Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 139-140 1-31/8/2002Αρ. Φύλ. 139-140 1-31 Αυγούστου 2002
Νέα στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράκ προετοιμάζουν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία-Ιαπωνία

 

 

 

 

 

ΕΕ-Ρωσία-Κίνα ενάντια στην στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράκ

Οι ανταγωνιστές των ΗΠΑ, ΕΕ-Ρωσία-Κίνα έχουν επανηλλειμένα εκφράσει στο παρελθόν

 


"17Ν" - "εξάρθρωσης" συνέχεια...
Μύθος το "άπλετο φως" κάτω απ' τον έλεγχο της CIA

Το σίριαλ "εξάρθρωσης της τρομοκρατίας" κυριαρχεί στα ΜΜΕ δύο ολόκληρους μήνες

 


Νίκος Ζαχαριάδης και ηγεσία του «Κ»ΚΕ
Οι διώκτες και δολοφόνοι του προσβάλλουν με τον πιο βάναυσο τρόπο τη μνήμη του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη

Α. Πρωτοφανής και ακραίας αστικής μορφής ηθικός εκτραχηλισμός

Η τελευταία προσπάθεια-"επιχείρηση" της ηγεσίας του "Κ"ΚΕ να παρουσιάσει το Νίκο Ζαχαριάδη ως "σύντροφό"(!) της δηλ. ως χρουτσοφικό ρεβιζιονιστή συνιστά, ανάμεσα στ' άλλα - με δεδομένο ότι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές (έλληνες-σοβιετικοί χρουστσομπρεζνιεφικοί) υπήρξαν απηνείς διώκτες και τελικά στυγεροί δολοφόνοι του -πρωτοφανή και χωρίς έναν προηγούμενο ηθικό εκτραχηλισμό της πιο ακραίας αστικής μορφής που επιπλέον αποτελεί την πιο βάναυση προσβολή της μνήμης του μεγάλου επαναστάτη μπολσεβίκου κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Ζαχαριάδη, αρχηγού του ένδοξου ΚΚΕ 1918-55 για 25 ολόκληρα χρόνια και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Το μέγεθος του αστικού ηθικού εκτραχηλισμού της σημερινής ηγεσίας του "Κ"ΚΕ στην περίπτωση του Ζαχαριάδη είναι ανά— λόγο του μεγέθους της προδοσίας αυτής της αποστάτριας ρεβιζιονιστικής κλίκας που αρχίζει το 1956 με την πλήρη εγκατάλειψη του μαρξισμού-λενινισμού). την προδοσία της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, συνεχίζεται με την επαίσχυντη Δήλωση Φλωράκη (2 Οχτώβρη 1974 στον Άρειο Πάγο) υποταγής στα ντόπια μονοπώλια, φτάνει στη συνεργασία με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ (κυβερνήσεις Τζανετάκη-Ζολώτα 1989) -μοναδική ως τώρα περίπτωση στη δράση του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού - τη συμμετοχή γενικά στις αστικές κυβερνήσεις και κορυφώνεται στην ανοιχτή συγχώνευση με τον εθνικισμό-"νεοορθοδοξία" (Κανέλλο-Ζουράρηδες) και τη συνεργασία με το αντιδραστικό φεουδο-αστικό ιερατείο του χουντοΧριστόδουλο και την απεμπόληση των γνωστών αστικών αιτημάτων (θρήσκευμα στις ταυτότητες, πολιτικός γάμος, κηδεία κ.λπ. κ.λπ.), μ' αποτέλεσμα όχι μόνο οι "ευρωκομμουνιστές" του Συνασπισμού αλλά και η μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη να τους "βγαίνει", σ' αυτά τα ζητήματα, απ' τα αριστερά.

Παρόμοιος ηθικός εκτραχηλισμός - που αποτελεί τη χειρότερη και προκλητικότερη προσβολή της μνήμης του Ζαχαριάδη - δεν είναι γνωστός στην ως τώρα ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος στα 150 και πλέον χρόνια της ύπαρξης του. Αποτελεί τη μοναδική και πιο ακραία περίπτωση στην ιστορία του: γιατί ακόμα και η προδοτική γερμανική σοσιαλδημοκρατία που δολοφόνησε τους Καρλ Λίμπκνεχτ - Ρόζα Λούξεμπουργκ ποτέ δεν αποτόλμησε, όσο είναι γνωστό, να παρουσιάσει τους δυο μεγάλους γερμανούς επαναστάτες σαν "δικούς" της και μάλιστα "συντρόφους" της. Έτσι η χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα ξεπερνά και τους δασκάλους της αντεπαναστάτες της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας.

Ο συντάκτης του σημειώματος του "Ριζοσπάστη" για να "τεκμηριώσει" το αβάσιμο και ψευδή ισχυρισμό ότι ο Ν. Ζαχαριάδη υπήρξε μετά το 1956 - και σήμερα - "σύντροφος" του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ παραθέτει ένα απόσπασμα απ' το "τελευταίο, όπως λέει γράμμα της ζωής του". Καταρχήν ας παρατηρήσουμε πως το γράμμα αυτό δεν είναι του Ζαχαριάδη αλλά κατασκεύασμα των χρουστσοφικών-μπρεζνιεφικών ρεβιζιονιστών για να προσδοθεί αληθοφάνεια στον ψευδή ισχυρισμό της KGB ότι ο Ν. Ζαχαριάδης "αυτοκτόνησε"(!) - δεύτερη ψευδής εκδοχή των χρουστσοφικών για το θάνατο του - και να συγκαλυφθεί το έγκλημα της δολοφονίας του εκ μέρους της. Ας θυμίσουμε ότι το 1973 είχε παρουσιάσει μία άλλη, την πρώτη ψευδή εκδοχή: εκείνη του "θανάτου από καρδιά"(!). Πρόκειται προφανώς για αλληλοαναιρούμενες και αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές-

Αλλά ακόμα κι αν δεχτεί κανείς τη "γνησιότητα" (=ότι δηλ γράφτηκε απ' το Ζαχαριάδη) αυτού του γράμματος, στο οποίο αναφέρεται ότι "το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου", σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ο Ζαχαριάδης να εννοεί το χρουστσοφικό "Κ"ΚΕ, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα, γιατί τότε γεννιέται το ερώτημα με ποιόν άραγε διαφωνούσε; Μήπως με το "άγιο πνεύμα";!!!

Επιπλέον σ' αυτή την περίπτωση με την ονομασία "ΚΚΕ" ο Ν. Ζαχαριάδης δεν μπορεί παρά να εννοεί το παλιό ένδοξο ΚΚΕ 1918-55 και όχι το μετά το' 56 χρουστσοφικό "Κ"ΚΕ, γιατί είναι πασίγνωστο ότι όχι μόνο διαφώνησε με το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού μα ήταν και ο πρώτος σφοδρός αντίπαλος και πολέμιος του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, διεξάγοντας οξύτατη πάλη εναντίον του. Και ακριβώς γι' αυτό καθαιρέθηκε βίαια, συνελήφθηκε και κρατήθηκε 17 ολόκληρα χρόνια εξορία και τελικά δολοφονήθηκε απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές στον τόπο της εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του 1973.

 

Συνεχίζεται στο φ. 142: Β. Ψευδολογίες-παραποιήσεις-διαστρεβλώσεις των διωκτών, αισχρών συκοφαντών και δολοφόνων του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ


Δημήτρης Γληνός
120 χρόνια απ' τη γέννησή του

Φέτος συμπληρώνονται 120 χρόνια απ' τη γέννηση του Δημήτρη Γληνού (22 Αυγούστου 1822 Σμύρνη), μέλους του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ (πέθανε στις 26 Δεκέμβρη 1943).

Τιμώντας τη μνήμη του επιφανή κομμουνιστή διανοούμενου αναδημοσιεύουμε παρακάτω: "Ποιοί δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους" (Μάης 1932).

 

 

 

Ποιοί δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους

Αγαπητοί μου νέοι,

Μ’ ερωτάτε να σας πω κι εγώ, ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά ποιον από όλους να ακολουθήσετε. Ίσως αρμοδιότεροι απ όλους εμάς της ώριμης γενιάς , είσαστε σεις οι ίδιοι, για να απαντήσετε σε αυτό το ερώτημα. Γιατί το αντίκρισμα της ζωής, που ζείτε τώρα εσείς στα είκοσι χρόνια σας και στη σημερινή κρίσιμη θέση του κόσμου, εμείς δεν το ζήσαμε κι ούτε μπορούσαμε να το ζήσουμε, όταν είμαστε στη δική σας θέση στα πανεπιστημιακά θρανία. Γι αυτό μπορείτε βέβαια να ακούσετε τι θα σας πούμε εμείς οι άλλοι, να τραβήξετε όμως το δρόμο, που θα νιώσετε μέσα σας να σας δείχνει με εσωτερική αναγκαιότητα ο ίδιος σας ο εαυτός. Ν’ ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας, γιατί μέσα σε αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομο σας, η κοινωνική και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας.

Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δυο. Είτε το θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι , που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δυο : ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης, ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tetrium non datur. Μα θα μου πείτε : Τι δουλεία έχουμε μείς με την αντίδραση ή με την επανάσταση; Πολιτικάντηδες ήρθαμε να γίνουμε; Ήρθαμε να σπουδάσουμε μιαν επιστήμη και να ζήσουμε έπειτα στην κοινωνία με την άσκηση της επιστήμης αυτής. Τι δουλειά έχει η μελέτη της επιστήμης μας με την πολιτική;

Αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι, που θα σας μιλήσουν με φρίκη και αηδία με εσχάτη περιφρόνηση για την «πολιτική» και θα σας ξορκίσουμε να μην έχετε καμία σχέση μ αυτή την κατάρα του καιρού μας, την «πολιτική» ,που χώνει σας τον Μεφιστοφελή την ουρά της στην «καθαρή φιλοσοφία», στην «καθαρή επιστήμη», στην «καθαρή τέχνη» και τα μολύνει όλα.

Και όμως και όμως! Δεν πιστεύω να σας ξέφυγε, αγαπητοί μου νέοι, πως και άλλοι συμβουλάτορες, που προηγήθηκαν από μένα, ας αναφέρω τους κ. Λούβαρι, Θεοδωρακόπουλο και Κανελλόπουλο, κάτω από τις βαθυστόχαστες φιλοσοφοντυμένες συμβουλές, που σας έδωκαν, δεν έκαμαν τίποτε άλλο από την πολιτική, από αυτή την καταραμένη πολιτική, που πάει να χωθεί και μέσα στο 2+2=4. Και οι τρεις τους κρατώντας από μια φιλοσοφική αγιαστούρα ξόρκιζαν τον «ιστορικό υλισμό» και τίποτα άλλο. Έκαναν καθαρή, καθαρότατη, αλλά ανομολόγητη…πολιτική.

Εγώ πάλι από την άλλη μεριά πιστεύω, πως είναι των αδυνάτων αδύνατο να ξεχωρίσει κάνεις οποιοδήποτε κλάδο της ανθρώπινης πνευματικής ενέργειας από την πολιτική. Γιατί ο άνθρωπος ούτε σαν άτομο (που ουσιαστικά δεν υπάρχει) ούτε σαν σύνολο, μπορεί να μεταβληθεί ποτέ σ’ ένα απλό και μονό θεωρητικό πλάσμα. Ζωή σημαίνει ενεργεία και τρόπος ενέργειας. Τρόπος ενέργειας σημαίνει πολιτική, είτε συνειδητή, είτε όχι. Γιατί δεν υπάρχει ενεργεία του ανθρώπου, που δεν είναι κοινωνικά καθορισμένη. Ο τρόπος λοιπόν, που πραγματώνεται η ομαδική βούληση, είτε μέσα στις ομαδικές, είτε μέσα στις ατομικές ενέργειες, είναι πολιτική, αφού στον έναν τρόπο μπορεί να αντιταχθεί ένας άλλος τρόπος.

Μα ας εξετάσουμε τα ζητήματα κάπως ειδικότερα με τη δική σας περίπτωση. Ας υποθέσουμε λοιπόν, «έξω από κάθε πολιτική», ότι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά σας και το μοναδικό χρέος που έχετε , είναι να γίνετε επιστήμονες. Τι είναι όμως επιστήμη; Θα μου απαντήσετε: «ένα συστηματοποιημένο σύνολο από γνώσεις, που αναφέρονται σε μια περιοχή από φαινόμενα του φυσικού κόσμου ή της ανθρώπινης κοινωνίας». Ωραία. Ποιος είναι λοιπόν ο σκοπός σας, όταν λέτε πως πρέπει να γίνετε επιστήμονες; Θα μου απαντήσετε:  «να οικειοποιηθούμε αυτό το συστηματοποιημένο σύνολο σε μια περιοχή του επιστητού και να αποστήσουμε την ικανότητα από τη μια μεριά να πλουτίζουμε με νέες έρευνες αι από την άλλη να εφαρμόζουμε ένα μέρος από τις γνώσεις αυτές για την ωφελεία των συνάνθρωπων μας». Έτσι λοιπόν αντιλαμβάνεστε την κάθε επιστήμη σαν ένα άθροισμα από μερικές θεωρητικές και πραχτικώς ικανότητες, που θα σας προσπορίζουν και τα μέσα της ζωής σας.

Ο επιστήμονας είναι ουσιαστικά για σας ένας δεξιοτέχνης γιατρός, δικηγόρος, δάσκαλος, θεολόγος κλπ

Μα άδω αμέσως γεννιέται μια σειρά από απορίες. Πώς και δημιουργήθηκε αυτό το συστηματοποιημένο σύνολο από γνώσεις, που το καλούμε επιστήμη; Γιατί έχει τούτη τη μορφή, που έχει σήμερα και τούτη τη θέσεις, που έχει σήμερα στη ζωή; Και οι απορίες αυτές μας φέρνουν αμέσως έξω από το γυάλινο πύργο της «καθαρής επιστήμης» και μας οδηγούν να αναζητήσουμε τα κοινωνικά αίτια, που ευνοούν τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη θέση, που έχει σήμερα η κάθε επιστήμη στη ζωή. Έπειτα μια δεύτερη απορία. Με τον τρόπο της ζωής σας έξω από τον κύκλο αυτής της δεξιοτεχνίας, που θα ασκείτε το επάγγελμα, δεν έχει να κάνει τίποτε η επιστήμη; Η επιστήμη διαλύεται σε ατομικές δεξιοτεχνίες και δεν επιδρά καθόλου επάνω στον τρόπο της ζωής, που πρόκειται να ζήσετε σα μελή της κοινωνίας; Η επιστήμη είναι χωρισμένη από τη ζωή;

Εδώ και εσείς οι ίδιοι, όσοι δεν είσαστε διαλλαχτικοί ματεριαλιστές, μα και η ολότητα ίσως από τους δάσκαλους σας, θα απαντήσουμε μ’ ένα στόμα. Ναι! Τη ζωή ρυθμίζουν, θα σας ποινή, άλλες «αξίες», ηθικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, πολιτικές. Και οι αξίες αυτές δεν πηγάζουν από τη γνώση. Άρα η επιστήμη μπορεί να μελετήσει τις αξίες σαν δεδομένα, ποτέ όμως δεν μπορεί να γίνει ρυθμιστής τους. Μα αν ρωτήσετε ποια είναι η πηγή αυτών των αξίων , θα πάρετε τις πιο σκοτεινές, τις πιο αόριστες, τις πιο θολές απαντήσεις, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες οδηγούν στο μυστήριο, στην αποκάλυψη, στο υπερκόσμιο και φανταστικό.

Αυτή όμως η επίμονη τάση να χωριστεί η άξια, που ρυθμίζει τη ζωή από τη γνώση, φαντάζεσθε πως δεν είναι και αυτή κοινωνικά καθορισμένη; Είναι γνώρισμα όλων των κοινωνιών, που είναι χωρισμένες σε κοινωνικές τάξεις και στηρίζονται στην κυριαρχία μιας τάξης επάνω στις άλλες. Και το λόγο του χωρισμού θα τον δείτε παρακάτω.

Αν όμως ακλουθήσατε μιαν άλλη σειρά στοχασμών, θα φτάσετε σε διαφορετικό συμπέρασμα. Για θέσετε παρακαλώ το ερώτημα, ποια είναι η σχέση, που κάθε φορά, σε κάθε ιστορική στιγμή της ανθρωπότητας, υπάρχει ανάμεσα στο «είναι», στο «νοείν» και στο «πράττειν»; Η μονή απάντηση, που μπορείτε να έχετε σε μιαν αντικειμενική ερευνά του προβλήματος αυτού, είναι , πως σε κάθε στιγμή της ιστορικής διαδρομής, σε κάθε ανθρωπινή κοινωνία, το «είναι», το «νοείν» και το «πράττειν» είναι αλληλένδετα και αλληλεξαρτημένα. Το είναι, δηλαδή οι αντικειμενικοί οροί της ανθρώπινης ζωής, καθορίζουν τη γνώση και αυτή οδηγεί την πράξη, που από την άλλη μεριά κι αυτή είναι κάθε φορά το κίνητρο και το κριτήριο της γνώσης. Και η πράξη πάλι με τη γνώση μαζί επιδρούν επάνω στην πραγματικότητα και την μεταβάλλουν.

Γι' αυτό κι όταν αλλάζουν οι αντικειμενικοί οροί και δημιουργείται νέα γνώση και βγαίνει ένα καινούργιο πρέπει, ξεσπάσει η αντίθεση με το παλιό και δημιουργείται η ανάγκη μιας καινούργιας σύνθεσης. Γι αυτό και η τάξη , που άρχει κάθε φορά, θέλει από τη μια μεριά να μονοπωλεί και να κοντρολάρει τη γνώση, δηλαδή την επιστήμη και από την άλλη μεριά να χωρίζει από αυτή το «πρέπει» (το «πρέπει» που τους συμφέρει) και να το ανάγει σε θεια καταγωγή, για να μην επηρεαστεί από την αλλαγή της γνώσης (δέκα εντολές δοσμένες από το Θεό στο Μωυσή, ηθικός νομός που πηγάζει από την υπερβατική φύση του ανθρώπου κλπ, κλπ).

Αν αυτό είναι έτσι, τότε η αντίληψη, που πρέπει να περιορίζει την έννοια της επιστήμης στην κατάκτηση μιας περιορισμένης περιοχής του επιστητού, ξεχωρισμένης με σινικά τείχη από κάθε γενική επισκόπηση του επιστητού και από την άλλη μεριά χωρίζει με στεγανά και αδιαπέραστα χωρίσματα την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής, η αντίληψη λοιπόν αυτής της «καθαρής επιστήμης» είναι και αυτή μια «πολιτική αντίληψη» της επιστήμης. Όπερ έδει δείξε. Δικαιούμαστε λοιπόν σε αυτή την αντίληψη της επιστήμης να αντιτάξουμε τη δική μας, που δε χωρίζει την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής. Και την αντίληψη τούτη για την ενότητα επιστήμης και πράξης τη βλέπουμε να εφαρμόζεται περά για περά στη μονή χωρά, που θέτει τα θεμέλια μιας νέας αταξικής κοινωνίας, που καταργεί την εκμετάλλευση και βαδίζει προς τον κομμουνισμό, δηλαδή τη Σοβιετική Ένωση. Συμφωνώ με την αντίληψη αυτή, η σπουδή της επιστήμης είναι αναπόσπαστα ενωμένη με γενική θεώρηση της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Και η γενική αυτή θεώρηση είναι μια επιστημονική φιλοσοφία.

Επιστήμονας χωρίς τέτοια γενική επιστημονική κοσμοθεωρία είναι ένας απλός δεξιοτέχνης, ένας επαγγελματίας, πολύ κατώτερος από έναν εργάτη, γιατί ο τελευταίος, όταν είναι συνειδητός, έχει, έστω και στις γενικές γραμμές, την επιστημονική θεώρηση του κόσμου.

Με την έννοια αυτή μπορώ λοιπόν να σας πω κι εγώ: Ο δρόμος, που ανοίγεται μπροστά σας είναι να γίνετε επιστήμονες. Μου αρκεί αυτό. Γιατί είμαι βέβαιος, πως τότε τα εννιά δέκατα από σας θα δεχτούν μια μονή επιστημονική κοσμοθεωρία, που θα τους ικανοποιήσει, το διαλλαχτικό ματεριαλισμό έτσι λέγοντας σας να γίνετε αληθινοί επιστήμονες, είναι το ίδιο σας να σας λέω: γίνετε οπαδοί του διαλλαχτικού υλισμού.

Κι έχω τούτη την πεποίθηση, γιατί αυτός είναι και ο μόνος γνήσιος κοινωνικός σας καθορισμός.

Αλήθεια! Σκεφτείτε λιγάκι. Από πού έρχεστε εσείς, παΐδια μου; Από ποια κοινωνικά στρώματα; Πού ανήκετε; Το μεγαλύτερο πλήθος από σας είναι φτωχά παΐδια. Η αστική τάξη βεβαία υψώνει μπροστά στα μάτια όλων σας το τίμημα της προδοσίας: θέσεις κρατικές, πελατεία, αξιώματα, τίτλους, για να γίνετε οι πνευματικοί στυλοβάτες της. Ένα τραγικό παιδομάζωμα! Έτσι και οι γενίτσαροι γίνονταν οι πιο φανατικοί διώκτες των χριστιανών, όπως τα παΐδια των φτωχών, που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και αλλάζουν κοινωνική κατάσταση, γίνονται οι πιο φανατικοί αντιδραστικοί.

Αν όμως ακούσετε τι σας λέει κατάβαθα το αίμα σας, δε θα αλλαξοπιστήσετε, δεν θα προδώσετε την τάξη σας. Θα πατέ με το μέρος των φτωχών και θα αγωνιστείτε κι εσείς για να θεμελιώσετε τη νέα ζωή.

Και τότε θα βαδίσετε με βήμα ακλόνητο στο μονό δρόμο, που αληθινά ανοίγεται μπροστά σας.

 

Από το πλούσιο θεωρητικό έργο του Γληνού σημειώνουμε για τους νεωτέρους:

1. « Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» (πρωτοκυκλοφόρησε στη γερμανοκρατούμενη Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 1942 από το ΕΑΜ)

2. α) «Ο φασιστικός ιδεαλισμός στην Ελλάδα» (Ιούλης 1933), β) «Απάντηση σε θεληματικές απορίες» (Μάρτης-Απρίλης 1933), κριτική στον Κ. Τσάτσο.

3. Σειρά άρθρων με τίτλο: «Ο φασισμός και η ιδεολογία ενός κοινωνιολόγου» (Φλεβάρης-Μάρτης 1936), κριτική στον Π. Κανελλόπουλο. Τα άρθρα κριτικές του Δ. Γληνού σε Κ. Τσάτσο-Π. Κανελλόπουλο είναι επίκαιρα για την κριτική σε φασιστικές αντιλήψεις.

4. «Τριλογία πολέμου» (1938), επίκαιρο για την κριτική σε αντιδραστικές αστικές, ρεφορμιστικές και φασιστικές αντιλήψεις για τον πόλεμο.

5. «Μαρξισμός-Λενινισμός-Σταλινισμός» («ΚΟΜΕΠ» Ιούνης 1943) και «Μαρξισμός-Λενινισμός και τα νεοελληνικά προβλήματα» («ΚΟΜΕΠ» 1943), στα οποία προβάλλεται από τον Δ. Γληνό η παραπέρα ανάπτυξη του μαρξισμού-λενινισμού από το Στάλιν σε σταλινισμό. Επίκαιρα στην πολεμική εναντία στους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές (ΚΚΕ-ΣΥΝασπισμό) αλλά και τους οπορτουνιστές της αντισταλινικής «λαθολογίας».


53 χρόνια απ' την υποχώρηση του Δ.Σ.Ε.

Στα 50 χρόνια απ' την ηρωική θυσία του Νίκου Μπελογιάννη
ΧΑΙΡΕΤΕ, ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΕΠΙΤΡΟΠΕ!

"Θα 'ρθει η ώρα και οι σταγόνες απ' το ζεστό σου αίμα σαν σπίθες θ' ανάψουν στα σκοτάδια της ζωής!"
Μαξίμ Γκόρκι

Κοιμότανε η ροδοδάκτυλος ηώς,
Ακόμα Νίκο, σαν σε θέρισαν οι σφαίρες
Καλύτερες να 'ρθούν για το λαό μας μέρες.
Κοιμότανε μες στη φρίκη ο ήλιος κι ο λαός.

Το αίμα σου ποτάμι χύθηκε στη γη.
Και των συντρόφων σου ποτάμια τρία.
Για την ειρήνη, τη χαρά, ελευθερία
Με των μοβόρων Γιάνκηδων την προσταγή!...

Επίτροπε, σε χαιρετώ με σπαραγμό
Καρδιάς, μ' αγάπη και με μάτια βουρκωμένα!
Ο σύνδεσμός σου είμαι. Μ' έμαθες εμένα
Για την πατρίδα τους εχθρούς να πολεμώ.

Για τα λαμπρά μαρξιστικά ιδανικά.
Ολόψυχα πιστός στου Λένιν, Στάλιν να 'ναι.
Τον προδοτικό οπορτουνισμό να πολεμάμε.
Να ζούμε τίμια, αγνά κι ευγενικά.

Να είμαστε γενναίοι μαχητές.
Σαν τον Ζαχαριάδη ατρόμητοι λεβέντες.
Του ντόπιους, ξένους να παλεύουμε αφέντες.
Επαναστάτες να 'μαστε κι οδηγητές...

Για το αθάνατο Εικοσιένα μας χορός
Απ' τους αντάρτες στήνεται και πανηγύρι.
Χορεύει ο Μπελογιάννης κι οι τρεχάτοι γύροι
Αντρειωμένο χαρωπό τον πάνε μπρος...

Επίτροπε, μες στο δικό σου αμπρί
Του Στάλιν το πορτρέτο είχες φυλαγμένο
Κοιτούσε μ' αετήσιο βλέμμα εμπνευσμένο
Να φέρει στους λαούς τη νίκη τη λαμπρή.

Στο φλογερό σου λόγο του Σαρανταεννιά
Συ λες: "Ο Στάλιν είναι η καρδιά του αγώνα!"
Το αίμα έχυσες ως τη στερνή σταγόνα
Για την παγκόσμια λευτεριά, τη νια γενιά...

Μα το μεγάλο Στάλιν, αχ, τι συμφορά,
Τον δολοφόνησαν κακούργοι καταχθόνια!
Με το Χρουστσόφ κι άλλα βρωμερά κωθώνια.
Η ανθρωπότητα ολάκερη μαυροφορά.

Το Εικοστό Συνέδριο το προδοτικό
Μετά χαριστική βολή στον Στάλιν δίνει.
Η χώρα των Σοβιέτ μες στην πικρή οδύνη.
Σαν να 'πεσε παν στους λαούς θανατικό.

Την Επανάστασή μας σφάξαν οι εχθροί
Με τον Χρουστσόφ αρχιπροδότη, τσαρλατάνο,
Την πόρνη Γκορμπατσόφ, τον Γιέλτσιν, λύκο πλάνο.
Και πόσοι πράκτορες της
CIA βδελυροί!...

Το "Κου" Κου Ε μες στον οπορτουνισμό,
Χρουστοφισμό με Δήλωση υπεύθυνη Φλωράκη
Που πρόσταξαν οι ντόπιοι δούλοι, ξένοι δράκοι,
Μας εμείς πιστοί στον Στάλιν, στον κομμουνισμό!

Το δίκιο με το μέρος μας. Αδέλφια, μπρος
Στη μάχη! Στον αδυσώπητο σκληρό αγώνα!
Κόντρα στις σφαίρες τους, στα γκλοπς, τα δακρυγόνα!
Ο Μπελογιάννης μπροστολάτης μας λαμπρός!

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 


Σύνδεσμος του Νίκου Μπελογιάννη

Ο Μπελογιάννης πέρασε στο Πάνθεο των Ηρώων του λαού μας. Του Κόμματός μας, του ηρωικού ΚΚΕ. Της ανθρωπότητας.

Υπηρέτησα ως σύνδεσμός του στο Βίτσι στο Επιτελείο της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ από 20 Φλεβάρη του 1949 έως 20 Ιούνη του 1949. Ο Μπελογιάννης ήταν Επίτροπος αυτής της Μεραρχίας. Ήταν αληθινός Άνθρωπος, Επαναστάτης Κομμουνιστής. Αφοσιωμένος ολόψυχα στο στο λαό και στο Κόμμα μας. Στοχαστικό και πολυέγνοιαστο το πρόσωπό του. Συχνά, όμως άνθιζε σ' αυτό ένα μειλίχιο χαμόγελο γεμάτο ανθρωπιά και καλοσύνη.

Πάνω απ' όλα σε μας τους μαχητές εκτιμούσε την ολοπρόθυμη, τίμια και ευσυνείδητη συμβολή στον αγώνα. Πολύ απαιτητικός από τον εαυτό του και μετά από τους άλλους. Νιώθαμε σεβασμό απέναντί του. Αλλά και σιγουριά. Και περηφάνια για τον Επίτροπό μας. Οι αχαΐρευτοι ένοιωθαν και δέος. Πάνω στο τραπέζι στο αμπρί του είχε την Ιστορία του Μπολσεβίκικου Κόμματος, γραμμένη από τον Ι. Β. Στάλιν και τη βιογραφία του Β. Ι. Λένιν. Επίσης μια έγχρωμη φωτογραφία του Ι. Β. Στάλιν μπροστά στη βιβλιοθήκη, όπου φορούσε ελαφρές μπότες.

Η λεβέντικη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη θερίστηκε από τα βόλια μοναρχοφασιστικού εκτελεστικού αποσπάσματος στις 30 Μάρτη 1952 κατ' εντολή των Αμερικάνων δολοφόνων.

Αν ο Μπελογιάννης είχε κάνει μια παρόμοια κατάπτυστη Δήλωση υποταγής στην αντίδραση σαν και αυτή, που έκανε ο Χαρίλαος Φλωράκης στον Άρειο Πάγο στις "2 Οκτωβρίου 1974" σιγουρότατα δεν θα θερίζονταν απ' τα βόλια του ταξικού εχθρού.

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 


 

Για τεχνικούς λόγους καθυστέρησε να εκδοθεί το φύλλο του Αυγούστου και επομένως θα καθυστερήσουν και τα επόμενα φύλλα

 

Η αποκατάσταση της ζημιάς του τεχνικού μηχανισμού της εφημερίδας μας κόστισε μερικές εκατοντάδες ευρώ. Γι' αυτό καλούμε τους συντρόφους και φίλους να ενισχύσουν οικονομικά την εφημερίδα.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΕΕ-Ρωσία-Κίνα ενάντια στην στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράκ

"17Ν" - "εξάρθρωσης" συνέχεια...

Νίκος Ζαχαριάδης και ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Οι διώκτες και δολοφόνοι του προσβάλλουν με τον πιο βάναυσο τρόπο τη μνήμη του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη

Δημήτρης Γληνός: 120 χρόνια απ' τη γέννησή του

Δ. Γληνού: Ποιοί δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους

Δ. Πάνου: Χαίρετε, σύντροφε επίτροπε! (ποίημα)

Σύνδεσμος του Νίκου Μπελογιάννη

 

 

 

 

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55