Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 155 1-15/4/2003Αρ. Φύλ. 155 1-15 Απρίλη 2003
Έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής απ' το Ιράκ
Ο γενναίος ιρακινός λαός συνεχίζει τον αγώνα του κατά των κατακτητών

Ο γενναίος ιρακινός λαός αντιστάθηκε με πείσμα και πολέμησε μόνος του τρεις ολόκληρες βδομάδες τη μεγαλύτερη πολεμική μηχανή και ισχυρότερη δύναμη της εποχής μας, τους αμερικανο-άγγλους επιδρομείς, κουρελιάζοντας και γελοιοποιώντας τα υπερφίαλα σχέδια των θρασύδειλων χιτλερίσκων "πολέμαρχων" Μπους-Μπλερ κατάληψης του Ιράκ σε ελάχιστα 24ώρα.

Οι σιδηρόφρακτες φασιστικές ορδές

 

 


Η στάση της ηγεσίας του "Κ"ΚΕ απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Ιράκ - στάση στην υπηρεσία των αμερικανο-άγγλων επιδρομέων-εισβολέων.

Απ' την άρνηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην υπηρεσία των σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Οι οπαδοί και τα μέλη του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ, οι αντιφασίστες-αντιιμπεριαλιστές και γενικά η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, που αυτή τη στιγμή

 


Η ΝΙΚΗ ΘΑ 'ΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης!
ΟΜΗΡΟΣ

Πιο βάρβαροι κι απ' τους χιτλερικούς, για δες,
καημέ μου, πως την κατασμπαραλιάζουν τη Βαγδάτη
με φονικούς βομβαρδισμούς στυγνές ορδές
του Μπους. Πως κλαίει μ' αίμα η αυγή ροδάτη.

Τραντάζει τις καρδιές μας της οργής σεισμός
από τον πόλεμο, π' ανάψαν οι κακούργοι
Αμερικάνοι στο Ιράκ. Ο φασισμός
απάν στη Γη μας, τσιγνγκισχάνηδες καινούργιοι.

Θρασύδειλοι, κουτόμυαλοι και ποταποί
χτυπάνε το Ιράκ ολούθε λυσσασμένα:
σκολειά, νοσοκομεία, σπίτια, τι ντροπή!,
των ΗΠΑ στίφη με δολάρια ταϊσμένα.

Και του Ιράκ οι γιοι του λύκους πολεμούν,
τη γη τους προασπίζονται με καρτερία.
Να ζούνε στην πατρίδα τους επιθυμούν
χωρίς τα ξένα υπερπόντια θηρία...

Στους δρόμους βγήκαμε ποτάμι βουερό
κόντρα στων γκάγκστερ τη σφαγή, την ανασφάλεια,
στον πόλεμο των Γιάνκηδων το φοβερό,
μη κόψει αύριο των παιδιών μας τα κεφάλια!

Ολόρθη η ζωή, λαών η πανστρατιά
στυλώθηκε λεβέντρα σ' όλο τον πλανήτη:
η εργατιά, τα νιάτα-φλόγα, γηρατειά
ενάντια στους επιδρομείς με θέληση γρανίτη.

Τι φταίνε τα παιδάκια του Ιράκ τ' αγνά
να τα σκοτώνουνε με μπόμπες οι φονιάδες;
Μερονυχτίς ο τρόμος να τα τυραγνά:
Νεκρά να κλαίνε τα παιδιά τους οι μανάδες;

Γιούχα, κατακτητές μοβόροι, σφαγιαστές!
Γιούχα, στα σπίτια σας, ανθρωποκτόνα κτήνη!
Γιούχα, παντρομοκράτες των λαών, ληστές!
Η ανθρωπότητα ολάκερη σας φτύνει.

Τοιμάζεται και το δίκιο σας το χαμό
σαν υπερφίαλοι, κρετίνοι στρατοκράτες.
Στου Λένιν, Στάλιν το λαμπρό σοσιαλισμό
μας οδηγούνε όλοι οι δρόμοι και οι στράτες!

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ
26.3.2003


Νίκος Μπελογιάννης
Ο Ν. Ζαχαριάδης για τον εθνικό ήρωα

Αγαπητοί φίλοι και αγωνιστές

Ο Νίκος ΜπελογιάννηςΗ δολοφονία του Μπελογιάννη συντάραξε το λαό μας και όλο τον κόσμο. Και πρώτα απ' όλα τη νεολαία μας. Από παντού, όπου ζουν, δουλεύουν, σπουδάζουν, είτε πάνε στα σχολειά, νέοι, νέες και παιδιά έρχονται στο κόμμα γράμματα και μηνύματα γεμάτα αποτροπιασμό και αγανάχτηση για το έγκλημα. Μα και όλο πίστη κι απόφαση για τον αγώνα και τη νίκη, που θ' απαλλάξει και την πατρίδα μας από την καταπίεση και τον αφανισμό, απ' τον αμερικάνικο γκαγκστερισμό και το μοναρχοφασιστικό λακεδισμό και εξευτελισμό. Σπάνια στην ιστορία της ανθρωπότητας οι εκμεταλλευτές, στην ανθρωποφαγική τους αποχαλίνωση και στην εγκληματική τους τύφλωση, φανέρωσαν τέτιο και τόσο αιμοβόρο σαδισμό και αγριανθρωπισμό.

Μα αν η δολοφονία του Μπελογιάννη ξεσηκώνει την πιο ιερή οργή και αποδοκιμασία της νεολαίας και των παιδιών μας, όμως, το παράδειγμά του εμπνέει και εμψυχώνει χιλιάδες νέους και νέες μας.

Ο Μπελογιάννης έζησε και πάλαιψε σαν ένας σεμνός, δημιουργικός, αφανής αγωνιστής, που πάντα όλα όσα είχε τάδινε, δίχως καμιά επιφύλαξη, χωρίς καμιά επίδειξη, για το λαό, στο κίνημα. Γιομάτος φλόγα, όπως ήταν, κάηκε, αναλώθηκε ολόκληρος, ως την τελευταία έκλαμψή του στον αγώνα, για τον αγώνα. Αν θέλουμε με δυο λόγια να δώσουμε αυτό που ήταν ο Μπελογιάννης μπορούμε να πούμε: Στάθηκε σ' όλη την αγωνιστική του ζωή άξιος κ ο υ κ ο υ έ ς, α η τ ό ς, π ρ α γ μ α τ ι κ ό ς μ π ο λ σ ε β ί κ ο ς, ο δ η γ η τ ή ς και μ π ρ ο σ τ ά ρ η ς. Στάθηκε πάντα αλύγιστος, ολοκληρωτικά δοσμένος και προσηλωμένος στην υπόθεση του λαού. Και όταν έπεσε απ' τα αμερικάνικα βόλια στάθηκε πάλι ορθός!

Και ακριβώς γιατί σ' όλη του τη ζωή, που ήταν μόνο αγώνας και πάλη, που ήταν πάντα υπηρεσία στο λαό, στο κίνημα, στο ΚΚΕ, ακριβώς γιατί πάντα στάθηκε άξιος, υποδειγματικός κουκουές, γι' αυτό για όλους μας και πρώτ' απ' όλα για τους νέους, τις νέες, τα παιδιά μας, η πιο καλή και άξια τίμηση στη μνήμη του είναι να φωτιζόμαστε απ' τη ζωή και το παράδειγμά του, να βαδίζουμε ατρόμαχτοι κι ατράνταχτοι το δρόμο το δικό του, να σταθούμε άξιοι σαν κι αυτόν κουκουέδες, αγωνιστές και μπροστάρηδες του λαού, προσωπικό παράδειγμα σε όλα όπως ήταν κι αυτός.

Ο δρόμος του Μπελογιάννη είναι ο καθαρός, ο ίσιος, ο δύσκολος και γιομάτος εμπόδια, μα τίμιος δρόμος του παλικαριού, που απ' τα μικρά του, τα νεανικά του χρόνια είδε τα βάσανα της πατρίδας και του λαού του, είδε τους φταίχτες και τις λάμιες και τοποθέτησε τον εαυτό του, οριστικά και αμετάκλητα, στις γραμμές εκείνων που πάλαιβαν για μια καινούργια, λαοκρατική, λεύθερη Ελλάδα, στις γραμμές του ΚΚΕ. Γέννημα - θρέμμα του ηρωικού Μωρηά, γαλουχήθηκε με τις πιο ευγενικές, πατριωτικές, επαναστατικές παραδόσεις του '21. Έθρεψε μέσα του όλη τη φλόγα και την αλυγισιά του Κολοκοτρώνη. Και είδε σωστά, επιστημονικά, ότι το έργο που άρχισε το 1821, θα βρει τη συνέχισή του στον επαναστατικό αγώνα και τις λαϊκοδημοκρατικές, σοσιαλιστικές επιδιώξεις της εργατιάς, της αγροτιάς, της προοδευτικής διανόησης και του άλλου εργαζόμενου λαού της χώρας μας, με εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή το ΚΚΕ.

Και απ' τη στιγμή που διάλεξε ο νεαρός Μπελογιάννης το δρόμο της τιμής, του χρέους, του αγώνα, όλα τ' άλλα μπαίνουν στην μπάντα. Απ' τα πρώτα κι όλας βήματα γνώρισε δυσκολίες, στερήσεις, όλη την αδυσώπητη απαιτητικότητα, που έχει ο αγώνας, τη σκληρότητα του εχθρού, την υποχρέωση να 'σαι έτοιμος για όλα, να τα δίνεις όλα και, όταν αυτό χρειάζεται, και τη ζωή σου ακόμα. Ολοκληρωτικό δόσιμο που δε γνώρισε ποτέ δισταγμό, ταλάντευση, υποχώρηση, τέτια είναι η ζωή του Μπελογιάννη.

Η αμερικανοκρατία, ο Πιουριφόι, ο μοναρχοφασισμός, λυσσασμένοι γιατί δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την αδάμαστη ψυχή του κουκουέ, στην τυφλή μανία τους επάνω, σκότωσαν το κορμί του. Μα και πάλι βγήκαν γελασμένοι, χίλιες φορές γελασμένοι. Γιατί δεν τόνε σκότωσαν. Αντίθετα τον πέρασαν στην αθανασία. Και στο ΚΚΕ, που ο Μπελογιάννης στάθηκε, σ' όλη την αγωνιστική του ζωή, άξιο παιδί του, δόσαν άλλο ένα φλάμπουρο, ένα δαυλό που καίει άσβηστα δίπλα στις τόσες άσβηστες λαμπάδες των ηρώων αγωνιστών μας.

Ο Μπελογιάννης αντίκρυσε με το χαμόγελο στα χείλια το θάνατο γιατί ένιωθε δίπλα του όλο το λαό. Και αυτοί οι δολοφόνοι τρέμαν και όταν τον εκτελούσαν. Αυτή είναι η ακατανίκητη δύναμη που κλείνει μέσα του ο λαός και το κίνημά του. Δύναμη που φωτίζει όλους τους άξιους αγωνιστές του και τους κάνει ικανούς, ατάραχοι κι χαμογελαστοί ν' αντικρύζουν και την υπέρτατη θυσία. Δύναμη που αναγκάζει τους εκμεταλλευτές, τους προσκυνημένους, τους δολοφόνους, να σκάβουν τον ίδιο τους το λάκκο και όταν ακόμα δολοφονούν. Γιατί όλα μπορούν να τα κάνουν στην εγκληματική τους μανία, μόνο την ιδέα του λαού και τη θέλησή του για νίκη δεν μπορούν να σκοτώσουν. Αντίθετα αυτή η ιδέα της αδουλωσιάς, αυτή η θέληση η αδάμαστη για τη νίκη τελικά θα τους θάψει.

Ο Μπελογιάννης στάθηκε σημαιοφόρος της ιδέας και σκαπανέας - οδηγητής της νίκης. Έπεσε, μα τη σημαία την άφησε στητή, ακόμα πιο ψηλά, την άφησε ν' ανεμίζει, άλικη, περήφανα, νικηφόρα.

Η σκυτάλη της πάλης και της νίκης του λαού μας περνά, δεκάδες τώρα χρόνια, από εκατοντάδες άξια χέρια, τραβώντας πάντα προς το τέρμα, πάντα πιο ψηλά, προς τα ιδανικά του λαού, της ανθρωπότητας.

Σκυταλοδρόμοι αγωνιστές ο Λιγδόπουλος, ο Μαρουκάκης, ο γέρο Βαλιανάτος και ο Μαλτέζος, ο Σουκατζίδης και η Ηλέκτρα, η Σταθοπούλου, οι ΕΠΟΝίτες του Υμηττού, η Κουσάντζα, ο Τερπόφσκι και η Μίρκα Γκίνη, η Ισμήνη Σιδεροπούλου και η Κούλα Ελευθεριάδου, η Αθηνά Μπενέκου, ο Κώστας Γιαννόπουλος, η Τσφέτα, η Ελευθερία Ιωαννίδου, ο Διαμαντής και ο Νίκος Τριαντάφυλλου, ο Παναγιώτης Ζάρας και ο Στέφανος Γκιουζέλης, ο Μήτσος Βαμβακάς, ο Νικηφορίδης και χιλιάδες και χιλιάδες άλλοι γνωστοί, και άγνωστοι, όλοι τιμημένοι, όλοι άξιοι, όλοι αθάνατοι, δόσαν όλοι τη ζωή τους στο βωμό του αγώνα, πότισαν με το αίμα τους, στερέωσαν και γιγάντωσαν το έργο της απελευθέρωσης της πατρίδας μας. Και πέρασαν έτσι στην αιωνιότητα. Απ' τους πρώτους ανάμεσα στους ίσους περνά στην αθανασία σήμερα και ο Μπελογιάννης. Ενας απ' την πλειάδα των κουκουέδων ηγητόρων που ο λαός μας ανάδειξε απ' τα σπλάχνα του στη μακρόχρονη πάλη του για τη λεφτεριά του. Δεν τοv κλαίμε γιατί τους αντρειωμένους δεν τους κλαίνε. Δεν τον κλαίμε, μα δίνουμε όρκο. Να σταθούμε και μεις άξιοι σαν κι αυτόν.

Ο Μπελογιάννης σαν αγωνιστής και κουκουές συγκέντρωνε και εκείνες τις αγωνιστικές αρετές, που ακριβώς μας τον προβάλλουν και σαν παράδειγμα για μίμηση. Ο Μπελογιάννης ήταν μια πολύπλευρη συνθετική, δυναμική προσωπικότητα. Μελέτησε βαθιά το μαρξισμό - λενινισμό και κάτω από το φως του και τα νεοελληνικά μας προβλήματα. Αποτέλεσμα αυτής της δουλιάς του ήταν και τα δυο έργα του «Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας» και η «Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας». Η αγωνιστική φυσιογνωμία του Μπελογιάννη διαμορφώθηκε μέσα στο σκληρό και δύσκολο σχολειό της ταξικής πάλης. Ο Μπελογιάννης πέρασε από μπουντρούμια και βασανιστήρια. Εκανε χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Καθοδήγησε μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις και αγώνες. Δούλεψε σαν οργανωτικό στέλεχος και καθοδηγητής σε κομματικές οργανώσεις. Απ' τον ένοπλο αγώνα πέρασε στην ακόμα πιο δύσκολη παράνομη δουλιά, όπου ανάπτυξε πλατιά το συνδυασμό της νόμιμης με την παράνομη δουλιά, σωστά χρησιμοποίησε τις νόμιμες δυνατότητες για ν' αναπτύξει πιο πολύ το μαζικό κίνημα. Πάλαιψε στο ιδεολογικό μέτωπο σαν κομμουνιστής δημοσιογράφος και σα διευθυντής του οικονομικο-πολιτικού περιοδικού «Ελεύθερος Μωρηάς». Αγωνίστηκε ενάντια στους Ιταλογερμανούς καταχτητές και αναδείχτηκε σε ανώτερο στέλεχος στο ΔΣΕ. Δούλεψε στο δεύτερο ένοπλο αγώνα στην αρχή στο Μωρηά και μετά πολέμησε στη Βόρεια Ελλάδα, όπου, στις επιχειρήσεις του Γράμμου, στα 1948, τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη στο Γκόλιο - Κάμενικ.

Έτσι με βαθιά μαρξιστική - λενινιστική κατάρτιση, στέρεα θεμελιωμένος στα νεοελληνικά προβλήματα και με το ολόπλευρο ατσάλωμα, που πήρε δουλεύοντας σ' όλους τους τομείς του λαϊκού επαναστατικού αγώνα, ο Μπελογιάννης αναδείχτηκε σε πολιτικό, οργανωτή, πολέμαρχο, στοχαστή - μελετητή. Και μέσα στο κόμμα σαν οργανωτικό στέλεχος και σαν προπαγανδιστής - διαφωτιστής στις πλατιές μάζες, και σαν οργανωτής και καθοδηγητής στους λαϊκούς αγώνες, και με την πένα και με το λόγο και με το όπλο και με το οργανωτικό του ταλέντο, ο Μπελογιάννης τάβγαλε άξια πέρα σ' όλα τα χαρακώματα της πάλης ενάντια στους ξένους και ντόπιους καταπιεστές και δυνάστες του λαού και της πατρίδας μας. Ο Μπελογιάννης είχε πάντα στραμμένο το αυτί προς τη φωνή, τον πόνο, τον αναστεναγμό του λαού. Ηξερε ν' ακούει τη γνώμη και την κρίση του, να τον διδάσκει, μα και να διδάσκεται από αυτόν, πάντα μπροστάρης και οδηγητής του στην πάλη και στη νίκη.

Μα και σα χαραχτήρας ο Μπελογιάννης μπορεί και πρέπει να σταθεί σαν πρότυπο και παράδειγμα για τη νεολαία και για τους αγωνιστές.

Το Μπελογιάννη, που ήταν πάντα γελαστός, πρόθυμος, ανοιχτόκαρδος, τον χαραχτήριζε μια ρωμαλέα αισιοδοξία, στηριγμένη στην απέραντη πίστη του και στην απόλυτη βεβαιότητα για την τελική έκβαση του αγώνα του λαού μας. Αχτινοβολούσε σιγουριά, πεποίθηση, ηρεμία, ψυχραιμία, θέληση, αποφασιστικότητα.

Πάντα σεμνός και μετρημένος, ο Μπελογιάννης δεν ήξερε τι πάει να πει επίδειξη, φούσκωμα, αυτοϊκανοποίηση, κομπασμός. Τον χαραχτήριζε αυτό που λέμε καλή κομματική μετριοφροσύνη. Ηταν απαιτητικός και προς τον εαυτό του πρώτα, μα και προς τους άλλους. Ο Μπελογιάννης ήταν απόλυτα ξένος προς κάθε συγκαταβατικότητα και υποχωρητικότητα δίχως αρχές, είτε κολακεία προς τα πάνω, όπως δεν ανεχόταν και κανενός είδους ξεσκονίσματα. Και όπως βαθιά, αυτοκριτικά, εξέταζε και μελετούσε κάθε δική του πράξη και ενέργεια, έτσι και αυστηρά κριτικά έλεγε καθαρά και λέφτερα τη γνώμη του και προς τα κάτω και προς τα πάνω.

Προσεχτικός στη μελέτη της κατάστασης, όχι βιαστικός, ζυγισμένος, όταν έπαιρνε μια δύσκολη απόφαση, ενεργούσε μετά γοργά, ευλύγιστα, πρωτόβολα, μα και αποφασιστικά, όταν πια η απόφαση έπρεπε να γίνει πράξη, ζωή, επέμενε ως το τέλος, αυστηρά πειθαρχημένα στη γραμμή και στην επιδίωξη του κόμματος.

Κομματική ακεραιότητα συνδυασμένη με προσεχτικό αδερφικό ενδιαφέρον για το στέλεχος, το μέλος, τον απλό άνθρωπο, που χρειαζόταν ενθάρρυνση, συμπαράσταση, βοήθεια. Καλός κουκουές, και γι' αυτό ακριβώς πρώτ' απ' όλα άνθρωπος.

Σε όλη του την κομματική ζωή και ιδιαίτερα ύστερα απ' την υποχώρησή μας, ο Μπελογιάννης πάλαιψε αμείλιχτα και αδιάλλαχτα για την κομματική γραμμή, για την ενότητα του κόμματος. Ήταν αδυσώπητος ενάντια στους λιπόψυχους, στους λιποτάχτες, στους συνθηκολόγους, τους οπορτουνιστές, τους πουλημένους «αντιηγετικούς», ενάντια σε όλους τους κρυφούς και φανερούς εχθρούς του λαού και του κόμματος. Μ' αυτούς ο Μπελογιάννης δεν είχε υποχωρήσεις, δε γνώριζε συμβιβασμούς.

Την αφοσίωσή του στο ΚΚΕ και στον αγώνα την έφτανε μέχρι την ακρινή συνέπειά της, μέχρι την αυτοθυσία. Αυτό τόδειξε στην πράξη. Εδοσε τη ζωή του έτσι όπως έπρεπε, αφού πάλαιψε, αντιμετώπισε, αποστόμωσε και κατακουρέλιασε τους δήμιούς του, τους σφαγιαστές του λαού μας. Και με το παράδειγμά του αυτό τσαλαπάτησε όλα τα σκουλήκια και όλους τους φιλοτομαριστές που σπάνε μπροστά στον εχθρό και ανταλλάσσουν το τομάρι τους με την προδοσία και την αιώνια ατίμωση. Το Μπελογιάννη ακριβώς γιατί έπεσε παλικαρίσια θα τον τιμά ο λαός αιώνια (...). Το Μπελογιάννη τον χαραχτήριζε ακόμα ο πιο γνήσιος προλεταριακός διεθνισμός. Ο Μπελογιάννης μαζί με όλο το κόμα κρατούσε πάντα ανοιχτό μέτωπο στο σωβινισμό και το μεγαλοϊδεάτικο, μεγαλοελλαδίτικο εθνικισμό. Αγαπούσε με όλη του την ψυχή τη Σοβιετική Ένωση και ένα απ' τα πιο γλυκά όνειρά του ήταν να πάει να τη δει, να γνωρίσει τους ανθρώπους, τα έργα και τις καταχτήσεις της χώρας του Λένιν, του Στάλιν, του μπολσεβικισμού.

Τέτοιος ήταν ο Μπελογιάννης. Σεμνό παλικάρι, οξύ πολιτικό μυαλό, άξιος οργανωτής, ικανός πολέμαρχος, αγαπητός στο λαό, μισητός στους εχθρούς του, μπροστάρης κουκουές, μπολσεβίκος αγωνιστής...


Σημ: Το κείμενο αυτό του Νίκου Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον «Ριζοσπάστη», τον Απρίλη 1952, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα.
Στην έντυπη έκδοση περιέχεται απόσπασμα του παραπάνω λόγω έλλειψης χώρου.

 


8 Μάρτη - Διεθνής μέρα της γυναίκας

Η 8 του Μάρτη ως "Διεθνής μέρα της Γυναίκας" καθιερώθηκε το 1910 στο 2ο Διεθνές Συνέδριο των γυναικών στην Κοπενχάγη με πρόταση της μεγάλης γερμανίδας επαναστάτριας και διεθνίστριας Κλάρα Τσέτκιν. Γεννήθηκε στις 5 Ιούλη 1857 στο Βινεράου της ορεινής Σαξωνίας και πέθανε στις 20 Ιούνη 1933 στο Αχαγγέλσκοϊ κοντά στη Μόσχα. Από το 1921 ήταν μέλος της ΕΕ και του Προεδρείου της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σ' ένα απ' τα γραπτά της σημείωνε: "Μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από τον πόλεμο. Μόνο η παγκόσμια επανάσταση οδηγεί την ανθρωπότητα στην ειρήνη. Ας δράσουμε, ας αγωνιστούμε! Ας εξοπλίσουμε τις μάζες γι' αυτόν τον αγώνα".


Στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Ζαχαριάδη

Οι λασπολογικές επιθέσεις των ρεβιζιονιστών και των διαφόρων οπορτουνιστών ενάντια στο Νίκο Ζαχαριάδη

Συνέχεια από το προηγούμενο

β. Οι λασπολογικές αντεπιθέσεις των "αντιχρουστσοφικών" οπορτουνιστών-ρεβιζιονιστών

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο μεγάλος μπολσεβίκος επαναστάτης και αρχηγός του ΚΚΕ 1918-55, δε δέχτηκε μόνο τις λασπολογικές επιθέσεις της ντόπιας αντίδρασης και των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) αλλά και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστών που εμφανίστηκαν στο χώρο των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων με "αντιχρουστσοφική" μάσκα. Αναφερόμαστε στην περίπτωση των δεξιών οπορτουνιστών "αντιχρουστσοφικών" της Προσωρινής Κεν— τρικής Επιτροπής (Ρουμανία: Π. Δανιηλίδης-Γρ.Παπαδόπουλος, κλπ), η οποία, με εντολή των αφεντικών της χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, διέδωσε, όπως θα δούμε, ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης κατά τη διάρκεια της εξορίας στο Σουργκούτ της Σιβηρίας "προσχώρησε"(!) στους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές, δηλ. έγινε "αποστάτης"(!) και "χρουστσοφικός"(!) και ότι τάχα είχε "αφεθεί ελεύθερος" και "έκανε βόλτες στη Μόσχα"!!!

Απώτερος στόχος αυτής της λασπολογικής επίθεσης ενάντια στο Ζαχαριάδη ήταν η διάσπαση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων που σύσσωμα είχαν αντιταχθεί στο χρουστοφικό ρεβιζιονισμό.

Για να γίνει κατανοητό στους νεότερους ο ρόλος της Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής ως πρακτορείο των σοβιετικών ρεβιζιονιστών που ανέλαβε να δράσει προς όφελος τους με στόχο τη διάσπαση των κομμουνιστών είναι απαραίτητη η αναφορά στο ζήτημα της διάσπασης των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων και επιπλέον πρέπει να παρθούν υπόψη τα παρακάτω:

πρώτο, η τεράστια συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων είχε ταχθεί ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και όλοι ήταν συσπειρωμένοι γύρω απ' τον αλύγιστο Αρχηγό του ΚΚΕ και τη γραμμή του ηρωικού μας Κόμματος - υπεράσπιζαν αποφασιστικά, μαχητικά και θαρραλέα την επαναστατική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ (95% στην Τασκένδη, 85-90% στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες).

δεύτερο, η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. στην ηγεσία του χρουστσοφικού πλέον "Κ"ΚΕ ήταν σε πλήρη απομόνωση,

τρίτο, οι διώξεις, δηλ. η ωμή φασιστική καταπίεση των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών (εξορίες, δίκες, φυλακίσεις, ψυχιατρεία, διώξιμο από τη δουλειά, σχολεία, κλπ., κλπ.), δεν κατάφεραν να κάμψουν την αγωνιστικότητα των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων, δεν στάθηκαν ικανές να καθυποτάξουν τους αετούς των Γράμμου-Βίτσι-Μουργκάνας και να τους απομακρύνουν από τον επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό δρόμο ούτε πολύ περισσότερο να διασπάσουν τη γρανιτένια ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτική Ενότητα, αντίθετα δυνάμωναν και ατσάλωναν την ενότητα τους.

Έτσι από μόνη της η ως τότε τακτική των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών αποδείχτηκε εντελώς αναποτελεσματική για τη διάσπαση των ελλήνων κομμουνιστών. Όμως το κεντρικό πρόβλημα των σοβιετικών ρεβιζιονιστών ήταν και παρέμεινε η διάσπαση των ελλήνων κομμουνιστών. Μπροστά, λοιπόν, σ' αυτό το αδιέξοδο, οι χρουστσοφικοί σοβιετικοί ρεβιζιονιστές διαπιστώνοντας την αποτυχία τους καθώς και την απομόνωση των εγκάθετων της προδοτικής κλίκας των Κολιγιάννη- Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. αποφασίζουν ν' αλλάξουν τακτική. Παράλληλα με τη φασιστική καταπίεση και τις παντοειδείς διώξεις θέτουν σ' εφαρμογή σχέδια διάσπασης των σταλινικών-ζαχαριαδικών απ' τα μέσα με δικούς τους πράκτορες που διατηρούν ακόμα την "αντιχρουτσωφική" και "σταλινική-ζαχαριαδική" μάσκα.

Οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν, ότι η γρανιτένια ιδεολογικο -πολιτικο-οργανωτική ενότητα των ελλήνων κομμουνιστών μπορεί να σπάσει μόνο με μια οποιασδήποτε μορφής αμφισβήτηση της αδιάλλακτης υπεράσπισης των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, γι' αυτό και επικέντρωσαν τα πυρά τους σ' αυτούς και φυσικά στο γίγαντα δεσμώτη της Σιβηρίας ηγέτη του Κόμματος μας, λασπολογώντας σε βάρος του και χρησιμοποιώντας, για να πετύχουν το σκοπό τους, τους πράκτορες τους: την αντιζαχαριαδική πλέον οπορτουνιστική ομάδα της λεγόμενης "Προσωρινής Κεντρικής Επιτροπής" (ΠΚΕ-Ρουμανία) των Γαβρίλου Παπαδόπουλου-Πολύδωρου Δανιηλίδη-Βάσκου Πασχάλη, κλπ., που εμφανίστηκε συγκροτημένα στις αρχές-μέσα της δεκαετίας του '60 και εκπροσωπούσε μια παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού με τη μορφή της αντισταλινικής "λαθολογίας" ("Ο Στάλιν μεγάλος, αλλά έκανε λάθη") και του αντιζαχαριαδισμού, διατηρώντας βέβαια τώρα μόνο την "αντιχρουτσωφική" της μάσκα.

Πρέπει ακόμη να σημειωθεί εδώ ότι κοινός στόχος των σοβιετικών χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών, της σοσιαλδημοκρατικής προδοτικής κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. του "Κ"ΚΕ και της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας της ΠΚΕ ήταν η αποπομπή του επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη σταλινιστή ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απ' το Κόμμα μας. Το σύνθημά τους ήταν : "να φύγει ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ απ' την ηγεσία του ΚΚΕ". Για μεν τους δυο πρώτους δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτή ήταν η επιδίωξη τους, για δε την ΠΚΕ να τι γράφει-ομολογεί εντελώς ανοιχτά ο δεξιός οπορτουνιστής και λασπολόγος του Ζαχαριάδη, πρόεδρος της ΠΚΕ, Πολύδωρος Δανιηλίδης: "όσο για το Ζαχαριάδη, εγώ πάντοτε έλεγα πως έπρεπε να φύγει έξω από το κόμμα, άσχετο αν δεν έφυγε με σωστό τρόπο" (Π. Δανιηλίδης: "Ο Πολύδωρος Θυμάται", σελ. 288, "Ιστορικές Εκδόσεις", Αθήνα 1990).

Ο πρώτος κοινός στόχος τους έχει ήδη πραγματοποιηθεί με το βίαιο αντικαταστατικό τρόπο καθαίρεσης της ηγεσίας, τη σύλληψη και εκτόπιση του Γραμματέα του Κόμματος αρχικά στο Μποροβίτσι και ύστερα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας. Τώρα στην ημερήσια διάταξη βρίσκεται η διάσπαση των κομμουνιστών σταλινικών-ζαχαριαδικών που μπορεί να επιτευχθεί μόνο απ' τα μέσα και με την κατασυκοφάντηση-λασπολογία του μεγάλου επαναστάτη και ήρωα δεσμώτη της Σιβηρίας Νίκου Ζαχαριάδη. Οι χρουτσωφικοί ρεβιζιονιστές αναθέτουν το ρόλο του λασπολόγου στο πρακτορείο τους, τη διαβόητη "ΠΚΕ", η οποία πρόθυμα τον αναλαμβάνει. Στα πλαίσια της νέας τακτικής τους οι έμπειροι συνωμότες και ταλαντούχοι μαστόροι σε συκοφαντίες-λασπολογίες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, για να προωθήσουν τα σχέδια τους της διάσπασης των ελλήνων κομμουνιστών, συντάσσουν και θέτουν σε κυκλοφορία, μέσω του πρακτορείου τους, ορισμένα γράμματα, που απέδωσαν στο δεσμώτη Γραμματέα του ΚΚΕ και στα οποία αυτός εμφανίζεται να "υποστηρίζει"(!) την αντεπαναστατική πολιτική της χρουτσωφικής-μπρεζνιεφικής ρεβιζιονιστικής Σοβιετικής Ένωσης, δηλ. των ιδεολογικο-πολιτικών αντίπάλων και διωκτών του. Έτσι η δεξιά οπορτουνιστική ομάδα της ΠΚΕ, πέρα απ' τον αντιζαχαριαδισμό της, φτάνει τώρα ως το ακρότατο σημείο να ισχυρίζεται ψευδώς, ότι ο Ζαχαριάδης έγινε "αποστάτης"(!), "πρόδωσε"(!) και "προσχώρησε" τάχα στο χρουτσωφικό ρεβιζιονισμό (άρθρο της ΠΚΕ με το χαρακτηριστικό τίτλο "όταν οι αποστάτες απολογούνται", "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ", Σεπτέμβρης 1969, Ρουμανία) - εξελισσόμενη στους βρωμερότερους λασπολόγους του Γραμματέα του ΚΚΕ (με εντολή προφανώς των αφεντικών της χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών, δίνοντας μάλιστα εντολή στις σταλινικές-ζαχαριαδικές Οργανώσεις της Τασκέντης και όλων των πρώην Λαϊκών Δημοκρατιών να σταματήσουν κάθε διαμαρτυρία προς τη σοβιετική κυβέρνηση για την απελευθέρωση του Ζαχαριάδη, γιατί δήθεν αυτός είναι "πια ελεύθερος και κάνει βόλτες στη Μόσχα"(!), τη στιγμή που ήταν γνωστό ότι ο Ζαχαριάδης εξακολουθούσε να βρίσκεται σε πλήρη απομόνωση αργοεξοντωνόμενος στο Σουργκούτ της Σιβηρίας και αυτό το γνώριζαν και οι λασπολόγοι της ΠΚΕ.

Σήμερα οι κομμουνιστές γνωρίζουν, ότι ο Ζαχαριάδης ποτέ δεν αφέθηκε ελεύθερος, αλλά κρατήθηκε πάντα σε αυστηρή απομόνωση στον τόπο της εξορίας και τελικά δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του '73, ενώ οι βρωμεροί λασπολόγοι του και πράκτορες των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών επέστρεψαν στην Ελλάδα και πέθαναν από φυσικό θάνατο στα ζεστά τους κρεβάτια. Επιπλέον και το εντελώς απλό, αλλά βασικό ερώτημα ξεσκεπάζει από τότε ακόμα το ρόλο των αντιζαχαριαδικών οπορτουνιστών ηγετών της ΠΚΕ και τους πραγματικούς υποβολείς τους λασπολόγους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές: γιατί δεν άφηναν ελεύθερο το σ. Ν. Ζαχαριάδη να μεταφέρει ο ίδιος στους έλληνες κομμουνιστές τις υποτιθέμενα δικές του χρουτσωφικές απόψεις που του απέδιδαν;

Η διαβόητη ΠΚΕ καταγγέλθηκε απ' τους σταλινικούς-ζαχαριαδικούς κομμουνιστές της. Τασκέντης και των άλλων πρώην Λαϊκών Δημοκρατιών σαν "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού". Πρώτος ο εξόριστος στη Ρουμανία, ο φλογερός επαναστάτης και αλύγιστος κομμουνιστής, ΣΟΦΙΑΝΟΣ, μια "απ' τις "δόξες" του ΔΣΕ" (Ν. Ζαχαριάδης), διαλεχτό στέλεχος του ΚΚΕ 1918- 55 και σφοδρός πολέμιος του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού και κάθε οπορτουνισμού, κατάγγειλε την ΠΚΕ σαν "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού": "Αυτό, που μεταδίδονται για τον Ζαχαριάδη δεν είναι αληθινά. Διαπίστωσα πως το λεγόμενο γράμμα Ζαχαριάδη δεν είναι γράμμα του Ζαχαριάδη, αλλά γράμμα γραμμένο από ρεβιζιονιστική συμμορία. Η ΠΚΕ σαν πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού ανάλαβε να το κυκλοφορήσει για να σπείρει την σύγχυση στο κίνημα των μαρξιστών-λενινιστών, να υποσκάψει την ηθική, κομματική και πολιτική οντότητα του Ζαχαριάδη, να διασπάσει την ενότητα των γραμμών του κινήματος και να το αποσυνθέσει" (Γράμμα ΣΟΦΙΑΝΟΥ προς τους Έλληνες κομμουνιστές της Τσεχοσλοβακίας, 6.1.1968).

Η ΠΚΕ καταγγέλθηκε επίσης και από τους κομμουνιστές των άλλων ρεβίζιονιστικών χωρών μεταξύ των οποίων και της Τσεχοσλοβακίας: "καταδικάζουμε και αποκηρύττουμε την ΠΚΕ σαν όργανο και πράκτορες των αναθεωρητών στις γραμμές μας, γιατί όλη η ύπαρξη της και δράση της απέβλεπε στη διάσπαση και διάλυση μας... Με βαθιά συγκίνηση μαζί και αγανάκτηση καταδικάζουμε την προσπάθεια συκοφάντησης του σ. Ν. Ζαχαριάδη από τον αναθεωρητισμό, πλαστογραφώντας το απατηλό γράμμα δήθεν του Ζαχαριάδη για να πετύχουν τη διάσπαση μας" ("Συμπεράσματα και απόφαση των μελών της ΚΟΒ(μ-λ)", Τρούτνοβ, 7.4.1968).

Τη συνεργασία της ΠΚΕ με τους χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές και επομένως και την καταγγελία της απ' τους κομμουνιστές σαν "πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού" επιβεβαιώνει-ομολογεί άθελα του, δεκαετίες αργότερα, ένα απ'τα στελέχη της, ο Πολύδωρος Δανιηλίδης, όταν για το διαβόητο εκείνο γράμμα σημειώνει: "τελικά ύστερα από υπόδειξη των ρουμάνων το γράμμα δημοσιεύτηκε. Το γράμμα εκείνο προκάλεσε σύγχυση και διαφωνίες στις οργανώσεις μας" (Κ. Γκριτζώνα: "Μετά το Γράμμο", σελ.32-33, Αθήνα, Απρίλης 1986, εκδόσεις "Γλάρος" και Π. Δανιηλίδης: "Ο Πολύδωρος Θυμάται", σελ. 253, "Ιστορικές εκδόσεις", Αθήνα 1990, που ο ίδιος συστήνει το βιβλίο του ρεβιζιονιστή Κ. Γκριτζώνα). Δηλαδή "συνεργάζονταν"- καθοδηγούνταν απ' τη ρουμάνικη χρουτσωφική κλίκα του Τσαουσέσκου.

Ομως παρά την καταγγελία του πρακτόρικου και διασπαστικού ρόλου της αντισταλινικής-αντιζαχαριαδικής ΠΚΕ, η γρανιτένια ενότητα των κομμουνιστών ραγίζει και προκαλείται μεγάλης έκτασης διάσπαση με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες που όλοι οι παλιοί κομμουνιστές γνωρίζουν και οι νεότεροι ζουν σήμερα, προς όφελος βέβαια των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών γενικά και ειδικά της αποστάτριας σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Κολιγιάννη-Φλωράκη.

Επιπλέον η μεγάλης έκτασης διάσπαση που προκλήθηκε στο χώρο των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων αντιπάλων του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού επιβεβαιώνει την ορθότητα της εκτίμησης και την εύστοχη-διορατική καταγγελία του ΣΟΦΙΑΝΟΥ και των σταλινικών-ζαχαριαδικών κομμουνιστών, ότι η λασπολογία σε βάρος του Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ είχε ως στόχο τη "διάσπαση και διάλυση μας", να "διασπάσει την ενότητα των γραμμών του κινήματος και να το αποσυνθέσει", όπως και έγινε.

Για τις υπηρεσίες της ΠΚΕ στους ρεβιζιονιστές ο αποστάτης Φλωράκης, όντας Γραμματέας του "Κ"ΚΕ, δεν παρέλειψε να την τιμήσει με τη διακριτική του παρουσία στην κηδεία του προέδρου της Πολύδωρου Δανιηλίδη, ξοφλώντας έτσι τα παλιά οφειλόμενα γραμμάτια του χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού (σοβιετικών-ελλήνων) απέναντι της.

Ασφαλώς ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός ήταν αυτός που προκάλεσε τη μεγαλύτερη και καταστροφικότερη διάσπαση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και φυσικά και στο ηρωικό μας Κόμμα, το ΚΚΕ. Όμως κατάστροφικά αποτελέσματα είχαν και οι μετέπειτα διασπάσεις, μ' οποιεσδήποτε δικαιολογίες και προσχήματα κι αν καλύφθηκαν και πρώτα απ' όλα το νέο οπορτουνιστικό, με τη μορφή της "λαθολογίας", αντισταλινικό-αντιζαχαριαδικό ρεύμα που εμφανίστηκε στο χώρο των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Ρουμανίας αρχές της δεκαετίας του '60 και εκφράστηκε στη διαβόητη "Προσωρινή Κεντρική Επιτροπή" (ΠΚΕ). Αυτές υποκινήθηκαν και καθοδηγήθηκαν απ' τους χρουτσωφικούς ρεβιζιονιστές με όργανα τους οπορτουνιστικές ομάδες μ' "αντιχρουτσωφικό" προσωπείο, που στην πραγματικότητα ήταν συνειδητά και ευθύς εξ' αρχής στην υπηρεσία των σοβιετικών και ελλήνων ρεβιζιονιστών.

Στη διάρκεια της φασιστικής διχτατορίας η δεξιά οπορτουνιστική "αντιχρουτσωφική"(!) ομάδα της ΠΚΕ που έδρασε με εντολή των χρουτσωφικών ρεβιζιονιστών και προς όφελος τους, διασπώντας τους κομμουνιστές και στρέφοντας τους σε αντισταλινικό-αντιζαχαριαδικό δρόμο, συνδέθηκε και ενώθηκε με την άλλη δεξιά οπορτουνιστική αντισταλινική (με τη μορφή της "λαθολογίας") και αντιζαχαριαδική (=αντιΚΚΕ) ηγετική ομάδα της "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ"-ΟΜΛΕ των Χοτζέα-Ιορδανίδη.

Αργότερα, την περίοδο της "μεταπολίτευσης", στα κείμενα τους οι ενωμένοι πλέον "αντιχρουστσοφικοί" αντιζαχαριαδικοί δεξιοί οπορτουνιστές της ΟΜΛΕ (Δανιηλίδης-Χοτζέας- Ιορδανίδης) επαναλαμβάνουν τα ίδια ψεύδη και λασπολογίες περί "αποστασίας"(!), κλπ. του Νίκου Ζαχαριάδη. Στις "ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΗΣ Ο.Μ.Λ.Ε. ΓΙΑ ΤΑ 56 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ" ("Ιστορικές εκδόσεις", Αθήνα 1975), αφού αντιγράφουν τις εκτιμήσεις του γράμματος (γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ, Απρίλης 1956), σχετικά με τη δράση του ΚΚΕ στην περίοδο 1945-1956, της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Κολιγιάννη- Παρτσαλίδη και υποστηρίζουν το χονδροειδές και προκλητικό ιστορικό ψεύδος των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, ότι τάχα "στις παραμονές της χρουστσοφικής επέμβασης, το ΚΚΕ, διαβρωμένο από τον οπορτουνισμό ιδεολογικά- πολιτικά- οργανωτικά, ήταν "έτοιμο" να δεχτεί το ρεβιζιονισμό χρουστσωφικού τύπου" (σελ. 47), κλπ., κλπ., επαναλαμβάνουν τις ίδιες ψευτιές-λάσπες της διαβόητης καθοδήγησης της "Μ.Λ.Ο.", ότι "ο Ν. Ζαχαριάδης... κάνει ότι ο κάθε αποστάτης του μαρξισμού-λενινισμού, όταν για να βολέψει τον εαυτό του δίνει, εξετάσεις υποταγής στο χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό σαν απολογητής της ιμπεριαλιστικο-ρεβιζιονιστικής συνωμοσίας..." (σελ. 52), ότι "ο Ζαχαριάδης ποτέ δε διαφώνησε με την ουσία της πολιτικής γραμμής που πρόβαλε η κλίκα Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη, ύστερα από την "6η Ολομέλεια" των ρεβιζιονιστών. Η πολιτική που πρότεινε ο Ζαχαριάδης για το ΚΚΕ, ξεχώριζε απ' την πολιτική της κλίκας Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη μόνο με το ότι ήταν μια χωρίς προσχήματα, περισσότερο δεξιά οπορτουνιστική πολιτική" (σελ. 51)!!! Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο δεξιός οπορτουνιστής και πράκτορας των σοβιετικών ρεβιζιονιστών και ως το μεδούλι αντιζαχαριαδικός (Αθήνα 1990): "Μεσολάβησε και η αποστασία του Ζαχαριάδη, που τη χτυπήσαμε. Ο Σοφιανός σήκωσε παντιέρα με τη γυναίκα του, σαν φανατικοί ζαχαριαδικοί που ήταν και οι δυο. Νόμιζαν πως το α και το ω ήταν ο Ζαχαριάδης. Έτσι συγκρουστήκαμε με τον Σοφιανό"(σελ. 288), συνεχίζοντας τη λασπολογία σε βάρος του Ζαχαριάδη ως το τέλος της ζωής του.

Τις λασπολογίες αυτές και το παραπάνω ΧΟΝΔΡΟΕΙΔΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ ΠΕΡΙ "ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ"(!), κλπ. του Ζαχαριάδη υποστηρίζουν σήμερα όλες οι "αντιχρουστσοφικές" αντιζαχαριαδικές Οργανώσεις (Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-), Α/ συνέχεια=Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) και ο αντιζαχαριαδικός εκδότης του περιοδικού "Στάλιν".

Ένας άλλος γνωστός λασπολόγος του Νίκου Ζαχαριάδη είναι ο βαμμένος αντιζαχαριαδικός και ως το κόκαλο αντικομμουνιστής-αντιΚΚΕ 1918-55 εκδότης του περιοδικού "Ελεύθερο Πνεύμα".

Να ένα μικρό, ανάμεσα στα πολλά, αλλά χαρακτηριστικό δείγμα του αντιΚΚΕ παραληρήματος του. Ο "μεγάλος πολέμαρχος"(!), αφού κάνει επίδειξη των στρατιωτικών, "Ναπολεόντειου" επιπέδου, γνώσεων του για το ΔΣΕ - ανάλογων των εγκυκλοπαιδικών του "γνώσεων"(ο Στάλιν έγραψε το έργο του "Ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα" στη Γενεύη(!). κλπ.) και των "θεωρητικών" (ο πασίγνωστος Ούγγρος χρουστσοφικός-τιτικός αντισταλινικός ρεβιζιονιστής Γκ. Λούκατς, που ας σημειωθεί πήρε μέρος στην αντεπανάσταση του '56, είναι "μαρξιστής"(!), κλπ.) - ξεσπαθώνει μ' ένα πρωτοφανές αντιΚΚΕ μίσος και με το θράσος της ημιμάθειας, σε κατάσταση αμόκ, ισχυρίζεται και ξερνάει αντικομμουνιστική χολή: "ο αρχικέρβερος Ζαχαριάδης", σαν αρχιδράκοντας και Κρόνος, διψούσε να πίνει με διάφορους τρόπους το αίμα των ακραιφνέστερων ηγετικών παλικαριών τ' αγώνα, όπως π.χ. των παρακάτω: Βελουχιώτη, Γιαννούλη, Χρυσιώτη, Γεωργιάδη, Σκοτίδα, Πλουμπίδη, Χατζή βασιλείου, Μπελογιάννη, Καραγιώργη, Ζωγράφου, και τόσων άλλων αξιωματούχων και χώρια των εγκλωβισμένων στη Ρούμελη και στο Μωριά... για να δυναμώνουν οι άξεστοι και Φιλισταίοι υπηρέτες και νενέκοι, φαρμακερά φίδια (να όψεται η Ακροναυπλία) της αυλής του" και φυσικά και του Διαμαντή!!! ("Ελεύθερο Πνεύμα" Νο 64 και Γ.Δ. Μαντζώρου: "Ο Καπετάν Διαμαντής", σελ. 286, Αθήνα 1994). Υστερικές, εμετικού χαρακτήρα, αντικομμουνιστικές κραυγές που θα τις ζήλευαν ακόμα και μοναρχοφασίστες.

Η λασπολογία σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη συνεχίζεται και μέσα απ' τις στήλες περιοδικών που έχουν αναλάβει εργολαβικά αυτό το έργο, όπως το περιοδικό "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ" (Γιάννενα) του ΛΑΜΠΡΟΥ ΜΑΛΑΜΑ, το περιοδικό "ΤΟΤΕ.." (Αθήνα) με άρθρα του ΠΕΡΙΚΛΗ ΡΟΔΑΚΗ, κλπ. καθώς και άλλα αντιδραστικά περιοδικά και φασιστικά έντυπα.

Στο περιοδικό "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ" (Νο 50) δημοσιεύτηκε μια πρωτοφανούς αισχρότητας υποτιθέμενη "μαρτυρία"-λασπολογία κάποιου ονόματι ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ που βρέθηκε στο Νταχάου, η οποία στη συνέχεια αναδημοσιεύεται στο περιοδικό "ΤΟΤΕ. .." (Νο 26, Αθήνα 1986, σελ. 32-34) για να φτάσει σε διάφορα άλλα αντιδραστικά και φασιστικά έντυπα "ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ", κλπ. Και στο γνωστό κομμουνιστοφάγο μοναρχοφασίστα στρατηγό Δ. ΧΟΝΔΡΟΚΟΥΚΗ, υπερασπιστή των ΠΑΟτζίδων συνεργατών των κατακτητών, που η "μοίρα τον έφερε μόλις βγήκε από τη Σχολή Ευελπίδων αγωνιστή πρώτης γραμμής στο 10χρονο πόλεμο 1940-1950" (διάβαζε: υπηρέτη της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης και των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών και ενάντια στο λαό).

Ο κομμουνιστοφάγος στρατηγός, "άξιο" παιδί της τάξης του, αφού παραθέτει εκτεταμένα αποσπάσματα απ' τη δημοσιευμένη στο "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ" βρωμερή λασπολογία του Γ. ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ σημειώνει: "Αν αυτά είναι αληθινά (και θα πρέπει νάναι, μια και τα αφηγείται συναγωνιστής ομοϊδεάτης και συνεξόριστος του Ζαχαριάδη), τότε τίποτε δεν μένει "όρθιο" στη συνηθισμένη λογική. Ο Νίκος Ζαχαριάδης τα "πήγαινε καλά" με όλους (Γερμανούς, Άγγλους, Αμερικανούς, και φυσικά Ρώσους). Και καλά με τους τρεις τελευταίους της συμμαχίας, αλλά όχι δα και με τους Γερμανούς... Οι Γερμανοί ήταν ο "Αξονας του Αξονα", ο αμείλικτος εχθρός των Αγγλο-Αμερικάνων-Ρώσων. Διερωτάται όμως κανείς πως είναι δυνατόν να μυθοπλάσει ο Γιάννης Παγκράτιος γεγονότα χαρακτηριστικά κι' αλλεπάλληλα;"!!! (Δ. ΧΟΝΔΡΟΚΟΥΚΗ: "Ζαχαριάδης η αιματηρή τροχιά του στην Ελλάδα", σελ. 73). Και αλλού κουτοπόνηρα σημειώνει: "Δε μπορώ, λοιπόν, να υιοθετήσω τα κάπως τραβηγμένα του Καφτ Όστρικωφ, ούτε τα δυσκολοπίστευτα του συντρόφου του Νίκου Ζαχαριάδη Γιάννη Παγκρατίου. Τα παραθέτω απλώς και τα αφήνω στην κρίση του αναγνώστη"!!! (στο ίδιο σελ. 75-76).

Τέτοιου είδους βρωμερές λάσπες, τύπου Γιάννη Παγκρατίου, σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη δεν αποτόλμησαν ως τώρα να δημοσιεύσουν ούτε τα έντυπα των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών των "Κ"ΚΕ- Συνασπισμού, όμως "τολμά"(!) να τις δημοσιεύει το "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ" καινά τις υπερασπίζει ο αντιζαχαριαδικός εκδότης του περιοδικού "Στάλιν" (Νο 82, σελ. 19: "φημισμένος πολύγραφος συγγραφέας"!!!).

Να, λοιπόν, ποιες είναι οι "υπηρεσίες" που προσφέρουν στο κίνημα και στο λαό τα περιοδικά "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ"-"ΣΤΑΛΙΝ": ποτάμια λάσπης στο ηρωικό επαναστατικό σταλινικό ΚΚΕ και το γραμματέα του ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που μετατρέπονται σε ωκεανούς κατάμαυρου πηχτού βούρκου απ' τους εκπροσώπους της αντιδραστικής αστικής τάξης τύπου Δ. Χονδροκούκη, κλπ., κλπ.

Όμως τις λασπολογίες σε βάρος του μεγάλου επαναστάτη Νίκου Ζαχαριάδη για τη στάση του στο Νταχάου διαψεύδουν οι μαρτυρίες συγκρατούμενών του, γερμανού κομμουνιστή Όσκαρ Χίνκελ ("ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" Νο 72, 15-31 Οχτώβρη 1999) και του αντιστασιακού Βαγγέλη Παπανίκου ("Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου"). Η αναφορά-τοποθέτηση αυτή της "ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55" γίνεται για ιδεολογικο-πολιτικούς και ηθικούς λόγους, για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας μα και για τους μελλοντικούς ιστορικούς ερευνητές του ελληνικού εργατικού κινήματος.

 

 

Οικονομική εξόρμηση

Με την ευκαιρία 100 χρόνων απ' τη γέννηση του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και 30 χρόνων από τη δολοφονία του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, μετά 17 χρόνια εξορίας, από την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η στάση της ηγεσίας του "Κ"ΚΕ απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Ιράκ - στάση στην υπηρεσία των αμερικανο-άγγλων επιδρομέων-εισβολέων

Η νίκη θα 'ναι με το μέρος των λαών (ποίημα)

Νίκος Μπελογιάννης: Ο Ν. Ζαχαριάδης για τον εθνικό ήρωα

8 Μάρτη - Διεθνής μέρα της γυναίκας

Οι λασπολογικές αντεπιθέσεις των "αντιχρουστσοφικών" οπορτουνιστών-ρεβιζιονιστών

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55