Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 182 15-31/5/2004Αρ. Φύλ. 182 15-31 Μάη 2004
Νέα εγκλήματα των αμερικανών ιμπεριαλιστών και των ισραηλινών φασιστών
Αποκορύφωμα βαρβαρότητας η σφαγή άμαχων γυναικών και παιδιών σε Ιράκ-Γάζα

Την ίδια μέρα (19 Μάη 2004) τα αμερικάνικα κατοχικά στρατεύματα στο Ιράκ και εκείνα της φασιστικής κυβέρνησης του Ισραήλ διέπραξαν απ’ τα στυγερότερα εγκλήματα σε βάρος του ιρακινού και παλαιστινιακού λαού, δολοφονώντας δεκάδες αμάχους, γυναίκες και παιδιά – εγκλήματα ναζιστικής έμπνευσης και αποκορύφωμα βαρβαρότητας.

Την Τετάρτη, 19 Μάη, οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές διέπραξαν ένα ακόμα αποτρόπαιο έγκλημα στο Ιράκ. Σε χωριό κοντά στα σύνορα Συρίας και Ιορδανίας που γίνονταν γάμος αμερικάνικο ελικόπτερο βομβάρδισε τους συγκεντρωμένους στο γαμήλιο γλέντι κατά τη διάρκεια της νύχτας (τοπική ώρα 02.45), σκοτώνοντας 42 άτομα, μεταξύ των οποίων, από ότι έγινε γνωστό, πολλά παιδιά (15) και γυναίκες (10).

Ο αμερικανός ταξίαρχος στο Ιράκ Μάρκ Κίμιτ δήλωσε κυνικά για το νέο έγκλημα των στρατευμάτων κατοχής, τον βομβαρδισμό του γαμήλιου γλεντιού: «Μπορεί να γινόταν κάποιου είδους γιορτή. Όμως και οι κακοί άνθρωποι γιορτάζουν. Και οι κακοί άνθρωποι κάνουν πάρτι»!!!

Στη Ραμάλα ο ναζιφασίστας Σαρόν ισοπέδωσε ολόκληρα τετράγωνα. Στη Ράφα ισραηλινά στρατιωτικά ελικόπτερα χτύπησαν με ρουκέτες ειρηνική πορεία χιλιάδων άοπλων παλαιστινίων διαδηλωτών με αφετηρία το κέντρο της και κατεύθυνση τη συνοικία προσφυγικού καταυλισμού Τελ Σουλτάν, όπου ο ισραηλινός στρατός, για δεύτερη μέρα, γκρέμιζε σπίτια, ισοπεδώνοντας την περιοχή. Αποτέλεσμα να σκοτωθούν 22 διαδηλωτές.

Το νέο έγκλημα του Σαρόν ξεσήκωσε παγκόσμια κατακραυγή. Ο βραβευμένος με το Νόμπελ λογοτεχνίας Πορτογάλος κομμουνιστής συγγραφέας Ζοζέ Σαμαράγκου δήλωσε, ότι «κανείς δεν ανησυχεί για το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει ατομική βόμβα» και σύγκρινε την περίπτωση της Ραμάλας με το Άουσβιτς, συμπληρώνοντας πως «η ευθύνη δεν βαρύνει το λαό, αλλά την ισραηλινή κυβέρνηση»: «Η Ραμάλα είναι το Άουσβιτς του σήμερα: στη Ραμάλα είδα την ανθρωπότητα ταπεινωμένη και εκμηδενισμένη όπως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί». Για να συνεχίσει: «έκαναν έναν πόλεμο στο Ιράκ για τον εντοπισμό των φερόμενων όπλων μαζικής καταστροφής. Γιατί, όμως, κανείς δεν ανησυχεί για το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει ατομική βόμβα;».

Ακόμα και ο υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Σαρόν, ο 73χρονος Ιωσήφ Λαπίντ, απ’ τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, δήλωσε: «είδα στην τηλεόραση μια ηλικιωμένη γυναίκα μέσα στα ερείπια του σπιτιού της στη Ράφα να ψάχνει τα φάρμακά της και μου θύμισε τη γιαγιά μου που εκδιώχτηκε από το σπίτι της κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος». Συνεχίζοντας προειδοποίησε: «θα μας πετάξουν έξω απ’ τον ΟΗΕ, θα παραπέμψουν τους υπεύθυνους στο δικαστήριο της Χάγης και δεν θα μας μιλά κανείς» για να καταλήξει: «φαντάζουμε σαν τέρατα στα μάτια του κόσμου».

Ο Πρεσβευτής της Παλαιστινιακής Αρχής στην Αθήνα, Μαρουάν Αμπντελχαμίντ, που, απευθυνόμενος στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες καλώντας τες να σταθούν αλληλέγγυες ώστε «να μπει φραγμός στην εφιαλτική κλιμάκωση της βίας των κατακτητών», δήλωσε: «η μετατροπή της Ράφα σε σύγχρονη Γκουέρνικα της Μέσης Ανατολής και η ταυτόχρονη ανέγερση του «Τείχους του Αίσχους» στη Δυτική Όχθη φέρνουν τη διεθνή κοινότητα και ιδιαίτερα την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώπιον ιστορικών ευθυνών».

Σχολιάζοντας το διαβόητο σχέδιο Σαρόν «απόσυρσης» του ισραηλινού στρατού από τη Γάζα σημείωσε: «θέλει να βελτιώσει την άσχημη εικόνα του... πίσω από τα πυροτεχνήματα αυτά κρύβεται μια συνειδητή και προμελετημένη εκστρατεία εθνοκάθαρσης των πιο αντιδραστικών κύκλων του σιωνισμού εναντίον των Παλαιστινίων και ο τορπιλισμός κάθε ελπίδας για αναθέρμανση της ειρηνευτικής διαδικασίας με βάση τον Οδικό Χάρτη».

Οι πρόσφατες ναζιστικής έμπνευσης και τύπου θηριωδίες των ηγετών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού Μπους-Ράμσφελτ και της φασιστικής κυβέρνησης Σαρόν σε βάρος των λαών του Ιράκ και της Παλαιστίνης, αποκαλύπτουν το εγκληματικό πρόσωπό τους και επιβεβαιώνουν εκ νέου ότι μόνο η πάλη των λαών είναι εκείνη που μπορεί να «κόψει» το δολοφονικό τους χέρι, να ματαιώσει-τερματίσει τα εγκλήματά τους.

Σήμερα οι λαοί του Ιράκ, της Παλαιστίνης και του Αφγανιστάν παλεύουν ενάντια στις μεγαλύτερες πολεμικές μηχανές της εποχής μας και ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων των άλλων λαών, μαζί και του δικού μας, γι’ αυτό έχουν ανάγκη την ενεργητική συμπαράσταση και τη μαχητική μας αλληλεγγύη.

 


Δημαγωγία και απάτη οι προεκλογικές υποσχέσεις της Νέας Δημοκρατίας
Αντιλαϊκή λαίλαπα σε εξέλιξη
Μεγάλο κύμα ακρίβειας

Οι προγραμματικές δηλώσεις του Κ. Καραμανλή παρά τους σκόπιμα ήπιους τόνους – απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία του λεγόμενου «συναινετικού κλίματος» (=διατήρηση της «ταξικής ειρήνης») – κινήθηκαν σε σαφή κατεύθυνση, εγκαινιάζοντας νέα περίοδο στην αντεργατική και αντιλαϊκή οικονομική πολιτική: πολιτική σφοδρότερων, σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, επιθέσεων του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό σ’ όλα τα επίπεδα.

Σήμερα, 3 μήνες σχεδόν μετά την εκλογική νίκη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ στις εκλογές της 7ης Μάρτη, η εργατική τάξη και ο λαός αρχίζουν σιγά-σιγά να συνειδητοποιούν ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ δεν ήταν παρά δημαγωγία και απάτη για να υφαρπάξει την ψήφο τους με σκοπό να διαχειριστεί, για την επόμενη 4ετία, καλύτερα και αποφασιστικότερα τις υποθέσεις του κεφαλαίου.

Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) έχει τώρα τη νέα κυβέρνηση που επιθυμούσε και πέτυχε τον επιδιωκόμενο σκοπό του, έχοντας την έμμεση αλλά ενεργό στήριξη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περίοδου των δυο χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ.

Οι πρώτοι απ’ όλους που βρέθηκαν αμέσως αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα και τα χοντρά προεκλογικά ψεύδη του μεγαλοαστικού κόμματος της ΝΔ ήταν οι 250.000 συμβασιούχοι, που, παραπλανημένοι από την άκρατη δημαγωγία του αντιδραστικού αυτού κόμματος, ήλπιζαν ότι θα λυθεί το πρόβλημά τους σύντομα και οι προεκλογικές υποσχέσεις για μονιμοποίησή τους θα γινόταν πράξη.

Όμως διαψεύστηκαν οι ελπίδες τους, γιατί το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος του υπουργού Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλου αφήνει ακάλυπτη τη συντριπτική πλειοψηφία των συμβασιούχων και έτσι αντί να λύσει το χρόνιο αυτό πρόβλημα θα οδηγήσει σε μαζικές απολύσεις. Ως τώρα δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα και οι εκατοντάδες χιλιάδες συμβασιούχοι, απ’ τους οποίους ίσως, ένα μικρό μέρος μελλοντικά (γίνεται λόγος για 1/6) μονιμοποιηθεί, υποχρεώνονται σε σειρά μαχητικών κινητοποιήσεων απαιτώντας να λυθεί το πρόβλημά τους και καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για αθέτηση των προεκλογικών της υποσχέσεων («Καραμανλής: μόνιμοι 230.000 συμβασιούχοι», «Καθημερινή» 3.3.2004).

Οι δεύτεροι που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις κυβερνητικές ψευτιές είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχοι που διαπιστώνουν ότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις της ΝΔ για αύξηση των συντάξεών τους δεν έχουν κανένα αντίκρισμα και επιπλέον βλέπουν οι πενιχρές συντάξεις πείνας να εξανεμίζονται σε ελάχιστες μέρες εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού, του πρωτοφανούς κύματος ακρίβειας και γενικά της ανόδου του κόστους ζωής, των μεγάλων αυξήσεων των τιμών προπαντός στα είδη διατροφής.

Οι μόνοι που πανηγυρίζουν είναι οι βιομήχανοι. Ήδη ο Κ. Καραμανλής σε ομιλία του (26 Μάη) στη γενική συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών ανακοίνωσε μείωση της φορολογίας των κερδών των βιομηχάνων, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και κίνητρα-«δώρα» για την ανάπτυξη της βιομηχανίας. Για τις πλατιές λαϊκές μάζες, παρά τις όποιες προεκλογικές φλυαρίες, σχεδιάζει αύξηση των φόρων τους.

Πέρα απ’ τα παραπάνω, προεκλογικά η ΝΔ υπόσχονταν ακόμα αύξηση του αναπτυξιακού ρυθμού της οικονομίας από 4,2% που ήταν το 2003, με βάση τα επίσημα στοιχεία, σε 5% το 2004, ενώ τώρα ανακοινώνεται ότι θα μειωθεί στο 3,7%.

Προεκλογικά υπόσχονταν μείωση της ανεργίας, τώρα τα κυβερνητικά στελέχη μιλούν-προβλέπουν έξαρση της ανεργίας μετά τους ολυμπιακούς αγώνες.

Τέλος μια άλλη προεκλογική υπόσχεση, δηλ. η δήθεν καταπολέμηση της ακρίβειας σαρώνεται σήμερα από ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας σ΄ όλη τη χώρα και από κυβερνητικής πλευράς ενισχύονται οι κερδοσκόποι, κύμα ακρίβειας πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που παρατηρήθηκε με το πέρασμα από τη δραχμή στο ευρώ.

Παρόλο που η κατάσταση της εργατικής τάξης και του λαού χειροτερεύει με ραγδαίους ρυθμούς, οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και των συνδικαλιστικών παρατάξεων ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν οργάνωσαν ως τα τώρα καμιά κινητοποίηση ενάντια στο πρωτοφανές κύμα ακρίβειας που σαρώνει απ’ άκρη σ’ άκρη τη χώρα. Μάλιστα οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες αναπτύσσουν καλές-φιλικές σχέσεις με τον υπουργό Απασχόλησης, απ’ τα γνωστά φασιστικά στελέχη της ΝΔ, Π. Παναγιωτόπουλου. Βρέθηκε σε εκδήλωση-ημερίδα του ΠΑΜΕ, ενώ αργότερα τα στελέχη του τον υποδέχτηκαν θερμά στο συνέδριο του ΕΚΑ και είχε συνάντηση-συνομιλία με τον εργατοπατέρα Γ. Μαυρίκο. Ακόμα ο υπουργός Απασχόλησης «δεν αποκλείει και την χρηματοδότηση του ΠΑΜΕ για τη «διοργάνωση ημερίδων ή την έκδοση των πρακτικών αυτής» από τα κονδύλια της Εργατικής Εστίας» («Ελευθεροτυπία» 12.5.2004, σελ. 22).

Έτσι εξηγείται η τωρινή «αδράνεια» των λαλίστατων εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ. Όσο για την αντιδραστική συνδικαλιστική παράταξη της ΔΑΚΕ (ΝΔ) περιττεύει κάθε σχολιασμός, γιατί αυτή υπερασπίζει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.


Ο ακραίος αντιζαχαριαδισμός-αντικομμουνισμός των «Φυτσιλήδων» του «Ριζοσπάστη»

Ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Βασίλης Φυτσιλής ένα απ’ τα γνωστά «λιβανιστήρια» του αποστάτη Χ. Φλωράκη («Ρ» 12.2.2004, σελ. 40 και σ’ άλλα φύλλα) είναι συνάμα και ένας από τους πιο ακραίους αντιζαχαριαδικούς. Όταν του δίνεται, έστω η παραμικρή, ευκαιρία δεν μπορεί να «συγκρατηθεί» και εκδηλώνει τον αντιζαχαριαδισμό-αντικομμουνισμό του, πότε συγκαλυμμένα και πότε ανοιχτά.

Έτσι τελευταία σε άρθρο του Β. Φυτσιλή στο «Ριζοσπάστη», μ’ αφορμή εκδήλωση αντιστασιακών στη Σπερχιάδα και με τίτλο «Στην Καλύβα του Στεφανή», διαβάζουμε: «Οι αστοί ιστοριογράφοι – ανέφερε σε άλλο σημείο ο αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ – αρέσκονται στην αόριστη και ανώδυνη γι’ αυτούς διατύπωση: όλοι οι Έλληνες έκαναν αντίσταση. Όμως, όταν, την 28η Οκτωβρίου του 1940, με την επίθεση των ιταλών του Μουσολίνι εναντίον της Ελλάδας, το ΚΚΕ καλούσε τον ελληνικό λαό να αντισταθεί στον επιδρομέα και να κάνει «σπίτι με σπίτι και καλύβα με καλύβα», ολόκληρη την Ελλάδα φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα...»!!! («Ρ» 18.5.2004, σελ. 40).

Είναι φανερό ότι ο Φυτσιλής αποσιωπά σκόπιμα το όνομα του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, νομίζοντας, ανοήτως βέβαια, πως έτσι θα το εξαφανίσει-σβήσει από την ιστορία. Αποσιωπώντας όμως το όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη εκφράζει απλά και με τον πιο χυδαίο τρόπο τον αντιζαχαριαδισμό-αντικομμουνισμό του, ξεπερνώντας ακόμα και την κυρίαρχη αντιδραστική αστική τάξη, η οποία στη συγκεκριμένη παραπάνω περίπτωση, δηλ. το ανοιχτό ιστορικό «ΓΡΑΜΜΑ» (31 Οχτώβρη 1940) δεν αποσιωπά το όνομα του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, αλλά το αναφέρει.

Σ’ αντίθεση με τον «βαμμένο» αντιζαχαριαδικό χρουστσοφικό Φυτσιλή και τους σοσιαλδημοκράτες «Φυτσιλήδες» του «Ριζοσπάστη», που μισούν θανάσιμα το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη και προσπαθούν ανεπιτυχώς να σβήσουν το όνομά του από την ιστορία, η εργατική τάξη, ολόκληρος ο ελληνικός λαός, μαζί και οι κομμουνιστές, γνωρίζουν ότι την έκκληση-προσκλητήριο του ΚΚΕ προς τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τους ιταλούς φασίστες επιδρομείς την έκανε ο Γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, με το γνωστό ιστορικό του – πανευρωπαϊκής σημασίας – «Γράμμα» (31 Οχτώβρη 1940).

Ασφαλώς το μίσος αυτό δεν είναι προσωπικό αλλά ταξικό. Είναι το μίσος της τάξης που υπηρετεί ο δεξιός οπορτουνιστής Φυτσιλής, δηλ. της αντιδραστικής αστικής τάξης και επιπλέον εκείνο των υπηρετών της προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη απέναντι στον αλύγιστο επαναστάτη Νίκο Ζαχαριάδη, επειδή αυτός αρνήθηκε να υποταχθεί στην αστική σοσιαλδημοκρατική τους γραμμή, αρνήθηκε να προδώσει την προλεταριακή επανάσταση, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό. Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη τον δολοφόνησε τον Αύγουστο του ΄73 – αφού τον κράτησε συνολικά 17 χρόνια εξόριστο και για πάνω από μια δεκαετία «θαμμένο» στους πάγους της Σιβηρίας – για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και τους χαλάσει τα αντεπαναστατικά σχέδιά τους.

Είναι δικαίωμα, βέβαια, του σοσιαλδημοκράτη Φυτσιλή (και όποιων άλλων «Φυτσιλήδων») να υπερασπίζει τις αντεπαναστατικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις του 20ου Συνεδρίου («ειρηνικό δρόμο», κλπ.) του ΚΚΣΕ – Συνέδριο: 1) διαφύλαξης και διαιώνισης του καπιταλισμού στις καπιταλιστικές χώρες, 2) κατεδάφισης του σοσιαλισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση – και να κληρονομεί τα αποκαΐδια και τις στάχτες του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ (1953),κατέστρεψε το σοσιαλισμό και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (μαζί και το ηρωικό μας κόμμα, το ΚΚΕ 1918-55), αλλά δεν είναι καθόλου δικαίωμά του να διαστρεβλώνει προκλητικά και χυδαία τα ιστορικά γεγονότα, αποσιωπώντας το όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη, όπως έπραξε στην περίπτωση του γνωστού «Γράμματος» του ΄40. (Τις επαναστατικές μαρξιστικές, δηλ. λενινιστικές-σταλινικές απόψεις ο Φυτσιλής τις «παράτησε» για πάντα, τον Απρίλη του ΄47, στις παγωμένες απ’ τη σφοδρή χιονοθύελλα κορυφές της «Νιάλας». Που νάξερε ο καπετάν ΣΟΦΙΑΝΟΣ, μια απ’ τις «δόξες του ΔΣΕ» (Ζαχαριάδης), και μετά το ΄56 αδιάλλακτος πολέμιος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που τα αφεντικά ομοϊδεάτες του Φυτσιλή τον κράτησαν εξόριστο για δεκαετίες στη Ρουμανία, ποιον κουβαλούσε μαζί σε κείνη την ηρωική πορεία).

Λίγο νωρίτερα, τον ίδιο μήνα, οι «Φυτσιλήδες» του «Ριζοσπάστη» έκφρασαν τον άκρατο αντιζαχαριαδισμό τους και το βαθύ ταξικό τους μίσος απέναντι στο Νίκο Ζαχαριάδη και στην περίπτωση της τελευταίας εκπομπής της ΝΕΤ. Ενώ στο Πρόγραμμα της «Ελευθεροτυπίας» (2 Μάη 2004, σελ. 24) σημειώνεται: «22.00 το κουτί της Πανδώρας: Νίκος Ζαχαριάδης» και στην Κυριακάτικη «Αυγή» (2 Μαΐου 2004, σελ. 42) υπάρχει κείμενο με τίτλο «Η αλήθεια για το θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη», που καλύπτει περίπου το 1/4 της στήλης, αντίθετα στο Πρόγραμμα της ΝΕΤ δημοσιευμένο στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» (2 Μάη 2004, σελ. 18) αναφέρεται μόνο: «22.00 ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ»(!), χωρίς να σημειώνεται (σκόπιμα προφανώς), ότι πρόκειται για εκπομπή που αφορά το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ!!!

Οι αντιζαχαριαδικοί «Φυτσιλήδες» του «Ριζοσπάστη» - δολοφόνοι του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη – τρέμουν το Νίκο Ζαχαριάδη, γι’ αυτό και αποκρύβουν από τους αναγνώστες του ότι σχετίζεται με τη δράση του, ακόμα και το όνομά του.

Όταν όμως η ΝΕΤ προβάλλει αντιδραστικούς αστούς συγγραφείς (Όργουελ, κλπ.), μα ακόμα και υμνητές του μοναρχοφασισμού και των στρατοπέδων συγκέντρωσης τύπου Στρατή Μυριβήλη, τότε οι «Φυτσιλήδες» του «Ριζοσπάστη» - σ’ αντίθεση με την κατάπτυστη στάση τους απέναντι στο Ζαχαριάδη, δηλ. την αποσιώπηση του ονόματός του – δε διστάζουν καθόλου να συστήσουν στους αναγνώστες του να δουν την εκπομπή (31.10.2003, 21.00-22.00), αποσιωπώντας ταυτόχρονα επιμελώς τον αντιδραστικό τους ρόλο και τις υμνολογίες τους στο «Νταχάου» της Ελλάδας, το κολαστήρι του Μακρονησιού: «όσοι θέλουν να πειστούν για την γελοιοποίηση του κομμουνισμού στην πατρίδα μας ας επισκεφτούν τη Μακρόνησο, που δεν είναι τόπος της απομονώσεως και του πόνου, αλλά της χαράς και του εθνικού μεγαλείου. Το κάθε φανταράκι της Μακρονήσου ένας εθνικός βράχος και το Γ΄ Τάγμα ένας φωτεινός φάρος. Πότε ολόκληρη η Ελλάδα θα γίνει Μακρόνησος και όλοι οι Έλληνες Μακρονησιώτες, σαν τα παιδιά του ΓΕΤΟ;» (Από τη δήλωση-υμνολογία του Στρ. Μυριβίλη: «ΣΚΑΠΑΝΕΥΣ», τεύχος 6, σελ. 13).

Ο υπηρέτης της ντόπιας αστικής τάξης χρουστσοφικός Φυτσιλής κάπου-κάπου παριστάνει ακόμα και το «σταλινικό»(!), όπως για παράδειγμα τον περασμένο χρόνο που παραλίγο, όπως μας πληροφορεί, να πάθει «εγκεφαλικό», δηλ. του «ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι»(!), επειδή,το πρώην αφεντικό του, ο αντιδραστικός Πούτιν αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του ρώσικου λαού να «ξαναδοθεί στην πόλη-σύμβολο που τώρα την ονομάζουν Βόλγογκραντ το παλιό, το δοξασμένο όνομά της, Στάλινγκραντ» («Ρ» 1.2.2003), αποσιωπώντας, βέβαια, ότι «Βόλγογκραντ» το ονόμασαν τα αφεντικά του, ηγέτες της νέας, επανεμφανιζόμενης μετά το ΄56, σοβιετικής μπουρζουαζίας, η φασιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ. Αλλού ο Β. Φυτσιλής παριστάνοντας τον «κουτόφραγκο» και «αντίπαλο» τάχα των διαφόρων αστών δημοσιογράφων υποδύεται το «φιλοσταλινικό» για να διηγηθεί «ευφυή»(!) χρουστσοφικά παραμύθια σαν το παρακάτω: «ένας νέος Στάλιν, (όσο κι’ αν το ενδεχόμενο τους προκαλεί ανατριχίλα και κρύο ιδρώτα), επικεφαλής αυτών των ηρωικών λαών που δημιούργησαν το πρώτο στον κόσμο σοσιαλιστικό κράτος, θα ξανάρθει» («Ρ» 9.12.2003, σελ. 40), δηλ. θέλει έναν «νέο Στάλιν» ο Φυτσιλής μα, προφανώς με χρουστσοφική γραμμή: τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) που ακολουθεί και υπερασπίζει η σημερινή δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα.

Η επαναστατική γραμμή του Ιωσήφ Στάλιν δεν προκάλεσε και προκαλεί μόνο «ανατριχίλα και κρύο ιδρώτα» στους παραδοσιακούς αστούς αλλά και στους υπηρέτες τους: την αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ και τους υποτακτικούς της Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Τσολάκη-Φλωράκη-Κύρκο, κλπ.

«Ξέχασε» φαίνεται πολύ γρήγορα ο φλύαρος σοσιαλδημοκράτης και ταλαντούχος παραμυθάς Β. Φυτσιλής, ότι τα αφεντικά του, οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ηγέτες, ήταν εκείνοι που μετά το ΄56 λάσπωσαν και κατασυκοφάντησαν με το πιο χυδαίο τρόπο τον Ιωσήφ Στάλιν, απαγόρευσαν τα έργα του στις ρεβιζιονιστικές χώρες, γκρέμισαν τα αγάλματά του, κλπ., κλπ.

Η αστική υποκρισία στην περίπτωση του αντισταλινικού-αντιζαχαριαδικού Β. Φυτσιλή, που παριστάνει τον «κομμουνιστή», βρίσκεται στις «δόξες» της γιορτάζει τις καλύτερες στιγμές της και επιπλέον ξεπερνάει σε μέγεθος εκείνη της αντιδραστικής αστικής τάξης.


Ο «άγιος» της Χούντας οξύνει τις σχέσεις του με το Πατριαρχείο

Ο αρχομανής «άγιος» της Χούντας αποφασισμένος από καιρό να φθάσει σε ρήξη με το Πατριαρχείο και έχοντας τη στήριξη της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, προχώρησε στις 26 Απρίλη στην εκλογή νέων Μητροπολιτών σε Θεσσαλονίκη (Άνθιμος Ρούσσας), Ελευθερούπολη (Χρυσόστομος Αβαγιανός) και Κοζάνη (Παύλος Παπαλεξίου) – ανήκουν στις λεγόμενες «Νέες Χώρες» - παρά το γεγονός ότι από την πλευρά του Πατριαρχείου του είχε διαμηνυθεί ότι δεν πρόκειται να αναγνωρισθούν.

Από το σύνολο των παρόντων (71) Μητροπολιτών «Ναι» ψήφισαν μόνο 35 ιεράρχες, 23 «Όχι», 8 λευκό και 5 δήλωσαν ότι «επέχουν» (= «δίστασαν να ψηφίσουν»). Απουσίαζαν οι Μητροπολίτες Μεγάρων Βαρθολομαίος, Ιωαννίνων Θεόκλητος και Γουμενίσης Δημήτριος, επειδή διαφώνησαν με τους χειρισμούς του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Για λόγους υγείας απουσίαζαν οι μητροπολίτες Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεόκλητος και Γόρτυνος Θεόφιλος.

Στην πρόκληση Χριστόδουλου ο Πατριάρχης αντέδρασε με τη σύγκληση, στις 30 Απρίλη, διευρυμένης Συνόδου του Πατριαρχικού Θρόνου (ιεράρχες Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη, την Ευρώπη, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Μητροπολίτης Κορέας, ιεράρχες της ημιαυτόνομης εκκλησίας της Κρήτης και οι Μητροπολίτες Δωδεκανήσου).

Οι 41 ιεράρχες του Πατριαρχικού Θρόνου αποφασισμένοι να διαφυλάξουν και υπερασπίσουν τις δικαιοδοσίες του Πατριαρχείου επέβαλαν στον Χριστόδουλο την ποινή της «διακοπής της κοινωνίας», που σημαίνει καμία επικοινωνία με το Πατριαρχείο και σε κανένα επίπεδο, κλπ. και απείλησαν με άρση της Πράξης του 1928, που επιπλέον σημαίνει ότι το Πατριαρχείο αναλαμβάνει, εκτός από την πνευματική μέριμνα, και τη διοικητική των 36 Μητροπόλεων των «Νέων Χωρών».

Αν τυχόν το Πατριαρχείο προχωρήσει σε άρση της Πράξης του 1928, τότε θα πρόκειται για πανηγυρική απομόνωση του μωροφιλόδοξου ιεράρχη Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη.

Μετά την αντίδραση του Πατριαρχείου ο Χριστόδουλος τάχει, παρά τη διατήρηση της ψυχραιμίας, κυριολεκτικά «χαμένα».

Η «Δεξιά του Κυρίου», στη διαμάχη του με το Πατριαρχείο δεν τον «βοήθησε»: δεν τα πήγε καθόλου «Δεξιά», όπως στις εκλογές, τάφερε όλα «ζερβά»!!! Τώρα τρέχει «καταϊδρωμένος» στη Δεξιά να τον βοηθήσει.

Η αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ παρόλο που στηρίζει μόνιμα και σταθερά το Χριστόδουλο και ηγετικά της στελέχη του συμπαραστάθηκαν με δηλώσεις τους κατά καιρούς (Μητσοτάκης, Έβερτ, κλπ.) ανησυχεί ιδιαίτερα για την κρίση και τις εξελίξεις αυτές και ήδη η υπουργός Παιδείας Γιαννάκου ανέλαβε «συμφιλιωτική» πρωτοβουλία για να ξεπεραστεί η κρίση.


Ανδρέας Αναγνώστου-Κωνσταντίνου
– ένας συνεπής και ως το τέλος αφοσιωμένος στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης κομμουνιστής

Στις 29 Μάρτη έκλεισε ένας χρόνος από τη μέρα που «έφυγε» από κοντά μας ο επαναστάτης κομμουνιστής και αγαπημένος σύντροφός μας Ανδρέας Αναγνώστου-Κωνσταντίνου.

Ο Ανδρέας Αναγνώστου γεννήθηκε το 1918 στην Πρέβεζα από εύπορους γονείς.

Σε ηλικία 15 χρονών έχασε τον πατέρα του και έτσι αναγκάστηκε να διακόψει το Γυμνάσιο και η οικογένειά του να «αφήσει» την Πρέβεζα, μετοικώντας, για λόγους οικονομικούς, στο χωριό Στεφάνη.

Από νέος επηρεάστηκε από τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες και κατά τη διάρκεια της ιταλο-γερμανικής κατοχής οργανώθηκε από τους πρώτους στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, όπως και τα αδέλφια του, και λίγο αργότερα στο ΚΚΕ για να πολεμήσει απ’ τις γραμμές τους τους κατακτητές.

Μέσα στη φωτιά της πάλης κατά των κατακτητών και την παράνομη δράση σε πολύ σκληρές και δύσκολες συνθήκες, ο ενθουσιώδης νέος Ανδρέας Αναγνώστου διαμορφώνεται σ’ ένα δραστήριο, συνεπή και φλογερό επαναστάτη κομμουνιστή, έμπιστο και αποφασιστικό και με ατσάλινη θέληση, ικανό να αναλαμβάνει και να φέρει με επιτυχία σε πέρας τις πολλές και δύσκολες αποστολές που του ανέθεσε το κίνημα στα εξαιρετικά δύσκολα και επικίνδυνα μα ηρωικά εκείνα χρόνια της πάλης κατά των φασιστικών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους.

Το 1942 πιάστηκε από τους ιταλούς και βασανίστηκε στο Θεσπρωτικό. Οι μεγάλες όμως περιπέτειές του άρχισαν με την απελευθέρωση της χώρας.

Μετά την προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας, τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας και αποκορύφωμα των προδοσιών της δεξιάς οπορτουνιστικής ηγεσίας Σιάντου και της υποταγής του κινήματος στους άγγλους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους μοναρχοφασίστες, κυνηγήθηκε, όπως και πολλές χιλιάδες άλλοι αγωνιστές, που πολέμησαν τους ιταλο-γερμανο-βουλγάρους κατακτητές.

Για τις περιπέτειες των διώξεών θα απαιτούνται πολλές δεκάδες σελίδες. Ας σημειώσουμε μόνο πως με την πρώτη σύλληψή του βασανίστηκε άγρια από το Ζυγομάλη και σε τέτοιο βαθμό που για να συνέλθει χρειάστηκε να νοσηλευτεί αρκετούς μήνες στο νοσοκομείο. Αργότερα κλείστηκε στις φυλακές «Αγίου Γεωργίου» της Πρέβεζας και στο «Φιξ» Ιωαννίνων που πέρασε στρατοδικείο. Στη συνέχεια εξορίστηκε για πολλά χρόνια σε διάφορα ξερονήσια-στρατόπεδα συγκέντρωσης του Αιγαίου: Ικαρία, Αη Στράτη, Λέρο, Μακρονήσι, Γυάρο.

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του μοναρχοφασισμού υποβλήθηκε σε φρικτά και πρωτάκουστα βασανιστήρια για να αποκηρύξει το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 και μαζί μ’ αυτό τις επαναστατικές κομμουνιστικές ιδέες. Όμως δεν λύγισε ποτέ. Παρά την κλονισμένη υγεία του απ’ τις κακουχίες και τα βασανιστήρια στάθηκε βράχος ακλόνητος μπροστά στην αιματηρή βία του μοναρχοφασισμού. Αρνήθηκε πεισματικά να προδώσει τις ιδέες του, υπεράσπισε αποφασιστικά τον επαναστατικό μαρξισμό και το Κόμμα του και δεν υπέγραψε ποτέ δήλωση.

Στα αδύναμα απ’ τις κακουχίες και τα βασανιστήρια στήθη του αγαπημένου μας συντρόφου Ανδρέα κρύβονταν μια μεγάλη, γενναία, ανοιχτή και ανυπότακτη καρδιά: η καρδιά του επαναστάτη κομμουνιστή σταλινιστή, του αφοσιωμένου ολοκληρωτικά και ως το τέλος στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, του κομμουνιστή της μεγάλης δοξασμένης στρατιάς της ένδοξης και ηρωικής σταλινικής εποχής του ΚΚΕ.

Κρατούμενος στο στρατόπεδο του Αη Στράτη στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 όταν εκδηλώθηκε ανοιχτά το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956), ο κομμουνιστής Ανδρέας Αναγνώστου στάθηκε αποφασιστικά στο πλευρό της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Καταδίκασε την κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και τη διορισμένη απ’ αυτούς στο «Κ»ΚΕ δεξιά οπορτουνιστική ομάδα των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. Αντιτάχθηκε και απόρριψε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, υπεράσπισε τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό στις επόμενες δεκαετίες και ως το τέλος της πολυτάραχης ζωής του πάλεψε μέσα απ’ τις γραμμές των επαναστατών κομμουνιστών σταλινιστών-ζαχαριαδικών.

Ο αγαπημένος σύντροφός μας Ανδρέας Αναγνώστου παρόλο που έζησε και πάλεψε σε απίστευτα σκληρές συνθήκες υπήρξε μια ευγενική μορφή επαναστάτη κομμουνιστή. Ήταν πολύ σεμνός και συνετός, ανοιχτός και ειλικρινής, αγαπητός και σεβαστός στους συντρόφους, τους φίλους και τον κοινωνικό περίγυρο. Δίκαιος πάντα, πολύ προσεκτικός στη στάση του και με εξαίρετη συμπεριφορά, σταθερός και συνεπής στις απόψεις του, μακριά όμως από μικροαστικούς εγωισμούς, περιαυτολογίες και μεγαλομανείς προβολές – υπόδειγμα επαναστάτη και αξιοζήλευτο παράδειγμα για τους νεότερους κομμουνιστές.

Δεν ξεχνούσε τους συντρόφους του, εργαζόμενους ή διανοούμενους, που γνώρισε στις φυλακές και στους τόπους εξορίας. Αναπολούσε πάντα τις συζητήσεις μαζί τους και με συγκίνηση τους συναγωνιστές που χάθηκαν στη σκληρή ταξική πάλη ενάντια στο φασισμό και τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό.

Γνώριζε καλά το μαρξισμό και το διάβασμα ήταν η αγαπημένη του ασχολία, αποφεύγοντας να θεωρητικολογεί έκανε τη θεωρία πάντα πράξη στην καθημερινή ζωή του.

Όπως στάθηκε αλύγιστος μπροστά στη βία του μοναρχοφασισμού, έτσι αλύγιστος και δυνατός έμεινε και στην περίπτωση της αρρώστιας του που πολύ τον ταλαιπώρησε τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του, γιατί ήταν αναγκασμένος να ζει στο σπίτι του με οξυγόνο. Χαρακτηριστική της αλύγιστης στάσης του ήταν και η απάντηση που έδινε στην ερώτηση των συγγενών του για το πως αισθάνεται: «Είμαι καλά».

Όσοι τον γνώρισαν από κοντά έχουν τις καλύτερες εντυπώσεις και θα αναπολούν πάντα με συγκίνηση, αγάπη και σεβασμό την ευγενική σχεδόν ασκητική του μορφή.


Παρακάτω αναδημοσιεύουμε δύο αποσπάσματα για τη δράση του συντρόφου μας από το βιβλίο του Μιχάλη Ντούσια: ΕΑΜ Πρέβεζας – ΕΛΑΣ Ζαλόγγου-Σουλίου:

«Μεγάλη θα έλεγα αποφασιστική υπηρεσία στην Οργάνωση του Νομού μας πρόσφερε ο Ανδρέας Αναγνώστου και ολόκληρη η οικογένειά του.

Οργανώθηκε από τους πρώτους και μαζί με τον φοιτητή Κώστα Ζιάκα αποτελούσαν τον κοινό κομματικό πυρήνα Λούρου και Στεφάνης. Μαζί με τις άλλες οργανωτικές δραστηριότητές του ο Ανδρέας Αναγνώστου ανέλαβε το βαρύ καθήκον της επαφής της Οργάνωσής μας με την Οργάνωση Άρτας. Ένα καθήκον δύσκολο και επικίνδυνο που απαιτούσε αγωνιστή έμπιστο με ατσάλινη θέληση και αποφασιστικότητα. Για τρία περίπου χρόνια όσο κράτησε ο αγώνας ο Ανδρέας ανταποκρίθηκε στην αποστολή του με απόλυτη αφοσίωση και αυταπάρνηση.

Στις κρίσιμες στιγμές που αντιμετώπιζε το κίνημά μας στη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων με τον ΕΔΕΣ το σπίτι του στο χωριό Στεφάνη είχε μεταβληθεί σε κέντρο διερχομένων. Όλοι οι σύνδεσμοί μας, όλα τα στελέχη μας που θα κινούνταν από Πρέβεζα προς Άρτα και αντίστροφα έπρεπε να περάσουν απ’ αυτόν, και δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση που να μην οδήγησε με ασφάλεια τους ανθρώπους μας στον προορισμό τους».

«Σημειώνω ότι για τη μεταβίβαση στη Μεραρχία έπρεπε να περάσει κανείς από ελεγχόμενη από τους γερμανούς περιοχή και ο Ανδρέας Αναγνώστου με τον Κώστα Ζιάκα είχαν μηχανισμό έκδοσης πλαστών ταυτοτήτων με τις οποίες εφοδιάζαμε τους ανθρώπους μας που πήγαιναν στην Άρτα και σε συνέχεια στα Τζουμέρκα, όπου ήταν η έδρα της Μεραρχίας.

Πρέπει να σημειώσω και πάλι τις μεγάλες υπηρεσίες που πρόσφερε στον αγώνα ο νεαρός τότε Ανδρέας Αναγνώστου από τους πρωτοπόρους της Κομματικής Οργάνωσης της περιοχής. Ο ίδιος ο Ανδρέας και τα αδέλφια του και οι αδελφές του είχαν δοθεί ολόψυχα στον αγώνα. Το σπίτι τους ήταν μόνιμη γιάφκα. Χιλιάδες αγωνιστές πέρασαν από το σπίτι αυτό, κοιμήθηκαν, περιποιήθηκαν και προωθήθηκαν στη Μεραρχία. Ήταν ο σταθμός που μας εξασφάλιζε την επαφή μας με τις πολιτικές Οργανώσεις της Ηπείρου και με την VIII Μεραρχία».

 


Μάης 1936: το αιματοκύλισμα των εργατών της Θεσσαλονίκης

Τα αιματηρά γεγονότα του Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη με τη δολοφονία εργατών αποτέλεσαν  τον προάγγελο της εγκαθίδρυσης της φασιστικής διχτατορίας του Μεταξά στις 4 Αυγούστου του 1936.

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την "Ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ" και αποσπάσματα από την περιγραφή του αιματοκυλίσματος των εργατικών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων από τον προλεταριακό συγγραφέα Θέμο Κορνάρο.

Ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

Η μοναρχοφασιστική κυβέρνηση Μεταξά και ολόκληρη η πλουτοκρατική αντίδραση, για να σκεπάσουν το γεγονός ότι για την υπεράσπιση των πιο κανιβαλικών επιδιώξεων και της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης των ληστών καπνεμπόρων και των άλλων εκμεταλλευτών του λαού ματοκύλισαν τη Θεσσαλονίκη και δολοφόνησαν δεκάδες εργαζομένων και για να καλύψουν τα ύποπτα φασιστικά, δικτατορικά σχέδιά τους και δικαιολογήσουν την αντιλαϊκή τρομοκρατία τους, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα των δολοφονιών τους και βάζουν σε ενέργεια τα συνηθισμένα χαφιεδικά «κόλπα» για κομμουνιστικές εξεγέρσεις, κλπ.

Η πραγματικότητα είναι πεντακάθαρη και κανένας δε μπορεί να τη διαστρεβλώσει. Στη Θεσσαλονίκη η μοναρχική κυβέρνηση, πραιτοριανός και γενίτσαρος της πλουτοκρατίας, δολοφόνησε δεκάδες εργαζομένων που παλεύουν για το ψωμί τους, για τις ελευθερίες τους.

Αυτό ξεσήκωσε απόλυτα δικαιολογημένη παλλαϊκή θύελλα σ’ όλη τη χώρα. Ο λαός ζητά ικανοποίηση. Η κυβέρνηση απαντά με καινούργιες δολοφονίες και φασιστική τρομοκρατία

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, εκπρόσωπος της πιο πρωτοπόρας μερίδας του εργαζόμενου λαού, διακηρύσσει ότι σήμερα άμεσο συμφέρον του λαού και της χώρας είναι η εκδίωξη της μεταξικής κυβέρνησης που πνίγει τη χώρα στο αίμα και την οδηγεί στο γκρεμό του αφανισμού και ο σχηματισμός κυβέρνησης από τη δημοκρατική πλειοψηφία της Βουλής, που θα ικανοποιήσει τα πιο άμεσα οικονομικά και πολιτικά αιτήματα του λαού.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα διακηρύσσει ότι ο εργαζόμενος λαός με το ξεσήκωμά του ενάντια στις κυβερνητικές δολοφονίες πρέπει να πρωτοστατήσει με όλα τα μέσα, που τα κάνει νόμιμα η κυρίαρχη πλειοψηφία του, στο γκρέμισμα της κυβέρνησης των δολοφόνων που ο αρχηγός της στρατηγός Μεταξάς μόλις πριν τρεις μήνες αποδοκιμάστηκε από το λαό.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα διακηρύσσει ότι καμιά δύναμη, βία, τρομοκρατία δεν μπορούν να το σταματήσουν να πράξει ακέραιο το καθήκον του μπροστά στο λαό και στη χώρα. Οι κυβερνητικές δολοπλοκίες για κομμουνιστικές συνωμοσίες αποβλέπουν στην κάλυψη και δικαιολόγηση των μεταξικών στρατοκρατικών δικτατορικών επιδιώξεων.

Ο λαός και ο στρατός πρέπει ενωμένοι και κατά το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης να ματαιώσουν τα εγκληματικά αυτά φασιστικά σχέδια των πιο λυσσασμένων εχθρών της Ελλάδας και να επιβάλουν τη λαϊκή θέληση.

Αθήνα 12 του Μάη 1936
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ
(Δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη», 14 του Μάη 1936, που κατασχέθηκε από την αστυνομία)


Θεσσαλονίκη 9-11 του Μάη 1936
(οι αγώνες του λαού)

Θέμου Κορνάρου

Η συναδέλφωση στρατού και λαού

Οι καμπάνες χτυπούνε πένθιμα το πρωί της Κυριακής. Καλούνε το λαό να κηδέψει τα 9 θύματα της χτεσινής σφαγής. Δεν έδωσε κανείς το σύνθημα. Όμως δεν έμεινε βουβή καμιά καμπάνα, από τις μεγάλες ως τα ξωκλήσια.

Όλος ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους. Νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά απ’ όλες τις συνοικίες και τους συνοικισμούς ξεκινούν για το νεκροταφείο, κρατώντας λουλούδια στα χέρια, μαύρες σημαίες ή πλακάτ με τέτοια συνθήματα:

- Κάτω ο δολοφόνος Μεταξάς!
- Στο σκαμνί ο Ντάκος!
- Τους σκότωσαν για ένα κομμάτι ψωμί.
- Εκδικηθείτε το αίμα των αδερφιών μας.

Οι μικρές ομάδες γίνονταν γρήγορα μεγάλες διαδηλώσεις. Απ’ όπου περνούν μαζεύουν λουλούδια. Από τη γλάστρα του φτωχόσπιτου που προσφέρει με συγκίνηση, ως τον ανθόκηπο της έπαυλης που δίνει από φόβο. Οι κοπέλες πλέκουν στεφάνια για τα φέρετρα και τους τάφους των νεκρών και σκορπίζουν λουλούδια σ’ όλα τα σημεία των δρόμων που βάφτηκαν από το αίμα των δολοφονημένων αδερφιών τους.

Όσο κατεβαίνουν στους κεντρικούς δρόμους, οι διαδηλώσεις ογκώνονται. Η οδός Εγνατίας και οι πάροδοι έχουν πλημμυρίσει από μια φουρτουνιαμένη λαοθάλασσα. Απ’ όλες τις γωνιές ξεπετιούνται ομιλητές κι’ αδιάκοπα ο αέρας ανταριάζεται απ’ την κραυγή:

- Εκδίκηση!

Μπρος στο Γ΄ αστυνομικό τμήμα υπάρχει ισχυρή στρατιωτική δύναμη για να φυλάξει τους δολοφόνους, τους Ντάκους, από την οργή του λαού. Η Συγκίνηση του πλήθους μεταδίδεται στους φαντάρους. Κι’ όταν η διαδήλωση φτάνει κοντά τους, αγκαλιάζονται με το λαό. Μια μυριόστομη κραυγή ακούεται:

- Ο στρατός μαζί μας.
- Ζήτω ο στρατός.
- Ζήτω ο λοχίας μας

Ο λοχίας είναι ο ήρωας της ημέρας. Ο ηρωισμός του την προηγούμενη μέρα έχει συγκινήσει τα πλήθη. Τον έχουν φυλακίσει γιατί είχε ταχθεί με το μέρος του λαού και «περιποιήθηκε» ένα χαφιέ κατά που του ‘πρεπε, την ώρα που χτυπούσε μια εργάτρια.

Τώρα που συντελείται η συναδέλφωση λαού και στρατού, το πλήθος δεν μπορεί παρά να θυμηθεί και να τιμήσει τον ηρωικό νέο.

Αγκαλιασμένος ο λαός με το στρατό προχωρεί, ένα τεράστιο κύμα προς το νεκροταφείο. Ο ταγματάρχης που ήταν επικεφαλής των φαντάρων, αρπάζεται και σηκώνεται στα χέρια. Η συγκινητική στιγμή άγγιξε τη δημοκρατική ψυχή του και θέλησε να μιλήσει στη μάζα. Μα η μάζα δεν άκουσε παρά τούτα μόνο τα λόγια:

«Είμαστε και μεις ένα κομμάτι από σας. Είμαστε παιδιά του λαού».

Οι 200 χιλιάδες λαού που τ’ άκουσαν, τον έφεραν θριαμβευτικά στους ανοιχτούς τάφους και του ‘δωσαν ένα τεράστιο στεφάνι από κατακόκκινα τριαντάφυλλα για να το καταθέσει εξ ονόματος του στρατού στα φέρετρα των 9 θυμάτων της φασιστικής βίας και του κεφαλαίου.

Έτσι επισφραγίστηκε η συναδέλφωση του λαού και του στρατού, μπροστά στους τάφους των δολοφονημένων...

Η κυριαρχία των μαζών

Η μάζα των διακοσίων χιλιάδων λαού που ΄θαψε τους νεκρούς της κατεβαίνει σ’ έναν απέραντο όγκο, κυριευμένη από μια ασυγκράτητη αγανάκτηση. Οι δρόμοι αντηχάνε από την οχλαλοή, ενώ η κραυγή «εκδίκηση» σκίζει τον αέρα. Μια σπίθα θα ΄ταν αρκετή για ν’ ανάψει άσβηστη πυρκαϊά. Και δε θα ‘ταν δυνατό να βρεθεί δύναμη που ν’ ανισταθεί ή να ανακόψει την ορμή του αμέτρητου πλήθους.

Είναι η ώρα που «έτρεμε η καρδούλα» του στρατηγού, όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος. Η ώρα που οι καρχαρίες του πλούτου έτρεχαν πανικόβλητοι στο Σώμα Στρατού για να σώσουν την άνομη ύπαρξή τους. Μόλις όμως αισθάνθηκαν τους εαυτούς τους ασφαλισμένους μέσα στις διπλές και τριπλές σειρές των όπλων και πολυβόλων, ξαναπόχτησαν το θράσος της κυρίαρχης τάξης και άρχισαν να πιέζουν για να επέμβει ο «εθνικός στρατός» και ν’ αφεθεί ελεύθερη η χωροφυλακή (το σκυλολόι των δολοφόνων τους) να «δράσει κατά που ξέρει».

Μα ο στρατός είχε πια περάσει με το μέρος του λαού – είχε πάρει τη θέσει που έπρεπε – και το σκυλολόι των χαφιέδων δεν κοτούσε να ξεμυτίσει από τις λυκοφωλιές τους όπου η λαϊκή οργή τους είχε μαντρωμένους. Στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κυριαρχούσε η μάζα.

Το τεράστιο συλλαλητήριο, που ΄γινε το μεσημέρι στην Πλατεία Ελευθερίας, έδειξε στους εχθρούς του λαού πως η μάζα πλημμύριζε από μια αποφασιστικότητα ακατάβλητη. Για να την αντιμετωπίσουν, χρειαζόντουσαν μεγάλες δυνάμεις. Κι άρχισαν να κουβαλούν. Έφεραν στίφη χωροφυλάκων, ολόκληρα συντάγματα, πυροβολικά, πολυβόλα, ιππικά, αεροπλάνα, πολεμικά καράβια και περίμεναν τη νύχτα...

Ο λαός δε χάρηκε παρά μια μέρα την κυριαρχία του. Μα η μέρα αυτή του ΄δειξε το δρόμο για να αποχτήσει την ελευθερία του και να επιβάλει την οριστική του κυριαρχία.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Δημαγωγία και απάτη οι προεκλογικές υποσχέσεις της Νέας Δημοκρατίας

Ο ακραίος αντιζαχαριαδισμός-αντικομμουνισμός των «Φυτσιλήδων» του «Ριζοσπάστη»

Ο «άγιος» της Χούντας οξύνει τις σχέσεις του με το Πατριαρχείο

Ανδρέας Αναγνώστου-Κωνσταντίνου – ένας συνεπής και ως το τέλος αφοσιωμένος στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης κομμουνιστής 

Μάης 1936: το αιματοκύλισμα των εργατών της Θεσσαλονίκης
- Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ (12.5.1936)

- Θέμου Κορνάρου: Θεσσαλονίκη 9-11 του Μάη του 1936 (αποσπάσματα)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55