Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 180 15-30/4/2004Αρ. Φύλ. 180 15-30 Απρίλη 2004
Η φασιστική κυβέρνηση Σαρόν συνεχίζει τα στυγερά εγκλήματα σε βάρος του λαού της Παλαιστίνης

Η κυβέρνηση του εγκληματία φασίστα Σαρόν συνεχίζει τα πρωτοφανή αποτρόπαια εγκλήματά της σε βάρος του ηρωικού Παλαιστινιακού λαού παρά τη διεθνή κατακραυγή, προσπαθώντας απεγνωσμένα να τσακίσει την αντίσταση του πολύπαθου αυτού λαού που δεκαετίες τώρα αγωνίζεται να επανεγκατασταθεί στον τόπο από τον οποίο εκδιώχθηκε και να ξαναποχτήσει την πατρίδα του.

Η ισραηλινή αεροπορία βομβαρδίζει καθημερινά αδιάκριτα κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νοσοκομεία, κλπ. με βόμβες και πυραύλους και τα τανκς ισοπεδώνουν ολόκληρες συνοικίες, μετατρέποντας τες όχι απλά σε εκατοντάδες χιλιάδες τόνους ερειπίων-σκουπιδιών μα κυριολεκτικά σε τόνους σκόνης, με το πρόσχημα ότι στους χώρους αυτούς κατοικούν και δρουν Παλαιστίνιοι "τρομοκράτες". Το δολοφονικό όργιο του ναζί — φασίστα ισραηλινού πρωθυπουργού έχει ξεπεράσει κάθε όριο και στην ιστορία θα μείνει σαν ένας απ' τους πιο στυγερότερους εγκληματίες που γνώρισε ποτέ η ιστορία.

Η είδηση όμως της δολοφονίας με πυραύλους του παράλυτου και σχεδόν τυφλού πνευματικού ηγέτη της Οργάνωσης Χαμάς, του 67χρονου σεϊχη Αχμάντ Γιασίν, στις 22 Μάρτη προκάλεσε μεγάλη οργή και αγανάκτηση και ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών σε διάφορες χώρες του κόσμου, μα προπαντός προκάλεσε μεγάλη ανησυχία, γιατί έμελλε να σηματοδοτήσει-αποκαλύψει τη νέα πολιτική των στρατοκρατών φασιστών του Ισραήλ της κυβέρνησης Σαρόν: την πολιτική των προληπτικών δολοφονιών πολιτικών ηγετών.

Νέος ηγέτης της Χαμάς ανέλαβε, μετά τη δολοφονία του Γιασίν, ο 56χρονος παιδίατρος Αμπντέλ Αζίζ Αλ Ραντίσι.

Κατά τη διάρκεια της κηδείας του Γιασίν ο νέος ηγέτης της Χαμάς είχε δηλώσει: "ο θάνατος είναι θάνατος είτε από δολοφονία είτε από καρκίνο. Είναι το ίδιο πράγμα... Εγώ όμως προτιμώ να σκοτωθώ από ελικόπτερο Απάτσι".

Έτσι και ακριβώς συνέβη. Μόλις 25 μέρες μετά την ανάληψη της αρχηγίας της Χαμάς και 3 μετά την επιστροφή του Σαρόν απ' τις ΗΠΑ διατάζεται απ' τον ισραηλινό πρωθυπουργό και πραγματοποιείται η δολοφονία του Ραντίσι από ισραηλινά βομβαρδιστικά που πλήττουν με πυραύλους το αυτοκίνητο του νέου ηγέτη, δολοφονώντας τον.

Ο εγκληματίας χιτλερίσκος Σαρόν σε κατάσταση πολεμικής παράκρουσης και πρωτοφανούς παραληρήματος δηλώνει: "δεν θα σταματήσουμε. Ξεφορτωθήκαμε τον υπ' αριθμόν ένα δολοφόνο, όπως και το δολοφόνο Νο 2 και δεν τελειώνουμε εδώ, η λίστα είναι μεγάλη".

Η προκλητική αυτή δήλωση του Σαρόν αποτελεί, μαζί με τις δολοφονίες των δυο ηγετών της Χαμάς, την καλύτερη απόδειξη-επιβεβαίωση της έναρξης της νέας πολιτικής της φασιστικής κυβέρνησης του Ισραήλ, δηλ. εκείνης των προληπτικών δολοφονιών, βαδίζοντας έτσι στα χνάρια της πολιτικής των προληπτικών πολέμων του προστάτη της, αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εγκληματία πολέμου Μπους.

Είναι φανερό πως πίσω απ' τις πρωτοφανείς σε βαρβαρότητα στρατιωτικές επιθέσεις των φασιστών της κυβέρνησης Σαρόν εναντίον του παλαιστινιακού λαού βρίσκονται οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, που αποτελούν και το κύριο στήριγμα της.

Οι ΗΠΑ δεν είναι το μόνο στήριγμα των στρατοκρατών του Ισραήλ, αλλά

είναι επίσης και αυτές που έδωσαν το "πράσινο φως" στον εγκληματία πολέμου Σαρόν να προχωρήσει στη δολοφονία των δυο αρχηγών της Χαμάς και τον εξωθούν στη συνέχιση της γενοκτονίας σε βάρος των παλαιστινίων.

 


Ωριμότατο αίτημα ο χωρισμός κράτους-εκκλησίας
Ο "άγιος" Χριστόδουλος "ηρωικά μαχόμενος" στα κυβερνητικά και πατριαρχικά χαρακώματα

Ο Χριστόδουλος μαζί με τους ηγέτες της "Εθνοσωτηρίου επαναστάσεως της 21 ης Απριλίου 1967" (η γνωστή φώτο που 'χε δημοσιεύσει η Ελευθεροτυπία)

Μετά τη "Δεξιά του Κυρίου", που "βοήθησε" να νικήσει στις εκλογές το κόμμα του, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, ο "άγιος" Χριστόδουλος επισκεπτόμενος στις 24 Μάρτη το Μέγαρο Μαξίμου - που 3 ολόκληρα χρόνια το "απολάμβανε" με τα "κιάλια" από την Αρχιεπισκοπή εξαιτίας της σύγκρουσης του με την κυβέρνηση Σημίτη για το θέμα των ταυτοτήτων - δήλωσε περιχαρής: "οι καταστάσεις αλλάζουν, δόξα σοι ο Θεός"(!). Μετά το πέρας των συνομιλιών, με τον Κ. Καραμανλή, όταν ρωτήθηκε για το θέμα των ταυτοτήτων απάντησε κατηγορηματικά: "Δεν το συζητήσαμε. Αυτό θα γίνει στον πρέποντα χρόνο", απάντηση που αιφνιδίασε και παραξένεψε όσους δεν γνωρίζουν τις προτεραιότητες του αρχιεπισκόπου.

Για όσους όμως παρακολουθούν και γνωρίζουν καλά τις επιδιώξεις και τα

σχέδια του μωροφιλόδοξου και αρχομανή ιεράρχη Χριστόπουλου Παρασκευαϊδη ήταν εύκολο να συμπεράνουν ότι η ενδοεκκλησιαστική κρίση - και όχι το θέμα των ταυτοτήτων - ήταν το πρώτο, αν όχι το μοναδικό, θέμα που συζητήθηκε μεταξύ Χριστόδουλου-Καραμανλή, παρόλο που διέρρευσε τότε στον τύπο ότι απέφυγαν να συζητήσουν την κρίση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο .

Αυτός βέβαια ήταν και ο κύριος λόγος που όλως παραδόξως, ο λαλίστατος "άγιος" της Χούντας και γνωστός τουρκοφάγος "εσιώπησε" για το δημοψήφισμα του "σχεδίου Ανάν" στην Κύπρο. Είχε προφανώς άλλες πιο σοβαρές σκοτούρες και "ασχολίες"!!!

Ο Χριστόδουλος αφού έχει πλέον την οριστική και σταθερή στήριξη του πρωθυπουργού του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, Κ. Καραμανλή, αφού συζήτησε-επέβαλε σ' αυτόν τις θέσεις του για τις σχέσεις εκκλησία-κράτους, έπρεπε τώρα να προωθήσει τη ρήξη με το Πατριαρχείο, θεωρώντας αυτή τη στιγμή ως την πιο κατάλληλη για την υλοποίηση των σχεδίων του. Έτσι, χωρίς καθυστέρηση, προχώρησε σε εκλογές (26 Απρίλη) στις τρεις Μητροπόλεις των "Νέων Χωρών" (Θεσσαλονίκης, Ελευθερουπόλεως, Κοζάνης) που υπάγονται στο Πατριαρχείο, γνωρίζοντας βέβαια εκ των προτέρων ότι το Πατριαρχείο δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τους τρεις Μητροπολίτες.

Η στάση αυτή του Πατριαρχείου ήταν από παλιότερα γνωστή στον "άγιο" της Χούντας και παρόλα αυτά προχώρησε σε ρήξη με τον Πατριάρχη. Επιπλέον, εντελώς πρόσφατα, δηλ. στις 24 Απρίλη, όταν το Πατριαρχείο πληροφορήθηκε ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα προχωρήσει σε εκλογές χωρίς την συγκατάθεση του Πατριάρχη, αυτός αντέδρασε άμεσα κάνοντας σύσκεψη και σε μήνυμα του προς τον Χριστόδουλο κοινοποίησε σ' αυτόν, προειδοποιώντας τον για τις συνέπειες που θα έχει η εκλογή Μητροπολιτών στις σχέσεις Αρχιεπισκοπής-Πατριαρχείου: "α) το Πατριαρχείο θα θεωρήσει άκυρες, τις εκλογές για τις συγκεκριμένες επαρχίες των "Νέων Χωρών" (Θεσσαλονίκης, Ελευθέρου— πόλης και Κοζάνης" και β) με θλίψη που δεν μπορεί να ειπωθεί και οδύνη το Πατριαρχείο θα διακόψει την κοινωνία (τη θεία μετάληψη) με αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο "του ψύξαντος την αγάπην αναμένοντες την μετάνοιαν αυτού και επανόρθωσιν" ("Ελευθεροτυπία" 26 Απρίλη 2004, σελ. 59).

Ο μωροφιλόδοξος και αρχομανής "άγιος" της Χούντας οδήγησε στα άκρα τη σύγκρουση του με το Πατριαρχείο, επειδή, όπως είναι πασίγνωστο, επιδιώκει και ονειρεύεται τη δημιουργία νέου Πατριαρχείου στην Ελλάδα με πρώτο Πατριάρχη, ποιόν άλλο, την αφεντιά του. Τίποτε το "περίεργο" σ' αυτή την επιδίωξη του, μιας και σαν εκπρόσωπος του "Θεού επί της γης"(!), όπως, αυτογελοιοποιούμενος, με κάθε ευκαιρία διαλαλεί, γιατί να μην αυτοχριστεί και Πατριάρχης.

Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι επέλεξε συμβολικά ως την πιο κατάλληλη στιγμή, τον πιο κατάλληλο μήνα και ημερομηνία, δηλ. 5 μέρες μετά την "εθνοσωτήριον επανάστασιν της 21ης Απριλίου"(!) των φασιστών συνταγματαρχών για να έχει ιστορική συνέχεια, πραγματοποιώντας κι' αυτός την "εθνοσωτήριον επανάστασιν του στην Εκκλησία" (!), και 2 μέρες μετά το δημοψήφισμα στην Κύπρο (24 Απρίλη) και όταν η χώρα δέχονταν παντοειδείς πιέσεις για το Κυπριακό πρόβλημα για να συμπαραταχθεί με τις πιέσεις των ιμπεριαλιστών, φιλοδοξώντας έτσι να αναδειχθεί σε "ακραιφνή υπερασπιστή" των "εθνικών δικαίων"(!) στο Κυπριακό όπως έπραξε και το 1974 ευλογώντας την ανατροπή του Μακαρίου από τα αφεντικά του, φασίστες συνταγματάρχες, ανατροπή που οδήγησε στην κατάληψη της Βόρειας Κύπρου απ' τα τουρκικά στρατεύματα.

Ένα άλλο σημαντικό και μεγαλύτερης σπουδαιότητας αρνητικό γεγονός για τη χώρα που πρέπει με την ευκαιρία να επισημανθεί είναι η σχέση του "άγιου" της Χούντας με τη σημερινή κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα έχουμε μπροστά μας συγκυβέρνηση Χριστόδουλου-Καραμανλή, μ' απαρχή τη στήριξη της ΝΔ στο Χριστόδουλο στη σύγκρουση του με το Πατριαρχείο.

Η κατάσταση αυτή καθιστά εντελώς επίκαιρη τη συζήτηση και υπερώριμο το αστικό αίτημα του χωρισμού εκκλησίας-αστικού κράτους που δεν τόλμησαν στο παρελθόν να θέσουν και να λύσουν οι κυβερνήσεις των μεγαλοαστικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Οι πιέσεις βέβαια είναι τεράστιες εκ μέρους των αντιδραστικών δυνάμεων, πιέσεις που εκδηλώθηκαν καθαρά όταν η κυβέρνηση Σημίτη ορθότατα προχώρησε, αν και πολύ καθυστερημένα, σε απάλειψη του θρησκεύματος απ' τις ταυτότητες, βρέθηκε ευθέως αντιμέτωπη όχι μόνο με το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο με επικεφαλής το Χριστόδουλο αλλά " συμπαρατάχθηκαν μαζί του ανοιχτά σύσσωμο το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, οι Παπαθεμελήδες του ΠΑΣΟΚ, οι νεοορθόδοξοι εθνικιστές Κανελλο-Ζουράρηδες και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστσοφικού "Κ"ΚΕ.

 


  ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
10
1 χρόνια από τη γέννησή του (27 Απρίλη 1903)

 


Το κυπριακό πρόβλημα και το ιμπεριαλιστικό ψευτοδίλλημα "ΟΧΙ" - "ΝΑΙ" στο σχέδιο "Ανάν"

Πριν και μετά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος και στα δυο τμήματα της Κύπρου - αποτελέσματα που ήταν ήδη με βεβαιότητα γνωστά προτού διεξαχθεί το δημοψήφισμα της 24ης Απρίλη, τόσο από τις δημοσκοπήσεις όσο και από τη διαμόρφωση των "στρατοπέδων" του "ΝΑΙ" στο κατεχόμενο από τους τούρκους τμήμα και του "ΟΧΙ" στο άλλο - οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες των δυο χρουστσοφικών ρεβιζιονιστικών κομμάτων, "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ, αλλά και εκείνες των διάφορων δεξιών οπορτουνιστικών Οργανώσεων παγιδευμένες ηθελημένα στο ψευτοδίλημμα "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" των ιμπεριαλιστών, αφού εσπευσμένα υπέδειξαν στον κυπριακό λαό τι πρέπει να πράξει, ερίζουν για την ορθότητα ή μη και το χαρακτήρα των "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" ", εμφανίζοντας και τα δυο σαν "αντιιμπεριαλιστική"(!) στάση και προς το συμφέρον του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων): οι μεν το "ΝΑΙ" (ΣΥΝ, Δίκτυο, κλπ.), τα δε "Κ"ΚΕ, ΑΚΟΑ, και Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΝΑΡ, κλπ. το "ΟΧΙ"!!!

Μάλιστα η ηγεσία του "Κ"ΚΕ κι' εκείνες των άλλων οπορτουνιστικών Οργανώσεων εμφανίζουν το "ΟΧΙ", με βαρύγδουπες φράσεις και κατά τον πλέον θορυβώδικο τρόπο με πολλά ταμ-ταμ, σαν την κατεξοχήν και μοναδική "αντιιμπεριαλιστική"(!) στάση στο Κυπριακό παρόλο που είναι πασίγνωστο, ότι σ' αυτό εμπεριέχεται και το "ΟΧΙ" των ναζιφασιστών της "Χρυσής Αυγής" και των διαφόρων "Καρατζαφέρηδων" ως εκείνο των εθνικιστών όλων των κομμάτων απ' τη ΝΔ και εκείνων του ΠΑΣΟΚ ως εκείνο του "Κ"ΚΕ, αλλά και εκείνο των γνωστών λυσσαλέων τουρκοφάγων νεορθόδοξων εθνικιστών Κανελλο- Ζουραρηδο- Παπαθεμεληδο- Γιανναράδων, Σαρήδο-Καραμπελιάδο-Γούδηδων, κλπ., ως εκείνο του εκκλησιαστικού φεουδοαστικού ιερατείου μ' επικεφαλής τον "άγιο" της Χούντας Χριστόδουλο Παρασκευαϊδη. Η κατάσταση στα στρατόπεδα των "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" ήταν εκείνες τις μέρες κάτι περισσότερο από τραγελαφική.

Ανάλογη ήταν και στο χώρο της ηγεσίας του "Κ"ΚΕ με την έξαλλη νεοορθόδοξη εθνικίστρια και γνωστή τουρκοφάγα Λ. Κανέλλη να περιφέρεται ωρυόμενη από κανάλι σε κανάλι "τσιρίζοντας" υστερικά για τα Ίμια, κλπ., που, ανάμεσα σε πολλά άλλα φαιδρά, ξεπέρασε κάθε όριο γελοιότητας με την "περίφημη"(!) έκκληση της προς τους έλληνες της Κύπρου να θυμηθούν, πριν πάνε στις κάλπες, ότι στις 24 Απρίλη σουβλίστηκε από τους τούρκους ο Αθανάσιος Διάκος, αλλά και με τον ανεκδιήγητο σοσιαλδημοκράτη Ν. Μπογιόπουλο (δημοσιογράφο του "Ριζοσπάστη"), να επαινεί από τα τηλεοπτικά παράθυρα (23 Απρίλη 2004) την "εθνικά υπερήφανη"(!) και "αντιιμπεριαλιστική στάση"(!) του "υπερπατριώτη"(!) Μ. Έβερτ απέναντι στους αμερικανούς, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι υπήρξε ο μόνος έλληνας πολιτικός που κράτησε αυτή την "περήφανη στάση"!!!

Δεν ήταν βέβαια καλύτερη η κατάσταση στο χώρο των διαφόρων οπορτουνιστικών Οργανώσεων που οι ηγέτες τους μετά το δημοψήφισμα "έψαχναν" στα "σκουπίδια των ψηφοδελτίων" να "βρουν"- ξεχωρίσουν τη δική τους "ψήφο" απ' εκείνες των "Χρυσαυγιτών" και "Καρατζαφέρηδων" της Κύπρου! Η Ελλάδα και Κύπρος θύμιζαν εκείνες τις μέρες ένα απέραντο πρωτοφανές τσίρκο, παγκόσμιας "πρωτοτυπίας". Διασκεδαστικές στο ελλαδικό τσίρκο ήταν οι καραγκιοζοειδείς εμφανίσεις της "υπέρπατριώτισας"(!) Λ. Κανέλλη (=κράμα αντιδραστικών εθνικιστικών νεορθόδοξων απόψεων, αγραμματοσύνης και ακραίας χυδαιότητας) και ολόκληρου του συρφετού των ομοϊδεατών της με πρωτοστατούντα το "τέκνο του θεού" ρασοφόρο των Καλαβρύτων Αμβρόσιο με τις προς τους ελληνοκυπρίους απευθυνόμενες "υπερπατριωτικές" εθνικιστικές φασιστικές κορώνες: "οι τάφοι των ηρώων σας δεν αφήνουν όρια επιλογής", "δεν έχετε το δικαίωμα να προδώσετε τους αγώνες του Γρίβα-Διγενή"(!), κλπ. και στο κυπριακό τσίρκο με πρωτοστατούντες τον Παύλο Κυρήνειας με τα: "όσοι ψηφίσουν ΟΧΙ θα κερδίσουν τη βασιλεία των ουρανών"(!), κλπ. και τον Πάφου Χρυσόστομου με τους "τεμπελχανάδες τούρκους"(!), κλπ. και με τα: "εμείς οι χριστιανοί, οι πατριώτες, τα ιερά και όσια μας, η πατρίδα, η ιστορία, ο ελληνισμός, κλπ."(!) και τα: "όσοι ακούν τη φωνή της πατρίδας θα πουν ΟΧΙ", κλπ.!!!

Τα ρεβιζιονιστικά κόμματα και οι διάφορες οπορτουνιστικές οργανώσεις αποδεχόμενα, με τη θέση της συμμετοχής στο δημοψήφισμα, το ψευτοδίλημμα των "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" που επέβαλαν στον κυπριακό λαό (έλληνες-τούρκους) οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-Αγγλία- ΕΕ, ήταν αδύνατο να επεξεργαστούν μια αντιιμπεριαλιστική-διεθνιστική γραμμή. Δεν ήταν δυνατό να διαχωρίσουν και δε διαχώρισαν την πολιτική τους γραμμή-θέση απ' την πολιτική των κυρίαρχων αντιδραστικών αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας- Κύπρου, δεν διαχωρίστηκαν απ' τους ακραίους εθνικιστές και φασίστες των δυο χωρών, Ελλάδας-Τουρκίας, και απ' εκείνους της Κύπρου (έλληνες-τούρκους) που επιδιώκουν την οριστική διχοτόμηση του νησιού, αλλά απεναντίας συμπαρατάχθηκαν μαζί τους, συνέβαλαν στην καλλιέργεια και έξαρση του εθνικισμού-σωβινισμού στις δυο χώρες και προπαντός στην Κύπρο, εθνικισμός που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στο λαό της, και το σπουδαιότερο απ' όλα: διέσπασαν την ΕΝΟΤΗΤΑ των εργατών-αγροτών της Κύπρου (ελλήνων-τούρκων) και των άλλων μικροαστικών στρωμάτων, με τους μεν ελληνο-κύπριους να ψηφίζουν "ΟΧΙ", τους δε τουρκο-κύπριους να ψηφίζουν "ΝΑΙ" - ΕΝΟΤΗΤΑ που αποτελεί την πρώτη και εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνύπαρξη και συμβίωση τους αλλά και επιπλέον την πάλη για μια επανενωμένη Κύπρο χωρίς ξένες βάσεις, χωρίς τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, χωρίς έλληνες- τούρκους-βρετανούς στρατιώτες, μια Κύπρο απαλλαγμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση.

Έτσι τα ρεβιζιονιστικά κόμματα και οι διάφορες οπορτουνιστικές Οργανώσεις, μαζί με τα μεγαλοαστικά κόμματα, έπαιξαν το "παιχνίδι" των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Κύπρο και των υποταγμένων σ' αυτές αστικών τάξεων Ελλάδας Τουρκίας-Κύπρου στο θέμα του Κυπριακού, καλλιεργώντας την απατηλή εντύπωση στο λαό του νησιού ότι απ' αυτές θα προέλθει η "λύση"(!) του και επιπλέον ακόμα χειρότερα: βοήθησαν-διευκόλυναν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών με τη διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) και την ενίσχυση-έξαρση του εθνικισμού-σωβινισμού και των δυο πλευρών. Και τα δυο αποτέλεσαν και αποτελούν, ως γνωστόν, τα προτιμητέα και κύρια όπλα, πέρα απ' τις στρατιωτικές επεμβάσεις, των ιμπεριαλιστών για την προώθηση των σχεδίων τους στην Κύπρο.

Πίσω απ' την παραπάνω, προς όφελος των ιμπεριαλιστών, πολιτική στάση των ηγεσιών των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστικών Οργανώσεων, δηλ. τη συμμετοχή στο δημοψήφισμα και κατά συνέπεια την αποδοχή του ψευτοδιλήμματος "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" στο "σχέδιο Ανάν" που επέβαλαν οι ιμπεριαλιστές, βρίσκεται η θέση τους - που αποτελεί και τη βάση αυτής της πολιτικής τους στάσης - ότι το κυπριακό πρόβλημα μπορεί να "λυθεί"(!) στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που απ' τα μεν "Κ"ΚΕ-ΣΥΝ-ΑΚΕΛ, κλπ. προβάλλεται με τη μορφή της "διζωνικής δικοινοτικής Ομοσπονδίας" (μια άλλη μορφή διχοτόμησης), από δε τις άλλες οπορτουνιστικές Οργανώσεις με την "ενιαία ανεξάρτητη Κύπρο" (και εδώ στα πλαίσια της σημερινής εξάρτησης).

Σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική στάση όλων των παραπάνω Κομμάτων και Οργανώσεων, η "ΚΙΝΗΣΗ για ΕΝΙΑΙΟ ΚΚΕ 1918-55" αναλύοντας την πορεία του Κυπριακού και τη σημερινή κατά— στάση διατύπωσε τη θέση ότι "το Κυπριακό πρόβλημα, όπως αυτό εξελίχθηκε, διαμορφώθηκε και υπάρχει σήμερα μπροστά μας - πέρα απ’ τα ψευτοδιλήμματα του "ΟΧΙ" ή "ΝΑΙ" στο σχέδιο Ανάν που και τα δυο εξυπηρετούν τα σχέδια της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών - πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της Κύπρου από Αγγλία-ΗΠΑ-ΕΕ και την κηδεμονία Ελλάδας-Τουρκίας είναι αδύνατη η λύση του και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να "λυθεί" αυτό απ' την αντιδραστική αστική τάξη της Κύπρου (ελλήνων-τούρκων) και εκείνη των Ελλάδας-Τουρκίας - υποταγμένων όλων στους ιμπεριαλιστές" ("ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" Νο 179, 1-15 Απρίλη 2004, σελ. 4).

Σε συνδυασμό μ' αυτή την ορθή πολιτική θέση και με δεδομένες τις επιδιώξεις και τα σχέδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-Αγγλίας-ΕΕ και εκείνων των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας η μόνη σωστή στάση για την εργατική τάξη της Κύπρου και το λαό της (έλληνες- τούρκους), τους κομμουνιστές και αντιιμπεριαλιστές και των δύο τμημάτων του νησιού (κατεχόμενο και μη) στο ψευτοδίλημμα, μ' όλα τα προαναφερόμενα αρνητικά που έχει προκαλέσει η αποδοχή του, των "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" στο "σχέδιο Ανάν" που επέβαλαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ήταν η ΑΠΟΧΗ από το δημοψήφισμα της 24ης Απρίλη, γιατί μόνο με τη θέση της ΑΠΟΧΗΣ:

1. Απορρίπτεται το ψευτοδίλημμα των "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ", που επέβαλαν οι ιμπεριαλιστές στον κυπριακό λαό (έλληνες-τούρκους) με στόχο να τον διασπάσουν, και δεν διασπάται ο κυπριακός λαός (έλληνες-τούρκοι) - στόχο-διάσπαση που δυστυχώς πέτυχαν με τη θέση της συμμετοχής στο δημοψήφισμα των αστικών και ρεβιζιονιστικων κομμάτων και το αποτέλεσμα: 76% "ΟΧΙ" των ελληνοκυπρίων και 65% "ΝΑΙ" των τουρκοκυπρίων.

2. Εκφράζεται μια γνήσια αντιιμπεριαλιστική στάση απέναντι στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Αγγλία-ΗΠΑ- ΕΕ, αποκρούονται οι πιέσεις και οι ωμοί εκβιασμοί τους σε βάρος του κυπριακού λαού ελλήνων-τούρκων.

3. Καθίσταται δυνατός ο διαχωρισμός της αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής απ' την υποταγμένη στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ξενόδουλη-εθελόδουλη πολιτική των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας.

4. Πετυχαίνεται ο διαχωρισμός της αντιφασιστικής- αντιεθνικιστικής-αντιρατσιστικής πολιτικής απ’ την αντιδραστική πολιτική των εθνικιστικών-σωβινιστικών δυνάμεων Ελλάδας-Τουρκίας.

5. Διαχωρίζεται η επαναστατική κομμουνιστική αντιιμπεριαλιστική πολιτική της εργατιάς-αγροτιάς απ' την πολιτική της αστικής τάξης της Κύπρου (έλληνες-τούρκους) που είναι υποταγμένη στους ιμπεριαλιστές - επαναστατική πολιτική που έχει ως βάση και αφετηρία της τα διαμετρικά αντίθετα οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικά συμφέροντα μπουρζουαζίας-προλεταριάτου και απορρέει απ' αυτά.

6. Αποφεύγεται η διάσπαση της εργατικής τάξης της Κύπρου και σφυρηλατείται παραπέρα η ενότητα της και στα δυο τμήματα της Κύπρου, αλλά και μαζί της εκείνη των εργατών-αγροτών (ελλήνων-τούρκων) και των άλλων συμμάχων τους, αφού δεν υποχρεούνται, λόγω ΑΠΟΧΗΣ, να απαντήσουν στο διασπαστικό ψευτοδίλημμα "ΝΑΙ"-"ΟΧΙ" των ιμπεριαλιστών.

7. Διαχωρίζονται οι επαναστατικές κομμουνιστικές, αντιιμπεριαλιστικές αντιφασιστικές αντιεθνικιστικές δυνάμεις απ' τις εθνικιστικές-σωβινιστικές-φασιστικές-ρατσιστικές δυνάμεις της Κύπρου (ελληνικές-τουρκικές) που τόσα δεινά και συμφορές έχουν προκαλέσει στον πολύπαθο λαό της και των δυο πλευρών.

8. Καταπολεμιέται αποτελεσματικά ο εθνικισμός-σωβινισμός, απαραίτητη προϋπόθεση για το δυνάμωμα της φιλίας μεταξύ των δυο λαών της Κύπρου και του προλεταριακού διεθνισμού μεταξύ των εργατών-αγροτών και των δυο τμημάτων του νησιού (κατεχόμενου και μη).

9. Αφαιρούνται απ' τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τις υποταγμένες σ' αυτές αντιδραστικές αστικές .τάξεις Ελλάδας-Τουρκίας τα δυο κύρια όπλα τους: η διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ του κυπριακού λαού (ελλήνων- τούρκων) και ο εθνικισμός-σωβινισμός που υπηρετούν-υποθάλπουν τις προστριβές-συγκρούσεις και υποκινούν τη μεταξύ τους εχθρότητα.


 Εκλογές 7 Μάρτη: επικίνδυνη δεξιά στροφή

Με τη νίκη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές δεν επιτεύχθηκε μόνο ο στόχος του ΣΕΒ (=κυβέρνηση ΝΔ), δηλ. δεν έχουμε μόνο απλώς εναλλαγή ενός μεγαλοαστικού κόμματος μ’ ένα άλλο στην κυβέρνηση για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και τη διαχείριση των υποθέσεών του για την επόμενη 4ετία, έχουμε ταυτόχρονα μπροστά μας κάτι περισσότερο και σοβαρότερο: συντελέστηκε μια δεξιά επικίνδυνη στροφή τμημάτων μικροαστών και πλατιών στρωμάτων λαϊκών μαζών.

Η δεξιά στροφή γίνεται περισσότερο εμφανής, σαφής και ανησυχητική αν στο ποσοστό του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ (45,37 %) προστεθεί κι’ εκείνο του αδελφού της φασιστικού κόμματος ΛΑΟΣ (2,19 %), τότε το συνολικό ποσοστό φτάνει στο 47,56 %.

Η στροφή προς τα δεξιά τμημάτων μικροαστών και πλατιών λαϊκών στρωμάτων οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες, μεταξύ των οποίων είναι και οι παρακάτω:

Πρώτο, στη χρεοκοπία πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων λόγω της κρίσης και του ανταγωνισμού και επιπλέον στην καταστροφή χιλιάδων αγροτικών νοικοκυριών – εξαιτίας του ανταγωνισμού, της ΚΑΠ της ΕΕ και της υπερχρέωσής τους στις τράπεζες – μ’ αναπόφευχτη συνέπεια τη δημιουργία μεγάλης στρατιάς ανέργων, την ύπαρξη μαζικής ανεργίας και τη διατήρησή της σε υψηλά επίπεδα.

Δεύτερο, στη διαρκή χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς και άλλων μικροαστικών στρωμάτων απ’ την ανεργία, την αύξηση των φόρων (άμεσων-έμμεσων), τον υψηλό πληθωρισμό, τις μεγάλες αυξήσεις τιμών, κλπ. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια. Όμως τη δυσαρέσκεια αυτή δεν την καρπώθηκαν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, αλλά το αντιδραστικό μεγαλοαστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας

Τρίτο, στην αντεργατική-αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που επιπλέον εφάρμοσε κατά γράμμα και την οικονομική πολιτική των Βρυξελλών (=πολιτική των μεγάλων ευρωπαϊκών μονοπωλίων), που αύξησε κατακόρυφα τα κέρδη των βιομηχάνων και επιδείνωσε έντονα την ήδη άσχημη κατάσταση των πλατιών λαϊκών μαζών, προκαλώντας ανάλογης έκτασης δυσαρέσκεια και μεγάλη αγανάκτηση.

Τέταρτο, στις δημαγωγικές προεκλογικές εξαγγελίες εκ μέρους του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, κατάλληλα καμουφλαρισμένες και στις απατηλές ανεκπλήρωτες δεσμεύσεις-υποσχέσεις για «λύση»(!) των διαφόρων υπαρκτών προβλημάτων που καταταλαιπωρούν τις πλατιές λαϊκές μάζες.

Πέμπτο, στον παραπλανητικό προπαγανδιστικό μύθο της ΝΔ περί δήθεν «ξεπεράσματος των διαχωριστικών γραμμών»(!) και τη λαϊκίστικη πολιτική τακτική «χαμηλών τόνων», αποκρύπτοντας επιμελώς τον αντιδραστικό μοναρχοφασιστικό της πρόσωπο, διατηρώντας όμως τις ναζιφασιστικές απόψεις ηγετικών στελεχών της (Π. Ψωμιάδης, κλπ.).

Έκτο, στη συνεργασία της ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ με τη ΝΔ στο συνδικαλισμό (συνδικαλιστικές Οργανώσεις αγροτών αλλά και στα εργατικά συνδικάτα) και στις δημοτικές εκλογές, μ’ αναπόφευχτο αποτέλεσμα την αύξηση της επιρροής της ΝΔ στους αγρότες. Ας σημειωθεί ότι στις περιοχές των μεγάλων αγροτικών κινητοποιήσεων το εκλογικό ποσοστό του «Κ»ΚΕ, αντί να αυξηθεί σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, μειώθηκε προς όφελος της ΝΔ (Καρδίτσα 0,81%, Λάρισα 0,48%, Τρίκαλα 0,12%).

Έβδομο, στην προβολή-διαφήμιση της ΝΔ σαν κόμματος «δημοκρατικού»(!) εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ γενικά – που αρνούνται το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ – αλλά προπαντός καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής τους ήταν, με βάση τα στοιχεία της VPRC, από τους ψηφοφόρους του «Κ»ΚΕ των προηγούμενων εκλογών (2000), το 8% πήγε σ’ αυτές τις εκλογές προς τη ΝΔ και ένα 5% προς το ΠΑΣΟΚ, ενώ από εκείνους του ΣΥΝ ένα 13% πήγε προς τη ΝΔ και ένα 15% προς το ΠΑΣΟΚ.

Όλα τα παραπάνω παραπλάνησαν και οδήγησαν σε δεξιά στροφή τμήματα μικροαστών και πλατιών λαϊκών στρωμάτων, φαινόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο, που πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθεί, και για το οποίο φέρνουν μεγάλη ευθύνη οι ηγεσίες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, προπαντός η ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα, η οποία δεν έχει κανένα μέτωπο και δεν διεξάγει πάλη κατά των φασιστικών ρατσιστικών-εθνικιστικών αντιλήψεων και έχει καταντήσει, μαζί με τον Μ. Θεοδωράκη, μαραμένος άοσμος «μαϊντανός» στη γλάστρα της μοναρχοφασιστικής ΝΔ.

Το μεγαλοαστικό κόμμα της ΝΔ κινείται τα τελευταία χρόνια, εντελώς αθόρυβα, σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Ενδεικτικά, εκτός των άλλων, προς την κατεύθυνση αυτή ας αναφερθούν, η σιωπηρή αποκατάσταση και θετική αναφορά στα προδοτικά Τάγματα Ασφαλείας (ως τώρα ανοιχτά αναφέρονταν μόνο στον ΕΔΕΣ) απ’ την ηγεσία της ΝΔ, ο έξαλλος εθνικισμός όπως αυτός εκδηλώθηκε στις τελευταίες εκλογές με την υποστολή των κομματικών συμβόλων της και την πλατιά μαζική χρήση της Ελληνικής σημαίας στις προεκλογικές συγκεντρώσεις με εντολή προφανώς της ηγεσίας και τώρα τελευταία η επανέκδοση και επαναπροβολή του φασιστικού βιβλίου «Ελένη» – πλήρης, χοντροκομμένη και προκλητική διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας και των γεγονότων της περιόδου της ηρωικής πάλης του ΔΣΕ κατά του μοναρχοφασισμού και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού – του πράκτορα της CIA Ν. Γκέϊτς με πρόλογο του επίτιμου προέδρου της ΝΔ, Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος ανάμεσα στ’ άλλα, ισχυρίζεται ότι «είναι ένα βιβλίο που μας συνεκλόνισε όλους και το χρωστάμε στις νεότερες γενιές… Λένε ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Φοβάμαι ότι ιδιαίτερα μετά τη χούντα τη γράφουν οι ηττημένοι και αλλάζουν και αμφισβητούν τα ιστορικά γεγονότα»!!!

Η δεξιά στροφή στη χώρα μας γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη γιατί σημειώνεται μια στιγμή που σ’ ολόκληρη την Ευρώπη έχουμε καταρχήν μια διαρκή σταθερή άνοδο των ναζιφασιστικών δυνάμεων σ’ όλες τις χώρες με τη μορφή κομμάτων, τύπου Λεπέν, Χάϊντερ, κλπ. και επιπλέον πιο ανησυχητικό τη συγκρότηση κυβερνήσεων, σε σειρά χώρες της Ευρώπης, των αντιδραστικών μεγαλοαστικών, αδελφών της ΝΔ, κομμάτων, όπως το «Λαϊκό Κόμμα» του Σιούσελ με το κόμμα των «Ελεύθερων» του ανοιχτού υμνητή του Χίτλερ, Χάϊντερ (για δεύτερη φορά), με τη σαθρή δικαιολογία ότι με τη συμμετοχή των χιτλερικών, δηλ. του κόμματος των «Ελεύθερων» στην κυβέρνηση της Αυστρίας «ο δράκος βρίσκεται υπό έλεγχο» (Σιούσελ).

Η συγκρότηση τέτοιων κυβερνήσεων, που αποτελεί μεγάλη πρόκληση 60 περίπου χρόνια μετά την ήττα του χιτλεροφασισμού, δείχνει στην πράξη ότι τα όρια μεταξύ των αντιδραστικών μεγαλοαστικών κομμάτων της Ευρώπης και των ανοιχτά ναζιφασιστικών είναι εντελώς δυσδιάκριτα ως ανύπαρκτα.

Μπροστά στο σοβαρό κίνδυνο της ανόδου των αντιδραστικών φασιστικών-εθνικιστικών-ρατσιστικών δυνάμεων στις χώρες της ΕΕ και στη χώρα μας, σ’ αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, καθήκον των κομμουνιστών είναι όχι μόνο να κρατούν καθαρή τη βασική και κύρια διαχωριστική γραμμή προλεταριάτου-μπουρζουαζίας και μόνιμα ανοιχτό το μέτωπο πάλης ενάντιά της, αλλά και εκείνη μεταξύ των αντιφασιστικών-αντιεθνικιστικών-αντιρατσιστικών δυνάμεων και φασιστικών-εθνικιστικών-ρατσιστικών δυνάμεων στις οποίες ανήκει, ανάμεσα σ’ άλλες, και το μεγαλοαστικό κόμμα της ΝΔ.


 Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη (επέμβαση του ΚΚΣΕ στο ΚΚΕ)
Παρέμβαση της "ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55" στην παρουσίαση του βιβλίου

Στις 31 Μάρτη πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ παρουσίαση του βιβλίου "Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη" για το οποίο μίλησαν οι Γιώργος Κασιμάτης (καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου), Ευτυχής Μπιτσάκης (καθηγητής Φιλοσοφίας), Τηλέμαχος Λουγγής (πρόεδρος του Κέντρου "Μαρξιστικών" Ερευνών, Γιώργος Πετρόπουλος (δημοσιογράφος του "Ριζοσπάστη"), Σήφης Ζαχαριάδης (γιος του Ν. Ζαχαριάδη) και Αγγελος Σιδεράτος (εκδότης) συντονιστής της εκδήλωσης. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε επίσης πολυμελής αντιπροσωπεία Ζαχαριαδικών με επικεφαλής τους συντρόφους Αντώνη Βρατσάνο, θρυλικό μπουρλοτιέρη του Ολύμπου, Βασίλη Παπασωτηρίου συναγωνιστή του Άρη Βελιουχιώτη και Γιάννη Καραστάθη, εξόριστος στη Σιβηρία απ' τους Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ - όλοι συναγωνιστές του Νίκου Ζαχαριάδη.

Μετά τις ομιλίες των συμμετεχόντων στην παρουσίαση του βιβλίου ακολούθησαν παρεμβάσεις απ' το ακροατήριο, μεταξύ των οποίων και της Οργάνωσης:

"Κατ' αρχήν αξίζουν συγχαρητήρια και κάθε έπαινος στον Άγγελο Σιδεράτο για την έκδοση του σημαντικού αυτού βιβλίου, αλλά και στον Σήφη Ζαχαριάδη που παρέδωσε προς έκδοση-δημοσίευση τα ως τα σήμερα άγνωστα πρακτικά των συνομιλιών του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη με τη διαβόητη "Διεθνή Επιτροπή των έξι Κομμούνιστικών Κομμάτων" που συγκροτήθηκε απ' τον αποστάτη Νικήτα Χρουστσόφ κατά τη διάρκεια του 20ου Συνεδρίου για επέμβαση στο ΚΚΕ.

Η δημοσίευση αυτών των ντοκουμέντων συμβάλλει σε μια πιο ολοκληρωμένη γνώση της ιστορίας του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και σε αντικειμενική εκτίμηση της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου.

Οι ομιλητές, με εξαίρεση τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργο Κασιμάτη, μας πρόσφεραν μια αντισταλινική ρώσικη σαλάτα χρουστσο-μπρεζνιεφικής γεύσης, γνωστή εδώ και πολλές δεκαετίες στους κομμουνιστές και τίποτε περισσότερο. Αναπαρήγαν, ανάμεσα στ' άλλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα γνωστά μυθεύματα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών περί "αλλοπρόσαλλου και αντιφατικού ηγέτη", κλπ.

Είναι προς τιμή του καθηγητή Κασιμάτη και αξίζει συγχαρητηρίων ότι μένοντας μακριά από πολιτικές προκαταλήψεις και χωρίς να είναι ειδικός στο θέμα, έδωσε μια αντικειμενική εκτίμηση της συμβολής του Νίκου Ζαχαριάδη στο κομμουνιστικό κίνημα αναγνωρίζοντας τον ως τη μεγαλύτερη ηγετική φυσιογνωμία του ελληνικού εργατικού κινήματος και μια απ' τις μεγαλύτερες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε ο πρώτος κομμουνιστής ηγέτης στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που όρθωσε το ανάστημα στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και καταπολέμησε ανοιχτά το αντεπαναστατικό αυτό ρεύμα και επιπλέον, ακόμα σημαντικότερο, διέβλεψε τα καταστροφικά αποτελέσματα, σε περίπτωση επικράτησης του, που σήμερα βλέπουμε μπροστά μας. Και ακριβώς σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η σημαντική συμβολή του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που τον αναδεικνύει σε μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη.

Και τώρα στο βιβλίο. Η έκδοση του είναι, όπως ήδη είπαμε, ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, όμως αυτή αδικήθηκε με το "σφήνωμα" σ' αυτό των "πρακτικών" της διαβόητης "6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ" του Μάρτη 1956, γιατί αυτό παραποιεί με τον πλέον χοντροκομμένο τρόπο τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου.

Η "Ολομέλεια" αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καν Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, αφού πρώτο, καταπατώντας ωμά κάθε καταστατική Αρχή, δεν συγκλήθηκε απ' την ΚΕ του ΚΚΕ, αλλά από την χρουστσοφική ομάδα, όργανο της οποίας ήταν η "Διεθνής Επιτροπή" και δεύτερο, σ' αυτή δεν πήραν μέρος μόνο τα εκλεγμένα στην ΚΕ μέλη αλλά και τα καθαιρεμένα απ' αυτή στελέχη και ακόμα διαγραμμένα από το Κόμμα. Η διαβόητη "6η Ολομέλεια" ήταν μια χρουστσοφική παρασυναγωγή ανάμειξης στα εσωτερικά του Κόμματος και επιβολής της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του ΚΚΣΕ στο ΚΚΕ.

Δεν ξέρουμε ποιος ήταν ο εμπνευστής να συμπεριληφθούν στην ίδια έκδοση τα "πρακτικά" της "6ης Ολομέλειας", αλλά ο πολιτικός σκοπός είναι φανερός: να "εξισορροπηθεί" η βαρύτητα των συνομιλιών του Νίκου Ζαχαριάδη με τη "Διεθνή Επιτροπή" και να διαστρεβλωθούν τα ιστορικά γεγονότα, δίνοντας την εντύπωση στον αναγνώστη πως ότι και να είπε ο Ζαχαριάδης στην Επιτροπή ήταν "μόνος" του και "απομονωμένος" και δεν εκπροσωπούσε την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών αφού τα μέλη του κόμματος εκπροσωπούσαν τα συμμετέχοντα στην "6η Ολομέλεια" στελέχη, όπως αυτό "προκύπτει" απ' τις ομιλίες τους σ' αυτή.

Πρέπει, σχετικά μ' αυτό, να γίνουν τρεις παρατηρήσεις για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας:

Πρώτο, οι συμμετέχοντες στην "6η Ολομέλεια" εκπροσωπούσαν τότε, το Μάρτιο του '56, το πολύ-πολύ 5% των κομματικών μελών, δηλ. στην πραγματικότητα εκπροσωπούσαν μόνο τον "εαυτό" τους, αφού η μεγάλη πλειοψηφία, περίπου το 95%, των οργανωμένων κομμουνιστών ήταν συσπειρωμένη γύρω απ' την ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Δεύτερο, οι ομιλίες τους έγιναν με το "πιστόλι" της χρουστσοφικής 'Επιτροπής" στον "κρόταφο" τους, έγιναν κάτω από την "επεξεργασία" της διαβόητης "Διεθνούς Επιτροπής" και το χειρότερο κάτω από απειλές για εξόντωση των ίδιων και των οικογενειών τους, εξορίες, φυλακίσεις, κλπ. Είπαν όχι αυτά που πίστευαν, αλλά αυτά που ήθελε η "Επιτροπή".

Τρίτο, οι ομιλίες των συμμετεχόντων δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν "πρακτικά", αφού οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, δεν είδαν τα "πρακτικά" αυτά για να διαπιστώσουν αν περιείχαν αυτά που είπαν στις ομιλίες τους ή είχαν λογοκριθεί ή παραποιηθεί από τη "Διεθνή Επιτροπή" των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Όσο για τον ισχυρισμό του φίλου μας Ευτύχη Μπιτσάκη, ότι η "Διεθνής Επιτροπή" συγκροτήθηκε για να βοηθήσει στο "ξεπέρασμα της κρίσης στο ΚΚΕ" και να "διευκολυνθεί η συζήτηση για τις αιτίες της ήττας", αυτός είναι ένας ισχυρισμός που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και διατυπώνεται προφανώς από άγνοια των γεγονότων εκείνης της περιόδου, γιατί: πρώτο, δεν υπήρχε τότε "κρίση στο ΚΚΕ" αφού η συντριπτική πλειοψηφία των κομμουνιστών ήταν συσπειρωμένη γύρω από την ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, και δεύτερο, οι συζητήσεις γύρω από τα αίτια της ήττας είχαν ήδη γίνει στην 3η Συνδιάσκέψη του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1950). Η τοποθέτηση του Ευτύχη Μπιτσάκη δείχνει ότι δεν γνωρίζει τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της ιστορικής περιόδου. Αντίθετα, η διεθνής "Επιτροπή" δε συγκροτήθηκε για να "διορθώσει" τα "κακώς κείμενα" στο ΚΚΕ, αλλά για να επιβάλει δια της βίας την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του "ειρηνικού δρόμου", κλπ. του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, να διαλύσει το ΚΚΕ και να το μετατρέψει σ' ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, όπως και έγινε.

Και τέλος για το θάνατο-εξόντωση του Νίκου Ζαχαριάδη. Στο βιβλίο μνημονεύεται μόνο η δεύτερη εκδοχή της ΚGΒ - των σοβιετικών-ελλήνων ρεβιζιονιστών - δηλ. ότι ο Ζαχαριάδης "αυτοκτόνησε" και αποσιωπάται η πρώτη εκδοχή του 1973 της ΚGΒ ότι ο Ζαχαριάδης "πέθανε από καρδιά".

Πρέπει να παρατηρηθεί ότι πρόκειται για δυο αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες εκδοχές και επομένως ψευδείς εκδοχές του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη. Πότε έλεγαν την αλήθεια οι σοβιετικοί και έλληνες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ηγέτες;

Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή που συμμερίζονται οι χιλιάδες παλιοί κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικοί ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε στον τόπο της εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας. Δολοφονήθηκε απ' τη σοσιαλδημοκρατική χρουστσοφική ομάδα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη παραμονές της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα, ούτε καν ένα χρόνο πριν, για να μην επιστρέψει ζωντανός και τους χαλάσει τα σχέδια, γιατί οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν πολύ καλά και έτρεμαν το πολιτικό-ιδεολογικό κύρος που διέθετε στις γραμμές των κομμουνιστών και η επιστροφή του θα συνέβαλε στην αναδιοργάνωση τους σε επαναστατικό κόμμα και τα χρουστσοφικά κόμματα "Κ"ΚΕ και "Κ"ΚΕεσωτ. θα γινόταν "φύλλο-φτερό" και έτσι οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές θα έχαναν τα πολιτικά στηρίγματα τους στην Ελλάδα.

Την εκδοχή της δολοφονίας ενισχύει και το γεγονός ότι τα σχετικά με το θάνατο του αρχεία παραμένουν ακόμα "άκρως απόρρητα", όπως είχε δηλώσει στη Θεσσαλονίκη η διευθύντρια των ρώσικων αρχείων Τομιλίνα.

Τέλος, αφού για τους σοβιετικούς και έλληνες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές ο Νίκος Ζαχαριάδης "αυτοκτόνησε"(!), τι φοβούνται και κρατούν ως τώρα απόρρητο το φάκελο του Νίκου Ζαχαριάδη και η διευθύντρια των ρώσικων κρατικών Αρχείων Ν. Τομιλίνα δηλώνει ότι ο φάκελος του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη παραμένει "άκρως απόρρητος" και ότι "οι ρώσοι δεν έχουν δημοσιοποιήσει όλα όσα αφορούν το Νίκο Ζαχαριάδη και κυρίως τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες θανάτου του"; Προφανώς δεν μπορούν να καλύψουν το έγκλημα της δολοφονίας του ηγέτη του ΚΚΕ παρόλο που από τότε πέρασαν τρεις δεκαετίες.


Στο "Ριζοσπάστη" (27.3.2003) είχε αρχικά ανακοινωθεί ότι στην παρουσίαση του βιβλίου θα παρευρεθεί αντιπροσωπεία του "Κ"ΚΕ με επικεφαλής την Α. Παπαρήγα. Όμως τελικά παραβρέθηκε μόνο η Παπαρήγα χωρίς αντιπροσωπεία του "Κ"ΚΕ, η οποία μετά από λίγο, με πρόσχημα το Κυπριακό, αποχώρησε από την αίθουσα. Υπήρχαν, βέβαια, διασκορπισμένα στην αίθουσα στελέχη του "Κ"ΚΕ, αλλά όχι σαν συγκροτημένη αντιπροσωπεία.

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του "Κ"ΚΕ, πιθανολογώντας τη συμμετοχή παλιών κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών, μετά από "ωριμότερη" σκέψη άλλαξαν γνώμη, γιατί αν παρευρίσκονταν αντιπροσωπεία του "Κ"ΚΕ δεν θα μπορούσε να βρει οποιοδήποτε πρόσχημα για να αποχωρήσει και επομένως θα ήταν υποχρεωμένη να παρευρεθεί στη συζήτηση-αντιπαράθεση που ακολούθησε για το Νίκο Ζαχαριάδη, την οποία προφανώς δεν αποτόλμησε, γιατί μια τέτοια αντιπαράθεση γνωρίζει καλά ότι θα την έφερνε πολιτικά σε πάρα πολύ δύσκολη θέση και 9α την ξεσκέπαζε στα μάτια των παρευρισκομένων. Γι" αυτό και την απέφυγε.

 


 Βαγγέλης Γκονέζος

Στις 17 του Μάη συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που έπαψε να χτυπά η καρδιά του επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή συντρόφου μας Βαγγέλη Γκονέζου -μαχητικού αντιπάλου και πολέμιου του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Ο Βαγγέλης Γκονέζος πήρε μέρος στον πόλεμο κατά των ιταλών επιδρομέων, στην ένοπλη πάλη του λαού μας κατά των ιταλο-γερμανών φασιστών κατακτητών και στην πάλη του ηρωικού ΔΣΕ κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ντόπιου μοναρχοφασισμού.

Στη μνήμη του ο γιός του προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 20 ευρώ.


Να απελευθερωθεί ο κούρδος αντιφασίστας Σινάν Μποζκούρτ - "Ταϊλάν"

Την πρώτη Απρίλη συνελήφθηκε από την αστυνομία στην Κομοτηνή ο αγωνιστής κούρδος αντιφασίστας Σινάν Μποζκούρτ «Ταϊλάν», με την κατηγορία ότι ανήκει σε «τρομοκρατική Οργάνωση».

Ο λαός μας όμως γνωρίζει ότι ο «Ταϊλάν» δεν είναι τρομοκράτης, αλλά ένας αγωνιστής αντιφασίστας που χρόνια τώρα αγωνίζεται ενάντια στο στρατιωτικό-φασιστικό καθεστώς της Άγκυρας και για την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων σε Τουρκία και Κουρδιστάν.

Ο κούρδος αντιφασίστας έχει γερμανική υπηκοότητα και γερμανικές αρχές τον βάφτισαν «τρομοκράτη» στα πλαίσια της «συνθήκης Σένγκεν» και του ευρωτρομονόμου και ζητούν την έκδοσή του στη Γερμανία. Ο Σινάν Μποζκούρτ δεν είναι τρομοκράτης όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν το ελληνικό υπουργείο Δημόσιας Τάξης και οι γερμανικές αρχές. Έχει γεννηθεί στη Γερμανία, έχει γερμανική υπηκοότητα και τα τελευταία 6 χρόνια ζει στην Ελλάδα, παίρνοντας δραστήρια μέρος στις κινητοποιήσεις για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στην Τουρκία.

Απαίτηση του ελληνικού λαού είναι να αφεθεί ελεύθερος και να μην εκδοθεί στη Γερμανία.

 

 Οικονομικές ενισχύσεις - Συνδρομές

Δαμιανάκος Δημ. 25,00 Μ.Τ. 30,00
Γκαβέλας Γιάννης 100,00 Ν.Κ. 50,00
Ζαχάρης Μ. 20,00 Ε.Κ. 20,00
Ροζάκης Ντίνος 10,00 Β.Κ. 60,00
Κατσιάπας Λ. 20,00    

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο "άγιος" Χριστόδουλος "ηρωικά μαχόμενος" στα κυβερνητικά και πατριαρχικά χαρακώματα

Νίκος Ζαχαριάδης 101 χρόνια από τη γέννησή του (27 Απρίλη 1903)

Το κυπριακό πρόβλημα και το ιμπεριαλιστικό ψευτοδίλλημα "ΟΧΙ" - "ΝΑΙ" στο σχέδιο "Ανάν"

Εκλογές 7 Μάρτη: επικίνδυνη δεξιά στροφή

Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη (επέμβαση του ΚΚΣΕ στο ΚΚΕ)
Παρέμβαση της "ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55" στην παρουσίαση του βιβλίου

Βαγγέλης Γκονέζος

Να απελευθερωθεί ο κούρδος αντιφασίστας Σινάν Μποζκούρτ - "Ταϊλάν"


Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55