Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 191 1-15/10/2004Αρ. Φύλ. 191 1-15 Οχτώβρη 2004
Επικίνδυνο βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής
Να ξηλωθούν οι χαφιεδοκάμερες και ολόκληρος ο μηχανισμός παρακολούθησης-αστυνόμευσης

Το φαινόμενο της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής είναι σήμερα φαινόμενο υπαρκτό και αγκαλιάζει όλες τις καπιταλιστικές χώρες μεταξύ των οποίων και τα κράτη-μέλη της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκδηλώνεται με:

πρώτο, την ψήφιση και ισχύ των λεγόμενων «αντιτρομοκρατικών» νόμων και μέτρων στα πλαίσια της διαβόητης «καταπολέμησης» δήθεν της «τρομοκρατίας»,

δεύτερο, μέτρα περιορισμού, μεγάλης ή μικρής έκτασης που ποικίλει κατά χώρα, των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών,

τρίτο, μέτρα εκφασισμού του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, δικαιοσύνη, κλπ.),

τέταρτο, καταπιεστικά μέτρα σε βάρος των μεταναστών εργαζομένων,

πέμπτο, την άνοδο των ανοιχτά ναζιφασιστικών Οργανώσεων στις διάφορες χώρες και την τρομοκρατική τους δράση κατά των εργαζομένων και προπαντός των μεταναστών εργατών.

έκτο, τη συγκρότηση κυβερνήσεων συνασπισμού των αντιδραστικών μεγαλοαστικών κομμάτων με ανοιχτά ναζιφασιστικά κόμματα (Ιταλία-Αυστρία-Ολλανδία, κλπ.) για πρώτη φορά μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη χώρα μας το φαινόμενο της φασιστικοποίησης υπήρχε και τη εποχή της διακυβέρνησής της από το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ – παρά τον αστικό εκδημοκρατισμό που σημειώθηκε στην 20ετία – με τη μορφή της διατήρησης των διαφόρων φασιστικών νόμων του παρελθόντος και εκείνων της ΕΕ και φυσικά με την ψήφιση απ’ την κυβέρνηση Σημίτη του προτελευταίου, κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ, φασιστικού τρομονόμου, που ας σημειωθεί σύσσωμο το αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ ψήφισε και υποστήριξε δραστήρια.

Όμως μετά τη νίκη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ στις εκλογές της 7 Μάρτη και στο 7μηνο που πέρασε από τότε σημειώθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, ένα πολύ επικίνδυνο και με ραγδαίους ρυθμούς βάθεμα του προτσές της φασιστικοποίησης του συνόλου της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Για να γίνει κατανοητό το επικίνδυνο αυτό βάθεμα της φασιστικοποίησης είναι αναγκαία η αναφορά στο χαρακτήρα της Νέας Δημοκρατίας (διαδόχου της φασιστικής ΕΡΕ των δεκαετιών ΄50-΄60) – ιδρυμένων και των δυο απ’ το αγαπημένο «παιδί» της Φρειδερίκης Κ. Καραμανλή, για την επιλογή και το ρόλο του έγραφε το 1955 στους αμερικανούς «προστάτες»: «από τότε εξασφαλίσαμε ήσυχο ύπνο τη νύχτα».

Κατ’ αρχήν ας υπογραμμιστεί πως σε κυβερνητικό επίπεδο δεν έχουμε απλά «αντικατάσταση» ενός μεγαλοαστικού κόμματος από ένα άλλο, όπως ισχυρίζονται τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ που εξωραΐζουν τη ΝΔ, αλλά στην περίπτωση της ΝΔ έχουμε αντικατάσταση μ’ ένα μεγαλοαστικό μοναρχοφασιστικό κόμμα.

Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είναι ένα μεγαλοαστικό μοναρχοφασιστικό κόμμα, επειδή είναι ακριβώς η ιδεολογία, δηλ. οι μοναρχοφασιστικές απόψεις (αλλά και η δράση: δολοφονία Τεμπονέρα, κάψιμο βιβλίων στη Θεσσαλονίκη, συμμετοχή στις μοναρχοφασιστικές φιέστες Μακρυγιάννη, Μελιγαλά, Γράμμο, Βίτσι, κλπ., κλπ. για να περιοριστούμε μόνο στην τελευταία 15ετία) των ηγετικών στελεχών που καθορίζουν τη στάση, καθοδηγούν τη δράση και προσδιορίζουν το μοναρχοφασιστικό της χαρακτήρα και όχι οι προπαγανδιστικές «κορώνες» περί «κεντρώου κόμματος», κλπ. Γνωστές είναι οι φασιστικές-μοναρχικές-ρατσιστικές-εθνικιστικές, κλπ., ως ναζιφασιστικές απόψεις ηγετικών στελεχών της με εκπροσώπους τους Π. Ψωμιάδη, Χρ. Γούδη, Α. Ανδρεουλάκο, Σ. Τσιτουρίδη, Κ. Κιλτίδη, Α. Παπαδόγγονα, Α. Λυκουρέζο, Π. Καμμένο, Π. Παναγιωτόπουλο, Γ. Γιακουμάτο, Β. Πολύδωρα, Μιχαλολιάκο, Μαρίνο, κλπ., για να αναφέρουμε μόνο ορισμένους απ’ τη μεγάλη αντιδραστική στρατιά (ρατσιστικές-ναζιφασιστικές απόψεις «περιούσιου λαού»: Π. Ψωμιάδης: «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι», Χρ. Γούδης («Η σύγχρονη Δεξιά ως ιδεολογία ως πράξη»): «Ο έλληνας υπερτερεί σε όλες τις εκφάνσεις»!!! Απόψεις που φτάνουν ως και την υπεράσπιση, ακόμα και σήμερα, των προδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας, δημιουργημένων απ’ τα κατοχικά γερμανικά στρατεύματα (δρούσαν υπό τις διαταγές τους και ορκίζονταν* σ’ αυτά), με πιο πρόσφατη περίπτωση εκείνη του Γ. Ράλλη – εκθέτοντας έτσι στα μάτια του λαού τους μεγαλοαστούς και χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) που διαφημίζουν τον «πατριωτισμό»(!) και τη «δημοκρατικότητά»(!) του – ο οποίος, με το γνωστό αντικομμουνιστικό «επιχείρημα» της «σωτηρίας»(!) της χώρας απ’ τον κομμουνισμό, αναφερόμενος στην προδοτική δράση του πατέρα του Ιωάννη Ράλλη, διορισμένου ως Πρωθυπουργού το Μάρτη του ΄43 απ’ τις γερμανικές αρχές κατοχής, ισχυρίζεται και μάλιστα εν έτει 2004: «κοιτάζοντας προς τα πίσω, πιστεύω πως χάρη στη στάση του πατέρα μου δεν καταλήξαμε σαν τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο ή την Αλβανία του Χότζα. Τότε όμως, δυο και τρεις φορές τη νύχτα, φώναζαν έξω απ’ το σπίτι μας «Ράλλη-προδότη-θάνατος!». Σαν να τ’ ακούω ακόμα...» (Έκδοση «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», Νο 139 (11.7.2004), σελ. 25).

Αν τότε ο Γεώργιος Ράλλης, «νεαρός και ανώριμος» (δηλ. επιπόλαιος), όπως λεει, «σηκώθηκε κι’ έφυγε από το σπίτι», αντί να «συμπαρασταθεί» στον ταγματασφαλίτη πατέρα του Ιωάννη Ράλλη, τώρα, τον 21ο αιώνα, υπερώριμο πια «σοφό γερόντιο» της μοναρχοφασιστικής αντίδρασης, μετανιώνει και του συμπαραστέκεται και με το παραπάνω δηλ. αποκαλύπτει, με πολιτική απερισκεψία μικρού παιδιού, το πραγματικό του πρόσωπο και το πιο σημαντικό εκείνο της Νέας Δημοκρατίας, κραυγάζοντας: Ζήτω τα Τάγματα Ασφαλείας.

Αλλά δεν ήταν μόνο ο πατέρας του Γ. Ράλλη. Και τον πατέρα του Μ. Έβερτ οι γερμανοί τον διόρισαν διευθυντή της Αστυνομίας, ο δε πατέρας του Αλ. Παπαδόγγονα ήταν διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου και έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα ** στον Χίτλερ για τη διάσωσή του που κατέληγε: «από της Ιεράς γης της αρχαίας Σπάρτης... υψούται η προσευχή μας. Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ!» , ενώ ο τωρινός βουλευτής της ΝΔ Σούρλας είναι ανιψιός του φασίστα τρομοκράτη εγκληματία Γρ. Σούρλα που διέπραξε σωρεία εγκλημάτων και κατάσφαξε τον Κ. Βιδάλη, δημοσιογράφο του «Ριζοσπάστη», στον κάμπο της Θεσσαλίας αρχές του δεύτερου δεκαήμερου του Αυγούστου 1946.

Η περίπτωση του Γ. Ράλλη, πρώην προέδρου της ΝΔ και πρωθυπουργού, με την εντελώς πρόσφατη δήλωσή του, είναι πολύ χαρακτηριστική και εξαιρετικά διδακτική για κάθε αντιφασίστα και κομμουνιστή. Γιατί η πρόσφατη στάση του – ύμνος στα Τάγματα Ασφαλείας – δείχνει πεντακάθαρα το πόσο πιστοί συνεχιστές και υπερασπιστές είναι του προδοτικού παρελθόντος των προγόνων τους τα σημερινά ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, εκφράζοντας ανάγλυφα την ιστορική συνέχεια: Τάγματα Ασφαλείας – ΕΡΕ – Νέα Δημοκρατία ή αλλιώς: από το κόμμα των «τρικύκλων» της ΕΡΕ με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στο κόμμα των «σιδηρολοστών» της ΝΔ με τη δολοφονία του Τεμπονέρα παρά την τακτική της «ήπιας προσαρμογής».

Σήμερα η Νέα Δημοκρατία, 50 περίπου χρόνια απ’ το διορισμό (5.10.1955),

ελέω Φρειδερίκης, (την επόμενη μετά το θάνατο του Παπάγου, 5.10.1955), του Κ. Καραμανλή ως πρωθυπουργού, τη νίκη της ΕΡΕ (ίδρυση 4.1.1956) στις εκλογές (19.2.1956) κινείται πολιτικά στο πνεύμα της διαβόητης μοναρχοφασιστικής δήλωσης του Παναγιώτη Κανελλόπουλου που έγινε μετά από αυτές: «από σήμερον η χώρα έχει κυβέρνησιν η οποία, στηριζόμενη επί της εμπιστοσύνης της μεγάλης πλειοψηφίας των ε θ ν ι κ ο φ ρ ό ν ω ν ελλήνων, των μόνων εχόντων το ηθικόν δικαίωμα να ρυθμίζουν την ζωήν του έθνους» - «ήπια προσαρμοσμένης» βέβαια στις σημερινές συνθήκες.

Τα όρια μεταξύ της ΝΔ και των ανοιχτά ναζιφασιστικών Οργανώσεων (ΛΑΟΣ, κλπ.) είναι εντελώς δυσδιάκριτα ως ανύπαρκτα.

Μόνο ο χρουστσοφικός σοσιαλδημοκράτης Ν. Μπογιόπουλος, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», τρέμει μην τυχόν τα γραφόμενά του παρεξηγηθούν και υπονοούν συγγένεια μεταξύ ΝΔ και ΛΑΟΣ. Απολογούμενος στη ΝΔ και εξωραΐζοντας τον μοναρχοφασιστικό της χαρακτήρα, γράφει: «προς αποφυγή παρερμηνειών ξεκαθαρίζουμε ότι δεν υπαινισόμεθα ότι τα δυο ποσοστά, ΝΔ-ΛΑΟΣ, προστίθενται. Ούτε πολιτικά, ούτε ιδεολογικά. («Ρ» 15.6.2004, σελ. 39), παρόλο που ο Γ. Καρατζαφέρης επανειλημμένα διακηρύσσει απ’ τα τηλεπαράθυρα: «Η Νέα Δημοκρατία είναι το σπίτι μου».

Αυτό που αποφεύγει να ομολογήσει και τρέμει μην παρεξηγηθεί ο Ν. Μπογιόπουλος και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ, το δηλώνει ανοιχτά χωρίς «φόβο και πάθος» ο Ζαν Μαρί Λεπέν.

Ο ναζιφασίστας Λεπέν, που γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα τι εκπροσωπεί και υπερασπίζει η ΝΔ σε ερώτηση γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει «ένα ανάλογο κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο» απάντησε: «υπάρχει ένας λόγος γι’ αυτό. Νομίζω ότι η θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι αρκετά δεξιά και έτσι μπορεί να απορροφά ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων που θα ήθελαν να υποστηρίξουν ένα κόμμα σαν το Εθνικό Μέτωπο. Έχω φίλους έλληνες που είναι κοντινοί σε μας και οι οποίοι είναι ενταγμένοι στη Νέα Δημοκρατία» («Ελευθεροτυπία» 6.2.2002, σελ. 12-13).

Η ΝΔ, παρά τις όποιες δημαγωγίες, ήταν και παραμένει ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα και ο χαρακτήρας του δεν αλλάζει ούτε απ’ την προδοτική στάση εξωραϊσμού του εκ μέρους των ηγεσιών των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ που το διαφημίζουν ως κόμμα «δημοκρατικό» ούτε βέβαια απ’ τις προπαγανδιστικές σαπουνόφουσκες περί «κεντρώου κόμματος», κλπ., κλπ., των ηγετικών της στελεχών.

Είναι γνωστό ότι η Νέα Δημοκρατία είχε ήδη πριν τις εκλογές διακηρύξει, ότι θα προχωρήσει σε «επανίδρυση του κράτους»(!), δηλ. στη δημιουργία ενός μοναρχοφασιστικού κράτους, στον εκφασισμό της αστικής κρατικής μηχανής, στον οποίο προχώρησε με ταχείς ρυθμούς. Δεν πρόκειται απλά για «κομματικοποίηση»(!) του κράτους, όπως ισχυρίζονται ηγετικά στελέχη του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ παραπλανώντας την εργατική τάξη και το λαό, αλλά για εκφασισμό του αστικού κράτους, επάνδρωσή του με στελέχη μοναρχοφασιστικών απόψεων ακόμα και με γνωστούς χουντικούς.

Ο εκφασισμός του αστικού κράτους και το παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου γενικότερα εκδηλώνεται με:

1. Την προώθηση σε υπουργικούς θώκους στελεχών γνωστών για τις φασιστικές τους απόψεις, όπως Α. Ανδρεουλάκου, Σ. Τσιτουρίδη, Π. Παναγιωτόπουλου, Γ. Γιακουμάτου, κλπ.. Ας θυμίσουμε ότι ο Α. Ανδρεουλάκος, υφυπουργός εσωτερικών, είναι το γνωστό «παιδί» του Παττακού που σταυροφιλιούνταν κάθε τόσο μαζί του στις μοναρχοφασιστικές φιέστες του Μακρυγιάννη και ο οποίος «πρότεινε προ 6ετίας σε επιτροπή της Βουλής τον εγκλωβισμό των μεταναστών σε στρατόπεδα και ξερονήσια», ότι ο Σ. Τσιτουρίδης, παραιτηθείς υπουργός Γεωργίας, ήταν το αγαπημένο παιδί των φασιστών συνταγματαρχών. Αλλά και ο υπουργός Εξωτερικών Π. Μολυβιάτης, στέλεχος της φασιστικής ΕΡΕ, και ο υφυπουργός Εξωτερικών Ε. Στυλιανίδης, μόλις πρόσφατα τάχθηκαν κατά του επαναπατρισμού των λίγων επιζώντων, σε βαθιά γεράματα, Σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων: «ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών σάλπισε τον ξεσηκωμό των υπερεθνικοφρόνων βουλευτών και ματαίωσε ακόμα και την απλή επίσκεψη των υπερήλικων αγωνιστών του εμφυλίου στους τόπους που γεννήθηκαν» («Ελευθεροτυπία» 3.7.2004, σελ. 75).

Είναι δε τόσο μεγάλη η συμμετοχή στελεχών φασιστικών απόψεων στην τωρινή κυβέρνηση Καραμανλή που ούτε η «Αυγή» δεν είναι διατεθειμένη να αποσιωπήσει, σημειώνοντας έτσι σε τίτλο σχόλιού της: «στροφή επί τα (ακρο)δεξιά» για να γράψει: «πολλοί οι ακραίοι, ή και ακροδεξιοί, που πήραν χαρτοφυλάκια» («Αυγή» 10.3.2004, σελ. 20). Τους «φασίστες» οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές τους χαρακτηρίζουν, ως γνωστόν, ακολουθώντας την ορολογία των αστών: «ακραίους» ή «ακροδεξιούς»!!!

Μόνο ο «Ριζοσπάστης» δε γράφει και δεν «γνωρίζει» τίποτε για τα παραπάνω!!!

2. Την ψήφιση «εν μια νυκτί» τον Ιούνη, μόνο απ’ τους βουλευτές της ΝΔ, του τελευταίου φασιστικού τρομονόμου – κατά πολύ χειρότερου του προηγούμενου – με πρόσχημα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο οποίος παραμένει σε ισχύ. Για την ψήφιση του νέου αυτού τρομονόμου ο Κ. Καραμανλής δήλωσε (17.6.2004): «δεν μας ανάγκασε κανένας». Και είναι γεγονός ότι το πρώτο μέλημα της ΝΔ ως κυβέρνησης ήταν η ψήφιση τρομονόμων, πράγμα που δείχνει ότι η καταστολή και η φασιστική καταπίεση αποτελούσε και αποτελεί τον πρώτο και κεντρικό της πολιτικό στόχο (το 1978 ψήφισε τον πρώτο τρομονόμο (ν. 774) και το δεύτερο το 1990 (ν. 1916) που κατάργησαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ).

3. Την εγκατάσταση χιλιάδων χαφιεδοκάμερων για την «Ασφάλεια» των Ολυμπιακών Αγώνων και ένα ολόκληρο σύστημα παρακολούθησης 1.500.000 ατόμων, όπως γράφτηκε στον τύπο, που όλα παραμένουν με το πρόσχημα ελέγχου των συγκοινωνιών.

4. Την ταχύτατη επάνδρωση του στρατού με φασιστικά και γνωστά χουντικά στοιχεία. Έτσι εξηγείται, ανάμεσα στ’ άλλα, το πρωτοφανές αλαλούμ που παρατηρήθηκε στο στρατό με την περίπτωση της πτώσης του Σινούκ. Ήδη υπάρχουν καταγγελίες στον τύπο από δημοκρατικούς αξιωματικούς για την επαναφορά «σταγονιδίων» της χούντας.

5. Την ταχύτατη επάνδρωση με φασιστικά στοιχεία της αστυνομίας, ασφάλειας, κλπ. Σ’ αυτό οφείλεται και η συμμετοχή της αστυνομίας στο πρόσφατο πογκρόμ ξυλοδαρμού αλβανών μεταναστών εργατών μ’ αφορμή το ποδόσφαιρο.

6. Την αναδιοργάνωση και δυνάμωμα ολόκληρου του κατασταλτικού καταπιεστικού κρατικού μηχανισμού.

7. Την τοποθέτηση σε διάφορες θέσεις γνωστών χουντικών στοιχείων, όπως του απόστρατου χουντικού Θωμά Τσιούλα, βασανιστή του Παναγούλη, που έχει αλλάξει το όνομά του σε Θωμά Κωνσταντίνου στη Γραμματεία Εξοπλισμών του Υπουργείου Άμυνας («Ελευθεροτυπία» 3.7.2004, σελ.6) και του επίσης χουντικού Θεόδωρου Ανδρεάκου: «ο υφυπουργός Πολιτισμού (Αθλητισμού) Γ. Ορφανός διόρισε πρόεδρο του Κέντρου Εκπαίδευσης Ιππασίας τον Θεόδωρο Ανδρεάκο, τον οποίο είχε διορίσει κυβερνητικό επίτροπο επί χούντας στην τότε ομοσπονδία Αθλωπαιδιών και σε άλλα αθλητικά σωματεία ο αλήστου μνήμης Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού Κ. Ασλανίδης» («Ελευθεροτυπία» 1.7.2004, σελ. 8 και «Αυγή» 30.6.2004, σελ. 4).

Οι μόνοι που πάλι δεν «γνωρίζουν»(!) τίποτα είναι οι χρουστσοφικοί του «Ριζοσπάστη».

8. Την επάνδρωση του Υπουργείου Παιδείας με φασιστικά αντιδραστικά και σκοταδιστικά στοιχεία σ’ όλα τα επίπεδα σε στενή συνεργασία με το φεουδαστικό Ιερατείο του χουντο-Χριστόδουλου, αρχίζοντας απ’ τον υφυπουργό Γ. Καλό (γνωστό για τις αντιδραστικές σκοταδιστικές απόψεις και τις στενότατες σχέσεις του με το Ιερατείο και ιδιαίτερα με το μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικο), προχωρώντας στους φασιστικούς τραμπουκισμούς στελεχών της ΔΑΚΕ-ΟΛΜΕ και φθάνοντας ως τη λογοκρισία κειμένων Τερζάκη-Θεοδωράκη, κλπ. – επιβολή πλήρους θεοκρατίας στα σχολεία ως τις πρόσφατες συστάσεις προς δασκάλους-καθηγητές να κάνουν το «καθήκον» τους για τις «σημαίες», δηλ. να βαθμολογούν χαμηλότερα τους αλλοδαπούς μαθητές!!! Σημειώνεται επίσης πογκρόμ διώξεων καθηγητή: «στις 29 Απριλίου 2004 το Περιφερειακό Υπερησιακό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Πέλλας (ΠΥΣΔΕ) επέβαλλε (κατά πλειοψηφία, 3-2) στον «εγκαλούμενο Κ.Σ., καθηγητή του πρώτου Γυμνασίου Αριδαίας, την ποινή της έγγραφης επίπληξης για το πειθαρχικό παράπτωμα της αναξιοπρεπούς κατά την υπηρεσία διαγωγής και συμπεριφοράς, διότι κατά τη διάρκεια συζητήσεων με τους μαθητές χρησιμοποίησε λίαν απρεπείς εκφράσεις για το θείον και διατύπωσε προσωπική γνώμη εναντίον ιστορικών προσώπων υπερβάς τα εκ του λειτουργήματος όρια»» («Ελευθεροτυπία» 26.6.2004, σελ. 74) ή όπως τον κατηγορούν βάζει ερωτήματα στους μαθητές που «αμφισβητούν το θεσμό της οικογένειας, της πατρίδας και της θρησκείας». Επιστροφή, λοιπόν, στην «ένδοξη» φασιστική εθνικοφροσύνη της δεκαετίας του ΄50 με τα: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και τη χουντική περίοδο με τα: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών.

9. Το πρόσφατο κρούσμα φασιστικής σκοταδιστικής απαγόρευσης (28.7.2004) του «Πλούτου» του Αριστοφάνη. Ο Δήμαρχος Σερρών Γ. Μωϋσιάδης (ΝΔ), με παρέμβαση του μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτας Θεολόγου και τη στήριξη του χουντο-Χριστόδουλου και της κυβέρνησης, ματαιώνει-απαγορεύει τις προγραμματισμένες θεατρικές παραστάσεις του θιάσου Λ. Λαζόπουλου και του ΔΗΠΕΔΕ Κοζάνης. Απαγορεύτηκε επίσης τελευταία με παρέμβαση της Αρχιεπισκοπής, η προβολή από το «STAR» της ταινίας «Ο τελευταίος πειρασμός» που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη. Είναι γνωστό ότι και ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ζητούσε με έγγραφό του τον Αύγουστο του 1988 την απαγόρευση της ίδιας ταινίας, πράγμα που τότε ξεσηκώσει μεγάλο σάλο στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων και καλλιτεχνών και προκάλεσε την άμεση αντίδραση αποδοκιμασίας από της υπουργού Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη που είχε δηλώσει: «Πάλεψα μια ολόκληρη ζωή τη λογοκρισία και είναι περιττό να πω ότι είμαι κατά της απαγόρευσης της προβολής της ταινίας».

10. Την ενδεχόμενη, παρά τις δυσκολίες, επαναφορά του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

11. Την πρόσφατη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τον «ΕΛΑ» που αντικαθιστά την ατομική ποινική ευθύνη (καταδίκη εφόσον αποδειχθεί ότι κάποιος τέλεσε την αξιόποινον πράξη και δεν διώκονται άλλοι, όπως ομοϊδεάτες, συγγενείς, κλπ.) με τη συλλογική ευθύνη, τυπικό χαρακτηριστικό δείγμα-πρακτική των φασιστικών καθεστώτων Χίτλερ-Μουσολίνι και στη χώρα μας οι δίκες με βάση των ν. 509/47 και εκείνων «περί κατασκοπείας» (ν. 375/1936)».


* Όρκος Ταγμάτων Ασφαλείας: «Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.

Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ»

** Τηλεγράφημα Δ. Παπαδόγγονα προς Χίτλερ:«Οι 5.000 αξιωματικοί και άνδρες των ελληνικών εθελοντικών τμημάτων της Πελοποννήσου με το μεγαλύτερον μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου όπισθεν αυτών, εκφράζουν την βαθυτάτην, αγανάκτησίν των δια την εναντίον σας απόπειραν σχεδιασθείσαν και επιχειρηθείσαν υπό υποκειμένων, τα οποία δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα του αγώνος κατά του κομμουνισμού και των πλουτοκρατών συνεργατών του. Εκφράζουν την χαράν των δια την θαυμαστήν διάσωσίν σας και κλίνουν με ευγνωμοσύνην το γόνυ ενώπιον του Παντοδύναμου Θεού, όστις ήπλωσε προστατευτικήν χείραν επάνω από την ζωή σας δια να σας διαφυλάξη εις το γερμανικόν έθνος και εις την εν τω αγώνι κατά της κομμουνιστικής πανώλους ηνωμένην Ευρώπην. Δια τους έλληνας εθελοντάς της Πελοποννήσου η ένδειξις αυτή είναι μια παρόρμησις, όπως συνεχίσουν δι’ όλων των δυνάμεων μέχρις εσχάτων τον αγώνα κατά των ξένων προς την χώραν μπολσεβίκικων ορδών εν Ελλάδι. Από της Ιεράς γης αρχαίας Σπάρτης, εκ της οποίας προήλθε η δράξ των ηρώων του Λεωνίδου, η οποία έσωσε τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν, υψούται: η προσευχή μας. «Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ!» («Καθημερινή», Πέμπτη, 27 Ιουλίου 1944).

 


Ο «Ριζοσπάστης» αποσιωπά συστηματικά και μόνιμα την επάνοδο των φασιστών χουντικών στον κρατικό μηχανισμό

Στον αστικό δημοκρατικό τύπο δημοσιεύτηκαν επανειλημμένα ειδήσεις και σχόλια για επάνοδο χουντικών «σταγονιδίων»(!) στον κρατικό μηχανισμό, δηλαδή αποκαλύπτεται η προώθηση εκ μέρους της ΝΔ και στελέχωση του κράτους με φασιστικά χουντικά στοιχεία, ακόμα και γνωστούς βασανιστές, «λαμπρής» καριέρας κατά την περίοδο της 7χρονης στρατιωτικοφασιστικής διχτατορίας, στα πλαίσια προφανώς της διαβόητης και ήδη προεκλογικά διακηρυγμένης πολικής της «επανίδρυσης του κράτους».

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ επανδρώνει εντελώς αθόρυβα, αλλά με ταχείς ρυθμούς, ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό με φασιστικά στοιχεία, γεγονός που οδηγεί στον πλήρη εκφασισμό του αστικού κράτους και γενικότερα στο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Η πρώτη περίπτωση που είδε το φως της δημοσιότητας είναι η «τοποθέτηση προέδρου στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ιππασίας, ο οποίος έχει προσφέρει τις υπηρεσίες στη χούντα των Συνταγματαρχών». Τοποθετήθηκε ύστερα «από απόφαση του υφυπουργού Πολιτισμού Γ. Ορφανού» και ονομάζεται Θεόδωρος Ανδρεάκος, ο οποίος «είχε διοριστεί κυβερνητικός εκπρόσωπος στην τότε Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών και σε άλλα αθλητικά σωματεία από τον τότε γ.γ. Αθλητισμού, Κωνσταντίνο Ασλανίδη. Στις θέσεις αυτές ο Θ. Ανδρεάκος είχε υπηρετήσει επί πενταετία» («Ελευθεροτυπία» 30.6.2004, σελ. 5).

«Δεύτερο κρούσμα μέσα σε ένα 24ωρο με χουντικούς που διορίστηκαν από την κυβέρνηση σε κρατικές υπηρεσίες. Μάλιστα, τη φορά αυτή πρόκειται για έναν από τους βασανιστές του Αλέκου Παναγούλη!... πρόκειται για τον Θωμά Κωνσταντίνου, συνταξιούχο στρατιωτικό, ο οποίος προσελήφθη προσφάτως στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ως συνεργάτης στη Γενική Γραμματεία Εξοπλισμών. Στην υπηρεσία αυτή προΐσταται ο πρώην εισαγγελέας Ν. Ζορμπάς... Το αληθινό όνομά του είναι Θωμάς Τσούλας, αλλά προφανώς το έχει αλλάξει για ευνόητους λόγους» («Ελευθεροτυπία» 1.7.2004, σελ. 11).

Οι δημοκρατικές αστικές εφημερίδες όπως «Ελευθεροτυπία», «Έθνος», κλπ. αλλά και αριστερές, όπως «Αυγή» και «ΠΡΙΝ» αποκαλύπτουν περιπτώσεις φασιστών χουντικών με τους οποίους η κυβέρνηση της ΝΔ επανδρώνει τον αστικό κρατικό μηχανισμό.

Η μόνη εφημερίδα που δεν «γνωρίζει»(!) και δεν γράφει τίποτε σχετικά με την προώθηση φασιστών χουντικών στον κρατικό μηχανισμό απ’ την ΝΔ είναι ο «Ριζοσπάστης», όργανο της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, παρόλο που για τις δυο παραπάνω περιπτώσεις έγιναν επερωτήσεις στη Βουλή και υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα στον τύπο.

Με τη στάση της αυτή η ηγεσία του «Κ»ΚΕ επιβεβαιώνει πρώτο, τη συνεχιζόμενη συνεργασία-συμμαχία της με το αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ, δεύτερο, συγκαλύπτει συστηματικά και μόνιμα το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα αυτού του μεγαλοαστικού κόμματος, τρίτο, συγκαλύπτει το βάθεμα του προτσές της φασιστικοποίησης, τέταρτο, ανοίγει το δρόμο στο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου.

Τέλος αξίζει να παρατηρηθεί πως για τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ δεν αποτελεί πρόβλημα το αν ένα κόμμα έχει στα ψηφοδέλτιά του φασίστες χουντικούς, και μάλιστα ακόμα και βασανιστές αντιφασιστών, ή όπως αλλιώς γράφουν οι σοσιαλδημοκράτες δημοσιογράφοι του «Ριζοσπάστη» Ν. Μπογιόπουλος-Δ. Μηλάκας: «Τριάντα χρόνια μετά τη χούντα... έφτασαν στο σημείο να έχουν οδηγήσει την πολιτική ζωή σε μια διελκυστίνδα αντεγκλήσεων για το ποιος έχει ή δεν έχει βασανιστές της χούντας στα ψηφοδέλτιά του, για το ποιος θωπεύει ή δε θωπεύει την ακροδεξιά» («Ρ» 5.3.2004, σελ. 39), υπερασπίζοντας έτσι – αντί να τους καταγγέλλουν – εμμέσως, πλην σαφώς, τους φασίστες χουντικούς βασανιστές του λαού.

Επιπλέον οι δυο δημοσιογράφοι του «Ριζοσπάστη» σαν αστοί σοσιαλδημοκράτες που είναι χρησιμοποιούν και την ανάλογη αστική ορολογία, δηλ. στην περίπτωσή μας χαρακτηρίζουν τους «φασίστες» με τον γνωστό αστικό όρο «ακροδεξιά» όπως και οι άλλες αστικές εφημερίδες.


Η συνάντηση της Μαδρίτης των Σρέντερ-Σιράκ-Θαπατέρο

Η ήττα του φασίστα Χοσέ Μαρία Αθνάρ και κολαούζου των Μπους-Μπλερ – ομοϊδεάτη και προσωπικού φίλου του Κ. Καραμανλή – στις εκλογές του Μάρτη, μετά την εγκληματική τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη και η νίκη σ’ αυτές του σοσιαλιστικού κόμματος Θαπατέρο σηματοδοτεί μια νέα περίοδο στις σχέσεις της Ισπανίας απέναντι στις ΗΠΑ-ΕΕ που χαρακτηρίζεται: απ’ την απομάκρυνσή της από ΗΠΑ-Αγγλία και την επιστροφή της στον πυρήνα της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το νέο προσανατολισμό της Ισπανίας έρχεται να επιβεβαιώσει η συνάντηση στα μέσα Σεπτέμβρη (19.9.2004) των Σρέντερ-Σιράκ-Θαπατέρο στη Μαδρίτη που πέρα και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των συνομιλιών έχει συνάμα ισχυρό συμβολικό χαρακτήρα: την επιστροφή της Ισπανίας στον πυρήνα της ΕΕ, αποκατάσταση των μέχρι χθες διαταραγμένων προς όφελος των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών ισορροπιών και την ενίσχυση του Γαλλο-γερμανικού άξονα.

Η εφημερίδα «El Pais» (φίλο-ΕΕ προσανατολισμού) υποδέχτηκε θετικά τη συνάντηση των τριών Ευρωπαίων ηγετών σημειώνοντας: «Η Ισπανία επιστρέφει στην καρδιά της διαδικασίας λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης... που δεν έπρεπε ποτέ να εγκαταλείψει».

Το «διαζύγιο» της Ισπανίας από τις ΗΠΑ εγκαινιάστηκε από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση Θαπατέρο με την απόσυρση των ισπανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και την ανοιχτή αντίθεσή της στις επιδιώξεις των ΗΠΑ-Αγγλίας στην περιοχή του Κόλπου.

Για «νέα» συμμαχία μεταξύ Θαπατέρο και Σρέντερ-Σιράκ κάνει λόγο η εφημερίδα «El Mundo» και σημειώνει: «Η συμμαχία που εμφανίστηκε χθες στη Μαδρίτη... έχει να αντιμετωπίσει σοβαρές δοκιμασίες στο μέλλον. Απομένει να διαπιστώσουμε πόσο δυνατή ήταν η χειραψία των τριών ηγετών χθες και τι είδους συνέπειες θα αντιμετωπίσει η Ισπανία ως αποτέλεσμα της ψύχρανσης των σχέσεών της με τις ΗΠΑ και της διάστασης με τους Μπλερ και Μπερλουσκόνι».

Οι τρεις ηγέτες, ως προς την επιδεινούμενη κατάσταση στο Ιράκ, συμφώνησαν στις εκτιμήσεις τους, εκτίμηση η οποία εκφράστηκε από τον πρόεδρο Σιράκ: «ανοίξαμε το κουτί της Πανδώρας, που όμως είμαστε ανίκανοι να κλείσουμε». Επίσης κοινή εκτίμηση υπήρξε ως προς τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως το θέμα του ευρωσυντάγματος, τα οικονομικά της ΕΕ και τη συνεργασία των χωρών-μελών της ΕΕ σε θέματα άμυνας και ασφάλειας.

Η Ουάσιγκτον απ’ την πλευρά της εμφανίστηκε ιδιαίτερα ενοχλημένη και αξιωματούχος της δήλωσε: «Είδαμε αυτές τις δηλώσεις και ήταν ενοχλητικές για μας. Γι’ αυτό και επικοινωνήσαμε με τους ισπανούς αξιωματούχους». Επρόκειτο για τη δήλωση του Χοσέ Λουίς Ροτρίγκεθ Θαπατέρο, ο οποίος κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Τυνησία υπεραμύνθηκε της απόφασης της κυβέρνησής του για απόσυρση των ισπανών στρατιωτών από το Ιράκ, δηλώνοντας ανάμεσα στ’ άλλα τα εξής: «Με όλο το σεβασμό για τη θέση άλλων χωρών, εάν υπήρχαν περισσότερες αποφάσεις σύμφωνες μ’ αυτή της Ισπανίας, θα ανοίγονται πιο ευνοϊκές προοπτικές για την ειρήνη στο Ιράκ».

Ο ισπανός υπουργός Εξωτερικών, Μιγκέλ Ανχέλ Μορατίνος, σε συνέντευξή του στην κρατική τηλεόραση της Ισπανίας, μετά την παρέμβαση των ΗΠΑ, δήλωσε: «Αυτό που ήθελε να πει ο πρωθυπουργός είναι ότι για να διευθετούμε τις συγκρούσεις γενικότερα, και την κατάσταση στο Ιράκ ειδικότερα, χρειαζόμαστε περισσότερες πολιτικές και λιγότερες στρατιωτικές παρεμβάσεις».


Κώστας Βιδάλης
58 χρόνια από τη δολοφονία του

Στις αρχές του δεύτερου δεκαήμερου του Αυγούστου συμπληρώθηκαν 58 χρόνια από την άγρια δολοφονία του επαναστάτη κομμουνιστή δημοσιογράφου, συντάκτη του «Ριζοσπάστη», Κώστα Βιδάλη απ’ την τρομοκρατική φασιστική εγκληματική συμμορία του Γρηγόρη Σούρλα στον κάμπο της Θεσσαλίας.

Ο Κώστας Βιδάλης που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904 έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1941, ενώ στο «Ριζοσπάστη» εργάζονταν ήδη από το 1924.Βρέθηκε ανταποκριτής του «Ριζοσπάστη», κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, στην Ισπανία και το 1937 όταν επέστρεψε στην Αθήνα εξορίστηκε στα Κύθηρα. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και δούλεψε στην κεντρική Διαφώτιση του ΕΑΜ.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους φασίστες κατακτητές, οι διάφορες συμμορίες της φασιστικής δοσίλογης Δεξιάς τρομοκρατούσαν και βασάνιζαν το λαό στις διάφορες περιοχές της χώρας και ιδιαίτερα την περιοχή της Θεσσαλίας η συμμορία του Γρηγόρη Σούρλα.

Ο επαναστάτης κομμουνιστής δημοσιογράφος αποφασίζει, παρά τις αντιρρήσεις της διεύθυνσης του «Ριζοσπάστη», λόγω μεγάλου κινδύνου για τη ζωή του, να πάει στη Θεσσαλία για να δει από κοντά το όργιο της τρομοκρατίας και να καταγγείλει στο λαό τους δράστες τρομοκράτες: «Είμαι δημοσιογράφος και πρέπει να κάνω τη δουλειά μου. Να καταγγείλω αυτό το όργιο της τρομοκρατίας, ν’ αποκαλύψω τους δράστες. Θα πάω στα θεσσαλικά χωριά. Πάω να δω με τα μάτια μου τους βασανιστές του λαού μας. Να τους πάρω συνέντευξη. Ν’ ακούσω με τα ίδια τ’ αυτιά μου το βογκητό των ανθρώπων μας».

Όταν έφτασε στο σταθμό του Πλατύκαμπου πηγαίνοντας προς τη Λάρισα, εκεί η συμμορία του Σούρλα τον άρπαξε απ’ το τρένο και τον απήγαγε, τον μετέφερε σε ερημική περιοχή κοντά στη Μελία, τον βασάνισε άγρια όλη τη νύχτα ως τις πρωινές ώρες που τον δολοφόνησαν. Ύστερα εξαφάνισαν το πτώμα του, μεταφέροντάς το σε άγνωστο μέρος με αυτοκίνητο.

Ο «Ριζοσπάστης», η τότε επαναστατική εφημερίδα, στην οποία δούλεψε ο Κώστας Βιδάλης, που εδώ και δεκαετίες έχει εκφυλιστεί σε μια άθλια αστικορεβιζιονιστική σοσιαλδημοκρατική φυλλάδα, έφτασε φέτος στο αποκορύφωμα της αθλιότητας, γιατί παρόλο που είχε ολόκληρη σελίδα («Ρ» 14.8.2004, σελ. 18) για το Βιδάλη, δεν αναφέρει σκόπιμα το όνομα του επικεφαλής της φασιστικής δολοφονικής τρομοκρατικής συμμορίας, Γρηγόρη Σούρλα, θείου του σημερινού βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, για να μην διαταράξει τη συνεργασία-συμμαχία του «Κ»ΚΕ με τη ΝΔ και να συγκαλύψει το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα του μεγαλοαστικού αντιδραστικού αυτού κόμματος.


Ενάντια στο ρατσισμό-εθνικισμό

Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το εξαίρετο βιβλίο του παλιού αγωνιστή Βασίλη Κ. Μπουφίδη με τίτλο «Η πρώην Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας, φωτεινό παράδειγμα Δημιουργίας, Σύνεσης και Ανδρείας του Σοσιαλισμού» , ένα βιβλίο που έχει να συμβάλλει στην καλύτερη γνωριμία του ελληνικού με τον αλβανικό λαό και επιπλέον έχει να προσφέρει στην πάλη κατά του ρατσισμού-εθνικισμού σε βάρος των αλβανών που ζουν και δουλεύουν στον τόπο μας.

Μετά τα θλιβερά και επαίσχυντα γεγονότα, μ’ αφορμή το ποδόσφαιρο, που αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας και αποκαλύπτουν ότι ένας έρπων ρατσισμός αγκαλιάζει κάποια στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, το βιβλίο του Β. Μπουφίδη είναι πολύ χρήσιμο και αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα στην πάλη κατά του ρατσισμού-εθνικισμού.

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ολόκληρο τον πρόλογο του βιβλίου:

Το θέμα του βιβλίου αυτού για κάθε διαφορετική πολιτική οπτική γωνία του σημερινού Έλληνα, που βομβαρδίζεται ακατάπαυστα απ' το θανατηφόρο αυτό όπλο που λέγεται τηλεόραση, μπορεί να είναι όχι ευχάριστο ίσως και ενοχλητικό από αμφισβήτηση της ιδεολογίας του σοσιαλισμού και από άγνοια της αληθινής ιστορίας, μπορεί όμως να αναδειχθεί σε αληθινό και διδακτικό θέμα για την ανεπηρέαστη και ελεύθερη σκέψη που δεν θα επιτρέψει στον άνθρωπο ώστε με μικρές ποιοτικές αλλαγές προς το χειρότερο να οδηγηθεί στον εθνικισμό και στον κρυφό ή φανερό ρατσισμό. Στην Ελλάδα - την χώρα των μεταναστών για εξήντα και πλέον χρόνια (1920-1980) -υποβόσκει και έρπει ένας ρατσισμός σε ένα μικρό και ακατατόπιστο ιστορικά-πολιτικά κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ρατσισμός και εθνικισμός που καλλιεργείται συστηματικά και επιστημονικά από αρκετά εμπαθή μέσα μαζικής ενημέρωσης με αφορμή και στόχο τους οικονομικούς μετανάστες που έφτασαν στην Ελλάδα από διάφορες μακρινές και κοντινές χώρες.

- Υπάρχει μια κλιμάκωση σ' αυτόν τον έρποντα και υποβόσκοντα ρατσισμό-εθνικισμό όσον αφορά την συμπεριφορά, την εργατικότητα και την ευγένεια αυτών των μεταναστών και την ωφελιμότητα, ωφέλεια ή και ζημία που προέκυψε ή προκύπτει για όσους το πιστεύουν-από αυτούς τους ξένους εργαζόμενους στην χώρα μας. Ο ρατσισμός αυτός για τους Ασιάτες και Αφρικανούς μετανάστες και για τους μετανάστες από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, πολλές φορές εγγίζει τα όρια της σκόπιμης προβολής μιας απειλής- ανύπαρκτης όμως- για τη δημογραφική σύνθεση του πληθυσμού της Ελλάδας και το μέλλον των εργαζόμενων Ελλήνων όσον αφορά στις εργασιακές τους σχέσεις και τις οικονομικές τους δραστηριότητες με αιχμή του δόρατος τους κοντινούς μας Αλβανούς.

Σήμερα, ολίγοι ευτυχώς Έλληνες, επηρεασμένοι από μια αντιμεταναστευτική προπαγάνδα, βλέπουν διαφορετικά τους Αλβανούς μετανάστες από τους μετανάστες των άλλων χωρών και τους κρίνουν με κριτήρια τις απαράδεχτες πράξεις - σε βάρος των Ελλήνων, αλλά και Αλβανών συμπατριωτών τους - μιας μικρής μειοψηφίας κακοποιών στοιχείων των στρατοπέδων εργασίας του Χότζα, τις πόρτες των οποίων άνοιξε ο «απελευθερωτής» του Αλβανικού Λαού Μπερίσια και τον δρόμο προς την Ελλάδα έδειξαν οι γνωστοί Έλληνες συντηρητικοί πολιτικοί - γι' αυτό βαρύνονται με μεγάλες ευθύνες - για να πάρει η μπάλα όλους τους άλλους και κατά τα άλλα έντιμους και εργατικούς αλβανούς.

Και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας ότι δεν είναι ενεργός ρατσισμός το άγριο λυντσάρισμα όλων των Πακιστανών και το σπάσιμο όλων των μαγαζιών τους στη Νίκαια του Πειραιά από ομάδα Ελλήνων «αγανακτισμένων» νεαρών εν έτει 2003, γιατί Πακιστανός οδηγός προξένησε το θάνατο νεαρού Έλληνα, χωρίς να το θέλει βέβαια, ενώ για τις χιλιάδες τροχαία ατυχήματα κανένας Έλληνας οδηγός δεν λυντσαρίστηκε; Μήπως το γεγονός αυτό είναι μικρότερης σημασίας από όσα κάνουν οι νεοναζιστές της Γερμανίας σε βάρος Ελλήνων και Τούρκων μεταναστών; Και δεν είναι ρατσισμός ο τουφεκισμός από Έλληνα αγρότη του πεινασμένου δεκαοκτάχρονου Αλβανόπουλου, που για να λιγοστέψει την πείνα του πήγε στον άλλο κόσμο για τρία κιλά πατάτες, που δήθεν έκλεψε;

Και δεν είναι ρατσισμός, που μπροστά στην τηλεόραση 200 «φίλαθλοι» του εμπορευματοποιημένου ελληνικού ποδοσφαίρου καταπίνουν την πίκρα τους όταν η ομάδα του Ολυμπιακού για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χάνει με 7-0. ενώ δεν ανέχονται τη νίκη της εθνικής ομάδας της Αλβανίας με 2-1 επί της δικής μας εθνικής και μια άλλη ισοπαλία 0-0, βρίζοντας τους Αλβανούς με τα χειρότερα λόγια και με έναν αναβράζοντα εθνικισμό και ρατσισμό;

Ποια είναι η Ελλάδα του Θουκυδίδη και του Πλάτωνα, που την επικαλούμαστε με στείρα προγονοπληξία όταν δεν μάθαμε να τιμάμε τους νικητές;

Ασφαλώς η μικρή Αλβανία δεν είχε και δεν έχει και τώρα φιλάθλους σαν τους δικούς μας να σπάζουν και να ρημάζουν τα πάντα και να αποκαλούν τις ομάδες τους ανόητα όπως εμείς: Ολυμπιακέ είσαι Θεός, ΑΕΚ είσαι ιδέα, Παοκτζήδες είστε Βούλγαροι. Οι Αλβανοί, που μέχρι το 1912 δεν είχαν γραπτή γλώσσα δεν είχαν Θουκυδίδη και Πλάτωνα, είχαν και έχουν όμως ευγένεια και δεν είναι Ρατσιστές και προπαντός δεν είχαν εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο και πρωταθλητισμό, την στρεβλή αυτή παραδοχή για τον αθλητισμό.

Δεν ήταν ενεργός ρατσισμός η στέρηση από ένα αριστούχο Αλβανό μαθητή να κρατήσει την ελληνική σημαία σε σχολική εθνική εορτή;

Ασφαλώς είναι, αλλά καλλιεργείται να προέρχεται από τα ολίγα, τα πολύ ολίγα απόβλητα μιας κοινωνίας, που υποφέρει από τέτοιες πληγές.

Και τιμά εμάς τους Έλληνες το γεγονός να αποδίδουμε κάθε κλεψιά, κάθε έγκλημα, κάθε ανέντιμη πράξη στους Αλβανούς μετανάστες, όταν οι ίδιες οι ελληνικές υπηρεσίες στα στατιστικά στοιχεία, που ανακοινώνουν, μας τοποθετούν στην κορυφή της πυραμίδας όσον αφορά στην διαφθορά και το έγκλημα που υπάρχει και ψηλά και χαμηλά; Όταν ολόκληρη ελληνική οικογένεια κάνει κάρβουνο στα κρυφά αλλοδαπή για να ωφεληθεί κάποια αποζημίωση; Όταν ο ταξιτζής κάθε μέρα μαχαιρώνεται και όταν τέσσερις ομογενείς Γεωργιανοί κάνουν 80 διαρρήξεις μέσα σε λίγους μήνες, σπάζουν με ειδικά εργαλεία τις κλειδαριές μέρα μεσημέρι σε διαμερίσματα των Αθηνών; Όταν μέσα σε τρεις μέρες ληστεύοντας τέσσερις τράπεζες από Έλληνες, έχουμε το δικαίωμα εμείς να μιλάμε νια Αλβανούς που δεν μας δείχνουν καλή συμπεριφορά και όταν μάλιστα νια την διάπραξη αυτών των εγκληματικών πράξεών τους είναι απαραίτητη η συνεργασία ελληνικών κακοποιών στοιχείων που δυστυχώς κάθε μέρα ο αριθμός μεγαλώνει; Το ξέρουμε πως δεν είναι άγιοι όλοι οι Αλβανοί, όπως πολύ καλά πρέπει να γνωρίζουμε πως δεν είναι όλοι κακοποιεί όπως το θέλει να το παρουσιάζει η αντιμεταναστευτική προπαγάνδα «γνωστών και μη εξαιρετέων Ελλήνων».

Άπειρα παραδείγματα

- Εξαιτίας αυτού του κρυφού και φανερού ρατσισμού κατά των Αλβανών μεταναστών, πολλοί Αλβανοί προσπαθούν να κρύψουν την ανθρώπινη και εθνική τους ταυτότητα - ιδιαίτερα τα παιδιά τους -«ισχυριζόμενοι» ότι είναι Βορειο­ηπειρώτες ή προσποιούνται ότι είναι δυσαρεστημένοι από το προηγούμενο σοσιαλιστικό καθεστώς, ενώ όταν πειστούν ότι ο συνομιλητής τους έχει

προοδευτικές ιδέες τότε ανοίγουν την καρδιά τους και μιλούν με πόνο για ό,τι καλό και δημιουργικό έχασαν που τους είχε δωρίσει ο σοσιαλισμός - προπάντων την ανθρωπιά - συγκρίνοντας τον με το καπιταλιστικό σύστημα που σήμερα βιώνουν μαζί με τους Έλληνες εργαζόμένους.

- Μου έλεγε κάποτε ένας δάσκαλος Αλβανός, πολύ μορφωμένος: «Ξέρεται κύριε μου πόσο άσχημα νοιώθουμε εμείς οι Αλβανοί στη χώρα σας, για την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας και την εθνική μας αξιοπρέπεια, όταν ο άλλος σου δείχνει με το δάκτυλο. Να αυτός είναι Αλβανός. Μήπως και στους δικούς σας παλιότερους μετανάστες στην Αμερική και στην Ευρώπη δεν είχαν δώσει το πρόσθετο όνομα, δηλαδή την προσωνυμία του Μπάνκαπόντο Γκρέκο, που σήμαινε πονηρός, κλέφτης και τεμπέλης; Ή μήπως στη Γερμανία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν εξαιτίας πάλι τότε των Άγγλων αποικιοκρατών δεν πραγματοποιήθηκε.

Στο βιβλίο μου αυτό θα προσπαθήσω, όσο μπορώ να αποδείξω με ιστορικά ντοκουμέντα, ότι ο λιλιπούτειος αλλά πολύ γενναίος αυτός λαός μέσα στους αιώνες της βαριάς του δουλείας κουβαλώντας μια φοβερή αγραμματοσύνη και ανυπαρξία παιδείας, διατήρησε ισχυρή την εθνική του συνείδηση και μέσα σε 45 χρόνια σοσιαλιστικού συστήματος η μικρή και φτωχή άλλοτε Αλβανία έγινε μοναδικό φωτεινό παράδειγμα της ανωτερότητας του σοσιαλισμού μπροστά στον βάρβαρο και απάνθρωπο που ζούμε σήμερα όλοι καπιταλισμό, παράδειγμα ανωτερότητας και σε σύγκριση με όλα τα άλλα πρώην σοσιαλιστικά κράτη μεγάλα ή μικρότερα.

 


Ο Στάλιν και ο αντιδραστικός αγροτοπατέρας Α. Νασίκας (Ν.Δ) «συναγωνιστής εν όπλοις» των Β. Μπούτα – Γ. Πατάκη στους «μεγάλους αγώνες» της Θεσσαλικής αγροτιάς

Στο συνέδριο του αντιδραστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, παρά την αγχώδη προσπάθεια του Κ. Καραμανλή να εμφανίσει το κόμμα του ως κόμμα «δημοκρατικό», κόμμα του «κοινωνικού Κέντρου», κλπ., τον τόνο έδωσαν τα μοναρχοφασιστικά στοιχεία με προεξάρχοντες τους απόστρατους αξιωματικούς της ΝΔ, επιβεβαιώνοντας έτσι εκ νέου το μοναρχοφασιστικό του χαρακτήρα.

Πέρα απ’ αυτό κατά τη διάρκεια του συνεδρίου συνέβησαν πολλά ευτράπελα, συγκρούσεις και οι γνωστές μεθοδεύσεις στο χώρο αυτών των αντιδραστικών κομμάτων για την «εκλογή» των «επτά μη κοινοβουλευτικών μελών του Π.Σ.».

Ήταν τέτοια η κατάσταση που δημιουργήθηκε που ο γνωστός αντιδραστικός αγροτοπατέρας Θ. Νασίκας ωρυόμενος κραύγαζε: «Αυτά δεν γινόταν ούτε επί Στάλιν», διαμαρτυρόταν ο αγρότης-συνδικαλιστής Νασιούλας Νασίκας, μέλος της ΚΕ της ΝΔ. Ο Πάνος Παναγιωτόπουλος τον τραβούσε στη γωνία να τον ηρεμήσει αλλά μάταια («Ελευθεροτυπία» 30.7.2004, σελ. 5).

Δυστυχώς δεν ήταν κοντά του εκείνη τη στιγμή οι «συναγωνιστές» του «εν όπλοις» στους «μεγάλους αγώνες» των αγροτών χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες αγροτοπατέρες, Β. Μπούτας-Γ. Πατάκης να ενισχύσουν τη «στεντόρεια» αντιδραστική φασιστική φωνή του ενάντια στον Ιωσήφ Στάλιν. Ασφαλώς αυτά που συνέβησαν στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας δεν έχουν καμιά σχέση με τον Στάλιν, όπως συκοφαντικά ισχυρίζεται το φασιστοειδές Θ. Νασίκας, αλλά με τους ομοϊδεάτες του Χίτλερ-Μοσουλίνι.

Να λοιπόν, ποιος ήταν ο σύμμαχος και συναγωνιστής των χρουστσοφικών αγροτοπατέρων στον υποτιθέμενο «αγώνα» των αγροτών της Θεσσαλίας, αγώνα προς όφελος των πλούσιων μεγαλοαγροτών της περιοχής.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο «Ριζοσπάστης» αποσιωπά συστηματικά και μόνιμα την επάνοδο των φασιστών χουντικών στον κρατικό μηχανισμό

Η συνάντηση της Μαδρίτης των Σρέντερ-Σιράκ-Θαπατέρο

Κώστας Βιδάλης: 58 χρόνια από τη δολοφονία του

Ενάντια στο ρατσισμό-εθνικισμό

Ο Στάλιν και ο αντιδραστικός αγροτοπατέρας Α. Νασίκας (Ν.Δ) «συναγωνιστής εν όπλοις» των Β. Μπούτα – Γ. Πατάκη στους «μεγάλους αγώνες» της Θεσσαλικής αγροτιάς

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55