Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρ. Φύλ. 167 1-15/10/2003Αρ. Φύλ. 167 1-15 Οχτώβρη 2003
Οι παραπλανητικές προεκλογικές δημαγωγίες των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων

Ήδη από τις αρχές Σεπτέμβρη

 

 

 

 


Η φασιστική κυβέρνηση Σαρόν συνεχίζει τα εγκλήματα σε βάρος του παλαιστινιακού λαού

Η φασιστική σιωνιστική κυβέρνηση του Ισραήλ με πρωθυπουργό τον Αριέλ Σαρόν, έναν από τους πιο γνωστούς αδίστακτους εγκληματίες που γνώρισε η ανθρωπότητα, συνεχίζει το δολοφονικό εγκληματικό έργο σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Έχοντας την άμεση και αμέριστη υποστήριξη των αμερικανών ιμπεριαλιστών βομβαρδίζει και ισοπεδώνει αδιάκριτα τις περιοχές που κατοικούνται από παλαιστίνιους, καταστρέφοντας κυριολεκτικά τα πάντα, το σύνολο της υποδομής των κατοικημένων περιοχών, και δολοφονώντας αδιάκριτα γέρους, γυναίκες και παιδιά.

Στόχος της ισραηλινής φασιστικής κυβέρνησης και των δολοφονικών επιθέσεων είναι η συντριβή της αντίστασης των παλαιστινίων και επιπλέον η εξόντωση-δολοφονία όλων των  ηγετών της αντίστασης και η εκδίωξη της παλαιστινιακής Αρχής απ' τα εδάφη της Παλαιστίνης.

Οι λαοί είναι καθημερινά μάρτυρες εικόνων φρίκης απ' τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού, που στο πέρασμά του ισοπεδώνει τα πάντα.

Ο ηρωικός και μαρτυρικός λαός της Παλαιστίνης ματώνει καθημερινά αλλά εξακολουθεί να αντιστέκεται σθεναρά στους ισραηλινούς φασίστες επιδρομείς και είναι αποφασισμένος να υπερασπίσει τη γη του και να μείνει στην πατρίδα του.

Η αύξηση της επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διευκολύνει και ενισχύει και την επιθετικότητα των φασιστικών κύκλων του Ισραήλ που τα εγκλήματά τους καθόλου δεν υστερούν σε ωμότητα και βαρβαρότητα εκείνων του γερμανικού ναζιφασισμού της εποχής του Χίτλερ.


Αθήνα: 12 Οχτώβρη 1944
Ο λαός πανηγυρίζει την απελευθέρωσή της

Στις 12 Οχτώβρη συμπληρώνονται 59 χρόνια απ' την απελευθέρωση της Αθήνας. Ήταν εκείνη η ιστορική μέρα που και οι τελευταίοι γερμανοί και η μισητή ναζιφασιστική σβάστικα δεν κυματίζει πια στην Ακρόπολη.

Ο λαός της ηρωικής πόλης ξεχύνεται στους δρόμους και πανηγυρίζει την ακριβοπληρωμένη με ποτάμια αίμα και μύρια βάσανα λευτεριά του, παρόλο που διαισθάνεται ότι νέα δεσμά τον περιμένουν.

Ο «Ριζοσπάστης» για κείνη τη μεγάλη ιστορική μέρα γράφει: «χάθηκε το βρομερό κουρέλι του φασισμού από την Ακρόπολη. Τούτο το σύνθημα περίμενε η Αθήνα. Η μπαρουτοκαπνισμένη Αθήνα, που γνώρισε την πείνα και το βόλι του κατακτητή, το στιλέτο του προδότη. Η αδάμαστη Αθήνα, που 3 χρόνια πάλεψε, ξεχύθηκε ζωντανή ανθρωποθάλασσα να διαλαλήσει τη Νίκη μας, να χορτάσει τη λευτεριά της. Πέντε λεπτά φτάσανε για να κολυμπήσει όλη η πόλη στο γαλάζιο. Για ν' ανέβουν οι ΕΠΟΝίτες στα καμπαναριά και να αντηχήσουν χαρούμενα οι καμπάνες... Διαδηλώσεις, που πρώτη φορά βλέπει η Αθήνα, ξεχύνονται παντού. Από το Σύνταγμα, από την Ομόνοια, ένα ρεύμα είναι ο κόσμος. Γελούν, δακρύζουν, αγκαλιάζονται. Κι' ολούθε μια κραυγή ατελείωτη, ΕΑΜ-ΚΚΕ...»


Οι Σεμενκόφ-Φλωράκης -διώκτες και δολοφόνοι του Νίκου Ζαχαριάδη- γυρίζουν και τριγυρνούν στον "τόπο του εγκλήματος"


Συνέχεια από το φ. 163-164

ΨΕΜΑ 6°: "Για την ταραχώδη ζωή του Ν. Ζαχαριάδη στη Σοβιετική Ένωση πρέπει πριν απ' όλα να υπογραμμίσω ότι τέτοια ζωή δημιούργησε για τον εαυτό του ο ίδιος και κανένας άλλος" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Ο χρουστσοφικός αντισταλινικός γκεμπελίσκος Σεμενκόφ συνεχίζοντας την ψευδολόγα συνέντευξη του επιχειρεί και σ' αυτό το πρωταρχικής σημασίας ζήτημα ανεπιτυχώς να συγκαλύψει-δικαιολογήσει τη φασιστική καταπιεστική πολιτική της προδοτικής χρουστσοφικής κλίκας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη, που κορυφώνεται με τη στυγερή δολοφονία του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη στη Σιβηρία.

Ισχυρίζεται, λοιπόν, προκλητικότατα πως "τέτοια ζωή δημιούργησε για τον εαυτό του ο ίδιος"(!) και πως δεν ήταν η αντικομμουνιστική φασιστική χρουστσοφική κλίκα εκείνη που του απαγόρευσε να φύγει σ' άλλη χώρα, τον συνέλαβε παράνομα και τον εξόρισε 17 ολόκληρα χρόνια και του αφαίρεσε μάλιστα ακόμα και το πραγματικό του όνομα, κρατώντας τον εξορία με το όνομα "Νικολάϊ Νικολάγιεφ".

Έτσι μ’ άλλα λόγια ο Σεμενκόφ με τον ισχυρισμό του αυτό φτάνει σε επίπεδο πρωτοφανών ανοησιών: ότι δηλαδή ο Ζαχαριάδης "καταδίωκε ο ίδιος τον εαυτό του"!!! (^παραλογισμός σ' όλο του το μεγαλείο).

ΨΕΜΑ 7°: "Μετά τη διαγραφή του από το κόμμα, στην 7η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1957, του δόθηκε η δυνατότητα να διαλέξει τη χώρα διαμονής του" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Και εδώ ψεύδεται προκλητικά και ξετσίπωτα ο Σεμενκόφ πως τάχα δόθηκε στο Ζαχαριάδη η δυνατότητα μετά το '57 να "διαλέξει τη χώρα διαμονής του" όταν είναι γνωστό ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε ήδη τεθεί σε περιορισμό, ανοιχτά πλέον, κατά τη διάρκεια του 20ου Συνεδρίου (Φλεβάρης '56), ουσιαστικά είχε συλληφθεί και κρατούνταν απ' τις "σοβιετικές" Αρχές. Κάθε δε κίνηση του όχι μόνο παρακολουθείται στενά αλλά ούτε καν επιτρέπεται να κινηθεί χωρίς την άδεια των "σοβιετικών" Αρχών.

Ο Ζαχαριάδης καθ' όλη τη 17τή εξορία του ζητούσε μόνιμα να φύγει από τη Σοβιετική Ένωση για την Ελλάδα, αίτημα, που ως γνωστόν, ποτέ δεν ικανοποιήθηκε απ' τις "σοβιετικές" Αρχές, γιατί η αποστάτρια προδοτική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ έτρεμε τη μεγάλη πολιτική επιρροή και το κύρος του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Ζαχαριάδη στους έλληνες κομμουνιστές και τον ελληνικό λαό.

ΨΕΜΑ 8° : "Κανένας δεν του αφαίρεσε το δικαίωμα να επιστρέψει στη χώρα του" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Τι ήταν όμως η σύλληψη και η εκτόπιση του στο Μποροβιτσί και μετέπειτα στο Σουργκούτ για 17 ολόκληρα χρόνια, η μόνιμη μέρα-νύχτα αστυνομική παρακολούθησή του, η αφαίρεση των δικαιωμάτων πολιτικού πρόσφυγα και η άρνηση έκδοσης ταυτότητας πολιτικού πρόσφυγα και διαβατηρίου, η απαγόρευση να ταξιδέψει στο εξωτερικό, κλπ., κλπ. και πρώτα απ' όλα η στέρηση ακόμη και του ονόματος του (κρατήθηκε στην εξορία πάντα με το όνομα "Νικολάϊ Νίκολάγιεφ"), αν δεν ήταν αφαίρεση του δικαιώματος να επιστρέψει στη χώρα του; Όχι μόνο του απαγόρεψαν να επιστρέψει στην Ελλάδα μα δεν του επέτρεπαν ούτε στη Σοβιετική Ένωση να κινηθεί ελεύθερα. Τον κρατούσαν μόνιμα κλεισμένο και απομεμονωμένο στο Σουργκούτ υπό στενή αστυνομική παρακολούθηση σε 24ωρη βάση.

ΨΕΜΑ 9°: "Διορίστηκε διευθυντής μιας δασικής επιχείρησης στην πόλη Μποροβιτσί, όχι μακριά από το Λένινγκραντ, όπου του εξασφαλίστηκαν καλές συνθήκες για τη δουλειά και τη διαμονή του" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Το Μποροβιτσί δεν ήταν τόπος εθελοντικής επιλογής του Νίκου Ζαχαριάδη για εργασία, αλλά τόπος εξορίας που τον καθόρισαν οι "σοβιετικές" Αρχές, οι οποίες αφού τον συνέλαβαν τον μετέφεραν-εκτόπισαν εκεί στα τέλη Μάη του '56. Ζούσε υπό στενή διαρκή αστυνομική παρακολούθηση, τα πάντα ελέγχονταν, και χωρίς να επιτρέπεται να απομακρυνθεί απ' αυτό χωρίς την άδεια των Αρχών. Βέβαια για να ζήσει έπρεπε να δουλεύει και δούλεψε στην εκεί δασική επιχείρηση.

Όσον αφορά τώρα τις "καλές συνθήκες διαμονής του"(!) στο Μποροβιτσί ας δώσουμε το λόγο στο Σήφη Ζαχαριάδη, που 5χρονος τότε έζησε και αυτός εκεί μαζί με τον εξόριστο πατέρα του: "νερό (η βρύση βρισκόταν μόνο μισό χιλιόμετρο από το σπίτι), θέρμανση (έπρεπε να κόβουμε ξύλα όλο το καλοκαίρι για να ανάβουμε τη σόμπα το χειμώνα) και τουαλέτα (κοινόχρηστη για 6 οικογένειες). Όσο για τη γενική ατομική μας καθαριότητα, πλενόμασταν μια φορά την εβδομάδα στα δημοτικά μπάνια" ("ΒΗΜΑ" 10.8.2003, σελ. Α30).

ΨΕΜΑ 10°: "Το 1962 αυτή η επιχείρηση καταργήθηκε και ο Ν. Ζαχαριάδης μετατέθηκε στο Σουργκούτ" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Ο Ζαχαριάδης δεν "μετατέθηκε"(!) αλλά εξορίστηκε στο Σουργκούτ το 1962, κι αυτό όχι επειδή "καταργήθηκε η επιχείρηση"(!) αλλά επειδή είχε επισκεφθεί την ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα που επέδωσε επιστολή προς την κυβέρνηση Καραμανλή και ζητούσε να του επιτραπεί να γυρίσει στην Ελλάδα για να δικαστεί. Η ξενόδουλη μοναρχοφασιστική κυβέρνηση Καραμανλή και τα αφεντικά της αμερικανοί ιμπεριαλιστές έτρεμαν τον γίγαντα επαναστάτη πολιτική ηγέτη και δεν του επέτρεψαν να γυρίσει στην πατρίδα του, όπως τον έτρεμαν και τα αφεντικά του Σεμενκόφ, η προδοτική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, που τον κρατούσε δεσμώτη στους τόπους εξορίας Μποροβοτσί-Σουργκούτ.

Σ' αντίθεση με τον ψευδή όσο και γελοίο ισχυρισμό του Σεμενκόφ, στο "Υπόμνημα του Διεθνούς Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΣΕ" (24.11.1962) αναφέρεται: "μεταφέρθηκε στην περιφέρεια Τιουμέν με στόχο να κοπούν οι άμεσες σχέσεις που είχε αναπτύξει με τους ομοϊδεάτες του στην Τασκένδη και με την ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα" (δημοσιευμένο στο βιβλίο: "Οι σχέσεις του ΚΚΕ και ΚΚΣΕ στο διάστημα 1953-1977", εκδόσεις "Παρατηρητής"). Μάλλον λόγω πολιτικών γηρατειών η παλιά αλεπού του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού "ξεχνά" ακόμα και τα ίδια τα γραπτά του κόμματος του.

ΨΕΜΑ 11°: "Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι ήταν δήθεν "έγκλειστος" του ΚΚΣΕ και του σοβιετικού κράτους, αυτό δεν είναι σωστό και αποτελεί κακόβουλη επινόηση" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Ο ισχυρισμός του Σεμενκόφ - παρόλο που ο Ζαχαριάδης εκτοπίστηκε 17 ολόκληρα χρόνια σε Μποροβιτσί-Σουργκούτ και άλλα τόσα απαγορεύονταν η μεταφορά της σορού στην Ελλάδα (μεταφέρθηκε απ' τα παιδιά του μετά τη διάλυση της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης) - ότι ο Ζαχαριάδης δεν ήταν "έγκλειστος" του ΚΚΣΕ και του σοβιετικού κράτους αποτελεί το "ευφυέστερο" (!) ιστορικό ψεύδος όλων των εποχών στην ως τώρα ιστορία της ανθρωπότητας.

ΨΕΜΑ 12°: "Ο Ν. Ζαχαριάδης ήθελε να φαίνεται "έγκλειστος" και γι' αυτό δεν έφευγε από το Σουργκούτ" (Κ,Α. Σεμεκόφ).

Ο ανόητος γκεμπελίσκος Σεμενκόφ με πρωτοφανή κυνικότητα παχύδερμου μας "πληροφορεί"(!) ότι ο Ζαχαριάδης δεν ήθελε να φύγει απ' το Σουργκούτ επειδή του άρεσαν τα "γάργαρα νερά" του ποταμού Ομπ: "αρνήθηκε" όμως να μετοικήσει "λέγοντας ότι του αρέσει η ζωή στο Σουργκούτ, όπου... "ρέει ο όμορφος ποταμός Ομπ και έχει καλό ψάρεμα" (Σεμενκόφ)

Ο γιος του Ζαχαριάδη Σήφης απαντώντας στο Σεμενκόφ για την εξορία στο Σουργκούτ και πόσο "άρεσε" στο Ζαχαριάδη να ζει εκεί λέει: "και πραγματικά, τόσο πολύ του... άρεσε που έκανε 4 αποδράσεις. Αλλωστε του προσέφεραν τόσο ωραία ζωή στο παγωμένο Σουργκούτ οι δυο φύλακες αστυνομικοί, με τους προβολείς να φωτίζουν όλη νύχτα την είσοδο του σπιτιού του μην τυχόν... γλιστρήσει και πέσει" ("ΒΗΜΑ" 10.8.2003 σελ.Α30).

ΨΕΜΑ 13°: "Η κύρια και βασική αιτία της αυτοκτονίας του ήταν η χρεοκοπία του ως πολιτικού ηγέτη" (Κ.Α. Σεμενκόφ).

Ο γερογκεμπελίσκος Σεμενκόφ, προπαγανδίζοντας τη δεύτερη περί "αυτοκτονίας"(!) ΨΕΥΔΗ εκδοχή της ΚGΒ-η πρώτη (1973) εκείνη του θανάτου από "καρδιά"(!) - του Νίκου Ζαχαριάδη, ισχυρίζεται ότι οδηγήθηκε σε "αυτοκτονία"(!) εξαιτίας της "χρεοκοπίας του ως πολιτικού ηγέτη"(!) και ότι αυτό συνέβηκε όταν: "η τελευταία σταγόνα η οποία ξεχείλισε το ποτήρι νομίζω ότι ήταν η απροθυμία της γυναίκας του Ρούλας Κουκούλου να συναντηθεί μαζί του"!!! ("ΒΗΜΑ" 27.7.2003, σελ. Α39).

Και εδώ ψεύδεται απανωτά και αυτοεξευτελίζεται η παλιά γερασμένη αλεπού του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και τώρα "τρόφιμος" της σημερινής μαφιόζικης αστικής τάξης του Πούτιν.

Δεν έχει καμιά σχέση με την ιστορική αλήθεια ο ισχυρισμός ότι η Ρούλα Κουκούλου αρνήθηκε "να συναντηθεί μαζί του", αλλά αντίθετα ο Ζαχαριάδης ήταν εκείνος που ΑΡΝΗΘΗΚΕ να δεχτεί την Κουκούλου, κι αυτό επιβεβαιώνει και ο γιος τους Σήφης.

Ο Σήφης Ζαχαριάδης απαντώντας στο χοντρό ΨΕΜΑ του Σεμενκόφ λέει: "στις 25 Δεκεμβρίου 1972 συναντήθηκα με τη μητέρα μου ύστερα από δεκαοχτώ χρόνια (όταν τη συνέλαβαν στην Ελλάδα ήμουν τεσσάρων χρόνων). Ήξερε ότι σε λίγες μέρες θα πήγαινα να δω τον πατέρα μου στο Σουργκούτ. "Ρώτησε τον αν θέλει να πάω να τον συναντήσω", μου είπε. Τον Ρώτησα. Η απάντηση του ήταν "όχι"" ("ΒΗΜΑ" 10.8.2003, σελ. Α30).

Όσο για τον αστείο περί "χρεοκοπίας"(!) του Ζαχαριάδη "ως πολιτικού ηγέτη" ισχυρισμό του Σεμενκόφ ακόμα και ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να του αντιτάξει ρωτώντας τον: αφού ο Ζαχαριάδης είχε "χρεοκοπήσει ως πολιτικός ηγέτης"!, τότε γιατί τον κρατήσατε 17 ολόκληρα χρόνια και τελικά τον δολοφονήσατε και δεν τον αφήνατε ελεύθερο, όντας, κατά την εκτίμηση σας, "χρεοκοπημένος" και επομένως με καμιά απολύτως επιρροή στις γραμμές των ελλήνων κομμουνιστών;

Και προβάλει αυτόν τον γελοίο ισχυρισμό ο Σεμενκόφ σήμερα, δηλ. σε μια περίοδο που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι αυτοί που -χρεοκόπησαν σαν πολιτικοί ηγέτες ήταν τα αφεντικά του, Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, και όσοι ακολούθησαν την αντεπαναστατική χρουστσοφική γραμμή, που οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στον καπιταλισμό και τελικά στη διάλυση της και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στην καταστροφή. Ή μήπως υπάρχει σήμερα η Σοβιετική Ένωση και οικοδομεί τον "κομμουνισμό"(!) και δεν τον γνωρίζουμε;

Ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε "πετυχημένος" και μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης, γιατί πρώτο, πρόβλεψε την καταστροφή που προκάλεσε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός και αντιτάχθηκε σ' αυτό το αντεπαναστατικό αστικό ρεύμα, και δεύτερο, εξαιτίας της ορθότητας της επαναστατικής λενινιστικής-σταλινικής γραμμής του ασκούσε τεράστια επίδραση στις γραμμές των ελλήνων κομμουνιστών. Ήταν αυτό που είχε πει ο μεγάλος Στάλιν γι' αυτόν στον μπολσεβίκο Νιγιάζοφ κατά τη διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου, όταν ο Ζαχαριάδης βρίσκονταν στο βήμα: "τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης, θα κάνει την επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη".

Ακριβώς γι' αυτό τον έτρεμαν οι νάνοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές της προδοτικής κλίκας των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, αφεντικών του αντικομμουνιστή φασίστα Σεμενκόφ. Ακριβώς γι' αυτό τον δολοφόνησε η προδοτική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη παραμονές της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα, γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι μετά την πολιτική αλλαγή δεν θα μπορούσε να τον κρατήσει πλέον εξορία στη Σιβηρία και η επιστροφή του στην Ελλάδα σήμαινε σίγουρη διάλυση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων "Κ"ΚΕ-"Κ"ΚΕεσ και επομένως απώλεια των στηριγμάτων της χρουστσοφικής κλίκας στη χώρα μας.

Τέλος οι δυο εκδοχές της ΚGΒ για το θάνατο του Ζαχαριάδη: "καρδιά"-" αυτοκτονία" είναι αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες και επομένως ΨΕΥΔΕΙΣ. Η ιστορική αλήθεια είναι ο Νίκος Ζαχαριάδης ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ.

Και ένα τελευταίο ερώτημα προς τον άθλιο γκεμπελίσκο Σεμενκόφ: αφού για τους σοβιετικούς και έλληνες ρεβιζιονιστές ("Κ"ΚΕ-Συνασπισμός), όπως ισχυρίζεται, είναι ξεκαθαρισμένο ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης "αυτοκτόνησε"(!), τότε γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα το τμήμα εκείνο των αρχείων που αφορούν το θάνατο του και το κρατούν κι' αυτό, μαζί με τ' άλλα, τόσες δεκαετίες μυστικά; Φαίνεται πως τόσες δεκαετίες "δουλειά" παραχάραξης των Αρχείων δεν στάθηκαν ακόμα αρκετές για να καλύψουν το έγκλημα της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ.

Επιπλέον τι φοβούνται άραγε και δεν επιτρέπουν στο Σήφη Ζαχαριάδη να διαβάσει ούτε καν τα γράμματα που έγραψε ο πατέρας του προς αυτόν και του απαντά η FSΒ του Πούτιν, διάδοχος της ΚGΒ: "στον φάκελο του Ζαχαριάδη δεν υπάρχουν μη απόρρητα στοιχεία" ("ΒΗΜΑ" 10.8.2003, σελ. Α30).

Δύσκολα θα μπορούσε να αναζητήσει κανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας έναν τόσο αδέξιο γκεμπελίσκο όσο ο αντικομμουνιστής Σεμενκόφ. Και είναι τέτοιος ο αυτοεξευτελισμός του, αλλά πρώτα απ' όλα και όλων των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, που "μαθαίνουμε" ότι ετοιμάζεται πυρετωδώς να "απαντήσει"(!) στους ισχυρισμούς του, ώστε να "διορθωθεί" η εικόνα του διασυρμού του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, ο υποτακτικός του και σύντροφος του Χ. Φλωράκης, επίτιμος πρόεδρος του "Κ"ΚΕ!!!


Απ' την ιστορία της ηρωικής πάλης των κομμουνιστών κατά των προδοτικών Δηλώσεων "μετανοίας"

Προδοτικές οι δηλώσεις μετανοίας
του ΓΙΩΡΓΗ ΖΑΡΚΟΥ, εξόριστου στην Ανάφη

Ό Διεθνής φασισμός συνωμοτούσε να υποδουλώσει όλον τον κόσμο.

Στελέχη "σοβαρά", που ήσαντε κλεισμένα στη φυλακή της Κέρκυρας, δείλιασαν και κάναν ο ένας ύστερα απ' τον άλλον δήλωση μετανοίας: Σκλάβαινας. Κλάρας, Τιρίμος, Μανωλέας... Πρόδιναν, αρνιόσανται τις ιδέες τους για να σωθούν. Ένα μουσχάρι που το λέγαν Μόσχο, που όταν θα' βγαίνε ο Ζαχαριάδης αρχηγός είχε βάλει κι αυτός υποψηφιότητα, έκανε κι' αυτός δήλωση. Τον είχαν στην Κέρκυρα. Πριν τον αφήσουν τον φέραν στην Αθήνα. Στο τμήμα μεταγωγών του Πειραιά συναντήθηκε με άλλους εξόριστους τον ρώτησαν, πως το καμε αυτό, και απάντησε: Η ιδέα αυτή χρεοκόπησε. Όποιος επιμένει είναι ανόητος. Ο Ζαχαριάδης αν δεν κάνει δήλωση το κάνει από εγωιστικό πείσμα, γιατί τον βγάλαν αρχηγό. Αν δεν ήταν πεισματάρης θα παραδεχόταν πως κάθε συνέχεια και επιμονή είναι χαμένος κόπος.

Ο Ζαχαριάδης κράτησε, έσωσε την τιμή της επαναστατικής ιδέας. Το μεγάλο ευτύχημα ήταν πως σώθηκε. Μεγάλο ευτύχημα είναι, για το κίνημα, πως και οι Αναφιώτες και οι Ακροναυπλιώτες δεν πρόδωσαν. Κράτησαν μέχρι τέλος.

Θυσιάστηκαν για να' ναι τώρα υπερήφανοι οι άνθρωποι που' χουν τις ίδιες ιδέες. Πήγα με το Γερολυμάτο κοντά στους σκακιστές. Ο Πασχαλίδης είχε υπεροχή, σήκωσε το κεφάλι, μας είδε και μας χαμογέλασε ικανοποιημένος. Ο Μαυροκεφαλίδης δεν μας πρόσεξε, ήταν απορροφημένος από το παιχνίδι, που κινδύνευε να χάσει. Κάνει μια κίνηση ο Πασχαλίδης χωρίς να τη σκεφτεί, μεθυσμένος απ΄την υπεροχή του. Εκμεταλλευόμενος την απροσεξία του, ο Μαυροκεφαλίδης και με το άλογο του τρώει έναν αξιωματικό και συγχρόνως απειλεί βασιλιά και βασίλισσα. Χαίρεται ο Μαυροκεφαλίδης, γυρίζει μας κοιτάζει, γελάει κι' αρχίζει η αγωνία του Πασχαλίδη, κιτρινίζει ανασηκώνεται, κάθεται σταυροπόδι, δεν του ταιριάζει έτσι και γονατίζει, ούτε και αυτό το κάθισμα του είναι βολικό. Κάθεται ανακούρκουδα, ακουμπάει τους αγκώνες του στα γόνατα, με τις παλάμες χουφτώνει τα μαγουλά του και καρφώνει τα μάτια του στο σκάκι, χάνει τη βασίλισσα που' ναι το μισό παιχνίδι.

Κοιταζόμαστε με το Γερολυμάτο, χαμογελάει ο ένας του αλλουνού, τους αφήνουμε στις αγωνίες τους και τις χαρές τους, και συνεχίζουμε τη βόλτα μας.

Σε μια εφημερίδα που' χει μπει λαθραία μέσα, τυλιγμένη σε δέμα με ρούχα, διαβάσαμε πριν μια ώρα, μια συκοφαντική καμπάνια, που έχουν ανοίξει εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, σκαλίζοντας το παρελθόν του Κλάρα, που είχε καταδικαστεί, όταν ήταν νεαρός, στη Θεσσαλονίκη, για διάρρηξη, και για τη δήλωση μετάνοιας, που έκαμε επί Μεταξά, και βγήκε απ' την Κέρκυρα. Λεω του Γερολυμάτου: "Οταν έκαμε τη δήλωση ο Τιρίμος χάρηκα γιατί δικαιώθηκα. Δεν τον είχα καθόλου σε εχτίμηση. Ήταν για μένα κάλπης, παλιόμαρκα, τον γνώρισα στην Αίγινα. Και τον Ατσίγγανο τον Μανωλέα δεν τον είχα σε υπόληψη. Κείνος που με λύπησε πολύ ήταν ο γιατρός Σιδερίδης, ο άντρας της Ηλέχτρας. Τον γνώριζα χρόνια. Είμαστε φίλοι. Ήταν καλός άνθρωπος. Πως τα κατάφερε. Δείλιασε. Λυπήθηκα και για το Θανάση τον Κλάρα. Κοιμόμαστε 7 μήνες στην Αίγινα, δίπλα, κολλητά τα κρεβάτια, γιατί μας είχαν στριμώξει, σε θαλάμους για έντεκα δεκαοχτώ με είκοσι. Ήταν καλό παιδί, συναισθηματικός τύπος. Ήταν όμως φίλος με τον Τιρίμο και τον Σκλάβαινα. Αυτοί τον πήραν στο λαιμό τους".

Μέχρι δω, όσο του μίλαγα, μ' άκουγε μ' ενδιαφέρον, χωρίς ν' απαντάει, άξαφνα αγρίεψε, θύμωσε, όταν άρχισα να του λέω:

- "Λένε πως έκλαψε, όταν βρέθηκε ελεύθερος, για την ατιμία που' χε κάμει, να προδώσει και να κάμει δήλωση. Στάθηκε όμως τίμια. Δεν έγινε χαφιές, σαν τον Μανωλέα και τον Τιρίμο. Το ξέπλυνε το αίσχος του. Συγχωρέθηκε".

- Όχι, δεν θα του το συγχωρήσουμε ποτέ, δεν έπρεπε να κάμει δήλωση. Υπήρχαν τόσα και τόσα παλικάρια για να γίνουν αρχηγοί του αντάρτικου. Δεν χρειάζεται να κάνουμε εμείς δήλωση, να προδώσουμε, για να βγούμε όξω να καθοδηγήσουμε το κίνημα. Σκέψου να είχαμε αρχηγό το Ζαχαριάδη, όξω, να καθοδηγεί το κίνημα, δηλωσία. Δεν τον θέλαμε τέτοιον αρχηγό.

Μου λέει θυμωμένα, άγρια, μου γυρίζει την πλάτη και φεύγει σα να μου' λέγε: αν συνεχίσεις να σκέφτεσαι και να μιλάς έτσι δε θέλω καμιά κουβέντα μαζί σου πια. Πήγα και κάθισα πάνω στα ρούχα μου να συνέλθω απ' την ψυχρολουσία που μου' χε κάμει. Ταξίδεψε ο νους μου στην Ανάφη. Ένα βράδυ (βραδιά βαποριού) περιμέναμε το συνεργείο που ανέβαινε απ' το γιαλό με τα φανάρια. Σε κάθε βαπόρι πήγαινε μια αγκαριά από δέκα-δεκαπέντε συντρόφους και κάναν το βαρκάρη, υποδεχόσανται τους καινούργιους συντρόφους, φορτονώσανται τις αποσκευές τους... Περιμέναμε όξω απ' το μαγειρείο, σε δυο σειρές, να υποδεχτούμε τους νέους, να τους καλοσωρίσουμε. να μας πουν τα νέα. κείνο το βράδυ ήρθε η Ηλέχτρα. Βάσταγε ένα μωρό τυλιγμένο σε άσπρα πανιά, πάνου στα δυο της μπράτσα που τα' χε τσακισμένα στους αγκώνες, τα άπλωνε μπρος και του σχημάτιζαν κρεβατάκι.

Την άλλη μέρα πήγα στο θάλαμο των γυναικών να την επισκεφτώ. Την γνώριζα από παλιά. Είχε πιαστεί ετοιμόγεννη, την βαλαν στο μαιευτήριο, γέννησε κι αμέσως τη στείλαν συνοδεία στην Ανάφη. Το μωρό το' χε ξαπλωμένο πάνω σ' ένα κρεβάτι. Κει που το κοίταζα μου λέει:

- Εσύ το Γιάννη τον ξέρεις καλά. Πες μου του μοιάζει;

Αυτό δείχνει πως αγαπούσε πολύ τον άνδρα της. Όταν αργότερα έκαμε δήλωση, κ' έφυγε απ' την Κέρκυρα μια μέρα περίμενα έξω στην αυλή του ταχυδρομείου, γιατί με είχαν ειδοποιήσει πως με το χθεσινό βαπόρι μου' χε έρθει επιταγή...

Περίμεναν κι' άλλοι σύντροφοι. Περίμενε και η Ηλέχτρα, ήταν δίπλα μου. Την άκουσα να λέει:

- Αν είναι απ' το Γιάννη δε θα τη δεχτώ. Να επιστραφεί. Δεν έχω πια καμιά σχέση μαζί του. Δεν μας συνδέει τίποτα πια.

Καθισμένος πάνου στα ρούχα μου ντροπιασμένος, που πήρα το μέρος, και υποστήριζα τον Κλάρα, έστω κι' αν κατόρθωσε να γίνει αρχηγός στο αντάρτικο...

Μου' ρχουνται τώρα όλα αυτά στο νου. Έχουν δίκιο (είχαν, γιατί τώρα δε ζουν), να είναι τόσο αυστηροί και να μη θέλουν με κανένα τρόπο να τους συγχωρέσουν. Έδωσε τη ζωή της, κάηκε ζωντανή η Ηλέχτρα, μα δεν πρόδωσε. Αγαπούσε πολύ τον άντρα της, μα τον αρνήθηκε, αφού αρνήθηκε αυτός, το πιο πολύτιμο πράγμα της ζωής του: τις ιδέες του. Πήγε στο Χαϊδάρι κι' από κει στο Σκοπευτήριο ο Γερολυμάτος. Είχε δίκιο να θυμώνει και να μη θέλει να συγχωρέσει τον Κλάρα".

(Γιώργη Ζάρκου: "Ομάδα συμβίωσης πολιτικών εξόριστων Ανάφης", σελ. 7-11, εκδόσεις "Α. Καραβιά", Αθήνα 1946)

 


Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ Κ. ΜΑΡΞ - ΦΡ. ΕΝΓΚΕΛΣ

"Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπρος σε μια κομμουνιστική επανάσταση".

Η ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΦΛΩΡΑΚΗ

Η επαίσχυντη και κατάπτυστη αυτή δήλωση υποταγής του Χ. Φλωράκη στου λύκους του κεφαλαίου θα μείνει στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος σαν το μεγαλύτερο και πιο προδοτικό όνειδος και καταισχύνη στα χρονικά της πολιτικής.

Με αυτή τη Δήλωση σφάχτηκε η επαναστατική ψυχή του ΚΚΕ, που το όπλιζε με δύναμη και λεβεντιά να παλεύει και να μάχεται γενναία με αυταπάρνηση και αυτοθυσία για τη βίαιη επαναστατική ανατροπή της βάρβαρης και απάνθρωπης κόλασης του εγκληματικού και αιματοβαμμένου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού, που καταστρέφουν ολέθρια τη φύση και σφάζουν παντού την ανθρώπινη ζωή.

Και έτσι το επαναστατικό ΚΚΕ μεταβλήθηκε αυτόματα με αυτή τη Δήλωση σε μικροαστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ενσωματωμένο στο καπιταλιστικό κατεστημένο, το οποίο ανέλαβε πρόθυμα να φρουρεί αυτούς τους προδότες ηγέτες και να χρηματοδοτεί αυτό το αστικό κόμμα, όπως και τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Όμως ήταν αναγκαίο σ' αυτό το οπορτουνιστικό αντεπαναστατικό κόμμα να μπορεί να στέκεται στα πόδια του για να ξεγελάει και να εξαπατεί τον ελληνικό λαό να παρουσιάζεται σαν κομμουνιστικό κόμμα, χρησιμοποιώντας τα σύμβολα του ιστορικού επαναστατικού ΚΚΕ, όπως την κόκκινη σημαία, τους τίτλους ΚΚΕ και «Ριζοσπάστης», τα οποία δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με αυτό το προδοτικό χρουστσοφικό κόμμα. Ήταν και παραμένει η πιο βρόμικη πολιτική λαθροχειρία στην ιστορία των κομμάτων. Με αυτά τα σύμβολα κρατάει εγκλωβισμένους τίμιους λαϊκούς αγωνιστές και προσελκύει οπαδούς. Υπόσχεται απατεωνίστικα «λαϊκή οικονομία, λαϊκή εξουσία και σοσιαλισμό» μόνο με τον χρουστσοφικό ψεύτικο κοινοβουλευτικό δρόμο και όχι με την επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης με επικεφαλής το επαναστατικό μπολσεβίκικο κόμμα, που θα είναι ικανό να πετύχει την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος.

Άραγε οι ήρωες ηγέτες του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού Νίκος Ζαχαριάδης, Νίκος Μπελογιάννης θα έκαναν μια τέτοια σιχαμερή προδοτική Δήλωση υποταγής στους ταξικούς μας εχθρούς; Ποτέ των ποτών! Γιατί ήταν μεγάλοι αλύγιστοι επαναστάτες.

Και ακριβώς ο μέγας δημιουργός του επαναστατικού κομμουνισμού Καρλ Μαρξ διακήρυξε στεντόρεια: «υποταγή σημαίνει δυστυχία!».

Και οι χρουστσοφικοί προδότες του Περισσού σκίζονται να κρατούν αιώνια σε αυτή την ποταπή δουλική υποταγή μέλη του κόμματός τους, οπαδούς. Κι αν περνούσε από το χέρι τους και ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Γι' αυτό εκλιπαρούν απεγνωσμένα για οικονομική ενίσχυση από το φτωχό λαό για να φέρουν στη χώρα μας τον προδοτικό σοσιαλισμό των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και του Γκορμπατσόφ, που τους θεοποίησαν και θεοποιούν χωρίς ποτέ να τους στιγματίζουν επίσημα.

Ενώ η Παπαρήγα στις 19 Ιούνη του 1991, λίγες μέρες πριν τη σφαγή του ΚΚΣΕ και της ΕΣΣΔ από τους φασίστες Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου πρόσφερε στον βδελυρό Ιούδα Γκορμπατσόφ αγαλματίδιο του Ηρακλή με τα λόγια:  «Για το ηράκλειο έργο που κάνετε!». Μολονότι ο επαναστάτης βετεράνος του ΚΚΕ, σύντροφος μας Βασίλης Παπασωτηρίου τη συμβούλεψε στη Λέσχη των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στη Μόσχα να μην πάει να συναντήσει τον Γκορμπατσόφ.

Όμως ουδεμία απολύτως αυτοκριτική από τους άθλιους σοσιαλδημοκράτες του Περισσού. Με τα ψέματα και την απάτη συνεχίζουν το βιολί τους για κάποιο «σοσιαλισμό» με τη λαϊκή ψήφο, που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, όπως βγαίνει από το Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου του αντεπαναστατικού τους «K»KE.

Αλλά το τέλος τους αργά ή γρήγορα θα 'ρθει, όταν τους πάρει γερά χαμπάρι ο λαός μας ότι είναι αναξιόπιστοι πολιτικοί τσαρλατάνοι και τους γκρεμίσει στα τάρταρα της καταισχύνης.

Εμείς με ολόφωτη ακράδαντη πίστη στον πανσωτήριο σοσιαλισμό και την επανάσταση, ατρόμητοι και αισιόδοξοι τραβάμε πάνω στον σίγουρο και νικηφόρο δρόμο, που χάραξαν οι μεγάλοι και ηρωικοί επαναστάτες Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν, Ζαχαριάδης, Μπελογιάννης, ατενίζοντας το πρόσχαρο μέλλον της ανθρωπότητας, που θα το φέρουν όλοι οι λαοί του κόσμου με τους λαμπρούς ακαταμάχητους αγώνες τους.

Θα μας εμπνέουν οι αθάνατοι στίχοι του ήρωα ΕΠΟΝίτη λοχαγού του ΕΛΑΣ Κώστα Γιαννόπουλου, που τον θέρισαν το 1948 τα βόλια του μοναρχοφασισμού:

«Δειλός κανείς! Γυρτός κανείς! Μονάχα ψηλομέτωποι αγέρωχοι γκρεμίζουμε τα κάστρα του θανάτου!»

Δημήτρης ΠΑΝΟΣ

 


Βολιβία:
απ' τις μαζικές μαχητικές κινητοποιήσεις στη λαϊκή εξέγερση

Η μεγάλη γενική απεργία που ξεκίνησε στη Βολιβία στα τέλη Σεπτέμβρη και κράτησε πάνω από 10 μέρες

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η φασιστική κυβέρνηση Σαρόν συνεχίζει τα εγκλήματα σε βάρος του παλαιστινιακού λαού

Αθήνα: 12 Οχτώβρη 1944

Οι Σεμενκόφ-Φλωράκης -διώκτες και δολοφόνοι του Νίκου Ζαχαριάδη- γυρίζουν και τριγυρνούν στον "τόπο του εγκλήματος" (συνέχεια από το φ.163-164)

Γιώργη Ζάρκου: Προδοτικές οι δηλώσεις μετανοίας

Η επαναστατική δήλωση των Μαρξ-Ενγκελς και η αντεπαναστατική δήλωση Φλωράκη

Βολιβία: απ' τις μαζικές μαχητικές κινητοποιήσεις στη λαϊκή εξέγερση

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55