Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 183 1-15/6/2004Αρ. Φύλ. 183 1-15 Ιουνίου 2004
Έλληνες στρατιώτες στο Ιράκ
Πάλη για τη ματαίωση της στρατιωτικής αποστολής

Κανένας έλληνας στρατιώτης στο Ιράκ

Μια μόλις βδομάδα μετά τη νίκη στις εκλογές του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και τη συγκρότηση της κυβέρνησης, αυτή κάλεσε το ΝΑΤΟ να αναλάβει την «ασφάλεια»(!) των Ολυμπιακών Αγώνων, μετατρέποντας έτσι τη χώρα σε ενδεχόμενο στόχο διαφόρων τρομοκρατικών Οργανώσεων, κι αυτό εξαιτίας του ότι στο επιθετικό αυτό στρατιωτικό Σύμφωνο συμμετέχει, εκτός των άλλων, κι’ ο υπ’ αρθ. 1 τρομοκράτης των λαών, οι ΗΠΑ.

Τώρα ούτε καν 3 μήνες μετά τις εκλογές σχεδιάζεται η αποστολή ελλήνων στρατιωτών στο Ιράκ, όπως επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις (9.6.2004) του υπουργού Εθνικής Άμυνας Σπ. Σπηλιωτόπουλου κατά την επίσκεψη στην Αθήνα του ολλανδού ομολόγου του Ερίκο Γιόζεφ Καμπ.

Είναι γνωστό ότι οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ έχουν περιέλθει σε δεινή θέση στο Ιράκ και έχουν ιδιαίτερα δυσαρεστηθεί απ’ την αποχώρηση των ισπανών στρατιωτών και πιέζουν όλες τις χώρες να στείλουν στρατεύματα. Ο Καραμανλής, ένας άλλος κολαούζος του Μπους όπως ο αδελφικός του φίλος, πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας, φιλοδοξεί να αναπληρώσει την «απώλεια» των ισπανικών στρατευμάτων του φασιστοειδούς Χοζέ Μαρία Αθνάρ και να στείλει έλληνες στρατιώτες στο σφαγείο του Ιράκ.

Ήδη στα μέσα Μάρτη είχε γίνει λόγος στον τύπο για πιέσεις των αμερικανών ιμπεριαλιστών για αποστολή ελλήνων στρατιωτών στο Ιράκ. Τη συμμετοχή ελληνικών στρατευμάτων είχε ζητήσει από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Σπ. Σπηλιωτόπουλο ο αμερικανός Πρέσβης Τ. Μίλλερ ή αν αυτό δεν καταστεί δυνατόν για σειρά λόγους να αναλάβει η Ελλάδα επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης στο Αφγανιστάν.

Το θέμα της αποστολής ελλήνων στρατιωτών στο Ιράκ είναι βέβαιο ότι συζητήθηκε και κατά την πρόσφατη επίσκεψη Καραμανλή στην Ουάσιγκτον, χωρίς προφανώς να ανακοινωθεί κάτι το σχετικό. Μεταξύ των Μπους-Καραμανλή συμφωνήθηκε να αρχίσει η αποστολή των στρατιωτών μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για ευνόητους λόγους όχι μόνο τίποτε το σχετικό δεν ανακοινώθηκε αλλά ήταν και εντελώς αδύνατο να αρχίσει η αποστολή τους παραμονές διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων.

Όμως το θέμα επανέφερε στη δημοσιότητα, και μάλιστα παραμονές ευρωεκλογών, με δηλώσεις του (9.6.2004) ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Σπ. Σπηλιωτόπουλος, ο οποίος άφησε εντελώς ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποστολής, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ελλήνων στρατευμάτων στο Ιράκ.

Κατά την εδώ επίσκεψη του ολλανδού υπουργού Εθνικής Άμυνας Ερίκο Γιόζεφ Καμπ, ο Σπ. Σπηλιωτόπουλος σε σχετική ερώτηση δήλωσε: «δε συζητήσαμε για τη νέα αυτή κατάσταση. Εξάλλου είναι γνωστό ότι για την Ελλάδα η προτεραιότητα τώρα και μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι μόνον αυτό. Το τι θα γίνει μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι κάτι που θα συζητηθεί και βεβαίως θα γίνει και γνωστό». Για να συμπληρώσει: «συμφωνήσαμε σε θέματα κοινής πολιτικής όσον αφορά την αντιμετώπιση κρίσεων, τη συμμετοχή σε πολυεθνικές επιχειρήσεις».

Η δήλωση αυτή του Σπηλιωτόπουλου κατά πρώτο επιβεβαιώνει έμμεσα ότι το θέμα συζητήθηκε με τον ολλανδό ομόλογό του και κατά δεύτερο αφήνει εντελώς ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποστολής ελλήνων στρατιωτών στο Ιράκ.

Το ίδιο αφήνουν να εννοηθεί και οι δηλώσεις του Ερίκο Γιόζεφ Καμπ, ο οποίος είπε πως συζήτησαν για τη «συμμετοχή των Κάτω Χωρών και της Ελλάδας σε επιχειρήσεις αντιμετώπισης κρίσεων» για να διευκρινίσει, ότι «αυτό το οποίο συζητήσαμε με τον κ. Υπουργό είναι η πιθανή συνεργασία στο μέλλον» για να καταλήξει: «ρώτησα συγκεκριμένα τον κ. Υπουργό αν ήθελε να μάθει περισσότερα για το ρόλο μας στο Ιράκ, όπου 1.400 ολλανδοί είναι εκεί και επιχειρούν εδώ και δώδεκα μήνες με την προοπτική να μείνουν άλλους 8. Τον ρώτησα λοιπόν αν θα τον ενδιέφερε να μάθει περισσότερα για την παρουσία μας και το ρόλο μας στο Ιράκ».

Τέλος κατά τη συνάντηση (10 Ιούνη) του ΓΓ του ΝΑΤΟ, Γιαπ ντε Χούπ Σέφερ, με τον πρωθυπουργό, τον υπουργό των Εξωτερικών και τον υπουργό της Εθνικής Άμυνας είναι σίγουρο, παρά τη διάψευση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι μεταξύ τους συζητήθηκε το θέμα αποστολής ελλήνων στρατιωτών στο Ιράκ μετά το τέλους των Ολυμπιακών Αγώνων και έχει αναληφθεί η ανάλογη δέσμευση από την πλευρά της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και γίνονται μυστικά οι απαραίτητες προετοιμασίες για την αποστολή.

Οι παραπάνω σκόπιμα «ασαφείς» δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών έχουν σκοπό να δημιουργήσουν το ανάλογα κλίμα και να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη της χώρας να αποδεχθεί την αποστολή ελλήνων στρατιωτών στο σφαγείο του Ιράκ.

Ο κίνδυνος της αποστολής είναι πραγματικός και μεγάλος. Ο λαός πρέπει να επαγρυπνεί και να κινητοποιηθεί εγκαίρως για να ματαιώσει τα σχέδια αμερικανών ιμπεριαλιστών-κυβέρνησης Καραμανλή για αποστολή, με οποιοδήποτε πρόσχημα ΝΑΤΟ-ΟΗΕ, στρατιωτών στην κόλαση του Κόλπου, αλλά και για κάτι ντροπιαστικότερο και ακόμα χειρότερο: να γίνουν τα παιδιά της χώρας μας μισθοφόροι των ΗΠΑ και δολοφόνοι του γενναίου ιρακινού λαού που πολεμάει για την απελευθέρωσή του απ’ τις καταχτητικές δυνάμεις των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους.


Όχι στο νέο φασιστικό τρομονόμο

Η αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ προετοιμάζει με πλήρη μυστικότητα το νέο φασιστικό «τρομονόμο» που σκοπεύει να φέρει για ψήφιση στη Βουλή μετά τις ευρωεκλογές, για να αποφύγει προφανώς το πολιτικό κόστος.

Απ’ ότι διαρρέει στον τύπο ο νέος φασιστικός νόμος θα κατατεθεί, παρόλο που ως τώρα δεν έχει γίνει τίποτα το σχετικό γνωστό, απ’ τον υπουργό Δικαιοσύνης Α. Παπαληγούρα στα μέσα Ιούνη και θα ψηφιστεί πριν κλείσει η Βουλή και πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ασφαλώς ο νέος τρομονόμος προωθείται στο όνομα της «ασφάλειας» των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε δηλώσει στις 8 Απρίλη: «η Ελλάς θα εκπληρώσει όλες τις νομικές και ουσιαστικές υποχρεώσεις της, που απορρέουν από τις αποφάσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προκειμένου όλη η Ευρωπαϊκή ήπειρος να είναι ελεύθερη και ασφαλής συγχρόνως, ενόψει και των Ολυμπιακών Αγώνων».

Το νέο φασιστικό νομοσχέδιο θα περιορίσει παραπέρα τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού και θα βρίσκεται σε ρήξη με κατοχυρωμένες στο αστικό Σύνταγμα ελευθερίες.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή σπεύδει εθελοντικά να ικανοποιήσει τις εντολές των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών για να αποδειχθεί ότι δεν θα είναι μόνο μια κυβέρνηση που θα ακολουθήσει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική αλλά και μια πολιτική που θα βαθύνει ακόμα παραπέρα, με την ψήφιση φασιστικών νόμων, το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής, κάτι που ανταποκρίνεται πλήρως στο μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα αυτού του μεγαλοαστικού κόμματος – συνέχεια της ΕΡΕ των τρικύκλων – τον οποίο αποκρύβουν σκόπιμα από την εργατική τάξη και το λαό οι υπηρέτες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ.


Η Κύπρος και ο ακραίος εθνικισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Α. Εθνικιστικό και στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων το «ΟΧΙ» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ στο αμερικανόπνευστο ιμπεριαλιστικό «σχέδιο Ανάν»

Μ’ αφορμή το δημοψήφισμα στην Κύπρο (24 Απρίλη) η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του χρουστστοφικού «Κ»ΚΕ πρόβαλλε το «ΟΧΙ» στο «σχέδιο Ανάν» σαν μια «αντιιμπεριαλιστική»(!) και «διεθνιστική»(!) στάση-θέση και επιπλέον σαν «πατριωτική-διεθνιστική»(!), φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να την εκθειάζει ως την κατ’ εξοχήν «αντιιμπεριαλιστική»(!) πολιτική θέση.

Έτσι, ανάμεσα στα πάμπολλα δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη», ας αναφέρουμε καταρχήν εκείνο μετά την επίσκεψη-συνάντηση (15.4.2004) των αρχηγών των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο, όπου ο «Ριζοσπάστης» με πρωτοσέλιδο πηχυαίο τίτλο ισχυρίζεται: «Πατριωτική-διεθνιστική η θέση του ΚΚΕ, ΦΡΟΝΤΕΡΟ ΟΧΙ στο σχέδιο των ιμπεριαλιστών» («Ρ» 16.4.2004).

Σ’ άλλο δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» ο υμνητής του αντιδραστικού «υπερπατριώτη»(!)-εθνικιστή Έβερτ και «ταλαντούχος»(!) διαφημιστής της «αντιιμπεριαλιστικής»(!) του στάσης – και ακριβώς γι’ αυτό ανεκδιήγητος σοσιαλδημοκράτης δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» - Ν. Μπογιόπουλος, παραμονές του δημοψηφίσματος στην Κύπρο, σε άρθρο του γράφει: «Το «ΟΧΙ» στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο είναι η πατριωτική και διεθνιστική θέση των κομμουνιστών» (εννοεί προφανώς τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκρατες του «Κ»ΚΕ) («Ρ» 18.4.2004, σελ. 2). Αξίζει επιπλέον προσοχής και πρέπει να σημειωθεί και ο πολύ χαρακτηριστικός και ακραία εθνικιστικός τίτλος του άρθρου: ««ΟΧΙ» στο νέο ιμπεριαλιστικό «Αττίλα»!»(δηλ. το «σχέδιο Ανάν» «δίνει»(!) την Κύπρο στην Τουρκία, γνωστή θέση των εθνικιστών-φασιστών (ελλήνων-ελληνοκυπρίων))!!!

Η πολιτική θέση του «ΟΧΙ» που υιοθέτησε και υπεράσπισε η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, που προπαγανδίστηκε κατά κόρον και παραπάνω προβάλλεται σαν «αντιιμπεριαλιστική»(!), «πατριωτική»(!) και «διεθνιστική»(!) στην πραγματικότητα δεν είναι «αντιιμπεριαλιστική» και πολύ περισσότερο δεν είναι «διεθνιστική». Πρόκειται, όπως θα φανεί αμέσως παρακάτω, για έναν ψευδεπίγραφο «αντιιμπεριαλισμό»(!) δηλ. για τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό που στην συγκεκριμένη περίπτωση βαφτίζεται «αντιιμπεριαλισμός», «πατριωτισμός» και «διεθνισμός».

1. «Αντιιμπεριαλιστική»(!) ή αντίθετα στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν»;

Ο ισχυρισμός της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ότι η θέση του «ΟΧΙ» απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» είναι μια θέση «αντιιμπεριαλιστική»
(!)
δηλ. ότι
«στρέφεται»(!) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-Αγγλία-ΕΕ και «εξυπηρετεί»(!) τα συμφέροντα του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) είναι ένας ολωσδιόλου αβάσιμος και επικίνδυνα παραπλανητικός ισχυρισμός. Το ίδιο ισχύει και για το «ΝΑΙ» απέναντι στο «σχέδιο Ανάν».

Πέρα απ’ το ότι, με την αποδοχή του ψευτοδιλήμματος των «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» των ιμπεριαλιστών εκ μέρους των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων, καλλιεργείται γενικά στον κυπριακό λαό (έλληνες-τούρκους) η αυταπάτη ότι είναι δυνατή η λύση του κυπριακού προβλήματος στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, και η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ, που εδώ μας αφορά, δεν είναι «αντιιμπεριαλιστική», αλλά αντίθετα είναι μια φιλοιμπεριαλιστική θέση, δηλ. μια θέση που βρίσκεται ολοκληρωτικά στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την Κύπρο. Κι’ αυτό επειδή:

α) Η θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ έχει ως βάση και αφετηρία την αποδοχή του ψευτοδιλήμματος «ΟΧΙ»-«ΝΑΙ» απέναντι στο «σχέδιο Αννάν», ψευτοδίλημμα που, ως γνωστόν, επέβαλαν σκοπίμως οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ-Αγγλία-ΕΕ στον κυπριακό λαό (έλληνες-τούρκους) με πρωταρχικό και αποκλειστικό στόχο να τον κρατήσουν διασπασμένο και να διαιωνίσουν τη διάσπασή του, χρησιμοποιώντας γι’ αυτό το σκοπό το κύριο, καλά δοκιμασμένο και προτιμητέο τους όπλο: τον εθνικισμό, που προκάλεσε τόσα και τόσα δεινά στο πολύπαθο νησί.

Κι ακριβώς η συμμετοχή (αντί της αποχής) στο δημοψήφισμα που σημαίνει αποδοχή (αντί της απόρριψης) του ψετοδιλήμματος «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» των ιμπεριαλιστών εκ μέρους των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων και η πολιτική θέση-πρόταση της συμμετοχής του κυπριακού λαού στο δημοψήφισμα της 24ης Απρίλη ήταν αυτή που συνέβαλε στη διατήρηση της ως τώρα διάσπασής του και στην παραπέρα ενίσχυσή της με το γνωστό εκλογικό αποτέλεσμα: των 76% «ΟΧΙ» των ελληνοκυπρίων και 65% «ΝΑΙ» των τουρκοκυπρίων.

Έτσι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με την αποδοχή του ψευτοδιλήμματός τους απ’ τα αστικά και ρεβιζιονιστικά κόμματα που εμπεριέχεται στην πολιτική θέση της συμμετοχής στο δημοψήφισμα των «ΟΧΙ»- «ΝΑΙ» αυτών των κομμάτων και των αποτελεσμάτων του, πέτυχαν τον κύριο και πρωταρχικό τους στόχο: τη διαιώνιση της διάσπασης του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) και ειδικά των εργατών-αγροτών (ελλήνων-τούρκων), ενισχύοντας συνάμα και τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό και των δυο πλευρών – εντελώς απαραίτητης προϋπόθεσης για τη διατήρηση της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών στην Κύπρο.

Παρόλο που ο επιδιωκόμενος στόχος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, δηλ. η διαιώνιση της διάσπασης του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ήταν ήδη γνωστά πολύ πριν αυτό διεξαχθεί, τα αστικά και ρεφορμιστικά κόμματα Ελλάδας-Τουρκίας και της Κύπρου επέλεξαν συνειδητά να εξυπηρετήσουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, συσταίνοντας στον κυπριακό λαό να πάρει μέρος στο δημοψήφισμα και εγκλωβίζοντάς τον έτσι ευθύς εξαρχής στην αποδοχή του ψευτοδιλήμματος των «ΟΧΙ»-«ΝΑΙ», που του επέβαλλαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Είναι, λοιπόν, φανερό πως και το «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» είναι στην υπηρεσία των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σχετικά με το Κυπριακό και όχι «ενάντια»(!) στα σχέδιά τους όπως διατείνονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες Φλωράκης-Παπαρήγα.

Σ’ αντίθεση με τα «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» των αστικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων, που έχουν ως βάση και αφετηρία την αποδοχή του επιβληθέντος απ’ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ψευτοδιλήμματος «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» – και ακριβώς γι’ αυτό είναι και οι δυο αυτές θέσεις αστικές και φιλοιμπεριαλιστικέςμόνο η πολιτική θέση της ΑΠΟΧΗΣ απ’ το δημοψήφισμα είναι πραγματικά αντιιμπεριαλιστική θέση, επειδή έτσι θα απορρίπτονταν ευθύς εξαρχής το ψευτοδίλημμα των «ΝΑΙ»-«ΟΧΙ» που επέβαλαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον κυπριακό λαό, θα αποφεύγονταν η διάσπαση του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων) με τα: «ΟΧΙ» των ελληνοκυπρίων και «ΝΑΙ» των τουρκοκυπρίων και επομένως θα διαφυλάσσονταν και θα δυνάμωνε η ΕΝΟΤΗΤΑ του κυπριακού λαού (ελλήνων-τούρκων), και ειδικά των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων ΕΡΓΑΤΩΝ-ΑΓΡΟΤΩΝ, θα καταφέρονταν ισχυρό πλήγμα στον εθνικισμό και θα αποκρούονταν αποτελεσματικά οι πιέσεις των ιμπεριαλιστών.

β) Η πολιτική θέση του «ΟΧΙ» του «Κ»ΚΕ απέναντι στο «σχέδιο Ανάν» είναι θέση αστική, επειδή ταυτίζεται με το «ΟΧΙ» της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, η οποία αυτή τη στιγμή, σε κυβερνητικό επίπεδο, εκφράζεται απ’ την κυβέρνηση των ΔΗΚΟ (Τ. Παπαδόπουλος)-ΑΚΕΛ, και παραπέρα απ’ το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο μ’ αρχηγούς τους ρασοφόρους Πάφου Χρυσόστομο («τεμπελχανάδες τούρκοι») - Κυρήνειας Παύλο και το τραπεζικό-χρηματιστικό κεφάλαιο (Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου) και τα αστικά κόμματα της Κύπρου. Ο «Ριζοσπάστης» με τίτλο «Κεντρική Τράπεζα Κύπρου» και υπότιτλο «έμμεσο ΟΧΙ στο «σχέδιο Ανάν» μας πληροφορεί: «Έμμεσο, αλλά σαφές ΟΧΙ, στο «σχέδιο Ανάν» - άρα και προτροπή για ΟΧΙ στο προαναγγελθέν για το Σάββατο δημοψήφισμα – διατυπώνει και ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου (ΚΤΚ) Χριστόδουλος Χριστοδούλου» («Ρ» 21.4.2004, σελ. 10).

Και είναι τόσο κραυγαλέα η φιλοϊμπεριαλιστική-φιλοαστική πολιτική θέση του «ΟΧΙ» - γιατί εξυπηρετεί τα σχέδια των ιμπεριαλιστών στην Κύπρο και είναι θέση της κυπριακής αστικής τάξης - που ακόμα και η σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα είναι υποχρεωμένη να παραδεχθεί: «Αναμφισβήτητα μέσα στο ΟΧΙ μπορεί να υπάρχουν πολλές αποχρώσεις» («Ρ» 30.4.2004, σελ. 17)!!!

γ) Τέλος, η θέση του «ΟΧΙ» δεν είναι θέση «πατριωτική»(!) όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, μα αντίθετα είναι θέση «υπερπατριωτική» δηλ. εθνικιστική, επειδή ταυτίζεται με το «ΟΧΙ» των «υπερπατριωτών»-εθνικιστών και των φασιστών.

Πέρα απ’ τους χουντικούς φασίστες της νεοσύστατης (21 Απρίλη) «Πατριωτικής Συμμαχίας» με σημαία: «ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν – συμπαράσταση στον κυπριακό ελληνισμό», να τι διακήρυσσαν εκείνες τις μέρες ορισμένοι απ’ τους αντιδραστικούς «υπερπατριώτες», όπως ο μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος: «Όσοι ακούν τη φωνή της πατρίδας θα πουν «ΟΧΙ» και όσοι πουν «ΝΑΙ» «χάνουν την πατρίδα και την Ουράνια Βασιλεία», ενώ ο Χρήστος Γούδης (διευθυντής του τμήματος ιδεολογίας του Ιδρύματος «Κων/νος Καραμανλής») μας «διαφωτίζει»: «Η Κύπρος μπορεί να είναι σκλαβωμένη, είναι όμως ελληνική. Το «ΟΧΙ» είναι η απάντηση των ελλήνων» («Ελευθεροτυπία» 13.4.2004), ο δε Ν. Σαρρής σε ομιλία του στη Λευκωσία (14.4.2004) διακηρύσσει: «Όποιος ψηφίσει «ναι», να ξέρει ότι την ίδια στιγμή επωμίζεται την ευθύνη και το βάρος για τους 4.000 νεκρούς κύπριους της εισβολής. Φεύγει η ευθύνη από τους τούρκους και βαραίνει εκείνους που θα ψηφίσουν ναι» («Ελευθεροτυπία» 16.4.2004, 64), κλπ., κλπ.

Και από κοντά τους, τρέχει λαχανιασμένος, για να μην υστερήσει, ο «Ριζοσπάστης» - στο πνεύμα των ρασοφόρων Αμβρόσιου (Καλαβρύτων): όχι σε «σε μια ενωμένη Κύπρο, στην οποία ο κατακτητής θα έχει τα πάντα», «καλύτερα μια διαιρημένη Κύπρος» και Καλλίνικου (Πειραιώς) για τον οποίο «η Κύπρος παραδίδεται στους τούρκους» - και αναδημοσιεύει από το «Ποντίκι» γελοιογραφία μιας τούρκικης σημαίας που καταβροχθίζει την Κύπρο («Ρ» 19.3.2004, σελ. 31)!!!

Έτσι εξηγείται γιατί οι χρουστσοφικοί ηγέτες όχι μόνο δεν φρόντισαν να διαχωρίσουν τη θέση τους απ’ τους ακραίους εθνικιστές «υπερπατριώτες»(!) φασίστες αλλά συμπαρατάχθηκαν-ταυτίστηκαν μαζί τους στο θέμα του Κυπριακού και επιπλέον δημοσίευσαν στο «Ριζοσπάστη» κείμενά τους, πέραν εκείνων της «νεοορθόδοξης» λυσσασμένης και έξαλλης «τουρκοφάγας» εθνικίστριας Λ. Κανέλλη, με λίστες ονομάτων και πρώτη εκείνη που φέρει τον τίτλο «υπογράφουν «ΟΧΙ» στο «σχέδιο Ανάν» («Ρ» 17.4.2004, σελ. 8), στην οποία φιγουράρουν τα ονόματα γνωστών «υπερπατριωτών»-τουρκοφάγων, τύπου Γιανναρά, Σαρρή, Λυκουρέζου, Λάσκαρη, Γιαλουρίδη, Αλευρομάγειρου, Στοφορόπουλου, Καραμπελιά, κλπ. Ακολουθεί δεύτερη λίστα ονομάτων («Ρ» 20.4.2004, σελ.14), στην οποία υπογράφουν επιστολή προς τον κύπριο πρόεδρο η οποία καταλήγει: «το ΟΧΙ που εκφράσατε και που πιστεύουμε ότι θα επικυρωθεί από τον κυπριακό ελληνισμό ανακαλεί τις στιγμές αντίστασης και ελευθερίας του εθνικού ιστορικού μας βίου» («Ρ» 20.4.2004, σελ. 14). Ακολουθεί και τρίτη λίστα με τίτλο: «Πανεπιστημιακοί υπογράφουν υπέρ του ΟΧΙ» («Ρ» 23.4.2004, σελ. 12). Νωρίτερα ο «Ριζοσπάστης» (9.4.2004) εκθείαζε τους «υπερπατριώτες» Παπαθεμεληδο-Ζουράρηδες, Γιανναρηδο-Λυκουρέζους, κλπ., κλπ.

Ανάλογες εθνικιστικές – «υπερπατριωτικές»(!) θέσεις φιλοξένησε ο «Ριζοσπάστης» στις στήλες του, όπως εκείνες των Θ. Στοφορόπουλου («εγκαταλείπει τους κυπρίους στο έλεος της Τουρκίας»(!), κλπ.), Αντ. Κακαρά («ωφελημένη η Τουρκία»(!), «βαρεθήκαμε να μεταφράζεται... η αγάπη προς την πατρίδα σε εθνικισμό!», κλπ., κλπ. ) («Ρ»18.4.2004, σελ. 4), κλπ., κλπ.

Σήμερα όμως οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ έγιναν προσεκτικότεροι. Για να συγκαλύψουν κάπως τον αντιδραστικό εθνικισμό τους απέφυγαν να νεκραναστήσουν τη διαβόητη «Πατριωτική Κίνηση Πολιτών» του «μακαρίτη» πλέον στενού συμμάχου-συνεργάτη τους «υπερπατριώτη» Δημ. Τσοβόλα με την οποία συνεργάζονταν πριν περίπου δυο χρόνια, όπως επίσης απέφυγαν να συνυπογράψουν οι βουλευτές τους «υπερπατριωτικά» κείμενα, σαν την επαίσχυντη και ακραία εθνικιστική «Διακήρυξη για το Κυπριακό» που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (3.12.2002) μαζί με διάφορους εθνικιστές από τη μοναρχοφασιστική ΝΔ ως το ΠΑΣΟΚ: Λ. Βερυβάκης (ΠΑΣΟΚ), Ν. Γκατζής («Κ»ΚΕ), Ν. Κακλαμάνης (ΝΔ), Λ. Κανέλλη («Κ»ΚΕ), Π. Κρητικός (ΠΑΣΟΚ), Ν. Κατσέλη (ΠΑΣΟΚ), Σ. Παπαθεμελής (ΠΑΣΟΚ), Α. Πεπονής (ΠΑΣΟΚ), Α. Τζέκης («Κ»ΚΕ), Δ. Τσοβόλας (ΔΗΚΚΙ), Γ. Χουρμουζιάδης («Κ»ΚΕ) και μαζί τους οι γνωστοί «τουρκοφάγοι» Ν. Σαρρής, Χ. Γιαλουρίδης, Κ. Ζουράρις, κλπ. και άλλοι εθνικιστές «υπερπατριώτες» στρατιωτικοί και ιεράρχες.

Δεν είναι μόνο οι εθνικιστές τουρκοφάγοι του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και κάποιοι «υπερπατριώτες» του ΠΑΣΟΚ και οι φασιστικές οργανώσεις που υμνούν τη στάση του εθνικιστή Τ. Παπαδόπουλου αλλά και οι διάφοροι σοσιαλδημοκράτες δημοσιογράφοι του «Ριζοσπάστη» που δεν δίστασαν, όπως ο Π. Καραβασίλης, να εκθειάσουν και διαφημίσουν το εθνικιστικό-σοβινιστικό διάγγελμα του μεγαλοαστού εθνικιστή Τ. Παπαδόπουλου σαν «αντιιμπεριαλιστικό χαστούκι» («Ρ» 17.4.2004, σελ. 32) και ο Ν. Μπογιόπουλος, ο υμνητής του αντιδραστικού «υπερπατριώτη»-εθνικιστή Έβερτ, ισχυρίζεται εθνικιστικά: «το «ΟΧΙ» στο «σχέδιο Ανάν» τούτη την ώρα καταγράφεται ως πάνδημη θέληση του κυπριακού λαού» («Ρ» 14.4.2004, σελ. 31), εννοώντας προφανώς με την έννοια «κυπριακός λαός»(!) μόνο την ελληνική αντιδραστική αστική τάξη της Κύπρου. «Ξεχνάει» ο αξιοθρήνητος κολαούζος του Έβερτ ότι στην Κύπρο υπάρχουν και ζουν έλληνες ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ και βέβαια τούρκοι ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ, οι οποίοι έχουν κοινά ταξικά συμφέροντα μεταξύ τους και κοινό μέτωπο πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντιδραστική αστική τάξη της Κύπρου (ελληνική-τουρκική), αλλά και την αντιδραστική αστική τάξη Ελλάδας-Τουρκίας.

Σ’ ένα άλλο ολοσέλιδο άρθρο – παραλήρημα του πιο ακραίου εθνικισμού – με τίτλο «Χρέος και τιμή για το λαό της Ελλάδας», αγνοώντας προκλητικά τους τουρκοκύπριους, γράφει ο Ν. Μπογιόπουλος, ανάμεσα στ’ άλλα, και τα εξής «υπερπατριωτικά»: «το μήνυμα του χρέους που απορρέει για μας, για τον ελληνικό λαό, από την αντίσταση των Κυπρίων, είναι συνώνυμο του πατριωτισμού, του διεθνισμού, του φιλότιμου και της αξιοπρέπειας: τώρα έχει την ανάγκη της αμέριστης στήριξης και της ενεργητικής αλληλεγγύης του ελληνικού λαού η Κύπρος. Εμείς πια, ως ελληνικός λαός, δεν έχουμε το δικαίωμα να τους αφήσουμε μόνους τους» («Ρ»17.4.2004, σελ. 31).

Ο «υπερπατριώτης»-εθνικιστής Ν. Μπογιόπουλος, στοιχισμένος στην «αντιιμπεριαλιστική»(!) φάλαγγα των «υπερπατριωτών» όλων των κομμάτων και του φασιστο-παπαδαριού, στο ίδιο άρθρο του όχι μόνο αγνοεί προκλητικά τους τούρκους ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΓΡΟΤΕΣ – και ακριβώς γι’ αυτό είναι άρθρο μνημείο ακραίου εθνικιστικού παραληρήματος – μα και ενώ δεν αναφέρει ούτε μια φορά το προλεταριάτο και την εργατική τάξη-αγροτιά μιλά για «πατριωτισμό»(!) και «διεθνισμό»(!), εννοώντας προφανώς τον «πατριωτισμό»-«διεθνισμό»(!) της αντιδραστικής αστικής τάξης, την οποία ο ίδιος σαν συνεπής σοσιαλδημοκράτης χρουστσοφικός υπηρετεί.

Αλλά και ο πλέον ανίδεος καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να γίνεται λόγος για «πατριωτισμό» και «διεθνισμό» χωρίς να αναγνωρίζονται και αναφέρονται-μνημονεύονται οι φορείς του: το επαναστατικό προλεταριάτο και γενικά οι εργαζόμενοι και οι σύμμαχοί τους.

Τέλος, μ’ αφορμή πάλι την Κύπρο, ένας άλλος δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», ο Π. Ριζαργιώτης – απολογούμενος και δίνοντας αναφορά στους αντιδραστικούς αστούς εθνικιστές των άλλων κομμάτων – αναφωνεί, κινούμενος στην «υπερπατριωτική» γραμμή της έξαλλης νεοορθόδοξης εθνικίστριας θεούσας Λ. Κανέλλη, «περήφανα»: «Ε, ναι είμαστε πατριώτες...»!!!, δηλ. «υπερπατριώτες»-εθνικιστές («Ρ» 17.4.2004, σελ. 4). – σφιχταγκαλιασμένος με τη «φανταχτερή δημοσιογραφίνα που πολλά χρόνια υπηρέτησε με φλογερό πάθος τη Δεξιά και την αντίδραση» (Βάσος ΓΕΩΡΓΙΟΥ), η οποία τώρα τελευταία προτείνει τον «επαναπροσδιορισμό της πολύτιμης έννοιας πατρίδα» («ΝΕΜΕCIS», Νο 43, Απρίλης 2004, σελ. 13) σε συνεργασία με τους «συμπολεμιστές» της «υπερπατριώτες» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του αντιδραστικού φεουδοαστικού ιερατείου του Χουντο-Χριστόδουλου και εκστασιαζόμενη παθαίνει αφωνία μπροστά στον εθνικισμό-σοβινισμό των «γενναίων» αυτών «συμπολεμιστών» της (πουθενά στο άρθρο της δεν ασκεί σ’ αυτούς την παραμικρή κριτική).

Μένει ακόμα να δειχθεί ότι η θέση του «ΟΧΙ» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δεν είναι θέση «διεθνιστική» αλλά αντίθετα αστική-εθνικιστική. Η συνέχειά του σε επόμενο σημείωμα.

Συνεχίζεται


ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Αποσπάσματα από τις σημειώσεις και τα στενογραφημένα πρακτικά των συναντήσεων-συζητήσεων (Φλεβάρης 1956) του Ν. Ζαχαριάδη με τα μέλη της διαβόητης "Επιτροπής των 6 Κομμάτων" του Χρουστσόφ


Όταν με πήραν από τη Συνεδρίαση ΧΧ Συνέδριου KΠCC 21.2.56
"Συζήτηση 1η με την Επιτροπή Κομμουνιστικών Κομμάτων στις 21.2.56"

Άρχισε έτσι: Ντεζ: χιλιάδες γράμματα απ' όλες τις χώρες της Λ(αϊκής) Δ(ημοκρατίας) + Σοβ(ιτικής) Έ(νωσης) που αφορούν

"α) παραβίαση εσωκομ.(ματικής) Δημοκρ.(ατίας).

"β) Για πολιτική: κανένα πολιτικό ζήτημα.

Μέλη κόμματος δεν είχαν καθαρή πολιτική γραμμή, ήταν αποπροσανατολισμένη από διεθνή και εσωτερική κατάσταση.

Καθοδήγηση δεν έδωσε καθαρή εικόνα κατάστασης, διάταξη δυνάμεων, καθήκοντα κόμματος - χονδρά αριστερά λάθη.

Ζαχ.(αριάδης): Για μέλη και αποφάσεις ΚΕ θα πάρω και θα δώσω συγκεκριμένα στοιχεία. Το κύριο όμως είναι η πολιτική γραμμή του κόμματος και ότι δεν ειπώθηκε τίποτε συγκεκριμένο.

Κούσινεν - Ζαχ.(αριάδης) έχεις δίκιο. Γι' αφτό εγώ θα μιλήσω για τα πολιτικά λάθη:

"α) Λάθος ήταν γράμα Ζαχ.(αριάδη) 1940 γιατί αναζητούσε δίχως όρους συνθηκολόγηση προς Μεταξά.

Ζαχ.(ριάδης): Σύντροφε Κούσινεν το διάβασες;

Κού(σινεν): Όχι!

"β) 1945: δεν άκουσε Ζαχ.(αριάδης) ΚΚΣΕ για αποχή από εκλογές.

"γ) Λαθεμένος προσανατολισμός προς ένοπλο αγώνα: Έπρεπε ναρχίσετε: εφτιάχνατε - παρτιζάνικες ομάδες.

"δ) Βορειοηπειρωτικό 1945.

"Δυο άξονες

Ζαχ.(αριάδης). Σύντρ. Κούσινεν, το διάβασες;

Κού.(ινεν).: όχι!

στ) Σχέδιο προγράμματος. Το δημοσιεύσατε χωρίς να ρωτήσετε. Ζήτημα γης και αγροτιάς.

ζ) Λάθος δημιουργίας ενιαίου αγροτ(ικού) κόμματος. Άρνηση Δημοκρατ(ικής) Επαν(άστασης) στην Ελλάδα.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
25.2.56

Επιτροπή αδελφών κομμάτων

Κούσινεν δήλωσε:

"1ο Διαπίστωσα ότι αγνόησαν σύσταση UK να μην πάρουμε τα όπλα.

"2ο Μίλησε για το πως ο σ(ύντροφος) Ζαχ(αριάδης) έκανε την προετοιμασία του ένοπλου αγώνα. Προετοιμαζόταν έτσι ωσότου τους πιο πολλούς κομμουνιστές τους πιάσαν.

Η κύρια Ctabka έμπαινε στον εξωτερικό παράγοντα.

"3ο Ο αγώνας είταν ηρωϊκός και τον υποστηρίζαμε.

Κριτική Μαρξ για κομούνα και υποστήριξη.

Ο σ. Ζαχ(αριάδης) προσπάθησε να διαστρεβλώσει τις θέσεις μου.

Ερώτηση Κούσινεν:

Τι εννοεί όταν λεει ότι δεν θα με σπρώξει από δική του πλευρά προς κατέφθυνση γιουγκοσλαβική;

Απάντ(ηση): Δε θα κάνω ανταρσία.

Κόβατς: Ο Ζαχ(αριάδης) την πρώτη πως υπερασπίζομαι Σοβ(ιετική) Έν(ωση).

Ο σ. Κούσινεν ζητούσε απτό Ζαχ(αριάδη) να μάθει τι θα κάνει αν οι οπαδοί του δεν συμφωνήσουν κλπ. Έδειξε ότι έχει κιόλας παρμένη απόφαση.

Επιτροπή δείχνει ότι στη θέση της απέναντι στην καθοδήγηση του ΚΚΕ ζητά απ' τις απόψεις Παρτσαλίδη - Κολιγιάννη - Φράξια ΚΟΤ

"- Συνάντηση με Ντιμιτρώφ

"- Ομάδα Ζαχαριάδη τότε

"- Μια σύσταση: για ένοπλη πάλη!!

"- Μη παραδοχή σύστασης = Η ανυπακοή - Αντισοβιετισμός

Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Απ' το 1935 ακόμα με βάση μια επαναστατική δημοκρατική συμφωνία με αγροτικούς παράγοντες κάναμε ένα βήμα - την ένωση των επαναστατικών, δημοκρατικών δυνάμεων της Ελλάδας στη βάση της επαναστατικής δημοκρατικής αλλαγής στην Ελλάδα. Μ' αυτή τη συμφωνία το Αγροτικό κόμμα αναγνώριζε τον ηγετικό ρόλο εργατικού κόμματος και θα συμπορευόταν μαζί μας ως την πραγμάτωση του δημοκρατικού μετασχηματισμού στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια η απόφαση που πάρθηκε στο συνέδριο εγκρίθηκε απ' την Διεθνή. Αυτή την πολιτική τη συνεχίσαμε και μετά τον πόλεμο αν και στη διάρκεια του πολέμου υπήρχαν παραβιάσεις της, παρ' όλα αυτά πετύχαμε να εμποδίσουμε την Ελληνική μπουρζουαζία να οργανώσει δικό της μαζικό αγροτικό κόμμα, - κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ.

Έχω τη γνώμη ότι αυτό το συμμαχικό μας αγροτικό κόμμα είναι το μοναδικό μαζικό αγροτικό κόμμα στην Ελλάδα.

σ. ΓΙΟΤΓΚΩΦ: Και τώρα;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Μάλιστα και τώρα. Είναι ένα νόμιμο κόμμα. Ο ηγέτης του Γαβριηλίδης πέθανε. Έχει δημοσιευθεί το ανάλογο πληροφοριακό υλικό των νόμιμων κομμάτων στην Ελλάδα όπου συμπεριλαμβάνεται και το νόμιμο αγροτικό κόμμα με το έμβλημά του και τη φωτογραφία του Γαβριηλίδη. Πιστεύω ότι πρόκειται για ένα σοβαρό φαινόμενο.

"- Που βασίζω αυτό το συμπέρασμά μου; Είναι φυσικό να μη διαθέτω στην παρούσα στιγμή τα ανάλογα αντικειμενικά στοιχεία.

"- Μπορώ να αναφέρω για το 1946: Την Πανελλήνια Ένωση αγροτικών συνεταιρισμών, το πανελλήνιο συνέδριο, την ηγεσία. Εκλέχτηκαν εκπρόσωποι των αριστερών κομμάτων, που αγωνίστηκαν στις γραμμές τους, εκπατρίστηκαν και βρίσκονται τώρα μαζί μας. Πρόκειται για μια Συνομοσπονδία. Σ' αυτήν συμμετέχουν εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες, εκατομμύρια, το βασικό της κορμό δεν τον αποτελούν οι φτωχοί αλλά οι μεσαίοι.

Σ' ότι αφορά τον Ένοπλο αγώνα. Στις αρχές του 1946 η κατάσταση στην Ελλάδα είχε διαμορφωθεί ως εξής: Ύστερα απ' την κρίση που πέρασε το κόμμα λόγω της προδοτικής Βάρκιζας, είχαμε παραδώσει τα όπλα και δεν κρατήσαμε τις θέσεις που μπορούσαμε να κρατήσουμε, ούτε την γενική αμνηστεία δεν καταφέραμε να πάρουμε. Εδώ που τα λέμε αμνηστεύθηκαν οι ηγέτες αλλά όχι και οι απλοί αγωνιστές. Αυτό το εκμεταλλεύθηκε η αντίδραση: τάχα οι ηγέτες αμνηστεύθηκαν για τα λεφτά τους όταν εσείς φυλακιστήκατε. Ως τώρα βρίσκονται γι' αυτή την αιτία συντρόφοι μας στις φυλακές. Αργότερα το κόμμα ανέκτησε τις δυνάμεις του. Στην περίοδο 1945-1946 η κατάσταση είχε διαμορφωθεί ως ακολούθως: στα συνδικάτα ξ μαζική δράση ανέβαινε, οι απεργίες άγγιξαν το 80-90%. Η Γενική εργατική Ομοσπονδία ήταν στα χέρια μας, παρά το αναλογικό σύστημα η επίσημη ηγεσία δε μπορούσε να προωθήσει τους ρεφορμιστές της.

Έγινε το συνέδριο των βιοτεχνών, που συγκέντρωνε τον κύριο όγκο των μικρών επαγγελμάτων. Η ηγεσία τους ήταν δική μας. Το ίδιο έγινε και με τους αγροτικούς συνεταιρισμούς. Για πρώτη φορά έγινε δική μας και η πιο μαζική οργάνωση μ' εκατοντάδες χιλιάδες μέλη: η πανελλήνια αθλητική Ένωση. Ο στόχος του αγώνα ήταν η άνοδος του μαζικού κινήματος.

Απ' την άλλη πλευρά με την άμεση υποστήριξη των Άγγλων υπήρχε στην Ελλάδα η πολιτική του μονόπλευρου Εμφυλίου πολέμου, η τρομοκρατία ήταν εν δράσει, μας δολοφονούσαν μαζικά. Οι φασίστες κατελάμβαναν ολόκληρες πόλεις κι έκαναν πογκρόμ. Εμείς αντιπαραθέσαμε την πολτική της συμφιλίωσης, της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, τη διενέργεια εκλογών με αναλογική. Κι όσο για τις φασιστικές συμμορίες, αντιπαραθέταμε σ' αυτές τη μαζική λαϊκή αυτοάμυνα όπως την ονομάζαμε, οργανώσαμε σε πόλεις και χωριά μαζική λαϊκή αντίσταση που σε κάποιες περιοχές έπαιρνε τη μορφή αντάρτικου αγώνα.

Ένα χρόνο ύστερα από την υπογραφή της συμφωνίας, στις 12 Φλεβάρη του 1946 έγινε η ολομέλεια της ΚΕ του κόμματος στην οποία μπήκε το θέμα της οργάνωσης του Ένοπλου αγώνα. Ακολούθησε η σύσκεψη των κομματικών στρατιωτικών καθοδηγητών που επεξεργάστηκε τα πρώτα μέτρα. Έχοντας αυτή την απόφαση μαζί μου πήγα στο Συνέδριο στη Τσεχοσλοβακία, όπου συναντήθηκα με τους Γιουγκοσλάβους ηγέτες. Τίτο, Ράνκοβιτς, Κάρντελ, Τζίλας. Τους πληροφόρησα για την απόφασή μας. Οι Γιουγκοσλάβοι σύντροφοι συμφώνησαν μ' αυτή κι αποφάσισαν να την υποστηρίξουν στην πράξη. Πήγα στο σ. Δημητρώφ που ενέκρινε επίσης την απόφαση και συμφώνησε με την χάραξη της γραμμής μας - το βαθμιαίο πέρασμα απ' τη λαϊκή αυτοάμυνα στην αντάρτικη δράση και μαζικό ένοπλο αγώνα. Στη Γιουγκοσλαβία μου παραχώρησαν αεροπλάνο για να πετάξω στα Τίρανα. Εκεί, μπορείτε να ρωτήσετε το σ. Εμβέρ Χότζα, δε συναντήθηκα μαζί του αλλά με τον Κότσε… Το ίδιο συνέβη και με τους Αλβανούς συντρόφους.

Ύστερα απ' όλα αυτά επέστρεψα στην Ελλάδα και τραβήξαμε πάνω σ' αυτή τη γραμμή. Σωστή ήταν η απόφαση; Σωστή. Να καθόμαστε τώρα και να την επικρίνουμε - είναι σα να επαναλαμβάνουμε αυτό που πε ο Πλεχάνωφ το 1907: δεν έπρεπε να πάρουμε τα όπλα. Όχι, έπρεπε να τα πάρουμε. Ο λαός το υποστήριξε και συναίνεσε. Σ' αυτόν τον αγώνα το κόμμα κι ο λαός έδωσαν δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες ανθρώπους, δεν μπορούμε να διαγράψουμε αυτό το γεγονός.

Θέλω ακόμα να πω το εξής: υπήρχαν οι εσωτερικές μας δυσκολίες. Ρωτήστε γι' αυτές το σ. Παρτσαλίδη. Τώρα είναι εύκολο στο σ. Γιούγκωφ να μας λεει: ρίξατε τα λάθη στο Σιάντο και καθαρίσατε και τώρα τα φορτώνετε στο Τίτο. Νομίζω ότι το Βουλγαρικό κόμμα θα μπορούσε να εξετάσει αυτά τα λάθη κάνοντάς μας κατανοητή την άποψη του σ. Γιούγκωφ.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Δε σας πληροφόρησαν σωστά. Εγώ λεω ότι θα θα ταν πολύ απλοϊκό αν περιοριστούμε σ' αυτές τις αιτίες κι ερμηνεύσουμε μόνο μ' αυτές κάποια γεγονότα. Σας έδωσαν λάθος πληροφόρηση.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Αν είναι έτσι ζητώ συγνώμη. Πιστεύω ότι οφείλετε να διαβάσετε τις αποφάσεις μας. Για να το πούμε καθαρά δεν μιλάμε μονόπλευρα σ' αυτές. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως κατηγορούμε την ηγεσία του κόμματος που επέτρεψε στο Σιάντο να την χειραγωγεί. Υπήρχαν παρεκκλίσεις.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Αυτή η προδοσία της επανάστασης πραγματοποιήθηκε συνειδητά απ' το Σιάντο. Τα άλλα μέλη του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο δεν κατάλαβαν την προδοσία του Σιάντου και τα λάθη του ΚΚΕ. Υποτάχτηκαν σ' αυτή τη γραμμή.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Μας λένε ότι ο Σιάντος το' κανε αυτό συνειδητά. Δε ρίχνω σ' αυτόν το δικό μου φταίξιμο, όλα τα λάθη μας, το γεγονός ότι το κόμμα ξέφυγε απ' το σωστό Μαρξιστικό-Λενινιστικό δρόμο.

Σύντροφοι, μπορείτε να ρωτήσετε τον Παρτσαλίδη για το ότι ο Σιάντος κατείχε ηγετικές θέσεις ακόμα και στις στρατιωτικές οργανώσεις. Αποφασίσαμε να βγάλουμε το Σιάντο στο εξωτερικό.

Έβαλα ειδικά το ζήτημα του Σιάντου. Ο Ράνκοβιτς μου πε: μη τον στέλνετε σε μας. Πήραμε διαβατήρια και πήγαμε να φύγουμε μέσω Θεσσαλονίκης. Δεν ήθελε να αφήσω το Σιάντο μονάχο. Καθυστερήσαμε στην εφαρμογή της κομματικής γραμμής. Αυτό έχει καταγραφεί στα κομματικά ντοκουμέντα. Δε λεω τίποτα καινούριο. Θέλω ακόμα μια φορά να υπογραμμίσω ότι τον Ιούνη του 1947 ο σ. Τίτο με πληροφόρησε: σ. Ζαχαριάδη ύστερα από τις συνομιλίες μας με τη Μόσχα ήρθε ο σ. Μπαράνοφ και θα πας μαζί του στη Μόσχα.

Με υποδέχτηκε ο σ. Σουσλώφ. Η πρώτη σύσκεψη έγινε με το σ. Ζντάνωφ. Η δεύτερη με το σ. Στάλιν, Μολότωφ, Ζντάνωφ.

Τον επόμενο καιρό τα προβλήματα του Ελληνικού κόμματος και του αγώνα τα συζητούσαμε άμεσα στο Πολιτικό Γραφείο και στην Ανώτατη στρατιωτική ηγεσία μας.

Είχα προσωπική επαφή με το Στάλιν. Το 1947 στη σύσκεψη του Ιουνίου στην ΚΕ με το σ. Στάλιν, Μολότωφ και Ζντάνωφ εγκρίθηκε πλήρως, απόλυτα δίχως καμιά παρατήρηση η δράση του κόμματος.

Έφτασε ο σ. Στάλιν να με ρωτήσει γιατί βάζω ζητήματα τόσο συνεσταλμένα . Έθεσα το ζήτημα της βοήθειας, ο σ. Στάλιν είπε: πρέπει να βοηθήσουμε και θα βοηθήσουμε. Ο σ. Μολότωφ μάλιστα ενέκρινε προσωπικό το ότι δεν αρχίσαμε αμέσως την εξέγερση στις πόλεις, αλλά αρχίσαμε βαθμιαία γιατί δε θέλαμε να προκαλέσουμε την επέμβαση των Άγγλων. Δεν την προκαλέσαμε κι αποφύγαμε την αγγλική στρατιωτική επέμβαση.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Αλλά σε τι μπορούσατε να υπολογίζετε όταν ο λαός δεν ξεσηκωνόταν στις πόλεις;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Ας κάνουμε άλλη σύσκεψη γι' αυτό. Αυτή η γραμμή εγκρίθηκε και προχωρήσαμε. Και υπολογίζαμε στη νίκη.

Υπάρχει ακόμα μια κατηγορία, ότι ήταν τυχοδιωκτισμός να υπολογίζουμε ή να στηριζόμαστε στη βοήθεια έξωθεν. Αυτό αποτελεί άποψη του σ. Κουούσινεν, εγώ αντίθετα νομίζω ότι θα 'ταν τυχοδιωκτισμός αν δεν υπολογίζαμε την εξωτερική κατάσταση της Ελλάδας και την κατάσταση στα σύνορα , όπου είχε ήδη διαμορφωθεί ο συμμαχικός παράγοντας.

σ. ΚΟΥΟΥΣΙΝΕΝ: Δεν είπα ότι θα 'ταν τυχοδιωκτισμός. Είπα ότι θα 'ταν τυχοδιωκτισμός η γνωστοποίηση της έξωθεν βοήθειας.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Η δεύτερη Ολομέλεια συζήτησε την εσωτερική κατάσταση, χάραξε γραμμή, πήρε αποφάσεις. Αυτές οι αποφάσεις πάρθηκαν αφού πρώτα συμφωνήθηκαν με τους συμμάχους μας. Αυτή είναι η αλήθεια σ' αυτό το θέμα.

Για τη σύνθεση της Προσωρινής Κυβέρνησης. Υπάρχει επίσης η κατηγορία ότι συμμετείχαν σ' αυτή μόνο κομμουνιστές. Υπήρχε το σύμμαχο Αγροτικό κόμμα, ήταν τα συνδικάτα, υπήρχε η πανελλήνια Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών, υπήρχε η μακεδονική μειονότητα. Επομένως ήταν κυβέρνηση συνασπισμού κι όχι μονόπλευρη κομμουνιστική.

Η στρατιωτική ηγεσία ήταν η αρμόζουσα κι είχε τη συμμαχική έγκριση.

Θα περάσω στο πρόβλημα της ήττας μας.

Θέλω σύντροφοι να δώσω μια εξήγηση. Θέλουμε να τη φορτώσουμε στον Τίτο. Αυτό δεν είναι σωστό. Τι θέση είχε η καθοδήγηση του ΚΚΕ σ' αυτό το ζήτημα.

Για να μιλήσουμε για τα λάθη του ίδιου του Τίτο το Γιουγκοσλαβικό ζήτημα αυτό καθεαυτό ήταν λάθος, είπε ο σ. Χρουστσώφ. Αυτό είναι πολύ σωστό. Όμως μένει ασχολίαστο το γεγονός ότι η γιουγκοσλαβική κρίση το 1948 και 1949 ανεξάρτητα ποιος φταίει γι' αυτήν είχε αποφασιστική επίδραση στην εξέλιξη των γεγονότων στην Ελλάδα την περίοδο 1948-1949. Τότε λέγαμε ότι έφταιγε ο Τίτο. Σήμερα λέγεται ότι δεν έφταιγε αυτός. Τότε το γεγονός ότι το 1948 ως το 1954-55, υπήρξε δίχως δική μας ευθύνη το γιουγκοσλαβικό ζήτημα κι ότι η Γιουγκοσλαβία αποκολλήθηκε προσωρινά απ' το Δημοκρατικό στρατόπεδο μ' όλες τις συνέπειες έπαιξε αποφασιστικό ρόλο εκείνη την περίοδο στην πορεία του αγώνα μας. Θα μπορούσα να προσθέσω: δίχως αυτό το γεγονός θα ήταν δυνατόν να πετύχουμε στην Ελλάδα οποιαδήποτε λύση του Ελληνικού ζητήματος δίχως την ήττα του Δημοκρατικού στρατού. Το Μάη του 1947 είχαμε απευθυνθεί στον ΟΗΕ προτείνοντας στους Άγγλους και Αμερικανούς τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων. Ύστερα απ' τη Γιουγκοσλαβική κρίση δημιουργήθηκε αντίξοη για μας κατάσταση στα Βαλκάνια. Τα κύρια μετόπισθεν για μας ήταν η Γιουγκοσλαβία. Η Αλβανία κι η Βουλγαρία βρίσκονταν στις άκρες.

σ. ΓΚΕΟΡΓΚΙΟΥ ΝΤΕΖ: Τα βασικά μετόπισθεν ήταν έξω απ' τη χώρα. Και μέσα σ' αυτήν;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Μέσα σ' αυτήν βρίσκονταν οι κύριες δυνάμεις μας. Και πολεμούσαν.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Πιστεύετε ότι το Ελληνικό Κόμμα διέπραξε σοβαρά λάθη στην οργάνωση και διεξαγωγή του 'Ένοπλου αγώνα;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Αυτό δεν το πιστεύω.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Δεν πιστεύετε παραδείγματος χάρην ότι στη δουλειά σας, όπως σας έχει ειπωθεί από παλιά, παρατηρούνται κάποιες σεχταριστικές μέθοδοι, ότι το κίνημα δεν εξαπλώθηκε πλατιά; Δεν έγιναν παρόμοια λάθη;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Τα βασικότερα λάθη μας έγιναν την περίοδο 1946-1947. Δε μπορέσαμε να λύσουμε σ' ένα σημαντικό βαθμό το πρόβλημα των εφεδρειών του στρατού μας. Αυτό είναι στρατιωτικό ζήτημα κι όχι πολιτικό. Που υπάρχει αυτό το ντοκουμέντο όπου μας εγκαλούν για σεχταρισμό;

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Έχει υπάρξει. Απ' ότι ξέρω τέθηκε κι εδώ αυτό το ζήτημα σ' ότι αφορά κάποιες διαφωνίες με τους Αλβανούς.

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Εγώ αναφέρομαι σ' ότι γινόταν το 1949. Ας συζητήσουμε το ντοκουμέντο εκείνης της σύσκεψης. Κείνο τον καιρό δε συζητούσαμε τα στρατιωτικά ζητήματα. Ποιο ήταν το βασικότερο λάθος μας;

Το 1946-1947 θα μπορούσαμε να λύσουμε το ζήτημα των εφεδρειών. Για να έχουμε εφεδρείες είχαμε συνεννοηθεί με τους Γιουγκοσλάβους συντρόφους να περάσουμε σ' αυτούς όσους διώκονταν (σ.τ.μ. στην Ελλάδα). Γιατί εκεί (σ.τ.μ. στη Γιουγκοσλαβία) είχαν συγκεντρωθεί οι προερχόμενοι απ' τη Βουλγαρία πολιτικοί μας πρόσφυγες. Αλλά δεν το πραγματοποιήσαμε, αν και μας το 'χε πει το κόμμα, (σ. Γιουγκοσλαβικό) χάσαμε την ευκαιρία.

σ. ΓΙΟΥΓΚΩΦ: Μήπως δε ξέρετε πως αυτή η λύση του σχηματισμού Ελληνικών εφεδρειών στη Βουλγαρία δεν είχε εγκριθεί τότε;

σ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ: Αντιθέτως, εμείς μεταφέραμε τους πολιτικούς μας πρόσφυγες απ’ τη Βουλγαρία στη Γιουγκοσλαβία. Το ζήτημα είχε συμφωνηθεί με τους Γιουγκοσλάβους συντρόφους. Ας τηλεφωνήσουμε στο Βελιγράδι για να το ξεκαθαρίσουμε. Σ’ αυτό το ντοκουμέντο αναφέρονται οι αιτίες της δικής μας ήττας το 1949, το ζήτημα των εφεδρειών και το ότι δεν πετύχαμε να εφοδιάσουμε τα τμήματά μας στη Νότια Ελλάδα. Αυτό είναι κύριο.

Και θα σας πω ακόμα: έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση κλήθηκα τον Απρίλιο του 1949 στη Μόσχα όπου επί παρουσία των Στάλιν, Μαλένκωφ, Μολότωφ, ετέθη το ζήτημα της υποχώρησης του Ελληνικού στρατού, της διακοπής του Ένοπλου αγώνα.

Η ΚΕ του ΚΚΕ συμφώνησε. Εκδόθηκαν οι σχετικές διαταγές. Ύστερα μας παράγγειλαν να κρατήσουμε τις θέσεις μας, επειδή υπήρχαν Αγγλοαμερικάνικες προτάσεις για ειρηνική επίλυση του Ελληνικού ζητήματος. Τις κρατήσαμε για να υποχωρήσουμε αργότερα. Μ’ αυτό τον τρόπο μπήκε το ζήτημα τον Απρίλιο 1949 και η ΚΕ έδωσε την έγκρισή της.

 

 


Γαλάτεια Σαλίμκα - Γκαβέλα

Αυτό το μήνα συμπληρώνονται 8 μήνες από τότε (31 Οχτώβρη 2003) που έπαψε να χτυπά η γενναία καρδιά της μαχητικής και αφοσιωμένης ως το τέλος στην υπόθεση του κομμουνισμού, την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, συντρόφισσας Γαλάτειας Σαλίμκα-Γκαβέλα.

Η Γαλάτεια Σαλίμκα γεννήθηκε στις 22.8.1922 στη Νάουσα και από πολύ μικρή, μόλις ηλικίας 13 χρόνων, ανήλικη ακόμα, δούλεψε εργάτρια σε κλωστοϋφαντουργείο της πόλης και γνώρισε την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Πήρε μέρος στους αγώνες της εργατικής τάξης και πάλαιψε για τα δικαιώματα της εργατιάς.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Το 1942 στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Μετά την απελευθέρωση είχε τη μεγάλη τύχη και τιμή να αγωνιστεί απ’ τις γραμμές του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που καθοδηγήθηκε απ’ το ΚΚΕ με επικεφαλής το Γραμματέα του και μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη. Απ’ τις πρώτες εθελόντριες αντάρτισσες του ΔΣΕ το 1946 στο Καϊμακτσαλάν και τη Τζένα πολέμησε με το όπλο στο χέρι για τρία ολόκληρα χρόνια το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Διακρίθηκε για τη λεβεντιά και την παλικαριά της. Τιμήθηκε δυο φορές με το μετάλλιο Ανδρείας «ΗΛΕΚΤΡΑ». Τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και έγινε ανθυπολοχαγός.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε στην Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, και είχε την μεγάλη τύχη να γνωρίσει το σοσιαλισμό που χτίζονταν εκεί την εποχή του Στάλιν αλλά και τη μεγάλη ατυχία να ζήσει το πισωγύρισμα το 1956 με την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης. Βρέθηκε αντιμέτωπη με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και υπεράσπισε αποφασιστικά και με θάρρος το ένδοξο ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Στη φιλόξενη πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, Τασκένδη, με την ανοιχτή επέμβαση, το Σεπτέμβρη του ΄55, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, αντιτάχθηκε στην επέμβαση και υπεράσπισε μαχητικά την επαναστατική γραμμή του Κόμματος.

Διαγράφεται μετά το ΄56 από τους διορισμένους οπορτουνιστές της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. Δεν παρέδωσε το κομματικό της βιβλιάριο στους οπορτουνιστές και στις πιέσεις τους απάντησε: «δεν μας τα δώσατε εσείς τα κομματικά βιβλιάρια, τα πήραμε πολεμώντας».

Στα μετέπειτα χρόνια και ως το τέλος της ζωής της ακολούθησε με παραδειγματική συνέπεια και χωρίς ταλαντεύσεις την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη. Σαν επαναστάτρια κομμουνίστρια διακρίνονταν για τη θαυμαστή μαχητικότητά της, το θάρρος, την αποφασιστικότητα μα και την παραδειγματική συνέπειά της στις Αρχές.

Γύρισε στην Πατρίδα μαζί με τα παιδιά και το σύντροφό της όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, μένοντας ως το τέλος πιστή στις κομμουνιστικές ιδέες των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, στην επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ 1918-55 και στις επαναστατικές παραδόσεις του ντόπιου και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, σταθερός αντίπαλος του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που κατέστρεψε το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Στη μνήμη της ο σύντροφος στη ζωή και στην πάλη Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 100 ευρώ

 


Καταδικάστηκε ο ναζιφασίστας Αντώνης Ανδρουτσόπουλος («Περίανδρος») της «Χρυσής Αυγής»

Καταδικάστηκε (26 Απρίλη ερήμην) ομόφωνα απ’ το 11ο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών σε ποινή φυλάκισης 4 ετών το στέλεχος της ναζιφασιστικής «Χρυσής Αυγής» για τη δολοφονική επίθεση σε βάρος του φοιτητή Δημήτρη Κουσουρή.

Πριν 6 χρόνια (16 Ιούνη 1998) οι φοιτητές Δημ. Κουσουρής, Ηλ. Φωτιάδης και Γιαν. Καραμπατσόλης δέχτηκαν απρόκλητη δολοφονική επίθεση με ρόπαλα και σίδερα από μέλη της «Χρυσής Αυγής». Ξυλοκοπήθηκαν άγρια μ’ αποτέλεσμα ο φοιτητής Δημήτρης Κουσουρής να νοσηλευτεί στην εντατική και να παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Νοσοκομείο.

Στη δίκη κατέθεσε και ο υπεύθυνος της Διμοιρίας των ΜΑΤ, Δαρείος Λικιαρδόπουλος που είπε, ανάμεσα στ’ άλλα, ότι άντρες των ΜΑΤ συνόδευσαν τους «Χρυσαυγίτες» έξω από τον χώρο της Σχολής Ευελπίδων. Όταν από μάρτυρες έγινε λόγος για φιλικές στιχομυθίες μεταξύ «Περίανδρου» και των ΜΑΤ το δικαστήριο διέκοψε την κατάθεσή τους με το αιτιολογικό ότι σ’ αυτή τη δίκη δεν δικάζεται η αστυνομία.

Εντύπωση προκάλεσε η κατάθεση του ιδιοκτήτη της καφετέριας, πρώην αστυνομικού Σωτηρίου στην οποία δέχτηκαν την δολοφονική επίθεση οι 3 φοιτητές. Ο Σωτηρίου δήλωσε συγκλονισμένος από τη βαρβαρότητα της οργανωμένης επίθεσης.

Είναι γνωστές οι σχέσεις της «Χρυσής Αυγής» με το χώρο της αστυνομίας η οποία καλύπτει τη δολοφονική δράση της και δε συλλαμβάνει τον Α. Ανδρουτσόπουλο που παραμένει ακόμα ασύλληπτος.

Οι φασιστικές οργανώσεις-συμμορίες αποτελούν δολοφονικές τρομοκρατικές ομάδες κρούσης του κεφαλαίου ενάντια στο εργατικό κίνημα και τις προοδευτικές-επαναστατικές οργανώσεις, γι’ αυτό έχουν και την κάλυψη-προστασία της αστυνομίας.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Όχι στο νέο φασιστικό τρομονόμο

Η Κύπρος και ο ακραίος εθνικισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Αποσπάσματα από τις σημειώσεις και τα στενογραφημένα πρακτικά των συναντήσεων του Ν. Ζαχαριάδη με τα μέλη της "Επιτροπής των 6 Κομμάτων"

Γαλάτεια Σαλίμκα - Γκαβέλα: 8 μήνες από το θάνατό της 

Καταδικάστηκε ο ναζιφασίστας Αντώνης Ανδρουτσόπουλος («Περίανδρος») της «Χρυσής Αυγής»

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55