Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

\

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 181 1-15/5/2004Αρ. Φύλ. 181 1-15 Μάη 2004
Ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων

Έξω η Ελλάδα από την ιμπεριαλιστική ΕΕ και το ΝΑΤΟ
Ευρωεκλογές: ΑΠΟΧΗ

Στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του περασμένου αιώνα ο Λένιν αναφερόμενος στο «σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» (23 Αυγούστου 1915) έγραφε: «Από την άποψη των οικονομικών ορών τον ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και του μοιράσματος του κόσμου από τις «προηγμένες» και «πολιτισμένες» αποικιακές δυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είναι είτε απραγματοποίητες, είτε αντιδραστικές».

Σ' άλλο σημείο συνεχίζει: «Φυσικά είναι δυνατές προσωρινές συμμαχίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ' αυτή την έννοια μπορούν να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σαν συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών... με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη».

Σήμερα οι «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» είναι ήδη εν μέρει πραγματικότητα με τη μορφή της ιμπεριαλιστικής ΕΕ των «25» χωρών-μελών της, κάτω, βέβαια, απ' την ισχυρή οικονομικο-πολιτική κυριαρχία και τον έλεγχο των μεγάλων ευρωπαϊκών μονοπωλίων, σε πρώτη γραμμή των γερμανικών.

Είναι μόνο εν μέρει πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή: πρώτο, η προς ενοποίηση πορεία συνεχίζεται μέσα από αντιθέσεις, με πίσω-μπρος βήματα, και δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί σ' όλα τα επίπεδα (σύνταγμα, εξωτερική πολιτική, στρατός, κλπ.) και δεύτερο, η ΕΕ σπαράσσεται πρώτα-πρώτα απ' τις αντιθέσεις μεταξύ των κυρίαρχων σ' αυτή μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Γερμανίας- Γαλλίας-Αγγλίας, κλπ.), αλλά κι' εκείνες μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών και των εξαρτημένων απ' αυτές αδύνατα αναπτυγμένων ή υπανάπτυκτων καπιταλιστικών χωρών.

Οι αντιθέσεις τόσο μεταξύ των ισχυρότερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όσο και αυτών των δυνάμεων με τις εξαρτημένες χώρες εκδηλώνονται σε σειρά ζητήματα: οικονομικά-πολιτικά-στρατιωτικά-εξωτερικής πολιτικής.

Επιπλέον οι προσπάθειες παραπέρα ενοποίησης των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης - ο' αντιπαράθεση με τις άλλες μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής μας και πρώτα απ' όλα με τις ΗΠΑ - υπονομεύονται ευθέως από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σ' όλα τα επίπεδα, ο οποίος, εκτός των άλλων, επιδιώκει τη διείσδυση σ' ορισμένες απ' αυτές: οικονομικά-πολιτικά- στρατιωτικά.

Χαρακτηριστικότερη περίπτωση σύγκρουσης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων είναι εκείνη του Ιράκ που έδειξε με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο τόσο την παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ΕΕ-ΗΠΑ - λόγω των συγκρουόμενων συμφερόντων -όσο και μεταξύ των χωρών-μελών της ΕΕ, μερικές απ' τις οποίες στήριξαν ευθέως τα φιλοπόλεμα επιθετικά επεκτατικά σχέδια των αμερικανών ιμπεριαλιστών στο Ιράκ με πρώτες τις Βρετανία, Ιταλία, Ισπανία, κλπ., οι οποίες απέστειλαν και διατηρούν ακόμα στρατεύματα στο Ιράκ (θα αποσυρθούν μόνο τα ισπανικά από τη νέα κυβέρνηση των σοσιαλιστών του Θαπατέρο).

Η σημερινή ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ήδη είχε επισημάνει ο Λένιν ένα σχεδόν αιώνα πριν, είναι μια «αντιδραστική» ένωση καπιταλιστικών κρατών, η οποία στρέφεται ενάντια στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό και την προλεταριακή επανάσταση και συνάμα βρίσκεται σε οξύτατο ανταγωνισμό με τις άλλες μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής, την εξαγωγή εμπορευμάτων και κεφαλαίων, τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών άλλων χωρών - ξαναμοίρασμα που «περνάει» υποχρεωτικά και αναπόφευκτα μέσα από ιμπεριαλιστικούς πολέμους, όπως οι πρόσφατοι σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ.

Οι αποφάσεις στην ΕΕ δεν παίρνονται στο Ευρωκοινοβούλιο (= έχει διακοσμητικό χαρακτήρα), αλλά από τα ισχυρά μονοπώλια και αυτά είναι που καθορίζουν και την οικονομική πολιτική των κρατών-μελών της - πολιτική που στρέφεται κατά της εργατικής τάξης με την ένταση της εκμετάλλευσης για αύξηση των κερδών των μονοπωλίων, την εκμηδένιση των κατακτήσεων της, την παραπέρα άνοδο της μαζικής ανεργίας, κλπ. που όλα μαζί οδηγούν στην πτώση του βιοτικού της επιπέδου, τη χειροτέρευση της κατάστασης της και την απόλυτη εξαθλίωση της και συνάμα στο βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής με τη συνθήκη Σένγκεν, το δυνάμωμα των κατασταλτικών μηχανισμών, την ψήφιση «τρομονόμων» και διάφορων άλλων φασιστικών νόμων που περιορίζουν δραστικά τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων.

Τώρα τα ευρωπαϊκά μονοπώλια ετοιμάζονται να επιβάλλουν ένα αντιδραστικό Σύνταγμα σ' όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ - ένα Σύνταγμα που θα διασφαλίζει και θα υπερασπίζει τα συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών μονοπωλίων, θα στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς των χωρών της και επιπλέον θα αποτελεί σοβαρό εμπόδιο για όποια χώρα αποφασίσει να αποχωρήσει απ' την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σκοπός του Συντάγματος είναι ακόμα να αποτελέσει το θεμέλιο της εγκαθίδρυσης μιας ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης που θα ανταγωνίζεται με τις άλλες μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής μας, και πρώτα απ' όλα με τις ΗΠΑ, ανταγωνισμός που απαιτεί τη συγκρότηση ευρωπαϊκού στρατού και την παραπέρα στρατιωτικοποιήση της οικονομίας των κρατών μελών της, την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών σε βάρος βέβαια των δαπανών για την παιδεία, υγεία, κλπ.

Η εργατική τάξη και οι κομμουνιστές πρέπει να αντιταχθούν στο αντιδραστικό αστικό Σύνταγμα και στον ευρωπαϊκό στρατό και δεν πρέπει να βοηθήσουν στην ενίσχυση και ισχυροποίηση των όποιων θεσμών της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όσον αφορά τέλος τη σχέση της Ελλάδας με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες στα πλαίσια της ΕΕ, αυτή είναι μια σχέση εξάρτησης και υποταγής προς όφελος των συμφερόντων των μεγάλων ευρωπαϊκών μονοπωλίων και της πολιτικής τους, που η αποχώρηση της απ' αυτόν τον φιλοπόλεμο ιμπεριαλιστικό συνασπισμό αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για την απαλλαγή της απ' τα ιμπεριαλιστικά δεσμά.

Τις συνέπειες αυτής της εξάρτησης, πέρα από τ' άλλα, και της εφαρμογής της πολιτικής των ευρωπαϊκών μονοπωλίων πληρώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι και οι αγρότες της χώρας μας με την εκμηδένιση των κατακτήσεών τους, την αύξηση της μαζικής ανεργίας και το ξεκλήρισμα της αγροτιάς που οδηγεί να πυκνώνουν καθημερινά οι στρατιές των ανέργων.

Η εργατική τάξη και ο λαός μας πρέπει να δυναμώσουν την πάλη τους όχι μόνο κατά των αρνητικών συνεπειών της αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης πολιτικής των μονοπωλίων της ΕΕ αλλά και να αντιταχθούν στην ενίσχυση και ισχυροποίηση των θεσμών της και να δυναμώσουν την πάλη για την αποχώρηση της Ελλάδας απ' το «λάκκο των λεόντων» των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, πάλη που υποβοηθά η ΑΠΟΧΗ απ' τις επικείμενες ευρωεκλογές.


Ναζιστικές θηριωδίες των αμερικανών ιμπεριαλιστών στο Ιράκ

Πρωτάκουστα βασανιστήρια φρίκης στις φυλακές Αμπού Γκραϊμπ

Ο αγώνας του ανυπότακτου καν γενναίου ιρακινού λαού κατά των κατακτητικών στρατευμάτων συνεχίζεται καθημερινά και παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι μάχες μαίνονται σφοδρές σε διάφορες πόλεις της χώρας και ιδιαίτερα στις Φαλούτζα και Νατζάφ («Μέκκα των σΐίτών»), στην οποία είναι οχυρωμένος ο ηγέτης των σιϊτών (αποτελούν το 60% του πληθυσμού) Μοκτάντα Αλ Σάντρ, που ύψωσε το ανάστημα του όταν ο διοικητής των κατοχικών δυνάμεων, Πωλ Μπρέμερ, προχώρησε (μέσα Μάρτη) στο κλείσιμο της εφημερίδας των σιϊτών «Αλ Χάουζα».

Τα κατακτητικά στρατεύματα δολοφονούν αδιάκριτα καθημερινά αμάχους και ισοπεδώνουν ολόκληρα τετράγωνα κατοικημένων περιοχών του Ιράκ. Το δολοφονικό πρόσωπο των κατακτητών αποκαλύπτεται σ' όλο του το «μεγαλείο» μπροστά στα μάτια του

ιρακινού λαού και όλων των λαών του κόσμου.

Όμως οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, παρά την πρωτοφανή βία που έχει μετατρέψει ολόκληρο το Ιράκ σε κόλαση θανάτου, δεν μπορούν να κάμψουν την αντίσταση του σκλαβωμένου αυτού λαού που μάχεται για τη

λευτεριά του και την απελευθέρωση της πατρίδας του.

Γι' αυτό δίπλα στην ένοπλη δολοφονική βία, εφαρμόζουν και τη βία πρωτάκουστων αχαρακτήριστων βασανιστηρίων σε βάρος ιρακινών αγωνιστών, βασανιστήρια που αποσκοπούν όχι απλά και μόνο στη σωματική αναπηρία και τη φυσική εξόντωση τους αλλά κυρίως, και πρώτα απ' όλα, στον εξευτελισμό των αγωνιστών και την καταρράκωση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι ισχυρισμοί των ιθυνόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ότι δεν «γνώριζαν»(!) τίποτε για τα βασανιστήρια είναι γελοίοι, ανυπόστατοι και προκλητικοί, γιατί οι ίδιοι είναι εμπνευστές-επινοητές αυτών των βασανιστηρίων, και γιατί επιπλέον οι ίδιοι έδωσαν τις εντολές στα υπάνθρωπα ενεργούμενα τους, τα κτήνη-εκτελεστές, όχι μόνο να τα εφαρμόσουν σε πλατιά κλίμακα σε βάρος των ιρακινών αγωνιστών αλλά και να ποζάρουν χαμογελαστά - πρωτοφανής σαδιστική συμπεριφορά - μπροστά στα εξουθενωμένα, ανυπεράσπιστα και ταπεινωμένα θύματα τους, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, μεταξύ των οποίων και η 2Ιχρονη νεαρή στρατιωτίνα-κτήνος που ακούει στο όνομα Λίντι Ιγκλάντ.

Οι ψευδείς ισχυρισμοί των εκπροσώπων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διαψεύδονται ακόμα τόσο απ' τη Διεθνή Αμνηστία όσο και απ' τον Ερυθρό Σταυρό.

Η εκπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού, Αντονέλα Νοτάρι, σε συνέντευξη της στη «Μοντ» δήλωσε ότι η κατάσταση στη φυλακή Αμπού Γκράϊμπ είναι χειρότερη απ' αυτή που καταγράφεται στις φωτογραφίες με τα βασανιστήρια: «οι φωτογραφίες ασφαλώς σοκάρουν, όμως οι δικές μας εκθέσεις είναι χειρότερες»· Ο Ερυθρός Σταυρός «δε χρειάζεται

φωτογραφίες για να μάθει τι συμβαίνει στη φυλακή Αμπού Γκράϊμπ». Η Νοτάρι αναφέρει ακόμα ότι ο Ερυθρός Σταυρός, «που ξέρει την αλήθεια για το συμβαίνει σε όλες τις φυλακές του κόσμου» γνωρίζει ότι «η αλήθεια για τη φυλακή Αμπού Γκράϊμπ είναι σοκαριστική» και γι' αυτό έχει εκφράσει τον αποτροπιασμό του στους αμερικανούς («Ελευθεροτυπία» 6.5.2004, σελ. 14).

Η γενική Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, Ιρεν Καν, σε συνέντευξη της στον συντάκτη του «Global Viewpoint» αναφέρει ότι η Διεθνής Αμνηστία είχε πριν ένα χρόνο ενημερώσει τις ΗΠΑ για τα βασανιστήρια: «Κάνουμε έρευνα στο Ιράκ εδώ κι έναν χρόνο. Πέρσι, στο διάστημα μεταξύ Απριλίου και Ιου— λίου, είχαμε έναν αριθμό καταγγελιών για βασανισμούς στη φυλακή Αμπού Γκράιμπ και στο Καμπ Κρόπερ, που στη συνέχεια έκλεισε. Συγκεντρώσαμε αυτές τις πληροφορίες από πολλές συνεντεύξεις ανθρώπων που είχαν κρατηθεί εκεί. Οι συνεντεύξεις έδειξαν ένα σταθερό μοτίβο στέρησης ύπνου, ταπείνωσης και κακομεταχείρισης, όπως αυτή που φαίνεται στις πρόσφατες φωτογραφίες. Προφανώς δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά.

Τον Ιούλιο έγραψα στον πολιτικό διοικητή του Ιράκ, Πολ Μπρέμερ, εφιστώντας την προσοχή του στους ισχυρισμούς περί βασανιστηρίων. Μας είπαν ότι ο αμερικανικός στρατός είχε εξετάσει αυτές τις περιπτώσεις και δεν υπήρχε τίποτα. Αυτό δεν μας εμπνέει μεγάλη εμπιστοσύνη για τη διοίκηση και την τρέχουσα έρευνα. Είναι ντροπή που λαμβάνονται μέτρα μόνο τώρα, που οι φωτογραφίες έχουν δημοσιευθεί. Αυτό δείχνει αδιαφορία για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου από τους Αμερικανούς στρατιώτες».

Η εφιαλτική φρίκη και το σοκ που προκάλεσαν και εξακολουθούν να προκαλούν οι ελάχιστες αλλά πολύ χαρακτηριστικές αποτροπιαστικές εικόνες των βασανισμένων και οι πρωτάκουστες αγριότητες που είδαν το φως της δημοσιότητας, είναι ένα πολύ μικρό, ελάχιστο δείγμα για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο Ιράκ. Ταυτόχρονα δίνουν το μέγεθος της διαστροφής των εμπνευστών και επινοητών αυτών των κτηνωδών βασανιστηρίων και ναζιστικών θηριωδιών. Μαρτυρούν επιπλέον τον κτηνώδη εκφυλισμό τόσο των εμπνευστών όσο και των εκτελεστών, οργάνων τους βασανιστών, υπάνθρωπων κτηνών που προσβάλουν με τον πλέον βάναυσο και αχαρακτήριστο τρόπο το «ανθρώπινο είδος» στην ιστορική του διαδρομή, γέννημα-θρέμμα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος και της άρχουσας αντιδραστικής αστικής τάξης της μεγαλύτερης και επιθετικότερης ιμπεριαλιστικής δύναμης του 21ου αιώνα, των ΗΠΑ.

Οι ελάχιστες εικόνες φρίκης τέτοιων αχαρακτήριστων βασανιστηρίων δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις βασανιστηρίων αλλά για ολόκληρο και καλά μελετημένο σύστημα

βασανιστηρίων που οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές εφαρμόζουν σε διάφορες χώρες που καταλαμβάνουν ή πρόκειται να καταλάβουν, ελπίζοντας έτσι να τρομοκρατήσουν τους λαούς, να «σπάσουν» την αντίσταση τους και να αποτρέψουν τη γενίκευση της πάλης ενάντια τους. Ανάλογα βασανιστήρια εφαρμόζονται σίγουρα στο Αφγανιστάν και στο ναζιστικό στρατόπεδο του Γκουαντανάμο, βασανιστήρια που ανάλογα δεν τόλμησαν να επινοήσουν ούτε οι ναζιφασίστες της χιτλερικής Γερμανίας. Τα επινόησαν όμως οι Μπους-Ράμσφελτ.

Οι πρωτάκουστες αγριότητες στο μεσαιωνικό κολαστήρι των φυλακών Αμπού Γκράϊμπ, η πρωτοφανής βαρβαρότητα των μεθόδων ταπείνωσης και εξανδραποδισμού των κρατουμένων, όπως αυτές εκφράζονται στις σκηνές φρίκης από τα βασανιστήρια αποκαλύπτουν το φρικαλέο κτηνώδες πρόσωπο των διαβόητων «απελευθερωτών»(!) του ιρακινού λαού αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Τα αχαρακτήριστα αυτά βασανιστήρια, που ξεσήκωσαν δικαιολογημένα θύελλα οργής-αγανάκτησης και παγκόσμια κατακραυγή, δείχνουν με τον πιο χειροπιαστό τρόπο ότι το ιστορικά ξεπερασμένο και σάπιο καπιταλιστικό σύστημα όσο περισσότερο γεράζει τόσο η βαρβαρότητα του αποχτά ασύλληπτες διαστάσεις και πρωτόγνωρα εκφυλιστικά χαρακτηριστικά, τέτοια που ποτέ ως τα σήμερα δεν γνώρισε στην ιστορία της η ανθρωπότητα, γεννά και διαμορφώνει πωρωμένους βασανιστές-τέρατα σαδισμού ικανούς για όλα (βασανισμούς, δολοφονίες, κλπ.) μα ακόμα «ικανούς» να γελούν, λοιδορώντας τα ανυπεράσπιστα θύματα τους, μπροστά στο φωτογραφικό φακό.


Καρλ Μαρξ

186 χρόνια από τη γέννησή του

Στις 5 Μάη συμπληρώθηκαν 186 από τη γέννηση (5 Μάη 1818) του Καρλ Μαρξ, θεμελιωτή του επιστημονικού κομμουνισμού


9 Μάη 1945

Μέρα της συντριβής του χιτλεροφασισμού και της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών, με οδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν


Κριτική της πολιτικής οικονομίας

Πρόλογος (απόσπασμα)

Καρλ Μαρξ

Η πρώτη εργασία που έκανα για τη λύση των αμφιβολιών που με κατέτρωγαν ήταν μια κριτική αναθεώρηση της φιλοσοφίας του Δικαίου του Χέγκελ, μια εργασία, που η εισαγωγή της δημοσιεύτηκε στα Γερμανο-γαλλικά χρονικά" που εκδόθηκαν το 1844 στο Παρίσι. Η ερευνά μου κατάληξε στο συμπέρασμα ότι τόσο οι νομικές σχέσεις όσο και οι κρατικές μορφές δε μπορούν να κατανοηθούν ούτε απ' αυτές τις ίδιες ούτε από τη λεγόμενη γενική εξέλιξη του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά ότι αντίθετα είναι ριζωμένες μέσα στις υλικές συνθήκες ζωής, που στο σύνολο τους ο Χέγκελ τις συνοψίζει, σύμφωνα με τη μέθοδο των άγγλων και των γάλλων του 18ου αιώνα, με την ονομασία "αστική κοινωνία", ότι λοιπόν η ανατομία της αστικής κοινωνίας πρέπει να αναζητηθεί στην πολιτική οικονομία. Την εξερεύνηση τους, που την άρχισα στο Παρίσι, τη συνέχισα στις Βρυξέλλες, όπου μετανάστευσα εξαιτίας μιας διαταγής για απέλαση μου του κυρίου Γκιζό. Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο κατάληξα, και που όταν πια το είχα αποχτήσει, χρησίμευε σαν οδηγός στις μελέτες μου, μπορεί να διατυπωθεί σύντομα ως εξής: Στην κοινωνική παραγωγή της ζωής τους, οι άνθρωποι έρχονται σε καθορισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες από τη θέληση τους σχέσεις, σε παραγωγικές σχέσεις που αντιστοιχούν σε μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών τους δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών σχέσεων αποτελεί την οικονομική διάρθρωση της κοινωνίας, την πραγματική βάση, που πάνω της υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν ορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει την κοινωνική, πολιτική και πνευματική πορεία (προτσές) της ζωής γενικά. Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει το είναι τους, μα αντίθετα το κοινωνικό είναι τους καθορίζει τη συνείδηση τους. Σε μια ορισμένη βαθμίδα της εξέλιξης τους, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις ή - πράγμα που αποτελεί μονάχα τη νομική γι' αυτό έκφραση - με τις σχέσεις ιδιοχτησίας, μέσα στις οποίες είχαν κινηθεί ως τώρα. Από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται σε δεσμά τους. Τότε έρχεται μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Με την αλλαγή της οικονομικής βάσης ανατρέπεται αργότερα ή γοργότερα, ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα. Όταν εξετάζουμε τέτοιες ανατροπές, πρέπει να κάνουμε πάντα τη διάκριση ανάμεσα στην υλική ανατροπή στους οικονομικούς όρους της παραγωγής, που μπορούμε να τους διαπιστώσουμε με ακρίβεια φυσικών επιστημών, και στις νομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές, κοντολογής τις ιδεολογικές, μορφές, μέσα στις οποίες οι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτή την σύγκρουση και παλεύουν ως τη λύση της. Όσο λίγο μπορούμε να κρίνουμε ένα άτομο από τη γνώμη που έχει το ίδιο για τον εαυτό του, άλλο τόσο μπορούμε να κρίνουμε μια τέτοια εποχή ανατροπής από τη συνείδηση της, μάλλον πρέπει να εξηγήσουμε τη συνείδηση αυτή απ' τις αντιφάσεις της υλικής ζωής, απ' τη σύγκρουση που υπάρχει ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και στις παραγωγικές σχέσεις. Ένας κοινωνικός σχηματισμός ποτέ δεν εξαφανίζεται προτού αναπτυχθούν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, που μπορεί να χωρέσει, και νέες, ανώτερες παραγωγικές σχέσεις ποτέ δεν εμφανίζονται, προτού ωριμάσουν οι υλικοί όροι της ύπαρξης τους μέσα στους κόλπους της ίδιας της παλιάς κοινωνίας. Γι αυτό η ανθρωπότητα βάζει πάντα μπροστά της μόνο τα καθήκοντα εκείνα που μπορεί να λύσει, γιατί με μια προσεχτικότερη εξέταση γίνεται πάντα φανερό, ότι το ίδιο το καθήκον ξεπηδάει μόνο τότε, όταν οι υλικοί όροι για τη λύση του υπάρχουν κιόλας ή τουλάχιστο βρίσκονται στην πορεία του γίγνεσθαι. Σε γενικές γραμμές μπορούν, ο ασιατικός, ο αρχαίος, ο φεουδαρχικός και ο σύγχρονος αστικός τρόπος παραγωγής να χαρακτηρισθούν σαν προοδευτικές εποχές του οικονομικού κοινωνικού σχηματισμού. Οι αστικές παραγωγικές σχέσεις είναι η τελευταία ανταγωνιστική μορφή του κοινωνικού προτσές της παραγωγής, ανταγωνιστική όχι με την έννοια του ατομικού ανταγωνισμού, αλλά ενός ανταγωνισμού που ξεπηδά από τους κοινωνικούς όρους ζωής των ατόμων, οι παραγωγικές δυνάμεις όμως που αναπτύσσονται στους κόλπους της αστικής κοινωνίας δημιουργούν ταυτόχρονα τους υλικούς όρους για τη λύση αυτού του ανταγωνισμού. Μαζί μ' αυτό τον κοινωνικό σχηματισμό κλείνει επομένως η προϊστορία της ανθρώπινης κοινωνίας.


Γιώργος Σελιτσανιώτης - ο αγαπητός και πάντα αισιόδοξος επαναστάτης κομμουνιστής

Στις 29 Μάρτη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που έπαψε να χτυπά η γενναία και πάντα αισιόδοξη καρδιά του επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή ζαχαριαδικού συντρόφου μας Γιώργου Σελιτσανιώτη.

Ο Γιώργος Σελιτσανιώτης γεννήθηκε το 1926 στην Καρίτσα της Λάρισας από οικογένεια αγροτική με πατριωτικές αγωνιστικές παραδόσεις.

Μεγαλωμένος και διαπαιδαγωγημένος με αυτές τις πατριωτικές παραδόσεις, όταν η χώρα μας καταλήφθηκε απ' τους ιταλο-γερμανούς φασίστες κατακτητές προσχώρησε στην αντίσταση για να παλέψει και να αγωνιστεί με το όπλο στο χέρι ενάντια στους κατακτητές. Το 1941 οργα­νώθηκε στο ΕΑΜ και το 1942 κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ Θεσσαλίας. Αγωνίστηκε απ' τις γραμμές του και πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά των κατακτητών. Την ίδια περίοδο οργανώθηκε στο ηρωικό επαναστατικό μας Κόμμα, το ΚΚΕ.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους κατακτητές και την υπογραφή των προδοτικών συμφωνιών Λιβάνου-Γκαζέρτας-Βάρκιζας απ' την τότε ηγεσία και τον πράκτορα της Ιντέλιντζενς Σέρβις Γ. Σιάντο, που ξεπούλησε το μεγαλειώδες κίνημα στους άγγλους ιμπερια­λιστές, κυνηγήθηκε, όπως και χιλιάδες άλλοι αντιφασίστες και κομμουνιστές, απ' τη μοναρχοφασιστική αντίδραση και τους συνεργάτες των κατακτητών δοσίλογους.

Το 1946, ακολουθώντας την επαναστατική γραμμή-απόφαση της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) και το νέο εγερτήριο σάλπισμα του Κόμματος, ξαναβγαίνει απ' τους πρώτους στο βουνό για να πολεμήσει μέσα απ' τις γραμμές του ένδοξου ΔΣΕ - καθοδηγούμενο απ' το ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη -τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες το 1948-49 στο Γράμμο, όπου τραυματίστηκε, και στο Βίτσι. Για την πολεμική του δράση ονομάστηκε ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ. Στη μάχη της Έδεσσας τραυματίστηκε βαριά, χάνοντας το ένα του πόδι.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στην τότε φιλόξενη Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας, όπου δούλεψε και παντρεύτηκε τη συντρόφισσα Κατίνα, συντρόφισσα της ζωής και της πάλης στις επόμενες ως το θάνατο του δεκαετίες. Στη Ρουμανία πήγε νέος, 23 χρονών, και έζησε αναγκαστικά σ' αυτή, διωγμένος απ' τους μοναρχοφασίστες, 40 ολόκληρα χρόνια. Στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας έζησε τα πρώτα δύσκολα μεταπολεμικά, φιλόξενα για τους έλληνες αντάρτες, μα και ηρωικά χρόνια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σ' αυτή και συνάμα τα χειρότερα, εκείνα, μετά το '56, χρόνια του ρεβιζιονιστικού πισωγυρίσματος: χρόνια διώξεων των επαναστατών ελλήνων κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών και χρόνια παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Ρουμανία. Ως το 1956 παίρνοντας δραστήρια μέρος στην κομματική ζωή, υπεράσπισε πάντα την επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, και εκείνη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος με καθοδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν.

Με την επιδρομή της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής ομάδας στο ΚΚΕ, στα χρόνια 1955-56, καταδίκασε απ' την πρώτη στιγμή αποφασιστικά την επέμβαση στα εσωτερικά του ΚΚΕ, στάθηκε αταλάντευτα στο πλευρό της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη και υπεράσπισε την επαναστατική γραμμή του Κόμματος. Αντιτάχθηκε, απόρριψε και καταπολέμησε την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου (Φλεβάρης 1956) του χρουστσοφικού ΚΚΣΕ - γραμμή διαιώνισης του καπιταλισμού στις καπιταλιστικές χώρες («ειρηνικός δρόμος», κλπ.) και κατεδάφισης του σοσιαλισμού-παλινόρθωσης του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες - και τη μεταφορά της στο ΚΚΕ με την πραξικοπηματική παρασυναγωγή των χρουστσοφικών που βαφτίστηκε «6η Ολομέλεια του ΚΚΕ» (Μάρτης 1956).

Διώχθηκε απ' τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, όπως και χιλιάδες άλλοι έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικοί, απ' τους διορισμένους στην ηγεσία του οπορτουνιστικού πλέον «Κ»ΚΕ, ενωμένους στην αρχή και μετά το '68 διασπασμένους, δεξιούς οπορτουνιστές της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Τσολάκη-Φλωράκη, κλπ.

Στις μετά το '56 δεκαετίες υπεράσπισε πάντα, σ' αντιπαράθεση με το προδοτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, την κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, και τους Στάλιν-Ζαχαριάδη που δέχονταν τα πυρά και τις συκοφαντικές επινοήσεις των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1989 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Και την τελευταία 10ετία που έζησε στην πατρίδα βρέθηκε πάντα σταθερά στις γραμμές των επαναστατών κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών, υπεράσπισε με συνέπεια τις επαναστατικές Αρχές του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού, την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού καθώς και τις επαναστατικές παραδόσεις και αγώνες του ελληνικού και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της ένδοξης σταλινικής εποχής.

Ο σύντροφος Γιώργος Σελιτσανιώτης σαν κομμουνιστής, διαμορφωμένος στην ένδοξη σταλινική περίοδο και εκείνη του ΚΚΕ 1918-55 και σφυρηλατημένος μέσα στις σκληρές συνθήκες και τη φωτιά της ένοπλης πάλης, διακρίνονταν για την αταλάντευτη στάση, τη σταθερότητα και τη συνεπεία του στις επαναστατικές Αρχές και την απέραντη αφοσίωση του στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα. Καλός γνώστης του μαρξισμού πετύχαινε να τον υπερασπίζει με επιδέξιο και επιχειρηματολογημένο τρόπο. Υπήρξε αδιάλλακτος αντίπαλος και αυστηρός μαχητικός πολέμιος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και των διαφόρων άλλων οπορτουνιστικών ρευμάτων. Ήταν ένας τίμιος επαναστάτης, ανοιχτός και ειλικρινής, σεμνός και ευγενικός που κέρδιζε με τις αρετές, την ορθή στάση του και τη σωστή του συμπεριφορά γρήγορα την εμπιστοσύνη, το σεβασμό και τη φιλία των αγωνιστών. Διακρίνονταν πάνω απ' όλα, παρά τα μακροχρόνια προβλήματα υγείας του, για την αξιοθαύμαστη αισιοδοξία του: ήταν ένας παντοτινά αισιόδοξος επαναστάτης κομμουνιστής παράδειγμα για όλους.

Όσοι τον γνώρισαν από κοντά θα θυμούνται για πάντα τον εξαίρετο σύντροφο και καλό φίλο, τον ευγενικό και αισιόδοξο επαναστάτη που παρόλο που είχε τα περισσότερα απ' όλους προβλήματα, ήταν αυτός που έκανε κουράγιο και έδινε θάρρος σ' όλους.


Στον αγωνιστή Γιώργο Σελιτσανιώτη

Γιώργο εκεί που βρίσκεσαι
παιδί της Ρωμιοσύνης
σε όλους τους αγωνιστές
χαιρετισμούς να δίνεις.

Δε βρίσκω λόγια να σου πω
φτωχά πολύ τα λόγια
τραγούδια σου αξίζουνε
και όχι μοιρολόγια.

Αιώνες ψηλά θα στέκεσαι
σ' αγωνιστών λημέρι.
Γιώργο ψυχή αθάνατη
να λάμπεις σαν αστέρι.

Βαγγέλης Ηλίας


Ισπανία

Αποχωρούν οι στρατιώτες της από το Ιράκ

Με την ήττα του μοναρχοφασιστικού κόμματος του Αθνάρ στις τελευταίες εκλογές, αδελφού κόμματος της ΝΔ, άνοιξε ο δρόμος για την αποχώρηση των ισπανών στρατιωτών από το Ιράκ.

Ο μοναρχοφασίστας Αθνάρ, που ήρθε στη χώρα μας λίγες μέρες πριν τις εκλογές για να βοηθήσει στην εκλογική νίκη του φίλο του Κ. Καραμανλή, υπήρξε απ' τους πιο φανατικούς υπερασπιστές της φιλοπόλεμης έξαλλης τυχοδιωκτικής πολιτικής των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και επιπλέον ήταν από τους πρώτους που είχαν αποστείλει στο Ιράκ στρατιώτες (1.432), παρά την αντίθεση και τις μαζικές, κατά του πολέμου και της κατοχής του Ιράκ, διαμαρτυρίες του ισπανικού λαού.

Ο ισπανικός λαός είχε επανειλημμένα κατά την περίοδο της προετοιμασίας του πολέμου, το ξέσπασμα του αλλά και μετά εκδηλώσει την αντίθεση του με μαζικές μαχητικές και μεγαλειώδεις διαδηλώσεις τόσο κατά του πολέμου των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών όσο και κατά τη στήριξης και συμμετοχής σ' αυτόν της Ισπανίας.

Ο σημερινός νικητής και νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας, Χοσέ Λουϊς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα δεσμεύτηκε ότι σε περίπτωση νίκης του σοσιαλιστικού κόμματος στις εκλογές θα αποσύρει τους ισπανούς στρατιώτες, συγκεντρώνοντας τα πυρά και τις απειλές των αμερικανο-άγγλων και όλων όσων συμμετέχουν στην κατάληψη του.

Η νέα ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η αποχώρηση των στρατιωτών θα αρχίσει αρχές Μάη και θα διαρκέσει ως τις 30 Ιούνη.

Μετά την Ισπανία και ο πρόεδρος της Ονδούρας, Ρικάρδο Μαδούρο, έδωσε εντολή να προετοιμαστούν για αναχώρηση από το Ιράκ και οι 370 στρατιώτες που βρίσκονται εκεί.

Ο αμερικανός υπουργός των εξωτερικών ζήτησε τηλεφωνικώς "διαβεβαιώσεις πίστης" απ' τους υπουργούς των εξωτερικών των "συμμαχικών κυβερνήσεων" τις οποίες πρόθυμα έλαβε απ' τις κυβερνήσεις της Ιταλίας, Ρουμανίας, Ιαπωνίας και Αυστραλίας, ενώ η Ταϊλάνδη άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποσύρει τους στρατιώτες της από το Ιράκ.

Με την ευκαιρία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εκτίμηση του ρεβιζιονιστικού κόμματος της "Ενωμένης Αριστεράς" για το χαρακτήρα του αντιδραστικού μεγαλοαστικού κόμματος του Αθνάρ, αδελφού κόμματος της μοναρχοφασιστικής ΝΔ - που και τα δυο συμμετέχουν στο "Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα" - που θεωρεί το κόμμα του Αθνάρ ότι εκφράζει την "εθνικιστική ακροδεξιά πτέρυγα" σε σύγκριση με το χρουστσοφικό "Κ"ΚΕ που θεωρεί τη ΝΔ κόμμα "δημοκρατικό". Και σ' αυτό το ζήτημα είναι φανερό πως η ηγεσία του "Κ'ΚΕ κινείται σε πολύ δεξιότερη κατεύθυνση απ' την "Ενωμένη Αριστερά» της Ισπανίας.

Για την κυβέρνηση Αθνάρ ο ευρωβουλευτής της ισπανικής "Ενωμένης Αριστεράς" Πέδρο Μαρσέτ μιλά για "φασιστοειδείς συμπεριφορές από ένα παρελθόν που κανένας δημοκράτης πολίτης δεν μπορεί να υποφέρει" ("ΕΠΟΧΗ" 21.3.2004, σελ. 17). Και ο Κάσπαρ Γιαμαζάρες, πρόεδρος της "Ενωμένης Αριστεράς" της Ισπανίας, αναφέρει: "όλος ο λαός της Ισπανίας, από τη δεξιά ως την αριστερά, αναγνωρίζει ότι είμαστε στην πρωτοπορία του αγώνα για την ειρήνη, κατά της ακροδεξιάς πτέρυγας που εξέφραζε ο Αθνάρ και ο ξεπερασμένος εθνικισμός του" ("Η Αυγή" 21.3.2004, σελ.31).

Τέλος ας παρατηρηθεί ακόμα πως οι ισπανοί χρουστσοφικοί, όπως και οι ηγέτες του "Κ"ΚΕ, αντικαθιστούν την έννοια "φασισμός" με την έννοια "ακροδεξιά".


Αυστρία

Νέος πρόεδρος ο σοσιαλδημοκράτης Χάϊντς Φίσερ

Στις εκλογές της 25^ Απρίλη για την ανάδειξη προέδρου της Αυστρίας, νέος πρόεδρος εξελέγη, για πρώτη φορά ύστερα από 18 χρόνια, ο σοσιαλδημοκράτης Χάϊντς Φίσερ, που τον Ιούνη θα αντικαταστήσει τον Τόμας Κέστιλ του Λαϊκού Κόμματος.

Από το 1986 ως τα σήμερα εκλέγονταν συνεχώς υποψήφιος προερχόμενος απ' το αντιδραστικό μεγαλοαστικό Λαϊκό Κόμμα, ενώ από το 1918 ως το 1986 σοσιαλιστές-σοσιαλδημοκράτες.

Ο Χάϊντς Φίσερ πήρε 52,41 %, ενώ η αντίπαλος του, υπουργός των Εξωτερικών της κυβέρνησης Σιούσελ, Μπενίτα Φερέρο Βάλντερ συγκέντρωσε το 47,49 % των ψήφων.

Η σημερινή κυβέρνηση της Αυστρίας είναι κυβέρνηση συνεργασίας, για δεύτερη φορά, του αντιδραστικού Λαϊκού Κόμματος του Βόλφγκανγκ Σιούσελ με το ανοιχτά ναζι-φασιστικό κόμμα, το

"Κόμμα των Ελευθέρων", του Γιέργκ Χάϊντερ υμνητή του Χίτλερ. Έτσι στην Αυστρία αυτή τη στιγμή δεν έχουμε μόνο μια δεξιά στροφή αλλά για πρώτη φορά, μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και τη συντριβή των χιτλεροφασιστών, μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ανοιχτά, ένα κόμμα που υμνεί τον Χίτλερ και τα εγκλήματα που αυτός διέπραξε σε βάρος των ευρωπαϊκών λαών.

Η ήττα του κοινού υποψηφίου του κυβερνητικού συνασπισμού "Λαϊκού Κόμματος"-"Κόμμα των Ελευθέρων" του ναζι-φασίστα Χάϊντερ αποτελεί προφανώς προειδοποίηση-απόρριψη από το λαό της Αυστρίας της αντιδραστικής αυτής συνεργασίας, η οποία δείχνει-επιβεβαιώνει ότι η διαφορά μεταξύ των αντιδραστικών μεγαλοαστικών κομμάτων και των ανοιχτά ναζιφασιστικών κομμάτων είναι εντελώς δυσδιάκριτη ως ανύπαρκτη.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ναζιστικές θηριωδίες των αμερικανών ιμπεριαλιστών στο Ιράκ - Πρωτάκουστα βασανιστήρια φρίκης στις φυλακές Αμπού Γκραϊμπ

Καρλ Μαρξ - 186 χρόνια από τη γέννησή του

9 Μάη 1945: Μέρα της συντριβής του χιτλεροφασισμού και της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών, με οδηγητή τον Ιωσήφ Στάλιν

Καρλ Μαρξ: Κριτική της πολιτικής οικονομίας, πρόλογος (απόσπασμα)

Γιώργος Σελιτσανιώτης - ο αγαπητός και πάντα αισιόδοξος επαναστάτης κομμουνιστής

Βαγγέλης Ηλίας: Στον αγωνιστή Γιώργο Σελιτσανιώτη (ποίημα)

Ισπανία: Αποχωρούν οι στρατιώτες της από το Ιράκ

Αυστρία: Νέος πρόεδρος ο σοσιαλδημοκράτης Χάϊντς Φίσερ

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55