Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 154 15-31/3/2003Αρ. Φύλ. 154 15-31 Μάρτη 2003
Πάλη για άμεσο τερματισμό του ιμπεριαλιστικού πολέμου
Έξω τα στρατεύματα των ΗΠΑ-Αγγλίας απ' το Ιράκ

Ο χιτλερίσκος Μπους με Μπλερ ισοπεδώνουν πόλεις του Ιράκ και δολοφονούν μαζικά αμάχους
Παταγώδης αποτυχία του "κεραυνοβόλου" πολέμου - άμεσος κίνδυνος ανάφλεξης ολόκληρης της περιοχής

Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές προχώρησαν στην εφαρμογή-πραγματοποίηση μιας ήδη από καιρό προειλημμένης απόφασης που καθυστερούσε μήνες τώρα: τη στρατιωτική επίθεση και εισβολή στο Ιράκ.

 

 


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Αρχηγού του ΚΚΕ 1918-55 και 30 χρόνια από τη δολοφονία του μετά 17 χρόνια εξορίας, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη

 

Στα 100 χρόνια από τη γέννησή του
(1903 - 1973)

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

 

Ζει ρωμαλέος, χαμογελαστός ο Νίκος,
Αθάνατος μες στους λαού μας την ψυχή.
Χαρούμενος επαναστάτης-Μπολσεβίκος.
Αγωνιά και μάχεται, ανησυχεί
Ρομαντικός, πονόψυχος και παλικάρι.
Ιδεολόγος - μαρξιστής, μυαλό γερό.
Αντρείος, τέτοιοι να 'μαστε μακάρι.
Δεσμά δεν τον λύγισαν, κρύο παγερό.
Η πίστη του νικά τρεις φασισμούς-θηρία
Στην Κέρκυρα, Νταχάου, Σιβηρία.

Μας εμψυχώνει πάντα, μας εμπνέει
το Γράμμα του, λαμπρό, πατριωτικό
επαναστάτες, να 'μαστε γενναίοι,
κομμουνιστές με φως σταλινικό.

"ΜΠΡΟΣ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, μας καλεί,
Η ΝΙΚΗ ΘΑ ΝΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΟΥ ΛΑΟΥ"

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ
27.2.2003

ΣΤΑΛΙΝ προς ΝΙΓΙΑΖΟΦ για ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ:
"Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει την επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην  Ευρώπη"
(κατά την διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ 1952)

ΝΙΓΙΑΖΟΦ: "Ο Ζαχαριάδης είναι μια απ' τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος" (1955)

"Ο σταλινισμός είναι ο μαρξισμός-λενινισμός της εποχής του σοσιαλισμού" (1939)

"Το οικοδόμημα του παγκόσμιου σοσιαλισμού στηρίζεται σε τέσσερα ακλόνητα βάθρα: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν" (1939)

"Το ΚΚΕ στέκει ατράνταχτα πιστό στο πνεύμα του παγκόσμιου κομμουνισμού, στο πνεύμα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν" (1939)

"Όποιος δεν ξέρει να πεθαίνει όταν χρειάζεται, δεν ξέρει να ζει και στη ζωή του θ' αποτύχει. Όποιος φοβάται μην πέσει, πρέπει σε όλο του το βίο να σέρνεται χάμου". (1939)

Την τιμή κανένας δεν μπορεί να σου την αφαιρέσει. Την τιμή μπορείς μονάχα να την χάσεις". (1973)

 



Κυριάκης Κάππος

Ο Κυριάκης Κάππος που έφυγε από κοντά υπήρξε λαϊκός αγωνιστής, πατριώτης και επαναστάτης κομμουνιστής.

Σ' όλη


Συμπαράσταση στον ηρωικό λαό του Ιράκ

Ο ηρωικός λαός του Ιράκ που παλεύει με το όπλο στο χέρι τον υπ' αριθμόν 1 τρομοκράτη των λαών και κρατών όλων των Ηπείρων έχει ανάγκη μεγάλης συμπαράστασης στο δίκαιο αγώνα του, που είναι συνάμα και αγώνας για όλους τους άλλους λαούς, μαζί και του λαού μας.

Στη χώρα μας πραγματοποιήθηκαν και συνεχίζονται μαζικά τα συλλαλητήρια


Σχόλια για περεστρόικα-Στάλιν

Παρακάτω δημοσιεύουμε δυο σχόλια-κριτική του συντρόφου Χριστόφορου Στεφανίδη για τη στάση της ηγεσίας του "Κ"ΚΕ απέναντι στην "περεστρόικα" και το ζήτημα Στάλιν

Θεωρώ αναγκαίο να κάνω έναν μικρό σχολιασμό για δυο δημοσιεύματα στον κυριακάτικο "Ριζοσπάστη" της 9ης Μάρτη 2003 και να βγάλω κάποια συμπεράσματα που νομίζω ότι είναι χρήσιμα για τα στελέχη, τα μέλη, τους οπαδούς και φίλους του ΚΚΕ, μα προπάντων είναι χρήσιμο για την υπόθεση της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος στη χώρα μας και παγκόσμια.

Το πρώτο, δημοσίευμα περιέχει τις θέσεις που παίρνουν για τον πόλεμο στο Ιράκ οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και όλων των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων. Ανάμεσα σ' αυτές και η θέση του υπεύθυνου του γραφείου τύπου του ΚΚΕ, Μάκη Μαϊλη, η οποία με βρίσκει σύμφωνο, όμως στην θέση του αυτή υπάρχει η φράση: "...πολύ περισσότερο που σήμερα ο ΟΗΕ εκφράζει έναν αρνητικό συσχετισμό για τους λαούς μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Αυτές είναι οι κοσμογονικές αλλαγές που άλλα κόμματα επευφήμησαν..." (υπογρ. δική μου). Είναι σ' όλους γνωστό ότι την αντεπανάσταση δεν την επευφήμησαν μόνο όλα τα άλλα κόμματα, αλλά και το ΚΚΕ και κυρίως το ΚΚΕ. Γνωρίζουν όλοι και φυσικά και ο Μάκης Μαΐλης ότι:

"1. Το ΚΚΕ εκπροσωπούσε ο τότε πρόεδρος και νυν επίτιμος πρόεδρος Χαρίλαος Φλωράκης όταν δήλωνε και εσωκομματικά, αλλά και από την τηλεόραση ότι η περεστρόικα είναι "επανάσταση μέσα στην επανάσταση" και ότι επιφέρει (η περεστρόίκα) "κοσμογονικές αλλαγές επαναστατικού χαρακτήρα".

"2. Το ΚΚΕ εκπροσωπούσε η τότε και νυν Γ. Γραμματέας του, Αλέκα Παπαρήγα όταν κατά την επίσκεψη της στη Μόσχα πρόσφερε στον Γκορμπατσώφ ένα αγαλματίδιο του ημίθεου Ηρακλή για το ηράκλειο έργο που επιτελούσε. Ήταν πράγματι ηράκλειο το έργο του Γκορμπατσόφ. Μεγαλύτερο από όλα μαζί τα κατορθώματα του Ηρακλή. Μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο κατόρθωμα στην παγκόσμια ιστορία. Ξεπούλησε τόσο σβέλτα μια ολόκληρη Σοβιετική Ένωση, ένα ολόκληρο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ένα ολόκληρο παγκόσμιο κίνημα, τις ελπίδες των καταπιεσμένων όλης της γης. Για το κατόρθωμα του αυτό τον τίμησε ο διεθνής ιμπεριαλισμός με την απονομή του βραβείου Νόμπελ. Δεν νομίζω να υπάρχει κομμουνιστής που να πιστεύει ότι έπρεπε να τον τιμήσει και η Γ.Γ. του ΚΚΕ.

"3. Το ΚΚΕ φυσικά εκπροσωπούσαν και ο τότε ΓΓ του, Γρηγόρης Φαράκος και ο Μίμης Ανδρουλάκης και αρκετοί άλλοι που τελείως ανοιχτά και απροκάλυπτα εκτόπισαν τον μαρξισμό-λενινισμό σαν καθοδηγητική θεωρία του κόμματος και τον αντικατέστησαν με την "νέα σκέψη" της περεστρόικας.

"4. Το ΚΚΕ τέλος, μετέφραζε και δημοσίευε στο "Ριζοσπάστη" και σε ξεχωριστές μπροσούρες τα ντοκουμέντα της Γκορμπατσοφικής καθοδήγησης, κατέβαζε εμπεριστατωμένες εισηγήσεις στις κομματικές Οργανώσεις του υπέρ της περεστρόικας, οργάνωνε δημόσιες εκδηλώσεις υπέρ της περεστρόικας με τη συμμετοχή αντιπροσωπειών από το ΚΚΣΕ, οργάνωνε σεμινάρια στον Περισσό, κλπ. (σ' ένα απ' αυτά συμμετείχα και 'γω για 40 μέρες).

Μόνο αυτά (γιατί θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε κι άλλα χωρίς τελειωμό) αρκούν με το παραπάνω για ν' αποδειχθεί ότι κυρίως το ΚΚΕ επευφημούσε και καταχειροκροτούσε την περεστρόικα και έκανε τα πάντα για ν αλλοιώσει τις συνειδήσεις των κομμουνιστών.

Όλα αυτά φυσικά ισχύουν μόνο για την περεστρόικα που το ΚΚΕ θεωρεί τώρα (και όχι τότε που εξελισσόταν) αντεπανάσταση που ανέτρεψε το σοσιαλισμό. Γιατί η αντεπανάσταση που ανέτρεψε το σοσιαλισμό, έγινε πολύ πριν, από τον Χρουτσώφ μετά την δολοφονία του Στάλιν. Το ΚΚΕ όμως δεν το παραδέχεται αυτό, παρότι διακηρύχνει επίσημα σαν καθοδηγητική του θεωρία τον μαρξισμό-λενινισμό. Ο Μαρξ όμως λέει ότι στην περίοδο του σοσιαλισμού δεν μπορεί να υπάρχει άλλη εξουσία παρά μόνο η δικτατορία του προλεταριάτου: "Ανάμεσα στην κεφαλαιοκρατική και στην κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στην άλλη και σ' αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου" (Μαρξ-Ένγκελς, "Διαλεχτά έργα", τόμος 2ος, σελ. 24).

Δεν μπορεί να υπάρχει, λοιπόν, στην μεταβατική περίοδο από τον καπιταλισμό ως την αταξική κοινωνία, τον κομμουνισμό, δηλαδή στην περίοδο του σοσιαλισμού, άλλου είδους εξουσίας παρά μόνο η δικτατορία του προλεταριάτου. Είναι όμως σ' όλους γνωστό ότι μετά την δολοφονία του Στάλιν η δικτατορία του προλεταριάτου ανατράπηκε και επιβλήθηκε το παλλαϊκό κράτος (όρος τελείως αντιεπιστημονικός αφού, κράτος είναι ο μηχανισμός με τον οποίο μια τάξη επιβάλλει τη θέληση της στις άλλες τάξεις της κοινωνίας), το δε ΚΚΣΕ από κόμμα της εργατικής τάξης έγινε κόμμα όλου του λαού. Έπαψε δηλαδή η εργατική τάξη να έχει το κόμμα της και έχασε πλέον την εξουσία. Από κει και πέρα δεν υπάρχει πλέον σοσιαλισμός γιατί σοσιαλισμός χωρίς δικτατορία του προλεταριάτου δεν γίνεται. Όταν, λοιπόν, το ΚΚΕ επιμένει ότι είχαμε σοσιαλισμό μέχρι που εμφανίστηκε ο Γκορμπατσόφ και τον ανέτρεψε, τότε διαπράττει προς δόξα της διεθνούς αντίδρασης την χειρότερη δυσφήμιση του σοσιαλισμού, προβάλλοντας σαν σοσιαλισμό το μετασταλινικό καθεστώς που το σιχάθηκαν οι λαοί που το έζησαν. Τότε, λοιπόν, έγινε η αντεπανάσταση που ανέτρεψε το σοσιαλισμό και τότε είναι το ΚΚΕ (εννοούμε φυσικά το μετασχηματισμένο απ' την αντεπανάσταση ΚΚΕ) δεν "επευφήμησε" απλώς τις τότε κοσμογονικές αλλαγές του Κρούτσεφ, αλλά αναθεμάτισε την ένδοξη σταλινική περίοδο και την ηρωική ζαχαριαδική περίοδο του ΚΚΕ και κατά τον πιο εγκληματικό τρόπο λασπολόγησε και βιαιοπράγησε ενάντια σ' όλα τα τίμια στελέχη, μέλη και απλούς αγωνιστές.

Στα χρόνια αυτά ακόμα και η παραμικρή υπόνοια ότι συμπαθείς το Στάλιν ή τον Ζαχαριάδη αρκούσε για να ληφθούν κομματικά μέτρα εναντίον σου. Για πρώτη φορά έγινε θετική αναφορά στο όνομα του Στάλιν από το Χαρίλαο Φλωράκη στο 14ο Συνέδριο όταν πια είχε γίνει ολοφάνερη η περεστροϊκή προδοσία και φυσικά έγινε μόνο για δημαγωγικούς λόγους. Όλα αυτά τα γνωρίζει πολύ καλά και το ΚΚΕ και ο Μάκης Μαΐλης. αλλά χωρίς ντροπή επιμένουν να αποδίνουν τις "επευφημίες" στις κοσμογονικές αλλαγές της αντεπανάστασης στα άλλα κόμματα (που εκείνα καλά έκαναν, γιατί έπραξαν το ταξικό τους καθήκον), όταν το ΚΚΕ είναι αυτό που πρωτοστάτησε στις επευφημίες και στην αντισταλινική και αντιζαχαριαδική λαθολογία και λασπολογία.

Το δεύτερο, δημοσίευμα είναι ένα 16σέλιδο ένθετο μεγέθους τετραδίου αφιέρωμα στα 50 χρόνια από το θάνατο του Ι.Β. Στάλιν. Στην πρώτη σελίδα, κάτω από τον τίτλο "Ι..Β. Στάλιν. Ένας μπολσεβίκος ηγέτης" γράφει: "Η 50η επέτειος του θανάτου του Ι.Β. Στάλιν... ήταν μια ακόμα αφορμή για να εξαπολύσει η αστική προπαγάνδα την γνωστή αδυσώπητη αντικομμουνιστική επίθεση στο πρόσωπο του μπολσεβίκου επαναστάτη ηγέτη, του οποίου το όνομα και η δράση ως επικεφαλής της ΚΕ του ΠΚΚ (Μπολσεβίκων) της ΕΣΣΔ και του σοβιετικού κράτους, μετά το θάνατο του Λένιν, συνδέθηκε τόσο με τις επιτυχίες των οικοδόμων του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, όσο και με την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού συστήματος σε μια σειρά χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας. Ταυτόχρονα το όνομα του Στάλιν συνδέεται με την τεράστια συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών κατά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο..." και λίγο παρακάτω συνεχίζει "οι πολέμιοι και επικριτές του, τόσο όσο ζούσε όσο και μετά τον θάνατο του ως τα σήμερα, επιδιώκουν με αυτή την επίθεση να σβήσουν από το νου και την καρδιά των προλετάριων την υπόθεση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού προκειμένου να ορθώσουν ένα ακόμα εμπόδιο στη δράση τους για το νομοτελειακό άλμα της ιστορικής εξέλιξης προς τα μπρος".

Αν πολέμιος και επικριτής του Στάλιν ήταν μόνον η αστική προπαγάνδα, όπως γράφει το αφιέρωμα του "Ριζοσπάστη", αυτό θάταν πολύ φυσικό και δεν θα προξενούσε καθόλου ζημία, απεναντίας θα βοηθούσε τους προλετάριους και όλους τους καταπιεσμένους της γης να προσανατολιστούν καλύτερα. Δυστυχώς πρώτος και χειρότερος πολέμιος και επικριτής, υβριστής και λασπολόγος του Στάλιν υπήρξε το ΚΚΣΕ και ακολούθησαν σχεδόν όλα τα άλλα ΚΚ, μαζί και το ΚΚΕ. όπως μετασχηματίστηκε με τη λεγόμενη 6η Ολομέλεια, και αυτά είναι που επιχείρησαν και το κατόρθωσαν σε μεγάλο βαθμό "... να σβήσουν από το νου και την καρδιά των προλεταρίων την υπόθεση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού...'. Όμως τι συμβαίνει και το ΚΚΕ επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να μεταρρυθμιστεί σιγά-σιγά από υβριστή και λασπολόγο του Στάλιν σε υμνητή του; Ήρθαν έτσι τα χρόνια που η αλήθεια πλέον ξεπρόβαλε από μόνη της. Κανένας δεν μπορεί να την σκεπάσει.

Δυνάμωσε ο αέρας της ιστορίας και διώχνει τους τόνους σκουπιδιών που έριξαν πάνω στον τάφο του Στάλιν. Η ηγεσία του ΚΚΕ καταλαβαίνει τώρα πως αν επιμείνει να σκεπάζει την αλήθεια, απλώς γελοιοποιείται στα μέλη και τους οπαδούς του. Είναι υποχρεωμένη να προσποιείται ότι αναγνωρίζει την αλήθεια, αλλά ταυτόχρονα για να δικαιολογήσει το αμαρτωλό παρελθόν της λέει ότι τώρα την ανακάλυψε από στοιχεία που ήρθαν στο φως. Γράφει, λοιπόν, στην πρώτη σελίδα του αφιερώματος "0 Ριζοσπάστης παρουσιάζει αφιέρωμα με άγνωστα ντοκουμέντα που συμβάλλουν στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας ..." και αυτά^που παραθέτει δεν είναι ούτε άγνωστα ούτε τίποτε σημαντικά ντοκουμέντα που χωρίς αυτά δεν μπορούσε να βρεθεί η ιστορική αλήθεια. Πρόκειται:

"Α) Για το βιβλίο του τότε αμερικάνου πρεσβευτή στη Μόσχα Α. Ντέϊβις "σαν πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα' που το δημοσίευσε το 1043 στη Ζυρίχη, επομένως δεν είναι καθόλου νέο (1943) και άγνωστο και δεν προσθέτει τίποτα σ' αυτά που ήταν γνωστά, και

"Β) κάποια ντοκουμέντα που οι ρώσοι ιστορικοί ανακάλυψαν στα Κεντρικά Κομματικά Αρχεία στην περίοδο της περεστρόικας (1988), που ούτε σημαντικά είναι ούτε κολακευτικά για τον Στάλιν. Εμφανίζουν έναν Στάλιν επιεικέστατο απέναντι στους κατηγορούμενους Ρίκοφ και Μπουχάριν, που δεν τα καταφέρνει όμως να πείσει τα μέλη της ΚΕ, και έτσι τα ντοκουμέντα αυτά και το αφιέρωμα του "Ριζοσπάστη" αθωώνουν τον Στάλιν, αλλά φορτώνουν το "έγκλημα" στην πλειοψηφία της ΚΕ, που καθοδηγούσε, εννοείται, ο Στάλιν.

Η αλήθεια για το μεγαλείο του Στάλιν λάμπει όπως ο ήλιος το καταμεσήμερο στον καθαρό ουρανό και είναι γελοίο να ανάβει κανένας λυχνάρι και να την αναζητεί σε μαρτυρίες και αραχνιασμένα ντοκουμέντα αμφίβολης γνησιότητας.

Αλλά έστω, αν η ηγεσία του ΚΚΕ πείστηκε τώρα, με τα νέα στοιχεία που ανακάλυψε, για το μεγαλείο του Στάλιν, ας βγει ανοιχτά να κάνει την αυτοκριτική της για την ως τα τώρα ταχτική της, να ζητήσει συγνώμη και να καταδικάσει το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την λεγόμενη 6η Ολομέλεια γιατί δεν μπορεί να είσαι ταυτόχρονα και με τον Στάλιν και με το 20ο Συνέδριο και την 6η Ολομέλεια που κήρυξαν την αποσταλινοποίηση. Να κάνει δηλαδή αυτό που υποδείχνει ο Στάλιν στην τελική ομιλία του στην Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ (μη) της 5 Μάρτη στη σελίδα 7 "Η ανοιχτή αναγνώριση των λαθών και τίμια διόρθωση τους μπορεί μόνο να ισχυροποιήσει το κόμμα, να ανεβάσει το κύρος του στα μάτια των εργατών, των αγροτών, της εργαζόμενης διανόησης...".

Μπορούμε άραγε να ελπίζουμε από την ηγεσία του ΚΚΕ μια "ανοιχτή αναγνώριση των λαθών και τίμια διόρθωση τους..."; όπως υποδείχνει ο Στάλιν; Μακάρι να το έκανε. Δεν μπορούμε όμως ούτε να έχουμε ούτε να καλλιεργούμε αυταπάτες. Η ηγεσία του ΚΚΕ γεννήθηκε από την χρουστσοφική αντεπανάσταση με την λεγόμενη 6η Ολομέλεια και δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό της και να μετατραπεί στο αντίθετο της.

Στεφανίδης Χριστόφορος
Ορμύλια Χαλκιδικής


Στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Ζαχαριάδη

Οι λασπολογικές επιθέσεις των ρεβιζιονιστών και των διαφόρων οπορτουνιστών ενάντια στο Νίκο Ζαχαριάδη

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο αλύγιστος μπολσεβίκος κομμουνιστής ηγέτης, ο πολυαγαπημένος χαρισματικός Αρχηγός του ΚΚΕ 1918-55 και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η μεγαλύτερη επαναστατική μορφή που ανέδειξε το ελληνικό εργατικό κίνημα στον 20ο αιώνα και μια απ' τις "σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινηματος" (βλ.ΝΙΓΙΑΖΟΦ 1955), δέχτηκε τις πιο βίαιες, τις πιο αισχρές και πιο βρομερές επιθέσεις όχι μόνο απ' την ντόπια μοναρχοφασιστική και διεθνή αντίδραση μα προπαντός απ' τους πράκτορες της προδότες σοβιετικούς και ντόπιους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές αλλά και απ' τους ρεβιζιονιστές της αντισταλινικής-αντιζαχαριαδικής "λαθολογίας". Είναι απ' τους ηγέτες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που συκοφαντήθηκε και λασπώθηκε όσο κανένας άλλος μετά τον Ιωσήφ Στάλιν.

Η ντόπια και διεθνής αντίδραση αλλά και οι πράκτορες τους ρεβιζιονιστές όλων των αποχρώσεων στο εργατικό κίνημα έκφρασαν το ταξικό τους μίσος απέναντι στο μεγάλο επαναστάτη Νίκο Ζαχαριάδη με τον πιο χυδαίο και ακραίο δυνατό τρόπο επειδή:

Πρώτο, με την ανάληψη της ηγεσίας εκ μέρους του απ' τις αρχές της δεκαετίας του '30 ανασυγκρότησε και καθοδήγησε σωστά το ΚΚΕ, το μετέτρεψε σε κόμμα νέου τύπου, σε κόμμα λενινιστικού-σταλινικού τύπου, πέτυχε τη μπολσεβικοποίησή του σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κα; επιπλέον το εξόπλισε με επιστημονικό επαναστατικό πρόγραμμα (6η Ολομέλεια 19>4), απαραίτητο για την πραγματοποίηση της επανάστασης στη χώρα μας.

Δεύτερο, με το πανευρωπαϊκής σημασίας ιστορικό του Γράμμα (31 Οχτώβρη 1940) καθόρισε ορθά το χαρακτήρα του πολέμου, κατά τη διάρκεια της επίθεσης της φασιστικής Ιταλίας, ως "εθνικοαπελευθερωτικού" απ' την πλευρά της Ελλάδας, προσανατολίζοντας έτσι σωστά το κίνημα στην πάλη κατά των ιταλο-γερμανών φασιστών κατακτητών - προσανατολισμός που οδήγησε στην εποποιία της ΕΑΜο-ΕΛΑΣίτικης Εθνικής Αντίστασης (της μόνης ιστορικά υπάρχουσας), μα που δεν κατέληξε σε "μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό" όπως υπογράμμιζε στο Γράμμα του ο Νίκος Ζαχαριάδης, κι αυτό εξαιτίας της προδοσίας της (συμφωνίες Λιβάνου- Γκαζέρτας- Βάρκιζας) απ' τον πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Σιάντο που εκτελούσε τις εντολές και εφάρμοζε την πολιτική των άγγλων ιμπεριαλιστών, που στόχο της ευθύς εξαρχής είχε τη συντριβή του επαναστατικού κινήματος.

Τρίτο, με την οργάνωση της αντίστασης στον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τη συγκρότηση του ένδοξου ΔΣΕ και τη διεξαγωγή της τρίχρονης ένοπλης πάλης (1946-49) κατά του ντόπιου μοναρχοφασισμού και των αφεντικών του αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Τέταρτο, με τη γρήγορη ανασύνταξη των κομμουνιστικών και αντιφασιστικών δυνάμεων μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, την ίδρυση της ΕΔΑ και τη μαζικοποίηση του κινήματος, παρά τη φασιστική τρομοκρατία, τις εκτελέσεις και τις δεκάδες χιλιάδες φυλακισμένους και εξόριστους στα ξερονήσια, που οδήγησε την ΕΔΑ το 1958 στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Πέμπτο, με τη θαρραλέα απόκρουση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στα χρόνια 1954-55 - ανοιχτά πλέον απ' το Σεπτέμβρη του '55 με τα γεγονότα της Τασκένδης - εμπόδισε τη μετατροπή του ηρωικού ΚΚΕ 1918-55 σε αστικο-ρεβιζιονιστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου (Ν. Ζαχαριάδης (1955): "δε θα σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ΚΚΕ σε αστικό κόμμα") και ταυτόχρονα, ακόμα πιο σπουδαίο, εγκαινίασε πρώτος, πριν διαμορφωθεί-εμφανιστεί ολοκληρωμένα η αντεπαναστατική αυτή κατεύθυνση,, την πάλη των επαναστατών κομμουνιστών σε διεθνές επίπεδο ενάντια σ' αυτό το προδοτικό ρεύμα. Στο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, λοιπόν, ανήκε: η μεγάλη τιμή που 1) πρώτος διέβλεψε την ταξική αντεπαναστατική φύση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, 2) πρώτος αντιστάθηκε θαρραλέα και απόκρουσε την επίθεση της αποστάτριας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας στο ΚΚΕ, 3) πρώτος εγκαινίασε την πάλη των κομμουνιστών σε παγκόσμια κλίμακα ενάντια σ' αυτό το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα, και 4) πρώτος και μοναδικός, σε διεθνές επίπεδο, πλήρωσε τόσο ακριβά τη γενναία στάση και επαναστατική του πάλη με 17 ολόκληρα χρόνια εξορία στις παγωμένες στέπες της Σιβηρίας και τελικά την άνανδρη δολοφονία του απ' την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη.

α. Οι λασπολογικές επιθέσεις των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών δολοφόνων

Μετά την ωμή ανάμιξη της προδοτικής ρεβιζιονιστικής σοσιαλδημοκρατικής ομάδας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ- Μικογιάν, κλπ. στο ΚΚΕ και τη βίαιη πραξικοπηματική καθαίρεση και αντικατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη απ' την ηγεσία του ΚΚΕ και τέλος τη διαγραφή του απ' αυτό (7η Ολομέλεια 1957) άρχισε μια βρωμερή εκστρατεία κατασυκοφάντησης του, καθοδηγούμενη απ' τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές, που όμοια της δεν γνώρισε η ιστορία, και συνάμα κατασυκοφάντησης όλων των επαναστατικών παραδόσεων και ηρωικών αγώνων του Κόμματος και των ελλήνων κομμουνιστών.

Η κατασυκοφάντηση του Νίκου Ζαχαριάδη εκ μέρους των προδοτών ρεβιζιονιστών, σοβιετικών-ελλήνων, δεν περιορίστηκε μόνο στους γνωστούς, άσχετους και ολωσδιόλου αβάσιμους, πολιτικούς χαρακτηρισμούς όπως "δογματικός", "σεχταριστής", "τυχοδιώκτης", "προσωπολάτρης", κλπ. αλλά και σε ανάλογους σε βάρος του ηρωικού μας Κόμματος ("σεχταρισμός", "δογματισμός", "ανώμαλη εσωκομματική ζωή", κλπ.), φτάνοντας ως το σημείο να χαρακτηρίσουν τον αγώνα του ηρωικού ΔΣΕ "τυχοδιωκτισμό του Ζαχαριάδη" - πρωτοφανές στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος - και διασύρουν-αρνηθούν ακόμα και το γνωστό ιστορικής πανευρωπαϊκής σημασίας Γράμμα του: "Στο γράμμα όμως κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι "στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η Κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλ. οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις"... Η υπόδειξη για ανεπιφύλακτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δεν μπορούσε να μην δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και κείνων που βρίσκονται πίσω τους" ("Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958", επιλογή ντοκουμέντων, σελ. 644, "Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις", 1958).

Ως σχόλιο στην παραπάνω προκλητική διαστρέβλωση του Γράμματος ας παραθέσουμε εκ νέου τις δυο παρατηρήσεις παλιότερου φύλλου της εφημερίδας: πρόκειται "α) για αδίστακτη και εντελώς εξόφθαλμη διαστρέβλωση και β) διαστρεβλώνοντας αυτό το σημείο του γράμματος αποδεικνύονται επιπλέον και αγράμματοι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του "Κ"ΚΕ, επειδή το "ανεπιφύλακτα" αναφέρεται στον πόλεμο και όχι στο "φασίστα δικτάτορα Μεταξά", όπως λασπολογώντας ισχυρίζονται οι πολιτικοί νάνοι ντόπιοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, που αν συγκρίνει κανείς μια ολόκληρη στρατιά από δαύτους, "παίρνοντας" τους όλους μαζί, δεν φτάνουν, όσον αφορά τις πολιτικές ικανότητες, ούτε στο ύψος του αστράγαλου του Νίκου Ζαχαριάδη. Βέβαια δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση μεταξύ των ιδεολογικο-πολιτικών απόψεων του Ν. Ζαχαριάδη και εκείνων των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών ηγετών που είναι διαμετρικά αντίθετες: επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού- λενινισμού-σταλινισμού και χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός (παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας)" ("ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" Νο 143, 1-15 Οχτώβρη 2002).

Παράλληλα ακολούθησε ένας πολύμορφος οχετός λάσπης, που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του τόπου και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, χαρακτηρίζοντας τον "τυχοδιώκτη", "ύποπτο", "πράκτορα" των άγγλων και γερμανών, κλπ., κλπ.!!! Συγκρότησαν "Επιτροπή" στην 7η Ολομέλεια (1957) να ερευνήσει τη δήθεν ύποπτη δράση του στην Ελλάδα, στο Νταχάου και όπου αλλού, "Επιτροπή" απ' την οποία ακόμα και σήμερα, μισό αιώνα αργότερα, περιμένουν οι κομμουνιστές και αντιφασίστες το "πόρισμα" της. Έτσι, μισό αιώνα από τότε, οι προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές ηγετικές κλίκες των "Κ"ΚΕ-Συνασπισμού εξακολουθούν να κρατούν το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη, ακόμα και πεθαμένο, σε μόνιμη πολιτική ομηρία.

Οι κομμουνιστές αξίζει να διαβάσουν, πέρα απ' τα άλλα, το "Γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ" (Απρίλης 1956) μα προπαντός τα "Πρακτικά των Ολομελειών της ΚΕ του ΚΚΕ" δηλ. του τότε ενωμένου χρουστσοφικού σοσιαλδημοκρατικού "Κ"ΚΕ και σήμερα διασπασμένου σε "Κ"ΚΕ-Συνασπισμό (Ολομέλειες: 7η 18-24.2.57, 7η 9-13.4.64, 11η 12-14.5.67) στον τόμο '"ΥΠΟΘΕΣΗ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ" (εκδόσεις "Φιλίστωρ", Αθήνα 2001) για να διαπιστώσουν τις βρωμερές ασφαλίτικες μέθοδες, τον ηθικό εκτραχηλισμό και το μέγεθος του αστικού πολιτικού εκφυλισμού των διορισμένων πρακτόρων της αστικής τάξης στην ηγεσία του χρουστσοφικού εκτρώματος που αυτονομάστηκε "Κ"ΚΕ.

Η λασπολογία σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη συνεχίζεται με διάφορους τρόπους ακόμη και σήμερα εκ μέρους των διαφόρων οπορτουνιστών. Αναφέρουμε ενδεικτικά την περίπτωση του ρώσου Κάρλ Σεμενκόφ, ηγετικό στέλεχος της χρουστσοφικής κλίκας για πολλές δεκαετίες, πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού και από τους πιο άθλιους και αμετανόητους λασπολόγους του Νίκου Ζαχαριάδη που προκλητικά και θρασύδειλα ακόμα και σήμερα ισχυρίζεται, τρία μόλις χρόνια πριν, σε συνέντευξη του στο "ΕΘΝΟΣ" (30.8.99) με περισσό θράσος και τη χαρακτηριστική για πράκτορες ξετσιπωσιά ότι "ο Ζαχαριάδης ήταν τυχοδιώκτης" και ότι "δεν έχει μπει ακόμα τελεία και παύλα στο σκοτεινό σημείο των σχέσεων Ζαχαριάδη και Αγγλίας"!!!

Δεν σταμάτησαν όμως εδώ οι αποστάτες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, προχώρησαν ακόμα και σε μέτρα φυσικής εξόντωσης του. Τον συνέλαβαν και τον εξόρισαν αρχικά στο Μποροβότσι ως το 1962 και ύστερα τον μετέφεραν στα βάθη της παγωμένης Σιβηρίας, στο Σουργκούτ της περιοχής Τιουμέν, τον κράτησαν σε πλήρη απομόνωση και στενή παρακολούθηση σε 24ωρη βάση κάτω από εξοντωτικές συνθήκες και μετά 17 ολόκληρα χρόνια εξορίας δολοφονήθηκε απ' τις προδοτικές κλίκες των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ τον Αύγουστο του 1973 για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και χαλάσει τα σχέδια τους.

Τελευταία η κλίκα των δολοφόνων του Νίκου Ζαχαριάδη μεταμφιέζεται "φιλοζαχαριαδική" και προσπαθεί να καπηλευθεί το όνομα του, όπως κάνει και με το Στάλιν, με τη δημοσίευση διαφόρων κειμένων του στο "Ριζοσπάστη" ενώ παράλληλα τον συκοφαντεί με τη δημοσίευση κειμένων στη σειρά επίσημα κείμενα του "Κ"ΚΕ (τομ.9ος 1961-67).

Συνεχίζεται


Λασπολογία - ασφαλίτικος εκτραχηλισμός - χαφιεδισμός

Η "Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55" ακολουθώντας με συνέπεια τον επαναστατικό δρόμο των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και θεωρώντας την υπεράσπιση του επαναστατικού τους έργου ως το κεντρικότερο ζήτημα του ελληνικού επαναστατικού κινήματος - ακριβώς επειδή αποτελούν τη βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών δηλ. των λενινιστών-σταλινιστών και των οπορτουνισμών όλων των αποχρώσεων - άσκησε κριτική, και είναι αυτονόητο ότι θα ασκεί και στο μέλλον, τόσο στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό με πρώτο και κύριο στόχο το σοσιαλδημοκρατικό "Κ"ΚΕ όσο και στους τροτσκιστές και στις άλλες δεξιές οπορτουνιστικές "αντιχρουστσοφικές" Οργανώσεις της νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού της αντισταλινικής "λαθολογίας" που άμεσα ή έμμεσα στρέφονται ενάντια στους Στάλιν-Ζαχαριάδη.

Σ' αυτή την τεκμηριωμένη και αυστηρά πολιτικο-ιδεολογική κριτική μας οι γνωστές "αντιχρουστσοφικές" δεξιές οπορτουνιστικές οργανώσεις δεν απάντησαν, ενώ σε δυο περιπτώσεις, εκείνη του μακαρίτη πολιτικού υπεύθυνου της "Μετασοβιετικής Εποχής" (επίσης "μακαρίτισσας") και του εκδότη του περιοδικού!!) "ΣΤΑΛΙΝ", αντί να απαντήσουν σε πολιτικο-ιδεολογικό επίπεδο, προτίμησαν, ως "απάντηση"»), το δρόμο της λασπολογίας και της σπίλωσης συντρόφων μας, κι εκείνων του ασφαλίτικου εκτραχηλισμού και του χαφιεδισμού, πιστεύοντας πως έτσι θα μπορούσαν να εμποδίσουν την ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση-κριτική, η οποία αφορούσε την περίπτωση των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και του βέλγου ρεβιζιονιστή L. Martens παλιού θαυμαστή του αρχιπροδότη Γκορμπατσόφ, που τον παρουσίαζαν και εξακολουθεί ο εκδότης του περιοδικού "Στάλιν" να τον παρουσιάζει-διαφημίζει ως "έξοχο σταλινικό"(!), παρά το γεγονός ότι αυτός έχει, από καιρό τώρα, "αναδειχθεί"(!) σε ταλαντούχα prima ballerina του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και ξεπέσει σε γελωτοποιό της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των Φλωράκη-Παπαρήγα με τη μόνιμη συμμετοχή του Κόμματος Εργατών Βελγίου στις ετήσιες διεθνείς συναντήσεις των χρουστσοφικών-σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Αθήνα. Βλέπετε δεν πήγαν "χαμένα" τα χρήματα που διέθεσε-πλήρωσε η ηγεσία του "Κ"ΚΕ για να διαδώσει τις αντισταλινικές-αντιμαρξιστικές απόψεις - σχετικά με την αντισταλινική αντίληψη του σοσιαλισμού και την έναρξη της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Σοβιετική Ένωση - του βέλγου ρεβιζιονιστή εκδίδοντας το βιβλίο του "Μια άλλη ματιά στον Στάλιν" στο εκδοτικό της "Σύγχρονη Εποχή". Όσον αφορά την αισχρή υπαρκτή λασπολογία σε βάρος του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ εκ μέρους της ΠΚΕ Πολ.Δανιηλίδης- Γαβρ.Παπαδόπουλος κλπ ότι δηλ. ο Ν. Ζαχαριάδης "έγινε" τάχα χρουστσοφικός και "αποστάτης", αυτή βεβαιώνεται απ' τα στοιχεία-ντοκουμέντα των δημοσιευμάτων τους, αλλά και απ' τις καταγγελίες βετεράνων κομμουνιστών που διαψεύδουν-καταδικάζουν τους λασπολόγους, πράκτορες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών αλλά και εκείνη του εκδότη του περιοδικού "Ελεύθερο πνεύμα" που ο αντί-ζαχαριαδικός υπερασπιστής τους θεωρεί "ανύπαρκτες"!!!

Ο εκδότης του περιοδικού "Στάλιν" χολωμένος απ' την πρόσφατη δημοσίευση κειμένου του MLPD (κατεύθυνσης της αντισταλινικής "λαθολογίας") που αποκαλύπτει τον αντεπαναστατικό ρόλο του Ludo Martens και τον χαρακτηρίζει "νεορεβιζιονιστή" ξερνά και πάλι οχετούς λάσπης αντί να ασκήσει κριτική στο ΜLPD (Γερμανία).

Είναι βέβαια αυτονόητο, ότι η "ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55" απαντώντας του δεν πρόκειται να τον ακολουθήσει στον αστικό δρόμο της λασπολογίας ούτε θα παρασυρθεί στους ακόμα χειρότερους κατάπτυστους δρόμους του ασφαλίτικου εκτραχηλισμού και του χαφιεδισμού - ξένους προς την επαναστατική ιδεολογικο-πολιτική και ηθική στάση των κομμουνιστών σταλινιστών - πολύ περισσότερο δε θα ασχοληθεί με το έντονο ακατάσχετο κουτσομπολιό του εκδότη του περιοδικού "Στάλιν", προσφιλής δική του ασχολία και των αργόσχολων πληκτικών και άξεστων "μεγαλοκυράδων" και των ωραιοπαθών "δεσποινίδων" της "υψηλής-"(!) Αθηναϊκής κοινωνίας των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.

Αν στις αρχικές του "απαντήσεις" ο αντιζαχαριαδικός μικροαστός οπορτουνιστής εκδότης του περιοδικού "ΣΤΑΛΙΝ" - συνεπής υπερασπιστής των λασπολόγων του Νίκου Ζαχαριάδη της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας των Π.Δανιηλίδη- Γαβρ.Παπαδοπουλου, κλπ., του επίσης λασπολόγου εκδότη του περιοδικού "Ελεύθερο Πνεύμα", κλπ. -είχε λαμπρές επιδόσεις στα αγαπημένα του "σπορ" της λασπολογίας και του πρωτοφανούς ασφαλίτικου εκτραχηλισμού περί "γερμανικού κέντρου", ότι δηλαδή τα μαρξιστικό-λενινιστικά κόμματα, η "ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55" και ονομαστικά το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας TDΚΡ) έπεσαν "στα νύχια του γερμανικού κέντρου" (περ. "Στάλιν" Νο 40). κλπ., τώρα τελευταία στο Νο 82 του "περιοδικού"(!) του (συνονθύλευμα αντιγραφών από το "Ριζοσπάστη" και διάφορα άλλα οπορτουνιστικά έντυπα) με τα περί "πολλών χρημάτων", "αυτοκινήτων", "ενοικίων", "μηνιάτικα σκοτεινά εμβάσματα από τη Γερμανία", "πανάκριβο τεχνικό εκτυπωτικό μηχανισμό", κλπ. επιδίδεται με ιδιαίτερο ζήλο σ' ένα άλλο επιπλέον, ακόμα πιο "θεάρεστο σπορ": εκείνο του χαφιεδισμού. και τώρα το εύλογο ερώτημα: τα ψευδή αυτά "στοιχεία"- "πληροφορίες"(!) σε βάρος συντρόφων της οργάνωσης, του τα παραχώρησε η Ασφάλεια προς δημοσίευση ή είναι δικά του και τα δημοσιεύει για να τα καταγράφει η Ασφάλεια;

Ο τωρινός χαφιεδισμός του έχει κάποια προϊστορία, δηλ. χρονολογείται από τότε που προκαλέσαμε τον αδίστακτο λασπολόγο να κατονομάσει το διαβόητο "γερμανικό κέντρο" απ' το οποίο τάχα "ελέγχονται"(!) και "καθοδηγούνται"(!) τόσο "η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55" όσο και όλα τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα, αυτός, αντί να το κατονομάσει, σε ρόλο "δαιμόνιου"(!) λαγωνικού της Ασφάλειας της δεκαετίας του '50 ρωτούσε να μάθει (άραγε γιατί;) "σε ποια πόλη της Γερμανίας έγινε η συνάντηση φάντασμα"(!) (Νο 40), δηλ. η Διεθνής Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων, παρά το γεγονός ότι το ακριβές μέρος όπου πραγματοποιούνται οι συσκέψεις των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων δεν γνωστοποιείται και επιπλέον σ' αυτές παίρνουν μέρος κόμματα που είναι απαγορευμένα στις χώρες τους όπως το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας και σειρά αδελφών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής και Ασίας.

Η ασφαλίτικου χαρακτήρα αθλιότητες του εκδότη του περιοδικού "Στάλιν" - που βρίσκεται στην υπηρεσία της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Παπαρήγα και το "περιοδικό" του είναι φερέφωνο του ντόπιου χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, αφού συστηματικά αποφεύγει κάθε κριτική στην ηγεσία του "Κ"ΚΕ - είναι ολωσδιόλου ανίσχυρες και δεν μπορούν να σπιλώσουν κανέναν σύντροφο μας, γιατί η επαναστατική δράση και η ιδιωτική-προσωπική ζωή όλων συντρόφων μας, τόσο των παλιών βετεράνων κομμουνιστών του ΕΛΑΣ και του ένδοξου ΔΣΕ (μερικοί απ' αυτούς εξορίστηκαν απ' τους χρουστοφικούς στη Σιβηρία) όσο και των νεώτερων είναι γνωστές στην Οργάνωση και όλοι τους έχουν την πλήρη και απόλυτη εμπιστοσύνη της. Με τις ασφαλίτικου χαρακτήρα αθλιότητες το μόνο που πετυχαίνει είναι να αυτοδιασύρεται και να αυτογελοιοποιείται. Του ευχόμαστε καλή σταδιοδρομία και πολλές και μεγάλες επιτυχίες στο νέο του επάγγελμα. 'Έχει ακόμα χρόνια μπροστά του.

Φαίνεται πως είναι η μοίρα όλων των κάθε λογής λασπολόγων να καταντούν, από την ακατάσχετη ασφαλίτικου χαρακτήρα λασπολογία, ξεδοντιασμένες οχιές, που το φαρμακερό τους δηλητήριο είναι ακίνδυνο, και πρόωρα γερασμένες αλεπούδες φαφούτες, που τη μόνη ικανότητα που πλέον διαθέτουν είναι να τρέχουν τα σάλια (=λάσπες) τους, λερώνοντας τους πατόκορφα.

Δεν εκπλήσσει βέβαια την "ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55" η λασπολογία και ο ασφαλίτικος εκτραχηλισμός του αντιζαχαριαδικού μικροαστού οπορτουνιστή και πολύ περισσότερο δεν εκπλήσσει εκείνους τους βετεράνους συντρόφους μας που εξορίστηκαν στη Σιβηρία, γιατί πριν την εκεί μεταφορά τους η φασιστική ΚGΒ των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ είχε επισκεφτεί τους τόπους της εξορίας και είχε διαδώσει ότι αυτοί που θα μεταφερθούν εκεί. δηλ. οι σταλινικοί-ζαχαριαδικοί αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ είναι πράκτορες της Ιντέπιντζενς Σέρβις και της CΙΑ. Γνωστό είναι επίσης ότι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές έβγαλαν "πράκτορα" ακόμα και το Νίκο Ζαχαριάδη, μα ούτε καν ο Ιωσήφ Στάλιν δεν γλίτωσε απ' αυτούς που τον έβγαλαν "πράκτορα, καταδότη της Οχράνα" ("Πρώτη", 7.4.1989), δηλ. πράκτορα της τσαρικής Ασφάλειας!!!

Ανάμεσα στα πολλά "ευφυή" ευτράπελα του λασπολόγου ξεχωρίζει ο ισχυρισμός ότι παρόλο που το "Περιοδικό" του υπερασπίζει τους αισχρούς λασπολόγους του Νίκου Ζαχαριάδη και την αντισταλινική "λαθολογία", αυτό βρίσκεται "πιο κοντά στον Στάλιν και τον Ζαχαριάδη" (Νο 82) από όσους, μεταξύ των οποίων και η "ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55", απορρίπτουν την αντισταλινική "Παθολογία" και ξεσκεπάζουν τη λασπολογία σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη!!! Εδώ η επαρχιώτικη κουτοπονηριά βρίσκεται στις "δόξες" της, γιορτάζει τις καλύτερες στιγμές, ξεπερνάει κάθε όριο και φτάνει στο αποκορύφωμα της: μετατρέπεται-καταντάει πρωτευουσιάνικη γελοιογραφία.

Τελευταία, αλλά και από παλιότερα, αυτοδιαφημίζεται πολύ ως "μπαρουτοκαπνισμένος στρατηλάτης" και παραπονείται που οι σύντροφοί μας αντάρτες του ΔΣΕ δεν προβάλλουν τους "ηρωισμούς"(!) και τα "κατορθώματα"(!) του στο Βίτσι, Γράμμο, Μουργκάνα, κλπ. Είναι μια ως τώρα "παράλειψη" τους, θα το "πράξουν" όμως στο μέλλον, αφού ο ίδιος ούτε γεωγραφικά δεν γνωρίζει που "πέφτουν" αυτά τα ηρωικά βουνά.

Όμως εκείνο που έχει εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον και δείχνει τον πραγματικό του ρόλο είναι ότι εξαιτίας του σφοδρού ερωτά του με τα αφεντικά του της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του "Κ"ΚΕ δεν κατάφερε να "συγκρατηθεί" και έτσι συλλαμβάνεται "επ' αυτοφώρω" και "πιάνεται απ' τα 4 στο δόκανο" και αυτοαποκαλύπτεται και πάλι ως προπαγανδιστής-υπηρέτης της πολιτικής της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ. Στο ίδιο τεύχος (Νο 82, σελ. 31) που λασπολογεί, αναδημοσιεύει ατόφια, και χωρίς καμιά κριτική, ανταπόκριση του "Ριζοσπάστη" (1.2.2003, σελ. 17) από τη Μόσχα με τίτλο "60 χρόνια από τη μάχη του Στάλινγκραντ" της οποίας απλά αλλάζει τον τίτλο σε "ΤΟ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ ΞΑΝΑ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ" (επαρχιώτικη κουτοπονηριά στο ζενίθ, αφού δεν αναφέρει ότι το πήρε απ' το "Ριζοσπάστη" και επιπλέον αλλάζει τη σειρά των παραγράφων του κειμένου για να μην αντιληφθεί ο αναγνώστης την προέλευση του), η οποία είναι εξόχως αποκαλυπτική και απ' την οποία:

πρώτο, επιβεβαιώνεται εκ νέου η συστηματική και προγραμματισμένη αποφυγή κριτικής στον ντόπιο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, όντας "σταλινικός" (!) του γλυκού νερού, δηλ. της αντισταλινικής "λαθολογίας",

δεύτερο, αποκρύπτεται ότι το Στάλινγκραντ μετονόμασε σε Βόλγογκραντ η προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ (αποσιωπώντας το αυτό δεν κάνει κριτική ούτε στους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ),

τρίτο, προπαγανδίζει-παρουσιάζει τη δημαγωγική τοποθέτηση του χρουστσο- γκορμπατσοφικού Ζιουγκάνοφ, πρόεδρο της ΚΕ του ΚΚΡΟ, για το Στάλινγκραντ ως πραγματική αλλαγή της ρεφορμιστικής του πολιτικής σε επαναστατική κατεύθυνση.

 

Οικονομική εξόρμηση

Με την ευκαιρία 100 χρόνων απ' τη γέννηση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και 30 χρόνων από τη δολοφονία του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, μετά 17 χρόνια εξορίας, από την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Αρχηγού του ΚΚΕ 1918-55 και 30 χρόνια από τη δολοφονία του μετά 17 χρόνια εξορίας, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη

Κυριάκης Κάππος

Συμπαράσταση στον ηρωικό λαό του Ιράκ

Χριστόφορου Στεφανίδη: Σχόλια για περεστρόικα-Στάλιν

Οι λασπολογικές επιθέσεις των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών δολοφόνων

Λασπολογία - ασφαλίτικος εκτραχηλισμός - χαφιεδισμός

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55