Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 146 15-30/11/2002Αρ. Φύλ. 146 15-30 Νοέμβρη 2002
Αμερικανο-αγγλικής έμπνευσης
«σχέδιο Ανάν» για την Κύπρο
Ισχυρές πιέσεις στη χώρα μας

Η Κύπρος εδώ και 30 περίπου χρόνια παραμένει υπό στρατιωτική κατοχή μετά την κατάληψη του βόρειου τμήματός της από τα τουρκικά στρατεύματα, καταλύθηκε ως ενιαίο ανεξάρτητο κράτος και στη συνέχεια με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους του Ντεκτάς διατηρείται ως τα σήμερα η de facto διχοτόμησή της.

Την κύρια ευθύνη για την 30χρονη μαρτυρική πορεία της Κύπρου και του λαού της -και των δυο κοινοτήτων (ελλήνων-τούρκων)- έχει το προδοτικό φασιστικό καθεστώς της Ελλάδας που, με εντολή των αμερικανών ιμπεριαλιστών, ανέτρεψε  με στρατιωτικό πραξικόπημα τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση Μακαρίου και έδωσε έτσι το πρόσχημα στους στρατοκράτες της Άγκυρας, οι οποίοι πάλι με εντολή των ΗΠΑ, να προχωρήσουν σε στρατιωτική εισβολή και κατάληψη του βόρειου τμήματος του νησιού, κατάληψη που διατηρείται ως τις μέρες μας.

Αλλά και όταν πρωτοσυγκροτήθηκε ως «ανεξάρτητο»(!) κράτος οι προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου των Καραμανλής-Αβέρωφ έδιναν το δικαίωμα επέμβασης στα εσωτερικά της Κύπρου στις διαβόητες «τρεις εγγυήτριες δυνάμεις» (Αγγλία-Ελλάδα-Τουρκία).

Παρόλο που πέρασαν σχεδόν 30 χρόνια από την κατάληψη της Κύπρου δεν κατέστη δυνατό να λυθεί το Κυπριακό εξαιτίας πρωταρχικά των επεμβάσεων των ξένων και του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, κυρίως ΗΠΑ-Αγγλίας, που διατηρούν βάσεις στο νησί και εξαιτίας της συνέχισης της στρατιωτικής κατάληψης τμήματος του νησιού από την Τουρκία καθώς και του ανταγωνισμού των αντιδραστικών αστικών τάξεων των δυο χωρών Ελλάδας-Τουρκίας.

Το αμερικανο-αγγλικής έμπνευσης «σχέδιο Ανάν» είναι ένα συμβιβαστικό σχέδιο που εκφράζει τον ανταγωνισμό μεταξύ των αμερικανο-άγγλων και των ιμπεριαλιστών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντανακλά το σημερινό επίπεδο συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των ιμπεριαλιστών και είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις επιδιώξεις και τα σχέδια των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και την προώθηση-επίσπευση του καθορισμού ημερομηνίας για έναρξη συνομιλιών ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το «σχέδιο Ανάν», πέρα απ' τον τελεσιγραφικό του χαρακτήρα, δε λύνει το Κυπριακό επειδή δεν διασφαλίζει:

α) την άρση της διχοτόμησης και την ύπαρξη ενιαίου κράτους (και των δυο κοινοτήτων).

β) την αποχώρηση όλων των τουρκικών δυνάμεων κατοχής.

γ) δεν καταργεί τη δυνατότητα επέμβασης των λεγόμενων «τριών εγγυητριών δυνάμεων» (Αγγλίας-Ελλάδας-Τουρκίας) στα εσωτερικά του κυπριακού κράτους και

δ) πολύ περισσότερο δεν απαλλάσσει το νησί απ' την ξένη ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τις στρατιωτικές βάσεις που υπάρχουν σ' αυτό.

Το κυπριακό είναι πρωταρχικά πρόβλημα του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) και όχι τον έξαλλων αντιδραστικών εθνικιστικών-σοβινιστικών κυρίαρχων αστικών κύκλων Ελλάδας-Τουρκίας, άμεσα υπεύθυνων για τις προδοσίες και τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί σε βάρος της Κύπρου, μ' άμεσο επακόλουθο την τραγωδία ολόκληρων δεκαετιών του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων), που όψιμα καμώνονται ότι ενδιαφέρονται για τη «λύση»(!) του, ενώ στην πραγματικότητα κινούνται στην κατεύθυνση της διατήρησης και διαιώνισης της ήδη υπάρχουσας de facto διχοτόμησης του νησιού.

Η ντόπια ξενόδουλη αντιδραστική αστική τάξη που εκφράζεται κυρίως απ' τα δυο μεγάλα αστικά κόμματα, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, δέχεται τις έντονες και αφόρητες πιέσεις των ιμπεριαλιστών και είναι έτοιμη για όποιους «συμβιβασμούς» και παραχωρήσεις στα σχέδια και τις απαιτήσεις τους.

«Ενδιαφέρεται»(!) και δημαγωγεί για την Κύπρο και το αντιδραστικό φεουδαστικό ιερατείο με επικεφαλής το χουντοΧριστόδουλο που «ξέχασε»(!) ότι τα αγαπημένα τους αφεντικά, οι φασίστες χουντικοί αξιωματικοί, ήταν εκείνοι που διέπραξαν την προδοσία και προκάλεσαν την συμφορά του Κυπριακού λαού. Ευλόγησαν τότε αυτή την προδοσία και τώρα καμώνονται τους «υπερασπιστές»(!) των εθνικών συμφερόντων και πραγματοποιούν εκστρατευτικές αποστολές-σταυροφορίες στην Κύπρο και από κοντά τους τρέχουν οι έξαλλοι εθνικιστές Τσοβολο-Αρσένηδες κλπ. - υποτακτικοί του ιμπεριαλισμού και υπερασπιστές-υμνητές της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης - κάνοντας επικίνδυνες τυχοδιωκτικές «πατριωτικές»(!) ασκήσεις -σαν αυτές που γνώρισε ο λαός μας στο παρελθόν και που τις πλήρωσε πολύ ακριβά με καταστροφικές συνέπειες για τον τόπο - για τη «σωτηρία του ελληνισμού και των χαμένων πατρίδων»!!!

 


Η ΔΕΞΙΑ ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ - ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ «Κ»ΚΕ - ΝΔ

«Τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν πάρα πολύ κακά» Χάρης Παπαμάργαρης

Η διαπίστωση αυτή του συνεργαζόμενου με το «Κ»ΚΕ Χ. Παπαμάργαρη, η οποία περιέχεται σε ομιλία του στην  «εκδήλωση-συζήτηση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών» («Ρ» 8.11.2002) που αφορούν το χρουστσοφικό  «Κ»ΚΕ, είναι πέρα για πέρα σωστή και συνάμα αποτελεί διαπίστωση τόσο των μελών όσο και των χιλιάδων οπαδών αυτού του κόμματος.

Το ερώτημα που «βασανίζει» και απασχολεί πολλούς αγωνιστές είναι: γιατί αυτή η παταγώδης αποτυχία στις δημοτικές εκλογές αλλά και η συνεχιζόμενη συρρίκνωση των δυνάμεων του «Κ»ΚΕ; -αποτυχία που συστηματικά, απελπισμένα και ανεπιτυχώς προσπαθεί με ταχυδακτυλουργικά τεχνάσματα να αποκρύψει απ' τα μέλη-οπαδούς της η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα. Γιατί μεγάλες μάζες εργατών-εργαζομένων και αγροτών «γυρίζουν» τις πλάτες τους τα τελευταία χρόνια, αλλά και στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, στο «Κ»ΚΕ και χάνουν συνεχώς την εμπιστοσύνη τους σ' αυτό παρόλο που η κατάστασή τους εξακολουθεί να χειροτερεύει σ' όλα τα επίπεδα; Και ένα ειδικό αλλά εξίσου σημαντικό ερώτημα: γιατί στη Θεσσαλία δεν «καρπώθηκε» το «Κ»ΚΕ την, εξαιτίας της αντιαγροτικής πολιτικής ΕΕ-κυβέρνησης, δυσαρέσκεια των αγροτών αλλά το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ;

Η βαθύτερη αιτία αυτής της εξέλιξης, πρέπει να αναζητηθεί στη γενική δεξιά οπορτουνιστική σοσιαλδημοκρατική πολιτική του «Κ»ΚΕ και στην εγκατάλειψη απ' αυτό δυο βασικών διαχωριστικών γραμμών: α) μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου, δηλ. άρνηση του ταξικού ανταγωνισμού μεταξύ προλεταριάτου-μπουρζουαζίας και β) αντιφασιστικών-αντιδραστικών δυνάμεων (φασιστών-μοναρχικών-ναζιφασιστών-χουντικών-εθνικιστών-σωβινιστών-ρατσιστών, κλπ.).

Το «Κ»ΚΕ -χρουστσοφικό έκτρωμα του '56- ήταν ευθύς εξαρχής, δηλ. απ' τη συγκρότησή του ακόμα με την μπαγκέτα του μεγάλου μαέστρου της προδοσίας Νικήτα Χρουστσόφ, ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Κι' αυτό επειδή από τότε είχε πλήρως εγκαταλείψει την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού, προδώσει την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και είχε υιοθετήσει την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή («ειρηνικός δρόμος», κλπ.) του 20ου Συνεδρίου (1956) του ΚΚΣΕ -μια ρεφορμιστική γραμμή στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων της μπουρζουαζίας και της διαιώνισης του καπιταλισμού, την οποία αναπροσάρμοσε και συνεχίζει να αναπροσαρμόζει, χωρίς να αλλάζει η ουσία της, ανάλογα με τις ανάγκες και τα προβλήματα που κάθε φορά αντιμετωπίζει η άρχουσα αντιδραστική αστική τάξη στη σφοδρή ταξική πάλη που διεξάγει ενάντια στην εργατική τάξη, την αγροτιά και τα πλατιά στρώματα των εργαζομένων γενικότερα. Η ρεφορμιστική αυτή γραμμή συνιστά εγκατάλειψη της διαχωριστικής γραμμής μπουρζουαζίας-προλεταριάτου και υποταγή των συμφερόντων της εργατικής τάξης σ' εκείνα της κυρίαρχης αντιδραστικής εργατικής τάξης.

Η αναπροσαρμογή της αντεπαναστατικής γραμμής της ταξικής συνεργασίας της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ πέρασε από διάφορες φάσεις στα χρόνια της «μεταπολίτευσης» αρχίζοντας με τη δήλωση Φλωράκη στον Άρειο Πάγο (2 Οχτώβρη 1974) -επαίσχυντη δήλωση ανοιχτής υποταγής στα ντόπια μονοπώλια- περνά στην πολιτική του σχηματισμού «κυβέρνησης των δημοκρατικών δυνάμεων» με το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ για την «αλλαγή και το σοσιαλισμό»(!) -οδηγώντας έτσι μεγάλες μάζες της Αριστεράς στο ΠΑΣΟΚ- για να κορυφωθεί στη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις και στη συνεργασία με τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ (κυβερνήσεις Τζανετάκη-Ζολώτα 1989) -πρώτη αλλά και μοναδική ως τώρα περίπτωση στη ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Από τότε συνεχίζει μόνιμα τη συνεργασία του με το μεγαλοαστικό μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ που το εμφανίζει -παρά το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα του- ως «δημοκρατικό» αστικό κόμμα και ακόμα χειρότερο ως «εκπρόσωπο»(!) και «υπερασπιστή»(!) των συμφερόντων των εργαζομένων και της αγροτιάς στο συνδικαλιστικό χώρο, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει κάνει σημαία του και προπαγανδίζει ανοιχτά το αποπροσανατολιστικό και προπαντός αντιδραστικό αστικό ιδεολόγημα του Κ. Καραμανλής περί «ξεπεράσματος των διαχωριστικών γραμμών»!!!

Πρόκειται για μια αντεπαναστατική και επιπλέον αντιδραστική πολίτικη γραμμή επειδή σβήνει όχι μόνο τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου αλλά και εκείνη μεταξύ αντιφασιστικών-αντιδραστικών δυνάμεων  (μοναρχοφασίστες-εθνικιστές-χουντικοί-ρατσιστές, κλπ.) οδηγώντας έτσι αναπόφευχτα μάζες εργαζομένων στην αγκαλιά ενός μεγαλοαστικού αντιδραστικού μοναρχοφασιστικού κόμματος όπως είναι αυτό της Νέας Δημοκρατίας και ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο στην επίδραση αντιδραστικών εθνικιστικών-φασιστικών απόψεων στις γραμμές των πλατιών λαϊκών μαζών. Επιπλέον το «Κ»ΚΕ μετατρέπεται σε φορέα διάδοσης αυτών των απόψεων στις γραμμές της εργατικής τάξης.

Η πολιτική του σβησίματος των διαχωριστικών γραμμών εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και η συγκρότηση ψηφοδελτίων με το εθνικιστικό μεγαλοαστικό ΔΗΚΚΙ (με τους έξαλλους εθνικιστές Ναξάκη, Τσοβόλα, κλπ.) υπερασπιστή της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και διάφορους άλλους «νεοορθόδοξους» εθνικιστές και η ανοιχτή συνεργασία με τους μοναρχοφασίστες της ΝΔ, όπως στην Καρδίτσα από τον α' γύρο (Χρ. Τέγος κοινός υποψήφιος ΝΔ-«Κ»ΚΕ) και αλλού οδήγησε στο να χάσει σε Αθήνα-Πειραιά όλους τους Δήμους το «Κ»ΚΕ (κέρδισε μόνο της Νίκαιας κι' αυτόν με τη στήριξη της ΝΔ στο β' γύρο). Το ίδιο συνέβηκε και σε πολλούς άλλους Δήμους της χώρας με κορυφαία χαρακτηριστική περίπτωση την περιοχή της Θεσσαλίας όπου η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ ήταν εντελώς ανοιχτή και στον α' και στο β' γύρο.

Έτσι η δεξιά οπορτουνιστική πολιτικής της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και η μακρόχρονη αντιδραστική της συνεργασία, πρωτοστατούντων των Μπουτο-Πατάκηδων, με τους αγροτοπατέρες συνδικαλιστές τύπου Θ. Νασίκα, κλπ. ηγετικά στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, εκπροσώπων των πλούσιων μεγαλοαγροτών καπιταλιστών, που η ηγεσία του «Κ»ΚΕ προβάλλει και διαφημίζει ως «υπερασπιστές»(!) των συμφερόντων της φτωχομεσαίας αγροτιάς, οδήγησε χιλιάδες αγρότες στην αγκαλιά της ΝΔ, στην απώλεια όλων σχεδόν των Δήμων και στην εκλογή αντιδραστικών δημάρχων σ' ολόκληρη τη Θεσσαλία. Στο β' γύρο το «Κ»ΚΕ συνεργάστηκε παρά τα δημαγωγικά περί «λευκού-άκυρου», τόσο στην περίπτωση της Καρδίτσας όπου ανοιχτά ψήφισε τον Αναγνωστόπουλο (ΝΔ) όσο και σε πολλούς άλλους Δήμους κρυφά σε πανελλαδική κλίμακα. Μια σύγκριση του ποσοστού των κομμάτων στον α' και στον β' γύρο το αποδεικνύει περίτρανα.

Και είναι ολοφάνερο ότι η «ΝΔ κατάφερε να προσεταιριστεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια» όχι μονό και κυρίως «εξαιτίας της αχαλίνωτης δημαγωγίας και της στείρας αντικυβερνητικής ρητορείας». όπως ισχυρίζεται ο «Ριζοσπάστης» (22.10.2002, σελ. 2), αλλά πρώτα απ' όλα και κυρίως εξαιτίας της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ και προπαντός της μόνιμης προβολής-διαφήμισης εκ μέρους της ηγεσία του «Κ»ΚΕ των εργατο-αγροτοπατέρων αντιδραστικών συνδικαλιστών της ΝΔ -εκφραστών και υπερασπιστών των ταξικών συμφερόντων των πλούσιων μεγαλο-αγροτών καπιταλιστών και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης- ως «αγωνιστών»(!) και «υπερασπιστών»(!) των συμφερόντων εργατιάς-αγροτιάς. Δεν είναι μόνο η «κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι που σπρώχνει με κάθε μέσο τα λαϊκά στρώματα στην αγκαλιά της ΝΔ» όπως ισχυρίζεται ο «Ριζοσπάστης» (23.10.2002, σελ. 2) αλλά και η αντιδραστική συνεργασία της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ.

«Σε λάθος... διεύθυνση έστειλαν το μήνυμα οι Θεσσαλοί αγρότες, μέσα από την κάλπη των νομαρχιακών και δημοτικών εκλογών» και ότι «Αναμφισβήτητα η Ν.Δ. εμφανίζεται ενισχυμένη στις αγροτικές περιοχές της χώρας» («Ελευθεροτυπία» 12.11.2002), μας λέει ο σοσιαλδημοκράτης ευρωβουλευτής του «Κ»ΚΕ αγροτοπατέρας Γ. Πατάκης, όμως αποσιωπά: πρώτο, ότι ήταν ακριβώς η προδοτική και αντιδραστική πολιτική συνεργασίας με τη ΝΔ του «δίδυμου» Μπουτο-Πατάκηων που έστειλαν του αγρότες στη ΝΔ και δεν τους πήρε το «Κ»ΚΕ, και δεύτερο, αποφεύγει να δηλώσει αν και στο μέλλον θα συνεχίσει την προδοτική πολιτική συνεργασίας με τους αντιδραστικούς μεγαλοαστούς αγροτοπατέρες συνδικαλιστές της ΝΔ -πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των μεγαλοαγροτών καπιταλιστών. Προς το παρόν συνεχίζει την ίδια προδοτική πολιτική αφού τελευταία «εθεάθη» και πάλι «αγκαλιά» με το φίλο «προλετάριο»-αγρότη(!) Νασίκα, μέλος της ΚΕ της ΝΔ και εκλεγμένο -ελέω Μπουτο-Πατάκηδων- νέο δήμαρχο Τυρνάβου που σε ρόλο «στρατηλάτη» διεύθυνε την πρόσφατη «επίθεση» των τρακτέρ «κατά» του ΝΑΤΟϊκού στρατηγείου.

Η δεξιά οπορτουνιστική πολιτική της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ γενικά και η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ στις εκλογές, και ιδιαίτερα η μόνιμη συνεργασία στην περίπτωση των αγροτών, ήταν που: α) απομάκρυνε το αγροτικό κίνημα απ' τον επαναστατικό προσανατολισμό, β) οδήγησε στην προδοσία των ταξικών συμφερόντων της αγροτιάς και των αγώνων των εργατών γης και της φτωχομεσαίας αγροτιάς προς όφελος των πλούσιων μεγαλοαγροτών καπιταλιστών, γ) σβήνοντας την διαχωριστική γραμμή αντιφασιστικών-αντιδραστικών δυνάμεων οδήγησε στη δεξιά στροφή χιλιάδων αγροτών και στην υπερψήφιση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, συμβάλλοντας έτσι στο δυνάμωμα των πιο αντιδραστικών και ξενόδουλων δυνάμεων του τόπου (φασίστες-ναζιφασίστες-σωβινιστές-εθνικιστές-χουντικοί-ρατσιστές, κλπ.).

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η ηγεσία του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, γι' αυτό δια στόματος Γ. Ράλλη, δικαιολογημένα και ορθά, διαπιστώνει ότι η ΕΔΑ του '58  «ήταν το φόβητρο, δεν είναι η σημερινή Αριστερά. Δεν είναι. Η ημέρα με τη νύχτα. Και ήταν η ημέρα με τη νύχτα. Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ της ΕΔΑ και της σημερινής Αριστεράς. Ακόμη και του Κομμουνιστικού Κόμματος σήμερα» («Ελευθεροτυπία» 25.11.2002, σελ. 53).

Επιπλέον αυτή η πολιτική της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ είναι εκείνη που άνοιξε και ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στην υπονόμευση και άμβλυνση της ταξικής συνείδησης των εργαζομένων και στην αύξηση της επίδρασης αντιδραστικών φασιστικών απόψεων στις γραμμές των πλατιών λαϊκών μαζών και ιδιαίτερα σ' εκείνες της αγροτιάς, δηλητηριάζοντάς τες με τα πιο επικίνδυνα δηλητήρια (εθνικισμό-ρατσισμό-αντισημιτισμό, κλπ.), με πολύ επικίνδυνες συνέπειες για το λαό και τον τόπο.

 


Βουλευτές και στελέχη της ΝΔ σε μοναρχοφασιστική φιέστα στο Κιλκίς

Στις 3 Νοέμβρη μοναρχοφασίστες πραγματοποίησαν στο Κιλκίς συγκέντρωση υπέρ των «θυμάτων των κομμουνιστοσυμμοριτών» και για να «τιμήσουν» τους «σφαγιασθέντες υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών».

Στη μοναρχοφασιστική αυτή φιέστα είχε συγκεντρωθεί ολόκληρος ο φασιστικός εγκληματικός συρφετός της γύρο περιοχής, νοσταλγοί των ταγματασφαλιτών και του μοναρχοφασισμού. Πρωτοστάτησαν σ' αυτήν στελέχη της ΝΔ, όπως ο βουλευτής Κ. Κιλτίδης, γνωστό στέλεχος της 4ης Αυγούστου του Πλεύρη και άλλα στελέχη της ΝΔ, όπως ο Γ. Πασαλίδης, κλπ., ενώ το φασιστο-παπαδαριό κραύγαζε: «τιμούμε σήμερα τα θύματα των κομμουνιστοσυμμοριτών», ο δε συγκεντρωμένος φασιστικός συρφετός ωρυόμενος και έξαλλος φώναζε αντικομμουνιστικά-φασιστικά συνθήματα.

Ο γνωστός ναζιφασίστας Γ. Καρατζαφέρης που εγκαινίασε την ίδια μέρα τα γραφεία του στο Κιλκίς δήλωσε: «βλέπω όλο και περισσότεροι της Νέας Δημοκρατίας πηγαίνουν σε τέτοιες εκδηλώσεις. Πάμε μπροστά», ενώ ο μοναρχοφασίστας παπάς έψελνε το «νίκας τοις βασιλεύσει» κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης των εγκαινίων.

Με θράσος αργότερα ο βουλευτής της ΝΔ Κιλτίδης δήλωσε ότι παραβρέθηκε στη φασιστική φιέστα «για να αποδώσει τιμή στη μνήμη ανθρώπων της οικογένειά του που χάθηκαν»(!) δηλαδή απ' την πλευρά του μοναρχοφασισμού. Άξιος, λοιπόν, απόγονος μοναρχοφασιστών και άξιος εκπρόσωπος της ΝΔ.

Το μεγαλοαστικό κόμμα της ΝΔ παρά τις νουθεσίες και τις συμβουλές, και ενόψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών, των Φλωράκη-Παπαρήγα-«Ριζοσπάστη» δεν μπορεί να «συγκρατηθεί» και να αποκρύψει το μοναρχοφασιστικό του χαρακτήρα. Τα στελέχη του και λίγο και λιγάκι και με κάθε ευκαιρία επιδίδονται ακόμα και σε φθινοπωρινο-χειμωνιάτικο στριπτίζ και αποβάλλουν τη «δημοκρατική» κελεμπία που μόνιμα επιμένει να τους φοράει η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ, αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο, επιδεικνύοντας τα «κάλλη» του φασισμού!!!

 


Νέα εγκληματική δολοφονική επίθεση ναζοφασιστών «Χρυσαυγιτών»
Μαχαίρωσαν φοιτητές μπροστά στα μάτια αστυνομικών

Πέντε νεαροί που είχαν φύγει απ' το Πολυτεχνείο δέχτηκαν στις 16.11.2002 επίθεση από πολυπληθή ομάδα (10-15 άτομα) μέλη της ναζιφασιστικής εγκληματικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής».

Κατά την επίθεσή τους εκτός του ξυλοδαρμού μαχαίρωσαν στο πόδι τον 20χρονο φοιτητή Πάρη Χρυσό και χτύπησαν με πρωτοφανή αγριότητα τη Χρυσάνθη Τσιμπίδου μπροστά στα μάτια των αστυνομικών.

Η Χρ. Τσιμπίδου δήλωσε: «ζήτησα τη βοήθεια από τους αστυνομικούς και εκείνοι απομακρύνθηκαν». Και αυτή η συμπεριφορά-άρνηση των αστυνομικών για να επέμβουν δείχνει εκ νέου ότι πολλοί αστυνομικοί και στελέχη της αστυνομίας λειτουργούν ως συνεργοί και καλύπτουν τους ναζιφασίστες «χρυσαυγίτες» στις εγκληματικές τους επιθέσεις.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η συμμορία των «χρυσαυγιτών» έχει επιθέτει και τραυματίσει σοβαρά αντιφασίστες. Ας θυμίσουμε εδώ μόνο τη δολοφονική επίθεση και το σοβαρό τραυματισμό του Κουσουρή πριν χρόνια κοντά στην Ευελπίδων και επίσης το πιο πρόσφατο (3 Οχτώβρη 2000) μαχαίρωμα σπουδαστή της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων των ΤΕΙ Αιγάλεω.

 


Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΛΙΝ
Αλεξάντρ Ζινόβιεφ, ρώσος φιλοσοφος

Μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ άρχισαν να αντιπαραθέτουν τον Στάλιν στον Λένιν και το σταλινισμό να τον θεωρούν σαν υποχώρηση από τον λενινισμό. Για μένα τέτοια προσέγγιση του προβλήματος σχετικά με τις σχέσεις ανάμεσα στον Λένιν και τον Στάλιν ήταν πάντα ξένη. Η σοβιετική προπαγάνδα και ιδεολογία στα σταλινικά χρόνια μας παρουσίαζε τον Στάλιν σαν τον "Λένιν σήμερα". Εγώ γενικά δεν τους συμμεριζόμουνα, αν πάρουμε υπόψη την πραχτική δράση της λενινιστικής καθοδήγησης. (Όμως ο ίδιος γράφει στο βιβλίο του πιο πάνω στη σελίδα 275 ότι πριν το χρουστσοφικό αντεπαναστατικό πραξικόπημα το 1956 "κατάλαβα ότι ο σταλινισμός ήταν η ιστορική μορφή δημιουργίας της νέας κοινωνίας, η νιότη της". Ο δε Μαγιακόφσκι, βάρδος του Μεγάλου Οχτώβρη του 1917, ονόμασε σε ένα στίχο του τη σταλινική Σοβιετική Ένωση: "Άνοιξη της ανθρωπότητας" (Δ.Π.)).

Το πρόβλημα "Λένιν και Στάλιν" δεν πρόβαλλε μπροστά μου στην εφηβεία, επειδή δεν γνώριζα την πραγματική σοβιετική ιστορία από την πλευρά αυτή. Όμως με τον καιρό ιδιαίτερα μετά το χρουστσοφικό "πραξικόπημα" (που δρομολόγησε τη συντριβή της Σοβιετική Ένωσης (Δ.Π.)), εγώ έμαθα πολλά για την σοβιετική ιστορία σχετικά με αυτή την πλευρά, η οποία είχε γίνει αντικείμενο για το "ξεσκέπασμα" του σταλινισμού. Αυτή την περίοδο εγώ έγινα επαγγελματίας φιλόσοφος, αφού μελέτησα σε όλες τις λεπτομέρειες τα Άπαντα του Λένιν και του Στάλιν. Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο λενινισμός και ο σταλινισμός είναι ένα ενιαίο φαινόμενο. Ο Στάλιν πραγματικά ήταν "ο Λένιν σήμερα". Φυσικά υπήρχαν και πολλές διαφορές. Όμως αυτές ήταν δευτερεύουσες. Αλλά ως προς την ουσία της όλης της υπόθεσης ακριβώς ο σταλινισμός αποτέλεσε τη συνέχεια του λενινισμού τόσο στη θεωρία, όσο και στην πράξη. Ο Στάλιν έδωσε την καλύτερη έκθεση του λενινισμού ως ιδεολογία. Ο Στάλιν ήταν πιστός μαθητής και συνεπής συνεχιστής του Λένιν στην πρακτική της οικοδόμησης του κομμουνισμού.

(Α. Ζινόβιεφ: "Το ρώσικο πεπρωμένο", Μόσχα 1999, σελ. 304-305).
Μετάφραση: Δημήτρης ΠΑΝΟΣ


Ο Γ. Ράλλης στα χνάρια του ταγματασφαλίτη πατέρα του

Ο Γ. Ράλλης σε συνέντευξή του στο Σ. Θεοδωράκη στη ΝΕΤ, που δεκαετίες; διαφημίζετε ως «δημοκράτης» και εκπρόσωπος της κακόφημης «φωτισμένης Δεξιάς» απ' τους ντόπιους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), αποκάλυψε τον πραγματικό εαυτό του.

Ανάμεσα στ' άλλα δήλωσε και τα εξής: «Οι έλληνες είναι πολύ ευφυής λαός. Ίσως ο ευφυέστερος όλων» («Ελευθεροτυπία» 22.11.2002). Αντιδραστική ρατσιστική δήλωση και πολύ επικίνδυνη αντίληψη, που «χαϊδεύει» τα αφτιά των αφελών και στις μέρες μας δυναμώνει τις ξενόφοβες και ρατσιστικές συμπεριφορές.

Μια δήλωση στο πνεύμα των γερμανών ναζιφασιστών ρατσιστών και του αρχιπροδότη της χώρας Ιωάννη Ράλλη, ο οποίος φαίνεται να συνεργάστηκε με τους γερμανούς κατακτητές, επειδή και αυτός θεωρούσε τους έλληνες «ευφυείς» όπως και το ίνδαλμά του ο Χίτλερ του γερμανούς, δηλ. τα ξανθά γερμανικά κτήνη, «εκλεκτή και ευφυή ράτσα»(!), που τόσα εγκλήματα διέπραξαν σε βάρος όλων των ευρωπαϊκών χωρών (δεν ευθύνεται βέβαια ολόκληρος ο γερμανικός λαός που και αυτός αγωνίστηκε κατά του χιτλεροφασισμού και πολλά υπέφερε).

Επιπλέον στην ίδια συνέντευξη αποκάλυψε και τις φασιστικές του απόψεις δηλώνοντας κυνικά και προκλητικά για την περίπτωση της διαδήλωσης της επετείου του Πολυτεχνείου (1980) και τη δολοφονία της εργάτριας Κανελλοπούλου και του κύπριου φοιτητή Κουμή ότι «ο στρατός δεν υποδέχεται με τριαντάφυλλα»!!! Δηλαδή, μ' άλλα λόγια οι αστυνομικοί υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα και ορθώς έπραξαν που δολοφόνησαν τους δυο νεαρούς διαδηλωτές. Προφανώς με εντολή του Γ. Ράλλη.

Να, λοιπόν, ποιο ήταν ανέκαθεν, και είναι και σήμερα, το πραγματικό πρόσωπο των εκπροσώπων της διαβόητης «φωτισμένης Δεξιάς» που διαφήμιζαν και διαφημίζουν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές: έξαλλοι ρατσιστές και αδιάλλακτοι μοναρχοφασίστες.

 


 

Ο ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Στα δεκάχρονα του Οχτώβρη

Ιωσήφ Στάλιν

Το παρακάτω άρθρο του Στάλιν αναδημοσιεύεται με απόφαση της Διεθνούς Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Συνέχεια από το προηγούμενο

2. Η Οχτωβριανή Επανάσταση συγκλόνισε τον ιμπεριαλισμό όχι μονάχα στα κέντρα της κυριαρχίας του, όχι μονάχα στις «μητροπόλεις». Χτύπησε και τα μετόπισθεν του ιμπεριαλισμού, την περιφέρειά του, και υπόσκαψε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού στις αποικιακές και στις εξαρτημένες χώρες.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση αφού ανάτρεψε τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, έσπασε τις αλυσίδες του εθνικο-αποικιακού ζυγού κι απελευθέρωσε απ’ το ζυγό αυτό όλους, χωρίς εξαίρεση, τους καταπιεζόμενους λαούς ενός απέραντου κράτους. Το προλεταριάτο δε μπορεί ν’ απελευθερώσει τον εαυτό του αν δεν απελευθερώσει τους καταπιεζόμενους λαούς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ τις εθνικο-αποικιακές αυτές επαναστάσεις όχι κάτω απ’ τη σημαία της εθνικής έχθρας και των εθνικών συγκρούσεων, μα κάτω απ’ τη σημαία της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αδελφικής προσέγγισης των εργατών και των αγροτών των εθνοτήτων της ΕΣΣΔ, όχι στο όνομα του εθνικισμού, μα στο όνομα του διεθνισμού.

   Ακριβώς γιατί οι εθνικο-αποικιακές επαναστάσεις έγιναν στη χώρα μας με την καθοδήγηση του προλεταριάτου και κάτω απ’ τη σημαία του διεθνισμού, ακριβώς γι’ αυτό οι λαοί-παρίες, οι λαοί-δούλοι υψώθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ίσαμε τη θέση των πραγματικά ελεύθερων και πραγματικά ισότιμων λαών, συμπαρασέρνοντας με το παράδειγμά τους τους καταπιεζόμενους λαούς όλου του κόσμου.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των αποικιακών επαναστάσεων, που γίνονται στις καταπιεζόμενες χώρες  του κόσμου σε συμμαχία με το προλεταριάτο, με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

   Παλιότερα «επικρατούσε η συνήθεια» να πιστεύουν, ότι ο κόσμος είναι ανέκαθεν χωρισμένος σε κατώτερες κι ανώτερες φυλές, σε μαύρους και λευκούς, απ’ τους οποίους οι πρώτοι είναι ανίκανοι για πολιτισμό και είναι καταδικασμένοι νάναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ οι δεύτεροι είναι οι μόνοι φορείς του πολιτισμού, προορισμένοι να εκμεταλλεύονται τους πρώτους.

   Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει διαλυθεί και απορριφθεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, δείχνοντας στην πράξη ότι οι απελευθερωμένοι μη ευρωπαϊκοί λαοί, που τραβήχτηκαν στο κανάλι της σοβιετικής ανάπτυξης, δεν είναι λιγότερο ικανοί απ’ τους ευρωπαϊκούς λαούς, να αναπτύξουν μια πραγματικά προοδευτική κουλτούρα κι έναν πραγματικά προοδευτικό πολιτισμό.

   Παλιότερα «συνήθιζαν» να νομίζουν, ότι η μόνη μέθοδος για την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων λαών είναι η μέθοδος του αστικού εθνικισμού, η μέθοδος της απόσπασης του ενός έθνους από το άλλο, η μέθοδος της διαίρεσής τους, η μέθοδος της ενίσχυσης της εθνικής έχθρας ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες των διαφόρων εθνών.

   Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει αντισκευαστεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της προλεταριακής, της διεθνιστικής μεθόδου της απελευθέρωσης των καταπιεζόμενων λαών, σαν τη μοναδικά σωστή μέθοδο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της αδελφικής συμμαχίας των εργατών και των αγροτών των πιο διαφορετικών λαών πάνω στις αρχές της ελεύθερης συγκατάθεσης και του διεθνισμού. Η ύπαρξη της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, που είναι το πρότυπο της μελλοντικής συνένωσης των εργαζόμενων όλων των χωρών σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία, δε μπορεί παρά να χρησιμεύει σαν άμεση απόδειξη γι’ αυτό.

   Είναι περιττό να πω, ότι αυτά κι’ άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μην έχουν σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών. Γεγονότα, όπως είναι η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος των καταπιεζόμενων λαών στην Κίνα, στην Ινδονησία, στις Ινδίες, κλπ., και το αύξηση της συμπάθειας των λαών αυτών προς την ΕΣΣΔ αποτελούν αναμφισβήτητη μαρτυρία γι' αυτά.

   Η εποχή της ανενόχλητης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών πέρασε.

   Ήρθε η εποχή των απελευθερωτικών επαναστάσεων στις αποικίες και στις εξαρτημένες χώρες, η εποχή της αφύπνισης του προλεταριάτου των χωρών αυτών, η εποχή της ηγεμονίας του στην επανάσταση.

3. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, σπέρνοντας το σπόρο της επανάστασης τόσο στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, όσο και στα μετόπισθέν του,  εξασθενίζοντας την ισχύ του ιμπεριαλισμού στις «μητροπόλεις» και κλονίζοντας την κυριαρχία του στις αποικίες, έκανε έτσι προβληματική αυτή την ίδια την ύπαρξη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού στο σύνολό του.

   Αν στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού η αυθόρμητη ανάπτυξη του καπιταλισμού μετεξελίχθηκε - λόγω της ανισομετρίας της, λόγω των αναπόφευχτων διενέξεων και των πολεμικών συγκρούσεων, λόγω τέλος του πρωτοφανούς ιμπεριαλιστικού μακελιού - σε προτσές αποσύνθεσης και θανάτου του καπιταλισμού, η Οχτωβριανή Επανάσταση και η συνδεμένη μ' αυτήν απόσπαση μιας τεράστιας χώρας απ' το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού, δε μπορούσαν παρά να επιταχύνουν το προτσές αυτό, υποσκάπτοντας βήμα προς βήμα αυτές τις ίδιες τις βάσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

   Κάτι περισσότερο. Η Οχτωβριανή Επανάσταση κλονίζοντας τον ιμπεριαλισμό δημιούργησε ταυτόχρονα στο πρόσωπο της πρώτης προλεταριακής διχτατορίας μια ισχυρή κι ανοιχτή βάση του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, τέτοια που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που πάνω της μπορεί σήμερα να στηριχτεί. Δημιούργησε εκείνο το ισχυρό κι' ανοιχτό κέντρο του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, κέντρο που ποτέ δεν είχε προηγούμενα και που γύρω σ' αυτό μπορεί σήμερα να συσπειρώνεται, οργανώνοντας το ενιαίο επαναστατικό μέτωπο των προλετάριων και των καταπιεζόμενων λαών όλων των χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

   Αυτό σημαίνει πριν απ' όλα, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση τραυμάτισε θανάσιμα τον παγκόσμιο καπιταλισμό, που ποτέ πια δε θα συνέλθει. Ακριβώς γι' αυτό ο καπιταλισμός ποτέ πια δε θα επαναχτήσει εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα» που είχε πριν απ' τον Οχτώβρη.

   Ο καπιταλισμός μπορεί εν μέρει να σταθεροποιηθεί, μπορεί να οργανώσει ορθολογικά την παραγωγή του, μπορεί να παραδόσει τη διακυβέρνηση της χώρας στο φασισμό, μπορεί προσωρινά να σφίξει την εργατική τάξη, όμως ποτέ πια δε θα ξανάβρει εκείνη τη «γαλήνη» κι εκείνη την «πεποίθηση», εκείνη την «ισοροπία» κι εκείνη τη «σταθερότητα», που μ' αυτές καμάρωνε παλιότερα, γιατί η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού έφτασε σε τέτιο βαθμό ανάπτυξης, που οι φλόγες της επανάστασης πρέπει αναπόφευχτα να ξεσπούν πότε στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, πότε στην περιφέρειά του, εκμηδενίζοντας τα ιμπεριαλιστικά μπαλώματα και φέρνοντας μέρα με τη μέρα πιο κοντά την πτώση του καπιταλισμού. Ακριβώς όπως στο γνωστό παραμύθι: «έβγαλε την ουρά βούλιαξε η μύτη, έβγαλε τη μύτη βούλιαξε η ουρά».

   Αυτό σημαίνει, δεύτερο, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση ανέβασε σ' ένα ορισμένο ύψος τη δύναμη και το ειδικό βάρος, την ανδρεία και τη μαχητική ικανότητα των καταπιεζόμενων τάξεων όλου του κόσμου, αναγκάζοντας τις κυρίαρχες τάξεις να τις υπολογίζουν, σαν καινούργιο και σοβαρό παράγοντα. Τώρα πια οι εργαζόμενες μάζες του κόσμου δε μπορούν να θεωρούνται «τυφλός όχλος», που πλανιέται στα σκοτάδια και που του λείπει η προοπτική, γιατί η Οχτωβριανή Επανάσταση τους δημιούργησε ένα φάρο που τους φωτίζει το δρόμο και τους δίνει προοπτικές. Αν νωρίτερα δεν υπήρχε ανοιχτό παγκόσμιο βήμα, απ' όπου θα μπορούσε κανείς να διαδηλώσει και να διατυπώσει τις ελπίδες και τους πόθους των καταπιεζόμενων τάξεων, τώρα υπάρχει ένα τέτοιο βήμα στο πρόσωπο της πρώτης διχτατορίας του προλεταριάτου.

  Δεν μπορεί κανείς ν' αμφιβάλει, ότι η καταστροφή αυτού του βήματος, θα σκέπαζε για πολύν καιρό την κοινωνική και πολιτική ζωή των «προηγμένων χωρών» με τα σκοτάδια μιας αχαλίνωτης μαύρης αντίδρασης. Δε μπορεί ν' αρνηθεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός της ύπαρξης του «μπολσεβίκικου κράτους» βάζει χαλινάρι στις μαύρες δυνάμεις της αντίδρασης, διευκολύνοντας τις καταπιεζόμενες τάξεις στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους. Ετσι εξηγείται στην ουσία και το κτηνώδες μίσος που τρέφουν οι εκμεταλλευτές όλων των χωρών ενάντια στους μπολσεβίκους.

  Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αν και σε νέα βάση. Όπως παλιά στην περίοδο της πτώσης του φεουδαρχίας, η λέξη «γιακοβίνος» προκαλούσε τη φρίκη και την αποστροφή στους αριστοκράτες όλων των χωρών, έτσι και τώρα στην περίοδο της πτώσης του καπιταλισμού, η λέξη «μπολσεβίκος» προκαλεί τη φρίκη και την αποστροφή στις αστικές χώρες. Κι αντίθετα, όπως παλιά το Παρίσι ήταν καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπροσώπους της αστικής τάξης που ανέβαινε, έτσι και τώρα η Μόσχα είναι καταφύγιο και σχολειό για τους επαναστάτες εκπροσώπους του προλεταριάτου που ανεβαίνει. Το μίσος ενάντια στους γιακοβίνους δεν έσωσε το φεουδαρχία απ' την καταστροφή. Μήπως μπορεί ν' αμφιβάλει κανείς ότι το μίσος ενάντια στους μπολσεβίκους δε θα σώσει τον καπιταλισμό απ' την αναπόφευχτη συντριβή του;   

   Η εποχή της «σταθερότητας» του καπιταλισμού πέρασε παίρνοντας μαζί της το θρύλο για το αδιάσειστο του αστικού καθεστώτος.

   Ήρθε η εποχή της καταστροφής του καπιταλισμού.

4. Την Οχτωβριανή Επανάσταση δεν μπορεί να τη θεωρεί κανείς μονάχα επανάσταση στον τομέα των οικονομικών και των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων. Είναι ταυτόχρονα κι επανάσταση πνευματική, επανάσταση στην ιδεολογία της εργατικής τάξης. Η Οχτωβριανή Επανάσταση γεννήθηκε και δυνάμωσε κάτω απ' τη σημαία του μαρξισμού, κάτω απ' τη σημαία της ιδέας της διχτατορίας του προλεταριάτου, κάτω απ΄ τη σημαία του λενινισμού, που είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων. Γι' αυτό σημαίνει νίκη του μαρξισμού ενάντια στο ρεφορμισμό, νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό, νίκη της 3ης Διεθνούς ενάντια στη 2η Διεθνή.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση άνοιξε μια αδιάβατη τάφρο ανάμεσα στο μαρξισμό και στο σοσιαλδημοκρατισμό, ανάμεσα στην πολιτική του λενινισμού και την πολιτική του σοσιαλδημοκρατισμού.

  Άλλοτε, πριν απ' τη νίκη της διχτατοριάς του προλεταριάτου, η σοσιαλδημοκρατία μπορούσε να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, χωρίς ν' αρνείται ανοιχτά την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, όμως και χωρίς να κάνει τίποτε, απολύτως τίποτα για να φέρει πιο κοντά την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας, γιατί η στάση αυτή της σοσιαλδημοκρατίας δε δημιουργούσε τότε καμιά απειλή για τον καπιταλισμό. Τότε, σ' εκείνη την περίοδο, η σοσιαλδημοκρατία συγχωνεύονταν τυπικά, ή σχεδόν συγχωνευόταν με το μαρξισμό.

  Τώρα, ύστερα απ' τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου, όταν όλοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια που οδηγεί ο μαρξισμός και τι μπορεί να σημαίνει η νίκη του, η σοσιαλδημοκρατία δε μπορεί πια να κάνει επιδείξεις με τη σημαία του μαρξισμού, δε μπορεί, δε μπορεί να ερωτοτροπεί με την ιδέα της διχτατορίας του προλεταριάτου, χωρίς να δημιουργεί κάποιο κίνδυνο για τον καπιταλισμό. Αφού ξέκοψε από καιρό με το πνεύμα του μαρξισμού, βρέθηκε στην ανάγκη να ξεκόψει και με τη σημαία του μαρξισμού, τάχθηκε ανοιχτά και ξεκάθαρα ενάντια στο δημιούργημα του μαρξισμού, ενάντια στην Οχτωβριανή Επανάσταση, ενάντια στην πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου.

  Τώρα δεν μπορούσε παρά να ξεκόψει, και πραγματικά ξέκοψε απ' το μαρξισμό, γιατί μέσα στις σημερινές συνθήκες δε μπορεί κανείς να λέγεται μαρξιστής, αν δεν υποστηρίζει ανοιχτά και ανεπιφύλαχτα την πρώτη στον κόσμο διχτατορία του προλεταριάτου, αν δε διεξάγει επαναστατικό αγώνα ενάντια στη δικιά του κεφαλαιοκρατία, αν δε δημιουργεί τις συνθήκες για τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου στη δικιά του τη χώρα.

  Ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και στο μαρξισμό ανοίχτηκε μια άβυσσος. Από τώρα ο μοναδικός φορέας και στήριγμα του μαρξισμού είναι ο λενινισμός, ο κομμουνισμός.

   Το ζήτημα όμως δεν περιορίστηκε σ' αυτό. Η Οχτωβριανή Επανάσταση, τραβώντας μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το μαρξισμό, τράβηξε πιο πέρα, ρίχνοντας τη σοσιαλδημοκρατία στο στρατόπεδο των ανοιχτών υπερασπιστών του καπιταλισμού ενάντια στην πρώτη στον κόσμο προλεταριακή διχτατορία. Όταν οι κ.κ. Αντλερ και Μπάουερ, Βελς και Λέβι, Λογκέ και Μπλούμ βρίζουν το «σοβιετικό καθεστώς», εξυμνώντας την κοινοβουλευτική «δημοκρατία», μ' αυτό θέλουν να που ότι αγωνίζονται και θα αγωνίζονται υπέρ της παλινόρθωσης του καπιταλιστικού καθεστώτος στην ΕΣΣΔ, υπέρ της διατήρηση της καπιταλιστικής σκλαβιάς στα «πολιτισμένα» κράτη.

  Ο σημερινός σοσιαλδημοκρατισμός είναι το ιδεολογικό στήριγμα του καπιταλισμού. Ο Λένιν είχε χίλιες φορές δίκιο, όταν έλεγε ότι οι σημερινοί σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί είναι «πραγματικοί πράχτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, εργάτες εντολοδόχοι της τάξης των καπιταλιστών»,  ότι στον «εμφύλιο πόλεμο του προλεταριάτου με την αστική τάξη» αυτοί θα πάρουν αναπόφευχτα «το μέρος των βερσαλλιέρων ενάντια στους κομμουνάρους».

  Είναι αδύνατο να ξεμπερδέψουμε με τον καπιταλισμό, χωρίς να ξεμπερδέψουμε με το σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο εργατικό κίνημα. Γι' αυτό η εποχή του θανάτου του καπιταλισμού είναι ταυτόχρονα κι εποχή του θανάτου του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

 Η μεγάλη σημασία της Οχτωβριανής Επανάστασης βρίσκεται ανάμεσα στ' άλλα και στο ότι σημαίνει την αναπόφευχτη νίκη του λενινισμού ενάντια στο σοσιαλδημοκρατισμό μέσα στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

   Η εποχή της κυριαρχίας της 2ης Διεθνούς και του σοσιαλδημοκρατισμού μέσα στο εργατικό κίνημα τέλειωσε.

   Άρχισε η εποχή της κυριαρχίας του λενινισμού και της 3ης Διεθνούς.

 

«Πράβντα», Αρ.255, 6-7 του Νοέμβρη 1927.


Από το  «βίο και την πολιτεία» του βέλγου τροτσκίζοντα ρεβιζιονιστή LUDO MARTENS

Παλιότερα όταν η Οργάνωση είχε ασκήσει κριτική και ανασκεύασε τις μαρξιστικές-λενινιστικές απόψεις του βέλγου τροτσκίζοντα ρεβιζιονιστή Ludo Martens, μ' αφορμή την έκδοση του βιβλίου του  «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν» απ' τους χρουτσοφικούς του «Κ»ΚΕ, δέχτηκε τις βρωμερές λασπολογικές επιθέσεις των υπηρετών της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα των αντιζαχαριαδικών-αντισταλινικών (με τη μορφή της αντισταλινικής «λαθολογίας») εκδότη του περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ» και του εκλιπόντος ομοϊδεάτη του και «φίλου»(!) εκδότη της «ΜΕΤΑΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ» που πρόβαλλαν και διαφήμιζαν τον βέλγο δεξιό οπορτουνιστή χρουστσο-γκορμπατσοφικό, ως «έξοχο σταλινικό»(!) και «επιφανή επαναστάτη»(!). Βέβαια από τότε ο L. Martens εξελίχθηκε ανοιχτά σε ταλαντούχα prima ballerina του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και γελωτοποιό της προδοτικής χρουστσοφικής κλίκας του Περισσού αφού μόνιμα τώρα, κάθε χρόνο, παίρνει μέρος στις διεθνείς συναντήσεις των χρουστσοφικών κομμάτων στην Αθήνα και εξυμνεί και διαδίδει το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, το καταστροφικότερο αντεπαναστατικό ρεύμα στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος.

Τότε η Οργάνωσή μας δε γνώριζε ότι στις απόψεις του Ludo Martens είχε ασκηθεί κριτική και από Οργανώσεις της ίδιας μ' αυτόν ιδεολογικής κατεύθυνσης, δηλ. της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού (με τη μορφή της αντισταλινικής «λαθολογίας») όπως είναι το «Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα Γερμανίας» (MLPD) που και αυτό, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, έχει χαρακτηρίσει και χαρακτηρίζει το Ludo Martens νεορεβιζιονιστή.

Αν σήμερα δημοσιεύουμε αποσπάσματα της κριτικής του MLPD στον L. Martens, αυτό γίνεται για να φανεί: πρώτο, πόσο δεξιά βρίσκεται, ήδη από παλιότερα, ακόμα και μέσα στο χώρο της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού ο Ludo Martens (υπήρξε και υμνητής του Γκορμπατσόφ), και επιπλέον δεύτερο, πόσο δεξιά -κοντά στους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές του «Κ»ΚΕ- βρίσκεται ο δεξιός οπορτουνιστής αντιζαχαριαδικός-αντισταλινικός (με τη μορφή της αντισταλινικής «λαθολογίας») και υπερασπιστής των αισχρών λασπολόγων του Νίκου Ζαχαριάδη δεξιών οπορτουνιστών και πρακτόρων των χρουστσοφικών (ΣΟΦΙΑΝΟΣ) της ομάδας των Πολύδωρου Δανιηλίδη-Γαβρίλου Παπαδόπουλου, κλπ. (ΠΚΕ Ρουμανία) εκδότης του περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ» (συνοθύλευμα αντιγραφής κειμένων από το «Ριζοσπάστη» και διάφορα άλλα δεξιά οπορτουνιστικά έντυπα χωρίς να αναφέρεται ποτέ η πηγή τους), ο οποίος πριν πολλά χρόνια είχε επιχειρήσει να «σύρει» την Οργάνωσή μας (ως μέλος τότε του Γραφείου της) στον αντεπαναστατικό δρόμο του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, προτείνοντας να υποστηρίξει στις τότε βουλευτικές εκλογές (1993) το σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ και όταν η πρότασή του (=εντολή του Περισσού) αποκρούστηκε και απέτυχε η διασπαστική του δράση, αποχώρησε από την Οργάνωση για να διασπάσει στη συνέχεια την Επιτροπή «ΣΤΑΛΙΝ», μετατρέποντάς την σε πολιτικό δεκανίκι της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ. Ο σύντροφος Θωμάς Αναστασίου είχε πει τότε χαρακτηριστικά σε επόμενη συνεδρίαση στα υπόλοιπα μέλη του Γραφείου: «αυτήν την εντολή είχε απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές του «Κ»ΚΕ και αφού δεν κατάφερε να την περάσει, αποχώρησε».

Έτσι εξηγείται που ενώ καμώνεται-παριστάνει τον «αντιχρουστσοφικό»-«φιλοσταλινικό»(!) και «αντίπαλο»(!) του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ποτέ δεν άσκησε την παραμικρή κριτική στην ντόπια προδοτική ηγετική κλίκα του «Κ»ΚΕ απ' τις στήλες του «περιοδικού»(!) του. Αποφεύγει συστηματικά και προγραμματισμένα την κριτική στο ντόπιο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δηλ. κρατάει φιλοχρουστσοφική-φιλο«Κ»ΚΕ στάση.


Δίνουμε παρακάτω αποσπάσματα από την κριτική του «Μαρξιστικού-Λενινιστικού Κόμματος Γερμανίας» (MLPD), που ανήκει στην ίδια ιδεολογικο-πολιτική κατεύθυνση με τον L. Martens, δηλ. στη νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού εκείνη της αντισταλινικής «λαθολογίας» όπως τα Μ-Λ ΚΚΕ - ΚΚΕ (μ-λ) - Α/συνέχεια - ΕΚΚΕ - ΟΑΚΚΕ - εκδότης περιοδικού «ΣΤΑΛΙΝ», κλπ.

Ένα απ' τα ηγετικά στελέχη του MLPD, ο Stefan Engel, αφού αναφέρεται σε μια «Διεθνή Σύσκεψη Κομμάτων» -προφανώς κομμάτων της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού με τη μορφή της αντισταλινικής «λαθολογίας» -σημειώνει την εμφάνιση «ενός μικροαστικού ρεύματος. Η ιδεολογική του βάση είναι ο νεορεβιζιονισμός, και κύριος εκπρόσωπός του στη Δυτική Ευρώπη είναι το Κόμμα Εργατών Βελγίου (PTB). Το PTB προτείνει μια χωρίς αρχές διεθνή ενότητα των μαρξιστών-λενινιστών με όλα τα ρεύματα του ρεβιζιονισμού».

Θέτοντας ο Stefan Engel το ερώτημα: «σε τι συνίσταται το περιεχόμενο του νεορεβιζιονισμού» του L. Martens απαντά: αυτό το ρεύμα «αρνείται ότι με το 20ο Συνέδριο σημειώνεται η έναρξη της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση». Σχετικά με αυτό το ζήτημα «ο Ludo Martens δηλώνει: "Θα σήμαινε να συμπιέσει κανείς την πραγματικότητα με σχολαστικό τρόπο και να θέσει το πρόβλημα μόνο έτσι: διχτατορία του προλεταριάτου ή διχτατορία της μπουρζουαζίας. Οι παλιοί και νέοι κύκλοι της μπουρζουαζίας χρειάστηκαν 30 χρόνια για να μεγαλώσουν, να διατηρήσουν και να στερεώσουν τις θέσεις τους στον πολιτικό και οικονομικό τομέα. Το εκφυλιστικό προτσές που άρχισε το 1956 χρειάστηκε επίσης 3 δεκαετίες για να τελειώσει με το σοσιαλισμό" (Ludo Martens, "Die UdSSR und die samtene Konterrevolution:, EPO-Verlag, Berchem 1993, σελ. 269).

»Το να θέσει κανείς το ζήτημα της εξουσίας, για το Ludo Martens σημαίνει λοιπόν να συμπιέσει την πραγματικότητα "σχολαστικά". Με αυτό τον τρόπο όμως αρνείται το αλφάβητο του μαρξισμού. Ο Λένιν τόνιζε με σαφήνεια, ότι "δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε το ενδιάμεσο μεταξύ της διχτατορίας της μπουρζουαζίας και της διχτατορίας του προλεταριάτου. Κάθε όνειρο για κάτι τρίτο είναι αντιδραστική στάση μικροαστού ("I Kongress der Kommunistischen Internationale", Λένιν, έργα, τόμος 28, σελ. 478). Ο ταλαντευόμενος χαρακτήρας του μικροαστικού τρόπου σκέψης είναι τυπικός για το νεορεβιζιονισμό. Όταν το 1985 παρουσιάστηκε ο Γκορμπατσόφ, αμέσως οι μικροαστοί τον πρόβαλλαν. Σε πλήρη ευφορία ο Ludo Martens συγχωνεύτηκε στην ίδια κατεύθυνση γράφοντας το 1991 ότι "σ' αυτή την ιδεολογική σύγχυση εμφανίστηκε ο σύντροφος Γκορμπατσόφ. Σαν κυκλώνας όρμησε σ' όλη τη χώρα, που βρίσκονταν σε κατάσταση λήθαργου, για να ταρακουνήσει-ξυπνήσει τις αποκοιμισμένες συνειδήσεις" ("Die UdSSR und die samtene Konterrevolution", σελ. 26).

»Ο Ludo Martens θαμπωμένος απ' την εξωτερική λάμψη χρησιμοποίησε την ευκαιρία για μια νέα εκτίμηση της μετά το 1956 εξέλιξης της Σοβιετικής Ένωσης και για να εγκαινιάσει μια αναθεώρηση των προγραμματικών βάσεων του Κόμματος Εργατών Βελγίου γράφοντας: "νέα εκτίμηση σημαίνει επίσης, να παρθεί υπόψη ότι οι οικονομικές βάσεις και ο πυρήνας των πολιτικών δομών έμειναν σοσιαλιστικά παρά τη διαβρωτική επίδραση της διεύθυνσης του κυρίαρχου ρεβιζιονισμού. Νέα εκτίμηση σημαίνει τέλος να παρθεί υπόψη η δυνατότητα μια θετική ανάπτυξης, μια μαρξιστική-λενινιστικής αναγέννησης" (στο ίδιο, σελ. 33).

»Όταν το 1991 η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, οι νεορεβιζιονιστές έβλεπαν το Γκορμπατσόφ ως κύριο υπεύθυνο. Όμως ο Γκορμπατσόφ δεν προκάλεσε την παλινόρθωση του καπιταλισμού, όπως ισχυρίζεται το Κόμμα Εργατών Βελγίου στην "Πρόταση για την ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος". Πολύ περισσότερο η παλινόρθωση του καπιταλισμού ήταν εκείνη που έφερε τον Γκορμπατσόφ. Αυτός ολοκλήρωσε το έργο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και τοποθετήθηκε ανοιχτά στο πλευρό της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας.

»Ο νεορεβιζιονισμός συγκαλύπτει το γεγονός ότι η παλινόρθωση του καπιταλισμού άρχισε επί Χρουστσόφ...

»Οι θεωρητικές ρίζες του νεορεβιζιονισμού είναι ο εκλεκτισμός και η σοφιστική. Έτσι ήδη από το 1997 σε μια απάντηση της ΚΕ του Κόμματος Εργατών Βελγίου προς της ΚΕ του MLPD αναφέρεται: "όσο δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι στις περισσότερες σοσιαλιστικές χώρες κυριάρχησαν ρεβιζιονιστικές θέσεις και πραχτικές, άλλο τόσο δεν είναι λιγότερο βέβαιο, ότι υπήρξαν αναλύσεις, επιστημονικές εργασίες, πολιτικές αποφάσεις που επηρεάζονται απ' το μαρξισμό-λενινισμό" (Γράμμα 1η Ιούνη 1987)...

»Έτσι σύμφωνα με τον Ludo Martens "υπάρχει σήμερα η δυνατότητα να ξεπεραστούν οι διασπάσεις και τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα, τα οποία από καιρό έχουν διασπαστεί σε φιλοσοβιετικά, φιλοκινέζικα, φιλοαλβανικά, φιλοκουβανικά και ανεξάρτητα να ξαναενωθούν" ("Πρόταση του PTB για την ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος", 3 Μάη 1994).

»Ένα τέτοιο συνοθύλευμα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία...» (Stefan Engel: Der Kampf um die Demkweise in der Arbeiterbewengung, Essen, Σεπτέμβρης 1995, σελ. 274-278).

«Σχετικά με την ήττα του σοσιαλισμού οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές ακολούθησαν την αστική προπαγάνδα. Για τον Έριχ Χόνεκερ* σήμαινε "την πιο μεγάλη ήττα του εργατικού κινήματος από την ύπαρξή του σε παγκόσμια κλίμακα", για τον πρώην πρόεδρο του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (DKP), Χέρμπερτ Μις**, είναι "η πιο μεγάλη ήττα του σοσιαλισμού" και για τον πρόεδρο του Κόμματος Εργατών Βελγίου (PTB), Ludo Martens***, είναι "ένα σημαντικό πισωγύρισμα για όλες τις κομμουνιστικές και προοδευτικές δυνάμεις παντού στον κόσμο"» (Stefan Engel: Der Kampf um die Demkweise in der Arbeiterbewengung, Essen, Σεπτέμβρης 1995, σελ. 268).


* Erich Honecker, "Moabiter Notizen", Edition Ost, 1994, σελ. 84
** "25 Jahre DKP - eine Gesichte ohne Ende", Heniz Stehr/Rolf Priemer, Essen 1993,
σελ. 73
** "Vorschlag der PTB fuer die Einheit der internationalen kommunistischen Bewengung", 3 Mai 1994


Ο σύντροφος Χαμά Χαμάμι είναι ελεύθερος

Γράμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Γαλλίας


Ο σ. Χαμά Χαμάμι με τη σύζυγό του λίγο μετά την απελευθέρωσή του

Αγαπητοί σύντροφοι,

Θα έχετε ήδη μάθει, όμως θέλουμε και μεις να σας πληροφορήσουμε, ότι ο σύντροφός μας Χαμά Χαμάμι, πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Τυνησίας, είναι ελεύθερος.

Ελεύθερος είναι και ένας από τους συντρόφους του, ο Σαμίτ Τααμαλά.

Χθες τηλεφωνήκαμε μαζί του στην Τυνησία. Μας πληροφόρησε: "ηθικά καλά είμαι. Φυσικά έχω μερικά προβλήματα υγείας, αλλά είμαι καλά". Τα προβλήματα υγείας ήταν το πρόσχημα το οποίο χρησιμοποίησαν οι αρχές της Τυνησίας για να τον αφήσουν ελεύθερο, "λόγω προβλημάτων υγείας" όπως δήλωσαν. Αυτό σημαίνει ότι κάθε ώρα και στιγμή μπορούν να τον κλείσουν στη φυλακή, επειδή η απόφαση καταδίκης των τριών χρόνων και δυο μηνών εξακολουθεί να ισχύει.

"Θα συνεχίσω τον αγώνα μου και θα εκπληρώσω όλα τα καθήκοντά μου", πρόσθεσε. Ευχαρίστησε όλους, Οργανώσεις και Κόμματα για τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης που οργάνωσαν, ιδιαίτερα τη διεθνή αλληλεγγύη. "Με βοήθησε πάρα πολύ να αντεπεξέλθω στις σκληρές συνθήκες κράτησης".

Όμως υπάρχουν πάνω από χίλιοι πολιτικοί κρατούμενοι στα κάτεργα των φυλακών της Τυνησίας και μέρα με τη μέρα κλείνονται σ' αυτές ακόμη περισσότεροι αντιπολιτευόμενοι.

"Ο αγώνας για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων πρέπει να συνεχιστεί", συμπλήρωσε ο Χαμάμι.

Εκτός απ' αυτά υπογράμμισε το θαρραλέο αγώνα της γυναίκας του Ράντια Νασδραούι, γνωστής δικηγόρου και αγωνίστριας για τα δημοκρατικά δικαιώματα διεθνώς, η οποία πραγματοποίησε απεργία πείνας 37 ημερών για την απελευθέρωση του Χαμάμι και όλους τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους.

Είμαστε πολύ χαρούμενοι για την απελευθέρωση, μια νίκη για όλους τους κομμουνιστές, ιδιαίτερα φυσικά τους Τυνήσιους, όλους τους δημοκράτες και αντιιμπεριαλιστές από την Τυνησία και όλο τον κόσμο.

Είναι επίσης μια νίκη για τη Διεθνή Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων. που στήριξαν τις κινητοποιήσεις για το Χαμάμι του Κομμουνιστικού Κόμματος Τυνησίας και τον Φραντσίσκο Καραμπάλο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κολομβίας (μ-λ) και αγωνίστηκαν για την απελευθέρωσή τους.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σ' όλους τους κομμουνιστές του κόσμου που βρίσκονται στα χέρια του ταξικού εχθρού.

Σας στέλνουμε τους κομμουνιστικούς μας χαιρετισμούς.

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η δεξιά στροφή στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές και η αντιδραστική συνεργασία «Κ»ΚΕ - ΝΔ

Βουλευτές και στελέχη της ΝΔ σε μοναρχοφασιστική φιέστα στο Κιλκίς

Νέα εγκληματική δολοφονική επίθεση ναζοφασιστών «Χρυσαυγιτών»

Αλεξάντρ Ζινόβιεφ: Ο Λένιν και ο Στάλιν

Ο Γ. Ράλλης στα χνάρια του ταγματασφαλίτη πατέρα του

Ιωσήφ Στάλιν: Ο διεθνιστικός χαρακτήρας της Οχτωβριανής Επανάστασης (συνέχεια από το προηγούμενο)

Από το «βίο και την πολιτεία» του βέλγου τροτσκίζοντα ρεβιζιονιστή Ludo Martens

Ο σύντροφος Χαμά Χαμάμι είναι ελεύθερος (Γράμμα του ΚΚ Εργατών Γαλλίας)

 

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55