Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 190 15-30/9/2004Αρ. Φύλ. 190 15-30 Σεπτέμβρη 2004
Πρωτοφανούς σκληρότητας επίθεση της κυβέρνησης στο βιοτικό επίπεδο και τις κατακτήσεις των εργαζομένων

Οι κομμουνιστές γνώριζαν ευθύς εξαρχής – κι αυτό δεν το απέκρυψαν απ’ το λαό – ότι σε περίπτωση νίκης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ στις εκλογές του Μάρτη, οι επιθέσεις στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς και γενικότερα όλων των πλατιών λαϊκών μαζών θα γίνονταν αναπόφευχτα περισσότερο βίαιες και η πολιτική της νέας κυβέρνησης δεν θα ήταν απλά «συνέχεια»(!) της προηγούμενης, όπως ισχυρίζονταν και εξακολουθούν να ισχυρίζονται οι λακέδες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, ότι η νέα επίθεση θα ήταν ακόμα σφοδρότερη και αντιδραστικότερη σ’ όλα τα επίπεδα: οικονομικό (μεγάλη αύξηση τιμών, υψηλότερος πληθωρισμός, αύξηση της μαζικής ανεργίας, επιβολή νέων φόρων, κλπ.), κατακτήσεις των εργαζομένων (ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, κλπ.), δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα (εκφασισμός του κράτους και παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποιήσης της κοινωνικής ζωής).

Κι’ αυτό ήταν εντελώς ολοφάνερο και επόμενο να συμβεί τόσο εξαιτίας της εφαρμογής μιας εντελώς ακραίας, και ήδη ανοιχτά διακηρυγμένης, νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής όσο και εξαιτίας του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα του μεγαλοαστικού κόμματος της ΝΔ – δίπλα και παράλληλα με τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική των μονοπωλίων της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεσμευτική για όλες τις χώρες-μέλη της, και τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών εκ μέρους της με τους διάφορους φασιστικούς νόμους, τρομονόμους, κλπ. Επιπλέον ήταν σ’ όλους γνωστές και οι επανειλημμένες δηλώσεις προεκλογικά του επίτιμου προέδρου της ΝΔ Κ. Μητσοτάκη προς την ίδια κατεύθυνση. Αλλά και μετεκλογικά στο διάστημα των επτά μηνών δήλωσε πολλές φορές: «πρέπει να καταλάβουν οι έλληνες ότι πρέπει να δουλέψουν περισσότερο» (εννοεί προφανώς τους εργαζόμενους), αλλά απέφυγε να πει για ποιο λόγο: για να κερδίσουν ακόμα περισσότερο οι μεγαλοκαρχαρίες καπιταλιστές, τους οποίους ο ίδιος εκπροσωπεί και τα συμφέροντά τους υπερασπίζει. Και συνέχισε: «εμείς εκκαθαρίσαμε τις προβληματικές το 1993 με 10.000 απολύσεις («Ελευθεροτυπία» 4.5.2004, σελ. 6).

Έτσι μέσα στους 7 πρώτους μήνες διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ σημειώνεται – ακριβώς εξαιτίας της εφαρμογής της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής – μια δραματική χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των πλατιών λαϊκών μαζών.

Σ’ αυτό συνέβαλαν και συμβάλουν τα παρακάτω:

1. Κύμα μεγάλης ακρίβειας. Αμέσως μετά τη συγκρότηση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή στο όνομα της λειτουργίας της διαβόητης «ελεύθερης αγοράς», δηλ. την εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, εκδηλώνεται νέο, πρωτοφανές σε έκταση και μέγεθος, κύμα ακρίβειας σ’ όλα τα είδη πλατιάς κατανάλωσης (διατροφής, ένδυσης, υπόδησης, κλπ.) που σάρωσε κυριολεκτικά και εξακολουθεί να σαρώνει τα ήδη πενιχρά εισοδήματα των εργαζομένων.

Μόνο τον Απρίλη, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι αυξήσεις έφθασαν ακόμα και το 15%.

Σ’ αυτό το μεγάλο κύμα ακρίβειας των λίγων μηνών προστέθηκαν οι λεγόμενες «Ολυμπιακές ανατιμήσεις», που έγιναν πλέον μόνιμες και παραμένουν και μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Νέες, σαρωτικές πλέον, ανατιμήσεις αναμένεται να ακολουθήσουν μ’ άλλοθι την αύξηση της τιμής του πετρελαίου στη διεθνή αγορά.

Το μεγάλο κύμα ακρίβειας και η αισχροκέρδεια που πλήττει βέβαια όλους τους εργαζόμενους αλλά κυρίως τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους, έχει σα συνέπεια την απότομη πτώση και έντονη χειροτέρευση του βιοτικού τους επιπέδου και οδηγεί σε απόγνωση τις πλατιές λαϊκές μάζες, που βλέπουν τα εισοδήματα «πείνας» να εξανεμίζονται «εν ριπή οφθαλμού».

Ακόμη δραματικότερη θα γίνει η κατάσταση για τις λαϊκές μάζες τη χειμερινή περίοδο αν στις νέες αναμενόμενες αυξήσεις τιμών σε όλα σχεδόν τα είδη πλατιάς κατανάλωσης συμπεριληφθεί και η πολύ μεγάλη αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης κατά 40%.

Παρόλα αυτά οι υπουργοί Ανάπτυξης και Εμπορίου της κυβέρνησης Καραμανλή επαναλαμβάνουν καθημερινά την άρνησή τους να παρέμβουν στο θέμα των τιμών και της αισχροκέρδειας και διαλαλούν προκλητικά σ’ όλους τους τόνους τη «θαυματουργή»(!) υποτίθεται δράση της «ελεύθερης αγοράς» για τη «συγκράτηση» των τιμών που στην πραγματικότητα της εκτινάσσει συνεχώς σε δυσθεώρητα ύψη.

2. Διαρκής μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθών. Οι ονομαστικοί μισθοί των εργαζομένων εξακολουθούν, χρόνια τώρα, να παραμένουν καθηλωμένοι σε πολύ χαμηλά επίπεδα και τους τελευταίους μήνες σημειώνεται μια διαρκής και εντονότερη απ’ την ως τώρα μείωση της αγοραστικής τους δύναμης εξαιτίας των μεγάλων ανατιμήσεων και του υψηλού πληθωρισμού, ενώ η πτώση των πραγματικών μισθών, που είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό της τελευταίας 15ετίας, γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.

Ήδη σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου, η κυβέρνηση σχεδιάζει επιπλέον την επιβολή νέων έμμεσων φόρων σε τσιγάρα (50%), αλκοολούχα ποτά (10%) και τέλη κυκλοφορίας (15%), που θα οδηγήσουν σε αντίστοιχες νέες ανατιμήσεις σ’ αυτά τα είδη πλατιάς κατανάλωσης.

3. Αυξήσεις σε δίδακτρα. Απ’ τα πρώτα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση ήταν οι αυξήσεις των διδάκτρων στα ιδιωτικά σχολεία ύψους 7,58%, δηλ. σε ποσοστό πολύ πιο πάνω απ’ τον πληθωρισμό. Επίσης ανακοινώθηκαν αυξήσεις της τάξεως του 5% στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς.

Επιπλέον γίνεται προσπάθεια επιβολής ενοικίου στις φοιτητικές εστίες, με το οποίο επιβαρύνονται άμεσα οι φοιτητές φτωχών λαϊκών στρωμάτων, κυρίως των προερχόμενων από την επαρχία.

4. Μαζική ανεργία. Η μαζική ανεργία στη χώρα μας έχει αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Ίσως αυτή τη στιγμή φτάνει ή ξεπερνάει το 15% του εργατικού δυναμικού της χώρας.

Είναι γνωστό ότι η αστική στατιστική παραμορφώνοντας-εξωραΐζοντας την πραγματικότητα, δίνει πολύ μικρότερα ποσοστά ανεργίας με σκοπό την παραπλάνηση της εργατικής τάξης, αφήνοντας έξω πολλές κατηγορίες ανέργων.

Παρόλα αυτά και τα δικά της στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα για το 8μηνο Γενάρη-Αύγουστο του 2004 είναι πολύ αποκαλυπτικά.

Τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ που δόθηκαν στη δημοσιότητα στις 20 Σεπτέμβρη δείχνουν, σε σχέση με πέρυσι (475.000), ότι το φετινό 8μηνο ο αριθμός των εγγεγραμμένων στον ΟΑΕΔ είναι κατά μέσο όρο 525.000, δηλ. εμφανίζουν αύξηση 11%. Φέτος έχουμε εγγραφή 50.000 άνεργους παραπάνω. Το Μάρτη από 452.885 που ήταν το 2003 αυξήθηκαν φέτος στις 562.289, δηλαδή έχουμε αύξηση κατά 90.000. Τον περσινό Απρίλη είχαμε εγγεγραμμένους 456.160 και φέτος αυξήθηκαν σε 554.532, δηλαδή αυξήθηκαν κατά 100.000. Τον περσινό Ιούνιο οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ήταν 478.418 και φέτος έφτασαν τους 487.378. Αύξηση παρατηρείται και τον Ιούλη κατά 10.000, ενώ τον Αύγουστο από 486.824 που ήταν πέρυσι έφτασαν φέτος τους 493.769.

Η αύξηση αυτή των εγγεγραμμένων ανέργων πρέπει να σημειωθεί ότι παρατηρείται σε μια περίοδο που συνεχίζονται ακόμα τα Ολυμπιακά έργα. Μετά τη λήξη των Ολυμπιακών έργων και Ολυμπιακών Αγώνων αναμένεται να προστεθούν στους καταλόγους του ΟΑΕΔ μερικές ακόμα δεκάδες χιλιάδες νέων ανέργων.

Σ’ αυτούς θα προστεθούν επίσης οι άνεργοι των επιχειρήσεων που κλείνουν όπως εκείνοι της «Τρικολάν» του «Λαναρά», οι απολυμένοι της «Σόφτεξ» (το 1997 είχε 2.250, τώρα έχει μόνο 280 εργάτες), οι χιλιάδες των απολυμένων συμβασιούχων, κλπ. καθώς και οι νέες απολύσεις που σχεδιάζονται σε ΟΤΕ (6.300), υπηρεσίες Υπουργείου Πολιτισμού (3.050), ναυτεργατών, κλπ., των χρεοκοπημένων αγροτικών νοικοκυριών, κλπ., κλπ.

Μαζική αύξηση της ανεργίας θα προκαλέσουν και οι σχεδιαζόμενες – στα πλαίσια της εφαρμογής της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής – σαρωτικές αποκρατικοποιήσεις-ιδιωτικοποιήσεις των ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΟΛΠ, Εμπορική Τράπεζα, Ολυμπιακή, κλπ.

Η μαζική ανεργία πλήττει ιδιαίτερα τη νεολαία και τις γυναίκες.

Τα διαβόητα μέτρα της κυβέρνησης για «τόνωση της απασχόλησης» αποτελούν απλά επιδοτήσεις προς τις επιχειρήσεις, χωρίς να δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας. Οι δε κρατικές επιδοτήσεις προς τις διάφορες επιχειρήσεις για να μείνουν ανοιχτές (π.χ. «Τρικολάν», κλπ.) μόλις φθάσουν στις τσέπες των βιομηχάνων καπιταλιστών, αυτοί κλείνουν ή μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους σ’ άλλες χώρες και πετούν τους εργάτες στο δρόμο, πυκνώνοντας έτσι τις στρατιές των ανέργων.

Το φαινόμενο της ανεργίας και η αύξησή της δεν είναι αποτέλεσμα ετούτης ή της άλλης οικονομικής πολιτικής, όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ («η αύξηση της ανεργίας... είναι αναπόσπαστο φαινόμενο και συνέπεια της πολιτικής που στηρίζει την κεφαλαιοκρατική παραγωγή και συγκεντροποίηση» (!) («Ρ» 22.9.2004, σελ. 11) μα ούτε και εξαλείφεται στα πλαίσια του καπιταλισμού έστω κι αν «τιμωρηθούν οι πολιτικά υπεύθυνοι» όπως επίσης ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί («κι αν με τον αγώνα σας δεν τιμωρήσετε τους πραγματικούς πολιτικούς υπεύθυνους, το φάσμα της ανεργίας θα το βρίσκεται διαρκώς μπροστά σας» («Ρ» 28.9.2004, σελ.15). Εδώ οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές αναμασούν τις γνωστές αντεπιστημονικές απόψεις της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας, γιατί το φαινόμενο της ανεργίας εξαλείφεται μόνο στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Να, λοιπόν, πως παραπλανούν και εξαπατούν την εργατική τάξη οι προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές με τις σοσιαλδημοκρατικές τους συνταγές: τιμωρήστε τους πολιτικά υπεύθυνους αλλά μην ανατρέπεται το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά την ανεργία»!!!

Η ανεργία είναι σύμφυτο στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής φαινόμενο, μόνιμος και αναπόφευκτος της καπιταλιστικής ανάπτυξης συνοδοιπόρος, που συνδέεται, όπως κατέδειξε ο Μαρξ, με τον γενικό νόμο της καπιταλιστικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, ο οποίος προκαλεί και αυξάνει το βιομηχανικό εφεδρικό στρατό, δηλ. την ανεργία. Ορθότατα σημείωνε ο Μαρξ αναφερόμενος στις διακηρύξεις των αστικών συνταγμάτων, ότι το λεγόμενο «δικαίωμα εργασίας, με την αστική έννοια, είναι ένας θλιβερός ευσεβής πόθος». Αστικές φλυαρίες είναι και τα περί «πλήρους απασχόλησης» στον καπιταλισμό των αστών-ρεβιζιονιστών ιδεολόγων.

5. Ασφαλιστικό. Ένας απ’ τους κύριους στόχους της γενικευμένης επίθεσης της κυβέρνησης ενάντια στην εργατική τάξη είναι και το Ασφαλιστικό και προς αυτή την κατεύθυνση προετοιμάζει το έδαφος πότε χαμηλόφωνα και πότε υψηλόφωνα, στα πλαίσια πάντα της διαβόητης τακτικής περί «ήπιας προσαρμογής».

Έτσι ο πρόεδρος του ΣΕΒ Ο. Κυριακόπουλος στις 15 Σεπτέμβρη δήλωσε: «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφύγει την 4ετία για να θέσει το θέμα του Ασφαλιστικού. Αυτό άλλωστε θα ήταν ανεύθυνο», γιατί «όσο περισσότερο αργεί η επίλυση, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κόστος». Γνωρίζοντας τις αντιδράσεις για το Ασφαλιστικό πρόσθεσε ότι «είναι ένα πρόβλημα όλης της κοινωνίας και μπορεί να λυθεί μόνο με συναινετικές διαδικασίες».

Επίσης ο Γ. Αλογοσκούφης έκανε λόγο για «δημόσια συζήτηση για την αντιμετώπιση του Ασφαλιστικού, επιδιώκοντας κοινωνική συναίνεση». Ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε για συζήτηση χωρίς νομοσχέδιο(!) ισχυριζόμενος: «άλλο ο διάλογος, άλλο το νομοσχέδιο».

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση, παρά τις όποιες διαψεύσεις, προετοιμάζει την επίθεσή της και στο Ασφαλιστικό. Γι’ αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να επαγρυπνούν και να απαντήσουν στην επίθεση.

6. Εργασιακές σχέσεις. Ο ΣΕΒ ενδιαφέρεται άμεσα να αναθεωρηθεί ο νόμος 2874/2000 και ειδικά τα άρθρα με τα οποία καταργήθηκε η υπερεργασία και αυξήθηκε η αμοιβή της υπερωριακής απασχόλησης και επιπλέον η διευθέτηση του χρόνου εργασίας ή αλλιώς «η ευελιξία στην εργασία» κατά τον ΣΕΒ.

Είναι αναγκαίο να σημειωθεί ότι με τη νέα πρόσφατη διετή Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση οι υπερωρίες αυξάνονται από 3 ώρες τη βδομάδα σε 5, μ’ αποτέλεσμα το βδομαδιάτικο ωράριο εργασίας να φθάνει τις 45 ώρες, κι’ αυτό αποφασίζεται απ’ τις επιχειρήσεις.

Όλα τα παραπάνω, και σειρά άλλα, συμβάλλουν σε δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και σε παραπέρα έντονη χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών και επιβεβαιώνεται έτσι εκ νέου η ύπαρξη-ισχύς του νόμου της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, τον οποίο αστοί, σοσιαλδημοκράτες, χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, κλπ. είχαν κηρύξει «ανύπαρκτο» και «ξεπερασμένο»(!), θεωρώντας ότι η εργατική τάξη εξαθλιώνεται μόνο σχετικά και όχι απόλυτα.

Μπροστά στην εργατική τάξη μπαίνει άμεσα και χωρίς καθυστέρηση το καθήκον της αντίστασης και απόκρουσης της σφοδρότατης επίθεσης κεφαλαίου-κυβέρνησης (με στήριγμα τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ). Όμως προς το παρόν παρουσιάζεται «μούδιασμα» και «αδράνεια» εξαιτίας της προδοτικής στάσης των ρεφορμιστών εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και των ρεφορμιστών ηγετών της ΠΑΣΚΕ και ΠΑΜΕ, που στα λόγια δημαγωγούν χωρίς να προχωρούν σε απεργίες και κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Σχετικά μ’ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Δεξιός τύπος σημειώνει με ιδιαίτερη «ικανοποίηση» τις ως τώρα καλές σχέσεις «Κ»ΚΕ-ΝΔ.

 


Ο «Ριζοσπάστης» και η φασιστική δράση του Σ. Τσιτουρίδη

Ο «Ριζοσπάστης», όργανο της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, ασχολήθηκε αρκετές φορές με τις παράνομες μετεγγραφές του γιου του Σ. Τσιτουρίδη και της κόρης του Σ. Βούγια, ρουσφέτι καραμπινάτο και πιέσεις στην πρώτη περίπτωση, ανεπίτρεπτα «συντεχνιακά» προνόμια στη δεύτερη, αποφεύγοντας να αναφερθεί στο «ένδοξο»(!) χουντο-φασιστικό παρελθόν του Σ. Τσιτουρίδη, για την αποπομπή του οποίου έχυσε «μαύρο δάκρυ»(!) ο Γ. Τράγκας, γνωστό φασιστοειδές, καθώς και οι διάφορες φασιστο-φυλλάδες τύπου «Χώρας» (Γ. Τράγκα), «Αδέσμευτου Τύπου» (Δ. Ρίζου), κλπ. ή επί το «αστικότερον», κατά το «Ριζοσπάστη», ο «κεντροδεξιός τύπος» (24.9.2004, σελ. 6) αλλά κι’ εκείνες των ναζι-φασιστικών Οργανώσεων.

Και σαν μην έφτανε αυτό, δηλ. η αποσιώπηση της φασιστικής του δράσης, ο «Ριζοσπάστης» δεν κρύβει τη συμπάθειά του προς το «μεγάλο δημοκράτη»(!) Σ. Τσιτουρίδη και χύνει κι αυτός «μαύρο δάκρυ» a la Τράγκα για τη μεταχείριση σε βάρος του, σε σχέση μ’ εκείνη απέναντι στο Βούγια, γράφοντας και μάλιστα στον τίτλο: «Δυο μέτρα και δυο σταθμά»!!! («Ρ» 24.9.2004, σελ. 7).

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, όπως και όλοι όσοι παρακολουθούν κάπως συστηματικά τα πολιτικά πράγματα της χώρας, αλλά πρώτα απ’ όλα οι φοιτητές της Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης της περιόδου της στρατιωτικοφασιστικής διχτατορίας γνωρίζουν καλά τη φασιστική δράση του Σ. Τσιτουρίδη.

Όμως η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» - στα πλαίσια της προδοτικής τους πολιτικής της συστηματικής συγκάλυψης του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα της ΝΔ και του εξωραϊσμού της – αποσιώπησαν και αυτή τη φορά, όπως κάνουν σ’ όλες τις περιπτώσεις των στελεχών της ΝΔ, σκόπιμα τη φασιστική δράση ενός ηγετικού στελέχους της ΝΔ και μάλιστα υπουργού, προσωπικού φίλου του Κ. Καραμανλή και πάλαι ποτέ μέλους της «ηρωικής» καραμανλικής «ομάδας των λοχαγών», του Σ. Τσιτουρίδη.

Οι οπαδοί και τα μέλη του «Κ»ΚΕ αντί να πληροφορούνται απ’ την εφημερίδα τους, το «Ριζοσπάστη», πληροφορούνται απ’ την «Ελευθεροτυπία» το «βίο και την πολιτεία» του χουντοθρεμμένου Σάββα Τσιτουρίδη που τώρα παριστάνει τη «δημοκρατική πάπια»(!) της Νέας Δημοκρατίας.

Αναφερόμενη στη φασιστική του δράση η «Ελευθεροτυπία» γράφει: «ο διορισμός του, δηλαδή, από τη χούντα στο δ.σ. του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής Θεσσαλονίκης, στις αρχές ης δεκαετίας του ΄70. Η εκπομπή «πολιτικού (προπαγανδιστικού) λόγου» για την νεολαία που του είχε ανατεθεί στην ΥΕΝΕΔ. Και η διαγραφή του από τον φοιτητικό Σύλλογο, το 1974, στο πλαίσιο της αποχουντοποίησης...

Η πιο «ακραία» θέση του; Συνυπέγραψε ερώτηση 57 συναδέλφων του της ΝΔ με θέμα «να απαγορευτεί η προβολή ταινιών με ...Άρη Βελουχιώτη στην τηλεόραση» («Ελευθεροτυπία» 26.9.2004, σελ.8).

Όλα αυτά αποκρύβει ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο από την εργατική τάξη και το λαό, αλλά και από τα μέλη και τους οπαδούς του «Κ»ΚΕ.

Η «περίπτωση» Τσιτουρίδη, δηλ. η φασιστική του δράση και η αποσιώπησή της εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του αστικο-ρεφορμιστικού «Κ»ΚΕ, συγκαλύπτει: πρώτο, το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ ώστε να καταστεί δυνατή η προβολή και διαφήμισή της σαν «δημοκρατικό» κόμμα, δεύτερο, τη φασιστικοποίηση του κρατικού μηχανισμού ή αλλιώς τη διαβόητη εκ μέρους της ΝΔ «επανίδρυσης του κράτους»(!), δηλ. την επάνδρωση του στρατού, αστυνομίας, ασφάλειας, κλπ. και γενικά ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού ακόμα και με γνωστούς φασίστες χουντικούς. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται απλά για μια αστική δημοκρατική «κομματικοποίηση», όπως ισχυρίζονται οι αποστάτες του κομμουνισμού και λακέδες του κεφαλαίου ηγέτες του «Κ»ΚΕ, αλλά για εκφασισμό του αστικού κράτους και παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής – φαινόμενο που πρέπει να καταπολεμήσει η εργατική τάξη, οι δημοκρατικές αντιφασιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις της χώρας. Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ μ’ αυτή τη στάση της ανοίγει το δρόμο στο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποήσης.


Ο Χριστόδουλος πάλι στις αντιδραστικές σκοταδιστικές επάλξεις
«όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη»

Ο αυτοδιορισμένος ως «εκπρόσωπος του Θεού επί της γης», Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης, δε χάνει ευκαιρία να μην αυτοπροβληθεί και να μην προπαγανδίσει το «λόγο» του φασιστικού χουντοδεξιού «Θεού» του.

Το ίδιο έπραξε και στη Καλαμπάκα κατά τον εορτασμό των 1.000 χρόνων της Ιεράς Μονής Σταγιάδων ως κύριος ομιλητής. Ανάμεσα στ’ άλλα τόνισε: «είμαστε και δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι για την πίστη μας και την Εκκλησία μας, για τη φιλοσοφική μας αγωγή και παιδεία, για τα επιτεύγματα του ελληνοχριστιανικού μας πνεύματος... Οι λαοί στηρίζονται στην παράδοσή τους και στις ρίζες τους. Το ίδιο οφείλομε κι’ εμείς να πράξουμε εάν δεν θέλουμε να αφομοιωθούμε, να ξεριζωθούμε και να χαθούμε από το προσκήνιο της ιστορίας» («Ελευθεροτυπία» 20.9.2004, σελ. 18). Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην «ευθύνη των κυβερνητών» που χαράσσουν την εκπαιδευτική πολιτική, στην «ευθύνη της οικογένειας» και στην «ευθύνη της εκκλησιαστικής μας ηγεσίας, των κληρικών και των μοναχών μας» για να συνεχίσει απαιτώντας: «διαρθρωτικές αλλαγές στα σχολεία, ώστε η εκπαίδευση να προσλάβει και πάλι ενισχυμένο τον ανθρωπιστικό της χαρακτήρα» («Ελευθεροτυπία» 21.9.2004, σελ. 2).

Μ’ άλλα λόγια ο Χριστόδουλος παρόλο που απέφυγε τις ανοιχτές φασιστικές «χοντροκοπιές» απαίτησε απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή να προχωρήσει «εδώ και τώρα» σε «διαρθρωτικές αλλαγές στα σχολεία» στο γνωστό σ’ όλους πνεύμα της παλιάς και νέας φασιστικής «ένδοξης εθνικοφροσύνης» με έμβλημα παλιότερα το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» και αργότερα συμπληρωματικά, τον καιρό της στρατιωτικο-φασιστικής διχτατορίας όταν αυτός «διάβαζε πολύ»(!), το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών»!!!

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, όπως ήταν αναμενόμενο, κάλυψε πλήρως το χουντο-Χριστόδουλο, συμφωνώντας προφανώς μαζί του τόσο για το αντιδραστικό σκοταδιστικό και φασιστικό περιεχόμενο που θέλει να επιβάλλει στην εκπαίδευση όσο και για την συγκυβέρνηση μαζί του, δηλ. συγκυβέρνηση φεουδοαστικού ιερατείου-ΝΔ.

Στις φασιστικές σκοταδιστικές απαιτήσεις του Χριστόδουλου για την παιδεία αντέδρασε ο Κ. Στεφανόπουλος που ήταν παρών στην εκδήλωση της Ιεράς Μονής Σταγιάδων. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας υποχρεώθηκε την ίδια στιγμή να απαντήσει στις προκλητικές δηλώσεις Χριστόδουλου: «Δεν θα ήθελα να συμφωνήσω μαζί σας εις την επιστροφή στις ρίζες, αλλά οι ρίζες θα πρέπει πάντοτε να μας εμπνέουν και να προεκτείνουμε τα κλαδιά ώστε και οι ρίζες να υπάρχουν και νέα τροφή να δίνουν στα κλαδιά, τα οποία διαρκώς μεγαλώνουν, επαυξάνουν και καλύπτουν περισσότερο υπό τη σκιά τους αριθμό ανθρώπων και αριθμό ενεργειών» («Ελευθεροτυπία» 20.9.2004, σελ. 18).

Δεν είναι η πρώτη φορά που αντιδρά – από δημοκρατική αστική σκοπιά – ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις υπεραντιδραστικές σκοταδιστικές απόψεις του Χριστόδουλο. Και στην περίπτωση της προσπάθειας του Αρχιεπισκόπου να προωθήσει-επιβάλει την υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κράτησε σωστή-απορριπτική στάση.

Εκείνο όμως που προκαλεί αλγεινή εντύπωση στους αγωνιστές αντιφασίστες και κομμουνιστές είναι η προκλητική (όχι βέβαια ανεξήγητη) ανοιχτή συμπαράταξη-υπεράσπιση των φασιστικών-σκοταδιστικών απόψεων του χουντο-Χριστόδουλου απ’ το «Ριζοσπάστη», μέσω του ανεκδιήγητου δημοσιογράφου Ν. Μπογιόπουλου – νεόκοπος χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης και το χειρότερο: νέο, όψιμο «ψυχοπαίδι» του Αρχιεπίσκοπου στις γραμμές του «Κ»ΚΕ – ο οποίος αντί να ασκήσει κριτική στις υπεραντιδραστικές απόψεις του Χριστόδουλου τις εξομοιώνει με τις δημοκρατικές αστικές απόψεις του προέδρου της Δημοκρατίας, παίρνοντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, και με το πρόσχημα μιας τάχα μελλοντικής «ανατροπής του καπιταλισμού» ή αλλιώς: «μήπως να το κόβαμε από τη ρίζα;» (εννοώντας το «δέντρο» του καπιταλισμού), υπό την υπεράσπισή του εκείνες του χουντο-Χριστόδουλου, δηλ. τις φασιστικές-σκοταδιστικές γράφοντας:

«Να γυρίσουμε στις «ρίζες» (που λεει ο κ. Χριστόδουλος); Να προεκτείνουμε τα «κλαδιά», που (όμως) εκκινούν από τις ίδιες «ρίζες» (που λεει ο κ. Στεφανόπουλος); Ή, μήπως, να το κόβαμε «από τη ρίζα»;!!! («Ρ» 21.9.2004, σελ. 39).

Βέβαια οι σοσιαλδημοκράτες τύπου Μπογιόπουλου και οι δάσκαλοί του προδότες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ανά τον κόσμο δεν γνωρίζουμε – για την μετά τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 περίοδο που επικράτησαν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα οι αντεπαναστατικές τους απόψεις – να «έκοψαν το δέντρο του καπιταλισμού» σε κάποια χώρα. Αντίθετα μάλιστα: γνωρίζουμε ότι η αντεπαναστατική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, κλπ. και τα αδελφά της κόμματα – αφού ανέτρεψαν τη διχτατορία του προλεταριάτου και κατασυκοφάντησαν το σοσιαλισμό της εποχής του Στάλιν – έκοψαν «σύρριζα» το δέντρο του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες, παλινορθώνοντας πλέρια τον καπιταλισμό, κρατικομονοπωλιακού τύπου, σ’ αυτές, προτσές που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Τα δε πρώην κομμουνιστικά κόμματα που κυριαρχήθηκαν απ’ τις αντεπαναστατικές σοσιαλδημοκρατικές απόψεις του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, μεταξύ των οποίων και το νεο-ιδρυμένο «Κ»ΚΕ, στήριξαν δραστήρια τα μέτρα καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις τότε σοσιαλιστικές χώρες και τον καπιταλισμό στις χώρες τους, αναδεικνυόμενα έτσι σε κύρια κοινωνικά στηρίγματά του.


PABLO NERUDA (1904 - 1973)
Βραβείο Στάλιν 1953 - Βραβείο Νόμπελ 1971
100 χρόνια από τη γέννησή του

Στις 12 Ιούλη συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του Πάμπλο Νερούντα, μεγάλου χιλιανού επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή και ενός από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα – βραβευμένου το 1953 με το Βραβείο Στάλιν και το 1971 με το Βραβείο Νόμπελ.

Ο Πάμπλο Νερούντα γεννήθηκε στις 12 Ιούλη 1904 στo Παρράλ της Χιλής. Το πραγματικό του όνομα ήταν: Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες.

Το μεγάλο ταλέντο του Νερούντα εκδηλώνεται αμέσως από τα πρώτα νεανικά του ποιήματα για να ξεδιπλωθεί και φτάσει σύντομα στην κορύφωσή του τα επόμενα χρόνια.

Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄30 υμνεί με άφθαστο λυρισμό τους αντιφασιστικούς αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής κι’ ο αγώνας του ισπανικού λαού ενάντια στους φασίστες του Φράνκο είναι εκείνος που τον κερδίζει ολόψυχα, αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη συλλογή «Ισπανία στην καρδιά».

Αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄40 προσχωρεί στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, στρατεύεται στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, υμνώντας τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών για την επανάσταση και την κοινωνική τους απελευθέρωση, τις νίκες του Κόκκινου Στρατού με τα ποιήματά του «Τραγούδι στο Στάλινγκραντ» (1942) – «Καινούργιο τραγούδι για το Στάλινγκραντ», υμνεί και τραγουδά τις κατακτήσεις των λαών στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, την επανάσταση και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Το 1946 εκλέγεται γερουσιαστής στη λίστα του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής, ασκεί σφοδρότατη κριτική στο φασιστικό καθεστώς του Gonzalez Videla με το «κατηγορώ» του, ο οποίος το 1948 απαγορεύει το Κομμουνιστικό Κόμμα, και περνά στην παρανομία. Ζει ένα χρόνο παράνομα στη Χιλή και στη συνέχεια διασχίζει τις Κορδιλλιέρες των Άνδεων, περνάει στην Αργεντινή και το Μεξικό για να φτάσει ύστερα στην Ευρώπη, όπου πρωτοστατεί στο κίνημα Ειρήνης.

Σε κείνη τη δύσκολη περίοδο της παρανομίας επικηρυγμένος γράφει το «Canto General» (Μεξικό 1950), το ποίημα έπος με πάνω από 10.000 στοίχους – την Αινειάδα της Νοτιοαμερικάνικης ηπείρου – στο οποίο υμνεί, με ζωντανό, χυμώδη και χειμαρρώδη ποιητικό λόγο, τους αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής ενάντια στην αποικιοκρατία, το φασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, δριμύ κατηγορώ των φασιστών και ύμνος των επαναστατών, έργο που τον αναδεικνύει σε μια μεγάλη, βροντώδη και μοναδική φωνή των καταπιεζόμενων της Λατινικής Αμερικής και όλου του κόσμου.

Το 1954 εκδίδει τη συλλογή με τίτλο «Τα σταφύλια και ο άνεμος» για την οποία δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις απ’ την αστική-ιμπεριαλιστική αντίδραση, συλλογή απ’ την οποία αναδημοσιεύουμε το αφιερωμένο στο Στάλιν ποίημα.

Ο ίδιος ο Νερούντα γράφει σχετικά: «ένας κριτικός απ’ τον Ισημερινό είπε ότι μέσα στο βιβλίο μου τα Σταφύλια και ο άνεμος μόνο 6 σελίδες αληθινή ποίηση υπάρχει. Αυτό σημαίνει ότι ο κριτικός του Ισημερινού διάβασε χωρίς αγάπη το βιβλίο μου, επειδή το βιβλίο μου αυτό συμβαίνει να είναι πολιτικό... Η αλήθεια είναι ότι έχω κάποια προτίμηση για τα Σταφύλια και ο άνεμος, ίσως γιατί είναι το βιβλίο μου που λιγότερο κατανοήθηκε ή γιατί μέσα απ’ τις σελίδες του βγήκα να περπατήσω στον κόσμο. Έχει σκόνη από τους δρόμους και νερό από τα ποτάμια, μιλάει για όντα, για συνέχειες και άλλους τόπους που βρίσκονται πέρα απ’ τις θάλασσες και που εγώ δεν γνώριζα και που μου αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της πορείας. Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία».

Μετά το 1956 ο Πάμπλο Νερούντα παρασύρεται απ’ τις συκοφαντίες και τα ψεύδη των χρουστσοφικών ενάντια στο Στάλιν και ύστερα από κάποια σιωπή-απογοήτευση ακολουθεί τελικά το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, που σημάδεψε και μπόλιασε αρνητικά, από πλευράς περιεχομένου, το μετέπειτα έργο του, σπάζοντας τη μαχητική και επαναστατική του αιχμηρότητα. Όμως το μεγάλο μαχητικό ποιητικό του έργο που έχει ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό επαναστατικό περιεχόμενο θα μείνει γιατί εκφράζει με τον πιο τέλειο τρόπο την ιστορική εποχή του – εποχή εξεγέρσεων, σκληρών ταξικών μαχών και επαναστάσεων – και τραγουδά με άφθαστη λυρική δύναμη τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών, τους επαναστάτες, καταγγέλλοντας και χλευάζοντας ταυτόχρονα τους καταπιεστές τυράννους φασίστες ιμπεριαλιστές ή όπως ο ίδιος είπε τον Αύγουστο του 1949 στο Λατινο-αμερικάνικο Συνέδριο Ειρήνης στο Μεξικό:

«Ποίηση και πάλη των τάξεων οι στοίχοι μου, δε θέλουνε να υποταχτούνε στο αποκαρδιωτικό δράμα ενός κόσμου σε παρακμή, ούτε και στην αφηρημένη και βασανιστική λατρεία και προσκύνηση για ότι δε σημαίνει πια τίποτα ζωντανό».

Το 1971 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ και λίγες μέρες μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ πεθαίνει από τη φασιστική καταπίεση, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην αγαπημένη του Ισλα Νέγκρα (24 Σεπτέμβρη 1973).

Τέλος για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας ας σημειωθεί πως ο Πάμπλο Νερούντα τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν το 1953 και όχι με το «Βραβείο Λένιν» όπως ψευδέστατα γράφουν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές και από κοντά τους οι αντισταλινικοί οπορτουνιστές (με τη μορφή της «λαθολογίας») του Μ-Λ ΚΚΕ («Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια», τομ. 24, σελ. 109, «Ρ» 3.10.1993, σελ. 35: «Το 1953 του απονέμεται στη Μόσχα το Βραβείο Λένιν», «Λαϊκός Δρόμος» (17.7.2004), σελ. 16: «Διεθνές βραβείο Λένιν 1953»).

Ο ίδιος ο Πάμπλο Νερούντα στα απομνημονεύματά του διαψεύδει τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές: «Τον άλλο χρόνο έπαιρνα κι’ εγώ το Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη και τη Φιλία ανάμεσα στους λαούς» (Π. Νερούντα: Η Ζωή μου, τομ.2, σελ.251).

 

ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
(απόσπασμα)

Σύντροφε Στάλιν, βρισκόμουνα κοντά στη θάλασσα στην Ίσλα Νέγκρα,
αναπαυόμενος από τους αγώνες και ταξίδια,
όταν η είδηση του θανάτου σου έφτασε σε μένα
σαν ένα χτύπημα του ωκεανού.
Πρώτα σιωπή, όλα γύρω τραντάχθηκαν,
και ύστερα σηκώθηκε στη θάλασσα ένα γιγάντιο κύμα.
Κύμα καμωμένο από φύκια, μέταλλα και ανθρώπους,
πέτρες, αφρό και δάκρυα.
Από την ιστορία, το χώρο και το χρόνο πήρε τα υλικά του
και ανυψώθηκε πάνω από τον κόσμο κλαίγοντας,
ωσότου έφτασε σε μένα, χτυπώντας στην ακτή
και έριξε στην πόρτα μου το μαύρο μαντάτο,
με μια τρανταχτή κραυγή, σαν να σκίστηκε απότομα η γη.
......
Στο πλευρό του Λένιν
βάδισε προς τα μπρος ο Στάλιν,
κι έτσι φορώντας άσπρη μπλούζα,
με γκρίζα εργατική τραγιάσκα, μπήκε στην ιστορία,
με βήμα σταθερό ο Στάλιν,
συνοδευόμενος απ’ το Λένιν και τον άνεμο.
Από τότε ο Στάλιν οικοδόμησε.
Όλα έλειπαν. Ο Λένιν
παρέλαβε απ’ τους τσάρους
αραχνοδίχτυα και κουρέλια.
Ο Λένιν άφησε κληρονομιά
μια καθαρή και απέραντη πατρίδα
ο Στάλιν τη γέμισε
με σχολεία και αλεύρι,
με τυπογραφεία και μήλα.
Στα έργα απ’ το Βόλγα
ως το χιόνι
του απάτητου Βοριά
έβαλε το χέρι του ο Στάλιν,
και απ’ το χέρι του καθοδηγήθηκαν,
ο άνθρωπος άρχισε να οικοδομεί.
Οι πόλεις άνθισαν.
Οι στέπες τραγούδησαν
για πρώτη φορά με φωνή νερού.
Τα μέταλλα ακολούθησαν,
άφησαν
τα σκοτεινά τους όνειρα
και σηκώθηκαν,
έγιναν σιδηροτροχιές, ρόδες,
ατμομηχανές, σύρματα,
μεταφέροντας σ’ όλη την επικράτεια
ηλεκτρικές συλλαβές.
Ο Στάλιν
οικοδόμησε.
κάτω από τα χέρια του
Γεννήθηκαν
εκτάσεις σιτηρών,
τρακτέρια,
σχολεία,
δρόμοι,
και ήταν εδώ,
απλά όπως εσύ και εγώ,
αχ να πετυχαίναμε εσύ και εγώ,
να είμαστε απλοί όπως αυτός.
Αλλά θα μάθουμε.
Η απλότητα και η σοφία του,
ο τρόπος του ευγενικού ψωμιού και αλύγιστου ατσαλιού
μας βοηθά να είμαστε κάθε μέρα άνθρωποι,
μας βοηθά κάθε μέρα να γινόμαστε άνθρωποι.

Να είμαστε άνθρωποι! Αυτός είναι
ο σταλινικός νόμος!
Να είσαι κομμουνιστής είναι δύσκολο.
Πρέπει να μάθεις να γίνεις.
Κομμουνιστής άνθρωπος να είσαι
είναι ακόμα πιο δύσκολο,
και πρέπει να διδαχθείς απ’ το Στάλιν
αυτή τη χαρούμενη εσωτερική δύναμη,
τη συγκεκριμένη διαύγειά του,
την περιφρόνηση
της ωραίας κούφιας αερολογίας,
του κούφιου θεωρητικού κύριου άρθρου.
Βάδιζε χωρίς περιστροφή,
να ξεμπλέξει τον κόμπο,
δείχνοντας το ασυγκράτητο
φως του επιδιωκόμενου σκοπού,
έμπαινε στα προβλήματα χωρίς φράσεις,
που σκέπαζαν την κενότητα,
κατευθείαν στο αδύνατο σημείο,
που εμείς στην πάλη μας πρέπει να διορθώσουμε,
έκοβε τ’ άγρια κλαδιά,
και ενδιαφερόταν για τη σοδειά.
Ο Στάλιν είναι το καταμεσήμερο
των ανθρώπων και της ωριμότητας των λαών.
Στον πόλεμο
οι καμένες πόλεις τον είδαν
να αρπάζει την ελπίδα
απ’ τα ερείπια,
να την ξαναλειώνει,
κάνοντάς την ατσάλι
και να προχωρά κεραυνοβόλα στην επίθεση,
καταστρέφοντας με τις αστραπές της
τα χαρακώματα και το σκοτάδι.

Αλλά βοήθησε και τις μηλιές
της Σιβηρίας
να κάνουν φρούτα σε καιρό καταιγίδας.
Τους έμαθε όλους
να μεγαλώνουν, να μεγαλώνουν,
φυτά και μέταλλα,
ανθρώπους και ποτάμια
τάμαθε να μεγαλώνουν,
να παράγουν καρπούς και να δημιουργούν ενέργεια.
Τους δίδαξε την ειρήνη,
και έτσι εμπόδισε
με το φαρδύ του στήθος
τους λύκους του πολέμου.

*

Άνθρωποι του Στάλιν! Εμείς φέρουμε με περηφάνια αυτό το όνομα.
Άνθρωποι του Στάλιν! Είναι η υψηλότερη θέση την ιεραρχία της εποχής μας!
Εργάτες, ψαράδες, μουσικοί του Στάλιν!
Χαλυβουργοί, πατεράδες χαλκού του Στάλιν!
Γιατροί, χημικοί, ποιητές του Στάλιν!
Διανοούμενοι, φοιτητές και αγρότες του Στάλιν!
Τεχνίτες, υπάλληλοι και γυναίκες του Στάλιν!
Σας χαιρετώ αυτή τη μέρα! Το φως δε χάθηκε,
δε χάθηκε η φωτιά,
όμως χρειάζεται να αυξηθεί το φως, το ψωμί, η φωτιά
και η ελπίδα της ακατανίκητης σταλινικής εποχής!

 


Τα κροκοδείλια δάκρυα των ηγετών του «Κ»ΚΕ για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και μετά τη λήξη τους ο «Ριζοσπάστης» αναφέρθηκε στο τεράστιο κόστος τους και χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα ισχυρίστηκε ότι ο λαός «δεν πρέπει να πληρώσει»!!!

Σε μια απ’ τις πολλές περιπτώσεις, και μετά τη λήξη των Αγώνων, γράφει: «Δεν πρέπει να πληρώσει δεκάρα ο ελληνικός λαός από την τσέπη του, για όλ’ αυτά που αυξάνουν τα κέρδη. Πολύ περισσότερο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες των πολυεθνικών, των διεθνών και εθνικών χορηγών, της βιομηχανίας του θεάματος και ακροάματος, της βιομηχανίας των αναβολικών και των κατασκευών αθλητικών ειδών.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες χειροτέρεψαν το περιβάλλον, έγιναν το προπέτασμα καπνού για μια ακόμα χειρότερη δημοκρατία απ’ αυτήν που ζούμε» («Ρ» 5.9.2004, σελ. 2).

Όμως οι σοσιαδημοκράτες ηγέτες αποσιωπούν ότι ήταν εκείνοι, μαζί με τους ηγέτες των δυο μεγαλο-αστικών κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, που τάχθηκαν το 1997 υπέρ της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων από τη χώρα μας.

Στο «Ριζοσπάστη» γι’ αυτό το ζήτημα διαβάζουμε: «Την 1η Απρίλη του 1997, με αφορμή την κατάθεση του φακέλου διεκδίκησης των Αγώνων, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, σε ανακοίνωσή της, έθετε ορισμένες κρίσιμες προϋποθέσεις, οι οποίες θα έδιναν νόημα στους Αγώνες: «Την αναβάθμιση των Αγώνων στην κοιτίδα τους με αντίθεση στην εμπορευματοποίηση. Την εξασφάλιση ότι στην πορεία θα αντιμετωπιστούν χρονίζοντα ζητήματα του αθλητισμού (θεσμικό πλαίσιο, έρευνα-τεκμηρίωση, χρηματοδότηση), ώστε να μπορούν όλοι οι έλληνες να αθλούνται. Την εξασφάλιση όρων ότι δε θα υπάρξει οικονομική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων και οικονομικές διαδικασίες θα είναι απόλυτα διαφανείς. Το κοινωνικό όφελος από έργα αθλητικής και άλλης υποδομής. Την ουσιαστική αναβάθμιση του περιβάλλοντος» («Ρ» 26.8.2004, σελ. 5).

Επομένως αφού τάχθηκαν υπέρ της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων προς τι δημαγωγούν μ’ αυτόν τον ακατάσχετο και προκλητικό τρόπο, παριστάνοντας όψιμα τις «μετανοούσες Μαγδαληνές» που τώρα τάχα «ενδιαφέρονται»(!) να μην πληρώσει ο ελληνικός λαός το υπέρογκο κόστος;

Αλήθεια, όταν τάσσονταν υπέρ της ανάληψης των αγώνων, δεν γνώριζαν όλα τα παραπάνω και τώρα προτιμούν μ’ αυτόν τον ακραίο τρόπο, να αυτογελοιοποιούνται; Δυστυχώς αυτή είναι η «μοίρα» όλων των προδοτών ρεβιζιονιστών, μαζί και των χρουστσοφικών του «Κ»ΚΕ.

Τέλος δεν μπορεί να μην παρατηρηθεί ότι οι χρουστσοφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ σαν γνήσιοι ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες που είναι πρότειναν τότε ακόμα και «κατάργηση»(!) δήθεν της «εμπορευματοποίησης»(!) των Αγώνων και επιπλέον «εξασφάλιση όρων ότι δεν θα υπάρξει οικονομική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων»(!) και όλα αυτά στα πλαίσια του καπιταλισμού!!! Σοσιαλδημοκρατικός ρεφορμισμός, λοιπόν, με ουρανομήκη «κέρατα» των αδίστακτων απατεωνίσκων χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, υπηρετών του κεφαλαίου.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο «Ριζοσπάστης» και η φασιστική δράση του Σ. Τσιτουρίδη

Ο Χριστόδουλος πάλι στις αντιδραστικές σκοταδιστικές επάλξεις

Pablo Neruda (1904 - 1973):100 χρόνια από τη γέννησή του

Pablo Neruda: Στο θάνατο του Στάλιν (απόσπασμα)

Τα κροκοδείλια δάκρυα των ηγετών του «Κ»ΚΕ για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55