Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 125 1-15/1/2002Αρ. Φύλ. 125 1-15 Γενάρη 2002
2001: χρόνος παραπέρα όξυνσης όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού και αύξησης της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού
Ιμπεριαλιστικός πόλεμος - οικονομική κρίση - φασιστικοποίηση

Το 2001 σημειώθηκε μια παραπέρα εντονότερη όξυνση όλων των αντιθέσεων του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού

 

 

 

 

 


Ανακοίνωση για προτομή ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Σχετικά με την κατασκευή και τοποθέτηση προτομής του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ είχαμε ανακοινώσει στο φύλλο Νο 110, 15-31 Μάη 2001 ότι «η προτομή του μεγάλου επαναστάτη και Αρχηγού του ηρωικού ΚΚΕ (1918-55) είναι ήδη έτοιμη από τον περασμένο χρόνο και έχει προγραμματιστεί να τοποθετηθεί στις 20 Μάη 2000 στο Α' Νεκροταφείο Αθήνας, όμως η τοποθέτησή τηςματαιώθηκε εξαιτίας εμποδίων της Διεύθυνσης του Νεκροταφείου. Από τότε γίνονται ενέργειες, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν αποδώσει, παρόλα αυτά οι προσπάθειες συνεχίζονται».

Δηλαδή από το Μάη του 2000 η προτομή έχει μεταφερθεί από την επαρχία και βρίσκεται στην Αθήνα (παραπλεύρως δημοσιεύουμε φωτογραφία της).

Η αξία της κατασκευής εξοφλήθηκε.

Η τοποθέτηση της προτομής δεν έγινε δυνατή μέχρι σήμερα εξαιτίας των εμποδίων που παρεμβάλλονται από πλευράς Δήμων σε Αθήνα-Πειραιά -προφανώς από τις παρατάξεις όλων των πολιτικών κομμάτων που εκπροσωπούνται στους Δήμους- και από τη Διεύθυνση του Α' Νεκροταφείου Αθηνών. Εκκρεμούν απαντήσεις από διάφορους δήμους.

Το αν τελικά θα επιτευχθεί η τοποθέτηση της προτομής του συντρόφου Νίκου Ζαχαριάδη, αυτό παραμένει ακόμα ανοιχτό ζήτημα, όμως οι προσπάθειές μας συνεχίζονται.

Για το θέμα της τοποθέτησης θα ακολουθήσει μελλοντικά ανακοίνωση.

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

Γιάννη Β. Καραστάθη
Ενάντια στην αντισταλινική-αντικομμουνιστική υστερία

 


Νίκος Ζαχαριάδης
Εκστρατεία λασπολογίας και δολοφονίας του


Στα μέσα Δεκέμβρη του 2001 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Φιλίστωρ» ένας τόμος με τίτλο «Υπόθεση Ζαχαριάδη, απόρρητα ντοκουμέντα» που περιέχει πραχτικά συζητήσεων Ολομελειών της ΚΕ του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (7η Ολομέλεια 1957, 7η Ολομέλεια 1964, 11η Ολομέλεια 1967) στις οποίες συζητήθηκαν η επαναστατική ζωή και δράση του μεγάλου μπολσεβίκου κομμουνιστή ηγέτη Αρχηγού του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη.

Χαιρετίζουμε αυτή την έκδοση, αν και δεν γνωρίζουμε αν περιέχει όλα τα υλικά, γιατί επιτέλους δίνονται στη δημοσιότητα, μετά σχεδόν μισό αιώνα απ' τη βίαια καθαίρεση-αντικατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, τα υλικά απ' τα οποία οι κομμουνιστές, η εργατική τάξη και ο λαός μας θα γνωρίσουν από «πρώτο χέρι», έστω και αποσπασματικά, τον οχετό λάσπης και βρωμιάς των ντόπιων προδοτών χρουστσοφικών και ρεβιζιονιστών σε βάρος του αγαπημένου και χιλιοτραγουδισμένου οδηγητή του λαού μας, που στόχο είχαν την πολιτική του εξόντωση - και τον οποίο τελικά δολοφόνησαν στον τόπο της εξορίας του, Σουργκούτ της Σιβηρίας, στις αρχές Αυγούστου του 1973 οι προδοτικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα.

Είναι τέτοια η μπόχα που αποπνέει ο ωκεανός λάσπης και ψευτιάς των αποστατών προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών που ακόμα και ο αστικός τύπος δεν παρέλειψε να τα προβάλλει, προφανώς με «ικανοποίηση» και πηχυαίους τίτλους: «χαφιές και τυχοδιώκτης ο Ζαχαριάδης» («Καθημερινή» 9.12.2001).

 

Η λασπολογία και η ψευτιά - όπλα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών για την πολιτική εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη

Η σύγκρουση του γίγαντα και ανυπότακτου επαναστάτη Νίκου Ζαχαριάδη με την ηγετική χρουστσοφική ρεβιζιονιστική ομάδα του ΚΚΣΕ -μια σύγκρουση μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού και του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεύματος που σε πολιτικο-ιδεολογικο επίπεδο εκφράζει τα διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα προλεταριάτου-μπουρζουαζίας -που κορυφώνεται στην ανοιχτή ηρωική αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης το Σεπτέμβρη του '55 και στην 5η ιστορική Ολομέλεια του ΚΚΕ (Δεκέμβρης 1955), κατέληξε στη βίαιη και αντικαταστατική καθαίρεσή του στην παρασυναγωγή του Μάρτη 1956 που βαφτίστηκε «6η πλατιά ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ».

Από τότε χρονολογούνται οι διώξεις αλλά και η κράτησή του (ουσιαστικά η σύλληψή του) και εγκαινιάζεται ταυτόχρονα επίσημα πλέον μια συστηματική λασπολογική επίθεση ενάντια στο Νίκο Ζαχαριάδη με στόχο την πολιτική αλλά και τη φυσική του εξόντωση. Εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής αυτής της πρωτάκουστης αντεπαναστατικής επίθεσης ήταν η προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, κλπ. με εκτελεστικό της όργανο τους λακέδες και υποτακτικούς της ντόπιους ρεβιζιονιστές της «ενωμένης» τότε κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Δημητρίου-Φλωράκη, κλπ. που αργότερα κομματιάστηκε (1968).

Επιπλέον στην 7η Ολομέλεια του «Κ»ΚΕ (1957), με υπόδειξη των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, η κλίκα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. συγκροτεί «Επιτροπή» για να ερευνήσει την επαναστατική δράση του Νίκου Ζαχαριάδη, η οποία ως τα σήμερα, δηλ. 45 και πλέον χρόνια(!) από τότε δεν έχει δώσει στη δημοσιότητα το «πόρισμά» της.

Στις επόμενες δεκαετίες οι λασπολογικές επιθέσεις ενάντια στο Ζαχαριάδη, με στόχο την πολιτική του εξόντωση, πολλαπλασιάζονται, ενώ παράλληλα εντείνονται οι διώξεις εναντίον του εκ μέρους της χρουστσοφικής κλίκας -μιας κλίκας πρακτόρων του διεθνούς ιμπεριαλισμού που κατέστρεψε τη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση- και για τη φυσική του εξόντωση: αρχικά εξορίζοντάς τον στο Μποροβίτσι, αλλάζοντάς του ακόμα και το όνομα, και αργότερα στο Σουργκούτ της παγωμένης Σιβηρίας, όπου τελικά ο αγαπημένος και ακατάβλητος ηγέτης του Κόμματός μας κρατήθηκε σε εξοντωτικές συνθήκες 17 ολόκληρα χρόνια εξορία και δολοφονείται το 1973.

Απ' τη δημοσίευση των πρακτικών των Ολομελειών του ρεβιζιονιστικού «Κ»ΚΕ (7η 1957, 7η 1964, 11η 1967) οι κομμουνιστές και γενικά οι αγωνιστές παίρνουν μια μικρή «γεύση» της λάσπης και της συνειδητής ψευτιάς σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη, διαπιστώνουν το ρεβιζιονιστικό εκφυλισμό αυτών των προδοτών, μελών της ΚΕ του χρουστσοφικού εκτρώματος που αυτοονομάζεται «Κ»ΚΕ, αλλά και τον πιο ακραίο αστικό ηθικό εκτραχηλισμό τους όπου ξεπερνά σε μέγεθος ακόμα και εκείνον των αφεντικών τους, της αντιδραστικής αστικής τάξης. Γι' αυτό και ενοχλήθηκε ιδιαίτερα ο αποστάτης Φλωράκης που έσπευσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο «Βήμα» (13.1.2002) να δηλώσει: «Ανακαλύπτουν την Αμερική όσοι θριαμβολογούν ότι φέρνουν στο φως άγνωστα δήθεν στοιχεία για τον Ζαχαριάδη, όπως γίνεται αυτές τις μέρες και μάλιστα στα πλαίσια μιας γενικότερης ενορχήστρωσης κατά του παρελθόντος του ΚΚΕ», εννοώντας προφανώς το χρουστσοφικό «Κ»ΚΕ.

Ο λακές της αστικής τάξης Χαρίλαος Φλωράκης συνηθίζει να «σφυρίζει αδιάφορα» για το ζήτημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη, προσποιούμενος πως δεν τον «αγγίζει»!!! Όμως δεν μπορεί να διαγράψει-σβήσει απ' την ιστορία ότι το στυγερό έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη διαπράχτηκε απ' τη φασιστική ρεβιζιονιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ επί Γραμματείας του, τον Αύγουστο το 1973, και με τη συγκατάθεσή του και επομένως τον βαρύνει άμεσα και τον στιγματίζει ανεξίτηλα όπως και τους συντρόφους του γερμανούς σοσιαλδημοκράτες η δολοφονία των επαναστατών Καρλ Λιμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ.

Όμως δυστυχώς για τους χρουστσοφικούς τα «πυρά» της λασπολογίας σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη για κείνη την περίοδο και ως τα σήμερα εντελώς «άσφαιρα και αναποτελεσματικά», αφού η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ακολούθησε πιστά τον ακατάβλητο μπολσεβίκο κομμουνιστή ηγέτη ως τη βιολογική του εξαφάνισή της απ' το πολιτικό προσκήνιο.

Αφού λοιπόν τα «πυρά» της λασπολογίας αποδείχτηκαν άσφαιρα η φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ αποφασίζει να τον δολοφονήσει τον Αύγουστο του '73, παραμονές της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα για να μην επιστρέψει ζωντανός και τους χαλάσει τα αντεπαναστατικά σχέδιά τους. Οι νάνοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, οι προδοτικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, έτρεμαν τόσο πολύ το πολιτικό ανάστημα του Νίκου Ζαχαριάδη που τον κράτησαν για άλλα 18 χρόνια πεθαμένο εξορία (συνολικά 35 χρόνια), απαγορεύοντας τη μεταφορά της σορού του στην Ελλάδα. Έπρεπε να διαλυθεί η ρεβιζιονιστική-καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση για να επιτραπεί η μεταφορά του στην πατρίδα του.

 

Η εξόντωση-δολοφονία του και οι ψευδείς αλληλοαναιρούμενες εκδοχές της KGB

Οι ρεβιζιονιστικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη αρχικά είχαν ανακοινώσει ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης πέθανε από «καρδιά» («πέθανε την 1η Αυγούστου σε ηλικία 70 χρονών από οξεία καρδιακή προσβολή», ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ) στις Αρχές Αυγούστου 1973, ενώ το 1990 η KGB δήλωσε ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης «αυτοκτόνησε», σύμφωνα με ανακοίνωση-σημείωμα του αντισυνταγματάρχη Αλεξάντρ Πετρούσιν στην εφημερίδα «Τιουμένσκι Ισβέστια»).

Κατ' αρχήν να παρατηρηθεί πως πρόκειται για δυο αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες εκδοχές των διωκτών και δολοφόνων του ήρωα Γραμματέα του ΚΚΕ, που δεν μπορούν να γίνουν πιστευτές.

Η ιστορική αλήθεια είναι άλλη: Ο Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε, στις παραμονές της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα, απ' τι φασιστική κλίκα του Μπρέζνιεφ για να μην επιστρέψει ζωντανός και χαλάσει τα σχέδια αυτής της προδοτικής κλίκας, δηλ. με το τεράστιο πολιτικό κύρος προκαλέσει τη διάλυση της δεξιάς οπορτουνιστικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ-Καλούδη-Κουκούλου-Φαράκου κλπ., πιστού υπηρέτη των σοβιετικών ρεβιζιονιστών.

Σχετικά μ' αυτό το ζήτημα σημειώναμε παλιότερα:

«Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν, στα πλαίσια τις συνεργασίας τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, ότι στην Ελλάδα προετοιμάζεται διάδοχο πολιτικό σχήμα, πολιτική «αλλαγή», μια πολιτική «αλλαγή» που για να έχει προς τα έξω, επιφανειακά «δημοκρατικό» χαρακτήρα έπρεπε να νομιμοποιηθούν τα ρεβιζιονιστικά κόμματα, πράγμα που άνοιγε το δρόμο στην επιστροφή των πρώην ανταρτών του ΔΣΕ, κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων. Η μεγάλη, συντριπτική πλειοψηφία τους όμως ήταν σταλινικoί-ζαχαριαδικοί και η επιστροφή τους θα προκαλούσε πολλά εμπόδια και προβλήματα στο ρεβιζιονιστικό «Κ»ΚΕ - στήριγμα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών στη χώρα μας - μα προπαντός αυτοί με την επιστροφή τους θα έθεταν θέμα απελευθέρωσης του Ν. Ζαχαριάδη με διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, οπότε οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές θα ήταν υποχρεωμένοι να τον απελευθερώσουν.

Απελευθέρωση και επιστροφή του Ν. Ζαχαριάδη στην Ελλάδα σημαίνει διάλυση των ρεβιζιονιστικών κομμάτων (και επομένως διάλυση των στηριγμάτων σοβιετικών ρεβιζιονιστών) και ισχυρό επαναστατικό ΚΚΕ με συσπείρωση όλων των κομμουνιστών σ' αυτό. και ακριβώς αυτό φοβούνταν-έτρεμαν οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές. Είχαν ακόμα και έναν άλλο λόγο: ένα ισχυρό ΚΚΕ στην Ελλάδα με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη μαζί με την τότε σοσιαλιστική Αλβανία θα δημιουργούσαν μεγαλύτερα προβλήματα στους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές όχι μόνο στη χώρα μας και στα Βαλκάνια μα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Έτσι για να απαλλαγούν απ' την πολιτική του παρουσία και τις αρνητικές νι' αυτούς συνέπειες αποφάσισαν να τον δολοφονήσουν, αφού προφανώς ρώτησαν και την προδοτική κλίκα των Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ, κλπ.» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», Νο. 44, 1-31 Αυγούστου 1998).

Σχετικά με τη δολοφονία του Ζαχαριάδη, πέρα από της αλληλοαναιρούμενες εκδοχές της KGB, έχουμε τη μαρτυρία της Βέρας Κουζνέτσοβα (Σουργκούτ Σιβηρίας), η οποία σε συζήτηση της με τον ιατροδικαστή αυτός παραδέχθηκε ότι: «έγραψε ψέματα» και «δεν υπήρχε καρδιακή προσβολή αλλά δολοφονία»: «Έφερα το Γ. Μαύρο σε επαφή με αρμόδια πρόσωπα όπως το φρουρό του Ζαχαριάδη, τον ιατροδικαστή που έγραψε ψέματα μετά από πίεση ότι ο Ν. Ζαχαριάδης πέθανε από την καρδιά του. Όταν κουβέντιασα με τον ιατροδικαστή παραδέχτηκε ότι δεν υπήρχε καρδιακή προσβολή αλλά ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.» (Συνέντευξη της Βέρα Κουζνέτσοβα στην εφημερίδα «Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών» Μάης 1994).

Επίσης ο Γ. Λεονταρίτης στον πρόλογό του στο βιβλίο του Λευτέρη Αποστόλου αναφέρει ότι η διευθύντρια των Ρώσικων Κρατικών Αρχείων της Μόσχας Ντομιλίνα δήλωσε την άνοιξη του 2000 στη Θεσσαλονίκη σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη ότι τα Αρχεία χαρακτηρίζονται «άκρως απόρρητα» και ορθώς ο Λεονταρίτης θέτει το ερώτημα: «Ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε ή τον αυτοκτόνησαν;».

Αφού λοιπόν, ο Νίκος Ζαχαριάδης, σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή της KGB, "αυτοκτόνησε", τότε προς τι τα Αρχεία που αφορούν τις συνθήκες θανάτου του χαρακτηρίζονται και παραμένουν ακόμα «άκρως απόρρητα»;

Είναι λοιπόν, φανερό πως η ιστορική έρευνα πρέπει να παραμερίσει τους μύθους των χρουστσοφικών περί «καρδιάς»-«αυτοκτονίας» ως αιτίων θανάτων του Νίκου Ζαχαριάδη.

 

Ο Νίκος Ζαχαριάδης εξακολουθεί και σήμερα να κρατείται όμηρος της λασπολογίας των σοσιαλδημοκρατικών ηγεσιών «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού

Παρόλο που απ' το 1956 ως τα σήμερα πέρασε σχεδόν μισός αιώνας δεν έχει τίποτε το σχετικό δοθεί στη δημοσιότητα για την «υπόθεση Ζαχαριάδη» απ' τις ηγεσίες των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού, στα χέρια των οποίων βρίσκονται τα κομματικά Αρχεία.

Όλοι οι κομμουνιστές γνωρίζουν ότι τα Αρχεία τόσο του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 όσοι και του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ μετά το '56 βρίσκονται στα χέρια των ηγεσιών των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού μετά τη διάσπασή τους το 1968 και επομένως σ' αυτά βρίσκεται και ότι σχετικό με την «υπόθεσηΖαχαριάδη» μετά το 1956, όπως εσωτερικές συζητήσεις της ΚΕ του «Κ»ΚΕ, συζητήσεις μεταξύ ελλήνων και σοβιετικών ρεβιζιονιστών («Κ»ΚΕ-ΚΚΣΕ), αλληλογραφία «Κ»ΚΕ-ΚΚΣΕ, «πόρισμα» για Ζαχαριάδη της διαβόητης «επιτροπής» που συγκροτήθηκε το 1957, «καταθέσεις» στην «Επιτροπή» κομμουνιστών άλλων κομμάτων για τη στάση του Ζαχαριάδη στο Νταχάου, κλπ., κλπ.

Το πόσο τρέμουν και ενοχλούνται οι άμεσα ένοχες ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού από κάθε δημοσιοποίηση της «υπόθεσης Ζαχαριάδη» μέσα απ' τα Αρχεία τους φαίνεται απ' το σάλο που προκάλεσε η προδημοσίευση των εκδόσεων «Φιλίστωρ» στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ που υποχρέωσε τον Μπάμπη Γραμμένο να στείλει στο «Ριζοσπάστη» (8.12.2001) «διευκρινιστική επιστολή» αλλά και απ' την τοποθέτηση του αποστάτη Φλωράκη στην πρόσφατη συνέντευξή του στο «Βήμα» (13.1.2002).

Οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού παρά τον οχετό λάσπης και ψευτιάς σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη αρνούνται επίμονα ως τώρα τη δημοσιοποίηση οποιωνδήποτε ντοκουμέντων σχετικά μ' αυτό το ζήτημα παρόλο που πέρασαν τόσες δεκαετίες. Αρνούνται την γνωστοποίηση αυτών των ντοκουμέντων γιατί μέσα απ' αυτά αποκαλύπτεται ο προδοτικός τους ρόλος και ο «βίος και η πολιτεία» τους στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος και όλες οι αθλιότητες που διέπραξαν και συντηρούν ακόμα και σήμερα αλλά και επιπλέον μέσα απ' αυτά αποκαλύπτονται ως οι πιο αισχροί και αδίστακτοι συκοφάντες του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη και μια απ' τις επιφανέστερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που καταδίωξαν με «φωτιά και σίδερο» οι προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές που τελικά τον δολοφόνησαν.

Με την άρνηση της δημοσιοποίησης των σχετικών με την «υπόθεση Ζαχαριάδη» ντοκουμέντων οι ρεβιζιονιστές ηγέτες, διώκτες και δολοφόνοι του Νίκου Ζαχαριάδη, συνεχίζουν να τον κρατούν ακόμα και σήμερα, μισό σχεδόν αιώνα απ' το '56, όμηρο του ωκεανού λάσπης που «ξέρασαν» και της ψευτιάς που αφειδώλευτα σκόρπισαν δεκαετίες ολόκληρες.

 

Επιστολή του Μπάμπη Γραμμένου από τις εκδόσεις «Φιλίστωρ» στο Ριζοσπάστη

Διευκρίνιση των εκδόσεων «Φιλίστωρ»

Από τις εκδόσεις «Φιλίστωρ» και τον Μπάμπη Γραμμένο, λάβαμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω «αναγκαία διευκρίνιση», όπως τη χαρακτηρίζει:

«Επειδή γράφτηκε σε μερίδα του Τύπου ή αφέθηκε να εννοηθεί ότι τα ντοκουμέντα που περιέχονται στο υπό έκδοση βιβλίο των εκδόσεων "Φιλίστωρ" με τίτλο "Υπόθεση Ζαχαριάδη - Απόρρητα Ντοκουμέντα - Καταδίκη και αποκατάσταση του κομμουνιστή ηγέτη", διέρρευσαν από την έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό, θέλω να διευκρινίσω τα εξής:

1. Τα ντοκουμέντα συγκεντρώθηκαν από εμένα προσωπικά, ύστερα από πολύχρονη έρευνα, χωρίς να έχω καμία άμεση ή έμμεση επαφή με το ΚΚΕ, μέλη ή στελέχη του γι' αυτό το σκοπό.

2. Οι ιστορικοί και οι ερευνητές της ιστορίας του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας γνωρίζουν ότι είναι δυνατή η συγκέντρωση παρόμοιου υλικού και από πηγές εκτός ΚΚΕ».

(Ριζοσπάστης, 8.12.2002, σελ. 6)


Η επιστολή δεν υπάρχει στην έντυπη έκδοση λόγω έλλειψης χώρου

 

 


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

(Σχέδιο)

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

5. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.
Ίδρυση του ΚΚΕ. Συνθήκες και λόγοι δημιουργίας του

Το εργατικό κίνημα της Ελλάδας, με μεμονωμένες εκδηλώσεις μετά το 1870, αρχίζει

 

Συνεχίζεται

 

Το Πρόγραμμα (1954) που αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες είναι του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 με Γραμματέα το σ. Νίκο Ζαχαριάδη και δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό ρεφορμιστικό πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.

 


ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ Ι. ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Β. ΜΟΛΟΤΟΦ
στους σ. Τίτο, Κάρντελ, ΚΕ ΚΚ Γιουγκοσλαβίας

(από το περιοδικό «Ο μαρξισμός και η σύγχρονη εποχή» τ.1-2, 2001)

 Ιστορικό Ντοκουμέντο

7. ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΧΙ ΣΩΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΓ ΣΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Εμείς στο προηγούμενο γράμμα μας γράφαμε ότι στη Γιουγκοσλαβία κύρια κατευθυντήρια δύναμη δεν θεωρούν το κομμουνιστικό κόμμα, αλλά το Λαϊκό μέτωπο, ότι οι γιουγκοσλάβοι καθοδηγητές μειώνουν το ρόλο του κόμματος, ουσιαστικά συγχωνεύουν το στο μη κομματικό Λαϊκό μέτωπο, κάνοντας συνάμα ένα τέτοιο λάθος αρχής, που κάναν οι μενσεβίκοι πριν σαράντα χρόνια στη Ρωσία.

Όμως ακριβώς σ' αυτό συνίσταται το κύριο λάθος των Γιουγκοσλάβων συντρόφων, στο ότι δεν επιθυμούν να παρουσιάσουν ανοιχτά το κόμμα το κόμμα και τις αποφάσεις του μπροστά σε όλο το λαό. Για να ξέρει ο λαός ότι καθοδηγητική δύναμη είναι το κόμμα, ότι το κόμμα οδηγεί το λαό και όχι το αντίθετο.

Με βάση τη θεωρία του μαρξισμού - λενινισμού το κομμουνιστικό κόμμα αποτελεί την ανώτατη μορφή οργάνωσης του εργαζόμενου λαού. Το κόμμα βρίσκεται πάνω από όλες τις άλλες οργανώσεις, επίσης και πάνω από τα Σοβιέτ στην ΕΣΣΔ και πάνω από το Λαϊκό Μέτωπο στη Γιουγκοσλαβία. Το κόμμα βρίσκεται πάνω από όλες αυτές τις εργατικές οργανώσεις όχι μόνο γιατί συγκεντρώνει στις γραμμές του τα καλύτερα στοιχεία των εργαζομένων, αλλά και γιατί το κόμμα έχει το δικό του πρόγραμμά, τη δική του πολιτική, πάνω στη βάση των οποίων καθοδηγεί όλες τις άλλες οργανώσεις των εργαζομένων. Μεταξύ άλλων το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΓ φοβάται να μιλά γι' αυτό ανοιχτά και ευθέως, μεγαλόφωνα στην εργατική τάξη και όλο το γιουγκοσλαβικό λαό. Το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΓ νομίζει ότι αν δεν θα τονίσει αυτό το σημείο, τότε και τα άλλα κόμματα δεν θα βρίσκουν αφορμή να καταδεικνύουν τη δύναμή τους και να αρχίσουν να δρουν. Οι σύντροφοι Τίτο και Καρντέλ, νομίζουν προφανώς ότι μπορούν με αυτή τη φτηνή πονηριά θα μπορούν να καταργήσουν το νόμο της ιστορικής εξέλιξης, να εξαπατήσουν την τάξη, να εξαπατήσουν την ιστορία. Όμως όλα αυτά αποτελούν αυταπάτη και αυτοεξαπάτηση. Εφόσον υπάρχουν ανταγωνιστικές τάξεις θα υπάρχει και πάλη μεταξύ τους και εφόσον υπάρχει πάλη θα μεσολαβεί και η αντανάκλαση αυτής της πάλης στη δράση των διαφόρων ομάδων και κομμάτων, νόμιμα και παράνομα.

Ο Λένιν έλεγε ότι το κόμμα αποτελεί το πιο σπουδαίο όπλο στα χέρια της εργατικής τάξης. Το καθήκον των καθοδηγητών έγκειται ώστε αυτό το όπλο να το κρατούν σε μαχητική ικανότητα. Εξαιτίας του ότι οι Γιουγκοσλάβοι καθοδηγητές κρύβουν τη σημαία του κόμματος και αποφεύγουν μπροστά στο λαό να προβάλλουν τον καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος, στομώνουν αυτό το όπλο της εργατικής τάξης. Μειώνουν το ρόλο του κόμματος, αφοπλίζουν την εργατική τάξη. Είναι γελοίο και να σκέφτεται κανείς ότι με τη φτηνή πονηριά των Γιουγκοσλάβων καθοδηγητών ο εχθρός θα απαρνηθεί την πάλη. Ακριβώς γι' αυτό χρειάζεται να κρατάμε πάντα το κόμμα έτοιμο για την πάλη με τον εχθρό. Να μην το αποκοιμίζουμε. Να μην κρύβουμε τη σημαία του. Να μην το βαυκαλίζουμε με το ότι εάν δεν δώσουμε αφορμή στον εχθρό, θα σταματήσει να οργανώνει τις δυνάμεις του σε νόμιμη και παράνομη μορφή.

Εμείς θεωρούμε ότι η μείωση του ρόλου του Κομμουνιστικού κόμματος στη Γιουγκοσλαβία προχώρησε πάρα πολύ. Λόγος γίνεται για το λαθεμένο ξεστράτισμα από τις αρχές γύρω από το συσχετισμό ανάμεσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα και το Λαϊκό Μέτωπο στη Γιουγκοσλαβία. Δεν πρέπει να διαφεύγει ότι στο Λαϊκό Μέτωπο της Γιουγκοσλαβίας προσχωρούν και αρκετά διαφορετικά στοιχεία από ταξική άποψη. Προσχωρούν κουλάκοι, εμπορομεσίτες, μικροί εργοστασιάρχες, αστοί διανοούμενοι, καθώς επίσης και διάφορες πολιτικές ομάδες, μαζί και ορισμένα αστικά κόμματα. Το γεγονός ότι στη Γιουγκοσλαβία, στον πολιτικό στίβο δρα μόνο το Λαϊκό Μέτωπο, ενώ το κόμμα και οι οργανώσεις του δεν δρουν εξονόματός τους ανοιχτά μπροστά στο λαό, όχι μόνο μειώνει το ρόλο του κόμματος στην πολιτική ζωή της χώρας αλλά και υπονομεύει το κόμμα σαν αυτοτελή πολιτική δύναμη, που οφείλει να κατακτά την εμπιστοσύνη του λαού και να αγκαλιάζει με την επιρροή του τις πλατιές μάζες των εργαζομένων, με την ανοιχτή πολιτική δράση, με την ανοιχτή προπαγάνδιση των αντιλήψεών του και του προγράμματός του.

Οι σύντροφοι Τίτο και Καρντέλ ξεχνούν ότι το Κόμμα αναπτύσσεται και μπορεί να αναπτύσσεται μόνο σε ανοιχτή πάλη ενάντια στους εχθρούς, ότι οι φτηνές πονηριές και οι μηχανορραφίες του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΓ δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτήν την πάλη, που αποτελεί σχολείο διαπαιδαγώγησης των κομματικών στελεχών. Η πεισμονή στη μη αναγνώριση της λαθεμένης δήλωσης ότι το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας δεν έχει άλλο πρόγραμμα εκτός από το πρόγραμμα του Λαϊκού Μετώπου, καταδείχνει το πόσο μακριά οι Γιουγκοσλάβοι καθοδηγητές απομακρύνθηκαν από τις μαρξιστικο-λενινιστικές αντιλήψεις για το κόμμα. Σ' αυτό βλέπουμε τον κίνδυνο των λικβινταριστικών τάσεων σε σχέση με το ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, πράγμα που με τη σειρά του που απειλεί την ίδια την ύπαρξη του Κομμουνιστικού Κόμματος και σε τελική ανάλυση εγκυμονεί τον ανοιχτό κίνδυνο εκφυλισμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Οι σύντροφοι Τίτο και Καρντέλ ισχυρίζονται ότι τα λάθη των μενσεβίκων σχετικά με τη συγχώνευση του μαρξιστικού κόμματος στις εξωκομματικές μαζικές οργανώσεις υπήρχαν πριν 40 χρόνια πριν και γι’ αυτό δεν μπορεί να υπάρξει συνάρτηση ανάμεσα σ' αυτά τα λάθη και τα λάθη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας. Οι σύντροφοι Τίτο και Καρντέλ κάνουν σοβαρό λάθος.

 Η θεωρητική και πολιτική συνάρτηση μεταξύ αυτών σ' αυτά τα δυο φαινόμενα είναι αναμφίβολη, γιατί ακριβώς, όπως οι μενσεβίκοι το 1907 έτσι ακριβώς και οι σύντροφοι Τίτο και Καρντέλ ύστερα από 40 χρόνια, μειώνουν το ρόλο του μαρξιστικού κόμματος, το ίδιο ακριβώς, αρνούνται το ρόλο του κόμματος ως ανώτατη μορφή οργάνωσης, που στέκεται πάνω από όλες τις μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων, ακριβώς το ίδιο συγχωνεύουν το μαρξιστικό κόμμα με την εξωκομματική μαζική οργάνωση. Η διαφορά βρίσκεται μόνο στο ότι οι μενσεβίκοι έκαναν τα λάθη το 1906-1907 και επειδή το μαρξιστικό κόμμα (το μπολσεβίκικο κόμμα του Λένιν) στο Συνέδριό του στο Λονδίνο το 1903 τους είχε καταδικάσει, δεν μπόρεσαν ξανά να επιπλεύσουν, ενώ το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΓ, παρά το ολοφάνερο δίδαγμα, μετά από 40 χρόνια ανασύρει τα παλιά μενσεβίκικα λάθη και τα παρουσιάζει σαν δική του νέα θεωρία για το κόμμα. Αυτό το γεγονός δεν μειώνει, αλλά αντίθετα μεγαλοποιεί τα λάθη των Γιουγκοσλάβων συντρόφων.

4 Μάη 1948, Μόσχα
Β. Μολότοφ
Ι. Στάλιν

(Και η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι πια σαν φάρσα που έλεγε ο Μαρξ, αλλά σαν προδοσία, που οδήγησε στην πιο φρικτή τραγωδία των λαών της ΕΣΣΔ και των Λαϊκών Δημοκρατιών στην Ευρώπη, στην προσωρινή τρομερή ήττα όλου του παγκόσμιου κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.

Το 1956 στο 20ο προδοτικό, αντεπαναστατικό αντιλενινιστικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ο κρυφομενσεβίκος, τροτσκιστής και αρχιτσαρλατάνος Χρουστσόφ μαζί με όλη την αισχρή και πρόστυχη αντικομμουνιστική συμμορία του σφάζουν τη Δικτατορία του Προλεταριάτου, που είναι το πιο σίγουρο όπλο του για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και που πρέπει να εφαρμόζεται μέχρι την πλήρη νίκη του κομμουνισμού, την καταργούν. Το επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα του προλεταριάτου το μετατρέπουν σε «κόμμα όλου του λαού». Το συγχωνεύουν μέσα στην εξωκομματική μάζα. Και μπάτε σκύλοι της αντεπανάστασης αλέστε και επαναφέρετε το ματοβαμμένο καπιταλιστικό καθεστώς.

Ο αποστάτης και προδότης Τίτο με τη δική του αντεπαναστατική συμμορία ξέθαψε τη θεωρία των μενσεβίκων. Τη σκυτάλη πήρε ο Χροστσόφ από τον «αγαπητό σύντροφο Τίτο». Και από τον Χρουστόφ το προδοτικό αντεπαναστατικό «Κ»ΚΕ μετά τη χρουστσοφική προδοτική Ολομέλεια του «Κ»ΚΕ το 1956. Κράτησε όμως τα επαναστατικά σύμβολα του ηρωικού ΚΚΕ, όπως και το αφεντικό τους Χρουστσόφ. Και σκίζονται τώρα να νεκραναστήσουν το Λαϊκό Μέτωπο του Τίτο. Το ίδιο τέλος θα 'χει και το «Κ»ΚΕ.

Αθάνατος ο Στάλιν και η σωστή μπολσβεβίκικη πολιτική του! Η μόνη σωτήρια για όλους τους λαούς του κόσμου

Δ.Π.)

 

Μετάφραση, σχολιασμός: Δημήτριος ΠΑΝΟΣ

 

Μορφές επαναστατών-κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών

Νίκος Αβραμίδης - υπόδειγμα επαναστάτη κομμουνιστή


Ο
«μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης με το φίλο του ναυτεργάτη Γ. Καραμπέρα.
Στη μέση ένας Σλαβομακεδόνας

Ο Νίκος Αβραμίδης κατάγονταν απ' τον Καύκασο και η οικογένειά του κυνηγήθηκε απ' τους Λευκορώσους και ήρθε στην Ελλάδα. Έζησε στον Πειραιά και πήρε μέρος στην μικρασιατική εκστρατεία.

Από μικρός δούλευε εργάτης και οργανώθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στη συνέχεια δούλεψε ναυτεργάτης, εντάχθηκε στο ναυτεργατικό κίνημα και από τι γραμμές της ΟΕΝΟ συνέβαλλε αποφασιστικά στην ανάπτυξή του. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος του Ναυτεργατικού Κινήματος. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της «Ναυτεργατικής Ένωσης» το 1935 και μετέπειτα, στη διάρκεια του πολέμου, 1940-42, ιδρυτικό στέλεχος της αντιφασιστικής Ναυτεργατικής Ένωσης της Μέσης Ανατολής.

Πολέμησε εθελοντής στην Ισπανία απ' τις γραμμές των διεθνών ταξιαρχιών στο λόχο «Νίκος Ζαχαριάδης». Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε μ' αποτέλεσμα να πάθει ημιπαράλυση απ' τη δεξιά πλευρά. υπήρξε αξιωματικός προγυμναστής και για αρκετό καιρό ήταν στο επιτελείο της ταξιαρχίας εθελοντών σε καθοδηγητική θέση. Επίσης ήταν διερμηνέας Ρώσων-Ισπανών παρτιζάνων. Μετά τον τερματισμό του εμφυλίου στην Ισπανία κλείστηκε σε στρατόπεδο στη Γαλλία.

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική, αντιφασιστική και κομμουνιστική δράση.

Κατά τη διάρκεια της συνδικαλιστικής του δράσης στο ναυτεργατικό κίνημα πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες για την βύθιση των σαπιοκάραβων του Ωνάση και η αγγλική κυβέρνηση των καταδίωξε και έτσι υποχρεώθηκε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Αργεντινή. Αργότερα ξαναπιάνει δουλειά στα καράβια και πρωτοστατεί και πάλι καθοδηγώντας τις κινητοποιήσεις των ναυτεργατών για τα αιτήματά τους. Λόγω της πλούσιας. επαναστατικής του δράσης είχε μεγάλη εκτίμηση και κύρος στους ναυτεργάτες αλλά και τους κομμουνιστές.

Ακολουθώντας τη γραμμή του Κόμματος, πολύ νωρίς κατατάχθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) και απ' τις γραμμές του πολέμησε τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, βρέθηκε στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης, έδρασε μέσα απ' τις γραμμές του ΚΚΣΕ και δούλεψε στο εργοστάσιο «Ουζμπέκ Σελμάς». «Έκανε μερικές σοβαρές βελτιωτικές προτάσεις για την καλυτέρεψη και άνοδο της παραγωγής. Για την προσφορά του αυτή προτάθηκε να του δώσουν χρηματικό δώρο. αλλά αυτός αρνήθηκε με τη δικαιολογία ότι οι βελτιώσεις αυτές γίνονταν στο χρόνο της δουλειάς του για την οποία και πληρώνονταν. Αυτό ήταν μια εξαιρετική περίπτωση και ίσως η μοναδική. Ήταν αγνός και εξαιρετικά τίμιος».

Ο επαναστάτης «μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης, όπως τον αποκαλούσαν με σεβασμό όλοι οι νεότεροι κομμουνιστές, ακολουθούσε και εφάρμοζε πάντα με συνέπεια την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ (1918-55) με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Υπήρξε υπόδειγμα κομμουνιστή προς μίμηση και είχε μεγάλο κύρος και πολύ μεγάλη εκτίμηση στους κομμουνιστές που τον γνώριζαν.

Μετά την επέμβαση της προδοτικής ρεβιζιονιστικής κλίκας στο ΚΚΕ, ο σεβαστός σ' όλους τους κομμουνιστές επαναστάτης «μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης στάθηκε ευθύς εξαρχής αταλάντευτα στο πλευρό του ηρωικού μας κόμματος και της επαναστατικής του καθοδήγησης και υπεράσπισε τη μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική του γραμμή κόντρα στο αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Υπεράσπισε πάντα με συνέπεια τους Στάλιν-Ζαχαριάδη απ' τις συκοφαντίες και τις λασπολογικές επιθέσεις των ντόπιων και σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Μετά το '56 αγωνίστηκε με συνέπεια, ως το θάνατό του στην Τασκένδη, απ' τις γραμμές των επαναστατών κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό. Αυτός ο αδιάλλακτος επαναστάτης και συνεπής υπερασπιστής των επαναστατικών αρχών του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού όταν κάποτε μετά το '56 έφθασε στην Τασκένδη το μετάλλιο-παράσημο απ' τους Ισπανούς αντιφασίστες, σε ένδειξη τιμής για την εθελοντική συμμετοχή του στον αγώνα τους, αρνήθηκε να το παραλάβει απ' τη ρεβιζιονιστική κομματική επιτροπή των Χατούρα-Δημητρίου, κλπ. η οποία υποχρεώθηκε να το παραδώσει στην Κομματική Οργάνωση του ΚΚΣΕ Ουζμπεκιστάν απ' την οποία και το παρέλαβε.

Ο «μπαρμπα-Νικόλας» Αβραμίδης είχε μεγάλη επαναστατική πείρα, κομματική και συνδικαλιστική πείρα -καρπός της πολύχρονης και πλούσιας επαναστατικής του δράσης. Διέθετε αξιόλογη μαρξιστική θεωρητική κατάρτιση και υπήρξε υπόδειγμα κομμουνιστή και διεθνιστή επαναστάτη. Επίσης γνώριζε ρώσικα, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά. Ήταν αγαπητούς σ' όλους τους κομμουνιστές και πρώτα απ' όλα στο χώρο των ναυτεργατών που είχε δράσει δεκαετίες ολόκληρες. Όλοι όσοι των γνώριζαν ήθελαν να του μοιάσουν και τον είχαν ως παράδειγμα προς μίμηση: «όλοι εμείς», μας είπε σε μια πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία ο εξόριστος στη Σιβηρία Παντελής Κυριακίδης, «θέλαμε να μοιάσουμε του επαναστάτη "μπαρμπα-Νικολα" Αβραμίδη, ήταν υπόδειγμα κομμουνιστή για όλους μας».

* * *

Ναυτεργάτης που γνώριζε καλά τον «μπαρμπα-Νικόλα» Αβραμίδη αναφέρει: «...ο Νικόλας, εκτός απ' την πολιτική δράση είχε και μια πλούσια συνδικαλιστική δράση. Ήταν ένα από τα διαλεχτά στελέχη των ναυτεργατών, Γι' αυτή του τη δράση έκανε, αν θυμάμαι καλά, δυο χρόνια φυλακή στα κάτεργα του Βελγίου, στην Αμβέρσα. Είναι απ' τα ιδρυτικά στελέχη, μαζί με τον Καραγιάννη, της Ναυτεργατικής Ένωσης το 1935 και μετέπειτα στ διάρκεια του πολέμου, το 1940-42, ιδρυτικό στέλεχος της αντιφασιστικής ναυτεργατικής ένωσης της Μέσης Ανατολής. Γι' αυτόν τον άνθρωπο, που ο ίδιος αποτελούσε την ιστορία του ναυτεργατικού κινήματος, σ' ένα βιβλίο πριν χρόνια που εκδόθηκε απ' τους Φλωράκιδες και που συγγραφέας του είναι κάποιος ασυρματιστής Κ. Στεφανάτος1, για το Νικόλα δεν λέει ούτε λέξη, ενώ αναφέρει άλλους που δεν πρόσφεραν ούτε το 1/1000 απ' ότι πρόσφερε ο Αβραμίδης. Έτσι γράφουνε αυτοί την ιστορία μας. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλη αηδία προκάλεσε αυτό το πράγμα στους πολλούς ναυτεργάτες που γνώριζαν τον Νικόλα».

Επίσης σε μια συνέντευξή του, το Δεκέμβρη του 1986, στο περιοδικό  «Τέταρτο» ένα άλλος ναυτεργάτης, ο Παναγής Σκευοφύλακας (86 χρονώ τότε) απ' το χωριό Πηγάδια Καρπάθου, εθελοντής κι αυτός στην Ισπανία, την οποία προλογίζει ο Εμ. Αναγωνστάκης σημειώνει:  «δακρύζει όταν αναφέρεται στον Δημήτρη Ραπίτη και το Νίκο Αβραμίδη, συντρόφους του που πολέμησαν στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο». (Ο μεν Δημήτρης Ραπίτης απ' τη Χίο σκοτώθηκε στην Κεντρική Ισπανία, ο δε Νίκος Αβραμίδης άφησε την τελευταία του πνοή στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης).


1 Αναφέρεται στο βιβλίο του Κ. Στεφανάτου «Ναυτεργάτες», ΣΕ, Αθήνα 1981

Στη μνήμη του «μπαρμπα-Νικόλα» Αβραμίδη ο σύντροφος Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» 10.000 δραχμές.

 

Τη δική σου βοήθα εφημερίδα,
όπως πάντα με τον οβολό σου,
φίλε, το λαό μας, τη πατρίδα.
Το λαμπρό σκοπό μας, το καλό σου.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ανακοίνωση για προτομή Ζαχαριάδη

Νίκος Ζαχαριάδης - Εκστρατεία λασπολογίας και δολοφονίας του

Η λασπολογία και η ψευτιά - όπλα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών για την πολιτική εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη

Η εξόντωση-δολοφονία του και οι ψευδείς αλληλοαναιρούμενες εκδοχές της KGB

Ο Νίκος Ζαχαριάδης εξακολουθεί και σήμερα να κρατείται όμηρος της λασπολογίας των σοσιαλδημοκρατικών ηγεσιών «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού

Επιστολή του Μπάμπη Γραμμένου από τις εκδόσεις «Φιλίστωρ» στο Ριζοσπάστη

Σχέδιο προγράμματος του ΚΚΕ (συνέχεια από το φ. 123)

Το 2ο γράμμα των Ι. Στάλιν και Β. Μολότοφ στους σ. Τίτο, Κάρντελ, ΚΕ ΚΚ Γιουγκοσλαβίας

Νίκος Αβραμίδης - υπόδειγμα επαναστάτη κομμουνιστή

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55