Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 178 15-30/3/2004Αρ. Φύλ. 178 15-30 Μάρτη 2004
Τυχοδιωκτική και επικίνδυνη η απόφαση της κυβέρνησης για εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην "ασφάλεια" των Ολυμπιακών Αγώνων
Όχι στην εμπλοκή του ΝΑΤΟ που μετατρέπει τη χώρα μας σε ισχυρό μαγνήτη τρομοκρατών

Η αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ ακόμα καλά-καλά δεν ανέλαβε τα καθήκοντά της και έσπευσε, ανάμεσα στ' άλλα, να πάρει μια τυχοδιωκτική και ιδιαίτερα επικίνδυνη απόφαση με την οποία αναθέτει στον επιθετικό στρατιωτικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ την "ασφάλεια"(!) των Ολυμπιακών Αγώνων, μετατρέποντας έτσι μια διεθνή αθλητική εκδήλωση σε στρατιωτική, σε μια χωρίς προηγούμενο στρατιωτική επιχείρηση και σε ενδεχόμενο στόχο τρομοκρατών.

Η εκχώρηση ευθύνης στο ΝΑΤΟ για την "ασφάλεια" των Ολυμπιακών Αγώνων είναι μια απόφαση ιδιαίτερα επικίνδυνη, γιατί εκθέτει

 

 

 

 

 


Εμπαιγμός και παρατεταμένη ομηρία των συμβασιούχων

Προεκλογικά το αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ έδινε δημαγωγικές υποσχέσεις για τη "λύση" όλων των προβλημάτων που καταταλαιπωρούν τους εργαζόμενους και το λαό γενικότερα για να υφαρπάξει την ψήφο τους.

Τώρα μετά την υφαρπαγή της ψήφου και την άνοδό της στην κυβερνητική εξουσία δεν χρειάστηκαν να περάσουν πολλές μέρες για να εγκαταλείψει τις προεκλογικές δημαγωγικές δεσμεύσεις της.

Οι συμβασιούχοι αποτελούν την πρώτη περίπτωση αθέτησης των προεκλογικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης.

Όπως όλοι γνωρίζουν η ΝΔ πριν τις εκλογές είχε υποσχεθεί στους συμβασιούχους ότι σε περίπτωση νίκης στις εκλογές θα προσχωρήσει αμέσως σε μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, εφαρμόζοντας την κοινοτική Οδηγία 99/70 για να τερματισθεί η πολύχρονη ομηρία τους.

Δυο μόλις βδομάδες μετά τη νίκη της δηλώνει δια στόματος υπουργού των Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου ότι αυτό δεν είναι δυνατό να συμβεί επειδή υπάρχει συνταγματικό κώλυμα και ότι το "Σύνταγμα υπερτερεί των κοινοτικών Οδηγιών".

Όμως το ότι υπάρχει Συνταγματικό κώλυμα, αυτό ήταν γνωστό και πριν τις εκλογές και παρόλα αυτά η ΝΔ υπόσχονταν στους συμβασιούχους τη λύση του προβλήματός τους.

Τώρα ο υπουργός Εσωτερικών κάνει λόγο για μοριοδότηση των συμβασιούχων που σημαίνει ότι παραπέμπει το πρόβλημα στο μέλλον, στην πραγματικότητα η κυβέρνηση αρνείται να προχωρήσει στη λύση του.

Έτσι οι συμβασιούχοι παραμένουν σε μόνιμη ομηρία και είναι υπερχρεώμενοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους για τη μονιμοποίησή τους.


Το κατά χουντο-Χριστόδουλο ανάγνωσμα:
"ενθαρρυνόμαστε κάθε φορά που βλέπουμε τη Δεξιά του Κυρίου..."

Ο "Άγιος" Χριστόδουλος εμφανίζεται και πάλι σε ρόλο παλαιοκομματάρχη του 19ου αιώνα. Ασυγκράτητος και περιχαρής για την εκλογική νίκη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ διαλαλεί από Άμβωνος Αγίου Γεωργίου της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής: "Ενθαρρυνόμαστε κάθε φορά που βλέπουμε τη Δεξιά του Κυρίου να δίδει κατευθύνσεις και να υποδεικνύει το δρόμο, καθώς επίσης και όταν διαπιστώνουμε ότι καθένας ο οποίος σε αυτόν τον τόπο θέλησε να παραβλέψει την Εκκλησία και να περιφρονήσει τον θρησκεύοντα λαό μας ετέθει στο περιθώριο" και αλλού: "Στο τέλος η παντοδύναμη Δεξιά του Κυρίου δείχνει τι θέλει ο Θεός και τι θέλει ο λαός" ("Ελευθεροτυπία" 15.3.2004, σελ.56).

Ο χουντο-Χριστόδουλος με το κήρυγμά του αυτό δεν στρέφεται μόνο εναντίον του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ εξαιτίας των ταυτοτήτων, αλλά προειδοποίησε και τη νέα κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ: "Αυτό αποτελεί μια ιστορική νομοτέλεια, η οποία εφηρμόζετο, εφαρμόζεται και, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα εφαρμόζεται μέχρι της συντέλειας των αιώνων"!!!


Στα 133 χρόνια της Παρισινής Κομμούνας

Τα διδάγματα της Παρισινής Κομμούνας και η προδοσία τους εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ

"Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις: Διχτατορία του Προλεταριάτου. Ε, λοιπόν κύριοι, θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η Διχτατορία; Κοιτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η Διχτατορία του Προλεταριάτου". (Ενγκελς, 27 Μάρτη 1891).

Με την νικηφόρα ένοπλη εξέγερση του παρισινού προλεταριάτου το 1871, τη γνωστή Παρισινή Κομμούνα, ολοκληρώνεται απ' τους Μαρξ-Ένγκελς και η διατύπωση στα βασικά σημεία: της θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης, της θεωρίας του κράτους και της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Η Παρισινή Κομμούνα υπήρξε ως γνωστό η πρώτη στην ιστορία της ανθρωπότητας Προλεταριακή Επανάσταση η οποία δεν επέτρεψε μόνο τη γενίκευση της πείρας των ως τότε αγώνων του επαναστατικού προλεταριάτου απ' τους Μαρξ-Ένγκελς που οδήγησε στην ολοκληρωμένη διατύπωση της μαρξιστικής θεωρίας της Προλεταριακής Επανάστασης και των συνδεόμενων μ' αυτήν επαναστατικών θέσεων, αλλά συνάμα επιβεβαίωσε στην πράξη και την ορθότητα τους.

Τρεις είναι οι πιο σπουδαίες θέσεις των Μαρξ-Ενγκελς που αποτελούν και τα τρία βασικά επιβεβαιωμένα απ' την Παρισινή Κομμούνα διδάγματα σχετικά με την Προλεταριακή Επανάσταση: 1. Βίαιη-ένοπλη επανάσταση, 2. Συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, 3. Διχτατορία του Προλεταριάτου.

Α. Βίαιη ένοπλη επανάσταση:

Οι Μαρξ-Ενγκελς μελετώντας και γενικεύοντας την πείρα των αστικών επαναστάσεων και όλων των ένοπλων εξεγέρσεων ως την παραμονή της επανάστασης του 1848, στο "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος" (1848), το πρώτο Πρόγραμμα του διεθνούς προλεταριάτου, αφού διατυπώνουν τη θέση ότι "η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων" (μ' εξαίρεση την πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία), διαπιστώνουν, μετά την επιστημονική ανάλυση του καπιταλισμού, την ύπαρξη στην αστική κοινωνία δυο βασικών ανταγωνιστικών τάξεων: μπουρζουαζίας-προλεταριάτου, τεκμηριώνουν την ιστορική αποστολή του προλεταριάτου και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αυτός ο "λίγο-πολύ κρυφός εμφύλιος" πόλεμος μεταξύ των δυο ανταγωνιστικών τάξεων οδηγεί αναπόφευχτα "σε ανοιχτή επανάσταση και το προλεταριάτο θεμελιώνει την κυριαρχία του με τη βίαιη ανατροπή της αστικής τάξης". Προς το τέλος του "Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος" σημειώνουν: "Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπρος σε μια κομμουνιστική επανάσταση".

Έτσι οι Μαρξ-Ένγκελς διατυπώνουν στο πρώτο Πρόγραμμα του διεθνούς προλεταριάτου και για πρώτη φορά το νόμο της βίαιης επανάστασης ως νόμο υποχρεωτικό και αναπόφευχτο για κάθε προλεταριακή επανάσταση.

Η Παρισινή Κομμούνα υπήρξε η πρώτη προλεταριακή επανάσταση που με την ένοπλη εξέγερση του προλεταριάτου του Παρισιού επιβεβαίωσε για πρώτη φορά στην πράξη την ορθότητα αυτής της επαναστατικής θέσης των δυο θεμελιωτών του επιστημονικού κομμουνισμού, την οποία υπεράσπισαν οι Λένιν-Στάλιν και ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ και η οποία έμελλε να αποτελέσει τη βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών και των ρεβιζιονιστών (σοσιαλδημοκρατών -χρουστσοφικών, κλπ.) και οπορτουνιστών όλων των αποχρώσεων. Όμως, σ' αντίθεση με τη θεωρία των Μαρξ-Ένγκελς και την ιστορική πείρα της Κομμούνας και όχι μόνο, οι σοσιαλδημοκράτες του "Ριζοσπάστη", πιστοί συνεχιστές της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης '56), δεν αποφεύγουν ούτε τώρα τον "πειρασμό" να "υπενθυμίσουν"(!) στην εργατική τάξη, προφανώς για να την αποπροσανατολίσουν, ότι τάχα "αυτή ήταν η πιο αναίμακτη επανάσταση που γνώρισε ποτέ το Παρίσι" ("Ρ" 21.3.2004, ένθετο, σελ. 11), απορρίπτοντας έτσι το πρώτο βασικό δίδαγμα της Παρισινής Κομμούνας: τη βίαιη-ένοπλη επανάσταση ως γενικού και αναπόφευχτου νόμου της προλεταριακής επανάστασης.

Επιπλέον είναι γνωστό ότι οι εκάστοτε μετά το '56 σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες του χρουστσοφικού "Κ"ΚΈ, βαδίζοντας πιστά τον αντεπαναστατικό δρόμο του 20ου Συνεδρίου και της πραξικοπηματικής χρουστσοφικής παρασυναγωγής του Χρουστσόφ (βαφτίστηκε "6η πλατιά Ολομέλεια" (Μάρτης '56) = ταφόπλακα του ηρωικού ΚΚΕ) -που αποτέλεσε το αποκορύφωμα των επεμβάσεων των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ στα χρόνια 1954-56 και διέλυσε το επαναστατικό Κόμμα του ελληνικού προλεταριάτου, αντικαθιστώντας το με ένα "νέο" αστικό πλέον κόμμα, το σοσιαλδημοκρατικό "Κ"ΚΕ- απέρριψαν στα προγράμματα τους απ' το '56 και ύστερα, απορρίπτουν και σήμερα το δρόμο της βίαιης επανάστασης στο τελευταίο Πρόγραμμα τους του 15ου Συνεδρίου (1996). Σ' αυτό αναφέρεται ότι το πέρασμα στο "σοσιαλισμό"(!) θα γίνει μέσα από μια "κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το κοινοβούλιο" ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", σελ. 39, Αθήνα 1996).

Έτσι και στο τωρινό Πρόγραμμα τους απορρίπτεται το πρώτο δίδαγμα της Παρισινής Κομμούνας, δηλ. η βίαιη-ένοπλη επανάσταση, και υιοθετείται η αντεπαναστατική γραμμή του "ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό" των Μπερνστάϊν- Κάουτσκι, κλπ. και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, την οποία επανέφερε-επέβαλε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα η αποστάτρια ρεβιζιονιστική ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, κλπ. με το 20ο Συνέδριο- αστική γραμμή κατεδάφισης του σοσιαλισμού και στερέωσης-διαιώνισης του καπιταλισμού και μετατροπής των επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Β. Συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής:

Η ανάπτυξη της θεωρίας για το κράτος και τη σχέση του αστικού κράτους με την επανάσταση είναι ένα απ' τα ζητήματα που οι Μαρξ-Ένγκελς δεν είχαν ακόμα ολοκληρωμένα λύσει στο "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος". Το ζήτημα αυτό λύθηκε μετά τη μελέτη της πείρας των επαναστατικών χρόνων 1848-1851 και για πρώτη φορά το 1852 στο περίφημο έργο του Μαρξ "Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη" (1852): "Όλες οι ανατροπές τελειοποιούσαν αυτή τη μηχανή αντί να την τσακίσουν".

Ο Λένιν αργότερα επαναλαμβάνοντας τη θέση του Μαρξ "όλες οι προηγούμενες επαναστάσεις τελειοποιούσαν την κρατική μηχανή, ενώ πρέπει να τη σπάσουν, να την τσακίσουν" σημειώνει: "Το συμπέρασμα τούτο είναι το κύριο, το βασικό στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος". Αλλά και ο ίδιος ο Μαρξ σε γράμμα του στον Κούγκελμαν (12.4.1871) σημειώνει σχετικά: "Αν θα κοιτάξεις το τελευταίο κεφάλαιο του έργο μου "Η 18η Μπρυμαίρ", θα δεις ότι σαν κατοπινή προσπάθεια της Γαλλικής Επανάστασης κηρύχνω: να μην περάσει η γραφειοκρατική-στρατιωτική μηχανή απ' το ένα χέρι στο άλλο, όπως γινόταν ως τώρα, αλλά την τσακίσει και τέτοιος ακριβώς είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης στην ήπειρο".

Επίσης οι Μαρξ-Ένγκελς στον τελευταίο πρόλογο (24.6.1872) στη νέα γερμανική έκδοση του "Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος", μετά την ανάλυση "πρώτα της πείρας της επανάστασης του Φλεβάρη και ακόμα περισσότερο της Κομμούνας του Παρισιού" σημειώνουν: "Η Κομμούνα, ιδίως, απόδειξε ότι δεν μπορεί η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς". Ο δε Ενγκελς (27 Μάρτη 1891) μας πληροφορεί: "Το τσάκισμα της παλιάς κρατικής εξουσίας και η αντικατάσταση της από μια καινούρια, αληθινά δημοκρατική εξουσία περιγράφεται διεξοδικά στο τρίτο μέρος του έργου "Ο εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία".

Στο Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου δεν γίνεται πουθενά λόγος για τσάκισμα-συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, αλλά μόνο για "εκδημοκρατισμό" της: "Πάλη για εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής δικαιοσύνης" ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", σελ. 35, Αθήνα 1996). Όμως και μετά τον "εκδημοκρατισμό του το σημερινό κράτος δεν αλλάζει ταξικό χαρακτήρα, αλλά παραμένει ένα "δημοκρατικό" αστικό κράτος. Στο Πρόγραμμα διατυπώνεται επιπλέον η θέση ότι η κυβέρνηση των "αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων" και το αστικό κοινοβούλιο — που κατά τον Λένιν "είναι θεσμός ξένος, όργανο καταπίεσης των προλετάριων απ' την αστική τάξη, θεσμός της εχθρικής τάξης" (Λένιν) - μετατρέπεται τάχα αυτόματα σε "όργανο λαϊκής εξουσίας"(!) χωρίς να είναι απαραίτητη η συντριβή του, χωρίς να προηγηθεί το τσάκισμα του ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", σελ.38-39, Αθήνα 1996). Επαναλαμβάνονται εδώ τα γνωστά αντεπαναστατικά αστικά μυθεύματα του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956).

Έτσι στο "Πρόγραμμα του ΚΚΕ" απορρίπτεται και το δεύτερο σπουδαίο δίδαγμα της Κομμούνας του Παρισιού "το τσάκισμα-συντριβή της παλιάς αστικής κρατικής μηχανής" και προπαγανδίζεται η αντιμαρξιστική θέση ότι τάχα "η εργατική τάξη μπορεί να πάρει στα χέρια της την έτοιμη αστική κρατική μηχανή και να τη βάλλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς", δηλ. να προωθήσει την προλεταριακή επανάσταση, να εγκαθιδρύσει τη Διχτατορία του Προλεταριάτου και να οικοδομήσει το σοσιαλισμό-κομμουνισμό!!!

Γ. Διχτατορία του Προλεταριάτου:

Παρόλο που στο "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος" οι Μαρξ-Ενγκελς δεν χρησιμοποιούν ακόμα την έννοια "Διχτατορία του Προλεταριάτου", και διατυπώνεται εκεί μόνο η άποψη ότι το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, υπάρχει σ' αυτό εν σπέρματι η θεωρία της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. Ο Λένιν σημειώνει ότι στο "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος" "διατυπώνεται μια απ' τις πιο αξιόλογες και σπουδαίες ιδέες του μαρξισμού στο ζήτημα του κράτους, και συγκεκριμένα η ιδέα της "διχτατορίας του προλεταριάτου"... και κατόπιν ο εξαιρετικά ενδιαφέρων ορισμός του κράτους που και αυτός ανήκει στα "λησμονημένα λόγια" του Μαρξισμού. "Το κράτος, δηλ, το οργανωμένο σε κυρίαρχη τάξη προλεταριάτο".

Την έννοια "Διχτατορία του Προλεταριάτου" τη συναντούμε το 1850 στο έργο του Μαρξ "Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία" (1848-1850): Σοσιαλισμός "είναι η ταξική Διχτατορία του Προλεταριάτου σαν αναπόφευχτο μεταβατικό στάδιο για την κατάργηση των ταξικών διαφορών γενικά, για την κατάργηση όλων των παραγωγικών σχέσεων που πάνω τους στηρίζονται, για την κατάργηση όλων των κοινωνικών σχέσεων, που αντιστοιχούν στις παραγωγικές αυτές σχέσεις, για την ανατροπή όλων των ιδεών που απορρέουν από τις κοινωνικές αυτές σχέσεις".

Επίσης ο Μαρξ σε γράμμα του προς τον συντάκτη της "Νέας Γερμανικής Εφημερίδας" τον Ιούνη του 1850 μιλάει για τη Διχτατορία της εργατικής τάξης: "στην επιφυλλίδα της εφημερίδας της 22 Ιούνη αυτού του χρόνου με επικρίνετε, ότι επιμένω στην κυριαρχία και τη διχτατορία της εργατικής τάξης ενώ εσείς αντίθετα επιμένετε στην εξάλειψη των ταξικών διαφορών γενικά...".

Τέλος ο Μαρξ στο γνωστό γράμμα του στον Βάΐντεμάϊερ (5 Μάρτη 1852) γράφει: "Όσο για μένα, δε μου ανήκει ούτε η τιμή ότι εγώ ανακάλυψα την ύπαρξη των τάξεων στη σύγχρονη κοινωνία, ούτε η τιμή ότι εγώ ανακάλυψα την πάλη ανάμεσα τους. Πολύν καιρό πριν από μένα αστοί ιστορικοί είχαν περιγράψει την ιστορική εξέλιξη αυτής της πάλης των τάξεων και αστοί οικονομολόγοι - την οικονομική ανατομία των τάξεων. Το καινούργιο που έκανα εγώ ήταν πως απόδειξα το εξής:

1) ότι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς με ορισμένες ιστορικές φάσεις της εξέλιξης της παραγωγής,

2) ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη διχτατορία του προλεταριάτου,

3) ότι αυτή η ίδια η διχτατορία αποτελεί απλώς το πέρασμα προς την κατάργηση όλων των τάξεων και προς μια κοινωνία χωρίς τάξεις...".

Σχετικά με το ζήτημα της Διχτατορίας του Προλεταριάτου στο "Πρόγραμμα του ΚΚΕ" αναφέρεται: "Ανεξάρτητα με τη μορφή που θα πάρει το σοσιαλιστικό κράτος, από την άποψη της ταξικής ουσίας θα είναι επαναστατική εξουσία της εργατικής τάξης, η δικτατορία του προλεταριάτου" ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", σελ. 44, Αθήνα 1996).

Όμως πρόκειται απλά για φραστική-τυπική, δημαγωγικού χαρακτήρα, διατήρηση της έννοιας "Διχτατορία του Προλεταριάτου" στο "Πρόγραμμα" (προφανώς για εξαπάτηση της εργατικής τάξης), γιατί:

Πρώτο, δεν είναι δυνατή η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου χωρίς να προηγηθούν: 1) η νικηφόρα βίαιη-ένοπλη επανάσταση, 2) η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, που και τα δυο απορρίπτονται στο "Πρόγραμμα" του σοσιαλδημοκρατικού "Κ"ΚΕ. Απόρριψη της βίαιης επανάστασης και της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής σημαίνει απόρριψη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

Δεύτερο, η "ύπαρξη κομμάτων που δρουν μέσα στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος" ("Πρόγραμμα του ΚΚΕ", σελ. 45, Αθήνα 1996) οδηγεί επίσης αναπόφευχτα σ' απόρριψη-άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, η ύπαρξη της οποίας ως γνωστόν είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη και δράση πολλών κομμάτων -είναι ο γνωστός "πλουραλιστικός" ή "πολυκομματικός σοσιαλισμός" των ευρωκομμουνιστών ρεβιζιονιστών.

Έτσι απ' τους ηγέτες του "Κ"ΚΕ απορρίπτεται και το τρίτο δίδαγμα της Παρισινής Κομμούνας: η Διχτατορία του Προλεταριάτου.

Ακριβώς επειδή στο "Πρόγραμμα του ΚΚΕ" απορρίπτονται, ανάμεσα στ' άλλα, οι τρεις παραπάνω βασικές θέσεις του επαναστατικού μαρξισμού, το "Κ"ΚΕ είναι ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ, τρέμουν όπως και οι παλιοί σοσιαλδημοκράτες, τη Διχτατορία του Προλεταριάτου: "Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις: Διχτατορία του Προλεταριάτου. Ε, λοιπόν κύριοι, θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η Διχτατορία; Κοιτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η Διχτατορία του Προλεταριάτου". (Ένγκελς, 27 Μάρτη 1891).

Σ' αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του "Κ"ΚΕ που έχουν ολοκληρωτικά εγκαταλείψει και προδώσει το μαρξισμό, οι επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές, πιστοί στα διδάγματα της Παρισινής Κομμούνας, θεωρούν "πως η απελευθέρωση της καταπιεζόμενης τάξης είναι αδύνατη όχι μόνο χωρίς βίαιη επανάσταση, αλλά και χωρίς την καταστροφή του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας. που δημιούργησε η κυρίαρχη τάξη" (Λένιν), πως είναι αδύνατη "η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό... χωρίς βίαιη επανάσταση" (Λένιν), πως "η διχτατορία του προλεταριάτου δεν μπορεί να γεννηθεί σαν αποτέλεσμα της ειρηνικής ανάπτυξης της αστικής κοινωνίας και της αστικής δημοκρατίας, μπορεί να γεννηθεί μονάχα σαν αποτέλεσμα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, αστικού στρατού, του υπαλληλικού μηχανισμού, της αστυνομίας..." (Στάλιν), πως "ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευχτο" (Στάλιν).


  «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ: αγώνας κατά του δικομματισμού" ή στήριξη των κάθε φορά επιλογών του κεφαλαίου;

"Οι παράγοντες του εργατικού κινήματος που ανήκουν στο οπορτουνιστικό ρεύμα είναι οι καλύτεροι υπερασπιστές της αστικής τάξης, παρά οι ίδιοι οι αστοί. Χωρίς την καθοδήγηση των εργατών απ' αυτούς η αστική τάξη δεν θα μπορούσε να σταθεί" (Λένιν)

Στην προεκλογική περίοδο παλιότερων εκλογικών αναμετρήσεων, αλλά και σ' αυτή των τελευταίων εκλογών, οι ηγεσίες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ πρόβαλαν με ιδιαίτερα θορυβώδικο τρόπο τη διαβόητη "πάλη κατά του δικομματισμού" με στόχο, όπως ισχυρίζονταν, την "ανατροπή"(!) του "δικομματισμού", δηλ. τη μείωση του συνολικού εκλογικού ποσοστού των δυο μεγάλων αστικών κομμάτων, του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, και την αύξηση των δικών τους δυνάμεων.

Το ότι η "γραμμή" της "πάλης κατά του δικομματισμού" των οπορτουνιστών ηγετών σημειώνει κάθε φορά παταγώδη αποτυχία είναι κάτι παραπάνω από εξόφθαλμο αφού και φέτος το εκλογικό ποσοστό των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ξεπερνά το 85%.

Αν οι ηγέτες των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ ενδιαφέρονταν πράγματι για την ανατροπή του "δικομματικού" σκηνικού, όπως ισχυρίζονται - ανατροπή που είναι δυνατή μόνο, κι' αυτό σε κάποιο βαθμό, στη βάση της ενότητας όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στον ίδιο πολιτικό στόχο - τότε γιατί δεν συμπράττουν μεταξύ τους αλλά και μ' όλες τις άλλες δυνάμεις για την επίτευξη αυτού του σκοπού που διακηρύττουν και προβάλλουν διάφορα εντελώς αβάσιμα "επιχειρήματα"(!) και όποιες άλλες φαιδρότητες για να "δικαιολογήσουν" την άρνηση της δράσης τους προς αυτή την κατεύθυνση;

Η ακολουθούμενη μεταξύ τους διασπαστική, ως προς το "δικομματισμό", πολιτική γραμμή, ιδιαίτερα εκείνη της ηγεσίας του "Κ"ΚΕ, δείχνει ότι δεν έχουν ως στόχο το "δικομματισμό" αλλά απλά τον χρησιμοποιούν δημαγωγικά για να διατηρήσουν ή ακόμα και να αυξήσουν τις δυνάμεις ο ένας σε βάρος του άλλου ώστε ο ένας εκ των δυο να στερηθεί την εκπροσώπηση-συμμετοχή του στο αστικό, προς όφελος του κεφαλαίου, κοινοβουλευτικό παιχνίδι.

Βέβαια το μεγάλο κεφάλαιο θέλει τη συμμετοχή και των δυο υπηρετών των συμφερόντων του, δηλ. των σοσιαλδημοκρατικών χρουστσοφικών κομμάτων, "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ, στη Βουλή για να λειτουργεί καλύτερα- ελκυστικότερα για τις μάζες το αστικό κοινοβουλευτικό παιχνίδι, μέσω του οποίου εξαπατά την εργατική τάξη και συγκαλύπτει το βάρβαρο και καταπιεστικό χαρακτήρα της διχτατορίας της αστικής τάξης σε βάρος των εργαζομένων και του -λαού γενικά, αφού έτσι το αστικό κοινοβούλιο πετυχαίνει να παίρνει την απατηλή μορφή της "δημοκρατίας" για "όλους" (!), για "όλες" τάχα τις τάξεις της αστικής κοινωνίας (αστούς, εργάτες, αγρότες, μικροαστούς, κλπ.), κάτι που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την καπιταλιστική πραγματικότητα. Στον καπιταλισμό η εργατική τάξη έχει μόνο τη δυνατότητα να αποφασίζει "μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια, ποιο μέλος της άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη βουλή" (Μαρξ). Αυτός είναι μεν ένας σημαντικός αλλά δευτερεύουσας σημασίας στην υπηρεσία του κεφαλαίου ρόλος των ηγεσιών των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ .

Εκείνο όμως, που είναι ακόμα σπουδαιότερο, είναι ότι πίσω από το λεγόμενο "αγώνα κατά του δικομματισμού" καμουφλάρεται κατάλληλα ο πρωταρχικός ρόλος-αποστολή των ηγεσιών των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ, που απορρέει απ' την ταξική τους φύση ως πρακτόρων-υπηρετών των συμφερόντων του κεφαλαίου στις γραμμές της εργατικής τάξης και ο οποίος είναι, όπως σημειώναμε σε προηγούμενο άρθρο, "να συντάσσονται κάθε φορά με τις επιλογές του κεφαλαίου ώστε να αναδεικνύονται κυβερνήσεις των προτιμήσεων του, πότε του ενός μεγαλοαστικού κόμματος και πότε του άλλου" ("ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ", Νο 177, σελ. 4).

Η κάθε φορά, λοιπόν, στήριξη-προώθηση των γενικότερων επιλογών του κεφαλαίου σχετικά με αλλαγή της διαχείρισης των υποθέσεων του σε κυβερνητικό επίπεδο ( — εναλλαγής των μεγάλων αστικών κομμάτων στην κυβέρνηση), ανάλογα με τη φάση της ταξικής πάλης και τις δυσκολίες που αυτό αντιμετωπίζει σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, αποτελεί την πρωταρχική αποστολή των σοσιαλδημοκρατών ηγετών για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.

Οι τελευταίες εκλογές αποτελούν αναμφίβολα το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, την πιο εξόφθαλμη και πιο κραυγαλέα περίπτωση στήριξης και προώθησης της επιλογής του μεγάλου κεφαλαίου απ' όλες των τελευταίων "μεταπολιτευτικών" δεκαετιών εκ μέρους των ηγεσιών των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ.

Ήδη εδώ και τουλάχιστον δυο χρόνια ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) αρκετές φορές, έμμεσα βέβαια, εκφράστηκε υπέρ της αλλαγής διαχείρισης των υποθέσεων του κεφαλαίου σε κυβερνητικό επίπεδο, δηλ. υπέρ του παραμερισμού του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ (το οποίο όσα είχε να δώσει στο μεγάλο κεφάλαιο τα έδωσε) απ' την κυβέρνηση και την ανάδειξη κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας για την επόμενη τετραετία.

Αυτή ακριβώς την επιλογή του κεφαλαίου ανέλαβε με εντολή του να ανακοινώσει, προωθώντας την, ο σοσιαλδημοκράτης Χ. Φλωράκης με τη γνωστή επαίσχυντη δήλωση του πριν δυο χρόνια (24.4.2002): "εκατό τοις εκατό πρωθυπουργός ο Καραμανλής", δηλ. πρώτο, κάλεσε το λαό να ψηφίσει Καραμανλή στις επόμενες εκλογές και δεύτερο, έδωσε γραμμή στο κόμμα του να δράσει προσεκτικά μεν αλλά συντονισμένα ώστε να εξυπηρετηθεί η προώθηση της επιλογής αυτής του κεφαλαίου για να επιτευχθεί ο πολιτικός του στόχος και να γίνει πράξη η επιλογή του: δηλ. να αναδειχθεί στις τελευταίες εκλογές κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, όπως το απαιτούσαν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και το είχε δηλώσει ο πρόεδρος του ΣΕΒ.

Είναι δε γνωστό ότι την επιλογή αυτή του κεφαλαίου είχε εκφράσει ανοιχτά και χωρίς περιστροφές, τρεις μήνες πριν τις εκλογές ο πρόεδρος του ΣΕΒ Οδ. Κυριακόπουλος με δήλωση του (10.12.2003) στην οποία απαιτούσε τη διεξαγωγή "πρόωρων εκλογών" και εκλογή "νέας κυβέρνησης", δηλ. κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας.

Για την επίτευξη του στόχου του το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο επιστράτευσε:

Πρώτο, ακόμα και τους πρωθυπουργούς σειράς ρατσιστικών-φασιστικών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που κατέφθασαν στην Αθήνα μόλις πριν λίγες βδομάδες απ' τις εκλογές προς υποστήριξη του Κ. Καραμανλή με πρωτοστατούντες τα φασιστοειδή τύπου Αθνάρ- Μπερλουσκόνι-Μπαρόζο- Μπαλκενεντε, κλπ., οι οποίοι λίγες βδομάδες πριν, μαζί με τον πρόεδρο της ΝΔ και αντιπρόεδρο του ΕΛΚ, είχαν υιοθετήσει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ως ΕΛΚ το φασιστικό ψήφισμα "καταδίκης του ολοκληρωτικού κομμουνισμού" .

Δεύτερο, το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο με επικεφαλής τον χουντο-Χριστόδουλο, ο οποίος μετά τη νίκη της ΝΔ στις εκλογές μη μπορώντας να συγκρατήσει τη χαρά του αναφώνησε: "Παντοδύναμη η Δεξιά του Κυρίου"!!!

Τρίτο, τους πιστούς υπηρέτες των συμφερόντων του και πράκτορες του στις γραμμές της εργατικής τάξης ηγεσίες των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ.

Ας περάσουμε σύντομα στην προεκλογική εκστρατεία των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ. Αυτή, πέραν του στόχου της συγκέντρωσης του αναγκαίου ποσοστού τους για να μπουν στη Βουλή, που ήταν δευτερεύουσας σημασίας στόχος για το κεφάλαιο, ήταν στο σύνολο της ολοκληρωτικά υποταγμένη και πλήρως εναρμονισμένη με την κύρια πολιτική επίδίωξη-στόχο του κεφαλαίου όπως αυτός είχε εκφραστεί απ' τον πρόεδρο του ΣΕΒ: απομάκρυνση του ΠΑΣΟΚ απ' την κυβερνητική εξουσία και ανάδειξη κυβέρνησης της ΝΔ για την επόμενη τετραετία. Παρακολουθώντας κάπως προσεκτικά την προεκλογική εκστρατεία διαπιστώνει κανείς ότι το δημαγωγικό πέπλο της "πάλης κατά του δικομματισμού" καθ' όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα των ηγεσιών "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ δεν μπορεί να αποκρύψει τα παρακάτω που ήταν πλήρως εναρμονισμένα με την επιδίωξη του ΣΕΒ και εξυπηρετούσαν την υλοποίηση του παραπάνω στόχου του κεφαλαίου:

Πρώτο, την προβολή εκ μέρους τους της Νέας Δημοκρατίας σαν "δημοκρατικού" αστικού κόμματος, ώστε να ξεχαστεί το φασιστικό του παρελθόν και να δυναμώσει η ελκυστική του δύναμη στις λαϊκές μάζες.

Δεύτερο, τη συστηματική συγκάλυψη του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα της ΝΔ, αποκρύπτοντας απ' το λαό ακόμα και τις πιο πρόσφατες εθνικιστικές- ρατσιστικές-φασιστικές δηλώσεις-απόψεις ηγετικών στελεχών της. Στην προεκλογική περίοδο ούτε η ηγεσία του ΣΥΝ άσκησε κριτική σ' αυτές παρόλο που στο παρελθόν το είχε πράξει (περιπτώσεις Ψωμιάδη, Ανδρεουλάκου, κλπ.) ενώ η ηγεσία του "Κ"ΚΕ ούτε τώρα άσκησε κριτική σ' αυτές τις αντιδραστικές απόψεις ούτε στο παρελθόν, δεν έχει καθόλου μέτωπο ούτε διεξάγει πάλη κατά του εθνικισμού- ρατσισμού- φασισμού.

Τρίτο, ότι τα κύρια πυρά τους στρέφονταν μονίμως κατά του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ, κι' αυτό όχι τόσο επειδή εξυπηρέτησε τα συμφέροντα της αστικής τάξης, αλλά κυρίως γιατί το απαιτούσε ο ΣΕΒ και τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου για τη νέα τετραετία.

Τέταρτο, ότι ακόμα και τα συνθήματα τους (π.χ. "Ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ" ή "Όχι στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ") αντί να αντιστρατεύονται την επιδίωξη του κεφαλαίου, αυτά είχαν διατυπωθεί όπως ακριβώς τα είχε υπαγορεύσει ο ΣΕΒ με πρώτο στόχο το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, δηλ. αυτά ανταποκρίνονταν στην επιδίωξη του κεφαλαίου για απομάκρυνση του ΠΑΣΟΚ απ' την κυβέρνηση και την ανάδειξη κυβέρνησης της ΝΔ στις εκλογές στις 7 Μάρτη για την καλύτερη διαχείριση των συμφερόντων του σε κυβερνητικό επίπεδο.

Τα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν ότι οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ εκπλήρωσαν και αυτή τη φορά τόσο την πρωταρχική τους αποστολή για την υλοποίηση του σημερινού στόχου του κεφαλαίου, δηλ. την εκλογική νίκη της ΝΔ όσο καν τον δευτερεύουσας σημασίας ρόλο τους, δηλ, την εκπροσώπηση τους στη Βουλή ώστε να λειτουργήσει ικανοποιητικά το αστικό, προς όφελος του κεφαλαίου, κοινοβουλευτικό παιχνίδι.

Η κατρακύλα των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ έχει φθάσει σε τόσο ακραίο σημείο που έχουν καταντήσει περίγελως, αντικείμενο διακωμώδησης και χλευασμού ακόμα και αστών δημοσιογράφων τύπου Ι.Κ. Πρετεντέρη ο οποίος αναφερόμενος στη ρεβιζιονιστική Αριστερά γράφει ότι "το προεκλογικό της λεξιλόγιο" παραπέμπει περισσότερο "σε επαγγελματικό σωματείο, παρά σε πολιτική παράταξη, ένα επαγγελματικό αλλά αριστοκρατικό σωματείο" για να σημειώσει: "Ξέρετε κάτι; Από αυτή την αριστερά της αποχής, εκτιμώ απείρως περισσότερο την παλιού τύπου επαναστατική Αριστερά που ετοίμαζε "το μεγάλο βράδυ της επανάστασης" ή που ονειρευόταν αντάρτικα κι εμφύλιους. Αυτοί, τουλάχιστον, ήθελαν την εξουσία και προσπαθούσαν να την κατακτήσουν. Δεν το έπαιζαν αφ' υψηλού και από μακριά" ("ΒΗΜΑ" 2.3.2004, Α44).


Η σφαγή της Μαδρίτης

Το εγκληματικό τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 200 ανυποψίαστους εργαζόμενους, συγκλόνισε πρώτα και κύρια το λαό της Ισπανίας αλλά και όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Ο ισπανικός λαός είχε εκδηλώσει, μαζικά και μαχητικά, ευθύς εξαρχής την αντίθεσή του με την πολεμοχαρή πολιτική της μοναρχοφασιστικής κυβέρνησης Αθνάρ που συνεργάστηκε και υπεράσπισε δραστήρια τη στρατιωτική κατάληψη του Ιράκ απ' τις ΗΠΑ-Βρετανία και απαίτησε επανειλημμένα την αποχώρηση των ισπανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Αθνάρ προσπάθησε να εκμεταλλευτεί πολιτικά το χτύπημα. Αποδίδοντας το μακελειό στην ΕΤΑ επιχείρησε να προωθήσει μέτρα ακόμα μεγαλύτερης συρρίκνωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που οδήγησαν σε έντονο βάθεμα της κοινωνικής ζωής της Ισπανίας. Και αυτό στο όνομα της δήθεν "καταπολέμησης της τρομοκρατίας".

Είναι γνωστό ότι ανάλογα μέτρα με πρόσχημα την "τρομοκρατία" παίρνονται και απ' τις κυβερνήσεις όλων των χωρών της ΕΕ και σε συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Παρακάτω δημοσιεύουμε την ανακοίνωση των συντρόφων της "Κομμουνιστικής Οργάνωσης Οχτώβης".

 

Ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Οχτώβρης
Για τα εγκληματικά χτυπήματα στη Μαδρίτη

Το ωμό και αιματηρό σήμερα το πρωί, 11 Μάρτη, που προκάλεσε το θάνατο 200 περίπου ανθρώπων είχε ως στόχο την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο πληθυσμό. Η χρονική στιγμή -7:30 το πρωί- και τα σημεία που αναζητήθηκαν για το δολοφονικό χτύπημα το δείχνουν πολύ καθαρά.

Ο ιδεολογικός ή πολιτικός μανδύας με τον οποίο οι δράστες προσπαθούν να σκεπάσουν τα χτυπήματα δεν μπορούν να αποκρύψουν την ωμότητα και το μίσος ενάντια στον άμαχο πληθυσμό σε μια χρονική στιγμή και σε χώρους πολύ μεγάλης και μαζικής κίνησης εργαζομένων, ώστε να προκληθούν οι μεγαλύτερες ζημιές, χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία σαν πολιτικό όπλο που είναι χαρακτηριστικό του φασισμού.

Η κυβέρνηση Αθνάρ, η μοναρχία και το καθεστώς τους δεν είναι εκείνοι που επιτρέπεται να εκφράσουν τον πόνο των εργαζομένων. Όποιος ως τώρα έχει συστηματικά επιτεθεί στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και έχει καταπατήσει τα αιτήματά της δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να κρατάει αυτή τη θέση και να εμφανίζεται ως εκφραστής της δικαιολογημένης αγανάκτησης των λαϊκών μαζών.

Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποίησε ως άλλοθι η ιμπεριαλιστική κυβέρνηση Μπους ώστε να δικαιολογήσει τη θεωρία του "προληπτικού πολέμου", την καταστροφή και το θάνατο που προκάλεσε στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, που ταυτόχρονα ήταν άλλοθι για το δραστικό περιορισμό των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων σε βάρος του λαού των ΗΠΑ, το ίδιο και η αποτρόπαια πράξη σήμερα το πρωί, η οποία δυναμώνει αντικειμενικά την αντίδραση, να χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την εθνική και διεθνή πολιτική της, η οποία προκαλεί τη διάσπαση των λαών της Ισπανίας, μας εμπλέκει σε επιθέσεις ενάντια σε τρίτες χώρες και μας υποτάσσει στο μιλιταρισμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Η προσπάθεια συγκάλυψης εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία στις δημόσιες δηλώσεις της επιμένει, ότι κάθε είδους πολιτικής αντιπολίτευσης ταυτίζεται με την τρομοκρατία, οδήγησε μάλιστα στο σημείο στις εκκλήσεις της για τις αυριανές διαδηλώσεις καταδίκης των χτυπημάτων της να συμπεριλαμβάνει σ' αυτές και την υπεράσπιση του μοναρχικού Συντάγματος. Δυστυχώς η πλειοψηφία των ηγετών της επίσημης αριστεράς υιοθέτησε τις θέσεις της κυβέρνησης, όπως είχε "συμφωνηθεί".

Πρέπει να εμποδιστεί η Δεξιά, να μην μπορέσει να χρησιμοποιήσει το εγκληματικό χτύπημα για να δυναμώσει την αντιδραστική πολιτική ενάντια στο λαό. Οι Aznar, Rajoy, Acebes και Σία επιδιώκουν να προκαλέσουν σύγχυση στους λαούς της Ισπανίας με το να θέτουν στο ίδιο επίπεδο την έννοια "τρομοκρατία" με το αίτημα για αυτοδιάθεση και την πάλη για τη δημοκρατία.

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Οχτώβρης εκφράζει την αλληλεγγύη της στις οικογένειες των θυμάτων και των εργαζομένων της Μαδρίτης και καλεί τις προοδευτικές και αριστερές Οργανώσεις και το λαό να διαφυλάξουν την αναγκαία σταθερότητα και ενότητα για να συνεχίσουν την πάλη για την απελευθέρωση της τάξης μας και την πρόοδο ενάντια στην βαρβαρότητα.

Μαδρίτη , 11 Μάρτη 2004
Κομμουνιστική Οργάνωση Οχτώβρης

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Εμπαιγμός και παρατεταμένη ομηρία των συμβασιούχων

Το κατά χουντο-Χριστόδουλο ανάγνωσμα: "ενθαρρυνόμαστε κάθε φορά που βλέπουμε τη Δεξιά του Κυρίου..."

Τα διδάγματα της Παρισινής Κομμούνας και η προδοσία τους εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ
Εισαγωγή

Α. Βίαιη ένοπλη επανάσταση
Β. Συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής
Γ. Διχτατορία του Προλεταριάτου

«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ: αγώνας κατά του δικομματισμού" ή στήριξη των κάθε φορά επιλογών του κεφαλαίου;

Η σφαγή της Μαδρίτης

Ανακοίνωση της Κομ. Οργάνωσης Οχτώβρης: Για τα εγκληματικά χτυπήματα στη Μαδρίτη

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55