Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 135 1-15/6/2002Αρ. Φύλ. 135 1-15 Ιούνη 2002
Νέο επιθετικό δόγμα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών

Ο αρχηγός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού εγκληματίας πολέμου Τζωρτζ Μπους κατά τη διάρκεια της πρόσφατης περιοδείας του στην Ευρώπη

 

 

 

 

 


Φιντέλ Κάστρο
απευθυνόμενος στους ιμπεριαλιστές στη Διάσκεψη του Μοντερέι:

«Δεν μπορείτε να αποδίδετε την τραγωδία στις φτωχές χώρες. Δεν ήταν αυτές που κατέκτησαν και λεηλάτησαν ολόκληρες ηπείρους επί αιώνες, ούτε εγκαθίδρυσαν την αποικιοκρατία, ούτε επανέφεραν τη δουλεία, ούτε δημιούργησαν το σύγχρονο ιμπεριαλισμό».

 


Ο Γάλλος ναζι-φασίστας ΛΕΠΕΝ για τη Νέα Δημοκρατία

- Έχετε επαφές με Έλληνες πολιτικούς;

«Ναι, με τον Μάκη Βορίδη, τον Χρύσανθο Δημητριάδη και άλλους. Ο Βορίδης ήρθε μάλιστα και στο Παρίσι να με συγχαρεί για τη νίκη».

- Από τους συναδέλφους σας ευρωβουλευτές;

«Μου αρέσει πολύ η Νανά Μούσχουρη, η συνάδελφός μου από τη Νέα Δημοκρατία. Δεν έχω επίσημες, ουσιαστικές επαφές με το κόμμα. Μόνο κάποιους φίλους νεοδημοκράτες βουλευτές συναντώ γιατί τους έκανα μια πολύ μεγάλη χάρη: Είμαι αυτός που τους θύμισε ότι η συνθήκη (σ.σ: εννοεί την περίοδο προ-ένταξης στην Ε.Ε.) που είχαν υποσχεθεί στους Τούρκους θα έμπαινε σε ισχύ σε λίγες εβδομάδες και κανείς από αυτούς δεν το θυμόταν».

- Κάποιοι από αυτούς όμως θα αρνηθούν ότι σας γνωρίζουν.

«Αυτή είναι η ζωή. Έχω πολλούς φίλους που έρχονται σαν τον άνεμο και φεύγουν σαν τον άνεμο».

- Γιατί δεν υπάρχει ένα ανάλογο κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο στην Ελλάδα που να τα καταφέρνει εκλογικά, κατά τη γνώμη σας;

«Υπάρχει ένας λόγος γι' αυτό. Νομίζω ότι η θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι αρκετά δεξιά (υπογρ. δική μας) και έτσι μπορεί να απορροφά ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων που θα ήθελαν να υποστηρίξουν ένα κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο. Εχω φίλους Ελληνες που είναι πολύ κοντινοί σε μας και οι οποίοι είναι ενταγμένοι στη Νέα Δημοκρατία».

(«Ελευθεροτυπία» 6.6.2002, σελ. 12-13)


Ασφαλιστικό
Η κυβέρνηση Σημίτη προωθεί την ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου

Η κυβέρνηση Σημίτη κατέθεσε το αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό προς συζήτηση στη Βουλή με σκοπό να ψηφιστεί στις αρχές του τρίτου δεκαήμερου του Ιούνη.

Το αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, που εναρμονίζεται με τα ισχύοντα στις χώρες κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφαιρεί μακροχρόνιες κατακτήσεις των εργαζομένων και επιδεινώνει τη θέση τους σε πολλά επίπεδα, αναμένεται να ψηφιστεί αφού η κυβέρνηση διαθέτει την απαραίτητη πλειοψηφία στη Βουλή.

Η εργατική τάξη και γενικά όλοι οι εργαζόμενοι, παρά τις όποιες κινητοποιήσεις, για μια ακόμα φορά δεν κατόρθωσαν να αποκρούσουν τη νέα αυτή σκληρή επίθεση του ευρωπαϊκού και ντόπιου κεφαλαίου σε βάρος τους.

Με εξαίρεση την πρώτη απεργία-κινητοποίηση της ΓΣΕΕ στην οποία ανταποκρίθηκαν όλοι οι εργαζόμενοι, κινητοποίηση που διακρίθηκε για την πρωτοφανή μαζικότητά της σε πανελλαδική κλίμακα που υποχρέωσε την κυβέρνηση να αποσύρει το πρώτο αντεργατικό νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, οι άλλες κινητοποιήσεις δεν είχαν την απαιτούμενη μαζικότητα. Η συμμετοχή των εργαζομένων ήταν κατά πολύ μικρότερη.

Ο κύριος λόγος που η εργατική τάξη δεν κατόρθωσε και δεν κατορθώνει να αποκρούσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου βρίσκεται πρώτα-πρώτα στον προδοτικό ρόλο των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και των εργατοπατέρων όλων των ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων που σαμποτάρουν την ανάπτυξη των αγώνων, δηλ. στην κυριαρχία του ρεφορμισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα και κατά δεύτερο λόγο στο διασπαστικό ρόλο των αντιδραστικών της ΔΑΚΕ και των ρεφορμιστών της ΠΑΣΚΕ και του ΠΑΜΕ, που κάποιες φορές επιδίδονται σε ρεφορμιστική διασπαστική γυμναστική για εξαπάτηση των εργαζομένων. Χαρακτηριστική περίπτωση απ' αυτή την άποψη είναι η διασπαστική οργάνωση της Πρωτομαγιάς τα τελευταία χρόνια για να αναφέρουμε μόνο μια απ' τις πολλές περιπτώσεις.

Χωρίς την απαλλαγή του συνδικαλιστικού κινήματος απ' το ρεφορμισμό και απ' τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες δεν μπορεί να αποκατασταθεί η ενότητα της εργατικής τάξης ούτε οι εργαζόμενοι μπορούν να αποκρούσουν με επιτυχία τις επιθέσεις του κεφαλαίου.

 


Μαρτυρίες απ' τα γεγονότα της Τασκένδης

Η Συντακτική Επιτροπή απευθύνθηκε σε συντρόφους παλιούς κομμουνιστές που έζησαν τα γεγονότα της Τασκένδης να γράψουν τις μαρτυρίες τους και να τις στείλουν προς δημοσίευση στην Εφημερίδα. Απ' τους πρώτους στην έκκληση ανταποκρίθηκε ο σύντροφος Δημήτρης ΠΑΝΟΣ.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦΙΚΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΑΣΚΕΝΔΗ (1955-1956)

Υπεράσπιση του Στάλιν, ξυλοκόπημα ανάπηρου του ΔΣΕ

Αν οι ανάξιοι, κατάπτυστοι διάδοχοι του Στάλιν, με προεξάρχοντα τον πολιτικό αγύρτη Χρουστσόφ, τροτσκιστή, νεοφασίστα δυναμιτιστή της ΕΣΣΔ, που πρόδωσαν το Μπολσεβίκικο κόμμα και τη Σοβιετική Πατρίδα τους, εφάρμοζαν πιστά και απαρέγκλιτα την πολιτική του Στάλιν, όπως ο ίδιος ο Στάλιν εφάρμοσε πιστά επαναστατικά, με εξαιρετική υπερθαυμαστή επιτυχία την πολιτική του αθάνατου προλεταριακού στρατηλάτη Λένιν, τώρα η ΕΣΣΔ θα είχε φθάσει στα πρόθυρα του κομμουνισμού, με τη ραγδαία ανάπτυξη που σημείωνε τότε.

Και έτσι βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι ο σοσιαλισμός ανατράπηκε από την εσωτερική αντεπανάσταση και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό γιατί καταργήθηκε από το 20ο προδοτικό αντιλενινιστικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ με σφαγέα τον Χρουστσόφ και τον αντεπαναστατικό εσμό του η δικτατορία του προλεταριάτου, της εργατικής τάξης και των Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Και επειδή δεν έπαιξαν το ρόλο τους μετά τον Στάλιν οι Μπολσεβίκοι καταξιωμένοι ηγέτες Μολότοφ και Βοροσίλοφ, συνεργάτες του Λένιν και του Στάλιν.

Ορίστε μια άθλια και βρώμικη χαρακτηριστική περίπτωση της αντεπαναστατικής αντικομμουνιστικής χρουστσοφοκρατίας. Ήταν άνοιξη του 1956 μετά το προδοτικό 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Σε μια αίθουσα του Πανεπιστημίου της Μέσης Ασίας ονόματι Λένιν της Τασκένδης έγινε μια διάλεξη με θέμα τις αποφάσεις του αντί — μπολσεβίκικου 20ου Συνεδρίου και τη «μυστική εισήγηση» του Χρουστσόφ κατά του Στάλιν, που την άλλη μέρα δημοσιεύτηκε στον αμερικάνικο Τύπο προς απροσδόκητη αφάνταστη χαρά του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, ιδιαίτερα του αμερικάνικου, της παγκόσμιας μπουρζουαζίας, που τους έδωσε στα χέρια ένα αξιοπόλεμο τρομερό όπλο να συντρίψουν την ΕΣΣΔ όπερ και εγένετο το 1991.

Η διάλεξη έγινε από τον ένστολο σοβιετικό συνταγματάρχη του Σοβιετικού Στρατού Πετρόφ. Σε αυτή συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες φοιτητές, κομμουνιστές απ' όλες τις Σχολές του Πανεπιστημίου.

Ελόγου μου ήμουν τότε τριτοετής φοιτητής της Φιλολογικής Σχολής του προαναφερόμενου Πανεπιστημίου. Μετά την «άκρα του τάφου σιωπή» από το σοκ, που νιώσαμε εμείς οι Έλληνες κομμουνιστές, πολιτικοί πρόσφυγες, φοιτητές, συγκλονισμένος ζήτησα το λόγο. «Ο Στάλιν, είπα, ήταν μεγάλος αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ και του Σοβιετικού κράτους. Και δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με την άδικη κριτική, που του γίνεται. Γιατί δεν του κάνατε κριτική, όταν ζούσε; Και τώρα ενεργείτε σύμφωνα με το αρχαιοελληνικό ρητό: «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται». Πελεκάτε τον πεθαμένο Στάλιν, που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Και με οργισμένο ύφος του είπα επί λέξη: «Όλα, ό,τι μας είπατε για τον Στάλιν, τα μαγειρέψατε!». (σοστριάπαλι, στα ρώσικα). Μονομιάς πετάχθηκε όρθιος σαν ελατήριο και προσπάθησε μάταια να με αντικρούσει. Πρόσθεσε μόνο την περίπτωση της Κρούπσκαγια που ήταν σύζυγος του Λένιν, που της συμπεριφέρθηκε «απότομα» ο Στάλιν σαν υπεύθυνος από το ΠΓ της ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος για τη διαφύλαξη της υγείας του Λένιν. Μάλιστα δεν κρατήθηκε και είπε ότι ο Στάλιν ήταν «εγκληματίας».

Γρήγορα η ομάδα της αντικομματικής φράξιας ενάντια στην επαναστατική ηγεσία του ηρωικού ΚΚΕ με αρχηγό το Νίκο Ζαχαριάδη, που είχε διαμορφωθεί στο Πανεπιστήμιο με επικεφαλής τον Λασάνη, που καθοδηγούνταν από τη χρουστσοφική αντεπανάσταση, έβγαλε εφημερίδα τοίχου. Σ' αυτή υπήρχε καρικατούρα και σατιρικό στιχούργημα εναντίον μου από το λούστρο του Χρουστσόφ Μ.Γ, επειδή τόλμησα να πω τη γνώμη μου με παρρησία ενάντια στον όλεθρο, που ετοιμάζονταν από την αντεπανάσταση.

Ήδη, όμως, από το Σεπτέμβρη του 1955 η συντριπτική μπολσεβίκικη πλειοψηφία των κομμουνιστών της Τασκένδης, πρώτη στην ΕΣΣΔ και σε όλο τον κόσμο υπερασπίστηκε γενναία και αποφασιστικά την επαναστατική πολιτική των Λένιν-Στάλιν και του καταξιωμένου επαναστάτη αρχηγού του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, που είχε εκλεγεί παμψηφεί από το 7° Συνέδριο του ΚΚΕ το 1945 Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ. Σε μια σύγκρουση τό Σεπτέμβρη του 1955 με τους Έλληνες αντεπαναστάτες, οπαδούς του Χρουστσόφ στην Τασκένδη με συνέλαβαν σοβιετικοί στρατιώτες με προτεταμένα τα όπλα. Και ένας στρατιώτης με έβρισε χυδαία: «Τι... τη μάνα σου, είσαι ενάντια στη Σοβιετική Ένωση;». Ενώ αυτός ήταν ενάντια στην ΕΣΣΔ, αφού υποστήριζε την αντεπαναστατική πολιτική του Χρουστσόφ, που ετοίμασε τη σφαγή της ΕΣΣΔ από τους Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν το 1991.

Την ίδια στιγμή όρμησε ένας παλουκοφόρος Έλληνας, φανατικός οπαδός του Χρουστσόφ και μπροστά στους στρατιώτες μου κατάφερε ένα ισχυρό χτύπημα με παλούκι στο κεφάλι. Ένα μεγάλο κομμάτι από το παλούκι έπεσε πίσω μου, με αυτό που έμεινε στα χέρια του συνέχισε να μου καταφέρει δυνατά χτυπήματα στις πλάτες, στο κορμί, στη σπονδυλική στήλη, στο δεξί χέρι και ιδιαίτερα στο αριστερό τραυματισμένο ανάπηρο χέρι μου από μυδραλιοβολισμό κυβερνητικού αεροπλάνου στην Ήπειρο το 1948. Κατόπι πρήστηκε και κιτρίνισε όλο αυτό το χέρι. Περίμενα να πεθάνω από τα χτυπήματα του. Επιτέλους, επενέβηκαν οι σοβιετικοί στρατιώτες και σώθηκα.

Στη συνέχεια με άλλους πρώην αντάρτες του ΔΣΕ, που επίσης είχαν συλληφθεί, βρεθήκαμε κλεισμένοι στη Γενική Διεύθυνση της Μιλίτσια (Πολιτοφυλακής) της Τασκένδης.

Μας κράτησαν νηστικούς στους διαδρόμους όλη την ημέρα και τη νύχτα. Εγώ ξαπλωμένος στο δάπεδο του διαδρόμου με μαξιλάρι τα τριμμένα καλοκαιρινά μου καραβοπανένια παπούτσια. Ένιωθα τρομερούς πόνους.

Την άλλη μέρα κατά το μεσημέρι επέτρεψαν σε δυο από τους συντρόφους μας με συνοδεία μιλιτσιονέρων να αγοράσουν ψωμί με λίγα λεφτά, που μάζεψαν από μας. Και οι σοβιετικοί πολίτες που για πρώτη φορά έβλεπαν να συνοδεύουν οι μιλιτσιονέροι πρώην Έλληνες αντάρτες του ΔΣΕ, έλεγαν γεμάτοι απορία: «Τι συνέβηκε με χους Έλληνες παρτιζάνους;».

Τέλος, αφού πήραν ανακρίσεις, μας άφησαν ελεύθερους.

Δεν μου παρασχέθηκε καμιά ιατρική βοήθεια από τους τρομερούς μωλωπισμούς και ιδιαίτερα για το ανάπηρο χέρι μου. Ήταν μια πρώτη εμπέδωση της ... δημοκρατίας του Χρουστσόφ με τα αντεπαναστατικά παλούκια.

Πρώτοι τα σήκωσαν οι φραξιονιστές-αντεπαναστάτες, καθοδηγούμενοι και εξωθούμενοι από τα σοβιετικά στελέχη της χρουστσοφικής αντεπανάστασης. Και τα παλούκια, βέβαια, έχουν δυο άκρες, οπότε οι επαναστάτες κομμουνιστές, που δίκαια υποστήριζαν την ΚΕ του ΚΚΕ με αρχηγό το Νίκο Ζαχαριάδη, τα πιάσαν από την άλλη άκρη, όταν οι φραξιονιστές πρωτοεπιτέθηκαν, 500 περίπου άτομα, να λυντσάρουν τους συντρόφους του Κλιμακίου της ΚΕ του ΚΚΕ στην 7η Πολιτεία με επικεφαλής τον Δ. Βλαντά, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και τους απάντησαν. Ήταν πρωτάκουστο γεγονός στην ιστορία του ΚΚΕ, ώστε «κομμουνιστές» να βαράν την ΚΕ του Κόμματος. Γι' αυτό και άναψαν ολονών μας τα αίματα.

Ορίστε, πως περιγράφει την επίθεση ο αείμνηστος Χρήστος Καινούργιος-Βρασίδας, ταγματάρχης του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, που ήταν παρών εκεί στο τελευταίο ανέκδοτο βιβλίο του: «Γνώριμοι απόηχοι από τη μακρινή Τασκέντη», Μάης 1992: «Μόλις σουρούπωσε, κάπου 500 από τους φανατικούς φραξιονιστές ξεχύθηκαν προς τα Γραφεία (εννοεί της ΚΟΤ), φωνάζοντας: «Θάνατος στον Βλαντά!». Άρχισαν τον πετροπόλεμο. Στην αυλή τραυματίστηκαν 4 από τη φρουρά μας... Η μάχη κράτησε μια ώρα και 40 λεπτά. Σ' αυτό το χρονικό διάστημα δεν έφτασε αστυνομική δύναμη... Εκεί συγκεντρώθηκαν κάπου 4 χιλιάδες (πρόκειται για εμάς χους κομμουνιστές που φτάσαμε εκεί, όταν μάθαμε ότι χτυπούν το Κλιμάκιο της ΚΕ του Κόμματος μας στις 20 Αυγούστου του 1955) κοπάνησαν και κυνήγησαν χους 500 φραξιονιστές...» (σελ. 170).

Τυχαία πλάι μου τότε, το Σεπτέμβρη του 1955 μέσα στην αυλή των Γραφείων της ΚΟΤ ξεφύτρωσε ο Σαάκοφ, υπεύθυνος για τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες, μια καταχθόνια αντεπαναστατική προσωπικότητα. Κείνη τη στιγμή μίλησε ο Βλαντάς. Και με ρώτησε τι λέει, γιατί δεν ήξερε γρυ ελληνικά. Του είπα τα πρώτα λόγια: «Μας επιτέθηκε μια σάικα (έτσι την πρόφερε ο Βλαντάς, στα ρώσικα τη συμμορία) να μας εξοντώσει».

Και έτυχε αργότερα καταχτυπημένο το Σεπτέμβρη του 1955 να με πάνε στα Γραφεία της Ι3ης Πολιτείας. Επειδή ήταν σκοτάδι στην 7" Πολιτεία, δεν με γνώρισε ο Σαάκοφ, που του είχα κάνει τη μετάφραση. Και του είπα ότι με χτύπησαν πάρα πολύ. Και είπε χαιρέκακα με φωνή γεμάτη μίσος: «Πράβιλνο τεμπέ ζντέλαλι!», έκαναν σωστά που σε χτύπησαν.

Οι 500 φραξιονιστές-οπορτουνιστές της Τασκένδης ήταν μια μικρή αντεπαναστατική δύναμη κρούσης με πρωτόγονα μέσα, που τρόπον τινά σαν να αποτέλεσε σε μικρογραφία, το πρόπλασμα της αντεπαναστατικής μαφιόζικης δύναμης κρούσης το 1991 του Γκορμπατσόφ και του Γιέλτσιν να διαλύσουν την ΕΣΣΔ και τις Λαϊκές Δημοκρατίες στην Ευρώπη με τη μόνη διαφορά ότι οι φραξιονιστές της ΚΟΤ καθοδηγούνταν και υποστηρίζονταν από τη χρουστσοφική αντεπανάσταση, ενώ η γκορμπατσοφικογιελτσινική νεοφασιστική συμμορία από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Και η πρώτη και η δεύτερη ήταν η αντεπαναστατική βία μιας μηδαμινής μειοψηφίας ενάντια στη συντριπτική πλειοψηφία των επαναστατών-κομμμουνιστών με επικεφαλής το μεγάλο επαναστάτη Νίκο Ζαχαριάδη, δεσμώτη 3 φασισμών. του Μεταξά, του Χίτλερ και αργότερα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ. Επίσης ενάντια στη συντριπτική πλειοψηφία του Σοβιετικού λαού, που στις 17 του Μάρτη του 1991 είχε ψηφίσει με μεγάλο ποσοστό 76% υπέρ της διατήρησης της ΕΣΣΔ σαν σοσιαλιστική χώρα ενάντια στην καπιταλιστική παλινόρθωση.

Και για να μη συμβαίνει ποτέ αυτό: «Η νικήτρια μερίδα, κατά τον Ένγκελς, είναι κατά ανάγκη υποχρεωμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της με τον τρόμο, που εμπνέουν τα όπλα της στους αντιδραστικούς. Θα κρατούσε ποτέ η Κομμούνα του Παρισιού, έστω και μια μέρα, αν δεν είχε χρησιμοποιήσει ενάντια στην αστική τάξη, το κύρος ενός οπλισμένου λαού; Δε θα είχαμε, αντίθετα, το δικαίωμα να την κατακρίνουμε, γιατί το χρησιμοποίησε σε πολύ μικρό βαθμό;» (Β.Ι. Λένιν: «η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι» (1918), σελ. 14, «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», 1983).

Και μείς τώρα οι επαναστάτες κομμουνιστές έχουμε το δικαίωμα, με απέραντη λύπη και πόνο, να στηλιτεύσουμε, όχι απλώς να κατακρίνουμε, χους επαναστάτες της ΕΣΣΔ που δεν χρησιμοποίησαν το κύρος του οπλισμένου σοβιετικού λαού ενάντια σε μια χούφτα αντεπαναστάτες, που έσφαξαν την ΕΣΣΔ και τις Λαϊκές Δημοκρατίες στην Ευρώπη στα 1989-1991. Και απολύτως δικαιολογημένα, αφού τα 76% του Σοβιετικού λαού το Μάρτη του 1991 ψήφισε υπέρ της ΕΣΣΔ.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 


Η αλήθεια για την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ

Συνέχεια από το προηγούμενο

Αυτό είναι το «πανωπροίκι», που απολαμβάνει σήμερα η ανθρωπότητα, κυρίως εξαιτίας της ανατροπής του επιστημονικού σοσιαλισμού και της ΕΣΣΔ, σαν καθοριστικών, ρυθμιστικών παραγόντων στο διεθνή στίβο κοινωνικών εξελίξεων. Για παράδειγμα οι κοινωνικές παροχές, που υποχρεώθηκαν να δώσουν τα καπιταλιστικά κράτη, κάτω απ' την απειλή επέκτασης της ΜΟΣΕ και στις χώρες τους, τις οποίες εσπευσμένα άρχισαν να παίρνουν πίσω την επόμενη της ανατροπής της ΕΣΣΔ, παρ' ότι με δημαγωγικό στόμφο βεβαίωναν, πως μετά την ανατροπή της «Αυτοκρατορίας του κακού» - της ΕΣΣΔ, η ανθρωπότητα θα έμπαινε στον παράδεισο, για να βρεθεί ουσιαστικά στη σημερινή επίγεια κόλαση της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», όμοια με την μητρική της την χιτλερική «Νέα Τάξη», ως προς τον «Πανάγιο» σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία. Με μια ασύγκριτη υπεροχή: αν η χιτλερική «Νέα Τάξη» έστησε 1100 στρατόπεδα συγκέντρωσης με 18 εκατομμύρια εγκλείστους σ' αυτά, 12 εκατομμύρια των οποίων θανατώθηκαν εκεί, η σύγχρονη «Νέα Τάξη» μετέβαλλε όλον τον πλανήτη σε ένα στρατόπεδο θανάτου, χωρίς ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, ψηλές σκοπιές με λυκόσκυλα, κλπ. Σήμερα όλ' αυτά τα «καθήκοντα» υψίστης ανθρωπιστικής αποστολής τα εκτελεί το ΝΑΤΟ, όπου επιβάλλει την «ειρήνη» νεκροταφείου, αφού, όπως στη Γιουγκοσλαβία το 1998, ο πλανητάρχης Κλίντον, σε αγαστή συνεργασία με το Ευρωπαϊκό σινάφι του, εφάρμοσε την ληστρική στρατηγική του μέλλοντος προς το Μιλόσεβιτς προτείνοντας του: «ή μου τα δίνεις όλα, ή σε εξοντώνω και στα παίρνω όλα». Και αν αυτό δεν σημαίνει νεκρανάσταση της πιο στυγνής βαρβαρότητας, μαζί και με την άρνηση του Μπους να εφαρμόσει τη συμφωνία του Κιότο, που υπόγραψε ο προκάτοχος του, για τη μείωση του διοξειδίου του άνθρακα για να μην ερημωθεί ο πλανήτης, τότε θα πρόκειται για την «Δευτέρα Παρουσία» του Παντοδύναμου... Τα «Θαύματα» θα είναι πειστικότερα στο μέλλον, βάσει απόρρητης σύσκεψης των μεγαλοκρατούντων του κόσμου στο Σαν-Φραγγίσκο του 1995 με πρόεδρο το «γίγαντα» πάσης προδοσίας Γκορμπατσόφ. Εκεί κατατέθηκε η επιστημονική πρόβλεψη, που έκανε το Χ. Κολ να ανασηκωθεί από τη θέση του στο άκουσμα, πως στο 2010-2015, θα έχουν εργασία το 15-20% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού. Ήδη σήμερα το 2001 μιλούν για πρωτοφανή φαινόμενο: χρεοκοπούν και κλείνουν επιχειρήσεις τεχνολογικής αιχμής, πετώντας στο δρόμο δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Κορυφώνεται η τάση γιγαντοποιήσεων, μέσω συγχωνεύσεων και ενοποιήσεων, ολόκληρων βιομηχανικών κλάδων σε διεθνή κλίμακα με κάθετες μειώσεις του εργατικού δυναμικού σε συνολικό ύψος παγκόσμια εκατοντάδες χιλιάδες. Η καρδιά της καπιταλιστικής μηχανής - τα χρηματιστήρια - συχνότατα μπλοκάρονται από κυκλοφορική ανεπάρκεια ρευστού «αίματος» (χρήματος) και ανοιχτά πια μιλούν πως το 2001 οι προβλεπόμενοι δείχτες ανάπτυξης θα μειωθούν κατά 1-2 ποσοστιαίες μονάδες από τις 3-3,5 που αναμένονταν... Πιο δυνατά μιλούν για επερχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση... Το χάος στο σύνολο του παγκόσμιου στίβου του γίγνεσθαι, διογκώνεται. Ούτε οι «πανέξυπνες» ηλεκτρονικές συσκευές, ούτε το αξιοθαύμαστό διαδίκτυο με τις θαυματουργές δυνατότητες του, είναι σε θέση να αποτρέψουν πλέον για πολύ το μοιραίο του αμαρτωλού, ιμπεριαλιστικού κατεστημένου. Μέσα στη δίνη της πάγκοσμιοποίησης της δυστυχίας, της πείνας, της φτώχειας, της αθλιότητας στον ένα πόλο, τη χλιδή, την αλαζονεία, τον αμύθητο πλούτο και το άφθονο αίμα στον άλλο, αντιμέτωπος με τις διογκούμενες συνεχώς στρατιές του Σιάτλ... του Κεμπέκ, της Γένοβας θα διαγράφεται η επιταχυνόμενη επιθανάτια τροχιά, που θα τα σβήσει δια παντός από το κοινωνικό στερέωμα, ακριβώς, θάβοντας τον εαυτό του μέσα στην πανίσχυρη πολεμόχαρη παρουσία του.

Η μόνιμη και συνεχώς εντεινόμενη αχαλίνωτη πολεμική υστερία που διέπει τον αμερικάνικο (και τον παγκόσμιο) ιμπεριαλισμό με την προ πολλού (πριν της 11.9.01) προγραμματισμένη επίθεση του στο Αφγανιστάν ενάντια στα πρώην δημιουργήματα του - τους Τάλιμπαν και τον ΣΙΑΘρεμένο Μπιν Λάντεν με τη διάτρητη πρόφαση-«καταπολέμηση της τρομοκρατίας», αφενός μεν σηματοδότησε έναν χωρίς τέλος αδιάκοπο μονόπλευρο και με πολυάριθμους στόχους πόλεμο, αλλά και επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά και την πηγαία αιτία της άκρας αρπαχτικής του συμπεριφοράς - τον πολεμόγονο νόμο της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης του Λένιν. Δηλαδή, το νόμο που εκφράζει την μόνιμη εναγώνια και ακατάβλητη ιμπεριαλιστική τάση αναδιανομής του ήδη αναδιανεμημένου αναρίθμητες φορές πλανήτη σε νέες σφαίρες επιρροής με ενεργειακά αποθέματα πετρελαίου, αερίου καταναλωτικής διάρκειας, περίπου 100 χρόνων, που διαθέτει στην προκειμένη περίπτωση η Κεντρική Ασία, η οποία παρέμεινε εκτός άμεσου ιμπεριαλιστικού ελέγχου, πριν την εισβολή στο Αφγανιστάν. Επίσης και μεγάλων αποθεμάτων, ουρανίου, έγχρωμων και μη μετάλλων, χρυσού, κ.α.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάν οι επίδοξοι σύγχρονοι ιμπεριαλιστές κοσμοκράτορες ότι εξαιτίας αυτού ακριβώς του νόμου ανισόμετρης ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωριών, που προκαλεί το θανάσιμο άγριο ανταγωνισμό μεταξύ τους στην επίμονη, καθέκαστη βίαιη αναδιανομή του ήδη αναδιανεμημένου κόσμου για αρπαγή καινούργιων πρώτων υλικών και καυσίμων, προκλήθηκαν όχι μόνο οι δυο αιματηρότεροι Παγκόσμιοι Πόλεμοι Α' και Β', και τα αντίστοιχα επακόλουθα τους: η νικηφόρα Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην τσαρική Ρωσία το 1917 και η επέκταση της στο 1/3 του κόσμου το 1945! Και'τα δυο αυτά κόσμο— γονικά γεγονότα έγιναν δυνατά επίσης βάσει ενεργοποίησης του ίδιου αυτού νόμου, που αποκάλυψε ο Λένιν και πλήρως απορρέουν και οφείλουν την εμφάνιση τους και εδραίωση τους σ' αυτόν.

Η μεγαλύτερη ψευδολογία της ιστορίας για τη, δήθεν, «κατάρρευση» του κομμουνισμού, που στόχευε στην στυγνή εξαπάτηση των εργαζομένων όλου του κόσμου, με διπλό όφελος για το θύτη ιμπεριαλισμό, εφόσον ο όρος «κατάρρευση» σημαίνει μη βιωσιμότητα του σοσιαλισμού, επομένως μήνυμα στους λαούς: «πάψτε να αγωνιζόσαστε για κάτι που κατάρρευσε, μη βιώσιμο. Το μοναδικό βιώσιμο σύστημα είναι ο καπιταλισμός. Υποταχθείτε δια παντός στον αιώνα του άπαντα». Η καραμέλα της «κατάρρευσης» συμβόλιζε, ταυτόχρονα «έπαθλο νίκης» δήθεν, στον ψυχρό πόλεμο και «σκιάχτρο» για τους προδομένους λαούς της ΕΣΣΔ και όλου του κόσμου. Και, όταν πια για όσους το πίστεψαν ο μοναδικός πάντα αρχιπροδότης της παγκόσμιας ιστορίας Γκορμπατσόφ, για δικούς του λόγους, διεκδικώντας πάλι την μοναδικότητα του είδους, αυτοξεμασκαρεύτηκε λέγοντας: «Το όνειρο της ζωής μου ήταν να συντρίψω τον κομμουνισμό...» και εξηγεί πως το πέτυχε (εφημερίδα «Εργαζόμενη Ρωσία» 31.3.2000), ομολογία, που καταρρίπτει την ψευδολογία της «αυτοκαταρρευσης» του κομμουνισμού και ανελλιπώς αποκρύφτηκε από όλα τα παγκόσμια ΜΜΕ καθώς και απ' τα ελληνικά με ελάχιστες εξαιρέσεις. Που χάθηκε η ευγλωττία και η ευαισθησία των αναρίθμητων αντικομμουνιστικών στρατιών «ανεξάρτητων» κονδυλοφόρων; Που εξαφανίστηκε το «καθήκον αντικειμενικής ενημέρωσης» της κοινής γνώμης;

Την ίδια τύχη αποσιώπησης τυγχάνει και το γεγονός της «θριαμβευτικής επανόδου των κομμουνιστών στην εξουσία στη Μολδαβία» όπως τη χαρακτήρισε στις 27.2.01 ο τηλεοπτικός σταθμός ΝΤΒ της Μόσχας.

Έτσι καταρρέει ο μύθος της «κατάρρευσης του κομμουνισμού», που καταθορυβεί τους οργανωτές και εκτελεστές της ανατροπής του επιστημονικού σοσιαλισμού και της ίδιας της ΕΣΣΔ. Ενώ παράλληλα οι δημοσκοπήσεις στη Ρωσία δείχνουν πως το 76% νοσταλγεί τη Σοβιετική εξουσία και το 66% αναγνωρίζει την ηγετική μορφή του Λένιν.

Η απάτη, η ασέλγεια πάνω στις πανανθρώπινες αξίες της ΜΟΣΕ, που επί δέκα χρόνια επιβουλεύονται όλοι οι εχθροί της άρχισαν να καταρρέουν ανεπανόρθωτα. Η αχαλίνωτη υποκρισία για τα «ανθρώπινα δικαιώματα», τις «ατομικές ελευθερίες» και τα άλλα δολώματα, που χρησιμοποιήθηκαν από τη ΣΙΑ και την αντεπανάσταση για να υποδουλώσουν τους λαούς της πρώην ΕΣΣΔ, αφού τα δοκίμασαν στο πετσί τους, τους τα επιστρέφουν, αφού κατάλαβαν, ότι χωρίς την λαϊκή κρατική φροντίδα για εξασφάλιση, μόνιμης φτηνής στέγης, μόνιμης εργασίας, δωρεάν υγείας, δωρεάν παιδείας, παροχή εργατικών αδειών κ.α. ευεργετημάτων, δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε ατομικές ελευθερίες, ούτε ανεξαρτησία. Αυτή η επανακατανόηση αυτών των ανεκτίμητων επαναστατικών σοσιαλιστικών αξιών, απ' όσους τις απωλέσαν κάτω από μια ωμή, βίαιη πλύση εγκεφάλου είναι ανυπέρβλητο κίνητρο για την επιστροφή, σε οριστική βάση, στο δρόμο της ΜΟΣΕ.

Οι φρούδες ελπίδες του ιμπεριαλισμού για παγκόσμια κυριαρχία, με τη συναίνεση των πρώην λαών της ΕΣΣΔ ή και με τη βία εξανεμίζονται ταχύτατα και οριστικά. Τα πολυάριθμα κρισιακά φαινόμενα, που δημιούργησε και προαναφέρθηκαν στοιχειωδώς μετατρέπονται σε μπούμερανγκ για την ύπαρξη του, εφόσον απώλεσε κάθε ικανότητα λύσης τους, παρά μόνο στην παραπέρα όξυνση τους συντελεί. Η επανασύνταξη των παγκοσμίων επαναστατικών δυνάμεων, με επικεφαλής τους κομμουνιστές, με οδηγό την ΜΟΣΕ για την επαναφορά στο δρόμο του επιστημονικού σοσιαλισμού αποτελεί τη μόνη σωτήρια λύση για την ανθρωπότητα και την απαλλαγή της απ' το θανατηφόρο εναγκαλισμό της απ' τον ιμπεριαλισμό.

Τηλέμαχος Λαδόπουλος

Τέλος


Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΤΟΥ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

Η παραπληροφόρηση του «Ριζοσπάστη» εντάσσεται αντικειμενικά γενικότερα στην παραπληροφόρηση του αστικού τύπου. Εδώ θα περιορισθούμε μόνο σε μια περίπτωση.

Στο «Ριζοσπάστη» (2.4.2002) δημοσιεύτηκε απόσπασμα «επιστολής της Κ.Ο. Αθήνας του ΚΚΕ προς την πρεσβεία της Τυνησίας» με τίτλο «Να απελευθερωθούν οι κομμουνιστές», στην οποία αφήνεται να εννοηθεί ότι πρόκειται για χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές και ότι το «ΚΚ Τυνησίας» είναι ρεβιζιονιστικό χρουστσοφικό κόμμα.

Επιπλέον ο «Ριζοσπάστης» παραποιεί σκόπιμα το όνομα του επαναστατικού κόμματος της Τυνησίας, του οποίου η ακριβής ονομασία είναι «Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας» (PCOT) και ηγετικά στελέχη του είναι οι σύντροφοι Χαμμάμι, Μαντούρι και Τσαμάλα.

Ανάλογες περιπτώσεις έχουν εμφανιστεί και στις σελίδες των εφημερίδων διαφόρων οπορτουνίστικων Οργανώσεων, προπαντός της Α/συνέχεια και τελευταία του ΚΚΕ (μ-λ) -η «Προλεταριακή Σημαία» (6.4.2002) δημοσίευσε άρθρο της εφημερίδας «En Marcha» του αδελφού κόμματος του Εκουαδόρ (Κομμουνιστικό Κόμμα Μαρξιστικό Λενινιστικό του Εκουαδόρ)-, όπου διάφορα επαναστατικά αδελφά κόμματα της Λατινικής Αμερικής παρουσιάζονται ως κόμματα της δικής τους οπορτουνίστικης κατεύθυνσης.


Η αντισταλινική "λαθολογία" των "αντιχρουστσοφικών" αντιζαχαριαδικών οπορτουνιστικών Οργανώσεων Μ-Λ ΚΚΕ - Α/συνέχεια

1. Η αντισταλινική "λαθολογία" χρουστσοφικής έμπνευσης και προέλευσης

Οι δεξιές οπορτουνιστικές «αντιχρουστσοφικές» αντιζαχαριαδικές Οργανώσεις -αυτή η νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού με τη μορφή της αντισταλινικής «λαθολογίας» - από καιρό σε καιρό επανέρχονται, όπως έκαναν αυτό το χρόνο η «Α/ συνέχεια» («Αριστερά», 16.3.2002) και το Μ-Λ ΚΚΕ («Λαϊκός Δρόμος», 6.4.2002), και προβάλλουν τη γνωστή και βασική ρεβιζιονιστική-αντισταλινική τους θέση: την χρουστσοφικής έμπνευσης και προέλευσης αντισταλινική «λαθολογία».

Ορισμένες απ' αυτές τις Οργανώσεις (ΚΚΕ μ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ, Α/συνέχεια, ΟΑΚΚΕ, ΕΚΚΕ, κλπ.) παρά τη συστηματική καλλιέργεια-προβολή της διαβόητης «λαθολογίας» ασκούν τουλάχιστον, έστω και σποραδικά, κάποια κριτική στους ντόπιους χρουστσοφικούς της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, ενώ άλλοι οπορτουνιστές εκπρόσωποι του ίδιου δεξιού οπορτουνιστικού ρεβιζιονιστικού ρεύματος, όπως οι Λούντο Μάρτενς -εκδότης του περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ» έχουν εξελιχθεί σε ταλαντούχους γελωτοποιούς της «Αυλής» του Περισσού, δηλ. της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των Φλωράκη-Παπαρήγα: ο μεν πρώτος με την έκδοση και χρηματοδότηση του βιβλίου του («Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», «Σύγχρονη Εποχή») απ' τους ντόπιους χρουστσοφικούς ηγέτες και τη μόνιμη συμμετοχή του κόμματος του στις ετήσιες συναντήσεις των χρουστσοφικών Κομμάτων (πληροφορούμαστε ότι το Κόμμα Εργατών Βελγίου θα συμμετάσχει και στη φετινή συνάντηση της Αθήνας), ο δε δεύτερος με τη μόνιμη προγραμματισμένη απουσία κριτικής στους ντόπιους εκπροσώπους του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, την αντισταλινική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα.

Επιπλέον, οι δυο τελευταίοι στο αντισταλινικό ως προς τα βασικά αρχειακά ζητήματα (σοσιαλισμός-κομμουνισμός, τάξεις-ταξική πάλη, κόμμα, ανατροπή του σοσιαλισμού, κλπ.) βιβλίο του πρώτου («Μια άλλη ματιά στον Στάλιν») και «Ευαγγέλιο» για το δεύτερο, φτάνουν ακόμα στο σημείο να επιχειρούν, αυτογελοιοποιούμενοι, με περισσή έπαρση και προκλητικό θράσος (θράσος μικροαστών οπορτουνιστών) να «πείσουν»(!) τους κομμουνιστές ότι ο ΣΤΑΛΙΝ «δεν κατάλαβε...», «δεν αντιλήφθηκε...», «δεν μπόρεσε να διατυπώσει», να «καθορίσει...», κλπ., κλπ. (σελ. 382-383)!!!.

Και όλα τα παραπάνω, εξαιρώντας τις μικροαστικές φαιδρότητες, γράφονται ενάντια στο Στάλιν όχι για κάποιας δευτερεύουσας σημασίας ζητήματα μα για τα πιο σπουδαία και κεντρικότερα ζητήματα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος: σοσιαλισμός-κομμουνισμός, τάξεις-πάλη των τάξεων, ανταγωνιστικές-μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις στο σοσιαλισμό, επαναστατικό κόμμα και γραμμή του, κλπ., κλπ.

Οι δεξιοί οπορτουνιστές αντιζαχαριαδικοί-αντιΚΚΕ 1918-55 της Α/συνέχειας και του Μ-Λ ΚΚΕ, αλλά και οι άλλοι, αδυνατούν δεκαετίες ολόκληρες να υποστείλουν τη σημαία της «λαθολογίας» και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να σηκώνουν ψηλά τη ρεβιζιονιστική-αντισταλινική κουρελιασμένη σημαία των «λαθών»(!) του Στάλιν, αδυνατούν και δε θέλουν προφανώς να απαλλαγούν απ' την αντισταλινική «λαθολογία»:

Η Α/συνέχεια: «σε καμιά περίπτωση δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ιστορική εκτίμηση που να σέβεται ελάχιστα την πραγματική πορεία των πραγμάτων, να εντοπίζει και να εκτιμά συνολικά το έργο του Στάλιν, να εντοπίζει τις αδυναμίες και τα λάθη που έγιναν στα 30 χρόνια που ήταν επικεφαλής του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, να εξετάζεται το πιο από αυτά μπορούσαν να αποφευχθούν και υπό ποιες συνθήκες» («Αριστερά!», 16.3.2002, σελ. 16).

Το Μ-Λ ΚΚΕ: «το κύριο στο Στάλιν είναι το θετικό επαναστατικό έργο του, αυτή είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα που πάντα πρόβαλλαν και υποστήριξαν οι μαρξιστές-λενινιστές (διάβαζε: η νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού της αντισταλινικής «λαθολογίας» ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ). Ταυτόχρονα η δράση του Στάλιν περιλαμβάνει και ορισμένα λάθη. Τόσο οι υπηρεσίες όσο και τα λάθη του Στάλιν συνδέονται στενά με την πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ. Τα λάθη που διαπράχθηκαν στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης, αν και αποτελούν τη δευτερεύουσα πλευρά σε σχέση με τα επιτεύγματα, δίνουν ωστόσο μια αρνητική πείρα που το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα οφείλει να λάβει υπόψη του και να μελετήσει» («Λαϊκός Δρόμος», 6.4.2002, σελ. 13).

Η αντισταλινική «λαθολογία» των σημερινών αντιζαχαριαδικών- αντιΚΚΕ 1918-55 Οργανώσεων (Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, Α/ συνέχεια, περιοδικό ΣΤΑΛΙΝ, κλπ.), που προέρχονται από διασπάσεις της δεξιάς οπορτουνιστικής ΟΜΛΕ, χρονολογείται ήδη από το 1964, δηλ. από το πρώτο τεύχος του περιοδικού «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» - με την ανοιχτή πλέον εμφάνιση της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού - στο οποίο το δεξιό οπορτουνιστικό αντιζαχαριαδικό-αντιΚΚΕ (1918-55) δίδυμο των Ι. Ιορδανίδη-Γ. Χοτζέα υποστηρίζει: «Τα γεγονότα μαρτυρούν καθαρά, πως δεν ήταν η «πάλη κατά της προσωπολατρίας» και «η εφαρμογή των αρχών» που ενδιέφεραν του σοβιετικούς καθοδηγητές... Τα γεγονότα μαρτυρούν καθαρά, πως δεν ήταν η «διόρθωση των λαθών του Στάλιν» που ενδιέφερε τους σοβιετικούς καθοδηγητές. Αν τους απασχολούσε αυτό, θα έκαναν μια αντικειμενική επιστημονική ανάλυση του έργου του Στάλιν, μια σωστή εκτίμηση των υπηρεσιών και των λαθών του για να καταλήξουν σε σωστή, και επομένως χρήσιμη για το κίνημα, γενίκευση της θετικής και της αρνητικής πείρας». Και στο ίδιο μοτίβο συνεχίζουν: «παρά τα ορισμένα λάθη που διέπραξε στη διάρκεια της ζωής του ο Στάλιν στάθηκε έξοχος...» («Αναγέννηση», Οχτώβρης 1964, σελ. 9-10).

ΜΕ τη στάση της αυτή δηλ. σηκώνοντας ψηλά τη σημαία των «λαθών»(!) του ΣΤΑΛΙΝ (χρουστσοφικής έμπνευσης και προέλευσης, όπως θα δούμε), η ρεβιζιονιστική ηγετική ομάδα της «Αναγέννησης» των Ιορδανίδη-Χοτζέα συμπαρατάσσεται αντικειμενικά -στην πάλη μεταξύ μαρξισμού-λενινισμού- σταλινισμού και χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού - με τους αντεπαναστάτες προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές.

Κατ' αρχήν εκείνο που πρέπει να υπογραμμιστεί σχετικά την αντισταλινική «λαθολογία» είναι πρώτο, ότι αυτή είναι εντελώς ξένη και εχθρική προς το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα τόσο το σημερινό όσο και εκείνο της ένδοξης ιστορικής λενινιστικής-σταλινικής εποχής των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ, και δεύτερο, είναι χρουστσοφικής ή ορθότερα τροτσκιστικο-χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής έμπνευσης και προέλευσης. Ας γνωρίζουν οι νεότεροι πως ποτέ ως τα 1956 δε γινόταν λόγος στο διεθνές επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα για «λάθη» του Στάλιν απ' τα κομμουνιστικά Κόμματα, συμπεριλαμβανομένου βέβαια εδώ και του ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής τον αλύγιστο μπολσεβίκο και μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όχι μόνο δε μιλούσε για «λάθη» του Στάλιν μα αντίθετα αναγνώριζε-εκτιμούσε ότι ο Στάλιν είχε αναπτύξει παραπέρα το μαρξισμό-λενινισμό σε μαρξισμό-λενινισμό- σταλινισμό και όταν αναφέρονταν στους κλασικούς εννοούσε πάντα: τους ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ.

Το ότι η διαβόητη «λαθολογία» είναι χρουστσοφικής έμπνευσης και προέλευσης δεν υπάρχει γι' αυτό καμιά αμφιβολία. Μια έστω επιπόλαιη ή απλή ματιά σε κείμενα της χρουτσο-μπρεζνιεφικής περιόδου αρκεί για να διαπιστωθεί αυτό πολύ εύκολα.

Περιοριζόμαστε στην παράθεση μόνο δυο αποσπασμάτων των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών της χρουστσο- μπρεζνιεφικής περιόδου. Ο πράκτορας των Ιμπεριαλιστών Ν. Χρουστσόφ έγραφε στις 28 Αυγούστου 1957 στην «ΠΡΑΒΔΑ» γι' αυτό το ζήτημα: «στη δράση του συντρόφου Στάλιν βλέπουμε δυο πλευρές: τη θετική που την υποστηρίζουμε και την εκτιμούμε πολύ, και την αρνητική που την κατακρίνουμε, την καταδικάζουμε και την απορρίπτουμε...». Στο άλλο της μπρεζνιεφικής περιόδου διαβάζουμε: «στη δράση του Ι.Β. Στάλιν το κόμμα διέκρινε δυο πλευρές: μια θετική, την οποία και εκτιμά, και μια αρνητική την οποία κριτικάρει και καταδικάζει» («Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης», τόμος 3ος, σελ. 108, Μόσχα/ Κολωνία 1977).

Σε επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε στο αντιμαρξιστικό περιεχόμενο της διαβόητης «λαθολογίας», που αποτελεί κριτική στο επαναστατικό έργο του ΣΤΑΛΙΝ, θεωρητικό και πραχτικό, από δεξιά οπορτουνιστική σκοπιά εκ μέρους όλων των «αντιχρουστσοφικών» οπορτουνιστικών Οργανώσεων.


"Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί"
ή πως η Α. Παπαρήγα εξωραΐζει  τη μοναρχοφασιστική Δεξιά και παρεμβαίνει υπέρ του ενός πόλου του "δικομματισμού"

Όσοι παρακολούθησαν στις 30 Μάρτη απ' τις οθόνες της τηλεόρασης την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση της Βουλής για την οικονομία που είχε προκαλέσει η ΝΔ είδαν ότι ο αρχηγός της Κ. Καραμανλής βρέθηκε σε μεγάλη δυσκολία και αμηχανία να απαντήσει στον πρωθυπουργό Κ. Σημίτη και αρχηγό του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ όταν αυτός, απευθυνόμενος στη ΝΔ και τον αρχηγό της, διάβασε από το βήμα φακέλους της Ασφάλειας από τους οποίους προέκυπτε η παρακολούθηση της δράσης του επί κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας. Τότε χωρίς να χάσει καιρό έσπευσε ας βοήθειά του, για να τον βγάλει απ' την αδυναμία του και το εμφανές αδιέξοδο να απαντήσει, η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα, η οποία αντί του Καραμανλή, απάντησε στο Σημίτη λέγοντας: «ακούγοντας τον πρωθυπουργό να αναφέρει τα δελτία παρακολούθησης στην περίοδο της ΝΔ επί Κ. Καραμανλή, σκέφτηκα ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί» («Ρ», 31.5.2002).

Με την παρέμβασή της αυτή η Α. Παπαρήγα: πρώτο, έβγαλε απ' το αδιέξοδο το σύμμαχό της αρχηγό του αντιδραστικού μεγαλοαστικού κόμματος της ΝΔ, δεύτερο, εξωράισε την καταπιεστική πολιτική του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ της περιόδου της μεταπολίτευσης και προπαντός εκείνη της φασιστικής επταετίας της ΕΡΕ (περιορίστηκε σκόπιμα μόνο στη Χούντα και απέφευγε να αναφερθεί στην ΕΡΕ), τρίτο, στη διαμάχη μεταξύ των δυο «μονομάχων του δικομματισμού» παρεμβαίνει -αντί να στραφεί εναντίον και των δυο (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) όπως είναι η τωρινή πολιτική του «Κ»ΚΕ - υπέρ του ενός πόλου του «δικομματισμού» δηλ. της ΝΔ -παρέμβαση προφανώς στο πνεύμα και συνέχεια της αντιδραστικής πολιτικής δήλωσης Φλωράκη «εκατό τοις εκατό πρωθυπουργός ο Κ. Καραμανλής»(!) δηλ. ψηφίστε ΝΔ στις επόμενες δημοτικές και βουλευτικές εκλογές!!!

Πως εξηγείται, λοιπόν, η σημερινή αντιδραστική πολιτική παρέμβαση των Φλωράκη-Παπαρήγα υπέρ του ενός μόνο πόλου του «δικομματισμού» δηλ. της Νέας Δημοκρατίας; Ακριβώς αυτό απαιτούν σήμερα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου:

«η ντόπια αντιδραστική αστική τάξη έχει φαίνεται αποφασίσει να παραμερίσει τον, ως τώρα διαχειριστή των των ταξικών της συμφερόντων σε κυβερνητικό επίπεδο, δηλ. το ΠΑΣΟΚ, και να αναθέσει τη διαχείριση στο άλλο μεγαλο-αστικό κόμμα, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, γι' αυτό και κάλεσε τον υπηρέτη και πραχτορείο των συμφερόντων της στις γραμμές της εργατικής τάξης, δηλ. Φλωράκη-«Κ»ΚΕ, να βοηθήσουν στην εκλογική νίκη της ΝΔ στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές ώστε έτσι να γίνουν πραγματικότητα τα σχέδιά της» («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ», αρ. φύλ. 132, 15-30 Απρίλη 2002).

Παλιότερα στις αρχές της δεκαετίας του '80 όταν το κεφάλαιο τότε είχε αποφασίσει να αναθέσει τη διαχείριση των συμφερόντων του σε κυβερνητικό επίπεδο στο μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ προπαγάνδιζε στην εργατική τάξη και το λαό το «σχηματισμό κυβέρνησης των δημοκρατικών δυνάμεων»(!), δηλ. κυβέρνησης «Κ»ΚΕ-ΠΑΣΟΚ για την πραγματοποίηση της «πραγματικής ή ουσιαστικής αλλαγής»(!) και το «σοσιαλισμό»(!) και το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα της «αλλαγής» και του «σοσιαλισμού»(!), οδηγώντας έτσι τις μάζες της Αριστεράς στην «αγκαλιά» του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ. Το 1989 όταν τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου και προπαντός εκείνα του διεθνούς ιμπεριαλισμού -κυρίως των ΗΠΑ- απαιτούσαν κυβέρνηση της ΝΔ (ενόψει του πολέμου στον Περσικό Κόλπο και της προώθησης των αμερικανικών σχεδίων επιτάχυνσης της διάλυσης του ρεβιζιονιστικού στρατοπέδου) με εντολή του Γκορμπατσόφ συνεργάστηκε και σχημάτισε κυβέρνηση με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, οδηγώντας τις μάζες της Αριστεράς στη ΝΔ.

Τώρα που πάλι το κεφάλαιο έχει αποφασίσει αλλαγή διαχειριστή των συμφερόντων του σε κυβερνητικό επίπεδο, από ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ κηρύσσει -αναμασώντας την αντιδραστική αστική καραμανλική προπαγάνδα- «ξεπερασμένες»(!) τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ προλεταριάτου-μπουρζουαζίας και αντιφασιστικών-αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ναζιφασιστικών-ρατσιστικών-εθνικιστικών δυνάμεων, και επιπλέον καλεί απροκάλυπτα το λαό να ψηφίσει στις επερχόμενες εκλογές ΝΔ, και μάλιστα προεξοφλεί από τώρα, δυο χρόνια πριν τις εκλογές, ότι θα γίνει «εκατό τοις εκατό ο Κ. Καραμανλής πρωθυπουργός» (δήλωση Φλωράκη), επιχειρώντας μ' αυτόν τον τρόπο να επηρεάσει τις μάζες να ψηφίσουν το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, οδηγώντας έτσι τμήμα της Αριστεράς στην «αγκαλιά» αυτού του αντιδραστικού μεγαλοαστικού κόμματος.

Όσο για τους φακέλους, αυτοί υπήρχαν πάντοτε και θα υπάρχουν όσο θα υπάρχει το καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό σύστημα ανεξάρτητα απ' τις μορφές αστικής διακυβέρνησης (αστική δημοκρατία = δικτατορία της αστικής τάξης ή ανοιχτή φασιστική δικτατορία). Και με την ευκαιρία ας θυμίσουμε εδώ με μεγάλη πολιτική απάτη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ η οποία ισχυρίζονταν το '89 ότι καίγοντας τους φακέλους δεν θα υπήρχαν δήθεν πλέον φάκελοι. Το κάψιμο των φακέλων που προβλήθηκε από τους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές σαν «κατάργηση του φακελώματος»(!) έγινε με εντολή του κεφαλαίου για να εξαφανίσει η αντιδραστική αστική τάξη τα αποδεικτικά στοιχεία της φασιστικής καταπίεσης και των εγκλημάτων της ενός και πλέον αιώνα σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού μας. Αυτό είναι ένα απ' τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διέπραξε η ηγεσία των Φλωράκη-Κύρκου σε βάρος του επαναστατικού κινήματος και προς όφελος της αντιδραστικής αστικής τάξης.

 

Η καθυστέρηση των φύλλων του Ιούνη οφείλεται σε τεχνικά προβλήματα

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Φιντέλ Κάστρο απευθυνόμενος στους ιμπεριαλιστές στη Διάσκεψη του Μοντερέι

Ο Γάλλος ναζι-φασίστας Λεπέν για τη ΝΔ

Ασφαλιστικό: Η κυβέρνηση Σημίτη προωθεί την ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου

Μαρτυρίες απ' τα γεγονότα της Τασκένδης

Ενάντια στη χρουστσοφική αντεπανάσταση στην Τασκένδη (1955-1956)

Η αλήθεια για την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ (συνέχεια από το προηγούμενο)

Η παραπληροφόρηση του «Ριζοσπάστη»

Η αντισταλινική "λαθολογία" των "αντιχρουστσοφικών" αντιζαχαριαδικών οπορτουνιστικών Οργανώσεων Μ-Λ ΚΚΕ - Α/συνέχεια

"Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί" ή πως η Α. Παπαρήγα εξωραΐζει τη μοναρχοφασιστική Δεξιά και παρεμβαίνει υπέρ του ενός πόλου του "δικομματισμού"

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55