Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 143 1-15/10/2002Αρ. Φύλ. 143 1-15 Οχτώβρη 2002
Έντονη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων
αύξηση της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού
και αδυναμία διατήρησης της παγκόσμιας κυριαρχίας

Μετά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Αφγανιστάν -"δικαιολογήθηκε" με το μύθο της "καταπολέμησης της τρομοκρατίας"- για τον έλεγχο των πετρελαίων-πετρελαιοπηγών της Κασπίας και του φυσικού αερίου της περιοχής καθώς και των αγωγών

 

 

 


Ναζιφασίστες της «Χρυσής Αυγής» μαχαίρωσαν φοιτητή

Το τρομοκρατικό φασιστικό κλίμα που έχει καλλιεργηθεί προπαντός απ' τη μοναρχοφασιστική Δεξιά, ορισμένα ΜΜΕ αλλά και απ' το αστικό κράτος γενικά σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις και ενθαρρύνει την τρομοκρατική δράση των ναζιφασιστικών οργανώσεων όπως αυτή της «Χρυσής Αυγής», κλπ.

Έτσι στις 3 Οκτώβρη μια δωδεκαμελής ομάδα ναζιφασιστών της «Χρυσής Αυγής» εισέβαλλε στα ΤΕΙ του Αιγάλεω και μαχαίρωσε φοιτητή της Σχολής Διοίκησης των Επιχειρήσεων.

Οι ναζιφασίστες της «Χρυσής Αυγής» είχαν και πριν λίγες μέρες επιτεθεί σε φοιτητές στην Εστία του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αντιφασίστες φοιτητές των ΤΕΙ Αθήνας, Παντείου, Φιλοσοφικής, Πολυτεχνείου οργάνωσαν διαμαρτυρία στη Βουλή όπου επέδωσαν ψήφισμα σ' όλα τα κόμματα και στον πρόεδρο της Βουλής. Οι φοιτητές φώναζαν πολλά συνθήματα ενάντια στο φασισμό ανάμεσα στα οποία και: «ο εθνικισμός είναι μια παγίδα, οι λαοί δεν έχουνε πατρίδα», «να κλείσουν τα γραφεία της "Χρυσής Αυγής", αυτής της συμμορίας της φασιστικής», κ.λπ. Στην πορεία συμμετείχε και ο Νιγηριανός Τίμοθυ Αμπντούλ που είχε τραυματιστεί από το ρατσιστή Π. Καζάκο, που είπε «πρώτα ήμασταν οι μετανάστες, τώρα ήρθε η σειρά των ελλήνων. Αυτά τα στοιχεία πρέπει η κοινωνία να τα απομονώσει εντελώς».

 


Σφοδρή επίθεση της ΝΔ
συντονισμένη εκστρατεία των μοναρχοφασιστικών κύκλων της ΝΔ εναντίον των κομμουνιστών και γενικότερα της Αριστεράς

Το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στη φασιστική επίθεση του, μ' αφορμή τη "17Ν", ενάντια στους κομμουνιστές

 

 

Από εφημερίδα "ΠΡΙΝ" 6.10.2002

Ο τρομολάγνος Ρογκάκος και με ΕΠΕΝίτη

Απαντώντας σε συνέντευξη σε τοπική εφημερίδα ο δήμαρχος Βύρωνα Ν. Ρογκάκος για το πόσοι συνδυασμοί κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές είπε: "Πέντε και ένας από τη φυλακή!" Εννοούσε την Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών Βύρωνα, προσπαθώντας να ενοχοποιήσει συνολικά την κίνηση, με βάση τη σύλληψη του Σ. Κονδύλη, για συμμετοχή στη "17 Νοέμβρη". Ο "αριστερός δήμαρχος" δείχνει έτσι όχι μόνο ποιο ψηφοδέλτιο φοβάται περισσότερο, αλλά και το πραγματικό ήθος. Δεν διστάζει να ρίξει λάσπη, τρομοκρατώντας όπως ο χειρότερος τρομολάγνος των ΜΜΕ. Δεν ξέρουμε αν πρέπει να μας εκπλήσσει ο υποψήφιος του ΚΚΕ που έχει βάλει και τον πρόεδρο της τοπικής ΕΠΕΝ στο ψηφοδέλτιό του!

 


 

Ναζίμ Χικμέτ - 100 χρόνια από τη γέννησή του

Μικρό αφιέρωμα στο μεγάλο τούρκο επαναστάτη κομμουνιστή και διεθνιστή ποιητή


Ο μεγάλος τούρκος επαναστάτης και διεθνιστής Ναζίμ Χικμέτ, ο μεγαλύτερος της Τουρκίας και ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα, γεννήθηκε το 1092 (15 Γενάρη) στη Θεσσαλονίκη και πέθανε από έμφραγμα το 1963 (3 Ιούνη στη Μόσχα).

Στην πατρίδα του κυνηγήθηκε για τις επαναστατικές κομμουνιστές ιδέες του και τον αγώνα του από την τούρκικη αντίδραση και έμεινε σχεδόν δυο δεκαετίες στα τούρκικα μπουντρούμια.

Σπούδασε στο "Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής» (KUTV) όπως και ο Νίκος Ζαχαριάδης.

Ήταν στενός φίλος του Νίκου Ζαχαριάδη: ο «ζαχαριαδικός» Ναζίμ Χικμέτ, όπως σημειώνει ο Αλέξης Πάρνης, και «η προκλητική απέναντι στη Σοβιετική ηγεσία απόφασή του να πάρει το 1959 την πολωνική υπηκοότητα είχε πολλές αντιστοιχίες με την απεγνωσμένη προσπάθεια του Ζαχαριάδη να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1962, για να κριθεί από τη δικαιοσύνη της χώρας του».

Ο Ναζίμ Χιμέτ ήταν «ένας μεγάλος ποιητής, που έγραψε για όλο τον κόσμο. Ένας μεγάλος άνδρας, που ανήκει σ' όλο τον κόσμο. Ένας πατριώτης που στην πατρίδα του βασανίστηκε. Δεν υπάρχει δεύτερος Ναζίμ Χικμέτ στην ποίηση του αιώνα του. Για μέσα ήταν η ενσάρκωση του θάρρους και της τρυφερότητας» (ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ).

Ο Ναζίμ Χικμέτ τιμήθηκε το 1953 με το βραβείο Στάλιν Ειρήνης και όχι με το ανύπαρκτο τότε βραβείο Λένιν όπως ψευδέστατα γράφουν οι ανά τον κόσμο προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές στα έντυπά τους (Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, «Ριζοσπάστης», κλπ.)

 

Φίλοι, αδέλφια της ψυχή μου. Εσείς που

Φίλοι, αδέλφια της ψυχής μου. Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την Ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του Ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ο ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ο δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μια από τις πιο λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει η υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς.

Σας σφίγγω όλους μ' αγάπη στην αγκαλιά μου.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
10.8.'51
Βερολίνο

 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

Έχω απάνω στο τραπέζι μου
τη φωτογραφία του ανθρώπου
με το άσπρο γαρούφαλο --
που τον ντουφέκισαν
στο μισοσκόταδο
πριν απ' την αυγή,
κάτω απ' το φως των προβολέων.

Στο δεξί του χέρι
κρατάει ένα γαρύφαλο
πούναι σα μια φούχτα φως
απ' την ελληνική θάλασσα.

Τα μάτια του τα τολμηρά,
τα παιδικά,
κοιτάζουν, άδολα,
κάτω από τα βαριά μαύρα τους φρύδια.
Έτσι άδολα --
όπως ανεβαίνει το τραγούδι
σα δίνουν τον όρκο τους
οι κομμουνιστές.
Τα δόντια του είναι κάτασπρα --
ο Μπελογιάννης γελά.
Και το γαρύφαλο στο χέρι του
είναι σαν το λόγο πούπε στους ανθρώπους
τη μέρα της λεβεντιάς --
τη μέρα της ντροπής.

Αυτή η φωτογραφία
βγήκε στο δικαστήριο
ύστερ' απ' την καταδίκη σε θάνατο.

(Περιοδικό "Σοβιετική Γυναίκα" Απρίλη 1952)

ANGINE DE POITRINE

Αν ειν' εδώ η καρδιά μου η μισή
Η άλλη μισή, γιατρέ, είναι στην Κίνα
Και ορμάει
Με το στρατό
Που ροβολάει
Στον Κίτρινο τον ποταμό.
Κάθε πρωί, γιατρέ, κάθε πρωί,
Την ώρα που χαράζει
Στον τοίχο στήνουν την καρδιά μου
Που σπαράζει
Κει στην Αθήνα
-στο σκοτωμό.

Κι όταν βραδιάσει
Στη φυλακή
Κι όταν ο ύπνος
Απλωθεί
Στους διαδρόμους
Η δόλια μου η καρδιά
Παίρνει τους δρόμους
Και πάει κονάκι να ζητήσει
Να κρυφτεί
Σ' ένα σπιτάκι της Σταμπούλ
Να ξενυχτήσει.

Μες απ' τα σίδερα, γιατρέ,
Βλέπω τη νύχτα
Και η καρδιά μου ας σφίγγεται
Και η καρδιά μου ας θλίβεται
Πάνω στο ξύλο
Με τ' άστρο θα χτυπάει το μακρυνό
Γεμάτη πίστη.
Και ύστερα
Εδώ στ' αριστερά μου
Δέκα χρονάκια πια, γιατρέ
Δέκα χρονάκια
Στο χέρι μου κρατώ ένα μήλο
Κρατώ ένα μήλο πορφυρό
Που λαχταρώ
Να το χαρίσω
Στο δύστυχο λαό μου...

Έτσι γιατρέ, όπως και νάχει,
Δε φταίει η νικοτίνη,
Δε φταίει η φυλακή!
Να γιατί μ' έπιασε στηθάγχη

1948

ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ

Δε μας αφήνουν, Ρόμπσον, να τραγουδάμε
δε μας αφήνουν καναρίνι
Πώχεις φτερά αητού
Μαύρε αδερφέ μου
Δόντια που έχεις
Μαργαριτάρια
Δε μας αφήνουν να ψηλώσουμε φωνή.

Φοβούνται Ρόμπσον
Φοβούνται την αυγή,
Ν ακούσουνε φοβούνται
Και ν' αγγίσουν
Δοβούνται ν' αγαπήσουν
Δοβούνται ν' αγαπήσουνε σαν τον Φερχάτ
(Αλήθεια θα 'χετε κι εσείς έναν Φερχάτ
οι νέγροι πως να τονε λένε Ρόμπσον;)

Φοβούνται τα γεννήματα,
Τη γης
Το γάργαρο νερό φοβούνται της πηγής
Φοβούνται
Να θυμούνται
Και τις χαρές τους
Το χέρι ενός φίλου δεν έσφιξε ποτέ τους
Το χέρι τους
Ζεστό
Σαν το πουλί
Χωρίς να θέλει σκόντα
Προμήθειες
Ή κάποια αναβολή
Στη πλερωμή.

Φοβούνται την ελπίδα
Φοβούνται Ρόμπσον να ελπίσουν
Φοβούνται καναρίνι
Που 'χεις φτερά αητού
Φοβούνται τα τραγούδια μας
Μη τους τσακίσουν.

Οχτώβρης 1949

 

Η ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

Αδέρφια μου
αν δεν τα καταφέρω
να σας τα πω σωστά
αυτά που θέλω με συμπαθάτε.
Γυρνάει το κεφάλι μου λιγάκι.
Δεν είν' απ' το ρακί-
με τυραννάει η πείνα
σαν το σαράκι
αδέρφια απ' την Αμερική
απ' την Ευρώπη
κι απ' την Ασία:
... Δεν είμαι φυλακή
ούτε κρατάω νηστεία
δεν κάνω απεργία
Τούτο το Μάη
εξάπλωσα στη γη
πάνω στο χορτάρι
μια νύχτα σκοτεινή
τα μάτια σας κοντά μου λάμπανε
ωσάν τ' αστέρια
κι ήτανε, όλων σας τα χέρια
τ' αγαπημένα
μες στην παλάμη μου
σαν ένα,
σα χέρι μητρικό
σα χέρι αγαπημένης στοργικό
σα χέρι της ζωής.
Αδέρφια μου.
ποτέ δε μας αφήσατε εσείς μεσοστρατίς
ούτε κι εμένα
μα ούτε τις χώρας μου το δύστυχο λαό
Κι όσο σας αγαπώ
τόση και σεις μου δίνετε αγάπη
Ευχαριστώ αδέλφια ευχαριστώ
Αδέρφια μου
Δεν θέλω να πεθάνω
Κι αν με σκοτώσουν
αν με εξοντώσουν
πάλι θα ζω
στο στίχο μέσα του Αραγκόν
όπου ζητάει
που τραγουδάει
πιο όμορφες να ξημερώσουν μέρες
θα ζω
στου Πικασό το περιστέρι
θα ζω
στου Ρόμπσον το τραγούδι γλυκό
και πιο πολύ
κι αυτό θάναι το πιο όμορφο απ' όλα:
στο νικηφόρο γέλιο του συντρόφου θα ζω
του μαουνιέρη
στο πόρτο της Μαρσίλιας.
Αλήθεια είν' όμορφη η ζωή
αδέρφια είν' όμορφη πολύ
κι εγώ θα ζω χαρούμενος όσο μπορώ
σαν το αγέρι
σαν το πουλί.

1950

ΘΥΜΑΜΑΙ

Θυμάμαι
Δεκαοχτώ χρονώ
Νάμαι
Παιδί
Βαθειά εκεί μέσα στην Ανατολή
Που πολεμάει.
Πάμε
Πορεία μες στη δημοσιά,
Λιοπύρι,
Δεν είναι ίσκιος πουθενά
Και χλωρασιά
Κι ο σύντροφός μου
Ο αγρότης
Ο Μεχμέτ μου λέει:
«Οι πίκρες μας πια τώρα θα σωθούνε
Οι μπολσεβίκοι, να
ο Λένιν με τον Στάλιν
μας βοηθούνε...
Στη θάλασσα θα ρίξουνε τον ξένο».

Θυμάμαι...
Στη Μόσχα νάμαι
Για σπουδές
Στο μέγα εκείνο το σχολειό
Που έχει τ' όνομά του.
Ερχότανε σε μας πολλές φορές,
Καθόμασταν σιμά του
Μπορεί στις μπότες του να είχε σκόνη
Από τις μάχες του Τσαρίτσιν,
Στο Πέτρογκραντ μπορεί να φοράνε
Το ίδιο αυτό χιτώνι
Τότε που γλύτωνε τον πόλη
Απ' τον εχθρό.

...Θυμάμαι
ήτανε μαύρα τα μουστάκια του πολύ
το βλέμμα του γαλήνιο, προσεχτικό
φαινότανε γερός
στητός και νέος
και στις παλάμες του μας έφερνε
κειδά
ο δάσκαλος και φίλος
ζεστασιά
από τα χέρια τ' άγια του Λένιν...
Θυμάμαι
Νάμαι
Στην Κόκκινη πλατεία
Χιονίζει.
Χίλια ενιακόσια εικοσιτέσσερα.
Κι' αυτός φορώντας χλαίνη μαχητή
Σκυφτός,
Κομίζει
Στον ώμο του το φέρετρο του Λένιν.

...Θυμάμαι τη μορφή του
οι πόνοι
την είχαν πετρωμένη
και κάτι στους κροτάφους του ασπρίζει
Ίσως το χιόνι;
-Όχι,
ο χωρισμός ο σκληρός
κι ο σπαραγμός
βουβός
βαθύς
που μόλις συγκρατιέται...

Θυμάμαι
στη φυλακή
πια νάμαι
στην Τουρκία
(και δεν κρατώ στη θύμησή μου ποιά νάτανε χρονιά;)
Οι σύντροφοι μου
φέρανε εκεί
δικιά του μια φωτογραφία
κομμένη από 'να γαλλικό
περιοδικό
Πως έφτασε
στο σκοτεινό
γιατάκι μου δεν ξέρω...

Μάρτης 1953

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Μας παίρνουν τα φτερά τ' αεροπλάνου-
Πίσω η Πράγα -μπρος η Βουδαπέστη.
Νάσαι πουλί ή σύννεφο -γιατί όχι ...;
Εξαίσιο πράμα είναι, δίχως άλλο.
Μα εμέ η χαρά μου -άνθρωπος που είμαι
Και αγαπώ της γης με τέτοια αγάπη
Που άλλη δυνατότερη δεν είναι.
Ίσως γιατί, κάθε φορά που φεύγω
Κ' είτ', ακουμπώ στην κουπαστή του πλοίου
Ή σ' αεροπλάνο σκύβω φιλιστρίνι
Κι όλο και ξεμακραίνω από τη γη μου-
Ίδια μια θλίψη πάντα με τυλίγει
Σαν κείνο το πρωί -θυμάσαι αγάπη; ...-
Κει στη Σταμπούλ, που στο μικρό σου χέρι
Εγλίστρ' απ' το δικό μου, μπρος στην πόρτα...
Μια ελληνοπούλα τώρα μ' αγκαλιάζει.
Σαν τρυφερό ελιοκλώναρο τα χέρια
έχουν τυλίξει γύρω το λαιμό μου
και με κοιτάει στα μάτια και ρωτάει:
"Μπάρμπα, πότε θα γίνει στην Ελλάδα
και στα δικά σας μέρη, στην Τουρκία
αυτό που γίνεται στην Ουγγαρία;
Πότε θα 'ρθει η σειρά μας, τα παιδάκια
να προσκαλέσουμε της Ουγγαρίας
να δουν και τη δικιά μας την πατρίδα;"
Πότε λοιπόν;... Τ' ακούς ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ,
πως τα παιδιά μας ανυπομονούνε
και δεν κρατιούνται; Πρέπει να βιαστούμε.

 

(Απόσπασμα απ' το ποίημα "Ταξίδι στην Ουγγαρία". Δημοσιεύτηκε στη "Λιτερατούρναγια Γκαζέτα" της 30.5.53)

 


Νίκος Ζαχαριάδης και ηγεσία του «Κ»ΚΕ
Οι διώκτες και δολοφόνοι του προσβάλλουν με τον πιο βάναυσο τρόπο τη μνήμη του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη

Συνέχεια από το προηγούμενο

2. Ανοιχτό Γράμμα του Ζαχαριάδη του Οχτώβρη 1940.

Το γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη δεν καθόριζε α) μόνο σωστά το χαρακτήρα του πολέμου και 3) "δεν αποτέλεσε μόνο καθοδηγητικό ντοκουμέντο για το ΚΚΕ για την οργάνωση της εθνικής αντίστασης", αλλά γ) έθετε επιπλέον και ζήτημα πολιτικής εξουσίας -και ακριβώς αυτό αποσιωπούν οι σημερινοί χρουστσοφικοί ηγέτες του "Κ"ΚΕ -: "έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για τον σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικό παλλαϊκό πολιτισμό".

Αυτή ακριβώς την εξαιρετικής σημασίας για την τύχη του κινήματος θέση του γράμματος - επειδή ακριβώς έθετε θέμα κατάληψης πολιτικής εξουσίας - εγκατέλειψε η δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία της κατοχής με επικεφαλής τον πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις Σιάντο, προδίνοντας και υποτάσσοντας έτσι το μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης στους άγγλους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες.

Ακριβώς αυτό το "ιστορικό", πανευρωπαϊκής σημασίας "γράμμα" - τίτλος τιμής για τους κομμουνιστές - κατασυκοφάντησαν οι μετά το '56 χρουστσοφικές ηγεσίες του "Κ"ΚΕ. Κι αυτό ακριβώς αποσιωπά ο συντάκτης του σημειώματος του "Ριζοσπάστη".

Στο "Γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ" (Απρίλης 1956) διαβάζουμε σχετικά:

"στο γράμμα όμως κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι "στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλαδή οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις"... Η υπόδειξη για ανεπιφύλακτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δεν μπορούσε να μην δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και 'κείνων πού βρίσκονται πίσω τους" ("Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958, επιλογή ντοκουμέντων", σελ.644 "πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις" 1958).

Δυο παρατηρήσεις: πρόκειται α) για αδίστακτη και εντελώς εξόφθαλμη διαστρέβλωση και β) διαστρεβλώνοντας αυτό το σημείο του γράμματος αποδεικνύονται επιπλέον και αγράμματοι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του "Κ"ΚΕ, επειδή το "ανεπιφύλακτα" αναφέρεται στον πόλεμο και όχι στο "φασίστα δικτάτορα Μεταξά", όπως λασπολογώντας ισχυρίζονται οι πολιτικοί νάνοι ντόπιοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, που αν συγκρίνει κανείς μια ολόκληρη στρατιά από δαύτους, "παίρνοντας" τους όλους μαζί, δεν φτάνουν, όσον αφορά τις πολιτικές ικανότητες, ούτε στο ύψος του αστράγαλου του Νίκου Ζαχαριάδη. Βέβαια δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση μεταξύ των ιδεολογικοπολιτικών απόψεων του Ν. Ζαχαριάδη και των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών ηγετών που είναι διαμετρικά αντίθετες: επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού- σταλινισμού και χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός (παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

 

3. Στρατόπεδο Νταχάου.

Ο συντάκτης του "Ριζοσπάστη" στο σημείωμα του αναφέρεται στην κράτηση του Νίκου Ζαχαριάδη στο εξοντωτικό αυτό στρατόπεδο των χιτλερικών, όμως αποσιωπά σκόπιμα ότι οι χρουστσοφικές ηγεσίες του "Κ"ΚΕ έριξαν τόνους λάσπης σε βάρος του παρόλο που η δράση του εκεί ήταν γνωστή σ' όλους του κομμουνιστές και αντιφασίστες κρατούμενους, έλληνες και ξένους, και βέβαια και στη χρουστσοφική ηγεσία, αυτή το 1957 συγκρότησε "Επιτροπή" για να ερευνήσει τη "στάση" του στο στρατόπεδο. Στόχος των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών ήταν η πολιτική εξόντωση του Ν. Ζαχαριάδη.

Αφού προφανώς, δεκαετίες ολόκληρες δεν βρήκαν τίποτε, αποφεύγουν ακόμα κι ως τα σήμερα να δώσουν στη δημοσιότητα το πόρισμα της διαβόητης "Επιτροπής" αλλά και τις καταθέσεις σ' αυτή των κομμουνιστών άλλων χωρών για τη στάση-δράση του Ν. Ζαχαριάδη στο Νταχάου, μεταξύ των οποίων και του γερμανού κομμουνιστή Οσκαρ Χίνκελ, που ανάμεσα στ' άλλα, κατέθεσε στην «Επιτροπή»: "τον θεωρούσαμε αυθεντία. Ιδεολογικά και πολιτικά ήταν ο πιο ικανός Έκανε μεγάλη προσπάθεια να ξεκαθαριστούν οι αρχές του μαρξισμού-λενινισμού... Τον σεβόμουνα πολύ. ΓΓ αυτό έδωσα και το όνομα στον γιο μου... Για μένα ήταν υπόδειγμα" (1967).

Μία "γεύση" του οχετού λάσπης και των βρωμερών συκοφαντιών των προδοτών και πρακτόρων της αντιδραστικής αστικής τάξης χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη μπορεί να πάρει ο κάθε αγωνιστής απ' τα πρακτικά των ολομελειών της ΚΕ του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ, μέρος των οποίων εκδόθηκε απ' τις εκδόσεις "Φιλίστωρ" με τίτλο: "Υπόθεση Ζαχαριάδη", Αθήνα 2001 (Για τον Ν. Ζαχαριάδη στο Νταχάου έχει εκδοθεί το βιβλίο του Βαγγέλη Παπανίκου: "Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου", Αθήνα 1999 (εκδ. "Φιλίστωρ") που αποτελεί και την πρώτη ιστορική μαρτυρία.

Συνεχίζεται

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ναζιφασίστες της «Χρυσής Αυγής» μαχαίρωσαν φοιτητή

Σφοδρή επίθεση της ΝΔ - συντονισμένη εκστρατεία των μοναρχοφασιστικών κύκλων της ΝΔ εναντίον των κομμουνιστών και γενικότερα της Αριστεράς

Ο τρομολάγνος Ρογκάκος και με ΕΠΕΝίτη

Ναζίμ Χικμέτ - 100 χρόνια από τη γέννησή του

-Φίλοι, αδέλφια της ψυχή μου. Εσείς που
-Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο
-Angine de poitrine
-Δε μας αφήνουν να τραγουδάμε
-Η πέμπτη μέρα μιας απεργίας πείνας
-Θυμάμαι
-Τα παιδιά μας

Νίκος Ζαχαριάδης και ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Οι διώκτες και δολοφόνοι του προσβάλλουν με τον πιο βάναυσο τρόπο τη μνήμη του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη (συνέχεια από το προηγούμενο)

 

 

 

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55