Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 189 1-15/9/2004Αρ. Φύλ. 189 1-15 Σεπτέμβρη 2004
Επικίνδυνος εθνικιστικός-ρατσιστικός παροξυσμός
Η κυβέρνηση της ΝΔ χέρι-χέρι με το ναζι-φασιστικό συρφετό κατά των αλβανών εργατών
Πανελλαδικό εθνικιστικό-ρατσιστικό-φασιστικό πογκρόμ

Στις 4 Σεπτέμβρη η χώρα μας, μέσα σ’ ένα κλίμα εθνικιστικο-ρατσιστικής υστερίας, είχε την «τύχη»(!) να ζήσει μια απ’ τις πιο επαίσχυντες στιγμές της νεότερής της ιστορίας: την εξαπόλυση πανελλαδικά ενός βάρβαρου θρασύδειλου φασιστικού πογκρόμ κατά των αλβανών εργαζομένων μεταναστών.

Οργανωμένα στίφη φασιστοειδών ρατσιστών-εθνικιστών επιτέθηκαν με μαχαίρια, ξύλα, κλπ. σε αλβανούς εργάτες που θέλησαν να γιορτάσουν τη νίκη της Εθνικής τους Ομάδας, αλλά ακόμα χειρότερα, και σ’ όποιον περαστικό αλβανό συναντούσαν μπροστά τους, ξυλοκοπώντας τους άγρια, τραυματίζοντάς τους (πάνω από 300) και στέλλοντάς τους κατά δεκάδες στα νοσοκομεία, μ’ αποκορύφωμα τη δολοφονία του 20χρονου αλβανού εργάτη Γράμο Παλούσι στη Ζάκυνθο απ’ τον Π. Κλάδη-Ξιφιτά και τον τραυματισμό δυο άλλων με μαχαίρι.

Αιματηρές συγκρούσεις έγιναν κυρίως σε Θεσσαλονίκη-Αθήνα αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις της χώρας.

Η αστυνομία χέρι-χέρι με τα φασιστοειδή ενθάρρυνε και προστάτευε τις βάρβαρες θρασύδειλες τρομοκρατικές επιθέσεις τους εναντίον των αλβανών εργατών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις συμμετείχε και ίδια, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας αλβανούς.

Στη Θεσσαλονίκη ο φασιστικός συρφετός φώναζε ρατσιστικά συνθήματα όπως «φωτιά, φωτιά στα αλβανικά σκυλιά», «δεν θα γίνεις έλληνας ποτέ, αλβανέ, αλβανέ», κλπ., έκαιγε αλβανικές σημαίες και απειλούσαν μπροστά στις κάμερες ότι θα κάψουν ζωντανό όποιον αλβανό τολμήσει να πανηγυρίσει τη νίκη της Εθνικής του Ομάδας.

Κι όλα αυτά τα αίσχη συνέβησαν μπροστά στα μάτια και με την προστασία της αστυνομίας. Αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί η στάση της αστυνομίας, η οποία όχι μόνο ενθάρρυνε τις επιθέσεις αλλά δεν έκανε καμιά σύλληψη φασιστοειδών, ενώ αντίθετα χτύπησε και συνέλαβε πολλές δεκάδες αλβανούς, απόδειξη κι αυτό του πόσο ραγδαία προώθησε τη φασιστικοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας το μοναρχοφασιστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Αφορμή για την πρωτοφανή αυτή φασιστική βαρβαρότητα στάθηκε, όπως είναι γνωστό, η ήττα της Εθνικής μας Ομάδας από την Ομάδα της γειτονικής χώρας και οι σποραδικοί πανηγυρισμοί αλβανών εργαζομένων για τη νίκη της Εθνικής τους Ομάδας.

Είναι μεγάλη ντροπή και αίσχος για τον τόπο και το λαό μας, γιατί επέτρεψαν να συμβούν αυτά τα γεγονότα σε μια χώρα της οποίας σχεδόν ο μισός σημερινός πληθυσμός της έζησε και δούλεψε κατά διαστήματα σε ξένες χώρες, πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ζουν και δουλεύουν ακόμα εκεί και κάποια άλλα εκατομμύρια είναι διασκορπισμένα μόνιμα στα πέρατα του κόσμου.

Τα αιματηρά αυτά γεγονότα που προκάλεσαν οι φασίστες ρατσιστές-εθνικιστές σε βάρος των αλβανών εργατών προσβάλλουν με τον πλέον προκλητικό και βάναυσο τρόπο το δημοκρατικό και αντιφασιστικό φρόνημα του λαού μας και αμαυρώνουν τις λαμπρές αντιφασιστικές παραδόσεις του τόπου.

Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο να απαγορευτεί, με φασιστική βία, στους αλβανούς εργάτες να γιορτάσουν και να εκδηλώσουν κάτι το εντελώς φυσιολογικό και αυτονόητο: να πανηγυρίσουν τη νίκη της ομάδας τους, όπως έπραξαν νωρίτερα – και σωστά – οι έλληνες στο Παρίσι, την Πράγα και την Πορτογαλία χωρίς να τους ενοχλήσουν οι λαοί αυτών των χωρών.

Τα αιματηρά γεγονότα του μαύρου εκείνου Σαββάτου αποτελούν μελανό στίγμα και επιπλέον προσβάλλουν και εκθέτουν τη χώρα μας διεθνώς. Εξίσου, αν όχι μελανότερο σημείο, αποτελεί το προηγηθέν ξυλοφόρτωμα ξένων εργατών (πακιστανών, κλπ.) στην Ομόνοια και τα ρατσιστικά συνθήματα «δεν θα γίνεις έλληνας ποτέ αλβανέ, αλβανέ», κλπ., κλπ., όταν αυτοί θέλησαν να πανηγυρίσουν στην Ομόνοια, μαζί μας, τη νίκη της Εθνικής μας ποδοσφαιρικής Ομάδας στην Πορτογαλία, που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Ασφαλώς από πολλές μέρες πριν είχε καλλιεργηθεί το ανάλογο εθνικιστικό κλίμα και απ’ τις δυο πλευρές απ’ το σύνολο των ακραίων αντιδραστικών εθνικιστικών κύκλων των δυο χωρών και των δυο κυβερνήσεων Καραμανλή-Νάνο με δηλώσεις πολιτικών και το συστηματικό εθνικιστικό βομβαρδισμό των φιλάθλων και όλου του λαού απ’ τα ΜΜΕ με τη συμμετοχή των διαφόρων «αλβανοφάγων». Δεν έλειψε βέβαια από τα «δικά» μας τηλεοπτικά παράθυρα και ο εθνικιστικός-φασιστικός εσμός των διαφόρων Καρατζαφερο-βοριδο-παπαθεμελήδων, κλπ. που «ανησυχούν»(!) για την «τύχη»(!) της «φυλής», του «έθνους» και της «θρησκείας», για τα «ιερά και όσια» του «έθνους», κλπ., κλπ.

Όμως, πέρα απ’ αυτά, την αποκλειστική και βαρύτατη ευθύνη για το ρατσιστικό-εθνικιστικό παραλήρημα και το φασιστικό πογκρόμ κατά των αλβανών εργατών μεταναστών στη χώρα μας και για τα βίαια αιματηρά γεγονότα εκείνου του «μαύρου Σαββάτου» που κορυφώθηκαν στη δολοφονία του νεαρού αλβανού εργάτη στη Ζάκυνθο φέρει η αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Κι αυτό επειδή:

Πρώτο, η κυβέρνηση με τη στάση της υπέθαλψε, υποκίνησε, καλλιέργησε, ενθάρρυνε και προώθησε τη δημιουργία εθνικιστικού-ρατσιστικού κλίματος, δεύτερο, κομματικά και κυβερνητικά στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ καλλιέργησαν συστηματικά και συνέβαλαν στην έξαρση του εθνικισμού-ρατσισμού, τρίτο, με εντολή της κυβέρνησης η αστυνομία πήρε ουσιαστικά μέρος στο πογκρόμ κατά των αλβανών εργατών μεταναστών, χέρι-χέρι με τα στίφη των φασιστοειδών που δεν ανήκουν μόνο στις ναζιφαστικές Οργανώσεις «Χρυσή Αυγή», «ΛΑΟΣ», «Ελληνικό Μέτωπο», «Πατριωτική Συμμαχία», κλπ. αλλά και στο μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, τέταρτο, κάλυψε πλήρως και υπεράσπισε τις εμπρηστικές εθνικιστικές-ρατσιστικές δηλώσεις του ηγετικού της στελέχους και σημερινού Νομάρχη Θεσσαλονίκης χουντοφασίστα Π. Ψωμιάδη, γνωστού για τις χιτλερικές ρατσιστικές του απόψεις, πέμπτο, πρόσφερε πλήρη κάλυψη στην εγκληματική δράση των φασιστοειδών που πρωτοστάτησαν στο πογκρόμ κατά των αλβανών εργατών και στις δυνάμεις των ΜΑΤ που έδρασαν χέρι-χέρι μαζί τους.

Αυτή η στάση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή αποδεικνύει εκ νέου ότι τα όρια μεταξύ του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και των γνωστών ναζι-φασιστικών Οργανώσεων είναι εντελώς δυσδιάκριτα ως ανύπαρκτα και επιπλέον καταδεικνύει ότι η φασιστικοποίηση του κρατικού μηχανισμού προχωρεί με ταχύτατους ρυθμούς.

Όλα τα πολιτικά κόμματα – με εξαίρεση τη ΝΔ – καταδίκασαν, όπως ήταν αναμενόμενο, τα αιματηρά επεισόδια και τις εμπρηστικές δηλώσεις Ψωμιάδη.

Η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν καταδίκασε τις δηλώσεις Ψωμιάδη, αλλά τις κάλυψε πλήρως και εμμέσως τις υπεράσπισε, ενώ ο Κ. Καραμανλής κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της δεξίωσης, χάϊδευε φιλικά το «μαγουλάκι» του αφηνιασμένου φασίστα φίλο και ομοϊδεάτη του Π. Ψωμιάδη για να «ηρεμήσει»(!), ηγετικού στελέχους της ΝΔ και Νομάρχη της στη Θεσσαλονίκη. Ενδεικτική είναι η προκλητικότητα των δηλώσεων του κυβερνητικού εκπροσώπου Θ. Ρουσόπουλου, ο οποίος, αφού ισχυρίστηκε ότι κάθε πολιτικό στέλεχος «έχει δικαίωμα να εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις» - επικροτώντας έτσι και τις πρώτες αλλά και τις δεύτερες ακόμα προκλητικότερες περί αλβανικών «μιασμάτων»(!) δηλώσεις του Ψωμιάδη – κατέληξε: «ο κ. Ψωμιάδης είναι εκλεγμένος νομάρχης με ποσοστό πάνω από 50%» («Ελευθεροτυπία» 8.9.2004, σελ. 19).

Οι τέτοιου είδους δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, αναμενόμενες εξάλλου, επιβεβαιώνουν την κυριαρχία φασιστικών απόψεων στην ηγεσία της ΝΔ και το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα του μεγαλοαστικού αυτού κόμματος.

Ο Π. Ψωμιάδης σ’ ένα παραλήρημα φασιστικής «εθνικοφροσύνης»(!) και ρατσισμού προέβη στο παρακάτω, μετά τα αιματηρά γεγονότα, προκλητικό κήρυγμα «εθνικοφροσύνης»:

«Αυτοί που διεκδικούν – και καλώς πράττουν – τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όποια χώρα τους φιλοξενεί, οφείλουν στη δική τους χώρα να μη δίνουν ούτε το ελάχιστο δικαίωμα να κατηγορούνται για τα αυτονόητα. Το ελάχιστο που πρέπει να πράξει η αλβανική κυβέρνηση είναι να ζητήσει «συγγνώμη».

Τα επεισόδια των Αλβανών στην Ελλάδα έχουν σαφώς προκαλέσει το φιλότιμο των Ελλήνων, που διαπιστώνουν για πολλοστή φορά, όχι απλά να μην ακούνε ένα «ευχαριστώ» από τους μετανάστες Αλβανούς, για τα όσα τους παρέχει η νέα τους πατρίδα, αλλά απεναντίας να υβρίζονται, να λοιδορούνται και να εξευτελίζονται και μάλιστα εντός Ελλάδας.

Να τοποθετούν και να απολογηθούν οι θιασώτες των ανοικτών θυρών και των ανοικτών συνόρων, που, στο όνομα ενός νεφελώδους πολυπολιτισμού και ενός αφελούς δήθεν ανθρωπισμού, κληροδότησαν στις επόμενες γενεές των Ελλήνων μια ανοικτή πληγή.

Τώρα πλέον είναι αργά για δάκρυα. Η κυβέρνηση της τελευταίας εικοσαετίας, που τους υποδέχτηκε χωρίς προϋποθέσεις και τους έδωσε την πράσινη κάρτα για λόγους ψηφοθηρικούς, να τους έχει και να τους καμαρώνει και να αισθάνεται εθνικά υπερήφανη για τις λοιδορίες και τις ύβρεις τους». («Ελευθεροτυπία» 6.9.2004, σελ. 58).

Τα αιματηρά επεισόδια εκείνου του Σαββάτου δεν ήταν ούτε μεμονωμένα ούτε κεραυνός εν αιθρία. Πολύ περισσότερο δεν ήταν το αυθόρμητο ξέσπασμα κάποιων «ελληναράδων»(!), αλλά η κατάληξη και κορυφαία στιγμή της εθνικιστικής-ρατσιστικής υστερίας που καλλιεργήθηκε συστηματικά απ’ τους αντιδραστικούς εθνικιστικούς-ρατσιστικούς-θρησκευτικούς κύκλους της χώρας – με την άμεση συνδρομή της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ – μετά τη νίκη της Εθνικής Ομάδας στην Πορτογαλία και την κατάκτηση του EURO 2004 και δυνάμωσε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων με την προπαγάνδιση και συστηματική προβολή εθνικιστικο-ρατσιστικο-θρησκευτικών συνθημάτων όπως «ο Θεός είναι Έλληνας», κλπ., τις ναζι-φασιστικές δηλώσεις τύπου οι έλληνες έχουν τη νίκη «στα κύτταρά τους»(!), είναι «περιούσιος λαός»(!) προορισμένος «για την κορυφή»(!), την ανόητη και αντιδραστική αναγόρευση απ’ τα ΜΜΕ σε «ήρωες»(!) των ποδοσφαιριστών, τα γιουχαΐσματα σε βάρος ξένων αθλητών στο Ολυμπιακό Στάδιο, τις κραυγές «Κεντέρης-Κεντέρης» (παρά την υποψία ντοπαρίσματος), την εκσφενδόνιση πλαστικών μπουκαλιών κατά του υπέροχου και ευγενέστατου κορεάτη πρωταθλητή του Ταε κβο ντο, τις θρησκοληπτικές ανοησίες της Π. Δεβεντζή ότι «ο Θεός βοήθησε»(!) να πιαστεί τάχα «ντοπαρισμένη»(!) η πρωταθλήτρια του Καμερούν στο τριπλούν, η ευγενική και πολύ σεμνή Φρανσουά Μπανκό-Ετόν, που αφιέρωσε το χρυσό μετάλλιό της «στη μητέρα μου που πάσχει από καρκίνο» («έχω κόψει τα μαλλιά μου κοντά προς τιμήν της, καθώς υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία», «Ελευθ.» 1.9.2004, σελ. 56), κλπ., κλπ. (Οι ποδοσφαιριστές, πέρα απ’ την κατακριτέα αποδοχή των σταυρών του Χριστόδουλου, υπήρξαν σεμνοί και κράτησαν σωστή στάση. Ας σημειωθεί εδώ μόνο η σωστή αντίδραση διεθνή ποδοσφαιριστή μας (ίσως Μανωλά) που όταν δημοσιογράφος αποκάλεσε τους ποδοσφαιριστές «ήρωες»(!) απάντησε: «ήρωας ήταν ο Παπαφλέσας. Όχι εμείς»).

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της «προγονολατρείας» και «ελληνολατρίας», του άκρατου μεγαλοϊδεατισμού και της πατριδοκαπηλίας, όταν κάτι δεν πάει καλά όπως στην περίπτωση των Ολυμπιακών Αγώνων (υποψίες ντοπαρίσματος), τότε καταφύγιο γίνονται τα Μοναστήρια, οι εκκλησίες και ο «Θεός»:ο Κεντέρης τρέχει στην Παναγία της Τήνου, η Θάνου στην Παναγία Προυσιώτισσα στο Καρπενήσι και ο Σαμπάνης ορκίζεται στο «Θεό»(!), ενώ οι ντοπαρισμένοι φίλαθλοι απ’ τα άκρως επικίνδυνα δηλητήρια του εθνικισμού-ρατσισμού «προσεύχονται»(!) στον «έλληνα Θεό»(!) και αφηνιασμένοι γιουχάρουν τους ξένους αθλητές στο Ολυμπιακό Στάδιο. Όταν τα «ισχυρά ελληνικά κύτταρα»(!) της Φ. Χαλκιά αποδεικνύονται αδύναμα και «ξεψυχούν» στο γήπεδο των Τιράνων και οι «ήρωες» ποδοσφαιριστές, κατά τις αντιδραστικές ανοησίες των ΜΜΕ, «θάβονται» στο γήπεδο «Κεμάλ Στάφα» - μιας και ο «Θεός»(!) του χουντο-Χριστόδουλου εγκατέλειψε τον «περιούσιο λαό»(!) και «πήγε»(!) με κείνον της γειτονικής χώρας!!! – όταν οι «αλβανοί εργάτες νικούν τα αφεντικά τους έλληνες» (Αχ. Ασλανίδης, παλιός ποδοσφαιριστής), τότε είναι επόμενο ο εθνικιστικο-ρατσιστικό-φασιστικός συρφετός να ξεσπάσει σ’ εκείνο το επαίσχυντο, βάρβαρο, θρασύδειλο αιματηρό πογκρόμ σε βάρος των αλβανών εργατών μεταναστών, ξυλοφορτώνοντάς τους και δολοφονώντας τους.

Επιβάλλεται επιπλέον να παρατηρηθεί ότι δεν απέχουν καθόλου απ’ τα παραπάνω (ίσα-ίσα τα τροφοδοτούν) και οι δηλώσεις της αντιδραστικής μεγαλοαστής Γιάννας Αγγελοπούλου, η οποία σε υστερικό στυλ επαρχιώτικης μεγαλομανίας διαλάλησε, από το βήμα του Ολυμπιακού Σταδίου, ανά την οικουμένη με περισσή πρωτοφανή ξιπασιά και τον χαρακτηριστικό πρωτογονισμό και την ψυχολογία του εξαρτημένου-υποταγμένου στους ξένους νεόπλουτου: «δείξαμε στον κόσμο τι μπορούν να κάνουν οι Έλληνες»!!! Έκφραση του γνωστού, μόνιμου και ακραίου συμπλέγματος κατωτερότητας της εξαρτημένης και υποταγμένης στους ιμπεριαλιστές αντιδραστικής αστικής τάξης του τόπου.

Τα φαινόμενα του εθνικισμού-ρατσισμού – φαινόμενα πολύ ανησυχητικά – είναι δυο απ’ τα σημερινά επικίνδυνα χαρακτηριστικά της σάπιας αστικής κοινωνίας της χώρας μας, που έχουν τη ρίζα τους στο καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και ταυτόχρονα χρησιμοποιούνται απ’ την αντιδραστική αστική τάξη σαν όπλα στην πάλη της ενάντια στην εργατική τάξη, για τη διάσπασή της σε έλληνες και ξένους εργάτες και συνάμα σαν όπλο ενάντια στους γειτονικούς λαούς υποθάλποντας το μεταξύ τους μίσος προς όφελος πάντα των συμφερόντων της και των σχεδίων των διαφόρων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή.

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη και ανησυχητικότερη όταν ο αντιδραστικός εθνικισμός-ρατσισμός βρίσκει μεγαλύτερη απήχηση στη νεολαία όπως έδειξε η φετινή σύνοδος της λεγόμενης «Βουλής των Εφήβων» που στο ψήφισμά της ζήτησε να απελαθούν ούτε λίγο ούτε πολύ 700.000 ξένοι εργάτες και να μειωθούν έτσι οι ξένοι σε 300.000, που θα «σέβονται» τη χώρα μας και θα πληρώνονται χαμηλούς μισθούς. Ενδεικτικό είναι επίσης ότι καταψήφισαν πρόταση να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες και «διαπίστωσαν»(!) ότι «η πολιτική των κυβερνήσεων στη Θράκη θέτει στο περιθώριο τους έλληνες, ευνοώντας τις μειονότητες»(!). Και ένας εκ των φασιστοειδών ρατσιστών νέων «βουλευτών» δήλωσε προκλητικά: «δεν είναι εθνικισμός να αποφύγουμε στο μέλλον ο πληθυσμός μας να είναι ένας στους τέσσερις αλλοδαπός»!!!

Ο αντιδραστικός αστικός εθνικισμός δεν περιορίζεται μόνο στις ναζι-φασιστικές Οργανώσεις «Χρυσή Αυγή», «ΛΑΟΣ», «Πατριωτική Συμμαχία», κλπ., όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, αλλά αγκαλιάζει το σύνολο των ηγετικών στελεχών του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, που μαζί με το φεουδοαστικό ιερατείο του χουντο-Χριστόδουλου αποτελούν τον κύριο όγκο και κορμό του, επεκτείνεται σε μέρος στελεχών του ΠΑΣΟΚ και φτάνει ως την ηγεσία του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, μεγάλο τμήμα της οποίας, με προεξάρχουσες φιγούρες Κανέλλη-Παπαρήγα, κυριαρχείται από εθνικιστικές απόψεις.

Το μέγεθος της κυριαρχίας του εθνικισμού στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ φαίνεται, πέρα απ’ τα άλλα και απ’ το γεγονός ότι η ηγεσία του περιορίστηκε μόνο σε μια απλή φραστική καταδίκη του εθνικισμού-ρατσισμού, αλλά πρώτο, αρνήθηκε να πάρει μέρος στη διαδήλωση κατά του ρατσισμού-εθνικισμού στην Αθήνα (9.9.2004) που οργάνωσαν οι αντιρατσιστικές Οργανώσεις Αθήνας των ξένων εργατών, και δεύτερο, δεν οργάνωσε το ίδιο «δική» του αντιρατσιστική διαδήλωση, ενώ είχε υποχρέωση και μπορούσε να το πράξει.


Μοναρχοφασιστικές φιέστες σε Βίτσι-Γράμμο
με συμμετοχή στελεχών και βουλευτών του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο φασιστικός συρφετός απ’ τις ανοιχτά ναζιφασιστικές Οργανώσεις «Χρυσή Αυγή», «Πατριωτική Συμμαχία», κλπ. ως το μανορχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ οργάνωσε σε Βίτσι-Γράμμο (29 Αυγούστου 2004) τις γνωστές μοναρχοφασιστικές φιέστες προς «τιμήν» των «κατορθωμάτων»(!) του αμερικανοκίνητου, υπό τις διαταγές του Βαν Φλίτ, αστικού στρατού, δηλ. των εγκλημάτων, που αυτός διέπραξε σε βάρος του ελληνικού λαού για να πετύχει την υποταγή της χώρας στους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές, να την μετατρέψει σε αποικία τους μ’ όλα τα γνωστά δεινά των μετέπειτα δεκαετιών.

Στη φασιστική φιέστα του Βίτσι πήραν μέρος, εκτός από τη «Χρυσή Αυγή», «Πατριωτική Συμμαχία», κλπ., και πολλά στελέχη, οπαδοί και μέλη της ΝΔ και οι προσκείμενες σ’ αυτή Ενώσεις Αποστράτων Αξιωματικών και Ενώσεις Απόστρατων Χωροφυλάκων με ομιλίες-αντικομουνιστικά λογύδρια γνωστών φασιστών υποστρατήγων ε.α. Ι. Αντωνακέα και Ηλία Παππά, αναφερόμενα στα δήθεν «εγκλήματα» των «κομμουνιστοσυμμοριτών», δηλ. την επαναστατική ένοπλη πάλη του ΔΣΕ για την απελευθέρωση της χώρας απ’ τα δεσμά των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών και του λαού μας απ’ την καπιταλιστική σκλαβιά.

Στην ανάλογη φιέστα του Γράμμου που έγινε στη Βούρμπιανη της Κόνιτσας πήραν μέρος, εκτός από τις διάφορες ναζιφασιστικές Οργανώσεις, οι Ενώσεις Απόστρατων Χωροφυλάκων, οι Ενώσεις Απόστρατων Αξιωματικών, η Ένωση Βασιλικών, ο μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κόνιτσας, Ανδρέας, στελέχη της ΝΔ, μέλη και οπαδοί της, μεταξύ των οποίων οι Κώστας Τασούλας, βουλευτής Ιωαννίνων της ΝΔ, Αθανάσιος Τζιάλας, πολιτευτής της ΝΔ, ο δήμαρχος Ιωαννίνων Νίκος Γκόντας (ΝΔ) και δημοτικοί σύμβουλοι (ΝΔ), εκπρόσωπος του νομάρχη Ιωαννίνων Αλ. Καχριμάνη, νομαρχιακός σύμβουλος Ι. Μπάρκας και πολλά άλλα στελέχη της.

Ο μοναρχοφασιστικός εσμός των συγκεντρωμένων, υπό τις ευλογίες του ρασοφόρου Ανδρέα, επιδόθηκε στη γνωστή πτωματολογία και αφηνιασμένος φώναζε αντικομμουνιστικά εμετικά συνθήματα.

Πλήρης, λοιπόν, ταύτιση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ με τις ναζι-φασιστικές Οργανώσεις. Ανύπαρκτα τα μεταξύ τους όρια.

Ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Β. Αντώναρος, όταν ρωτήθηκε για τη συμμετοχή του κυβερνώντος κόμματος στις μοναρχοφασιστικές φιέστες είπε ότι η γραμμή που υπάρχει γι’ αυτού του είδους τις εκπροσωπήσεις είναι ότι «παραδοσιακά συμμετέχουν στελέχη της ΝΔ, τα οποία κρίνουν κατά συνείδηση» («Ελευθεροτυπία» 7.9.2004, σελ. 17).

Με τα φασιστικά αντικομμουνιστικά λογύδρια και την πτωματολογία των μοναρχοφασιστών δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς, θα συνιστούσαμε όμως στη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ να τα δημοσιεύσει στο «Ριζοσπάστη» για να «αποδείξει»(!) στους αγωνιστές το «δημοκρατικό»(!) χαρακτήρα του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, με το οποίο συνεργάστηκε το ΄89, συντονίζει κάθε φορά τα βήματα μαζί του, όταν το απαιτούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, και το διαφημίζει μόνιμα και συστηματικά στην εργατική τάξη και το λαό ως κόμμα «δημοκρατικό». Να το χαίρονται!!!

Αυτή είναι η θλιβερή κατάντια των αποστατών και προδοτών του κομμουνιστικού κινήματος χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών του «Κ»ΚΕ.


Οι χρουστσοφικοί θεατρινισμοί του «Κ»ΚΕ με το πανό στην Ακρόπολη
και το στριπτίζ της ηγεσίας του μπροστά στην καραμανλική κυβέρνηση-«θίασο»

Σχεδόν δυο ολόκληρες βδομάδες από τότε που «ένα γιγάντιο πανό με την υπογραφή του ΚΚΕ απλώθηκε χθες τα χαράματα στο βράχο της Ακρόπολης» («Ριζοσπάστης» 29.8.2004, σελ.5) – με τη «βοήθεια»(!) προφανώς του Ζέπελιν που στη συγκεκριμένη περίπτωση έκανε «στραβά μάτια»(!) – ο «Ριζοσπάστης» ασχολείται μ’ αυτό το θέμα, ισχυριζόμενος ότι το πανό «σκόρπισε αναταραχή»(!) και προκάλεσε «πανικό» στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές (3.9.2004, σελ. 2), πως η «ανάρτηση του πανό ενόχλησε αφόρητα την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τους εδώ εκπροσώπους της» («Ρ» 5.9.2004, σελ. 8), πως «η κυβέρνηση θορυβημένη από το γεγονός έσπευσε να εκφράσει τη δυσφορία της»(!), κλπ., κλπ. για να φθάσει στο ζενίθ της πολιτικής γελοιότητας του ρεφορμισμού: ο αρχηγός της αμερικάνικης διπλωματίας Κόλιν Πάουελ «πανικοβλήθηκε» απ’ το πανό και ματαίωσε το ταξίδι του στην Ελλάδα!!! Μάλιστα κάποια απ’ τα ρετάλια του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού έστειλαν και συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στην ηγεσία του «Κ»ΚΕ για το πανό!!!

Παράλληλα, μετά την ανάρτηση του πανό τους, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ σκηνοθέτησαν, μια θεατρική παράσταση για την «ιερότητα» ή μη του βράχου της Ακρόπολης με ηθοποιούς το «Ριζοσπάστη» και τις διάφορες αστικές φυλλάδες, που, μαζί με τα παραπάνω, θυμίζουν τους τσαρουχοθεατρινισμούς-καραγκιοζιλίκια του «σοφού» τους δασκάλου Νικήτα Χρουστσόφ – αποστάτη προδότη και πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού – με την οποία και οι δυο πλευρές κυβέρνηση-«Κ»ΚΕ προσπάθησαν να απομακρύνουν την προσοχή της εργατικής τάξης και του λαού απ’ το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα εκείνων των ημερών: τη φασιστική απαγόρευση των διαδηλώσεων στην αμερικάνικη Πρεσβεία εκ μέρους της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Κατ’ αρχήν ας επισημανθεί πως η ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν σκόπευε να οργανώσει διαδήλωση κατά της επίσκεψης Πάουελ στην Αθήνα και μόνο δυο μέρες μετά την ανακοίνωση του ρεφορμιστικού «Κοινωνικού Φόρουμ», η ΚΟΑ του «Κ»ΚΕ ανακοίνωσε συγκέντρωση και πορεία για το Σάββατο (28.8.2004) «από τα Προπύλαια στην αμερικάνικη Πρεσβεία» («Ρ» 27.8.2004).

Σχετικά με την πραγματοποίηση της πορεία, ενώ ο «Ριζοσπάστης» της Παρασκευής μας πληροφορεί, όπως είδαμε παραπάνω, για πορεία το Σάββατο στις 11 το πρωί «από τα Προπύλαια στην αμερικάνικη Πρεσβεία», ο «Ριζοσπάστης» της Κυριακής που αναφέρεται στην πορεία γράφει: «από τη Σταδίου η πορεία κατευθύνεται στο Σύνταγμα, μέσω της οδού Φιλελλήνων στη Βουλή και από εκεί στην Ομόνοια, όπου διαλύεται» («Ρ» 29.8.2004, σελ. 5).

Έτσι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ στα πλαίσια της συνεργασίας-συμπαράταξης με τη Νέα Δημοκρατία:

πρώτο, δεν σκόπευε, όπως είδαμε, να οργανώσει πορεία κατά της επίσκεψης Πάουελ για να μην δυσαρεστήσει τη σύμμαχό της ΝΔ και χαλάσει την εικόνα της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή,

δεύτερο, όταν αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει συγκέντρωση και πορεία, μετά εκείνης του «Κοινωνικού Φόρουμ», το έκανε για εκτόνωση και εξαπάτηση των οπαδών της,

τρίτο, συμμορφώθηκε εθελοντικά και πρόθυμα με τη φασιστική απαγόρευση της πορείας στην αμερικάνικη Πρεσβεία, φροντίζοντας με θρησκευτική ευλάβεια να μην θίξει ούτε στο ελάχιστο την αστική νομιμότητα, παρά τις ρεφορμιστικές φλυαρίες των διαφόρων Μαϊληδων του «Ριζοσπάστη»,

τέταρτο, σ’ αντίθεση με τους ομογάλακτούς της ρεφορμιστές του «Κοινωνικού Φόρουμ», δεν επιχείρησε να «σπάσει» τη φασιστική απαγόρευση και την κατάργησή της στην πράξη (το «Κοινωνικό Φόρουμ» που το επιχείρησε δέχτηκε γι’ αυτό την επίθεση της αστυνομίας και τα δακρυγόνα) – οι «κότες» της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ οδήγησαν τους διαδηλωτές απ’ τα Προπύλαια στο Σύνταγμα και από κει πίσω στην Ομόνοια,

πέμπτο, είναι χαρακτηριστικό ότι ο «Ριζοσπάστης» ποτέ και πουθενά δεν κατάγγειλε τη φασιστική αυτή απαγόρευση της κυβέρνησης Καραμανλή, κάτι που έπραξαν οι ομοϊδεάτες χρουστσοφικοί σύντροφοί τους ρεφορμιστές της «Αυγής».

Να με τι «αντάλλαξε», σε συνεννόηση με την κυβέρνηση Καραμανλή, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ την ανάρτηση του πανό στην Ακρόπολη και γιατί το Ζέπελιν έκανε «στραβά μάτια»(!): με την αποδοχή εκ μέρους του «Κ»ΚΕ της φασιστικής απαγόρευσης των διαδηλώσεων ως την αμερικάνικη Πρεσβεία και το σεβασμό της αστικής νομιμότητας – οδηγούμενη έτσι η ρεφορμιστική ηγεσία του σ’ ένα άριστο καλλιτεχνικά, ιδιαίτερα απολαυστικό, μα πρώτα απ’ όλα πολύ αποκαλυπτικό στριπτίζ μπροστά στο «θίασο» της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.


Ερνστ Τέλμαν
60 χρόνια από τη δολοφονία του

Στις 18 Αυγούστου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την ημέρα (18.8.1944) που δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο του Μπούχενβαλτ με απευθείας εντολή του Χίτλερ ο μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ηγέτης και αρχηγός του ΚΚ Γερμανίας Έρνστ Τέλμαν, ο αγαπημένος Τέντυ του γερμανικού προλεταριάτου.

Ο Έρνστ Τέλμαν που γεννήθηκε (16.4.1886) στο Αμβούργο και έμεινε για πολλά χρόνια στις χιτλερικές φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν πληροφορήθηκε την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν δεν αμφέβαλε ποτέ, ότι ο χιτλερικός στρατός θα ηττηθεί.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της κόρης του Ίρμα που τον επισκέφθηκε το καλοκαίρι του ΄41 στις φυλακές του Ανοβέρου, λίγο μετά την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, ο Τέλμαν απαντώντας στον απόλυτα σίγουρο για τη νίκη της Γερμανίας υπάλληλο των φυλακών («διεξάγουμε έναν κεραυνοβόλο πόλεμο ενάντια στους ρώσους, σε λίγες μέρες θα είμαστε στη Μόσχα») είπε ότι «ο Στάλιν θα συντρίψει το Χίτλερ» για να συνεχίσει: «Τα φασιστικά στρατεύματα θα τερματίσουν την ύπαρξή τους στη Σοβιετική Ένωση... Ολόκληρος ο σοβιετικός λαός θα αγωνιστεί ωσότου απελευθερωθεί η σοβιετική χώρα... Ο κεραυνοβόλος πόλεμός σας θα τελειώσει στη Σοβιετική Ένωση με την πλήρη συντριβή σας. Δεν θα συμπεριφέροσταν με τέτοια υπεροψία αν γνωρίζατε τους σοβιετικούς εργάτες, αν γνωρίζατε πως ζει ένας λαός που είναι απελευθερωμένος από τον καπιταλισμό. Ο σοβιετικός λαός, κάθε άνθρωπος στη Σοβιετική Ένωση έχει πολλά να χάσει, γιατί ολόκληρη η χώρα ανήκει στο λαό... Αντίθετα τι έχει ο γερμανικός λαός; Φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μια χούφτα κερδοσκόπων του πολέμου κυριαρχούν το λαό μας».

Η γυναίκα του Τέλμαν, Ρόζα είχε διηγηθεί σε κομμουνιστή που είχε επαφή μαζί της ότι «ο Τέλμαν δεν αμφέβαλε καμιά στιγμή, ότι η Σοβιετική Ένωση θα νικήσει τη φασιστική Γερμανία... Επιπλέον ο Τέλμαν έκφραζε τη βαθιά πεποίθησή του, ότι η γερμανική εργατική τάξη θα ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των προλετάριων όλου του κόσμου».

Ο ήρωας του παγκόσμιου προλεταριάτου έλεγε: «η ιστορία της ζωής μας είναι σκληρή, γι’ αυτό απαιτεί ολοκληρωμένο ανθρώπινο χαρακτήρα... Το να είσαι στρατιώτης της επανάστασης σημαίνει: να δείχνεις σ’ όλες τις καταστάσεις απεριόριστη αφοσίωση στην πίστη της υπόθεσής μας, μια αφοσίωση που δοκιμάζεται στη ζωή και στο θάνατο, σημαίνει να κρατάς απόλυτα το λόγο σου, πεποίθηση, αγωνιστικό θάρρος και αγωνιστική δύναμη.


Γιώργος Κ. Κοτζιούλας (1909-1956)
Ποιητής και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης
48 χρόνια από το θάνατό του (29.8.1956)

Ανάμεσα στους ποιητές που ξεχώρισαν για τη προσφορά τους και τη δράση τους στον αγώνα του λαού μας ενάντια στους φασίστες κατακτητές (1941-1944) και στους ντόπιους συνεργάτες τους, ήταν κι ο Γιώργος Κ. Κοτζιούλας (1909-1956).

Πάντα από τους πρώτους στον αγώνα για τα δίκαια του λαού μας, για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά, με την πέννα και τη σκέψη που διέθετε, τις πνευματικές του δυνάμεις να εξυψώσει αυτόν το λαό. Ο Γιώργος Κοτζιούλας γεννήθηκε το 1909 στην Πλατανούσα της Άρτας.

Τα πρώτα γράμματα ο Κοτζιούλας τα έμαθε στο σχολείο του χωριού του από ένα σημαντικό δάσκαλο των Τζουμέρκων, ποιητή και ζωγράφο, το Γιώργο Αράπη. Το 1922 μπήκε στο γυμνάσιο της Άρτας, το οποίο τελείωσε το 1926. Αποφασισμένος να σπουδάσει κατέβηκε στην Αθήνα και το1927 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία τέλειωσε το 1938, παίρνοντας το πτυχίο της Φιλολογίας.

Όλο αυτό το διάστημα, η φτώχεια, οι δυσκολίες και οι στερήσεις – έμενε σε προσφυγικές παράγκες της Καλλιθέας και σε φτωχόσπιτα της Βάθης – πότε νηστικός, πότε ξυπόλυτος και πότε γυμνός, είχε σαν αποτέλεσμα να κλονισθεί η υγεία του. Το 1934 αρρώστησε από φυματίωση και νοσηλεύτηκε στο σανατόριο της Πάρνηθας.

Παράλληλα με τις σπουδές του κάνει διάφορες δουλειές για να ζήσει. Δουλεύει σκληρά ως διορθωτής και συντάκτης στα περιοδικά «Μπουκέτο» και «Νεοελληνικά Γράμματα» και σε διάφορους εκδοτικούς οίκους χωρίς όμως να έχει συνέχεια δουλειά.

Ποτέ όμως, παρά τις δυσκολίες και τις στερήσεις, δεν άφησε το γράψιμο αλλά και τη μετάφραση αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων ποιητών και συγγραφέων. Επίσης μετέφρασε ποιήματα απ’ τα γαλλικά που κίνησαν την προσοχή του Παλαμά για το πρόσωπό του. Ήταν γνώστης ξένων γλωσσών γαλλικών, αγγλικών και ρώσικων και μετέφρασε πολλούς ξένους συγγραφείς.

Τους πρώτους μήνες της κατοχής στην Αθήνα γνώρισε μεγάλες στερήσεις και τον κίνδυνο του θανάτου.

Το Νοέμβρη του 1941 γύρισε στο χωριό του.

Με την ίδρυση του ΕΑΜ στις 27 Σεπτέμβρη 1941, περνά απ’ τους πρώτους στις γραμμές του.

Τον Οχτώβρη του 1942 του στέλνεται έγγραφο διορισμού του ως καθηγητή στη «Ζωσιμαία Σχολή» Ιωαννίνων. Όταν πήρε το έγγραφο διορισμού το έσκισε λέγοντας: «Εγώ τώρα έχω να διδάξω σε μεγάλα παιδιά, στα παιδιά του ΕΑΜ».

Στις αρχές του 1943 ανέβηκε στο βουνό με του πρώτους αντάρτες του ΕΛΑΣ, ζώστηκε τ’ άρματα κι αγωνίστηκε ενάντια στους κατακτητές.

Οργάνωσε το καλλιτεχνικό τμήμα της VIII Μεραρχίας ΕΛΑΣ Ηπείρου, του οποίου ήταν διευθυντής από το 1943 ως το 1945.

Το 1944 φτιάχνει ένα θεατρικό θίασο, τη «Λαϊκή Σκηνή» και μαζί μ’ αυτόν περιοδεύει στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Ηπείρου, δημιουργώντας ένα θαυμάσιο θέατρο πάνω στα ελεύθερα βουνά. Τα έργα του Κοτζιούλα που ερμηνεύει με μεγάλη επιτυχία η «Λαϊκή Σκηνή», εμψυχώνουν τον αγωνιζόμενο λαό.

Το 1945 πήγε στη Θεσσαλία όπου έμεινε διαδοχικά στη Λάρισα, Τσαριτσάνη, Ελασσόνα.

Το Νοέμβρη του 1945 κατέβηκε ξανά στην Αθήνα, δουλεύοντας πάλι ως διορθωτής σε τυπογραφεία και ως μεταφραστής σε περιοδικά. Το διάστημα αυτό, μετά την απελευθέρωση, ταλαιπωρήθηκε στα αστυνομικά κρατητήρια.

Το 1950 παντρεύτηκε την Εμορφία Κηπουρού από την Τσαριτσάνη Ελασσόνας, με την οποία απέκτησε ένα γιο.

Από το 1940 ως το 1946 συνεργάζεται με το περιοδικό «Νέα Εστία» και το 1947 με τον «Ριζοσπάστη».

Από το 1959 ως το 1956 με τα περιοδικά: «Νέος Νουμάς», «Λογοτεχνικά Χρονικά», «Ηπειρωτική Εστία» και «Ελεύθερα Γράμματα».

Πέθανε στις 29.8.1956 στην Αθήνα από τις κακουχίες και τη φτώχεια που τον συνόδευε σ’ όλη του τη ζωή.

Το συγγραφικό έργο του Γ. Κοτζιούλα που έχει εκδοθεί είναι πλούσιο και καταγράφεται ως εξής:

«Εφήμερα» (1928-1931), Αθήνα 1932. «Σιγανή Φωτιά» (ποιήματα) 1937-1938, (φυλλάδια δυο). Η συλλογή «Δευτέρα Παρουσία», Αθήνα 1938. Η συλλογή «Ο Γρίφος», Αθήνα 1938. «Τρία ποιήματα προπολεμικά», Αθήνα 1946. «Ο Άρης», Αθήνα 1946. «Οι πρώτοι του αγώνα», Αθήνα 1946. «Φυγή στη φύση», Αθήνα 1952. «Ηπειρωτικά» 1954.

Άφησε ανέκδοτες τις συλλογές «Ανέκδοτα» 1928-1942 και «Με τα φτερά του αγώνα» 1943-1946.

Πεζογραφήματα εξέδωσε «Το κακό συναπάντημα κι άλλα διηγήματα» 1939. «Θεσσαλικό παζάρι 1945». «Από μικρός στα γράμματα», δημοσιευμένο στο περιοδικό των Ιωαννίνων «Ηπειρωτική Εστία» τ. Β΄ (1953, τ. Γ΄ 1954).

Άφησε ανέκδοτο το αφήγημα «Η βάβω η Θόδω».

Μετά το θάνατό του (1956), το 1960, κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις «Δίφρος» τα άπαντα του Γ. Κοτζιούλα σε τρεις τόμους. Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει τα ποιήματα της προπολεμικής περιόδου (1928-1942), ο δεύτερος τόμος ποιήματα εμπνευσμένα από την Εθνική Αντίσταση (1943-1956) κι ο τρίτος τόμος τα διηγήματα.

Σε ξεχωριστές εκδόσεις κυκλοφόρησαν τα έργα «Όταν ήμουν με τον Άρη, Αναμνήσεις», Αθήνα, «Θεμέλιο» 1965 και το «Θέατρο στα βουνά», Αθήνα, «Θεμέλιο» 1976.

Σημαντικό και μεγάλο είναι και το μεταφραστικό έργο του Γ. Κοτζιούλα.

Στη βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων των εκδόσεων Ζαχαρόπουλου μετέφρασε το 1939 σε δυο τόμους (αρ. 78 κι 84) την «Αθηναίων Πολιτεία» του Αριστοτέλη.

Στο περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» δημοσίευσε με εισαγωγή και σχόλια τον «Αλκιβιάδη» του Πλούταρχου.

Το Η΄ βιβλίο του Ηροδότου, το Α΄ βιβλίο του Θουκυδίδη, έμμετρες μεταφράσεις από το Θεόκριτο, το Σιμωνίδη, τον Καλίνο και πολλά Αλεξανδρινά επιγράμματα.

Μετέφρασε επίσης αρχαίους Έλληνες ποιητές, όπως τον Ησίοδο, το Θεόκριτο, το Θεόγνη, τον Αίσωπο και τους Λατίνους, Οράτιο, Λουκρίτιο, Κάτουλο.

Στο περιοδικό «Ρομάντζο» κυκλοφόρησαν σε μετάφρασή του «Οι Άθλιοι» και «Η Παναγία των Παρισίων» του Ουγκώ, η «Μαρία Στούαρτ» του Στέφαν Τσβάϊχ και οι «Μεγάλες προσδοκίες» του Ντίκενς.

Αργότερα κυκλοφόρησαν επίσης σε μεταφράσεις τα έργα: «Τα πανεπιστήμιά μου» του Μ. Γκόργκι, «Ο Σαρλότ» Φιλ. Σουλό, «Οι γυναίκες στον έρωτα» Γκυ Ντε Μοπασάν, «Η σπιτονοικοκυρά» του Ντοστογιέφσκι.

Για τις εκδόσεις του Γαλλικού Ινστιτούτο Αθηνών μετέφρασε το «Έπος του Ρολάνδου», ακόμα το λαϊκό έπος των Φιλανδών «Καλεβάλα» Α΄ άσμα με εισαγωγή και σχόλια, δημοσιευμένο στην «Ηπειρωτική Εστία» τ. Γ΄ (1954).

Η ζωή του Γ. Κοτζιούλα ήταν φτιαγμένη από φτώχεια και δυσκολίες αλλά και πάλη. Ο ίδιος βγήκε νικητής, μας άφησε ένα πλούσιο έργο στη λογοτεχνία και στο θέατρο.

Δείγμα της γραφής του είναι τα ποιήματα που ακολουθούν, γραμμένα μέσα στη φωτιά του αγώνα για τον περήφανο κι αδούλωτο λαό μας που ο ίδιος αγάπησε πολύ και πάλεψε γι’ αυτόν.

Βιβλιογραφία:

1) Γιάννης Κορδάτος: Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας από το 1453ως το 1961, τ. Β΄, Επικαιρότητα, Αθήνα 1983, βλ. σελ. 674-680.

2) Θανάσης Γεωργιάδης: Οι δημιουργοί της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Βιογράφηση, εργογραφία, βιβλιογραφία, εκδ. Αφοί Νάστου, Αθήνα 1979, βλ. σελ. 144.

3) Δημ. Κιτριώτης – Γ. Μυλωνάς: Βιογραφίες-Εργογραφίες Ελλήνων συγγραφέων. Εκδ. Πατάκη, Αθήνα 1989, βλ. σελ. 193-194

4) Νίκος Β. Κοσμάς «Γιώργος Κοτζιούλας», ο ποιητής της Εθνικής Αντίστασης. Εκδ. «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννενα 1990.

5) Γ. Κοτζιούλας: «Όταν ήμουν με τον Άρη, Αναμνήσεις». Επιμέλεια: Κώστας Κουλουφάκος «Θεμέλιο» Β΄ έκδ., Αθήνα 1981.

 

Επανάσταση

Που θα πάτε, που θα πάτε! Κομποδιάστε τα κλεμένα,
κρύψτε και τ’ ασημικά σας να τα χαίρεται η σκουριά
Θάβγουμε κι’ εμείς παγάνα, θα σας εύρουμε ως τον ένα,
και στην πόλη μέσα αν είστε και στ’ απόμερα χωριά.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Κι απ’ τις άγιες πίσω εικόνες
αν τρυπώστε, θα σας βρούμε μ’ όλα τα υποκριτικά
παρακάλια στο θεούλη που αναμπαίζεταν αιώνες
αδικεύοντας το πλήθος όπου τούχατε χαλκά.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Ξεσηκώθηκαν οι σκλάβοι,
κι όσοι ζούσαν αφεντάδες με τον ίδρο του αλλουνού
δε γλυτώνουν ούτ’ αν φύγουν με ταχύπλωρο καράβι,
τόσο πλήθυναν τα δάκρυα της φτωχιάς και του ορφανού.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Φυλακές και ξερονήσια
κι οι κλωτσιές στα κρατητήρια και οι χαφιέδες στα γιαπιά
μας διδάξαν να βρούμε τους δημίους αλύπητα, ίσια
σαν το φίδι που του δίνουν κατακέφαλα χτυπιά.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Μόλις βλέπαμε κορδόνια
μας ερχόταν να χωθούμε στα κατάβαθα της γης,
και θαρρούσατε πως θάστε στου λαού τη ράχη αιώνια
μη γρικώντας τα σημάδια της μεγάλης αλλαγής.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Να, ξυπνάει ο μιναδόρος
και της θάλασσας ο μούστος κι ο λιγόλογος σκαφτιάς.
Πες και πες οι απλοί διδάχοι, στα στερνά θα πιάσ’ ο σπόρος
κι είναι πια φουρτούνας βόγγος η φωνή της εργατιάς.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Στα σχολειά και στις στρατώνες
κι απ’ τους άμβωνες απάνω Φαρισαίοι χωρίς καρδιά
μας κρατούσαν στο σκοτάδι και με νόμους, με κανόνες
πρόσταζαν τον πεινασμένο «σουτ», «σκασμός» και «τσιμουδιά».

Που θα πάτε, που θα πάτε! Πρόστυχοι καλαμαράδες
με ψυχή ξεπουλημένη γράφανε κατεβατά
που γινόταν απ’ το κράτος φημερίδες και φυλλάδες
να στραβώνετ’ ο καθένας, να φλομώνεται μ’ αυτά.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Παίρνατ’ άνογους χωριάτες
και τους στέλνατε κοπάδι στου πολέμου τη φωτιά,
διασκεδάζοντας οι ίδιοι με κυρίες μυρωδάτες
απ’ αυτές που τόχουν ρίξει στο πιοτό και στα χαρτιά.

Που θα πάτε, που θα πάτε! Δες που σήκωσε κεφάλι
κι όλο δείχνει τη γροθιά του προλετάριος τρομερός.
Δε σας αξίζ’ η εξουσία και γι’ αυτό την παίρνουν άλλοι.
Κατευόδιο, άρχοντές μου! Βλέπετε, άλλαξ’ ο καιρός.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Μοναρχοφασιστικές φιέστες σε Βίτσι-Γράμμο με συμμετοχή στελεχών και βουλευτών του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Οι χρουστσοφικοί θεατρινισμοί του «Κ»ΚΕ με το πανό στην Ακρόπολη και το στριπτίζ της ηγεσίας του μπροστά στην καραμανλική κυβέρνηση-«θίασο»

Ερνστ Τέλμαν: 60 χρόνια από τη δολοφονία του

Γιώργος Κ. Κοτζιούλας (1909-1956): 48 χρόνια από το θάνατό του (29.8.1956)

Γιώργου Κ. Κοτζιούλα: Επανάσταση

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55