Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 144 15-31/10/2002Αρ. Φύλ. 144 15-31 Οχτώβρη 2002
Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων μ' επιστέγασμα "μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό"

 

Το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στους Ιταλούς Φασίστες

 

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

 


Ιστορικό Γράμμα Ζαχαριάδη: μυθεύματα χρουστσοφικών και άλλων οπορτουνιστών

Είναι ασφαλώς αναφαίρετο δικαίωμα του Χρήστου Τζιτζιλώνη, επίσημου "ιστορικού" του χρουστσοφικού-σοσιαλδημοκρατικού "Κ"ΚΕ, να συνεχίζει να αυτογελοιοποιείται με την τακτική της συστηματικής απόκρυψης των παλιών "αμαρτιών"(!) του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και της μετάθεσης των στο "Άγιο Πνεύμα"(!), όμως δεν είναι δικαίωμα του να διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια όταν αναφέρεται στο ιστορικό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη (31 Οχτώβρη 1940) ισχυριζόμενος σε δυο εκπομπές του "902" (τέλη Οχτώβρη), ότι ορισμένοι αριστεροί κατηγόρησαν το Ζαχαριάδη πως με το γράμμα του εκείνο δημιούργησε "συγχύσεις γιο το ρόλο της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας του Μεταξά"!!!

Είναι όμως πασίγνωστο ότι αυτοί που κατασυκοφάντησαν το ιστορικό επαναστατικό και πανευρωπαϊκής σημασίας γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη - που αποτέλεσε το πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα του λαού μας κατά των καταχτητών - δεν ήταν άλλοι απ' τα αφεντικά του Χρήστου Τζιτζιλώνη, δηλ. οι εκάστοτε χρουστσοφικές ηγεσίες του "Κ"ΚΕ, η τότε ενωμένη και μετέπειτα διασπασμένη αποστάτρια κλίκα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Δημητρίου-Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ, κλπ. Και απόδειξη είναι το "Γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ" (Απρίλης 1956) στο οποίο αναφέρεται:

"Στο γράμμα όμως κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι "στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλ. οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις"... Η υπόδειξη για ανεπιφύλακτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δεν μπορούσε να μην δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και κείνων που βρίσκονται πίσω τους" ("Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958", επιλογή ντοκουμέντων, σελ. 644, "Πολιτικές και Λογοτεχνικές εκδόσεις", 1958).

Αυτά βέβαια τα γνωρίζει ο σοσιαλδημοκράτης Χρήστος Τζιτζιλώνης αλλά τα αποσιωπά σκόπιμα επιδιώκοντας μ' αυτόν τον τρόπο να αποκρύψει τον αντεπαναστατικό ρόλο των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών γενικά και να εξαπατήσει έτσι τους κομμουνιστές και ιδιαίτερα τους νέους που δεν γνωρίζουν επαρκώς την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και προπαντός το "βίο και πολιτεία" του ντόπιου χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, δηλ. τον προδοτικό του ρόλο προς όφελος της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού.

Ως σχόλιο στη διαστρέβλωση του γράμματος του Νίκου Ζαχαριάδη από τους οπορτουνιστές του "Κ"ΚΕ ας παραθέσουμε εκ νέου τις δυο παρατηρήσεις του προηγούμενου φύλλου: πρόκειται "α) για αδίστακτη και εντελώς εξόφθαλμη διαστρέβλωση και β) διαστρεβλώνοντας αυτό το σημείο του γράμματος αποδεικνύονται επιπλέον και αγράμματοι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του "Κ"ΚΕ, επειδή το "ανεπιφύλακτα" αναφέρεται στον πόλεμο και όχι στο "φασίστα δικτάτορα Μεταξά", όπως λασπολογώντας ισχυρίζονται οι πολιτικοί νάνοι ντόπιοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, που αν συγκρίνει κανείς μια ολόκληρη στρατιά από δαύτους, "παίρνοντας" τους όλους μαζί, δεν φτάνουν, όσον αφορά τις πολιτικές ικανότητες, ούτε στο ύψος του αστράγαλου του Νίκου Ζαχαριάδη. Βέβαια δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση μεταξύ των ιδεολογικο-πολιτικών απόψεων του Ν. Ζαχαριάδη και των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών ηγετών που είναι διαμετρικά αντίθετες: επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός (παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας)" ("ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" Νο 143, 1-15 Οχτώβρη 2002).

Αλλά δεν είναι μόνο οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές που κατασυκοφάντησαν το ιστορικό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη. Είναι και η νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού (με τη μορφή της αντισταλινικής "λαθολογίας") οι αντιζαχαριαδικοί του "ΛΑΪΚΟΥ ΔΡΟΜΟΥ" (Μ-Λ ΚΚΕ) που δεκαετίες τώρα και ως τα σήμερα δεν δημοσιεύουν ολόκληρο το γράμμα του Ζαχαριάδη, μα και επιπλέον φτάνουν στο σημείο να επιχειρούν (από τυφλό αντιζαχαριαδισμό) να μειώσουν τη μεγάλη ιστορική σημασία αυτού του γράμματος, όπως κάνει κάποιος Γιάννης Μακρίδης ("Λ.Δ." 26.10.2002, σελ. 18). Και το επιχειρεί επικαλούμενος(!) τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του 7ου Συνεδρίου της που τάχα είχαν προκαθορίσει(!) το χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και για τις κατεχόμενες απ' τους ναζιφασίστες χώρες - με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς σε κείμενα του Στάλιν πριν τον πόλεμο μα ακόμα και του Λένιν για το ζήτημα του πολέμου - ενώ είναι πασίγνωστο ότι η Κομμουνιστική Διεθνής ορθά εκτίμησε ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στην αρχική του φάση ήταν "ένας ιμπεριαλιστικός ληστρικός πόλεμος"* και αργότερα όταν εκδηλώθηκε η επίθεση του γερμανικού φασιστικού ιμπεριαλισμού ενάντια στη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση (22 Ιούνη 1941) - επίθεση που άλλαξε ριζικά τη διεθνή κατάσταση και επέδρασε καθοριστικά στην αλλαγή του χαρακτήρα του πολέμου - τον χαρακτήρισε σωστά ως "αντιφασιστικό απελευθερωτικό πόλεμο" για τις σκλαβωμένες απ' το φασισμό χώρες και όλες τις αντίπαλες στη χιτλερική Γερμανία και τον άξονα δυνάμεις που αγωνίζονταν ενάντια στο φασιστικό άξονα, κάτι που διαπιστώνει-προσδιορίζει και ο Γκ. Ντιμιτρόφ, μετά την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, και εφιστά την προσοχή των κομμουνιστικών κομμάτων όλων των κατακτημένων απ' τους γερμανούς χωρών να οργανώσουν "ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα ενάντια στο γερμανικό φασισμό" και επιπλέον να πάρουν υπόψη τους "ότι η Σοβιετική Ένωση διεξάγει έναν πατριωτικό και δίκαιο πόλεμο, έναν πόλεμο ενάντια στη Γερμανία που εξαπέλυσε έναν κατακτητικό πόλεμο" (ΓΚ. ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ).

Απ' τα παραπάνω είναι φανερό πως το Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη που γράφτηκε στα μπουντρούμια της Ασφάλειας του φασίστα Μεταξά είναι το πρώτο (Οχτώβρης 1940) στο ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα που χαρακτηρίζει τον πόλεμο απ' την πλευρά της Ελλάδας ως "εθνικοαπελευθερωτικό" (επιπλέον θέτει με σαφήνεια και θέμα κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας μετά την απελευθέρωση) και αυτού βρίσκεται η μεγάλη ιστορική του σημασία για τη χώρα μας επειδή καθορίζει μαρξιστική επαναστατική γραμμή για το κίνημα που κορυφώνεται στην εποποιία της Εθνικής Αντίστασης αλλά και για τις κατεχόμενες απ' τους ναζιφασίστες κατακτητές χώρες. Συνάμα αποτελεί και την πρώτη απόδειξη αντίκρουσης των συκοφαντικών επινοήσεων των αντιδραστικών αστών ιστορικών σύμφωνα με τις οποίες η ΚΔ και τα Κόμματα-μέλη της σ' όλο το χρονικό διάστημα πριν την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση τήρησαν τάχα θέση αναμονής και δεν αντιστάθηκαν στους φασίστες επιδρομείς και ακόμα χειρότερα μιλούν για δήθεν "φιλοφασιστική πολιτική του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος 1931-41", δηλ. ως την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας κατά της σοσιαλιστικής Σοβιετικής' Ενωσης. Και ακριβώς επειδή το Γράμμα του Ζαχαριάδη είναι η πρώτη απόδειξη - ιστορικό ντοκουμέντο για τη δράση των κομμουνιστικών κομμάτων αυτής της ιστορικής περιόδου παρατίθεται απ' τους αντιφασίστες και μαρξιστές ιστορικούς της Ευρώπης για την αντίκρουση-ανασκευή των ολωσδιόλου αβάσιμων ισχυρισμών των αστών ιστορικών.


* Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ σε όλα τα κείμενα της πριν την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση (22 Ιούνη 1941) χαρακτηρίζει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο "ιμπεριαλιστικό", αλλά και στην έκκληση της μ' αφορμή την 22η επέτειο της μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης σημείωνε: "Στο κέντρο της Ευρώπης διεξάγεται πόλεμος. Οι κυρίαρχες τάξεις της Αγγλίας, Γαλλίας και Γερμανίας διεξάγουν πόλεμο για παγκόσμια κυριαρχία. Αυτός ο πόλεμος είναι η συνέχεια των πολύχρονων ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων στο στρατόπεδο του καπιταλισμού... Αυτό είναι το αληθινό νόημα αυτού του πολέμου, ένας άδικος, αντιδραστικός, ιμπεριαλιστικός πόλεμος" ("Κομμουνιστική Διεθνής", τ. 8-9/1939, σελ. 3, ρωσική έκδοση). "Ιμπεριαλιστικό πόλεμο" χαρακτηρίζει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Γκ. Ντιμιτρόφ, Γραμματέας τότε της ΚΔ, στα άρθρα του: "Ενιαίο Μέτωπο του διεθνούς προλεταριάτου και των λαών ενάντια στο φασισμό" (7 Νοέμβρη 1936), "Η χώρα του σοσιαλισμού και η πάλη του διεθνούς προλεταριάτου" (1η Μάη 1939), "Ο πόλεμος και η εργατική τάξη στις καπιταλιστικές χώρες" (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1939), "Η 1η Μάη και η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο" (1η Μάη 1940), κλπ.

 


ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΗΨΗ Γ. ΣΕΡΙΦΗ

Στις 27 Οκτώβρη προφυλακίστηκε και μεταφέρθηκε στη γυναικεία πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού ο γνωστός συνδικαλιστής και αγωνιστής κατά της φασιστικής δικτατορίας Γιάννης Σερίφης κατηγορούμενος για συμμετοχή στην «17Ν».

Μήνες τώρα τα διάφορα φασιστοειδή προανήγγειλαν από τα ΜΜΕ και πίεζαν για τη σύλληψη του Γιάννη Σερίφη καθώς και άλλων αντιφασιστών που αγωνίστηκαν κατά της δικτατορίας, κάτι που πραγματοποιήθηκε μετά την επιστροφή του Μ. Χρυσοχοΐδη απ' τις ΗΠΑ.

Η σύλληψη του Γ. Σερίφη αποτελεί την απαρχή για πολιτικές διώξεις των κομμουνιστών και γενικά αγωνιστών της Αριστεράς (κομμουνιστικής και ρεφορμιστικής) και άλλων αντιφασιστών που συμμετείχαν στην πάλη κατά της διχτατορίας.

Πρώτος στην σύλληψη του Γ. Σερίφη αντέδρασε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Ε. Γιαννόπουλος που σε ερώτηση του τηλεοπτικού σταθμού "ALTER" απάντησε με οργισμένη φωνή απ' το νοσοκομείο: «Η προφυλάκιση του Γιάννη Σερίφη είναι έγκλημα κατά της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για έναν λαϊκό αγωνιστή και οι δικαστές που τον έστειλαν στη φυλακή πρέπει να λογοδοτήσουν. Έχει αθωωθεί τελεσίδικα με βούλευμα από το 1985. Είναι ένα έγκλημα κατά της Δικαιοσύνης» («Ελευθεροτυπία» 29.10.2002)

Επίσης ο δικηγόρος Κ. Κούρκουλος δήλωσε: «Η δικαστική εξουσία στερείται άμεσης δημοκρατικής νομιμοποίησης, στην οποία αναφέρονται η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία. Ως εκ τούτου, ο δικανικός λαϊκισμός, ως συνειδητή καταστρατήγηση, η ευθεία παράβαση του νόμου εκ μέρους της δικαστικής εξουσίας προς "τέρψιν" της κοινής γνώμης, εκκολάπτει τον ολοκληρωτισμό. Θα έλεγα ότι συνιστά εκδήλωση δικανικού κανιβαλισμού. Υπό τα ανωτέρω, η προσωρινή κράτηση του κ. Σερίφη, εφόσον αυτή διατάχθηκε για προδήλως παραγεγραμμένα εγκλήματα, ίσως ικανοποιεί ένα μέρος της κοινής γνώμης, όμως συνιστά θεσμική εκτροπή».

Η συμπαράσταση στο Γ. Σερίφη συνεχίζεται από διάφορους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς χώρους.


ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ-ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ

Οι δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές του Οχτώβρη δεν παρουσίασαν εκπλήξεις. Τα αποτελέσματά τους, που ήταν σχεδόν αναμενόμενα, επιβεβαίωσαν και πάλι την ισχύ και κυριαρχία των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, αφού και τα δυο μεγαλοαστικό κόμματα συγκέντρωσαν το συντριπτικό ποσοστό των ψήφων. Ταυτόχρονα φάνηκε, ακόμα μια φορά η χρεοκοπία του συνθήματος-φλυαρίας περί «συντριβής του δικομματισμού» των μικρότερων κομμάτων και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

Στο μεγαλοαστικό χώρο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ σημειώθηκε μετατόπιση ψήφων απ' το ΠΑΣΟΚ και τ' άλλα μικρότερα κόμματα προς τη ΝΔ, πράγμα που σημαίνει ότι το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ πέτυχε με την άκρατη δημαγωγία αλλά κυρίως με τις γνωστές συμμαχίες του «Κ»ΚΕ μ' αυτό και την αντιδραστική του προπαγάνδα περί «κατάργησης των διαχωριστικών γραμμών» -σημαία των ΝΔ-«Κ»ΚΕ- να καρπωθεί την δυσαρέσκεια και απογοήτευση στρωμάτων του πληθυσμού, προπαντός στις αγροτικές περιοχές, που υποφέρουν από την αντιλαϊκή πολιτικής της κυβέρνησης η οποία εκφράζει πιστά τις εντολές των μεγάλων μονοπωλίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σ' όλους τους τομείς της οικονομίας και προπαντός στον τομέα της αγροτικής οικονομίας, αλλά και εκείνες του ντόπιου κεφαλαίου.

Για τα μικρότερα κόμματα τα αποτελέσματα των εκλογών υπήρξαν εντελώς απογοητευτικά, με κορυφαία περίπτωση το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ που έχασε όλους τους Δήμους σε Αθήνα-Πειραιά, κερδίζοντας μόνο το Δήμο της Νίκαιας, κι' αυτόν με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.

Η επιλογή εκ μέρους της ΝΔ ως υποψήφιων γνωστών μοναρχοφασιστών και υμνητών της χούντας τύπου Ψωμιάδη, κλπ. η συνεργασία του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ με τους ναζιφασίστες πανελλαδικά επιβεβαιώνει εκ νέου το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα αυτού του μεγαλοαστικού κόμματος αλλά και το ποσοστό του Καρατζαφέρη δείχνουν ότι τα όρια ΝΔ και των ανοιχτά ναζιφασιστικών οργανώσεων έχουν γίνει εντελώς δυσδιάκριτα ως ανύπαρκτα. Εξάλλου είναι γνωστές οι στενότατες σχέσεις Μητσοτάκη-Καρατζαφέρη που επιβεβαιώνονται και απ' τις πρόσφατες δηλώσεις του Μητσοτάκη υπέρ του Καρατζαφέρη: «δεν υπάρχει ακροδεξιά στην Ελλάδα, όλοι οι δεξιοί είναι δημοκράτες» και ακόμα η δήλωσή του στον ΑΝΤ1 («Ελευθεροτυπία» 24.10.2002): «Εγώ τον εισήγαγα στην πολιτική, για την ακρίβεια μάλιστα με είχε πολύ επηρεάσει η Μαρίκα εκείνη την εποχή, η οποία μου έλεγε: "Τον βλέπεις τον άνθρωπο, μάχεται, βάλ' τον επιτέλους στο συνδυασμό"». Σ' αυτά έρχεται να προστεθεί και η δήλωση του χουντο-Χριστόδουλου περί των «καλών χριστιανών ψηφοφόρων του Καρατζαφέρη», δήλωση συμπαράστασης στο ναζιφασίστα πολιτικό.

Η εκλογή της Ντόρας Μπακογιάννη στη Δημαρχία της Αθήνας θα μετατρέψει το μεγαλύτερο Δήμο της χώρας σε επικίνδυνο κέντρο της μοναρχοφασιστικής αντίδρασης εξαιτίας των αντιδραστικών της απόψεων αφού έχει ήδη διακηρύξει ανοιχτά πλέον σε τηλεοπτική εκπομπή της «ΝΕΤ» προεκλογικά ότι σήμερα «κινδυνεύουμε από την πολλή δημοκρατία»(!) και επιπλέον ως γνωστόν έχει και την πλήρη στήριξη των αμερικανών ιμπεριαλιστών και του εδώ τοποτηρητή τους πρεσβευτή Μίλλερ. Ο Δήμος Αθηναίων θα μεταβληθεί σε άντρο των πιο αντιδραστικών και αμερικανόδουλων δυνάμεων. Ανάλογος είναι ο κίνδυνος και στη Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα και μετά την εκλογή στη Νομαρχία του γνωστού προκλητικού υμνητή της Χούντας μοναρχοφασίστα Ψωμιάδη.

Η αύξηση του εκλογικού ποσοστού της Νέας Δημοκρατίας καθώς και το μεγάλο ποσοστό του ναζιφασίστα Καρατζαφέρη σηματοδοτεί μια σαφή δεξιά αντιδραστική στροφή που περικλείει άμεσους κινδύνους για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις αστικές ελευθερίες, ένα παραπέρα βάθεμα του προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου. Βάθεμα που γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο αν παρθεί υπόψη -δίπλα στον αντιδραστικό χαρακτήρα αυτών των κομμάτων- και η πρόσφατη στάση της ΝΔ απέναντι στο αμερικανόπνευστο φασιστικό τρομονόμο που ψήφισε η κυβέρνηση, οι δηλώσεις-επίθεση του Κ. Μητσοτάκη για κατάργηση των ενόρκων, η ενορχηστρωμένη οξύτατη αντικομμουνιστική φασιστική επίθεση της ΝΔ εναντίον των κομμουνιστών και γενικά της Αριστεράς (ρεφορμιστικής και μη) μ' αφορμή το δηιούργημα της CIA Οργάνωσης φάντασμα της «17Ν», κλπ.

 


Τεράστια υπηρεσία του σταλινισμού

Η ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Αλεξάντρ Ζινόβιεφ, ρώσος φιλοσοφος

Η σταλινική περίοδος της σοβιετικής ιστορίας

(Από το βιβλίο του Α. Ζινόβιεφ "Το ρώσικο πεπρωμένο", Μόσχα 1999, σελ. 294-295). Μετάφραση από τα Ρώσικα: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 


56 χρόνια απ' τη συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών (28.10.1946)

Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΜΑΧΗΤΗ

«Εγώ, παιδί του λαού της Ελλάδας και μαχητής του ΔΣΕ, ορκίζομαι να πολεμήσω με το όπλο στο χέρι, να χύσω το αίμα μου και να δώσω και την ίδια μου τη ζωή για να διώξω απ’ τα χώματα της πατρίδας μου και τον τελευταίο ξένο καταχτητή. Για να εξαφανίσω κάθε ίχνος φασισμού. Για να εξασφαλίσω και να υπερασπίσω την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μου. Για να εξασφαλίσω και να υπερασπίσω τη δημοκρατία, την τιμή, την εργασία, την περιουσία και την πρόοδο του λαού μου.

Ορκίζομαι να ’μαι καλός, γενναίος και πειθαρχικός στρατιώτης, να εχτελώ όλες τις διαταγές των ανωτέρων μου, να τηρώ όλες τις διατάξεις του κανονισμού και να κρατώ τα μυστικά του ΔΣΕ.

Ορκίζομαι να’ μαι υπόδειγμα καλής συμπεριφοράς προς το λαό, φορέας και εμψυχωτής στη λαϊκή ενότητα και συμφιλίωση και να αποφεύγω κάθε πράξη που θα με εκθέτει και θα με ατιμάζει , σαν άτομο και σαν μαχητή. Ιδανικό μου έχω τη λεύτερη και ισχυρή δημοκρατική Ελλάδα και την πρόοδο και ευημερία του λαού.

Και στην υπηρεσία του ιδανικού μου θέτω το όπλο μου και τη ζωή μου.

Αν ποτέ φανώ επίορκος και από κακή πρόθεση παραβώ τον όρκο μου ας πέσει πάνω μου αμείλικτο το τιμωρό χέρι της πατρίδας και το μίσος και η καταφρόνια του λαού μου.»

 

Στις 28 Οκτώβρη 1946 συγκροτήθηκε- ιδρύθηκε το «Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών» και με τη διαταγή αριθ. 19 της 27/12/1946 ο αντάρτικος στρατός ονομάστηκε «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» (ΔΣΕ). Παρακάτω αναδημοσιεύουμε την ιστορική διαταγή ίδρυσης του «Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών».

«ΓΕΝΙΚΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ 1 ΑΡΙΘ.ΠΡΩΤ.1

Η στυγνή δίωξη των αγωνιστών και του δημοκρατικού λαού από τον αγγλόδουλο μοναρχοφασισμό και τα όργανά του, που ανάγκασαν χιλιάδες δημοκράτες να βγούνε στα βουνά για να υπερασπίσουν τη ζωή τους, οδήγησε στη σημερινή ανάπτυξη του αντάρτικου κινήματος.

Έχοντας υπόψη ότι είναι ώριμη πια η ανάγκη της δημιουργίας συντονιστικού οργάνου για το συντονισμό και την καθοδήγηση του όλου αντάρτικου αγώνα

Αποφασίζουμε

Τη δημιουργία του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, στο οποίο θα υπάγονται τα αρχηγεία Ανταρτών Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ηπείρου, Ρούμελης.

Σταθμός Διοίκησης Γενικού Αρχηγείου

28 Οκτώβρη 1946»

 

Σημείωση

Η συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ (28/10/1946) διαψεύδει και τους παρακάτω ψευδείς ισχυρισμούς των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών ηγετών της κλίκας των Κολιγιάννη – Παρτσαλίδη - Βαφειάδη – Δημητρίου – Φλωράκη – Τσολάκη, κλπ. Και των «αντιχρουστσωφικών»(!) αντιζαχαριαδικών της ΟΜΛΕ Πολύδωρου Δανιηλίδη – Γαβρίλου Παπαδόπουλου - Χοτζέας – Ιορδανίδη και των σημερινών κομματιών της (ΚΚΕ μ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ, Α/συνέχεια κλπ.)

Διαψεύδει

Πρώτο, τους μύθους περί «15μηνης» ‘η 17ηνης καθυστέρησης» του δεύτερου αντάρτικου (1946-49):

α) Ηγεσία «Κ»ΚΕ: «15 ολάκερους μήνες οι κομματικές οργανώσεις δεν είχαν σαφή προσανατολισμό και περίμεναν οδηγίες για την ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα» («40 χρόνια του ΚΚΕ 1918-58, σελ.646, «Πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις, 1958).

β) Ηγεσία ΟΜΛΕ: «Δεκαεφτά ολόκληρους μήνες ύστερα από την απόφαση της 2ης ολομέλειας της ΚΕ για προσανατολισμό προς ανάπτυξη ένοπλου αγώνα, δηλ. του Ιούλη του 1947. Φυσικά, η ευθύνη βαραίνει πριν απ’ όλα το Ζαχαριάδη» ( Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ για τα 56 χρόνια απ’ την ίδρυση του ΚΚΕ» σελ. 32-33, «Ιστορικές Εκδόσεις», Αθήνα ,1975). Εδώ οι «αντιχρουστσωφικοί της ΟΜΛΕ αποδεικνύονται «χρουστσοφικότεροι» των χρουστσωφικών ηγετών του «Κ»ΚΕ στις συκοφαντικές επινοήσεις εις βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη , αφού αυξάνουν κατά 2 μήνες τη λεγόμενη «καθυστέρηση», δηλ. από 15 σε 17 μήνες!!! Αθεράπευτος και της πιο χυδαίας μορφής αντιζαχαριαδισμός.

Δεύτερο, τους μύθους πως το Κόμμα με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη δεν είχε δήθεν «ξεκαθαρίσει την κύρια μορφή του αγώνα» και πως τάχα «δεν χρησιμοποίησε τον ένοπλο αγώνα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας».

α) Ηγεσία «Κ»ΚΕ: «δεν ξεκίνησε αποφασιστικά το νέο ένοπλο αγώνα με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος…Δεν είχε ξεκαθαρίσει για αρκετό χρονικό διάστημα την κύρια μορφή του αγώνα αν ήταν ένοπλη ή ειρηνική..»( «Ρ», 26/8/2001)

β) Ηγεσία Μ-Λ ΚΚΕ: «Ο ένοπλος αγώνας 1946-49 χρησιμοποιήθηκε όχι σαν η ανώτερη εκείνη μορφή πάλης, που θα όφειλε να οδηγήσει στην κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας απ’ το επαναστατικό κίνημα, αλλά σαν ένα μέσο πίεσης για να εξαναγκαστεί ο μοναρχοφασισμός να αποδεχτεί μια «έντιμη δημοκρατική λύση «του εσωτερικού προβλήματος» ( «ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» 10 Οκτωβρίου 2002, σελ. 18). Οι νάνοι δεξιοί οπορτουνιστές ηγετίσκοι, εκτός από τη θλιβερή φήμη των λασπολόγων του Ζαχαριάδη, διεκδικούν τώρα κι εκείνη των αδίστακτών διαστρεβλωτών της γραμμής και δράσης του ΚΚΕ 1918- 55 με επικεφαλής το μεγάλο και αλύγιστο μπολσεβίκο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη.

Σχετικά με τον πρώτο μύθο της λεγόμενης «καθυστέρησης» του αντάρτικου – μύθος προερχόμενος από τον αποστάτη Μ. Βαφειάδη – πέρα από τη σαφή εντολή του Κόμματος για ανάπτυξη μαζικού αντάρτικου απ' τον Ιούλη του 1946 (βλ. ομιλία Κολιγιάννη στην 3η συνδιάσκεψη Οκτώβρης 1950 και μαρτυρίες Γ. Μπλάνα (Κίσσαβος), Γ. Μαλτέζου (Τζουμερκιώτης), Γ. Βοντίσιου (Γούσια), κλπ.) – ανάπτυξη που ως γνωστό σαμποταρίστηκε (φανερα και κρυφά) απ’ τα υπολείμματα της δεξιάς οπορτουνιστικής Σιαντικής ηγεσίας στο Κόμμα με «πρώτο και καλύτερο» τον Μ. Βαφειάδη και την παρέα του – έρχεται τώρα η συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, λίγους μήνες (3) αργότερα, να τον διαψεύσει – συγκρότηση – ίδρυση που προφανώς έγινε όχι για να επιβραδύνει – «καθυστερήσει»(!) μα ακριβώς αντίθετα: να επιταχύνει την ανάπτυξη μαζικού αντάρτικου.

Όσον αφορά τους δύο τελευταίους μύθους – πέρα από την απόφαση της 2ης Ολομέλειας του ΚΚΕ (12.2.1946) για ένοπλο αγώνα και τη σαφή εντολή του Κόμματος για μαζικό αντάρτικο από τον Ιούλη του 1945- είναι φανερό πως η ενοποίηση των Αρχηγείων σ’ ένα Αρχηγείο δηλ. στο «Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών» τον Οκτώβρη του 1946 διαψεύδει και αυτούς τους ψευδείς ισχυρισμούς των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών του «Κ»ΚΕ και των «αντιχρουστσοφικών» δεξιών οπορτουνιστών αντιζαχαριαδικών του Μ-Λ ΚΚΕ. Η ίδρυση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών δεν έγινε γιατί δεν είχε ξεκαθαρίσει η «κύρια μορφή του αγώνα «μα αντίθετα επειδή ακριβώς είχε ξεκαθαρίσει ότι η ένοπλη πάλη ήταν η κύρια μορφή του αγώνα, κι αυτό το στόχο κλήθηκε να προωθήσει η συγκρότηση του «Γενικού Αρχηγείου των Ανταρτών». Ούτε αποφασίστηκε η συγκρότηση του επειδή «ο ένοπλος αγώνας 1946- 49 δεν χρησιμοποιήθηκε σαν η ανώτερη μορφή πάλης για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας «αλλά ακριβώς για να εκπληρώσει αυτόν τον στόχο, γιατί αν ήταν να χρησιμοποιηθεί σαν «ένα μέσο πίεσης για να εξαναγκαστεί ο μοναρχοφασισμός να αποδεχτεί μια «έντιμη δημοκρατική λύση» του εσωτερικού προβλήματος», όπως ισχυρίζονται ψευδόμενοι (διαστρεβλώνοντας προκλητικά τη γραμμή του Κόμματος ) οι ηγετίσκοι του Μ-Λ ΚΚΕ, θα αρκούσαν γι’ αυτό το σκοπό τα μεμονωμένα Αρχηγεία.

Κλείνοντας αξίζει να σημειωθεί πως οι «Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ» αποτελούν πιστή αντιγραφή ως προς το περιεχόμενο (φραστικά μόνο διαφέρουν) των «Θέσεων» της προδοτικής κλίκας των Κολιγιάννη – Παρτσαλίδη -Δημητρίου – Φλωράκη κλπ. Όπως αυτές διατυπώνονται στο «Γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ (Απρίλης 1956), στο «Σαράντα Χρόνια του ΚΚΕ (1918-58), σελ. 642-665., Επιλογή Ντοκουμέντων , «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις 1958».

 


28 Οχτώβρη 1940
Ποιος πραγματικά είπε το "ΟΧΙ"

"Θα ρίψουμε μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων"

Στις 28 Οκτώβρη 1940 στις 5.30 το πρωί πολυάριθμες ιταλικές φασιστικές δυνάμεις επιτίθενται σε όλο το μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων , από τις βουνοκορφές του Γράμμου ως τις παραλιακές ακτές του Ιονίου Πελάγους (Ιόνιο ως τη λίμνη Πρέσπα), προηγήθηκε εντατική προπαρασκευή πυροβολικού και σφοδρός βομβαρδισμός της αεροπορίας τους.

Ο αιφνιδιασμός και η μεγάλη υπεροχή τους σε αριθμητική δύναμη και με σύγχρονα πολεμικά μέσα είχε ως αποτέλεσμα να εισβάλλουν στο ελληνικό έδαφος από πολλά σημεία. Η υπεροχή των ιταλικών δυνάμεων κυρίως σε πυροβολικό, άρματα κα ι αεροπορία ήταν συντριπτική. (βλ.σελ.2(1)).

«Ο Ελληνικός στρατός πρόβαλε ηρωική αντίσταση παντού αναπληρώνοντας με το μαχητικό του φρόνημα και την ασύγκριτη ανδρεία του τις ανεπαρκείς δυνάμεις και την τέλεια σχεδόν ανυπαρξία αεροπορίας και αρμάτων μάχης»(βλ. σελ 63 (2)). Την ίδια περίοδο , Οκτώβρης 1940, σε έκθεση του ΓΕΣ μεταξύ άλλων σημειώνεται «…αντιαεροπορικόν ουχί επαρκές. Αντιαρματικόν τοιούτον διετίθετο ελάχιστόν… Γενικώς από απόψεως τροφίμων και νομής κατά την κήρυξιν του πολέμου, δεν υπήρχον αποθέματα γενικής εφεδρείας. Αι ανάγκαι του στρατού εκστρατείας απήτουν μέγαν αριθμόν αυτοκινήτων ανερχομένων εις 7.000 περίπου έναντι των υπαρχόντων 600 της Στρατιωτικής Υπηρεσίας… Κατά την έναρξιν του πολέμου η Ελληνική Αεροπορία διέθετεν εις καλήν κατάστασιν τον κάτωθι αριθμόν αεροσκαφών : 38 αεροσκάφη διώξεως, 9 αεροσκάφη ελαφρού βομβαρδισμού και αναγνωρίσεως, 18 βομβαρδισμού, 50 παρατηρήσεως και στρατιωτικής συνεργασίας…» (βλ. σελ. 65 (2))έναντι 400 αεροσκαφών βομβαρδισμού – διώξεως των ιταλών (βλ. σελ. 2 (1)).

Ο πόλεμος αυτός απέδειξε τον ηρωισμό και το αντιφασιστικό πνεύμα των ελλήνων αλλά και απομυθοποίησε τη χυδαία προπαγάνδα της δικτατορίας του Ι. Μεταξά, η οποία επί μια τετραετία είχε ως στόχο την εξαπάτηση του λαού ( πέρα από την ωμή βία, τρομοκρατία, φυλακές, εξορίες κλπ) και προσπαθούσε να του καλλιεργήσει την ψευδή εντύπωση ότι μεριμνούσε ανελλιπώς για τον εξοπλισμό του στρατού και την ασφάλεια της χώρας.

Η δοκιμασία του πολέμου απέδειξε την απροετοιμασία της χώρας προς τον πόλεμο, την οποία αναγκάστηκαν να ομολογήσουν αργότερα κορυφαίοι στρατιωτικοί ηγήτορες των κατά ξηρά και θάλασσα μονάδων στα απομνημονεύματά τους (Παπάγος, ναύαρχος Σακκελαρίου κ.α ) και κυρίως έφερε σε φως τις τρομερές λαθροχειρίες της δικτατορίας στον πολυδιαφημιζόμενο έρανο για την ενίσχυση της αεροπορίας. Εκατομμύρια επί εκατομμυρίων είχαν «φαγωθεί», είχαν καταχραστεί.

Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο διαθέτονας μερικά απαρχαιωμένα γαλλικής και πολωνικής κατασκευής αεροπλάνα, τα οποία το δημόσιο είχε προμηθευτεί πριν της δικτατορίας του Ι. Μεταξά. (βλ. σελ 12 (3))

Πριν από την επίθεση είχε προηγηθεί ιταλικό τελεσίγραφο στον τότε δικτάτορα Ι. Μεταξά στις 28/10/1940 στις 3.00 το πρωί από τον ιταλό πρέσβη στην Αθήνα Γράτσι, το οποίο και απέρριψε.

¨Ήταν ένα κυνικό διπλωματικό έγγραφο με σκηνοθετημένες κατηγορίες και αξιώσεις για παραχωρήσεις εδαφικών στρατηγικών σημείων της χώρας μας, που καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν μπορούσε να δεχτεί.

Τίποτε πιο φυσικό να το απορρίψει και ο Μεταξάς ( βλ. σελ.53 (2)). Ανάμεσα στα άλλα στο τελεσίγραφο τονίζονταν τα εξής : «… το δικαίωμα να καταλάβει δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων ( Ιταλίας) δια την διάρκεια της σημερινής προς την Αγγλία ρήξεως, ορισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους» (βλ.σελ 178(4)). Φυσικά ο Ι. Μεταξάς δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά διότι αν δεχόταν το τελεσίγραφο τότε θα ανατρεπόταν από το Βασιλιά και τους άγγλους που τον είχαν τοποθετήσει δικτάτορα για να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους την περίοδο αυτή απέναντι στην Ιταλία.

Αλλά το σημαντικότερο ο αδούλωτος και αλύγιστος λαός μας θα συνέχιζε τον αγώνα κάτι που φυσικά έκανε με ηρωισμό και αυταπάρνηση λέγοντας το πραγματικό ΟΧΙ στη φασιστική εισβολή γράφοντας με το αίμα του νέες σελίδες ηρωισμού και θυσιών κάτω από δύσκολες συνθήκες, λάσπη , χιόνια, βροχές, πείνα, κρυοπαγήματα και μύριες άλλες κακουχίες στα αλβανικά βουνά – μέτωπο.

Αλλά και στη συνέχεια στην κατοχή και στην Εθνική Αντίσταση με επικεφαλής τα ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Ο Ι, Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο χωρίς όμως να πιστεύει στη νίκη του ελληνικού λαού, αλλά για να ριχτούν απλά μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων. Στις 30. 10.1940 δήλωνε στους δημοσιογράφους: «Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήσει έστω και χωρίς καμιάν ελπίδα νίκης» (βλ. σελ. 181(4) και σελ.56(2)).

Στο ίδιο πνεύμα ο αρχηγός του ΓΕΣ Α. Παπάγος λίγες μέρες πριν την ιταλική επίθεση είχε δηλώσει στον επιτελάρχη του ΤΣΔΜ συνταγματάρχη Γεωργούλη ότι αν μας επιτεθούν οι Ιταλοί «θα ρίψωμεν μερικές τουφεκιές δια την τιμήν των όπλων»(βλ. σελ 181(4)). Η δικτατορία του Μεταξά δεν πολεμούσε ούτε για τη δόξα αλλά μόνο γιατί έπρεπε και δεν μπορούσε να κλάνει αλλιώς, να ρίξει μόνο μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων.

Σχετικά με αυτό ο υποστράτηγος Π. Πετρόπουλος , Διευθυντής τότε του ΙΙΙ Γραφείου επιχειρήσεων της VIII Μεραρχίας που αντιμετώπισε το κύριο βάρος της εχθρικής επίθεσης στην Ήπειρο, γράφει: «Η Ανώτατη ηγεσία δεν επίστευεν εις την νίκην, αλλά ήθελεν να ρίψωμεν μερικούς πυροβολισμούς δια την τιμήν των όπλων μας» (βλ.(5)-σελ.56(2)-σελ 79(6)).

Διαμετρικά αντίθετη ήταν η στάση του λαού.

Όταν το πρωί στις 28/10/1940 μαθεύτηκε από τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο η ιταλική επίθεση , η ψυχραιμία, το θάρρος και η αποφασιστικότητα κυριαρχούσε στο λαό. Όχι μόνο οι έφεδροι καλούνταν στα όπλα αλλά χιλιάδες εθελοντές όλων των ηλικιών έτρεχαν να παρουσιαστούν στα κέντρα επιστράτευσης που ορίστηκαν σε όλη τη χώρα, στα οποία σχηματίστηκαν τεράστιες ουρές.

Στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις συγκροτήθηκαν αυθόρμητα μεγάλες διαδηλώσεις αποδοκιμασίας της φασιστικής Ιταλίας και του δικτάτορα Μουσολίνι , κλπ (βλ. σελ 58(2)). Όλη αυτή η εικόνα της μεγαλοπρέπειας του λαού για την πάλη και την νίκη που πραγματικά είπε όχι στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, τρόμαξε το δικτάτορα Ι. Μεταξά, που στο ημερολόγιό του έγραφε: «Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη» (βλ. σελ 181 (4)) Ο λαός ενωμένος, παρά τις καταπιέσεις, τις φυλακές, τις εξορίες, τις πικρίες, τους διαχωρισμούς από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, βρέθηκε έτοιμος να πολεμήσει τους επιδρομείς παρά τη φιλοφασιστική και φιλοναζιστική προπαγάνδα του καθεστώτος (βλ. σελ 181-2 (4)), το οποίο καλλιεργούσε και επέβαλε το θαυμασμό στα φασιστικά καθεστώτα της Ιταλίας και της Γερμανίας. «Ο ελληνικός λαός εκλήθη να αντιμετωπίση τον ιταλικόν φασισμόν και τον γερμανικόν εθνικοσοσιαλισμόν, αφού επί μία τετραετία εδιδάσκετο ότι τα καθεστώτα ταύτα ήσαν αι μορφαί πολιτικής διακυβερνήσεως του μέλλοντος» (βλ. σελ 474-475- σελ 143 )

Αλλά και την τελευταία στιγμή ο Μεταξάς όχι μόνο δεν πίστευε στη νίκη αλλά και είχε αυταπάτες ότι δεν θα μας επιτεθεί η Ιταλία.

Το γεγονός αυτό φαίνεται στις σημειώσεις του προσωπικού του ημερολογίου, ανεξάρτητα που όλα τα τηλεγραφήματα από τις Πρεσβείες που έφταναν μιλούσαν για επίθεση. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω που έστειλε ο Ι. Πολίτης από τη Ρώμη στις 23/10.1940 «κατά πληροφορίας στρατιωτικής πηγής προστίθεται ήδη και χρονικός προσδιορισμός μεταξύ 25 και 28 τρέχοντος δια την εκδήλωσίν της εναντίον της Ελλάδος ενεργείας». ( Βλ.σελ. 176 (4))

Φυσικά πριν η ηγεσία του ΓΕΣ με την κατάληψη της Αλβανίας από την Ιταλία τον Απρίλη του 1939 έβλεπε τον κίνδυνο της ιταλική επίθεση χωρίς όμως ο Μεταξάς να παίρνει μέτρα όταν του ζητήθηκε. Χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του στις 9/10/1940 έγραφε « « Παπαδήμας, Παπάγος. Εξωφρενικά αιτήματα! Επιστράτευσις, προμήθεια 584 εκατομμύρια!..» (βλ. σελ.149(4)).

Είχε προηγηθεί βομβαρδισμός στις 12.7.1940 από τρία ιταλικά αεροπλάνα του βοηθητικού του Ελληνικού Στόλου «Ωρίων» καθώς και στο αντιτορπιλικό «Ύδρα». Στις 30.7.1940 ρίχνονται 4 βόμβες εναντίον ελληνικού αντιτορπιλικού στον Κορινθιακό. Στις 2.8. 1940 ιταλικό αεροπλάνο ρίχνει βόμβες εναντίον πλοίου της οικονομικής αστυνομίας 1 χιλ. από το φάρο της Λαγούσας. Στις 15.8.1940 βυθίζεται το καταδρομικό «Έλλη».

Από την πλευρά της δικτατορίας για να μην εξοργίσει το Μουσολίνι και να μην μεγαλώσει την ανησυχία της ελληνικής κοινή γνώμης απαγορεύεται να δημοσιευτεί οποιαδήποτε πληροφορία για τις ιταλικές προκλήσεις (βλ.154.(4)).Έγιναν βέβαια διακοινώσεις διαμαρτυρίας στην Ιταλία, αλλά Ιταλοί τους «έγραψαν» κανονικά γιατί είχαν τα σχέδιά τους.

Οι αυταπάτες του Μεταξά συνεχίζονταν όταν ακόμη μετά τον τορπιλισμό του «Έλλη» στις 15.8.1940 ο Παπάγος με την ιδιότητα του αρχηγού του ΓΕΣ του ζήτησε να παρθούν ορισμένα μέτρα. Ο Μεταξάς τα απέρριψε, αλλά για να δικαιολογήσει τη στάση του απευθύνθηκε στη Γερμανία του Χίτλερ για να τον συμβουλευτεί, που φυσικά η απάντηση από τη Γερμανία ήταν αρνητική, να μην κάνει τίποτε» (βλ. 49-50(2)).

Ο Παπάγος σημειώνει : «Ουδέποτε η κυβέρνησις μεταξύ των σκοπών της μιας προπαρασκευής είχε θέσει και τον της αντιμετωπίσεως ενός πολέμου κατά της Ιταλίας. Οπότε όμως τον Απρίλιο του 1939 τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αλβανίαν, το ζήτημα της αντιμετωπίσεως του ιταλικού κινδύνου εν αμέσω ή προσεχεί μέλλοντι ετίθετο πλέον όμως από στρατιωτικής πλευράς» (βλ. σελ. 78 (6)).

Ανακεφαλαιώνοντας όλα αυτά για το ποιος είπε πραγματικά το ΟΧΙ αλλά και απαντώντας σε όλους εκείνους τους απολογητές και υμνητές της δικτατορίας του Ι. Μεταξά, που θέλουν να τον παρουσιάσουν σαν έναν άνθρωπο με αρετές, με θάρρος και αποφασιστικότητα, αλλά και αμέσως μετά την κήρυξιν του πολέμου, ο γνωστός ιστορικός Γ. Κορδάτος γράφει σε δημοσιεύματά του:

 «.. Ο Μεταξάς κανένα ΟΧΙ δεν είπε στον Ιταλό πρεσβευτή. Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός λαός και στο αλβανικό μέτωπο και ύστερα στον καιρό της κατοχής με την Εθνική Αντίσταση…Ο Μεταξάς δεν έπαιξε τον ιστορικό ρόλο που καλούσαν οι περιστάσεις να παίξει. Ως την τελευταία στιγμή έλπιζε πως ο Μουσολίνι δεν θα μας επιτίθονταν , γιατί πολλά περίμενε από τον Χίτλερ που τον πίστευε για φίλο και προστάτη της Ελλάδας! Γι ‘ αυτό όταν στις 4 το πρωί της 28 Οκτώβρη 1940 τον ξύπνησε ο Ιταλός Πρεσβευτής Γκράτσι για να του επιδώσει το τελεσίγραφο δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο – έτσι διηγείται ο Γκράτσι που κατά τα άλλα γράφει με πολλή συμπάθεια για το Μεταξά - άρχισε τις φιλοφρονήσεις. Άμα δε διάβασε το τελεσίγραφο ούτε αγρίεψε, ούτε κράτησε την ψυχραιμία του, ούτε βρήκε δύο λέξει από εκείνες που μένουν ιστορικές για να πει για λογαριασμό της Ελλάδας, παρά δάκρυσε.. (βλ.(8),σελ.57-58(2)). Όταν τελείωσε το διάβασμα του φασιστικού τελεσιγράφου( διηγείται ο ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι) «κοίταξε κατάματα το Γκράτσι και με συγκινημένη αλλά σταθερή φωνή του είπε στα γαλλικά: ώστε έχω πόλεμο»! (βλ.σελ.58(2)).

Με το ξέσπασμα του πολέμου οι 600 δεσμώτες κομμουνιστές της Ακροναυπλίας με υπόμνημά τους στις 29 Οκτώβρη 1940 διεκδικούσαν την τιμή να υπερασπίσουν την πατρίδα προτάσσοντας τα στήθη τους στους εισβολείς, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Η δικτατορία απέρριψε το υπόμνημά τους απαντώντας αρνητικά.

Ανάλογα υπομνήματα στάλθηκαν από τους φυλακισμένους και εξόριστους από την Κέρκυρα, Φολέγανδρο, Κίμωλο, Σίκινο, Ασβεστοχώρι, κλπ τα οποία απορρίφθηκαν από τη δικτατορία (βλ. (9)).Η αρνητική απάντηση της δικτατορίας είχε ως αποτέλεσμα πολλοί δεσμώτες αγωνιστές στους τόπους εξορίας να πεθάνουν από τη φοβερή πείνα του 1941. Εκατοντάδες άλλοι να παραδοθούν από τη δικτατορία στα κατοχικά στρατεύματα και να εκτελεστούν από τους Γερμανούς στην Καισαριανή στην Αθήνα, στο στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα σημεία. Το σημαντικότερο από όλα όμως που ήταν η συνισταμένη της τοποθέτησης των κομμουνιστών της Ελλάδας, αλλά και κάθε προοδευτικού ανθρώπου για τον πόλεμο και την φασιστική εισβολή ήταν το ανοιχτό γράμμα προς το λαό της Ελλάδας του ΓΓ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη , το οποίο γράφτηκε στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας υπό τύπο μανιφέστου προς τον ελληνικό λαό και δημοσιεύτηκε στον τύπο στις 2/11/1940.

Το Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη ήταν ξεκάθαρο και χωρίς περιστροφές. Έβαζε ζήτημα προοπτικής «μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό». Ουσιαστικά το γράμμα έθετε τις βάσεις για τη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), που ακολουθήθηκε στη συνέχεια και γιγαντώθηκε στο λαό για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά. (Το ιστορικό Γράμμα του Ζαχαριάδη δημοσιεύεται παραπάνω).

Με την κατάληψη της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής τον Απρίλη 1941 ο Νίκος Ζαχαριάδης παραδόθηκε από την Ελληνική Ασφάλεια στους γερμανούς και μεταφέρθηκε στο Νταχάου από το οποίο απελευθερώθηκε το 1945 και επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη Μάη του ίδιου έτους.

Ο πόλεμος του 1940-41 με τους ιταλούς χωρίζεται από το ΓΕΣ σε τρεις χρονικές περιόδους.

Η πρώτη αφορά το διάστημα 28/10/1940 έως τις 13/11/1040 κατά το οποίο έχουμε την επίθεση της Ιταλίας, την κατάληψη ελληνικών εδαφών και στη συνέχεια οι ελληνικές δυνάμεις έως τις 13/11/1940 είχαν αποκαταστήσει στο μεγαλύτερο μέρος το εθνικό έδαφος, στην περιοχή της Κόνιτσας και τις διαβάσεις των συνόρων. Παράλληλα από 1-13/11/1940 στη ΒΔ Μακεδονία οι Ελληνικές δυνάμεις με αντεπιθέσεις πέτυχαν να καταλάβουν υψώματα πέρα από τα σύνορα.

Η δεύτερη περίοδος είναι από 14/11/1940 έως 6/1/1941. Έχουμε γενικά αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων με εντυπωσιακά αποτελέσματα (βλ.σελ 3-4 (1)).

Η Τρίτη περίοδος είναι από 7/1/1941 έως τις 26/3/1941. Στο διάστημα αυτό στον κεντρικό τομέα του μετώπου έγιναν οι σκληρότεροι και οι πιο αιματηροί αγώνες των Ελλήνων και Ιταλών. Κατά τη διάρκεια αυτή σημειώθηκαν πάρα πολλές μεγάλες επιθέσεις των ιταλών, χωρίς να σπάσουν την άμυνα των ελλήνων. Στη συνέχεια , ως τις 9/4/1941 που διατάχθηκε η αναστολή των πολεμικών επιχειρήσεων στο Αλβανικό μέτωπο λόγω της γερμανικής εισβολής η κατάσταση στο μέτωπο δεν παρουσίασε αξιόλογες μεταβολές ( βλ. σελ 5-7(1))

Στις 6/4/1941 στις 5.15 το πρωί άρχισε αιφνιδιαστικά η γερμανική επίθεση στην Ελλάδα και στη Νότια Γιουγκοσλαβία με αποτέλεσμα στις 9/4/1941 στις 8 το πρωί η Θεσσαλονίκη να παραδίδεται στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και στις 27/4/1941 στις 8.10 το πρωί να μπαίνουν στην Αθήνα.

Έως τις 30/4/1941 καταλήφθηκε η ηπειρωτική Ελλάδα και μέχρι τις 5/8/1941 σε συνεργασία με τους Ιταλούς τα διάφορα νησιά και στις 20-31/5/1941 διεξήχθη η Μάχη της Κρήτης. Κατά το διάστημα αυτό στις 21/4/1941 ο επικεφαλής στρατηγός Γ. Τσολάκογλου και με τις ευλογίες του μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα υπέγραψε συνθηκολόγηση με τους γερμανούς, οι οποίοι διόρισαν πρώτο κατοχικό πρωθυπουργό τον Γ. Τσολάκογλου. Την άλλη μέρα της συνθηκολόγησης ο Βασιλιάς και η κυβέρνησή του με πρωθυπουργό τώρα τον Εμμ. Τσουδερό που είχε διοριστεί την προηγούμενη, την κοπάνισε στην Κρήτη και στη συνέχεια στην Αίγυπτο, φυσικά με γεμάτα τα μπαγκάζια τους με χρήμα και χρυσό. Την περίοδο αυτή μέσα στις πολλές πράξεις προδοσίας, αποσύνθεσης και διάλυσης που χαρακτηρίζουν τους κύριους φορείς και ανώτερους τιτλούχους του καθεστώτος της Αθήνας, τις τελευταίες εκείνες μέρες πριν την είσοδο των γερμανών στην Αθήνα σημειώθηκε μια από τις πιο ατιμωτικές και απάνθρωπες πράξεις τους. Παράδωσαν τους πρώτους αντιστασιακούς, τους πρώτους αγωνιστές του αντιφασιστικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος,2000 περίπου εξόριστους και φυλακισμένους δεσμώτες του ελληνικού μοναρχοφασισμού στους γερμανούς εισβολείς από τους οποίους τους πιο πολλούς τους εκτέλεσαν σε διάφορα σημεία της χώρας (βλ.σελ 108(2)).

Με την επίθεση των ιταλών στις 28/10/1940 κι ενώ τα παιδιά του λαού πολεμούσαν κάτω από μύριες δυσκολίες και χύνανε το αίμα τους για τη λευτεριά, στην Αθήνα κάποιοι άλλοι το γλεντούσαν . Πρόκειται για τους αξιωματούχους της φασιστικής νεολαίας της ΕΟΝ του Ι. Μεταξά οι οποίοι γύριζαν με τις κούρσες στην Αθήνα με μαύρες στολές και τις γυαλιστερές τους μπότες, γλεντούσαν στα πολυτελή γραφεία τους με το κονιάκ, τα σύκα, τα γλυκά που πρόσφερε ο λαός για τους φαντάρους, σπαταλώντας τα λεφτά που έδινε ο κόσμος από το υστέρημά του.

Συνέχιζαν την κραιπάλη τους με άφθονο κρασί και ποτό στα οργιαστικά τους συμπόσια των βαθμοφόρων της ΕΟΝ. Μετά την κατάρρευση βρέθηκαν ολόκληρες αποθήκες της ΕΟΝ με δέματα συγκεντρωμένα από την αρχή του πολέμου που οι «ηγέτες» της φασιστικής νεολαίας περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να τα πουλήσουν, όσα είχαν μείνει βέβαια, διότι τα περισσότερα τα είχαν ήδη δώσει στο εμπόριο ή τα είχαν μοιράσει μεταξύ τους.

Την ίδια στιγμή που ο ελληνικός λαός έκανε ένα τιτάνιο αντιφασιστικό αγώνα ενάντια των δύο αυτοκρατοριών του Χίτλερ και του Μουσολίνι, οι «πατριώτες» της ΕΟΝ επιδίδονταν με μανία στο μοίρασμα της περιουσίας της Οργάνωσης, η οποία είχε γίνει από τη φορολογία και το αίμα του καταδυναστευόμενου λαού. Έπιπλα πολυτελή από μαόνι, βελούδινες κουρτίνες, λουξ πολυθρόνες, ντιβάνια, γραφομηχανές, ντουλάπια, ραδιογραμμόφωνα, ποδήλατα μοιράζονταν μέσα σε ένα «σκληρό αγώνα» για τη λεία ανάμεσα στους μεγιστάνες της ΕΟΝ.

Αυτή ήταν η περίφημη ηγεσία της φασιστικής νεολαίας του Ι. Μεταξά που την καθοδηγούσε ο ίδιος και θα δημιουργούσε «μια Ελλάδα νέα», η οποία διαλύθηκε σαν χάρτινος πύργος πριν ακόμη μπουν οι Γερμανοί κατακτητές στη χώρα μας.

Φυσικά δεν βρέθηκε ούτε ένας πυρήνας, ούτε μια ομάδα, ούτε ένα ανώτατο στέλεχος της ΕΟΝ που να αισθανθεί το εθνικό του καθήκον, να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια ομάδα, κάτι να κάνει , να προβάλλει αντίσταση στους κατακτητές. Αντίθετα υπάρχουν πάρα πολλά ονόματα από αυτούς που είχαν γίνει ανοιχτά συνεργάτες των κατακτητών , όπως ο σκληρός πυρήνας της ΕΟΝ, που εντάχθηκε στη φασιστική ΕΣΠΟ, η οποία χρηματοδοτούνταν από τη Γκεστάπο και τους χρησιμοποιούσε ως καταδότες(βλ.14) και ήταν φυσικό και επόμενο , διότι αυτά τα στελέχη κουβαλούσαν μέσα τους αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό και αντικομμουνιστικό δηλητήριο επειδή διαπαιδαγωγούνταν από τη φάλαγγα του Ι. Μεταξά. Αντίθετα από το κομμάτι εκείνα που απελευθερώθηκα από τα δεσμά της φασιστικής ΕΟΝ και κυρίως εκείνο που καταδίκαζε, βασάνιζε, και δολοφονούσε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ι. Μεταξά και τους ονόμαζε «προδότες» (βλ. σελ 201-202(2)) οργανώθηκε η αντίσταση της νεολαίας στα πλαίσια της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ ,η θρυλική ΕΠΟΝ ,με 640.000 νεολαίους αγωνιστές σε όλη τη χώρα κατά τη διάρκεια της κατοχής 1940-41.

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-41 σκοτώθηκαν 11.911(οπλίτες,αξιωματικοί) και εξαφανίστηκαν 1.342,συνολικά 13.253. Κατά τη διάρκεια του ελληνο-γερμανικού πολέμου (μαζί και η μάχη της Κρήτης) σκοτώθηκαν 1.437 και εξαφανίστηκαν 458. Στους δύο αυτούς πολέμους συνολικά σκοτώθηκαν 13.348 και εξαφανίστηκαν 1.800 σύνολο δηλαδή 15.148 οπλίτες και αξιωματικοί (βλ.σελ15-16(1)).

Την ιστορία την φτιάχνουν και τη γράφουν οι λαοί με τους αγώνες τους, το αίμα τους και τη δράση τους. Φυσικά ο ρόλος της προσωπικότητας του ηγέτη είναι σημαντικός κάτι που ο Μεταξάς ως δικτάτορας δεν μπορούσε να είναι διότι με τη βία και την απάτη καλλιεργούσε για 4 χρόνια στο λαό τα φασιστικά, ναζιστικά πρότυπα χωρίς να πιστεύει στο λαό αλλά ούτε και στη νίκη και φυσικά όμως φοβόταν το λαό , ο οποίος είπε το πραγματικό «ΟΧΙ» πρώτα στο αλβανικό μέτωπο με τους ιταλούς και στη συνέχεια με τους γερμανούς και μετά στην κατοχή με την αντίσταση των ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

Εξάλλου τα στελέχη της κυβέρνησης Μεταξά και όλος ο περίγυρος του Βασιλιά φρόντισαν γρήγορα να την κοπανήσουν στην Αίγυπτο με γεμάτες βαλίτσες από χρήματα. Κλείνοντας το κεφάλαιο αυτό αξίζει να παραθέσουμε δύο αποσπάσματα για τη νίκη του ελληνικού λαού στον πόλεμο του 1940-41. “ Συνηθίζουμε να λέμε: «οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες», στο μέλλον θα λέμε «οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες»” (βλ(12)). Παράλληλα οι σοβιετικοί δήλωναν : «Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πάνοπλων και νικήσατε. Επολεμήσατε μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήτο δυνατον να γίνει αλλοιώς, διότι είσθε έλληνες. Ως ρώσοι εκερδίσαμε χάριν εις την θυσίαν σας χρόνον δια να αμυνθώμεν. Σας ευγνωμονούμεν,» (βλ.13)

Τέλος, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η κυρίαρχη αντιδραστική αστική τάξη στην πιο κρίσιμη στιγμή για το λαό και τον τόπο πρόδωσε τα εθνικά συμφέροντα και συνεργάστηκε με τους ναζιφασίστες κατακτητες.


Βιβλιογραφία:

1) Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού στρατού κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο1940-45,Έκδοση της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΓΕΣ) Αθήνα 1990

2) 1940-45 Ιστορία της Αντίστασης τόμος Α’(επιμέλεια Β.Γεωργίου) «Αυλός», Αθήνα 1979

3) Τάσος Βουρνάς: Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, τομ. Γ’ εκδ. Πατάκη (Τρίτη έκδοση) Αθήνα 1999

4) Λιναρδάτος Σπύρος: Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ. Προσκήνιο (Β’ έκδοση), Αθήνα 1993.

5) Εφημερίδα «Ακρόπολις» 28/10/1959, Αθήνα.

6) Στ’ άρματα! Στ’ άρματα! Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης τομ Α’ εκδ. Γιαννικός Αθήνα (ΧΧ).

7) Δάφνης Γρ. Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων τομ. Β’

8) Γ. Κορδάτος: Το Φασιστικό τελεσίγραφο και το «Όχι» του Μεταξά

9) «Ριζοσπάστης», 28/10/1945, Αθήνα

10) «Η Αυγή» 28/10/1966, Αθήνα

11) Εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα», 2/11/1940, Αθήνα

12) Λιναρδάτος Σπύρος: 4η Αυγούστου, Β’ ‘εκδοση, Θεμέλιο, Αθήνα 1980

13) Εφημερίδα "Manchester Guardian", 19/4/1941, Αγγλία

14) Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας, 27/4/1942 ΕΣΣΔ

15) Κωστόπουλος Τάσσος: Οι ‘Ελληνες οπαδοί του Ράιχ, εφημερίδα "Πολεμικός Τύπος", φυλ.23/2002 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ιστορικό Γράμμα Ζαχαριάδη: μυθεύματα χρουστσοφικών και άλλων οπορτουνιστών

Προαναγγελθείσα τρομοκρατική σύλληψη Γ. Σερίφη

Δημοτικές-Νομαρχιακές Εκλογές: Αντιδραστική στροφή

Αλεξάντρ Ζινόβιεφ: Τεράστια υπηρεσία του σταλινισμού

56 χρόνια απ' τη συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών (28.10.1946)

Ο όρκος του μαχητή του ΔΣΕ

28 Οχτώβρη 1940: Ποιος πραγματικά είπε το "ΟΧΙ"

 

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55