ως «ιδιώτη» στη χώρα μας.

Τεράστια ευθύνη θα φέρει η μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη αν επιτρέψει με οποιανδήποτε μορφή και πρόσχημα την επιστροφή και εγκατάσταση του μισητού Γκλύξμπουργκ στην Ελλάδα, η δυναστεία των οποίων έχει προκαλέσει μεγάλα δεινά στον τόπο και το λαό μας που την εκδίωξε.

Ο λαός μας πρέπει να παλέψει και να μην επιτρέψει την επιστροφή του Γκλύξμπουργκ. Οι κομμουνιστές και αντιφασίστες, σ' αντίθεση με την προδοτική στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, δεν μπορεί παρά να τάσσονται όχι μόνο κατά της επιστροφής του Κ. Γκλύξμπουργκ γενικά, μα ακόμα και ως «ιδιώτη».


Να επιστρέψουν όλοι οι Έλληνες στρατιώτες στη χώρα μας

Η μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη συνεχίζοντας τις παραδόσεις της ξενόδουλης ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και εφαρμόζοντας πιστά τις εντολές των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών πατρώνων της έστειλε έλληνες στρατιώτες στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ), μετατρέποντας έτσι τον ελληνικό στρατό σε μισθοφόρους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και καταπιεστές γειτονικών λαών.

Η αποστολή ελλήνων στρατιωτών έξω απ' τα σύνορα της χώρας εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και τις επεκτατικές βλέψεις της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων. Γι' αυτό απαίτηση του ελληνικού λαού είναι η επιστροφή των ελλήνων στρατιωτών απ' τις Βαλκανικές χώρες στο έδαφος της χώρας μας.


 

Μερικές επεξηγήσεις πάνω στο πρόγραμμα του ΚΚΕ 1918-55 και η ένοχη σιωπή του Περισσού

Γιάννη Β. Καραστάθη

Σε επόμενα φύλλα της εφημερίδας θα αναδημοσιεύσουμε σε συνέχειες το Σχέδιο προγράμματος που επεξεργάστηκε το Κόμμα κάτω απ' την καθοδήγηση του συντρόφου Νίκου Ζαχαριάδη για να γίνει γνωστό στους κομμουνιστές και την εργατική τάξη. Σ' αυτό το φύλλο δημοσιεύουμε άρθρο του σ. Γιάννη Β. Καραστάθη με τον παραπάνω τίτλο που αναφέρεται στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ 198-55.

Πρόγραμμα είναι ο καθορισμένος σχεδιασμός, οι δεσμεύσεις και ο συγκεκριμένος τρόπος δράσης ων πολιτικών κομμάτων, για τη λύση προβλημάτων της χώρας και του λαού, για τα οποία αγωνίζεται. Είναι το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του ΚΚΕ. Τα αστικά πολιτικά κόμματα, είτε είναι στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση

 

ΑΛΜΥΡΟΣ, 9 του Μάη 2001
ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΑΡΑΣΤΑΘΗΣ
(Γραμματέας της Κ.Ο. Νο 14 και μέλος του 5μελούς Συντονιστικού Γραφείου της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδη ως τις 20 Οχτώβρη 1962 που μας εξόρισαν στη Σιβηρία).


Χαίρε Νίκο Ζαχαριάδη!

«Η υπόθεσή μας είναι δίκαιη, η νίκη θα 'ναι με το μέρος μας» Ι.Β. Στάλιν

Επαναστάτης μέγας στους αγώνες.
Θα ζεις. Θα σ' αγαπάει ο λαός.
Άστρο του κομμουνισμού μες στους αιώνες.
Ήλιος στις καρδιές μας λαμπερός.

Το Ηρωικό σου Γράμμα το Σαράντα
πανεγερτήριο σάλπισμα της λεβεντιάς.
Θε να φλογίζει τις ψυχές μας πάντα,
καμίνι ιερό λυτρωτικής φωτιάς.

Πάλι μας σήκωσες αντρειωμένα
για το γενναίο Δημοκρατικό Στρατό
Ελλάδας μ' άλλους αδελφούς μαζί και μένα.
Το μετερίζι μου ακόμα το κρατώ.

Συ του λαού μας ήρωας προστάτης
μ' απέραντη αγάπη σου χρυσή.
Ο Στάλιν: «Να, ο μεγάλος επαναστάτης!»
Πρώτος κατακεραύνωσες το Χρουστόφ εσύ.

Τριγύρω σου θεριά, το ξεροβόρι.
Μα συ στητός στην κάθε αναποδιά.
Δε συ λυγίζουνε εχθροί μοβόροι.
Συ ύψωσες σαν Ντάγκο στην καρδιά.

Απάν από καιρούς, πολέμους, χρόνια,
Νίκο, τρεις φασισμούς ποδοπατάς.
Μπουντρούμια, κάτεργα και καταφρόνια.
Συ κεραυνούς του δίκιου μας κρατάς.

Μα σαν τον Ρήγα το Φεραίο σένα
στην Σιβηρία εκεί την παγερή
σε πνίξαν δολοφόνοι, κτήνη ξένα,
CIA, Χρουστσοφοδήμιοι στυγεροί.

Τι τρέμαν το δικό σου άγιο δίκιο,
που πάλευες για το λαό σκληρά,
ορθός με ηρωισμό και πνεύμα αντρίκιο,
τσακίζοντας σκλαβιά και συμφορά...

Τώρα το Κόμμα μας σμπαραλιασμένο
απ' τους προδότες, το χρουστσοφισμό,
με το λαό στους ξένους πουλημένο
βορά στο λύκο-καπιταλισμό.

Δουλοφορνύνης Δήλωση Φλωράκη:
«Όχι βία στους εχθρούς, υποταγή»,
που πρόσταξαν οι ντόπιοι, ξένοι δράκοι.
Ζαχαριάδης: «Γράμμος! Μ' όπλων την κλαγγή!»

Ξανά οι προλετάριοι κι' οι ξώμαχοι
για το ψωμί, το φως, τη λευτεριά
με λαοθάλασσες θα ξεχυθούν στη μάχη
ενάντια στου κεφαλαίου τα θεριά.

Στον Περισσό πορτρέτο σου κανένα.
Και νιώθουν οι εχθροί καλά και γκουτ,
σου σ' αλυσόδεσαν φρικτά εσένα
στην Κέρκυρα, Νταχάου και Σουργκούτ.

Σαν μαχητής σου, Νίκο το δηλώνω:
για του λαού τη λευτεριά θα πολεμώ.
Οπλίζεις συ την τόλμη μας, τον πόνο
να φέρουμε τον ζείδωρο σοσιαλισμό.

Η Νέα Τάξη ΗΠΑ, σάπιοι θρόνοι
θα σαρωθούν γοργά απ' τους λαούς.
Συ, Νίκο, πλάι στον Κολοκοτρώνη
θα ζεις μ' επαναστάτες μας θεούς.

Σε σκότωσαν το Κόμμα ν' αφανίσουν.
Τα νιάτα θα το χτίσουν πιο γερά!
Εσύ λεβέντης Αρχηγός μας ήσουν.
Μας δίνεις θάρρος, δύναμη, φτερά.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

19.6.2001


Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη
Μ' αφορμή το
«Canto General»

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ολόκληρη τη βαρυσήμαντη αντιφασιστική δήλωση του μεγάλου μουσικοσυνθέτη για την πολιτικ΄σπουδαιότητα και επικαιρότητά της.

Το «Canto General», που η σύνθεσή του έγινε στο μέσον της μεγάλης χουντικής νύχτας, στα 1972, είναι ένα έργο-σύμβολο. Γιατί εκφράζει τη δίψα των λαών για ελευθερία και πάνω απ' όλα αυτών που στενάζουν κάτω από την μπότα των κάθε λογής δικτατόρων.

Ακριβώς έτσι, δηλαδή σαν κραυγή ελευθερίας, το αγκάλιασε και ο ελληνικός λαός, που έσπευσε να το χειροκροτήσει κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις πρώτες μεταχουντικές συναυλίες, στα στάδια όλης της χώρας.

Σήμερα η παρουσίασή του έχει μια δραματική, θα έλεγα, επικαιρότητα. Εξαιτίας του θέματος των ταυτοτήτων επιχειρείται μια πρωτοφανής και εξαιρετικά επικίνδυνη παραχάραξη της πρόσφατης Ιστορίας μας. Επικίνδυνη, γιατί πίσω από την εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος των Ελλήνων που ταυτίζεται με την ορθοδοξία, αποκρύπτονται οι ουσιαστικοί άξονες που διαμόρφωσαν τη σημερινή Ελλάδα.

Κι αυτοί οι άξονες είναι δύο. Ο ένας ταυτίζεται με εκείνους οι οποίοι στις κορυφαίες τραγικές στιγμές του έθνους υπερασπίστηκαν την ουσία της ελληνικής ψυχής, δηλαδή την αγάπη για την ελευθερία. Ο άλλος ταυτίζεται με εκείνους που έμειναν αδιάφοροι ή ακόμα συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του κακού.

Ποιες είναι οι κορυφαίες εθνικές στιγμές; Ήταν η ξένη κατοχή, ο εμφύλιος και η δικτατορία. Ποιος ήταν ο ρόλος της επίσημης Εκκλησίας σ' αυτές τις δραματικές εποχές, τότε που μπήκαν τα θεμέλια της σημερινής δημοκρατικής Ελλάδας; Στην Κατοχή, αν εξαιρέσει κανείς μια φούχτα ιεράρχες, η επίσημη Εκκλησία έμεινε ουδέτερη, όταν ο απλός λαός έδινε ακόμα και τη ζωή του. Στον Εμφύλιο, όταν αδέλφια έσφαζαν αδέλφια, η επίσημη Εκκλησία δεν μπήκε στη μέση να σώσει, να συγχωρήσει, να ενώσει, αλλά τάχθηκε μονόπλευρα με τους μεν, καταδικάζοντας τους δε, ανοίγοντας έτσι ακόμα πιο βαθιά την εθνική πληγή. Στη χούντα, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας είχε συσπειρωθεί εναντίον των δικτατόρων, η επίσημη Εκκλησία τους ευλογούσε. Δεν είδε τους δεκάδες χιλιάδες φυλακισμένους, εκτοπισμένους, διωγμένους, εξορισμένους. Δεν άκουσε τις οιμωγές των βασανιστηρίων, που εν τούτοις ήταν τόσο ηχηρές, ώστε να φτάσουν έως τα πέρατα της Γης και να ξεσηκώσουν εκατομμύρια ξένους που πάλεψαν στο πλευρό του βασανιζόμενου λαού μας.

Εάν υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος που ενώνει αυτές τις τρεις κορυφαίες ιστορικές εποχές, είναι η αγάπη προς την ελευθερία που εκφράζει και το γενικό άσμα, το «Canto General». Ειδικότερα για μας τους Ελληνες είναι ακόμα ο καλώς εννοούμενος πατριωτισμός, που συνδέεται με την πεμπτουσία των ιστορικών και πολιτιστικών μας παραδόσεων. Ετσι, ό,τι είμεθα σήμερα και όσα θετικά έχουμε κατακτήσει σαν εθνικό σύνολο, τα οφείλουμε αποκλειστικά και μόνο στα εκατομμύρια των Ελλήνων, που αψηφώντας τις θυσίες, ακόμα και το θάνατο, υπερασπίστηκαν τα μεγάλα ιδανικά, που αποτελούν την πεμπτουσία του ελληνικού έθνους και λαού.

Να λοιπόν γιατί το «Canto General» είναι επίκαιρο. Γιατί έρχεται να υπενθυμίσει τις θυσίες των μεν και την αδιαφορία των δε. Είναι οι θυσίες που τελικά έδιωξαν τη χούντα και θεμελίωσαν το σημερινό δημοκρατικό μας πολίτευμα. Δεν είναι οι απόντες και οι αδιάφοροι, που αντί να σιωπούν γευόμενοι τα αγαθά που τους προσφέρουν οι αγώνες και οι θυσίες των άλλων εμφανίζονται τιμητές, εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια των πολλών και την πονηρία των ολίγων.

Μια τέτοια όμως παραποίηση της πρόσφατης Ιστορίας μας δημιουργεί για κάθε Ελληνα πατριώτη, που απέδειξε έμπρακτα την αγάπη του για τον ελληνικό λαό, βαθύτατο συνειδησιακό και ηθικό συγκλονισμό. Προσωπικά αδιαφορώ για τους κινδύνους που ενέχει αυτή η δημόσια τοποθέτησή μου. Γιατί μια φωνή μέσα μου με καλεί να αγνοήσω τις όποιες συνέπειες. Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που με συνεγείρει αυτή η εσωτερική φωνή. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε πρόσωπα, ούτε θεσμοί, ούτε κόμματα, ούτε συμφέροντα. Επαναστατώ και πάλι, γιατί νιώθω ότι κινδυνεύει η χώρα μου, την οποία έμαθα να συνδέω με τα ιδανικά της ελευθερίας και της θυσίας για την πατρίδα.

Σήμερα πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτή που έδιωξε τη χούντα και στερέωσε τη Δημοκρατία, θα πρέπει να δείξει έμπρακτα και δυναμικά την παρουσία της στη σημερινή κρίση, πάνω από πρόσωπα, θεσμούς, συμφέροντα και κόμματα.

Απαντώντας στο μόνο πραγματικό ερώτημα που θέτει η στάση της επίσημης Εκκλησίας: Είναι δυνατόν αυτοί που δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να φτάσει η χώρα μας εκεί που βρίσκεται σήμερα, να διεκδικούν θέση τιμητή διχάζοντας το λαό μας, σε μια εποχή που η εθνική ενότητα είναι προϋπόθεση αν θέλουμε να αντέξουμε στις καταστροφικές προκλήσεις των καιρών;

Αθήνα, 30.8.2001

Μίκης Θεοδωράκης


«Ριζοσπάστης»: υμνολογίες στην αντιδραστική συνεργασία του «Κ»ΚΕ με τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ το '89 και λογοκρισία στους τώρα διαφωνούντες «συμμάχους» της «Κομμουνιστικής Ανανέωσης»

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ σ' ένα σίριλα με τίτλο «Δέκα χρόνια από τη διάσπαση του ΚΚΕ» στο «Ριζοσπάστη»

 

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Μολότοφ: «Μόνο με πάρα πολλές θυσίες»

Επικίνδυνες προσπάθειες παλινόρθωσης των μοναρχιών στα Βαλκάνια

Να επιστρέψουν όλοι οι Έλληνες στρατιώτες στη χώρα μας

Γιάννη Β. Καραστάθη: Μερικές επεξηγήσεις πάνω στο πρόγραμμα του ΚΚΕ 1918-55 και η ένοχη σιωπή του Περισσού

Δημήτρη Πάνου: Χαίρε Νίκο Ζαχαριάδη! (ποίημα)

Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη μ' αφορμή το «Canto General»

«Ριζοσπάστης»: υμνολογίες στην αντιδραστική συνεργασία του «Κ»ΚΕ με τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ το '89 και λογοκρισία στους τώρα διαφωνούντες «συμμάχους» της «Κομμουνιστικής Ανανέωσης»

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55