Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 131 1-15/4/2002Αρ. Φύλ. 131 1-15 Απρίλη 2002
Η αλήθεια για την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ

 

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

β. Η ανατροπή των βάσεων του επιστημονικού σοσιαλισμού μετά τη δολοφονία του Στάλιν (5.3.53) από τη χρουστσοφικη αντεπαναστατική κλίκα

Ο θάνατος-δολοφονία του Στάλιν αποτέλεσε την αρχή του τέλους του επιστημονικού σοσιαλισμού με τα απανωτά πλήγματα, που του κατάφερε η αντεπαναστατική-οπορτουνιστική ομάδα των Μικογιάν, Σουσλόφ, Μπρέζνιεφ, κ.α με επικεφαλής τον τσαρλατάνο, πρώην τροτσκιστή Ν. Χρουστσόφ (Φ. Τσούγιεφ: «Εκατόν σαράντα συζητήσεις με τον Μόλοτοφ», σ.492, Μόσχα 1991).

Όμως το όνομα του Στάλιν επέλεξε η αντεπαναστατική κλίκα του Χρουστσόφ για να ανατρέψει, σταδιακά, τον επιστημονικό σοσιαλισμό και να αμαυρώσει το ανεκτίμητης κοινωνικής προσφοράς, παγκόσμιας εμβέλειας ιστορικό του έργο.

Το 1° πλήγμα ενάντια στον επιστημονικό σοσιαλισμό, ο Χρουστσόφ το κατάφερε με το 20° συνέδριο το Φλεβάρη του 1956 με τις ανατρεπτικές αναθεωρητικές θέσεις: 1) «ειρηνική συνύπαρξη» με τον ιμπεριαλισμό, αντί ανειρήνευτης πάλης εναντίον του. 2) «ειρηνικό πέρασμα απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό» για να πραγματοποιηθεί το αντίθετο «ειρηνικό πέρασμα» από το σοσιαλισμό στον καπιταλισμό ύστερα από 35 χρόνια (1990-91). 3) «ειρηνική συνεργασία μεταξύ σοσιαλισμού-καπιταλισμού» αντί ανειρήνευτης ταξικής πάλης εναντίον του καπιταλισμού, και 4) η περιβόητη «μυστική έκθεση» η οποία δεν προβλεπόταν, στην ημερήσια διάταξη και την επέβαλε αιφνιδιαστικά και εκβιαστικά ο Χρουστσόφ στο Π.Γ. της ΚΕ του ΚΚΣΕ στη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου. Αυτή η «μυστική» έκθεση, που ύστερα από τρεις μήνες, πουλιόταν για 300 δολ. στους δρόμους της Βαρσοβίας και είχε την επικεφαλίδα: «Η απόστεψη της προσωπολατρίας του Στάλιν» με την ασύλληπτη συκοφαντική εκστρατεία κατά της προσωπικότητας του μεγάλου Στάλιν και με την εκκωφαντική προβολή της από τα παγκόσμια ιμπεριαλιστικά ΜΜΕ, και με επί χρόνια διάρκεια της, σε συνδυασμό με τις παραπάνω διάτρητες, από οπορτουνισμό αναθεωρητικές θέσεις, αποτέλεσαν εκρηκτική ύλη μεγατόνων, η οποία κατάστρεψε όλες τις επαναστατικές δομές του επιστημονικού σοσιαλισμού εφόσον: 1) διασπάστηκε ανεπανόρθωτα το αραγές μέχρι τότε διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα με σχεδόν απόλυτη απώλεια της μαχητικότητας του.'2) Έγινε το αγεφύρωτο σχίσμα ανάμεσα στις δύο σοσιαλιστικές υπερδυνάμεις, την ΕΣΣΔ και την ΛΔ Κίνας, το καμάρι και η ελπίδα του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. 3) Διαλύθηκε και απαγορεύτηκε ουσιαστικά το περίφημο και δυναμικότατο Παγκόσμιο Κίνημα Ειρήνης, που ακόμη και ο ύμνος της Ειρήνης απαγορεύτηκε να τραγουδιέται. 4) Διασπάστηκαν κατακόρυφα, μηδενός εξαιρουμένου, όλα τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα σ' όλο τον κόσμο, πολλά απ' τα οποία ουσιαστικά διαλύθηκαν, όπως το ΚΚ ΗΠΑ από 70.000 μέλη, έμειναν... 7.000, καθώς και το ΚΚΕ διαλύθηκε με μαζικές διαγραφές της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών μαζί με τον αρχηγό του Ν. Ζαχαριάδη, που πέθανε εξόριστος στα βάθη της Σιβηρίας. ενώ διαλύθηκε και τυπικά με απόφαση της αναθεωρητικής ΚΕ της 8ης Ολομέλειας 1958. Αντικαταστάθηκαν οι ηγεσίες όλων των ΚΚ στις σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης, πραξικοπηματικά από το Χρουστσόφ, οι οποίες ήταν αντίθετες στο οπορτουνιστικό του ξεσάλωμα. Μέχρι και φυλακισμένοι για αντεπαναστατική δράση έγιναν ΓΓ Κομμάτων, όπως: Β. Γκομούλκα στην Πολωνία, Ιμρε Νάγια και Γιάνος Καντάρ στην Ουγγαρία. Τα πρώτα αποτελέσματα αναθεώρησης των επαναστατικών αρχών είναι οι αντεπαναστάσεις σε Ουγγαρία και Πολωνία τον Οκτώβρη 1956. 5) Η απελευθέρωση και αποκατάσταση, χωρίς διάκριση, όλης της έγκλειστης αντεπανάστασης, για αντεπαναστατικές πράξεις, από το προλεταριακό κράτος, αναπτέρωσε το ηθικό της εσωτερικής αντεπανάστασης και αναζωογόνησε τις ελπίδες ανατροπής του επιστημονικού σοσιαλισμού, της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, που από κοινού άρχισαν να ανασυντάσσονται σε ενιαίο αντισοσιαλιστικό μέτωπο. Πρέπει να υπογραμμιστεί, ότι η εσωτερική αντεπανάσταση με κύριους εκφραστές, τους τροτσκιστές, στη γενική επίθεση, που εξαπέλυσε για την ανατροπή της Σοβιετικής εξουσίας από το 17° Συνέδριο του ΚΚ(μπ.) (1934), μια μέθοδος επίτευξης του σκοπού της, ήταν και η κατασυκοφάντηση τίμιων, δοσμένων στη ΜΟΣΕ αγωνιστών ως «εχθρών του λαού», οπότε μέσα στη σύγχυση της αδυσώπητης ταξικής πάλης, που επικράτησε, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν απ' τους αντεπαναστάτες τροτσκιστές, οι οποίοι κρατούσαν θέσεις κλειδιά σ' όλους τους μηχανισμούς κράτους και κόμματος, ανεξέλεγκτοι.

Για πολλές τέτοιες περιπτώσεις γράφει ο βετεράνος του ΚΚΣΕ Μπαϊμπακοφ στο βιβλίο του «40 χρόνια στην κυβέρνηση», που αδιαλείπτως, υπηρέτησε ο ίδιος. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί ο τρεις φορές ήρωας της ΕΣΣΔ, ο 2ος στην τάξη πολεμικών υπηρεσιών στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-45, μετά το στρατάρχη Ζούχοφ, στρατάρχης Ροκοσόβσκι, (ο οποίος είχε φυλακιστεί και βασανιστεί σαν «εχθρός του λαού») και αποφυλακίστηκε μετά την επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ, και απευθείας ανάλαβε διοικητής μονάδων στο μέτωπο με το βαθμό του συνταγματάρχη, που προείχε. Καμία τέτοια διαλογή μεταξύ αδίκως και δικαίως κρατουμένων δεν έγινε, αλλά όλοι χαρακτηρίστηκαν από το Χρουστσόφ «θύματα της σταλινικής θηριωδίας». Μόνο, που «ξέχασε» να συμπληρώσει τα θύματα της δικής του θηριωδίας, όντας Α' Γραμματέας του ΚΚ Ουκρανίας και Α' Γραμματέας της ΚΟ Μόσχας, καθώς και πρόεδρος της «Τριάδας», που αποφάσιζε για την τύχη των «εχθρών του λαού» έστειλε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης 54.000 άτομα, μεταξύ των οποίων 19 από τους 21 διοικητές μεραρχιών στην Ουκρανία. (Φ. Τσουγιεφ: «Εκατόν σαράντα συζητήσεις με τον Μόλοτοφ», σ.433, Μόσχα 1991).

Ενδεικτική είναι και η στοχοπροσήλωσή του στο έργο της εξόντωσης των «εχθρών του λαού», όταν σε συνάντηση του με το Στάλιν του έδειξε μια μακροσκελή κατάσταση ονομάτων και ο Στάλιν του παρατήρησε, ότι «δεν μπορεί τόσοι πολλοί να είναι οι «εχθροί του λαού» και θα πρέπει να επανεξετασθεί το όλο ζήτημα, ο Χρουστσόφ του απάντησε. «δεν μπορείτε να διανοηθείτε σύντροφε Στάλιν, πόσοι πολλοί είναι!» (Φ.Τσούγιεφ, «Εκατόν σαράντα συζητήσεις με τον Μόλοτοφ», σ.432, Μόσχα 1991).

Ύστερα απ' όλα όσα επακολούθησαν, με κύριο πρωταίτιο, τον πρώην τροτσκιστή Χρουστσόφ, μπαίνει το ερώτημα: τίνος εντολές εκτελούσε τότε με τις σκληρές καταδίκες σε βάρος των «εχθρών του λαού»; Της ΜΟΣΕ, ή της αντεπανάστασης την οποία νεκρανάστησε και βοήθησε να παίξει τον ανατρεπτικό της ρόλο; Η πρόστυχη συμπεριφορά του Χρουστσόφ στην όλη αντεπαναστατική - αντισοβιετική - αντί — σταλινική του δράση συμπεριλαμβάνει σαφείς αλλά ψευδείς, ισχυρισμούς με σκοπό να προσδώσει αληθοφάνεια στην αντεπαναστατική του ρήξη με τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Όπως: 1) Η «Ειρηνική συνύπαρξη είναι λενινιστική θέση» Ποτέ και πουθενά ο Λένιν δεν χρησιμοποίησε αυτή τη φράση. 2) Ότι «ο Στάλιν έκρυψε από το κόμμα τη «διαθήκη» του Λένιν, που τον επέκρινε». Εξαιτίας αυτού του γεγονότος ο Στάλιν το 1924 και το 1927 υπέβαλε αίτηση παραίτησης απ' τη θέση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚ(μπ) και η ΚΕ του το αρνήθηκε, υποχρεώνοντας τον να μείνει στη θέση του. (Φ. Τσουγιεφ: «Εκατόν σαράντα συζητήσεις με τον Μόλοτοφ», σ. 193, Μόσχα 1991). Όλα ήταν γνωστά στο κόμμα και το Χρουστσόφ ιδιαίτερα.

Το 2° πλήγμα της χρουστσοφικής αντεπανάστασης δόθηκε στην Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιούλη 1957, όταν το ΠΓ τον καθαίρεσε από Α' Γραμματέα της ΚΕ και του ανάθεσε το υπουργείο Γεωργίας. Έκανε μια κίνηση απειθαρχίας, αφού νωρίτερα είχε αντικαταστήσει, την πλειοψηφία των μελών της ΚΕ με υποστηριχτές του, αλλά κυρίως με την άμεση υποστήριξη του τότε υπουργού άμυνας στρατάρχη Ζούκοφ, τον οποίο ύστερα από τρεις μήνες αντικατέστησε ερήμην, όταν βρισκόταν σε πτήση από Βελιγράδι προς Μόσχα. Τότε διέγραψε και ανακήρυξε «αντικομμουνιστική ομάδα» την παλιά φρουρά Μολότοφ, Καγκάνοβιτς, Μαλένκοφ, Σεπίλοφ, Περβούχιν, καθώς κατηγόρησε και τον Βοροσίλοφ για συνεργασία μαζί τους. Από τότε χωρίς εμπόδια, προχώρησε στην πλήρη ισοπέδωση των βάθρων της ΜΟΣΕ στο 22° συνέδριο (Οχτώβρης 1961), όπου κατάφερε το 3° οριστικό πλήγμα αφού: 1) Κατάργησε την δικτατορία του προλεταριάτου, υποκαθιστώντας την απ' τη διάτρητη οπορτουνιστική επινόηση του - τό λεγόμενο «παλλαϊκό κράτος». 2) Κατάργησε την επαναστατική δομή του ΚΚΣΕ, μετατρέποντας το σε «κόμμα όλου του λαού», όπου γρήγορα μεταβλήθηκε σε ευρύ χώρο της αντεπανάστασης. 3) Εξαπόλυσε νέα αντισταλινική εκστρατεία με στόχο την έξωση του βαλσαμωμένου σώματος του Στάλιν από το μαυσωλείο. Την πρόταση για την έξωση υποχρέωσε να την κάνει ο Α' Γραμματέας του ΚΚ Γεωργίας Μζαναβάντζε, ο οποίος για να αποφύγει την Λαϊκή κατακραυγή επινόησε τον τρόπο: έφαγε αποβραδίς τόσο παγωτό που το πρωί είχε χάσει τη φωνή του. (Φ. Τσούγιεφ «Εκατόν σαράντα συζητήσεις με τον Μόλοτοφ», σ.367, Μόσχα 1991). Ο Χρουστσόφ έξαλλος τον κατσάδιασε και ανέθεσε την πρόταση στο Σπιριντόνοφ, επίσης σταλινικό, αλλά, λόγω κομματικής πειθαρχίας έκανε την πρόταση. Νύχτα με περικυκλωμένη την Κόκκινη Πλατεία από ισχυρές δυνάμεις, το σώμα του Στάλιν ενταφιάστηκε δίπλα στο Μαυσωλείο. 4) Εγκρίθηκε το «Πρόγραμμα οικοδόμησης του κομμουνισμού ως το 1980». Πρόκειται για το πιο βολονταριστικό, τυχοδιωκτικό σχέδιο,, που άρχισε η παταγώδης χρεοκοπία του, ύστερα από 8 μήνες εφόσον τον Ιούνη 1962: α) ανέβασε τις τιμές στο κρέας, αλλαντικά, βούτυρο, γαλακτομικά - κατά 30-35%, β) ξέσπασαν μαχητικές απεργίες σε πολλές βιομηχανίες εξαιτίας της ανόδου των τιμών, ενώ στην πόλη Νοβοτσερκάσκ και ορυχείο Τιρμι-Τάου (Καζαχστάν) επενέβηκε ο στρατός με θύματα σε νεκρούς και τραυματίες εργάτες, γ) τον Οχτώβρη 1963, ύστερα από τις τυμπανοκρουσίες για υπερπαραγωγή σιτηρών στις χέρσες γαίες του Καζαχστάν, σαν κεραυνό, εν αιθρία εξαφανίστηκε το ψωμί απ' όλη τη χώρα, ακόμη και από τη Μόσχα. Πανικόβλητος ο Χρουστσόφ δίνει εντολή να πουληθούν στο Λονδίνο 700 τόνοι ράβδοι χρυσού για να αγοραστεί σιτάρι από ΗΠΑ Καναδά, Αργεντινή, Γαλλία και... Τουρκία. Έκτοτε η ΕΣΣΔ έγινε ταχτικός εισαγωγέας σιτηρών. Η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα χλευάζει το σοσιαλισμό, δ) το 1962 με πρωτοβουλία του Χρουστσόφ, που συμφώνησε και ο Κάστρο, στην Κούβα εγκαταστάθηκαν σοβιετικοί πύραυλοι. Η ΣΙΑ τους αποκαλύπτει. Αρχίζει η πιο επικίνδυνη αντιπαράθεση μεταξύ Χρουστσόφ-Κένεντι με αμοιβαία τελεσίγραφα. Τελικά ο Χρουστσόφ υποχωρεί πανικόβλητος. Εν αγνοία του Κάστρο συμφωνεί, ώστε αμερικανοί επόπτες επί τόπου να ελέγξουν την απομάκρυνση των πυραύλων. Ο Κάστρο οργίζεται και απορρίπτει ασυζητητί την είσοδο των αμερικανών στην Κούβα. Η λύση για τον έλεγχο γίνεται πάνω στα σοβιετικά πλοία που μεταφέρουν πίσω τους πυραύλους στα διεθνή ύδατα, όπου οι αμερικανοί ανοίγουν τα αμπάρια, "φωτογραφίζουν τους πυραύλους και ταπεινώνουν το γόητρο της ΕΣΣΔ.

Στο εσωτερικό της χώρας γίνεται το ασύλληπτο: διαφθορά, εκφυλισμός, μαύρη αγορά, κλοπές της κρατικής περιουσίας, αλκοολική επιδημία, κυρίως απ' τα κομματικά και κρατικά στελέχη.

Δημιουργείται η «κόκκινη μπουρζουαζία» η νομενκλατούρα με το δικό της απαραβίαστο καθεστώς διαβίωσης: ειδικά καταστήματα τροφίμων, ρούχων, φαρμακεία, νοσοκομεία, θέρετρα, κατοικίες σε περιφραγμένα τετράγωνα με φύλακες στις εισόδους. Όλα τα αγαθά σε τιμή κόστους και άριστης ποιότητας.

Η αναθεώρηση της σοσιαλιστικής παραγωγής με την επιβολή των «υλικών κινήτρων» και του «κέρδους» διαβρώνει και αποδιοργανώνει βαθμιαία τις σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις. Αναδύονται οι καπιταλιστικές ενδείξεις ατομικού πλουτισμού παντοιοτρόπως, σε βάρος της λαϊκής οικονομίας και του εργαζόμενου λαού, ο οποίος ακαθοδήγητος χάνει τον προσανατολισμό του. Εκείνο, που είναι πια διάφανο είναι ότι ο λαός έχασε την πίστη του στα σοσιαλιστικά Ιδανικά. Του την σκότωσε ο Χρουστσοφισμός.

Ωστόσο ο ορκισμένος Χρουστσόφ «ποτέ πια προσωπολατρίες», γιγαντώνει την δική του κατάπτυστη προσωπολατρία.

Τηλέμαχος Λαδόπουλος

Συνεχίζεται

 

 


Β.Ι. ΛΕΝΙΝ
(22.4.1870 - 21.1.1924)

"Η μεγάλη κοσμοϊστορική υπηρεσία υπηρεσία που πρόσφεραν ο Μαρξ και ο Ενγκελς βρίσκεται στο ότι απέδειξαν, κάνοντας επιστημονική ανάλυση, ότι είναι αναπόφευχτη η χρεοκοπία του καπιταλισμού και το πέρασμά του στον κομμουνισμό, όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο".

"Η μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία που πρόσφεραν ο Μαρξ και ο Ενγκελς βρίσκεται στο ότι υπέδειξαν στους προλετάριους όλων των χωρών το ρόλο τους, το καθήκον τους, την αποστολή τους: να ξεσηκωθούν πρώτοι στον επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, να συνενώσουν γύρω τους στον αγώνα αυτό όλους τους εργαζόμενους και τους εκμεταλλευόμενους".


 

Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΘΑ ΖΕΙ ΑΙΩΝΙΑ

ΓΙΕΛΕΝΑ ΓΚΡΟΜΟΒΑ

Παν απ' την Κόκκινη πλατεία το λαμπρό Αστέρι.
Στενάζουνε του Μαυσωλείου οι τοίχοι σιγανά.
Άραγε κει η ώρα η καλή δε θα μας φέρει
και θα σταυρώσουν οι κακούργοι την Αλήθεια μας ξανά;

Περιφρονούν το φωτεινό μας κόσμο οι πουλημένοι.
Βανδαλικά τα βρομοσχέδιά τους και δολερά.
Το Μαυσωλείο Λένιν το κοιτούν ικανοποιημένοι.
Τα χέρια τρίβουν πάλι νεκροθάφτες στη σειρά.

Μη χαίρεστε, μακάβριοι νεκροθάφτες: στα χαμένα
βυσσοδομείτε μέσα στα σκοτάδια βδελυροί!
Οι Ερινύες αγρυπνούν με μάτια φλογισμένα.
Κι' η Καταδίκη σας θα είναι δίκαιη, τρομερή!

Μη χαίρεστε! Πως είστε ισχυροί, φαιδρά κωθώνια!
Ζυγώνει η Ώρα που θα 'ρθουν οι Μέλλουσες Γενιές!
Ο Λένιν στο βιβλίο της ζωής θα ζει αιώνια.
Και στις καρδιές και παν στων Αστεριών τις γειτονιές!

 

Μετάφραση από τα ρωσικά: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ 18.2.2002
(«Εργαζόμενη Ρωσία», 17.1.2002)

 


Ο χιτλερίσκος Σαρόν ισοπεδώνει ολόκληρες συνοικίες στην Παλαιστίνη

Οι λίγες φωτογραφίες από διάφορες περιοχές της Παλαιστίνης που φθάνουν στα ΜΜΕ δείχνουν ότι εκεί που κάποτε υπήρχαν πολυκατοικίες και κατοικούσαν άνθρωποι, σήμερα υπάρχουν μόνο απέραντες ισοπεδωμένες εκτάσεις γεμάτες συντρίμμια ερειπίων -τέτοια καταστροφή δεν θα μπορούσε να προκαλέσει ούτε τεκτονικός σεισμός πολλών ρίχτερ- και κάτω από τα ερείπια θαμμένα εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες πτώματα άμαχου πληθυσμού: μικρών παιδιών, γερόντων και γυναικών.

Μια πρωτοφανής καταστροφή που προκλήθηκε σε διάστημα ελάχιστων ημερών απ' τον χιτλερίσκο και εγκληματία Αριέλ Σαρόν που προσπαθεί με «φωτιά και σίδερο» και με μια πολεμική μηχανή γιγαντιαίων, από κάθε άποψη, διαστάσεων να καθυποτάξει ένα γενναίο αλλά άοπλο  και ανυπεράσπιστο λαό που θέλει να ζήσει στον τόπο του, δολοφονώντας τον άνανδρα και καταστρέφοντας τα πάντα και ότι θυμίζει ζωή πάνω στη γη.

Ο θρασύδειλος αυτός ναζι-φασίστας, που ως πρότυπό του έχει το μακελάρη των Εβραίων Χίτλερ, διαπράττει αυτά τα πρωτοφανή και ανήκουστα εγκλήματα έχοντας τις «πλάτες» των αφεντικών του, αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Εκτελεί τις εντολές τους. Είναι ακριβώς, όπως σημειώνει ο αμερικανο-εβραίος καθηγητής Νόαμ Τσόμσκι σε άρθρο του για το Παλαιστινιακό: «Το Ισραήλ δρα εντός των ορίων που έχουν θέσει οι αφέντες του από την Ουάσινγκτον -και σπάνια υπερβαίνει αυτά τα όρια... είναι ουσιαστικά μια αμερικάνικη στρατιωτική βάση και είναι απόλυτα ενσωματωμένο στην στρατιωτικοποιημένη οικονομία της υψηλής τεχνολογίας των ΗΠΑ».

Ακριβώς γι' αυτό το λόγο και με εντολή των αφεντικών του ο Σαρόν απέπεμψε την αντιπροσωπία της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης που ζήτησε να επισκεφθεί τον Αραφάτ. Και σ' αυτή την περιοχή αλλά και ευρύτερα συγκρούονται αμερικάνοι και ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής και προπαντός για τον έλεγχο των πετρελαίων.

Ο χιτλερίσκος Σαρόν συνεχίζει τα εγκλήματά του παρά τη διεθνή κατακραυγή και τις διεθνείς κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τον ηρωικό και σκληρά δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης που πρέπει να ενταθούν και να συνεχιστούν.


Αλληλεγγύη-συμπαράσταση στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης

Σε διάφορες πόλεις της χώρας συνεχίζονται διαδηλώσεις αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό στις οποίες απαιτείται να σταματήσουν τα εγκλήματα της ναζιφασιστικής σπείρας του Αριέλ Σαρόν σε βάρος του άμαχου και ανυπεράσπιστου πληθυσμού των παλαιστινιακών εδαφών.

 

Μίκης Θεοδωράκης: Που είναι οι λαοί;

Είναι βέβαιο πως ο λαός του Ισραήλ κάποτε θα μετανοήσει γιατί άφησε τον Σαρόν να τον παρασύρει σε μια εκστρατεία ντροπής, που ξαναφέρνει στη μνήμη μας τα εγκλήματα των ναζί. Και είναι πράγματι εκπληκτικό και αδιανόητο πώς ένας λαός όπως οι Εβραίοι, που γνώρισαν όσο κανένας άλλος τη θηριωδία των ναζί, προσπαθούν τώρα να τους μιμηθούν κάνοντας ακριβώς τα ίδια.

Διατείνονται ότι βρίσκονται σε άμυνα. Πώς είναι δυνατόν όμως να συγκρίνει κανείς δύο ανόμοια πράγματα; Απ' τη μια, ένας σύγχρονος στρατός με αεροπορία, τανκς, ελικόπτερα, ρουκέτες, δηλαδή με απεριόριστες δυνάμεις καταστροφής κι από την άλλη μια χούφτα αγόρια και κορίτσια που θυσιάζουν τη ζωή τους χτυπώντας -είναι αλήθεια- στα τυφλά... Ποιος όμως ανάγκασε αυτά τα παιδιά να θυσιάζουν τη ζωή τους; Αυτό δεν το λέει κανείς απ' αυτούς που πιπιλίζουν την καραμέλα της τρομοκρατίας για να δικαιολογήσουν τα δικά τους εγκλήματα. Ετσι η καραμέλα της τρομοκρατίας γίνεται ένα πρόσχημα για να δικαιολογήσει τη μετωπική επίθεση εναντίον των Παλαιστινίων, με τελικό στόχο τη στρατιωτική κατοχή, την εξόντωση των ηγετών, με πρώτο τον Αραφάτ, τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα και φυλακές όλων των αγωνιστών, την τρομοκρατία του άμαχου πληθυσμού από τον οποίο αρχίζουν από τώρα να στερούν ακόμα και το νερό. Θέλουν να μεταβάλουν τα παλαιστινιακά εδάφη σ' ένα μεγάλο στρατόπεδο, πετυχαίνοντας έτσι τη δική τους τελική λύση. Τελικά πρώην θύματα -οι Εβραίοι- φαίνεται πως γοητεύονται όλο και πιο πολύ από τις μεθόδους των πρώην θυτών τους, των ναζί. Τελική λύση εκείνοι σε βάρος των Εβραίων. Τελική λύση αυτοί σε βάρος των Παλαιστινίων. Δεν παραλείπουν ούτε τη φριχτή «λεπτομέρεια» να βάζουν ανεξίτηλους αριθμούς στα χέρια των αιχμαλώτων... Κι όλα αυτά με την έγκριση και συνδρομή της μοναδικής υπερδύναμης και με την ένοχη απραξία όλων των άλλων. Οι οποίοι αρκούνται -ξεκινώντας από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ- σε ευχολόγια χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα. Πού είναι οι Αραβες, οι Ευρωπαίοι, οι Ρώσοι, οι Κινέζοι; Πού είναι οι λαοί; Δεν ξέρω, αλλά όλα αυτά μου θυμίζουν τη δεκαετία 1930-1940. Αυτό το μούδιασμα των κυβερνήσεων και των λαών, σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά σε ποια βιβλική καταστροφή οδήγησε την ανθρωπότητα...

Εάν αφήσουμε την Παλαιστίνη μόνη της στο έλεος των σύγχρονων κατακτητών, τότε αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή για να περάσουν αύριο οι πιο μαύρες δυνάμεις που γνώρισε έως τώρα η ανθρωπότητα. Ο ελληνικός λαός για άλλη μια φορά βρίσκεται σύσσωμος στην πλευρά των θυμάτων, των ηρωικών Παλαιστινίων, και απαιτεί να γίνει σεβαστή η απόφαση του ΟΗΕ. Να αποσυρθούν τα ισραηλινά στρατεύματα, να απελευθερωθεί ο Αραφάτ και να αρχίσουν συνομιλίες για την Ειρήνη. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που θα απαλλάξει και τους δύο λαούς από τα δεινά του πολέμου.

Αθήνα, 1.4.2002
Μίκης Θεοδωράκης

 

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ:
«Τα τραγούδια που γράψαμε, ο Μίκης Θεοδωράκης και εγώ, για τους πάσχοντες τότε Εβραίους στο Μαουτχάουζεν δεν έχουν καμία σχέση με τους τωρινούς "χιτλερίσκους" του Ισραήλ» («Ελευθεροτυπία» 12.4.2002)

 


ΣΕΡΓΚΕΪ Μ. ΚΙΡΟΦ (27.3.1886 - 1.12.1934) - υπόδειγμα μπολσεβίκου κομμουνιστή ηγέτη

Στα τέλη του περασμένου μήνα συμπληρώθηκαν 116 χρόνια απ' τη γέννηση του μεγάλου Μπολσεβίκου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ.

Ο Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ γεννήθηκε στις 27 Μάρτη 1886 στη μικρή πόλη Ουρζούμ της Επαρχίας Βιάτκα από μικροαστική οικογένεια.

Έχασε μικρός τους γονείς του και μεγάλωσε αρχικά με τις δυο αδελφές του κοντά στη γιαγιά του σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας. -Η γιαγιά του όμως δεν ήταν δυνατό, εξαιτίας της φτώχειας, να τον μεγαλώσει και σε ηλικία 7 χρονών μεταφέρθηκε στο Ορφανοτροφείο.

Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο στο Ουρζούμ το 1901 και το 1904 τη μηχανοτεχνική Σχολή του Καζάν. Οργανώθηκε στο Κόμμα το 1904 και οι πρώτοι του δάσκαλοι του μαρξισμού ήταν οι εξόριστοι στο Ουρζούμ επαναστάτες.

Το Φθινόπωρο του 1904 πήγε στο Τομσκ όπου διακρίνεται για τη μαχητική επαναστατική του δράση και τις οργανωτικές του ικανότητες και το 1905 εκλέγεται μέλος της Κομματικής Επιτροπής του ΣΔΕΚΡ της περιοχής.

Το Γενάρη του 1905 παίρνει δραστήρια μέρος στην προετοιμασία ένοπλης δράσης σαν απάντηση στη «ματωμένη Κυριακή» της Πετρούπολης. Η τσαρική μυστική αστυνομία τον συλλαμβάνει στις 2 Φλεβάρη του ίδιου χρόνου σε μια παράνομη συγκέντρωση και κρατήθηκε μερικούς μήνες στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση του, το Κόμμα του ανέθεσε τη διεύθυνση του παράνομου τυπογραφείου. Ολόκληρο το 1905 το πέρασε στο Τομσκ όπου, ανάμεσα στ' άλλα, οργάνωσε με επιτυχία μια απεργία των σιδηροδρομικών. Στα χρόνια 1905-1906 πιάστηκε μερικές φορές απ' την αστυνομία και το Φλεβάρη του 1907, μετά από7μηνη προφυλάκιση, καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλακή. Αυτά τα 3 χρόνια δυνάμωσαν και ατσάλωσαν ακόμα περισσότερο την ισχυρή θέληση του επαναστάτη μπολσεβίκου Κίροφ.

Όταν αποφυλακίστηκε αναχώρησε για το Ιρκούτσκ, πρωτεύουσα της Ανατολικής Σιβηρίας, με σκοπός την ανασυγκρότηση της διαλυμένης απ' την μυστική αστυνομία Οργάνωσης του Κόμματος.

Το Μάη του 1909 πηγαίνει στο Βλαντικαβκάζ όπου συγκροτεί Οργάνωση και ζει ως στέλεχος του Κόμματος στην παρανομία. Στα χρόνια 1910-1914 και κατά το Α' παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο (1914-1918) καθοδηγεί τις κομματικές Οργανώσεις στο Βόρειο Καύκασο. Το 1915 συλλαμβάνεσαι για 4η φορά.

Τον Οκτώβρη του 1917 ήταν αντιπρόσωπος στο 2° Πανενωσιακό Συνέδριο των Σοβιέτ και συμμετείχε άμεσα στην εξέγερση στην Πετρούπολη.

Το 1917 όταν οι φλόγες της επανάστασης ξαπλώνονται στον Καύκασο, ο επαναστάτης μπολσεβίκος Κίροφ είναι απ' τους πιο δραστήριους οργανωτές και ένας απ' τους πιο βασικούς καθοδηγητές της ένοπλης πάλης ενάντια στις συμμορίες των Κοζάκων του Ντενίκιν και παίρνει δραστήρια μέρος στην επανεγκαθίδρυση της Σοβιετικής Εξουσίας και στο Βόρειο Καύκασο και το Μπακού.

Το Κόμμα που γνωρίζει το δοκιμασμένο, αδιάλλαχτο και σταθερό επαναστάτη Κίροφ και την απεριόριστη αφοσίωσή του στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης, του αναθέτει να υπερασπιστεί το Αστραχάν απ' την αντεπανάσταση. Εδώ φάνηκαν οι ικανότητες του κομμουνιστή ηγέτη Κίροφ που πέτυχε να παραμείνει το Αστραχάν στα χέρια των Σοβιέτ και στη συνέχεια, μετά από τη συντριβή του Νχενίκιν, να επανεγκαθιδρυθεί η Σοβιετική Εξουσία στο Βόρειο Καύκασο και στο Μπακού. Το προλεταριάτο του Μπακoύ εκτιμούσε πολύ και αγαπούσε τον ηγέτη του.

Στο Αζερμπαϊτζάν δούλεψε σαν Γραμματέας της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν και σαν μέλος της υπερκαυκασιανής Επιτροπής του ΚΚΣΕ (μπ.). Στο 10ο Συνέδριο (Μάρτης 1921) του Κόμματος εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στο 11° (Μάρτης-Απρίλης 1922) μέλος της ΚΕ του Κόμματος.

«Σαν επαναστάτης και αδιάλλαχτος εχθρός των παραμικρών παρεκκλίσεων απ' τον μπολσεβικισμό, απ' τον λενινισμό, ο σύντροφος Κίροφ ήταν ένας έξοχος μαχητής για το Κόμμα, για την Κεντρική Επιτροπή, για τη νίκη του σοσιαλισμού στη χώρα μας. Ο Κίροφ βρίσκονταν απ' τους πρώτους εκεί όπου το Κόμμα, κάτω απ' την καθοδήγηση του συντρόφου Στάλιν, αγωνίστηκε ενάντια στον αντεπαναστατικό τροτσκισμό, τη ζηνοβιεφική αντιπολίτευση, ενάντια στους δεξιούς οπορτουνιστές. Ο Κίροφ ήταν ο στενός συναγωνιστής σύντροφος, μαθητής και φίλος του μεγάλου Στάλιν. Το 1926, μετά τη συντριβή της ζηνοβιεφικής αντιπολίτευσης ο σύντροφος Κίροφ γίνεται Γραμματέας της περιοχής του Λένινγκραντ του ΚΚΣΕ και του Βορειοδυτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ (μπ.) καθώς και υποψήφιος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ (μπ.). Από το 1928 ήταν Γραμματέας του ΚΚΣΕ (μπ.) της περιοχής του Λένινγκραντ, από το 1930 μέλος του πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ (μπ.) και από το 1934 μέλος του Πολιτικού Γραφείου, Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ (μπ.) και Γραμματέας του Κόμματος της περιοχής και πόλης του Λένινγκραντ. Ο σύντροφος Κίροφ υπήρξε πολλές φορές μέλος του προεδρείου της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΣΣΔ.

Ο σύντροφος Κίροφ ήταν ο αγαπημένος καθοδηγητής των εργατών του Λένινγκραντ και διέθετε τεράστιο κύρος ανάμεσα τους. Ήταν ένας λαμπρός ρήτορας, που σ' όλη του η ζωή θα μείνει μια φωτεινή σελίδα στα χρονικά των ηρωικών χρόνων της προλεταριακής επανάστασης και των μεγάλων επιτευγμάτων της. Ο σύντροφος Κίροφ αγωνίστηκε σαν γνήσιος μπολσεβίκος 30 ολόκληρα χρόνια για την υπόθεση της εργατικής τάξης. Και σ' αυτό το αγωνιστικό μετερίζι τον βρήκε ο θάνατος».

(Τα παραπάνω στοιχεία πάρθηκαν απ' τη μπροσούρα: «Σεργκεϊ Κίροφ ένας αγωνιστής και ηγέτης», Μόσχα-Λένινγκραντ 1934).

Την 1" Δεκέμβρη 1934 και ώρα 16:30 μια σφαίρα των εχθρών του σοσιαλισμού-κομμουνισμού έκοψε το νήμα της επαναστατικής ζωής του μπολσεβίκου Κίροφ, ηγετικού στελέχους του ένδοξου κόμματος των Λένιν-Στάλιν. Η εργατική τάξη της Σοβιετικής Ένωσης έχασε έναν απ' τους καλύτερους γιους της και το διεθνές προλεταριάτο ένα ικανότατο και εξέχον ηγετικό στέλεχος. Όμως το παράδειγμα του θα εμπνέει τους κομμουνιστές όλων των χωρών.

Ο Κίροφ θα μείνει στην ιστορία του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος σαν υπόδειγμα μπολσεβίκου, φωτεινό παράδειγμα προλεταριακού επαναστάτη ηγέτη και διεθνιστή, ένας φλογερός, ατρόμητος και αλύγιστος επαναστάτης δοσμένος ολοκληρωτικά στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, ένα οργανωτικό ταλέντο, μαχητικός και αδιάλλαχτος υπερασπιστής της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου, του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού.


Κίροφ για ΣΤΑΛΙΝ

«Σύντροφοι, μιλώντας για τις υπηρεσίες του κόμματος μας, για τις επιτυχίες του κόμματος μας, δε μπορούμε να μη μιλήσουμε για το μεγάλο οργανωτή αυτών των γιγάντιων νικών που έχουμε. Εννοώ το σύντροφο Στάλιν.

Πρέπει να σας πω ότι είναι ο πραγματικά αληθινός, ο πραγματικά ολόπλευρος οπαδός και συνεχιστής αυτού που μας άφησε ο μεγάλος θεμελιωτής του κόμματος μας, που τον χάσαμε εδώ και δέκα χρόνια.

Είναι δύσκολο να σκιαγραφήσει κανείς τη μορφή τέτοιου γίγαντα, όπως είναι ο Στάλιν. Στα τελευταία χρόνια, από τότε που δουλεύουμε χωρίς τον Λένιν, δεν ξέρουμε ούτε ένα σταθμό στη δουλειά μας, ούτε ένα οποιοδήποτε σημαντικό ξεκίνημα, κανένα σύνθημα, κανένα νέο προσανατολισμό στην πολιτική μας, που να μην υπήρξε δημιουργός του ο σύντροφος Στάλιν και όχι κάποιος άλλος. Όλη η βασική δουλειά - αυτό πρέπει να το ξέρει το κόμμα - γίνεται με τις υποδείξεις, την πρωτοβουλία και με την καθοδήγηση του συντρόφου Στάλιν. Τα πιο μεγάλα προβλήματα τής διεθνούς πολιτικής λύνονται με τις υποδείξεις του, και όχι μόνο αυτά τα μεγάλα προβλήματα, αλλά, θα έλεγα, και τα προβλήματα τρίτης και δέκατης σειράς τον ενδιαφέρουν, εφόσον αφορούν τους εργάτες, τους αγρότες και όλους τους άλλους εργαζόμενους της χώρας μας.

Πρέπει να πω ότι αυτό αναφέρεται όχι μόνο στην ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού στο σύνολο του, αλλά και στα επί μέρους ζητήματα της δουλειάς μας. Π.χ., ας πάρουμε τα ζητήματα της άμυνας τής χώρας μας, πρέπει να το διακηρύξουμε ότι όλες τις επιτυχίες μας, για τις οποίες μίλησα, τις οφείλουμε ολότελα και ανεπιφύλαχτα στο Στάλιν.

Η ισχυρή θέληση, το κολοσσιαίο οργανωτικό ταλέντο του ανθρώπου αυτού, εξασφαλίζουν στο κόμμα την έγκαιρη πραγματοποίηση των μεγάλων ιστορικών αλλαγών, που συνδέονται με τη νικηφόρα ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού».

 


ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ - 50 χρόνια από την εκτέλεση-δολοφονία του

"Ο Μπελογιάννης πέθανε. Δε θυσίασε τίποτα από την τιμή του, ούτε την ελπίδα που έχουμε στο Αύριο που στραφτοβολά" (ΠΟΛ ΕΛΥΑΡ)

"Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πως να ζούμε και πως να πεθαίνουμε" (Γ. Ρίτσος)

 

Νίκος Μπελογιάννης - Ο εθνικός ήρωας

Νίκου Ζαχαριάδη

Αγαπητοί φίλοι και αγωνιστές

Η δολοφονία του Μπελογιάννη συντάραξε το λαό μας και όλο τον κόσμο. Και πρώτα απ' όλα τη νεολαία μας. Από παντού, όπου ζουν, δουλεύουν, σπουδάζουν, είτε πάνε στα σχολειά, νέοι, νέες και παιδιά έρχονται στο κόμμα γράμματα και μηνύματα γεμάτα αποτροπιασμό και αγανάχτηση για το έγκλημα. Μα και όλο πίστη κι απόφαση για τον αγώνα και τη νίκη, που θ' απαλλάξει και την πατρίδα μας από την καταπίεση και τον αφανισμό, απ' τον αμερικάνικο γκαγκστερισμό και το μοναρχοφασιστικό λακεδισμό και εξευτελισμό. Σπάνια στην ιστορία της ανθρωπότητας οι εκμεταλλευτές, στην ανθρωποφαγική τους αποχαλίνωση και στην εγκληματική τους τύφλωση, φανέρωσαν τέτιο και τόσο αιμοβόρο σαδισμό και αγριανθρωπισμό.

Μα αν η δολοφονία του Μπελογιάννη ξεσηκώνει την πιο ιερή οργή και αποδοκιμασία της νεολαίας και των παιδιών μας, όμως, το παράδειγμά του εμπνέει και εμψυχώνει χιλιάδες νέους και νέες μας.

Ο Μπελογιάννης έζησε και πάλαιψε σαν ένας σεμνός, δημιουργικός, αφανής αγωνιστής, που πάντα όλα όσα είχε τάδινε, δίχως καμιά επιφύλαξη, χωρίς καμιά επίδειξη, για το λαό, στο κίνημα. Γιομάτος φλόγα, όπως ήταν, κάηκε, αναλώθηκε ολόκληρος, ως την τελευταία έκλαμψή του στον αγώνα, για τον αγώνα. Αν θέλουμε με δυο λόγια να δώσουμε αυτό που ήταν ο Μπελογιάννης μπορούμε να πούμε: Στάθηκε σ' όλη την αγωνιστική του ζωή άξιος κ ο υ κ ο υ έ ς, α η τ ό ς, π ρ α γ μ α τ ι κ ό ς μ π ο λ σ ε β ί κ ο ς, ο δ η γ η τ ή ς και μ π ρ ο σ τ ά ρ η ς. Στάθηκε πάντα αλύγιστος, ολοκληρωτικά δοσμένος και προσηλωμένος στην υπόθεση του λαού. Και όταν έπεσε απ' τα αμερικάνικα βόλια στάθηκε πάλι ορθός!

Και ακριβώς γιατί σ' όλη του τη ζωή, που ήταν μόνο αγώνας και πάλη, που ήταν πάντα υπηρεσία στο λαό, στο κίνημα, στο ΚΚΕ, ακριβώς γιατί πάντα στάθηκε άξιος, υποδειγματικός κουκουές, γι' αυτό για όλους μας και πρώτ' απ' όλα για τους νέους, τις νέες, τα παιδιά μας, η πιο καλή και άξια τίμηση στη μνήμη του είναι να φωτιζόμαστε απ' τη ζωή και το παράδειγμά του, να βαδίζουμε ατρόμαχτοι κι ατράνταχτοι το δρόμο το δικό του, να σταθούμε άξιοι σαν κι αυτόν κουκουέδες, αγωνιστές και μπροστάρηδες του λαού, προσωπικό παράδειγμα σε όλα όπως ήταν κι αυτός.

Ο δρόμος του Μπελογιάννη είναι ο καθαρός, ο ίσιος, ο δύσκολος και γιομάτος εμπόδια, μα τίμιος δρόμος του παλικαριού, που απ' τα μικρά του, τα νεανικά του χρόνια είδε τα βάσανα της πατρίδας και του λαού του, είδε τους φταίχτες και τις λάμιες και τοποθέτησε τον εαυτό του, οριστικά και αμετάκλητα, στις γραμμές εκείνων που πάλαιβαν για μια καινούργια, λαοκρατική, λεύθερη Ελλάδα, στις γραμμές του ΚΚΕ. Γέννημα - θρέμμα του ηρωικού Μωρηά, γαλουχήθηκε με τις πιο ευγενικές, πατριωτικές, επαναστατικές παραδόσεις του '21. Έθρεψε μέσα του όλη τη φλόγα και την αλυγισιά του Κολοκοτρώνη. Και είδε σωστά, επιστημονικά, ότι το έργο που άρχισε το 1821, θα βρει τη συνέχισή του στον επαναστατικό αγώνα και τις λαϊκοδημοκρατικές, σοσιαλιστικές επιδιώξεις της εργατιάς, της αγροτιάς, της προοδευτικής διανόησης και του άλλου εργαζόμενου λαού της χώρας μας, με εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή το ΚΚΕ.

Και απ' τη στιγμή που διάλεξε ο νεαρός Μπελογιάννης το δρόμο της τιμής, του χρέους, του αγώνα, όλα τ' άλλα μπαίνουν στην μπάντα. Απ' τα πρώτα κι όλας βήματα γνώρισε δυσκολίες, στερήσεις, όλη την αδυσώπητη απαιτητικότητα, που έχει ο αγώνας, τη σκληρότητα του εχθρού, την υποχρέωση να 'σαι έτοιμος για όλα, να τα δίνεις όλα και, όταν αυτό χρειάζεται, και τη ζωή σου ακόμα. Ολοκληρωτικό δόσιμο που δε γνώρισε ποτέ δισταγμό, ταλάντευση, υποχώρηση, τέτια είναι η ζωή του Μπελογιάννη.

Η αμερικανοκρατία, ο Πιουριφόι, ο μοναρχοφασισμός, λυσσασμένοι γιατί δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την αδάμαστη ψυχή του κουκουέ, στην τυφλή μανία τους επάνω, σκότωσαν το κορμί του. Μα και πάλι βγήκαν γελασμένοι, χίλιες φορές γελασμένοι. Γιατί δεν τόνε σκότωσαν. Αντίθετα τον πέρασαν στην αθανασία. Και στο ΚΚΕ, που ο Μπελογιάννης στάθηκε, σ' όλη την αγωνιστική του ζωή, άξιο παιδί του, δόσαν άλλο ένα φλάμπουρο, ένα δαυλό που καίει άσβηστα δίπλα στις τόσες άσβηστες λαμπάδες των ηρώων αγωνιστών μας.

Ο Μπελογιάννης αντίκρυσε με το χαμόγελο στα χείλια το θάνατο γιατί ένιωθε δίπλα του όλο το λαό. Και αυτοί οι δολοφόνοι τρέμαν και όταν τον εκτελούσαν. Αυτή είναι η ακατανίκητη δύναμη που κλείνει μέσα του ο λαός και το κίνημά του. Δύναμη που φωτίζει όλους τους άξιους αγωνιστές του και τους κάνει ικανούς, ατάραχοι κι χαμογελαστοί ν' αντικρύζουν και την υπέρτατη θυσία. Δύναμη που αναγκάζει τους εκμεταλλευτές, τους προσκυνημένους, τους δολοφόνους, να σκάβουν τον ίδιο τους το λάκκο και όταν ακόμα δολοφονούν. Γιατί όλα μπορούν να τα κάνουν στην εγκληματική τους μανία, μόνο την ιδέα του λαού και τη θέλησή του για νίκη δεν μπορούν να σκοτώσουν. Αντίθετα αυτή η ιδέα της αδουλωσιάς, αυτή η θέληση η αδάμαστη για τη νίκη τελικά θα τους θάψει.

Ο Μπελογιάννης στάθηκε σημαιοφόρος της ιδέας και σκαπανέας - οδηγητής της νίκης. Έπεσε, μα τη σημαία την άφησε στητή, ακόμα πιο ψηλά, την άφησε ν' ανεμίζει, άλικη, περήφανα, νικηφόρα.

Η σκυτάλη της πάλης και της νίκης του λαού μας περνά, δεκάδες τώρα χρόνια, από εκατοντάδες άξια χέρια, τραβώντας πάντα προς το τέρμα, πάντα πιο ψηλά, προς τα ιδανικά του λαού, της ανθρωπότητας.

Σκυταλοδρόμοι αγωνιστές ο Λιγδόπουλος, ο Μαρουκάκης, ο γέρο Βαλιανάτος και ο Μαλτέζος, ο Σουκατζίδης και η Ηλέκτρα, η Σταθοπούλου, οι ΕΠΟΝίτες του Υμηττού, η Κουσάντζα, ο Τερπόφσκι και η Μίρκα Γκίνη, η Ισμήνη Σιδεροπούλου και η Κούλα Ελευθεριάδου, η Αθηνά Μπενέκου, ο Κώστας Γιαννόπουλος, η Τσφέτα, η Ελευθερία Ιωαννίδου, ο Διαμαντής και ο Νίκος Τριαντάφυλλου, ο Παναγιώτης Ζάρας και ο Στέφανος Γκιουζέλης, ο Μήτσος Βαμβακάς, ο Νικηφορίδης και χιλιάδες και χιλιάδες άλλοι γνωστοί, και άγνωστοι, όλοι τιμημένοι, όλοι άξιοι, όλοι αθάνατοι, δόσαν όλοι τη ζωή τους στο βωμό του αγώνα, πότισαν με το αίμα τους, στερέωσαν και γιγάντωσαν το έργο της απελευθέρωσης της πατρίδας μας. Και πέρασαν έτσι στην αιωνιότητα. Απ' τους πρώτους ανάμεσα στους ίσους περνά στην αθανασία σήμερα και ο Μπελογιάννης. Ενας απ' την πλειάδα των κουκουέδων ηγητόρων που ο λαός μας ανάδειξε απ' τα σπλάχνα του στη μακρόχρονη πάλη του για τη λεφτεριά του. Δεν τοv κλαίμε γιατί τους αντρειωμένους δεν τους κλαίνε. Δεν τον κλαίμε, μα δίνουμε όρκο. Να σταθούμε και μεις άξιοι σαν κι αυτόν.

Ο Μπελογιάννης σαν αγωνιστής και κουκουές συγκέντρωνε και εκείνες τις αγωνιστικές αρετές, που ακριβώς μας τον προβάλλουν και σαν παράδειγμα για μίμηση. Ο Μπελογιάννης ήταν μια πολύπλευρη συνθετική, δυναμική προσωπικότητα. Μελέτησε βαθιά το μαρξισμό - λενινισμό και κάτω από το φως του και τα νεοελληνικά μας προβλήματα. Αποτέλεσμα αυτής της δουλιάς του ήταν και τα δυο έργα του «Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας» και η «Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας». Η αγωνιστική φυσιογνωμία του Μπελογιάννη διαμορφώθηκε μέσα στο σκληρό και δύσκολο σχολειό της ταξικής πάλης. Ο Μπελογιάννης πέρασε από μπουντρούμια και βασανιστήρια. Εκανε χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Καθοδήγησε μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις και αγώνες. Δούλεψε σαν οργανωτικό στέλεχος και καθοδηγητής σε κομματικές οργανώσεις. Απ' τον ένοπλο αγώνα πέρασε στην ακόμα πιο δύσκολη παράνομη δουλιά, όπου ανάπτυξε πλατιά το συνδυασμό της νόμιμης με την παράνομη δουλιά, σωστά χρησιμοποίησε τις νόμιμες δυνατότητες για ν' αναπτύξει πιο πολύ το μαζικό κίνημα. Πάλαιψε στο ιδεολογικό μέτωπο σαν κομμουνιστής δημοσιογράφος και σα διευθυντής του οικονομικο-πολιτικού περιοδικού «Ελεύθερος Μωρηάς». Αγωνίστηκε ενάντια στους Ιταλογερμανούς καταχτητές και αναδείχτηκε σε ανώτερο στέλεχος στο ΔΣΕ. Δούλεψε στο δεύτερο ένοπλο αγώνα στην αρχή στο Μωρηά και μετά πολέμησε στη Βόρεια Ελλάδα, όπου, στις επιχειρήσεις του Γράμμου, στα 1948, τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη στο Γκόλιο - Κάμενικ.

Ετσι με βαθιά μαρξιστική - λενινιστική κατάρτιση, στέρεα θεμελιωμένος στα νεοελληνικά προβλήματα και με το ολόπλευρο ατσάλωμα, που πήρε δουλεύοντας σ' όλους τους τομείς του λαϊκού επαναστατικού αγώνα, ο Μπελογιάννης αναδείχτηκε σε πολιτικό, οργανωτή, πολέμαρχο, στοχαστή - μελετητή. Και μέσα στο κόμμα σαν οργανωτικό στέλεχος και σαν προπαγανδιστής - διαφωτιστής στις πλατιές μάζες, και σαν οργανωτής και καθοδηγητής στους λαϊκούς αγώνες, και με την πένα και με το λόγο και με το όπλο και με το οργανωτικό του ταλέντο, ο Μπελογιάννης τάβγαλε άξια πέρα σ' όλα τα χαρακώματα της πάλης ενάντια στους ξένους και ντόπιους καταπιεστές και δυνάστες του λαού και της πατρίδας μας. Ο Μπελογιάννης είχε πάντα στραμμένο το αυτί προς τη φωνή, τον πόνο, τον αναστεναγμό του λαού. Ηξερε ν' ακούει τη γνώμη και την κρίση του, να τον διδάσκει, μα και να διδάσκεται από αυτόν, πάντα μπροστάρης και οδηγητής του στην πάλη και στη νίκη.

Μα και σα χαραχτήρας ο Μπελογιάννης μπορεί και πρέπει να σταθεί σαν πρότυπο και παράδειγμα για τη νεολαία και για τους αγωνιστές.

Το Μπελογιάννη, που ήταν πάντα γελαστός, πρόθυμος, ανοιχτόκαρδος, τον χαραχτήριζε μια ρωμαλέα αισιοδοξία, στηριγμένη στην απέραντη πίστη του και στην απόλυτη βεβαιότητα για την τελική έκβαση του αγώνα του λαού μας. Αχτινοβολούσε σιγουριά, πεποίθηση, ηρεμία, ψυχραιμία, θέληση, αποφασιστικότητα.

Πάντα σεμνός και μετρημένος, ο Μπελογιάννης δεν ήξερε τι πάει να πει επίδειξη, φούσκωμα, αυτοϊκανοποίηση, κομπασμός. Τον χαραχτήριζε αυτό που λέμε καλή κομματική μετριοφροσύνη. Ηταν απαιτητικός και προς τον εαυτό του πρώτα, μα και προς τους άλλους. Ο Μπελογιάννης ήταν απόλυτα ξένος προς κάθε συγκαταβατικότητα και υποχωρητικότητα δίχως αρχές, είτε κολακεία προς τα πάνω, όπως δεν ανεχόταν και κανενός είδους ξεσκονίσματα. Και όπως βαθιά, αυτοκριτικά, εξέταζε και μελετούσε κάθε δική του πράξη και ενέργεια, έτσι και αυστηρά κριτικά έλεγε καθαρά και λέφτερα τη γνώμη του και προς τα κάτω και προς τα πάνω.

Προσεχτικός στη μελέτη της κατάστασης, όχι βιαστικός, ζυγισμένος, όταν έπαιρνε μια δύσκολη απόφαση, ενεργούσε μετά γοργά, ευλύγιστα, πρωτόβολα, μα και αποφασιστικά, όταν πια η απόφαση έπρεπε να γίνει πράξη, ζωή, επέμενε ως το τέλος, αυστηρά πειθαρχημένα στη γραμμή και στην επιδίωξη του κόμματος.

Κομματική ακεραιότητα συνδυασμένη με προσεχτικό αδερφικό ενδιαφέρον για το στέλεχος, το μέλος, τον απλό άνθρωπο, που χρειαζόταν ενθάρρυνση, συμπαράσταση, βοήθεια. Καλός κουκουές, και γι' αυτό ακριβώς πρώτ' απ' όλα άνθρωπος.

Σε όλη του την κομματική ζωή και ιδιαίτερα ύστερα απ' την υποχώρησή μας, ο Μπελογιάννης πάλαιψε αμείλιχτα και αδιάλλαχτα για την κομματική γραμμή, για την ενότητα του κόμματος. Ηταν αδυσώπητος ενάντια στους λιπόψυχους, στους λιποτάχτες, στους συνθηκολόγους, τους οπορτουνιστές, τους πουλημένους «αντιηγετικούς», ενάντια σε όλους τους κρυφούς και φανερούς εχθρούς του λαού και του κόμματος. Μ' αυτούς ο Μπελογιάννης δεν είχε υποχωρήσεις, δε γνώριζε συμβιβασμούς.

Την αφοσίωσή του στο ΚΚΕ και στον αγώνα την έφτανε μέχρι την ακρινή συνέπειά της, μέχρι την αυτοθυσία. Αυτό τόδειξε στην πράξη. Εδοσε τη ζωή του έτσι όπως έπρεπε, αφού πάλαιψε, αντιμετώπισε, αποστόμωσε και κατακουρέλιασε τους δήμιούς του, τους σφαγιαστές του λαού μας. Και με το παράδειγμά του αυτό τσαλαπάτησε όλα τα σκουλήκια και όλους τους φιλοτομαριστές που σπάνε μπροστά στον εχθρό και ανταλλάσσουν το τομάρι τους με την προδοσία και την αιώνια ατίμωση. Το Μπελογιάννη ακριβώς γιατί έπεσε παλικαρίσια θα τον τιμά ο λαός αιώνια (...). Το Μπελογιάννη τον χαραχτήριζε ακόμα ο πιο γνήσιος προλεταριακός διεθνισμός. Ο Μπελογιάννης μαζί με όλο το κόμα κρατούσε πάντα ανοιχτό μέτωπο στο σωβινισμό και το μεγαλοϊδεάτικο, μεγαλοελλαδίτικο εθνικισμό. Αγαπούσε με όλη του την ψυχή τη Σοβιετική Ενωση και ένα απ' τα πιο γλυκά όνειρά του ήταν να πάει να τη δει, να γνωρίσει τους ανθρώπους, τα έργα και τις καταχτήσεις της χώρας του Λένιν, του Στάλιν, του μπολσεβικισμού.

Τέτοιος ήταν ο Μπελογιάννης. Σεμνό παλικάρι, οξύ πολιτικό μυαλό, άξιος οργανωτής, ικανός πολέμαρχος, αγαπητός στο λαό, μισητός στους εχθρούς του, μπροστάρης κουκουές, μπολσεβίκος αγωνιστής...


Το κείμενο αυτό του Νίκου Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον «Ριζοσπάστη», τον Απρίλη 1952, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα. Στην έντυπη έκδοση υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα του κειμένου
λόγω έλλειψης χώρου.

 


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Οι δήμιοι Πλαστήρας-Βενιζέλος

 

30.3.1952
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ


Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικό στρατοδικείο:

Ο πατριωτισμός ενός Κόμματος κρίνεται όταν κινδυνεύει η ανεξαρτησία και η ακεραιότητα της πατρίδας

«Νομίζω ότι υπάρχει απόσταση

 


Το ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, πέρα απ' τις κινητοποιήσεις για τη σωτηρία του Νίκου Μπελογιάννη, έκδοσε δυο τόμους:

1. «Νίκος Μπελογιάννης, εθνικός ήρωας της Ελλάδας», εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», σελ. 338, Αύγουστος 1952.

2. «Η καρδιά των λαών», εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», σελ. 250, Οχτώβρης 1952.

 


Ο χυδαίος αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός των Ο. Δημητριάδη - «Ριζοσπάστη»

Ο «Ριζοσπάστης» -που βέβαια δεν έχει καμία σχέση με εκείνον του επαναστατικού ΚΚΕ (1918-55)- όργανο του σημερινού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, αποφάσισε στα πλαίσια της αντισταλινικής-αντικομμουνιστικής του γραμμής, σ' ένα πρόσφατο ένθετό του «7 μέρες μαζί» (7.4.2002), να διαφημίσει το γνωστό «μεγάλο αρχιμουσικό, δάσκαλο και συνθέτη» Οδυσσέα Δημητριάδη, όπως γράφει από το Βατούμ της Γεωργίας, δηλ. έναν ακραίο θρησκόληπτο μα κυρίως έναν προκλητικό αντισταλινικό-αντικομμουνιστή συνθέτη.

Ο «Ριζοσπάστης» που φρόντισε να αραδιάσει «πλήρη» κατάλογο «βραβείων» του -για εντυπωσιασμό προφανώς των αναγνωστών του- αποσιώπησε και απέκρυψε σκόπιμα απ' αυτούς το χυδαίο πρωτόγονο αντικομμουνισμό-αντισταλινισμό του θρησκόληπτου Οδυσσέα Δημητριάδη. Δεν ενδιαφέρει βέβαια η ακραία θρησκοληψία του Δημητριάδη αλλά ο αντικομμουνισμός του. Ας αναδημοσιεύσουμε εμείς όμως τις αντιδραστικές απόψεις του Δημητριάδη -για να γίνουν γνωστές στους αγωνιστές και να φανεί καλύτερα ο αντεπαναστατικός ρόλος του «Ριζοσπάστη»- που μαρτυρούν μια ακραία θρησκοληψία και έναν πρωτόγονο και αθεράπευτο αντικομμουνισμό:

«Η Σοβιετική Ένωση με πήρε από τον Θεό. Όταν γύρισα στην Ελλάδα ανακάλυψα την Εκκλησία, τη δύναμη, την ανακούφιση και την παρηγοριά της. Ήταν σαν ένα θαύμα. Άναψε μπροστά μου ένα τεράστιο φως. Τώρα ξέρω και όλη μου τη ζωή την αφήνω στα χέρια του Θεού... Κατάφερα να κάνω καριέρα χωρίς να οργανωθώ ποτέ στο κόμμα. Κανένας δεν με πρότεινε, ίσως γιατί κάπου με είχαν στον μυαλό τους σαν Έλληνα. Ευτυχώς! Το μισούσα το κόμμα. Το μισούσα πάντα από τα βάθη της καρδιάς μου. Όπως μισούσα και σιχαινόμουν και τον Στάλιν. Τότε όμως δεν μπορούσα να μιλήσω. Όσο σκέφτομαι πόσοι καταστράφηκαν εκείνα τα χρόνια...». («Το άλλο Βήμα», ένθετο της εφημερίδας το Βήμα, 7.4.2002, σελ. 7).

Ο πρωτόγονος, χυδαίος και εμετικός αυτός  αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός του αντιδραστικού αστού Ο. Δημητριάδη -που, ας σημειωθεί, οι λαοί της πρώην Σοβιετικής Ένωσης «τάισαν και σπούδασαν» σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα και έτσι «έκανε καριέρα» όπως λέει- είναι συνάμα και αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός της προδοτικής ηγετικής κλίκας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, αυτών των πιστών υπηρετών και πραχτόρων των συμφερόντων του κεφαλαίου στις γραμμές της εργατικής τάξης. Έτσι εξηγείται η προβολή αυτού του αντιδραστικού και θανάσιμου εχθρού της εργατικής τάξης και του κομμουνισμού απ' τις στήλες του «Ριζοσπάστη» και μάλιστα η αφιέρωση ένθετου στο πρόσωπό του.

 

Το Πρόγραμμα (1954) που αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες είναι του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 με Γραμματέα το σ. Νίκο Ζαχαριάδη και δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό ρεφορμιστικό πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Β.Ι. ΛΕΝΙΝ (22.4.1870 - 21.1.1924)

Γιελένα Γκρόμοβα:Ο Λένιν στο βιβλίο της ζωής θα ζει αιώνια

Ο χιτλερίσκος Σαρόν ισοπεδώνει ολόκληρες συνοικίες στην Παλαιστίνη

Αλληλεγγύη-συμπαράσταση στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης

Μίκης Θεοδωράκης: Που είναι οι λαοί;

ΣΕΡΓΚΕΪ Μ. ΚΙΡΟΦ (27.3.1886 - 1.12.1934) - υπόδειγμα μπολσεβίκου κομμουνιστή ηγέτη

Κίροφ για Στάλιν

Νίκος Μπελογιάννης - 50 χρόνια από την εκτέλεση-δολοφονία του

Νίκου Ζαχαριάδη: Νίκος Μπελογιάννης - Ο εθνικός ήρωας

Απόσπασμα απ' την απολογία του Μπελογιάννη στο μοναρχοφασιστικό στρατοδικείο

Ο χυδαίος αντισταλινισμός-αντικομμουνισμός των Ο. Δημητριάδη - «Ριζοσπάστη»

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55