Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 169 1-15/11/2003Αρ. Φύλ. 169 1-15 Δεκέμβρη 2003
Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Ολοκληρωτικά στον αντεπαναστατικό αστικο-δημοκρατικό δρόμο

Πλήρης άρνηση-εγκατάλειψη και προδοσία του μαρξισμού-λενινισμού

Μ' αφορμή άρθρο του «Ριζοσπάστη» για την Οχτωβριανή Επανάσταση

Με τη συμπλήρωση 86 χρόνων απ’ τη νικηφόρα πραγματοποίηση της μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης ο "Ριζοσπάστης", όργανο της ΚΕ του «Κ»ΚΕ, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο "Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, επίκαιρα διδάγματα" ("Ρ" 7.11.2003, σελ. 12-13).

Στο άρθρο δεν αναφέρονται καθόλου τα σχετιζόμενα με την Οχτωβριανή Επανάσταση ιστορικά γεγονότα: α) η ένοπλη εξέγερση τον Οχτώβρη του '17, β) το τσάκισμα του αντιδραστικού ρωσικού κράτους, γ) η εγκαθίδρυση στη θέση του, του νέου προλεταριακού κράτους, ιστορικά γεγονότα που συνάμα επιβεβαιώνουν για πρώτη φορά στην ιστορία την ορθότητα των γνωστών μαρξιστικών- λενινιστικών-σταλινικών θέσεων: 1. βίαιη ένοπλη επανάσταση για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας απ' το προλεταριάτο και τους συμμάχους του, 2. συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, 3. εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου - χωρίς την εφαρμογή των οποίων δεν μπορεί να νικήσει η προλεταριακή επανάσταση, να καταλάβει και να διατηρήσει η εργατική τάξη την εξουσία της, να εξαλείψει τον καπιταλισμό και να οικοδομήσει το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Επομένως αφήνεται να εννοηθεί ότι δεν έγινε ένοπλη εξέγερση το '17 στη Ρωσία δηλ. ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση πραγματοποιήθηκε "ειρηνικά"(!), ότι διατηρήθηκε το ρωσικό αστοτσιφλικάδικο κράτος και άρχισε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού χωρίς την εγκαθίδρυση και ύπαρξη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Είναι φανερό πως η τέτοια προσέγγιση του μεγαλύτερου κοσμοϊστορικού γεγονότος του 20ου αιώνα, της Οχτωβριανής Προλεταριακής Επανάστασης, εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ συνιστά:

πρώτο, προκλητικότατη διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας, δηλ. των επαναστατικών ιστορικών γεγονότων που σχετίζονται με την πραγματοποίηση της προλεταριακής επανάστασης του Οχτώβρη του 17στη Ρωσία και την έναρξη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού,

δεύτερο, σε θεωρητικό πολιτικό επίπεδο, πλήρη άρνηση-εγκατάλειψη και προδοσία του μαρξισμού-λενινισμού στα δυο πιο σπουδαία ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος: τη λενινιστική θεωρία της επανάστασης και τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Προκλητική αμφισβήτηση- διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας και πλήρης άρνηση του μαρξισμού- λενινισμού σχετικά με την επανάσταση και τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό

Α. Οχτωβριανή επανάσταση του 17 - Διδάγματα της

1. ένοπλη εξέγερση του ‘17 - βίαιη ένοπλη επανάσταση:

Σχετικά με το ξέσπασμα και τη νικηφόρα πραγματοποίηση της Προλεταριακής Επανάστασης τον Οχτώβρη του 17 στη Ρωσία στο δισέλιδο άρθρο του "Ριζοσπάστη" γίνεται "απλά"(!) λόγος ότι "η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της κατάκτησαν την εξουσία" ("Ρ" 7.11.2003; σελ. 12), χωρίς καθόλου να αναφέρεται στο πρώτο πραγματικό ιστορικό της γεγονός: εκείνο της ένοπλης εξέγερσης (ακριβέστερα: δυο ένοπλων εξεγέρσεων), που οργανώθηκε και καθοδηγήθηκε από το Κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής τους Λένιν-Στάλιν, αμφισβητώντας εμμέσως, πλην σαφώς, την ιστορική ύπαρξη της ένοπλης εξέγερσης τον Οχτώβρη του '17 στη Ρωσία, κάτι που δεν αμφισβητούν ούτε οι αντιδραστικοί αστοί ιστορικοί και αρθρογράφοι, εχθροί των μπολσεβίκων και του κομμουνισμού, όταν αναφέρονται σ' αυτό το ιστορικό γεγονός της επανάστασης, η οποία υπήρξε το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ου αιώνα, που συγκλόνισε συθέμελα το παγκόσμιο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Ενώ, λοιπόν, πέρα απ' τα έργα των ηγετών της προλεταριακής επανάστασης Λένιν-Στάλιν, όλα τα ιστορικά εγχειρίδια μαρξιστικά και αστικά αλλά και οι διάφοροι μελετητές αναφέρονται στο ιστορικό γεγονός της ένοπλης εξέγερσης του '17, οι μόνοι που δεν "άκουσαν"(!), δε "διάβασαν"(!) και δεν "γνωρίζουν" (!) τίποτε το σχετικό μ' αυτό είναι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ. Όλα, βέβαια, τα αναφερόμενα στην Οχτωβριανή επανάσταση κείμενα διαψεύδουν τους αποστάτες ηγέτες του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ και πρώτα απ' όλα η "Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπ.)": "στις 10 του Οχτώβρη έγινε ιστορική συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, που αποφάσισε ν' αρχίσει σύντομα η ένοπλη εξέγερση" και ότι "με υπόδειξη της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, δίπλα στο Σοβιέτ της Πετρούπολης δημιουργήθηκε Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή που έγινε το νόμιμο επιτελείο της εξέγερσης" ("Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπ.)", σελ. 214-215). Επίσης είναι γνωστό ότι την ιστορική αυτή απόφαση της ΚΕ κατά— ψήφισαν οι Κάμενεφ- Ζηνόβιεφ. Σ' αυτή ο Λένιν υπογραμμίζει ότι "τα γεγονότα βάζουν στην ημερήσια διάταξη την ένοπλη εξέγερση" και ότι "η ένοπλη εξέγερση είναι αναπόφευκτη και ωρίμασε πέρα για πέρα".

Δεν είναι απαραίτητο εδώ να παρακολουθήσουμε ολόκληρη την πορεία των συνδεόμενων με την ένοπλη εξέγερση ιστορικών γεγονότων που οδήγησε στη συντριβή των στρατιωτικών δυνάμεων της ρώσικης αντίδρασης και στη νικηφόρα επικράτηση της επανάστασης.

Όταν, λοιπόν, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ αμφισβητούν ακόμα και την ιστορική ύπαρξη της ένοπλης εξέγερσης του '17 - η μνημόνευση της δε θα αποτελούσε βέβαια υποχρεωτικά και θεωρητική αποδοχή της για το ζήτημα της επανάστασης - τότε πολύ περισσότερο δεν μπορεί να περιμένει κανείς αποδοχή εκ μέρους των ηγετών του «Κ»ΚΕ της βίαιης ένοπλης επανάστασης ως νόμου υποχρεωτικού και αναπόφευκτου για το πέρασμα απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Γι' αυτό και πουθενά στο άρθρο του "Ριζοσπάστη" δεν αναφέρεται η βίαιη ένοπλη επανάσταση ως ένα απ' τα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης, παρόλο που κάποια άλλα απαριθμούνται.

Στους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές είναι γνωστό, ακόμα απ' το "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος" των Μαρξ-Ένγκελς, ότι "μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος", μπορεί το προλεταριάτο να καταλάβει την πολιτική εξουσία και να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του.

Ο Λένιν, αντιπαραθέτοντας στη ρεφορμιστική θέση του "ειρηνικού δρόμου"(!) του Κ. Κάουτσκι, τη "βίαιη επανάσταση" τόνιζε ότι η άρνηση της εκ μέρους του σημαίνει το πέρασμα του με το "μέρος της αστικής τάξης", ότι ξέπεσε "στο επίπεδο του πιο κοινού λακέ της αστικής τάξης" - όπως συμβαίνει σήμερα με τους ηγέτες των «Κ»ΚΕ-Συνασπισμού - και επιπλέον υπογράμμιζε ότι η "ανάγκη της συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνο αυτής της άποψης για τη βίαιη επανάσταση, βρίσκεται στη βάση όλης της διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς". Ακόμα επιτίθονταν στους λακέδες της μπουρζουαζίας τύπου Κάουτσκι που κλαψούριζαν για το "σχολειό του εμφυλίου πολέμου" -ισχύει και για τους σημερινούς τύπου Φλωράκη-Παπαρήγα - χαρακτηρίζοντας τους "σκουριασμένους σχολαστικούς και αποβλακωμένες μούμιες που κλαψουρίζουν επειδή οι λαοί περνάνε το σχολειό του εμφυλίου πολέμου" (Λένιν: τόμ. 15, σελ. 177).

2. Καταστροφή του παλιού ρώσικου αστο-τσιφλικάδικου κράτους - συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής:

Τη νύχτα της 25ης Οχτώβρη (7 Νοέμβρη) του '17, αφού οι "επαναστάτες εργάτες, φαντάροι και ναύτες" τσάκισαν τους ευέλπιδες και τα τάγματα εφόδου, κατέλαβαν τα χειμερινά ανάκτορα και συνέλαβαν την προσωρινή κυβέρνηση, η ένοπλη εξέγερση της Πετρούπολης θριάμβευσε και η πρωτεύουσα βρίσκονταν ουσιαστικά στα χέρια των Σοβιέτ της Πετρούπολης. Από τον Οχτώβρη 1917 ως το Γενάρη -Φλεβάρη 1918 η επανάσταση κατόρθωσε να νικήσει σ' ολόκληρη τη χώρα.

Μετά το θρίαμβο της επανάστασης "για να στερεωθεί η εξουσία των Σοβιέτ έπρεπε να καταστραφεί, να γίνει κομμάτια, ο παλιός αστικός κρατικός μηχανισμός και στη θέση του να δημιουργηθεί ο καινούργιος μηχανισμός του Σοβιετικού κράτους" ("Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπ.)", σελ. 223).

Και γι' αυτό, το δεύτερο, σπουδαίο ιστορικό γεγονός, δηλ. την καταστροφή του παλιού ρώσικου αστο- τσιφλικάδικου κράτους, που ακολούθησε το θρίαμβο της ένοπλης εξέγερσης, πουθενά δε γίνεται λόγος στο δισέλιδο άρθρο του "Ριζοσπάστη".

Αποσιωπώντας κι' αυτό το σπουδαίο ιστορικό γεγονός - χωρίς το οποίο ήταν αδύνατη η εγκαθίδρυση της διχτατορίας του προλεταριάτου στη Ρωσία - η ηγεσία του «Κ»ΚΕ διαστρεβλώνει έτσι την ιστορική πραγματικότητα, αφού αφήνει να εννοηθεί ότι διατηρήθηκε και δεν καταστράφηκε, όπως έγινε ιστορικά, ο παλιός αστικός κρατικός μηχανισμός της τσαρικής Ρωσίας.

Αφού δεν μνημονεύεται ως ιστορικό γεγονός είναι αυτονόητο να μην αναφέρεται ούτε σαν ένα απ' τα σπουδαία διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Σε θεωρητικό επίπεδο η ηγεσία του «Κ»ΚΕ απορρίπτει έτσι και μια άλλη, μετά από εκείνη της βίαιης επανάστασης, σπουδαία θέση της λενινιστικής θεωρίας της επανάστασης: εκείνη της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής (αστικός στρατός, αστυνομία, γραφειοκρατική ιεραρχία, δικαστήρια, κοινοβούλιο, κλπ.). Και σ' αυτό το ζήτημα οι ρεβιζιονιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση και ολοκληρωτική ρήξη με τον Λένιν που θεωρεί ότι "η προλεταριακή επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και την αντικατάσταση της με μια νέα", δηλ. με το κράτος της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και υπογραμμίζει ότι "η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την "έτοιμη κρατική μηχανή" και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψή της".

Η θέση της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής αποτελεί, όπως σημειώνει ο Λένιν, "το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση σε σχέση με το κράτος". Επιπλέον ο Λένιν υπογράμμιζε ότι "η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς βίαιη επανάσταση".

3. Εξουσία των Σοβιέτ - Διχτατορία του Προλεταριάτου:

Για το τρίτο κατά σειρά και το πιο σπουδαίο ιστορικό γεγονός αυτής της ιστορικής περιόδου: εκείνο της εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου στη Ρωσία, μετά την ένοπλη εξέγερση και την καταστροφή του τότε ρώσικου αντιδραστικού κράτους, στο άρθρο του "Ριζοσπάστη" επίσης δεν αναφέρεται τίποτε, αλλά απλά σε κάποιο σημείο γίνεται λόγος για "εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της", ενώ αντίθετα στην "Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπ.)" σημειώνεται ότι η Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οχτώβρη "εγκαθίδρυσε τη Διχτατορία του Προλεταριάτου κ«ι παρέδωσε τη διεύθυνση του απέραντου κράτους στην εργατική τάξη, κάνοντας την έτσι τάξη κυρίαρχη" ("Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης", σελ. 234).

Μετά την ιστορική αποσιώπηση ήταν επόμενο η Διχτατορία του Προλεταριάτου να μην αναφέρεται ούτε στα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης απ' τους χρουστσοφικούς ηγέτες του «Κ»ΚΕ παρόλο που στο άρθρο καταγράφονται κάποια απ' αυτά. Έτσι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, σε θεωρητικό επίπεδο, αρνούνται-απορρίπτουν, μαζί με τη βίαιη-ένοπλη επανάσταση και τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, και τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, και επομένως απορρίπτουν στο σύνολο της τη λενινιστική θεωρία της προλεταριακής επανάστασης.

Είναι όμως γνωστό ότι όποιος δεν αναγνωρίζει τη Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν είναι μαρξιστής αλλά μικρός ή μεγάλος αστός. Ο Λένιν υπογραμμίζει: “μαρξιστής είναι μόνο εκείνος που επεκτείνει την αναγνώριση της πάλης των τάξεων ως την αναγνώριση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Αυτού βρίσκεται η βαθύτερη διαφορά του μαρξιστή από το μικρό (μα και μεγάλο) αστό της αράδας". Και ακόμα τονίζει ότι "την ουσία της διδασκαλίας του Μαρξ για το κράτος την αφομοίωσε μόνο όποιος κατάλαβε πως η Διχτατορία μιας τάξης είναι αναγκαία όχι μόνο για κάθε ταξική κοινωνία γενικά, όχι μόνο για το προλεταριάτο, που έχει ανατρέψει την αστική τάξη, μα και για ολόκληρη την ιστορική περίοδο, που χωρίζει τον καπιταλισμό απ' την "χωρίς τάξεις κοινωνία", από τον κομμουνισμό".

Είναι δε πασίγνωστο, ότι χωρίς βίαιη ένοπλη επανάσταση και χωρίς συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής είναι ολωσδιόλου αδύνατη η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Για τους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές, η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης αποτελεί επιβεβαίωση της λενινιστικής-σταλινικής θεωρίας της προλεταριακής επανάστασης και συνάμα δίνει και τα αναγκαία σπουδαία διδάγματα για το μέλλον: η βίαιη ένοπλη επανάσταση - η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής - η εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου, αποτελούν, μαζί με τα: ηγετικός ρόλος του προλεταριάτου στην επανάσταση -καθοδήγηση του από νέου τύπου, λενινιστικού-σταλινικού τύπου Κόμμα, καθοδηγούμενου στη δράση του από το μαρξισμό- λενινισμό-σταλινισμό -εργατο-αγροτική συμμαχία, τα βασικά διδάγματα της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.

Β. Σοσιαλισμός-κομμουνισμός

Στο άρθρο του "Ριζοσπάστη" γίνεται λόγος για "κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής", "κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο", κλπ. μετά τη νίκη της επανάστασης, πράγμα που αποτελεί ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός. Όμως αυτού του πραγματικού ιστορικού γεγονότος της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, προηγήθηκαν η νικηφόρα ένοπλη εξέγερση, η συντριβή του τσαρικού κράτους και η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, χωρίς τα οποία θα ήταν αδύνατη η εξάλειψη του καπιταλισμού στη Ρωσία και οι επαναστατικές αλλαγές στον οικονομικό τομέα στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη μετέπειτα Σοβιετική Ένωση. Χωρίς τη Διχτατορία του Προλεταριάτου είναι αδύνατη τόσο η ύπαρξη όσο και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Αρνούμενη η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ στο συγκεκριμένο άρθρο τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, αφού δεν την αναφέρει στα διδάγματα της Οχτωβριανής Επανάστασης, προπαγανδίζει μια αστική-σοσιαλδημοκρατική περί "σοσιαλισμού" αντίληψη, δηλ. ένας "σοσιαλισμός" χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου. Επιπλέον ο ισχυρισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ότι ο σοσιαλισμός ανατράπηκε δήθεν στις αρχές της δεκαετίας του '90 εκφράζει επίσης μια αστική αντίληψη του "σοσιαλισμού", αφού διατείνεται εντελώς αβάσιμα ότι "οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός"(!) ακόμα και τη χρουστσο- μπρεζνιεφική περίοδο - αντίθετα, ακριβώς σ' αυτή την περίοδο άρχισε και ολοκληρώθηκε η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση για να φθάσει στη διαβόητη "περεστρόϊκα" του Γκορμπατσόφ - παρόλο που τότε δεν υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση Διχτατορία του Προλεταριάτου, επειδή αυτή είχε ανατραπεί ή, σύμφωνα με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, αντικατασταθεί, απ' τις αρχές της δεκαετίας του '60 με το διαβόητο "κράτος όλου του λαού"(!), δηλ. τη διχτατορία της υπό διαμόρφωση αστικής τάξης. Και είναι γνωστό ότι η Διχτατορία του Προλεταριάτου, μετά τη δολοφονία του Στάλιν, ανατράπηκε από την προδοτική χρουτστοφική ομάδα - ανατροπή που διέκοψε στα μέσα της δεκαετίας του '50 την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και συνάμα αποτέλεσε την αφετηρία της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση.

Σ' αντίθεση με τις αστικές χρουτστσοφικές περί "σοσιαλισμού" απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, ο Μαρξ θεωρούσε ότι ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ "είναι η ταξική Διχτατορία του προλεταριάτου σαν αναπόφευχτο μεταβατικό στάδιο για την κατάργηση των ταξικών διαφορών γενικά, για την κατάργηση όλων των παραγωγικών σχέσεων που πάνω τους στηρίζονται, για την κατάργηση όλων των κοινωνικών σχέσεων που αντιστοιχούν στις παραγωγικές αυτές σχέσεις, για την ανατροπή όλων των ιδεών που απορρέουν απ' τις κοινωνικές αυτές σχέσεις".

Τέλος, και το τωρινό άρθρο του "Ριζοσπάστη" για την Οχτωβριανή Επανάσταση δείχνει εκ νέου ότι το «Κ»ΚΕ (μαζί και όλα τα χρουστσοφικά ρεβιζιονιστικά κόμματα) έχει ολοκληρωτικά εγκαταλείψει-προδώσει το μαρξισμό-λενινισμό και συνεχίζει να είναι και σήμερα ένα αστικό -ήταν ευθύς εξαρχής απ' τη συγκρότηση του (1956)-σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, και ως τέτοιο είναι ένα "αποσυντεθειμένο πτώμα" όπως έλεγε (4.8.1914) η Ρόζα Λούξεμπουργκ για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία της εποχής της.

 


Στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Ζαχαριάδη

ΤΑΣΚΕΝΔΗ Σεπτέμβρης '55 -απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Φέτος που γιορτάζονται τα 100 χρόνια απ' τη γέννηση και τα 30 απ' τη δολοφονία του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη και χιλιοτραγουδισμένου Αρχηγού του ΚΚΕ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ απ' την προδοτική χρουστσοφική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, συμπληρώνονται 48 χρόνια απ' τα "γεγονότα της Τασκένδης" του Σεπτέμβρη 1955, που σκηνοθέτησε, σχεδίασε, οργάνωσε και πραγματοποίησε η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική ομάδα με όργανα της ελάχιστους δεξιούς οπορτουνιστές απ' τις γραμμές της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης (ΚΟΤ) του ΚΚΕ, για να διαλύσει το επαναστατικό Κόμμα του προλεταριάτου, το ένδοξο και ηρωικό ΚΚΕ.

Τα «Γεγονότα της Τασκένδης» του ΄55 έχουν τριπλή ιστορική σημασία:

πρώτο, αποτέλεσαν την πρώτη ανοιχτή και ωμή επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ με στόχο τη διάλυσή του,

δεύτερο, εγκαινίασαν την έναρξη της αντίστασης και της πάλης των ελλήνων κομμουνιστών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, πριν ακόμα εμφανιστεί ως ολοκληρωμένο ιδεολογικο-πολιτικό ρεύμα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956),

τρίτο, αποτελούν  α π α ρ χ ή  και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του αντεπαναστατικού αυτού ρεύματος. Η εξέγερση και πάλη των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης, το Σεπτέμβρη του ’55, εγκαινιάζει τον αγώνα κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε  δ ι ε θ ν έ ς  ε π ί π ε δ ο.

Πριν από τα «Γεγονότα της Τασκένδης» (Σεπτέμβρης 55) και μετά την επικράτηση και ισχυροποίηση της προδοτικής ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής ομάδας στο ΚΚΣΕ, ο αποστάτης και πράκτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού Νικήτα Χρουστσόφ, βολιδοσκοπώντας τους Γραμματείς των Κομμουνιστικών Κομμάτων, διαπίστωσε αρχικά ότι ο Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει την επαναστατική σταλινική γραμμή, ενώ λίγο αργότερα του ζήτησε να αλλάξει στάση σε 3 βασικά ζητήματα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος: 1) να θεωρήσει την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία σαν «σοσιαλιστική»(!) χώρα, 2) να στραφεί ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ με άρθρα στην «Πράβδα» αναφερόμενα στο διαβόητο, ιδεαλιστικής προέλευσης, χρουστσοφικό μύθο της «προσωπολατρίας»(!) και 3) να  δεχτεί τη διάλυση της ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ. Και στα 3 αυτά βασικά ζητήματα του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος ο μεγάλος και αλύγιστος κομμουνιστής ηγέτης Νίκος Ζαχαριάδης απάντησε αρνητικά.

Μετά απ’ αυτά, και όταν η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική κλίκα ήταν  πλέον σίγουρη ότι οι πιέσεις δεν αποδίδουν, προχώρησε στη δημιουργία φράξιας στην Κομματική Οργάνωση της Τασκένδης, όμως βρήκε ελάχιστους οπορτουνιστές οπαδούς-υποστηρικτές της. Η ηγεσία του Κόμματος ξεσκέπασε τη φράξια, καθαίρεσε και καταδίκασε τους φραξιονιστές.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης μιλώντας το Σεπτέμβρη του ΄55 σε ακτίφ στελεχών του Κόμματος στο θέατρο Μου Κι Μι της Τασκένδης, ανάμεσα στ’ άλλα, είπε: «σύντροφοι, αρκετοί ομιλητές έκαναν επίθεση στο Δημητρίου και λίγο πολύ τον θεωρούν για την κορυφή των αναθεωρητών. Ο Δημητρίου, σύντροφοι, είναι η τρίχα από την άκρη της ουράς, ενός ατζαμίδικα καμουφλαρισμένου ελέφαντα. Σε μας όλους πέφτει το σοβαρό και ιστορικό καθήκον να τραβήξουμε την ουρά αυτήν, για να φανεί σ’ όλο τον κόσμο ο πραγματικός ελέφαντας, δηλ. ο Χρουστσόφ» (Κ. Καρανικόλα: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 59).

Όταν και η δημιουργία υπολογίσιμης φράξιας απέτυχε, τότε η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική Ομάδα οργάνωσε, με όργανα τους λίγους έλληνες οπορτουνιστές, στις 9 Σεπτέμβρη 1955 «την ανοιχτή προβοκάτσια ενάντια στην αντιπροσωπεία με τη βίαιη, γκανγκστερική επίθεση στα γραφεία όπου παρέμεινε η αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ και με τον τραυματισμό 3 μελών της ΚΕ του ΚΚΕ» (5η Ολομέλεια, Δεκέμβρης 1955). Οι 200 περίπου δεξιοί οπορτουνιστές, υπό την  ά μ ε σ η καθοδήγηση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, με επικεφαλής τους Υψηλάντη, Δημητρίου, Χείμαρο, Μπαρμπαλιά, κλπ. επιτέθηκαν στις 9 Σεπτέμβρη στα Γραφεία της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης στην 7η Πολιτεία, αλλά απέτυχαν να τα καταλάβουν. Η επίθεση αυτή ξεσήκωσε χιλιάδες μέλη του κόμματος που έτρεξαν σε υπεράσπιση των Γραφείων της ΚΟΤ και των στελεχών του Κόμματος, ακολούθησαν συγκρούσεις με τους φραξιονιστές, με την αστυνομία και το στρατό, συνελήφθησαν και ρίχτηκαν στις φυλακές πολλές εκατοντάδες έλληνες κομμουνιστές.

Στα τέλη Δεκέμβρη του ΄55 (26-28.12.1955) συνήλθε η 5η ιστορική Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ – ιστορική γιατί: 1) πρώτα απ’ όλα καταδικάζει την αντικομμουνιστική ρεβιζιονιστική χρουστσοφική επέμβαση στο ΚΚΕ και 2) είναι το τελευταίο σώμα του ηρωικού μας Κόμματος, πριν την οριστική διάλυσή του.

Λίγο αργότερα, τον επόμενο χρόνο, στα μέσα Φλεβάρη 1956, και κατά τη διάρκεια του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, άρχισαν στην Τασκένδη οι σκηνοθετημένες  δ ί κ ε ς  παρωδία των ελλήνων κομμουνιστών που «δίκασαν»(!) και καταδίκασαν τους συλληφθέντες αετούς των Γράμμου-Βίτσι-Μουργκάνας, με νόμους για χούλιγκανς και αλήτες, μεταξύ των οποίων τους Γιώργη Καλλιανέση, στρατηγό του ΔΣΕ, Δ. Βύσσιο, αντισυνταγματάρχη, Πολιτικό Επίτροπο της 103 ταξιαρχίας, κλπ. Μετά την καταδίκη τους εξόρισαν στη Σιβηρία και μάλιστα επίτηδες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης «που συνόρευε με στρατόπεδα συγκέντρωσης  γ ε ρ μ α ν ώ ν  ε γ κ λ η μ α τ ι ώ ν  π ο λ έ μ ο υ, που ήταν καταδικασμένοι με την ανώτατη προβλεπόμενη από τον τότε σοβιετικό ποινικό νόμο της ΕΣΣΔ ποινή σε 25 χρόνια φυλάκιση… οι γερμανοί θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου, δεν δούλευαν και έπαιρναν το συσσίτιο του σοβιετικού στρατιώτη και συμπληρωματικά κάθε 10 ημέρες δέματα με τρόφιμα και φάρμακα από τον Ερυθρό Σταυρό της Δυτικής Γερμανίας. Οι καταδικασμένοι αγωνιστές πρόσφυγες τρέφονταν με τις σάπιες πατάτες και το μουχλιασμένο πλιγούρι του στρατοπέδου. Κι αυτή η «δίαιτα», σε συνθήκες βαριάς και εξαντλητικής εργασίας φρουρούμενοι από ένοπλους δεσμοφύλακες και ειδικά σκυλιά…» (Δ. Βύσσιος: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μ.Ν. Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ, Ιανουάριος 1991»).

Η αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό υπήρξε μαζικότατη. Η συντριπτικότατη πλειοψηφία, το 95% των μελών της Κομματικής Οργάνωσης της Τασκένδης, τάχθηκε κατά της επέμβασης των χρουστσοφικών στο ΚΚΕ, υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια, με πρωτοφανή αποφασιστικότητα και απαράμιλλο θάρρος την επαναστατική γραμμή του Κόμματος και την ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον αλύγιστο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη. Ανάλογη ήταν η αντίσταση των δεσμωτών κομμουνιστών στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας. Αυτή η μαζική αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων (85-95% στην Τασκένδη και στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες) ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό εμπόδισε και  απέτρεψε  τη μετατροπή του ΚΚΕ σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Καθοδηγητικό και αποφασιστικό-καθοριστικό ρόλο σ' αυτή την εξαιρετικά δύσκολη και σκληρή μα ηρωική και νικηφόρα πάλη για να μην εγκαταλείψει το ΚΚΕ την επαναστατική του γραμμή έπαιξε ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο οποίος, πέρα απ' την αντίσταση στη χρουστσοφική ομάδα, στις αρχές του 1956 απάντησε σε κάποιους έλληνες ρεβιζιονιστές, μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ που ζητούσαν να παραιτηθεί: "τώρα δε θα σας κάνω τη χάρη, δε θα σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ΚΚΕ σε αστικό κόμμα". (Δ. Βότσικα: «Πορτρέτα κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ», Αθήνα 1999, σελ 21). Αργότερα, τέλη Φλεβάρη, αρχές Μάρτη 1956, απευθυνόμενος στον "πρόεδρο" της διαβόητης χρουστσοφικής "Διεθνούς Επιτροπής" Γκ. Ντέζ αρνήθηκε να απολογηθεί και αντέκρουσε την ανάμιξη της στα εσωτερικά του ΚΚΕ: "ποιος σου έδωσε εσένα το δικαίωμα να εξετάσεις τα προβλήματα του ηρωικού ΚΚΕ, που τον Αύγουστο του 1944 κοιμήθηκες με το φασισμό και το πρωί ξύπνησες με Λαϊκή Δημοκρατία, την οποία κουβάλαγαν οι κόκκινοι τανκίστες από το Στάλινγκραντ όταν σύντριψαν τη φασιστική ρουμάνικη Μεραρχία και στην παρέδωσαν δώρο. Με ποια πείρα θα μπορέσεις εσύ να κρίνεις τους αγώνες των ελλήνων κομμουνιστών, που προς τιμήν τους με τους αγώνες τους, δεν επέτρεψαν ούτε σ' έναν έλληνα πολίτη να πολεμήσει στο Ανατολικό Μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ". (Κ. Καρανικόλα: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 70-71). 

Το επαναστατικό ΚΚΕ είναι το μόνο, απ' τα κομμουνιστικά κόμματα των καπιταλιστικών χωρών, που ποτέ δεν μετατράπηκε σε αντεπαναστατικό κόμμα: σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Αυτό υποχρέωσε τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές να συγκροτήσουν ένα νέο κόμμα — στη θέση του παλιού που διέλυσαν με τη βίαιη καθαίρεση της εκλεγμένης ηγεσίας και τη σύλληψη του Νίκου Ζαχαριάδη και τις μαζικές διαγραφές - το Μάρτη του '56 με τη διαβόητη παρασυναγωγή της "6ης Ολομέλειας", στην οποία καθορίστηκε νέα γραμμή, η αντεπαναστατικη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ ("ειρηνικός δρόμος", κλπ.). Το νέο κόμμα με τον ψευδεπίγραφο τίτλο "Κ"ΚΕ ήταν ευθύς εξαρχής ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με το ηρωικό επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, επειδή αυτό δεν καθοδηγούνταν πλέον, όπως εκείνο, απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ' το αντεπαναστατικό ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Η μαζική μαχητική αντίσταση και πάλη κατά της χρουστσοφικής κλίκας των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης το Σεπτέμβρη του '55 με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη υπήρξε η ΠΡΩΤΗ αντίσταση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό μα και ΚΟΡΥΦΑΙΑ στιγμή των ηρωικών αγώνων του ΚΚΕ. Υπήρξε - αν παρθεί υπόψη η μεγάλη πρωτοφανής καταστροφή που ακολούθησε μετά το '56 ως αποτέλεσμα της επιβολής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στα κομμουνιστικά κόμματα (καταστροφή του σοσιαλισμού με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και καταστροφή των κομμουνιστικών κομμάτων) - όχι μόνο η κορυφαία στιγμή της μακρόχρονης πάλης του ηρωικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ μα και συνάμα μια ΜΕΓΑΛΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ στιγμή της πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ) κατά του νέου αντεπαναστατικού προδοτικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που εμφανίστηκε στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στα μέσα της δεκαετίας του '50. Ήταν αυτή που εγκαινίασε την έναρξη της πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε διεθνές επίπεδο.

Ο σύντροφος Νίκος Ζαχαριάδης είχε προβλέψει αυτή την καταστροφή - και σ' αυτό μετριέται το ιστορικό μέγεθος του ως μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη - σε περίπτωση κυριαρχίας του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού: "προσέξτε σύντροφοί αυτοί είναι διεθνείς προβοκάτορες, θα κάνουν μεγάλη ζημιά στο κομμουνιστικό κίνημα και οι δικοί μας συνεργάτες τους θα κάνουν μεγάλη ζημιά στην πατρίδα μας" (Τασκένδη Σεπτέμβρης 1955).



"Έφυγε" η επαναστάτρια Γαλάτεια Σαλίμκα-Γκαβέλα

Στις 31 Οχτώβρη έπαψε να χτυπά η γενναία καρδιά της μαχητικής και αφοσιωμένης ως το τέλος στην υπόθεση του κομμουνισμού, την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, συντρόφισσας Γαλάτειας Σαλίμκα-Γκαβέλα.

Η Γαλάτεια Σαλίμκα γεννήθηκε στις 22.8.1922 στη Νάουσα και από μικρή ηλικία (13 χρόνων), δούλεψε εργάτρια σε κλωστοϋφαντουγείο της πόλης και γνώρισε την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Πήρε μέρος στους αγώνες της εργατικής τάξης και πάλεψε για τα δικαιώματα της εργατιάς. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Το 1942 στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Με την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου κατατάχθηκε εθελόντρια στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ). Ήταν από τις πρώτες εθελόντριες αντάρτισσες του ΔΣΕ το 1946 στο Καϊμακτσαλάν. Τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και έγινε ανθυπολοχαγός.

Στη Τασκένδη, με την ανοιχτή επέμβαση, το Σεπτέμβρη του ΄55, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, αντιτάχθηκε στην επέμβαση και υπεράσπισε μαχητικά την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Διαγράφεται μετά το ΄56 από τους διορισμένους οπορτουνιστές της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. Δεν παρέδωσε το κομματικό της βιβλιάριο στους οπορτουνιστές (στη φωτογραφία δυο σελίδες του) και στις πιέσεις τους απάντησε: «δεν μας τα δώσατε εσείς τα κομματικά βιβλιάρια, τα πήραμε πολεμώντας».

Στα μετέπειτα χρόνια και ως το τέλος της ζωής της ακολούθησε με παραδειγματική συνέπεια και χωρίς ταλαντεύσεις την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη. Σαν επαναστάτρια κομμουνίστρια διακρίνονταν για τη θαυμαστή μαχητικότητά της, το θάρρος, την αποφασιστικότητα μα και την παραδειγματική συνέπειά της στις Αρχές.

Η κηδεία της έγινε στο νεκροταφείο της Ηλιούπολης και στην επαναστάτρια κομμουνίστρια Γαλάτεια Σαλίμκα αποχαιρέτησε εκ μέρους της Οργάνωσης ο σύντροφος Τάσος Μπάλλος:

Αγαπητή και αξέχαστη συντρόφισσα Γαλάτεια

Με βαριά καρδιά, μεγάλο πόνο και οδύνη μαζευτήκαμε εδώ να σε τιμήσουμε και να σε αποχαιρετήσουμε στην τελευταία σου κατοικία, συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι με πρώτο το σύντροφο στη ζωή και στην πάλη Γιάννη και τα παιδιά σου Ευαγγελία και Αντώνη.

Από μικρή, ανήλικη ακόμα, δούλεψες εργάτρια σε κλωστοϋφαντουργείο της Νάουσας και γνώρισες την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Πάλεψες για τα δικαιώματα της εργατιάς και πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας.

Έγινες μέλος του ΚΚΕ το 1942 στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς. Αργότερα είχες τη μεγάλη τιμή να αγωνιστείς απ' τις γραμμές του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που καθοδηγήθηκε από το ΚΚΕ με επικεφαλής το Γραμματέα του και μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη. Απ' τις πρώτες εθελόντριες αντάρτισσες του ΔΣΕ το 1946 στο Καϊμακτσαλάν και τη Τζένα πολέμησες με το όπλο στο χέρι για τρία ολόκληρα χρόνια το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Διακρίθηκες για τη λεβεντιά και την παλικαριά σου. Τιμήθηκες δυο φορές με το μετάλλιο Ανδρείας «ΗΛΕΚΤΡΑ». Τελείωσες τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και έγινες ανθυπολοχαγός.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκες στην Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, και είχες την μεγάλη τύχη να γνωρίσεις το σοσιαλισμό που χτίζονταν εκεί την εποχή του Στάλιν αλλά και τη μεγάλη ατυχία να ζήσεις το πισωγύρισμα το 1956 με την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης. Βρέθηκες αντιμέτωπη με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και υπεράσπισες αποφασιστικά και με θάρρος το ένδοξο ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Στη Τασκένδη δούλεψες και έκανες οικογένεια. Γύρισες στην πατρίδα και έζησες τα τελευταία χρόνια της ζωής σου, μένοντας ως το τέλος πιστή στις κομμουνιστικές ιδέες των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και στην επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ 1918-55.

Καλό σου ταξίδι σεμνή, περήφανη, λεβέντισσα αντάρτισσα του ΔΣΕ.

Ας είναι ελαφρό το φιλόξενο της Αττικής γης που θα σε σκεπάσει.

Στη μνήμη της ο σύντροφος στη ζωή και στην πάλη Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 50 ευρώ

 


Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ Κ. ΜΑΡΞ - ΦΡ. ΕΝΓΚΕΛΣ

"Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιό τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπρος σε μια κομμουνιστική επανάσταση".

Η ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΦΛΩΡΑΚΗ

Στο φύλλο Νο 167/1-15 Οχτώβρη, σελ. 3, στην έντυπη μορφή, αντί να γραφεί στον τίτλο "Απόσπασμα της αντεπαναστατικής προδοτικής δήλωσης Χ. Φλωράκη", παραλήφθηκε κατά λάθος η λέξη "απόσπασμα" και γράφτηκε "Η ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ Χ. ΦΛΩΡΑΚΗ" που έδωσε την εντύπωση στους αναγνώστες ότι δημοσιεύτηκε ολόκληρη η δήλωση, ενώ δημοσιεύτηκε μόνο απόσπασμά της. Ζητούμε συγνώμη από τους αναγνώστες και επανορθώνοντας το λάθος δημοσιεύουμε σ' αυτό το φύλλο ολόκληρο το κείμενο της δήλωσης.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι τέτοιου είδους προδοτικές δηλώσεις υποταγής στην αστική τάξη δεν υπογράφουν τα επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα. Τέτοιες δηλώσεις ζητούσε η αστική τάξη απ' τους κομμουνιστές και πολλές εκατοντάδες που αρνήθηκαν να υπογράψουν "δηλώσεις μετανοίας" οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αν όσοι ήρωες εκτελέστηκαν, μεταξύ των οποίων και ο Ν. Μπελογιάννης, είχαν υπογράψει παρόμοια προδοτική δήλωση μ' αυτή του Φλωράκη, θα είχαν αποφύγει την εκτέλεση.


Η άλλη αντιρατσιστική Μηχανιώνα

30 κάτοικοι της Μηχανιώνας δίνουν τη δική τους άποψη:

«Με αφορμή τα θλιβερά γεγονότα των τελευταίων ημερών στον τόπο μας, θέλουμε να σας κάνουμε γνωστό ότι υπάρχει και η άλλη Μηχανιώνα, πέρα απ' αυτήν που γνωρίσατε στα ΜΜΕ. Αυτή είναι η Μηχανιώνα της λογικής, της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειας. Μια κοινωνία ανεκτική που λειτουργεί χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, μισαλλοδοξίες και εθνικά παραληρήματα. Αυτή η άλλη Μηχανιώνα δέχεται τους οικονομικούς μετανάστες, συνεργάζεται μαζί τους, τους δίνει τις ευκαιρίες τους και τους θαυμάζει όπου πρέπει. Δεν του φθονεί, όπως στην περίπτωση του Οδυσσέα, ούτε θεωρεί ότι απειλείται ο τόπος από αλλοδαπούς σημαιοφόρους. Τουναντίον όπως αισθανόμαστε υπερήφανοι στην περίπτωση των αλλοδαπών ολυμπιονικών, έτσι αισθανόμαστε υπερήφανοι και στην περίπτωση του μαθητή σημαιοφόρου. Το τελευταίο διάστημα, αυτή την άλλη Μηχανιώνα επίσημα χείλη την κατέταξαν στο 5% των πολιτών. Όχι, είμαστε πολύ περισσότεροι και τα ποσοστά αυτά είναι αυθαίρετα. Θεωρούμε αντιδημοκρατικές και παράτυπες τις διαδικασίες που μας οδήγησαν σ' αυτή την κατάσταση. Αναρωτιόμαστε αν τα 65 παρόντα μέλη της συνέλευσης των γονιών και οι αποφάσεις τους αντιπροσωπεύουν το σύνολο των 380 μελών του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του λυκείου. Αναρωτιόμαστε επίσης αν οι 20 μαθητές που έκαναν την κατάληψη στο λύκειο με την καθοδήγηση των γονιών τους αντιπροσωπεύουν το 98% των 190 μαθητών του λυκείου, όπως αναφέρθηκε στα ΜΜΕ. Τελειώνοντας, θα θέλαμε να διαβεβαιώσουμε τον Οδυσσέα ότι δεν είναι μόνος του. Ξέρει ήδη ότι έχει τη συμπαράσταση της επίσημης πολιτείας και των ανθρώπων της διανόησης. Να ξέρει όμως πως έχει και τη συμπαράσταση μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων, αυτών της άλλης Μηχανιώνας. Αυτών που νιώθουν πικραμένοι, θυμωμένοι, οργισμένοι και ταπεινωμένοι για ό,τι συμβαίνει στον τόπο μας».

(«Ελευθεροτυπία» 3.11.2003)


Δήλωση Τ. Κουράκη
Για τις ναζιφασιστικές δηλώσεις Ψωμιάδη

Ο Τάσος Κουράκης, αν. Καθηγητής Ιατρικής και επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Θεσσαλονίκη των πολιτών και της οικολογίας» αναρωτήθηκε για την αντιδραστική ναζιφασιστική δήλωση Ψωμιάδη «έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι»:

«Μήπως με τη δήλωσή του ο Π. Ψωμιάδης θεωρεί ότι το γενετικό υλικό των Ελλήνων είναι υπέρτερο των Αλβανών, των Τούρκων, των Αφρικανών ή των Ινδιάνων; Μήπως η παιδεία που έχει λάβει του δίνει το δικαίωμα να επιμένει σε θεωρίες περί ανώτερων και κατώτερων φυλών; Αγνοεί ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας δήλωσαν και έγραψαν σαφώς ότι «Έλληνες καλούνται οι μετέχοντες της ημετέρας παιδείας»; Οι απόψεις αυτές δεν είναι απλά λαθεμένες και επιστημονικά αστήρικτες. Είναι επικίνδυνες. Τα ολοκαυτώματα του Άουσβιτς και του Μπέλσεν στηρίχτηκαν στην θεωρία της υπεροχής και της καθαρότητας της «Άριας Φυλής». Οι απανταχού γενοκτονίες πάνω σε τέτοιο έδαφος αναπτύχθηκαν. Αυτό που τις εξέθρεψε όμως ήταν η αδιαφορία των λαών».

Ο Τ. Κουράκης στη συνέχεια διαπιστώνει πως: «Οι πολίτες της Θεσσαλονίκης και οι φορείς τους με την ανοχή και την αδιαφορία τους πολλές φορές έχουν συνηγορήσει σε ξενοφοβικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές συμπεριφορές. Όταν ανέχεται η κοινωνία τις διακρίσεις σε βάρος των τσιγγάνων, όταν δεν διαμαρτύρεται για την διάκριση του Δημάρχου Θέρμης για το ποιοι θα χρησιμοποιούν τη δημοτική συγκοινωνία, όταν παρατηρούμε απαθείς να αλλοιώνονται οι συνειδήσεις των μαθητών στη Μηχανιώνα, τότε να μην αναρωτιόμαστε για το ποιος εκκολάπτει το αυγό του φιδιού. Όχι εκείνοι οι μισαλλόδοξοι αρνητές της διαφορετικότητας, αλλά όλοι εμείς οι ήσυχοι νοικοκυραίοι. Οι συνεργοί».

Νίκου Ζαχαριάδη: Συλλογή Έργων
Γ. Καραστάθη: Ενάντια στην αντισταλινική-αντικομμουνιστική υστερία
Δημήτρη Πάνου: Ματωμένος Ήλιος
Γρηγόρη Σγάγια: Στην Εύβοια με τον Ανάποδο

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΤΑΣΚΕΝΔΗ Σεπτέμβρης '55 -απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του χουρστσοφικού ρεβιζιονισμού

"Έφυγε" η επαναστάτρια Γαλάτεια Σαλίμκα-Γκαβέλα

Η επαναστατική δήλωση των Μαρξ-Ενγκελς και η αντεπαναστατική δήλωση Φλωράκη

Η άλλη αντιρατσιστική Μηχανιώνα

Δήλωση Τ. Κουράκη για τις ναζιφασιστικές δηλώσεις Ψωμιάδη

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55