Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 192 15-31/10/2004Αρ. Φύλ. 192 15-31 Οχτώβρη 2004
Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων μ' επιστέγασμα "μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό"

 

Το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στους Ιταλούς Φασίστες

 

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπλευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

 

Μετά το 1956 η δεξιά οπορτουνιστική ομάδα του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ διαστρέβλωσε και κατασυκοφάντησε το ιστορικό γράμμα του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που: 1) προσανατόλισε σωστά την πάλη της εργατικής τάξης και του λαού, με επικεφαλής τους κομμουνιστές, ενάντια στους ιταλούς φασίστες επιδρομείς χαρακτηρίζοντας σωστά τον πόλεμο απ’ την πλευρά της Ελλάδας ως εθνικοαπελευθερωτικό, 2) είναι η πρώτη ορθή ανάλυση της τότε κατάστασης στον ευρωπαϊκό χώρο, προσδιορίζοντας σωστά το χαρακτήρα του πολέμου ως εθνικοαπελευθερωτικού για τις μικρές χώρες που δέχτηκαν την επίθεση των ιταλο-γερμανών φασιστών, 3) αποτελεί σημαντική, πανευρωπαϊκής σημασίας, συμβολή του στο κομμουνιστικό κίνημα, και 4) είναι το πρώτο ντοκουμέντο που διαψεύδει τις συκοφαντικές επινοήσεις των αστών ιδεολόγων για δήθεν «φιλοφασιστική πολιτική του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος 1939-41», δηλ. ως την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας ενάντια στη Σοβιετική Ένωση!!!

Σήμερα τα ρετάλια του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, «ξεχνώντας» τι έλεγαν παλιότερα, και μάλιστα δεκαετίες ολόκληρες, παραθέτουν με το γνωστό απύθμενο θράσος των αποστατών και προδοτών του κομμουνιστικού κινήματος το γράμμα του Ζαχαριάδη σαν να μην συνέβη τίποτε.

Να τι έγραφαν αμέσως μετά τη συγκρότηση, ελέω Χρουστσόφ, του οπορτουνιστικού εκτρώματός τους («6η Ολομέλεια», Μάρτης 1956) τον Απρίλη του ΄56:

«Εκείνο τον καιρό ο σ. Ζαχαριάδης με το γράμμα του «Προς το λαό της Ελλάδας» σωστά χαρακτήρισε τον αγώνα του ελληνικού λαού σαν εθνικό απελευθερωτικό πόλεμο. Στο γράμμα όμως εκείνο κάνει ένα χοντροκομμένο πολιτικό λάθος γράφοντας ότι «στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, εμείς (δηλαδή οι έλληνες κομμουνιστές) πρέπει να δώσουμε ανεπιφύλαχτα όλες μας τις δυνάμεις»... Η υπόδειξη για ανεπιφύλαχτη υποστήριξη του φασίστα δικτάτορα Μεταξά δεν μπορούσε να μην δημιουργήσει συγχύσεις για το ρόλο της φασιστικής δικτατορίας του Μεταξά και εκείνων που βρίσκονται πίσω της» («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958», σελ. 644).

Είναι όμως κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές πως η φράση «στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη», αναφέρεται προφανώς στον «πόλεμο» ενάντια στους φασίστες επιδρομείς και όχι στο φασίστα δικτάτορα Μεταξά, όπως ψευδέστατα ισχυρίζονταν τότε και για πολλά χρόνια η δεξιά οπορτουνιστική ρεβιζιονιστική και επιπλέον αγράμματη ηγετική κλίκα του χουστσοφικού «Κ»ΚΕ.

Τέλος αξίζει να αναφερθεί για να γίνει γνωστό και στους νεότερους ότι ο αγώνας του ελληνικού λαού ενάντια στους φασίστες ιταλούς επιδρομείς καθυστέρησε και την επίθεση της χιτλερικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, γεγονός που εκτιμούσε ιδιαίτερα και αναγνώριζε η τότε, πριν την οριστική επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης (20ο Συνέδριο, Φλεβάρης 1956), πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία: «Όμως η επίθεση στη Σοβιετική Ένωση που είχε οριστεί για τις 15 Μάη, καθυστέρησε από κάποια απρόβλεπτα για τους φασίστες γεγονότα. Ο ολιγάριθμος αλλά ηρωικός ελληνικός λαός, αντιστάθηκε τόσο αποφασιστικά στην εισβολή του ιταλικού φασισμού, ώστε ο Μουσολίνι αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια του Χίτλερ. Την άνοιξη του 1941, οι ηγέτες της φασιστικής Γερμανίας έριξαν τα στρατεύματά τους στην Ελλάδα» («Ιστορία του μεγάλου πατριωτικού πολέμου», σελ. 42, έκδοση Ακαδημίας Επιστημών, Μόσχα 1955).

 


Ο πρωθυπουργός των «νταβατζήδων»: προκλητικός παπατζής ανεκπλήρωτων υποσχέσεων

ΔΝΤ - νέα σκληρή λιτότητα

Ο πρωθυπουργός της χώρας και αρχηγός του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, αφού σημείωσε ιδιαίτερες επιδόσεις σε χουλιγκανικού τύπου εξάρσεις, κατά την παρακολούθηση του ποδοσφαιρικού αγώνα των εθνικών ομάδων Πορτογαλίας- Ελλάδας, στο γήπεδο της Πορτογαλίας, και ανάλογες στο Ολυμπιακό Στάδιο, κορυφώνει τη χυδαία συμπεριφορά του με τις περί «νταβατζήδων» εξάρσεις, μιμούμενος έτσι το θείο του Κ. Καραμανλή ιδρυτή-αρχηγό του κόμματος των «τρικύκλων» (ΕΡΕ) και της κατ’ ευφημισμόν «Νέας Δημοκρατίας» στη μεταπολίτευση (=συγκάλυψη του μοναρχοφασιστικού της χαρακτήρα), που την εποχή Μητσοτάκη εξελίχθηκε σε κόμμα των «σιδηρολοστών» με την εν ψυχρώ δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα από ομάδες θρασύδειλων φασιστών τραμπούκων της ΝΔ.

Αν σημειώνουμε εδώ τη χυδαία συμπεριφορά του – χαρακτηριστική της αντιδραστικής αστικής τάξης, της οποίας τα συμφέροντα εκπροσωπεί και υπηρετεί – είναι γιατί αυτή συνδέεται και με τις απατεωνίστικου χαρακτήρα προεκλογικές υποσχέσεις-δεσμεύσεις για «λύση» δήθεν των διαφόρων προβλημάτων του λαού, τη στιγμή που οι προεκλογικές υποσχέσεις είχαν εκ των προτέρων και ευθύς εξαρχής ως αποκλειστικό και μοναδικό στόχο την υποκλοπή της ψήφου των πλατιών λαϊκών μαζών και την εξυπηρέτηση, σε περίπτωση νίκης, των συμφερόντων του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου.

Ασφαλώς δεν είναι ανάγκη να απαριθμηθούν όλες οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Κ. Καραμανλή από τη μονιμοποίηση των 250.000 συμβασιούχων ως τις αυξήσεις συντάξεων και ένα σωρό άλλα, γιατί σήμερα όλοι γνωρίζουν, ακόμα και εκείνοι που εξαπατήθηκαν, ότι τίποτε απ’ όσα υποσχέθηκε δεν εκπλήρωσε. Σαπουνόφουσκες βέβαια θα αποδειχθούν και οι ουρανομήκεις «κοτσάνες» περί ετήσιου ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας 5%, μείωση της ανεργίας, μείωση του εξωτερικού χρέους, κλπ., κλπ.

Δύσκολα θα συναντήσει κανείς στην πολιτική ιστορία του τόπου τέτοια διάσταση μεταξύ λόγων και έργων, που καθιστά τον πρωθυπουργό των «νταβατζήδων» έναν ολωσδιόλου αναξιόπιστο και χωρίς καμιά σοβαρότητα πολιτικό που αναδεικνύεται σε κλασσικό παράδειγμα παπατζή.

Ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής και οι αρμόδιοι υπουργοί, αρχικά, για να δικαιολογήσουν την προκλητική αθέτηση των προεκλογικών τους δεσμεύσεων, έκαναν, και κάνουν ακόμα τώρα, λόγο για «καμένη γη» και ότι παρέλαβαν «άδεια ταμεία» από την προηγούμενη κυβέρνηση, όμως δεν μπορούν να αποφύγουν το εντελώς εύλογο και καίριο ερώτημα: αφού γνώριζαν ότι θα παραλάμβαναν «άδεια ταμεία», τότε πως έδιναν αφειδώς υποσχέσεις και με τι χρήματα και με ποιους άλλους τρόπους θα ικανοποιούσαν την προεκλογική τους «παροχολογία»;

Τον ίδιο στόχο, δηλ. τη δικαιολόγηση της αθέτησης των προεκλογικών υποσχέσεων είχε και η διαβόητη «απογραφή», για την οποία υπερηφανεύεται και τόσο θόρυβο προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Τώρα το κόμμα της ΝΔ εξυπηρετώντας πάλι τον ίδιο στόχο έχει σηκώσει τη σημαία της σκανδαλολογίας, παριστάνοντας, όπως και το ΄89, τον αρχάγγελο της «κάθαρσης», ελπίζοντας πως έτσι θα πετύχει να εξαπατά μόνιμα τις πλατιές λαϊκές μάζες, των οποίων ούτε τις ελάχιστες και πιο στοιχειώδεις ανάγκες δεν μπορεί βέβαια να ικανοποιήσει με λόγια και υποσχέσεις. Η κατάσταση της εργατικής τάξης και γενικά των πλατιών λαϊκών μαζών χειροτερεύει ραγδαία καθημερινά, ανάμεσα στ’ άλλα, προπαντός απ’ το πρωτοφανές κύμα ακρίβειας των τελευταίων μηνών και τη μεγάλη αύξηση της ανεργίας, ιδιαίτερα μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων.

Όμως κρατάει μεσίστια τη σημαία της «κάθαρσης» εξαιτίας των πολλαπλών Βατερλό της εξωτερικής πολιτικής (απ’ το Κυπριακό ως τις σχέσεις με την Τουρκία, κλπ.), που έχουν μετατρέψει τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του σε απλούς θεατές – αποβλακωμένες κοιμούμενες μούμιες – που «αγναντεύουν»-παρακολουθούν αμήχανα και παθητικά, σε πλήρη παράλυση, τις σχετιζόμενες με τη χώρα μας εξωτερικές πολιτικές εξελίξεις, πρόθυμοι πάντοτε και υπάκουοι υπηρέτες της πολιτικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έτοιμοι να ξεπουλήσουν εθελοντικά τα πάντα (επίσκεψη Καραμανλή στις ΗΠΑ, Κυπριακό, ψήφιση σε ΕΕ του φιλοαμερικανού καφετζή του Μπους Μπαρόζο, κλπ.).

Ο θόρυβος της σκανδαλολογίας και τα περί «νταβατζήδων» δεν έχουν μόνο στόχο την εξαπάτηση των λαϊκών μαζών, αλλά κυρίως το ξαναμοίρασμα της «πίτας» μεταξύ των διαφόρων καπιταλιστικών ομάδων με ανταγωνιστικά μεταξύ τους συμφέροντα, οι οποίες ερίζουν ποια θα αρπάξει το μεγαλύτερο μερίδιο.

Μόνο σ’ έναν τομέα αποδεικνύεται δραστήρια και ακούραστη η κυβέρνηση της ΝΔ και αναδεικνύεται πρωταθλητής: σε κείνον της διαβόητης «επανίδρυσης του κράτους» (=εκφασισμός του αστικού κράτους), δηλ. την επάνδρωσή του με φασιστικά στοιχεία, ακόμα και με πασίγνωστα χουντικά στοιχεία, πράγμα που επιταχύνει επικίνδυνα το βάθεμα του προτσές της φασιστικοποίησης του συνόλου της κοινωνικής ζωής.

Πέρα απ’ τις δημαγωγίες της κυβέρνησης για δήθεν αναμενόμενη «λύση» προβλημάτων των εργαζομένων, αυτή αντίθετα παίρνει αθόρυβα αλλά συνεχώς μέτρα για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και την αύξηση των κερδών του.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι υποδείξεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) (κλιμάκιό του βρέθηκε στην Ελλάδα μεταξύ 3-11 Σεπτέμβρη), το οποίο στη νέα έκθεσή του που δόθηκε στη δημοσιότητα στα μέσα Σεπτέμβρη προτείνει νέα μέτρα σκληρής λιτότητας για τους εργαζόμενους, «μείωση της απασχόλησης στο δημόσιο τομέα», δηλ. απολύσεις και κατά συνέπεια αύξηση της ανεργίας, περικοπές των κοινωνικών δαπανών, περικοπή των επιχορηγήσεων του δημοσίου, άμεσα μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής» (περιορισμός του ελλείμματος και του μεγάλου χρέους), κλπ. και απαιτεί «άμεση μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού».

Συμπαραστάτες στο αντιλαϊκό και αντεργατικό της έργο η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ έχει πρώτα απ’ όλα τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ αλλά και τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ καθώς και τους εργατοπατέρες όλων των ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων απ’ εκείνους της ΠΑΣΚΕ ως εκείνους του ΠΑΜΕ, οι οποίοι από τη μια φροντίζουν να κρατούν μόνιμα διασπασμένο το συνδικαλιστικό κίνημα και σε ρεφορμιστικό δρόμο κι’ απ’ την άλλη σαμποτάρουν κάθε κινητοποίηση των εργαζομένων ενάντια στις σφοδρότατες επιθέσεις του κεφαλαίου-κυβέρνησης.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος και έτσι εξηγείται που ενώ τα προβλήματα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων οξύνονται διαρκώς και η κατάστασή της χειροτερεύει ραγδαία δεν ξεσπούν κινητοποιήσεις παρά τη μεγάλη λαϊκή αγανάχτηση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ως τώρα, παρόλο που πέρασαν 8 μήνες απ’ τις εκλογές του Μάρτη, δεν έχει γίνει καμιά κινητοποίηση και αν κάποια μελλοντικά γίνει θα είναι κι’ αυτή, ως συνήθως, για την τιμή των όπλων και για εκτόνωση της αγανάχτησης των εργαζομένων.


Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας
55 χρόνια από την υποχώρησή του

Στα τέλη Αυγούστου συμπληρώθηκαν 55 χρόνια από την υποχώρηση του ένδοξου και ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Η υποχώρησή του πραγματοποιήθηκε, μετά από μια 3 ½χρόνη (Μάρτης 1946-Αύγουστος 1949) τιτάνια ένοπλη πάλη ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μ’ απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, έχοντας και τη σύμφωνη γνώμη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αφού εκτιμήθηκε ότι ο νέος συσχετισμός δυνάμεων, ιδιαίτερα μετά την προδοσία του Τίτο, το κλείσιμο των συνόρων και το πέρασμά του στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, δεν επέτρεπε πλέον νίκη επί των δυνάμεων του μοναρχοφασιστικού στρατού, που είχε, πέρα απ’ τ’ άλλα, και την πλήρη και ολόπλευρη στήριξη των αμερικανών ιμπεριαλιστών: «μπροστά σε μια τεράστια υλική υπεροχή του εχθρού, που είχε την ολόπλευρη αμερικανο-αγγλική υποστήριξη και βοήθεια και με την προδοσία του Τίτο πέτυχε, σ’ αυτό που αφορά το κίνημά μας, μια αποφασιστική έστω και πρόσκαιρη πολιτική Βαλκανική ανακατάταξη προς όφελός του, αναγκαστήκαμε να κάνουμε μια κανονική, προσωρινή, υποχώρηση, με διαφύλαξη των κύριων δυνάμεών μας, υποχώρηση που πολιτικά φωτίστηκε σωστά και οργανωτικά σωστά πραγματοποιήθηκε. Και που σωστά την κατάλαβε και ο ΔΣΕ και ο Λαός» (Ν. Ζαχαριάδη: Δέκα χρόνια πάλης, σελ. 65, Νοέμβρης 1950).

Η αποστάτρια ηγετική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ αφού για δεκαετίες χαρακτήριζε τον αγώνα του ΔΣΕ «τυχοδιωκτισμό του Ζαχαριάδη», τελευταία «παραιτούμενη»(;) απ’ αυτό το τροπάρι, επιτίθεται στο Νίκο Ζαχαριάδη επαναλαμβάνοντας τ’ άλλα γνωστά τροπάριά της (=μυθεύματα-συκοφαντικές επινοήσεις) ότι η ηγεσία του Κόμματος με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη δεν είχε τάχα «ξεκαθαρίσει για αρκετό χρονικό διάστημα την κύρια μορφή του αγώνα αν θα ήταν ένοπλη ή ειρηνική», πως τάχα «δεν ξεκίνησαν αποφασιστικά το νέο ένοπλο αγώνα», πως τάχα «καθυστέρησε» και «χάθηκε έτσι ο πιο πολύτιμος και κατάλληλος χρόνος για να λυθεί το πρόβλημα της δύναμης του ΔΣΕ», ότι τάχα ο ΔΣΕ εγκατέλειψε «μερικώς την αντάρτικη τακτική»κλπ., κλπ. («Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» 29.8.2004, σελ. 12 και «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ», σελ. 621). Επιπλέον αποσιωπά το σαμποτάρισμα της ανάπτυξης του ΔΣΕ απ’ τα υπολείμματα της δεξιάς οπορτουνιστικής Σιαντικής ηγεσίας, παίρνοντας έμμεσα υπό την υπεράσπιση τον πρωτοστάτη του σαμποτάζ προδότη Μάρκο Βαφειάδη, αλλά – αποσιωπώντας το κλείσιμο των συνόρων και το πισώπλατο χτύπημα στο ΔΣΕ απ’ τον γιουγκοσλάβικο στρατό – και τον αποστάτη και πράκτορα του διεθνούς ιμπεριαλισμού Τίτο («έχουν εκφραστεί, επίσης, εκτιμήσεις ότι επηρέασε η ρήξη ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο...»!!!, στο ίδιο, σελ. 12).

Όλα τα παραπάνω μυθεύματα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σοσιαλδημοκρατών διαψεύδονται απ’ τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα:

Πρώτο, η 2η Ολομέλεια του ΚΚΕ (12 Φλεβάρη 1946) ξεκαθάρισε-καθόρισε ότι κύρια μορφή αγώνα θα ήταν η ένοπλη πάλη: «ένα χρόνο ύστερα απ’ την υπογραφή της συμφωνίας, στις 12 Φλεβάρη 1946, έγινε η Ολομέλεια της ΚΕ του Κόμματος στην οποία μπήκε το θέμα της οργάνωσης του ένοπλου αγώνα. Ακολούθησε η σύσκεψη των κομματικών στρατιωτικών καθοδηγητών που επεξεργάστηκε τα πρώτα μέτρα» (Ν. Ζαχαριάδης στο: «Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη», σελ. 81, Αθήνα 2003) και: «η πραγματοποίηση του στρατηγικού σκοπού στο 2ο ένοπλο αγώνα, που ήταν η απελευθέρωση της Ελλάδας και η εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας, επέβαλλε να δημιουργηθεί το αντίστοιχο στρατιωτικό όργανο» («Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ», σελ. 235, Ιούνης 1952).

Δεύτερο, η ύπαρξη αντάρτικων ομάδων από Φλεβάρη-Μάρτη 1946: «από τις μικρές ένοπλες ομάδες των καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών και μέσα σε μια αδιάκοπη προσπάθεια και σκληρή πάλη, με εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή το ΚΚΕ δημιουργήθηκε ο ΔΣΕ» (στο ίδο, σελ, 235).

Τρίτο, εντολή του Κόμματος για μαζικό αντάρτικο από τον Ιούλη του 1946. Να τι λεει στην 3η Συνδιάσκεψη (Οχτώβρης 1950) ο μετέπειτα αποστάτης προδότης χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής Κ. Κολιγιάννης και διορισμένος στο «Κ»ΚΕ για το σαμποτάζ του Μ. Βαφειάδη και την έναρξη του ένοπλου αγώνα: «ο Μ. Βαφειάδης για ν’ απαλλαγεί απ’ τις ευθύνες λεει ότι το Κόμμα δεν ξεκίνησε με πίστη κι’ απόφαση να επικρατήσει στον ένοπλο αγώνα, ότι είχε αυταπάτες και ταλαντεύσεις και γι’ αυτό δεν νικήσαμε. Εκτός που είναι γνωστό σε όλους με τι απόφαση ξεκίνησε το κόμμα, εγώ έχω τούτο που ανατρέπει τον ισχυρισμό του Μ. Βαφειάδη. Τον Ιούλη του 1946 ο ίδιος ο σ. Ζαχαριάδης μου είπε, όταν, τότε, πήγαινα για την Ήπειρο, να φτιάσουμε μαζικό ένοπλο κίνημα...» («3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, 10-14/10/1950», σελ. 166, Αθήνα 1988).

Τέταρτο, ενοποίηση των Αρχηγείων και συγκρότηση του «Γενικού Αρχηγείου των Ανταρτών» (28 Οχτώβρη 1946) με σκοπό τη δημιουργία μαζικού αντάρτικου και την καλύτερη καθοδήγηση του ΔΣΕ.

Πέμπτο, παρόλο που ακόμα και η μοναρχοφασιστική αντίδραση παραδέχεται, ότι η προδοσία του Τίτο συνέβαλε στη νίκη της (Θ. Παπακωνσταντίνου, κλπ.), οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ το αρνούνται. Άλλη όμως είναι η εκτίμηση του ΚΚΕ και του Ν. Ζαχαριάδη: «όμως το γεγονός ότι απ’ το 1948 ως το 1954-55, υπήρξε δίχως δική μας ευθύνη το γιουγκοσλάβικο ζήτημα κι ότι η Γιουγκοσλαβία αποκολλήθηκε προσωρινά απ’ το Δημοκρατικό στρατόπεδο μ’ όλες τις συνέπειες, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο εκείνη την περίοδο στην πορεία του αγώνα μας. Θα μπορούσα να προσθέσω: Δίχως αυτό το γεγονός θα ήταν δυνατόν να πετύχουμε στην Ελλάδα οποιαδήποτε λύση του ελληνικού ζητήματος δίχως την ήττα του Δημοκρατικού στρατού» (Ν. Ζαχαριάδης στο: «Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη», σε. 84, Αθήνα 2003).

Έκτο, μύθος είναι και τα περί «μερικής εγκατάλειψης της αντάρτικης τακτικής» απ’ το ΔΣΕ: «ο ΔΣΕ εφάρμοσε μια ευλύγιστη παρτιζάνικη-αντάρτικη ταχτική» («Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ», σελ. 257, Ιούνης 1952).

 


Από την εποποιία των αλβανικών βουνών
ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Αρχές Νοέμβρη 1940... Στο 2ο Σύνταγμα πεζικού του Βόλου συνεχίζεται η κατάταξη των εφέδρων. Παιδιά απ’ την πόλη κι’ απ’ τα χωριά. Εργάτες, που μόλις άφησαν τη βαριά και τη φόρμα της δουλειάς. Ηλιοψημένοι αγρότες απ’ το Πήλιο, τον Αλμυρό και το Βελεστίνο, ψαράδες απ’ τις Σποράδες. Υπάλληλοι και διανοούμενοι της πόλης. Μια σιγανή βροχούλα ραντίζει τις ουρές, που σχηματίζονται μπροστά στις αποθήκες της επιστρατεύσεως. Έξω απ’ τον περίβολο του Συντάγματος ένα παρδαλό πλήθος ήρθε να χαιρετίσει τους δικούς του, που θα φύγουν για το Μέτωπο.

Μια ομάδα φαντάρων κυκλώνει έναν εφημεριδοπώλη. Χωρίζονται σε μικρές παρέες και διαβάζουν τα πρώτα νέα απ’ το Μέτωπο. Ξαφνικά ακούγεται ένας ψίθυρος. Οι κύκλοι μεγαλώνουν γύρω απ’ όσους διαβάζουν εφημερίδα. «Ο Αρχηγός του ΚΚΕ καλεί το λαό να παλαίψει μ’ όλα τα μέσα ενάντια στην φασιστική επιδρομή»! Όλο το Σύνταγμα συζητά το νέο της ημέρας. Ένα προσεχτικό μάτι θάβλεπε τώρα περισσότερη βιασύνη μπροστά στις αποθήκες της επιστρατεύσεως. Περισσότερη αποφασιστικότητα στα μούτρα των παιδιών που ετοιμάζονταν για το Μέτωπο, απ’ όπου τις νύχτες έφτανε ο υπόκωφος βρόντος των πυροβόλων. Η 4η Αυγούστου, τα διπλά πηλίκια της ΕΟΝ, οι φασιστικές παράτες και οι φανφαρονισμοί κράταγαν διστακτικά τα παλληκάρια του λαού. Το γράμμα του Αρχηγού λύνει τους δισταγμούς. Φοβούνται ακόμα μην είναι συνηθισμένο φιάσκο του Μανιαδάκη. Όχι δεν είναι! Δεν μπορεί νάναι. Αυτή είναι η θέση του ΚΚΕ. Αυτή είναι η θέση του λαού, που μέσα στα τέσσερα χρόνια της 4αυγουστιανής απάτης είδε πόσο δίκαιο είχαν οι κομμουνιστές. Τώρα ήξερε ο λαός γιατί πάλευαν οι κομμουνιστές, γιατί δέχονταν περήφανοι τις διώξεις, τις φυλακές, τα ξερονήσια, τα κάτεργα. Η φωνή του εγκάθειρκτου ήρωα Ζαχαριάδη άγγιζε την ψυχή του λαού...

*
*
 *

Γυμνός, ξυπόλυτος, πεινασμένος πολεμάει ο στρατός μας. Απ’ το Αργυρόκαστρο έως το Πόγραδετς μέσα στα χιόνια και τη λάσπη – εκείνη τη φοβερή λάσπη της Αλβανίας, που οι φαντάροι μας την ονόμασαν έβδομο κύκλο της κόλασης 1 – πολεμάνε τα παιδιά του λαού. Πρώτοι οι κομμουνιστές. Δεν έχουνε βάλει σημάδι στο μέτωπο να τους ξεχωρίσεις. Ίδια είναι ντυμένοι – ή καλύτερα ίδια είναι γυμνοί! Ίδια μένουν πεινασμένοι όπως όλοι. Τους ξεχωρίζεις απ’ το καρδιακό χαμόγελο. Γιατί αυτοί ποτέ δεν κουράζονται. Κι’ ας πάνε πάντα αυτοί στις επικίνδυνες αποστολές. Κι’ ας κάνουν πάντα αυτοί τις πιο βαριές δουλειές. Κι’ ας τους βρίζει ο κ. Λοχαγός. Αυτοί το ξέρουν.. πολεμάνε για την Ελλάδα και το λαό της. Τους τάπε πριν λίγες μέρες ο λοχίας Γιάννης ξεχνώ το παράνομά του – απ’ την Καλαμάτα. Είχε διακριθεί σε μια σειρά μάχες. Μόνος του ξετρύπωσε μεσ’ από μια σπηλιά 81 «γκλοριόζους» μ’ έναν ανθυπασπιστή επί κεφαλής. Με μια χειροβομβίδα και το απροσμέτρητο θάρος του τους αφόπλισε όλους. Φόρτωσε σε 4-6 τα όπλα όλων των άλλων και τους κουβάλησε μόνος του στο λόχο του. Δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο κατόρθωμά του. Ο κ. Λοχαγός δάγκωνε νευριασμένος τις τρίχες του μουστακιού του κάθε φορά που μάθαινε καινούργια ανδραγαθία του Γιάννη. Κι’ ούτε τον κατέβαζε ποτέ από «παλιοκομμουνιστή». Ο Γιάννης σχεδόν δεν τώκρυβε. «Αν δεν το λεω φανερά και σταράτα – μας έλεγε – ένα βράδυ είναι γιατί σίγουρα θα μ’ αφαιρέσουν οι φασίστες το δικαίωμα να πολεμήσω για το λαό μας». Όμως ο κ. Λοχαγός τελικά τον πρότεινε για προαγωγή και παρασημοφορία. Μια μέρα συνάχτηκε ο λόχος να μας διαβάσουν την «ημερησία διαταγή». Ανάμεσα στ’ άλλα προάγονταν ο λοχίας Γιάννης του λόχου μας στο βαθμό του επιλοχία «επ’ ανδραγαθία» και του απονέμονταν το «αριστείον ανδρείας». Δεν πολυθυμάμαι τώρα το «αιτιολογικό». Μα κάτι έλεγε για «βασιλέα ημών» και «Εθνικό Κυβερνήτη». Πως τάχα γι’ αυτούς πολέμησε και ανδραγάθησε ο Γιάννης!

Ο Γιάννης έκανε ένα βήμα μπροστά. Στάθηκε προσοχή. Χαιρέτισε κανονικά κι’ είπε με καθαρή, καμπανιστή φωνή:

- Δεν δικαιούμαι, κύριε λοχαγέ ούτε την προαγωγή ούτε το αριστείο, γιατί εγώ δεν έκανα τίποτα ούτε για το «Βασιλέα ημών» ούτε για τον «Εθνικό Κυβερνήτη»! Εγώ πολέμησα για την Ελλάδα και το λαό της. Και δεν έκανα παρά το καθήκον μου!

Ξαφνιαστήκαμε όλοι. Ο Γιάννης από καιρό τώρα ανεβασμένος στη συνείδηση ολωνών μας για την παλικαριά του, ανέβαινε τώρα ακόμα πιο ψηλά. Γινόταν ήρωας μυθικός. Ο κ. Λοχαγός φρένιασε. Χτύπησε με ορμή το μαστίγιο στην μπότα του, ξεστόμισε μια βρισιά, κάτι μουρμούρισε στον επιλοχία και χάθηκε στη σκηνή του. Ο λόχος διαλύθηκε κακήν κακώς. Όλοι οι φαντάροι συζητάγαν τώρα για τη στάση του Γιάννη. Οι περισσότεροι πήγαν και τούσφιξαν με συγκίνηση το χέρι. Σε λίγες μέρες ο Γιάννης διατάχθηκε να μαζέψει τα «ατομικά του είδη». Έφυγε μαζί με κάτι άλλους φαντάρους που έφεραν από άλλο λόχο. Δεν μάθαμε ποιοι ήταν. Ούτε τι απόγινε ο Γιάννης. Ποιος ξέρει ίσως να στάλθηκε σε κανένα ξερονήσι ή στα κάτεργα της Ακροναυπλίας για να παραδοθεί από εκεί ύστερα στους Γερμανοϊταλούς. Ίσως για την Ελλάδα και το λαό της όπως έλεγε νάδωσε στα μεγαλουργά χρόνια της εθνικής αντίστασης που ακολούθησαν και την ίδια τη ζωή του. Ποιος ξέρει...

*
*
 *

Έτσι πολέμησαν οι Κομμουνιστές στην Αλβανία. Πάντα πρώτα κι’ ας τους έστελναν πολλές φορές ίσια στο θάνατο. Τώξεραν καλύτερα απ’ όλους τους πως πολέμαγαν για την Ελλάδα και το λαό τους. Τους τώπε ο μεγάλος Αρχηγός τους ο σ. Ζαχαριάδης μέσα απ’ τα μπουντρούμια της Ασφάλειας. Και τη φωνή του την άκουσε ο λαός, που ακολούθησε τους κομμουνιστές. Τι κι’ ας μας πρόδωσαν οι φαλαγγίτες αξιωματικοί, κι’ αν ο Γκλύξμπουργκ κι ο Μεταξάς έκαναν τον πόλεμο «για να ρίξουν 5-6 τουφεκιές» με τα μοαγάζια έτοιμα για τη δραπέτευση στο εξωτερικό. Οι κομμουνιστές πρώτοι επί κεφαλής του λαού συνέχισαν τον πόλεμο τέσσερα χρόνια. «Ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη σπίτι με σπίτι» έγιναν φρούρια του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα. Και η Ελλάδα λευτερώθηκε με την πάλη του λαού της.

Από εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», 29.10.1945, Λάρισα

 


Γαλάτεια Σαλίμκα - Γκαβέλα

Στις 31 Οχτώβρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που έπαψε να χτυπά η γενναία καρδιά της μαχητικής και αφοσιωμένης ως το τέλος στην υπόθεση του κομμουνισμού, την επαναστατική κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού και στο επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, συντρόφισσας Γαλάτειας Σαλίμκα-Γκαβέλα.

Η Γαλάτεια Σαλίμκα γεννήθηκε στις 22.8.1922 στη Νάουσα και από πολύ μικρή, μόλις ηλικίας 13 χρόνων, ανήλικη ακόμα, δούλεψε εργάτρια σε κλωστοϋφαντουργείο της πόλης και γνώρισε την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση. Πήρε μέρος στους αγώνες της εργατικής τάξης και πάλεψε για τα δικαιώματα της εργατιάς.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στους αγώνες του λαού μας ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Το 1942 στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Μετά την απελευθέρωση είχε τη μεγάλη τύχη και τιμή να αγωνιστεί απ’ τις γραμμές του ένδοξου Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που καθοδηγήθηκε απ’ το ΚΚΕ με επικεφαλής το Γραμματέα του και μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη. Απ’ τις πρώτες εθελόντριες αντάρτισσες του ΔΣΕ το 1946 στο Καϊμακτσαλάν και τη Τζένα πολέμησε με το όπλο στο χέρι για τρία ολόκληρα χρόνια το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Διακρίθηκε για τη λεβεντιά και την παλικαριά της. Τιμήθηκε δυο φορές με το μετάλλιο Ανδρείας «ΗΛΕΚΤΡΑ». Τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και έγινε ανθυπολοχαγός.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ βρέθηκε στην Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, και είχε την μεγάλη τύχη να γνωρίσει το σοσιαλισμό που χτίζονταν εκεί την εποχή του Στάλιν αλλά και τη μεγάλη ατυχία να ζήσει το πισωγύρισμα το 1956 με την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης. Βρέθηκε αντιμέτωπη με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και υπεράσπισε αποφασιστικά και με θάρρος το ένδοξο ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.

Στη φιλόξενη πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, Τασκένδη, με την ανοιχτή επέμβαση, το Σεπτέμβρη του ΄55, των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, αντιτάχθηκε στην επέμβαση και υπεράσπισε μαχητικά την επαναστατική γραμμή του Κόμματος.

Διαγράφεται μετά το ΄56 από τους διορισμένους οπορτουνιστές της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. Δεν παρέδωσε το κομματικό της βιβλιάριο στους οπορτουνιστές και στις πιέσεις τους απάντησε: «δεν μας τα δώσατε εσείς τα κομματικά βιβλιάρια, τα πήραμε πολεμώντας».

Στα μετέπειτα χρόνια και ως το τέλος της ζωής της ακολούθησε με παραδειγματική συνέπεια και χωρίς ταλαντεύσεις την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη. Σαν επαναστάτρια κομμουνίστρια διακρίνονταν για τη θαυμαστή μαχητικότητά της, το θάρρος, την αποφασιστικότητα μα και την παραδειγματική συνέπειά της στις Αρχές.

Γύρισε στην Πατρίδα μαζί με τα παιδιά και το σύντροφό της όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, μένοντας ως το τέλος πιστή στις κομμουνιστικές ιδέες των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, στην επαναστατική γραμμή του ΚΚΕ 1918-55 και στις επαναστατικές παραδόσεις του ντόπιου και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, σταθερός αντίπαλος του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που κατέστρεψε το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Στη μνήμη της ο σύντροφος στη ζωή και στην πάλη Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 50 ευρώ


Βενεζουέλα
Νίκη του Ούγκο Τσάβες - συνεχίζονται οι επεμβάσεις των αμερικανών ιμπεριαλιστών για την ανατροπή του

Το δημοψήφισμα της 15ης Αυγούστου στη Βενεζουέλα έδωσε, όπως είναι γνωστό, μια ξεκάθαρη νίκη στον πρόεδρό της Ούγκο Τσάβες και μια συντριπτική ήττα στην αντιδραστική αντιπολίτευση αυτής της χώρας. Σ’ αυτό ο μεν Τσάβες συγκέντρωσε το 59,25% των ψήφων, ενώ η αντιπολίτευση που ζητούσε την καθαίρεσή του υπέστη ολοκληρωτική ήττα, παίρνοντας μόνο το 40,74%.

Η αντιπολίτευση, βιομήχανοι, τσιφλικάδες και εκκλησία, παρά την ήττα, αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, όπως βέβαια και οι υποστηρικτές-προστάτες τους αμερικανοί ιμπεριαλιστές. Ο καρδινάλιος της Βενεζουέλας, Χοσέ Καστίγιο Λάρο, δήλωσε για την κυβέρνηση Τσάβες στον επίσημο ραδιοσταθμό του Βατικανού: «Αυτή διοργάνωσε χτες μια γιγάντια απάτη, ιδίως σε ότι αφορά την άνευ προηγουμένου για τη Βενεζουέλα συμμετοχή στο δημοψήφισμα».

Η Ουάσιγκτον αρχικά αρνήθηκε να αναγνωρίσει το εκλογικό αποτέλεσμα και ύστερα αναγκάστηκε να τροποποιήσει κάπως τη στάση της.

Αναφερόμενος στην αντίδραση της Ουάσιγκτον ο Τσάβες δήλωσε: «Η Βενεζουέλα δεν πρόκειται να γίνει αποικία των ΗΠΑ».

Και όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που οι εκλογές διεξάχθηκαν με ξένους παρατηρητές, με επικεφαλής τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμη Κάρτερ και την Οργάνωση Αμερικάνικων Κρατών. Σε έκθεσή της η «Ομάδα Κάρτερ» αναγνωρίζει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Η κρατική τηλεόραση της Κούβας σχολιάζοντας το αποτέλεσμα κατέληξε ότι ο μεγάλος χαμένος του δημοψηφίσματος ήταν «ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζώρτζ Μπους και οι ολιγαρχικές μαριονέτες του στη Βενεζουέλα».

Το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη Βενεζουέλα οφείλεται, πέρα απ’ τα άλλα, στο γεγονός ότι η χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής είναι η 5η κατά σειρά εξαγωγέας πετρελαίου με μεγάλα αποθέματα που συναγωνίζονται εκείνα του Ιράκ.

Η κυβέρνηση Τσάβες έχει τόσο μεγάλη λαϊκή στήριξη λόγω της καταπολέμησης του αναλφαβητισμού, των προγραμμάτων περίθαλψης, την υποστήριξη των αγροτών και των φοιτητών, τη διανομή προϊόντων πρώτης ανάγκης με χαμηλές τιμές σε φτωχούς, τα επιδόματα και την οργάνωση συσσιτίων για τους εξαθλιωμένους. Επίσης έχει υποσχεθεί σε ακτήμονες αγρότες να μοιράσει 1,5 εκατομμύρια εκτάρια γης για να καλλιεργηθούν και να αποκτήσει η χώρα αυτάρκεια γεωργικών προϊόντων, αφού σήμερα εισάγει το 70% των τροφίμων. Στη Βενεζουέλα το 80% περίπου της γης ανήκει στο 3% του πληθυσμού.

Όσον αφορά τις εισπράξεις της χώρας από την πώληση του πετρελαίου, αυτές έφτασαν στο 30% από 16% που ήταν παλιότερα.

Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, μετά το δημοψήφισμα αναγνώρισαν το νικηφόρο για τον Τσάβες αποτέλεσμά του, με στόχο να αυξήσουν και να δυναμώσουν την επιρροή τους στη Βενεζουέλα στα πλαίσια του σφοδρότατου ανταγωνισμού τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές.

Τα μέτρα της κυβέρνησης Τσάβες και γενικότερα η πολιτικής της συναντούν τη λυσσασμένη αντίδραση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και πρώτα απ’ όλα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές παρά τις όποιες φαινομενικά «ήπιες» μορφές τακτικής καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να υπονομεύσουν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας και να την ανατρέψουν, πράγμα που αποτελεί τον πρωταρχικό στρατηγικό τους στόχο.

Σ’ αυτή την κρίσιμη για την Βενεζουέλα κατάσταση για να αντιμετωπιστούν οι ιμπεριαλιστικές πιέσεις απαιτείται δυνάμωμα των επαναστατικών δυνάμεων και σαφή στάση τόσο απέναντι στους αμερικανούς ιμπεριαλιστές όσο και απέναντι στις ντόπιες αντιδραστικές δυνάμεις, γιατί μπορεί να έχει την τύχη της Χιλής και της Νικαράγουας.

Φυσικά η σημερινή πορεία της Βενεζουέλας δεν έχει καμιά σχέση με τα χρουστσοφικά σοσιαλδημοκρατικά αντιδραστικά αστικά και άκρως αποπροσανατολιστικά μυθεύματα του Θ. Παφίλη, ευρωβουλευτή του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, ότι τάχα «η Βενεζουέλα βρίσκεται στην πορεία συγκέντρωσης δυνάμεων για το πέρασμα στο σοσιαλισμό» («Ρ» 5.9.2004, σελ. 25)


Το φασιστικό παραλήρημα της Λογιόλα ντε Παλάθιο για τον Φιντέλ Κάστρο

Το πρόσφατο ατύχημα του Κουβανού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο (έπεσε στις 20 Οχτώβρη κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Σάντα Κλάρα και υπέστη κάταγμα στο γόνατο και στο χέρι), που βρίσκεται εδώ και μισό αιώνα, διαρκώς και αδιαλείπτως, στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών και των φασιστών και πρώτα απ’ όλα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έδωσε αφορμή στους εκπροσώπους της διεθνούς αντίδρασης για ανόητες, κακόγουστες και ασυνήθιστες σε διπλωματικό επίπεδο δηλώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα διπλωματικά εσκαμμένα και συνάμα εκφράζουν το βαθύτατο ταξικό μίσος που τρέφουν απέναντί του, εξαιτίας της αλύγιστης αντιιμπεριαλιστικής του στάσης.

Αυτή που ξεπέρασε κάθε όριο, υπερσκελίζοντας ακόμα και τα αφεντικά της αμερικανούς ιμπεριαλιστές, ήταν η γνωστή άθλια «πατσαβουρο-κυράτσα» Λογιόλα ντε Παλάθιο, στέλεχος του φασιστικού Λαϊκού Κόμματος (αδελφού κόμματος της ΝΔ) του Χοσέ Μαρία Αθνάρ (προσωπικού φίλου του Κ. Καραμανλή), γνωστού κολαούζο του Μπους, και αντιπροέδρου της Κομισιόν ως τέλος Οχτώβρη.

Το θρασύδειλο και προκλητικό αυτό φασιστοειδές που έχει μεταμοσχεύσει στο στήθος της την καρδιά του δασκάλου και ινδάλματός της εγκληματία διχτάτορα Φραντσίσκο Φράνκο δήλωσε με τρεμουλιασμένη απ’ το φόβο και το φασιστικό μίσος φωνή: «όλοι ευχόμαστε να πεθάνει ο Φιντέλ Κάστρο, διότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει δημοκρατία στην Κούβα».

Ασφαλώς αυτή η μαινόμενη «κυράτσα»-ύαινα δεν παρέλειψε να επιτεθεί στον Κάστρο και για τα δήθεν «βασανιστήρια και τους πολλούς θανάτους των αντιπάλων του», κλπ. Εξαπέλυσε ακόμα σφοδρότατη επίθεση και ενατίον της νέας κυβέρνησης του σοσιαλιστή Θαπατέρο που τον κατηγόρησε ότι με την απόφασή του να χαλαρώσει τα μέτρα του εμπάργκο απέναντι στην Κούβα, επιθυμεί-εκτρέφει τη δημιουργία «καλών και κακών δικτατόρων».

Περιττό να τονιστεί ότι το φασιστικό παραλήρημα της Παλάθιο σημαίνει προκλητική, ωμή και χυδαία επέμβαση στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης χώρας όπως είναι η Κούβα.


Αφγανιστάν
Εκλογές μιας κυβέρνησης δοσίλογων

Στις 9 Οχτώβρη έγιναν τελικά στο Αφγανιστάν οι πρώτες «εκλογές» (είχαν αναβληθεί δυο φορές) μετά την κατάληψη αυτής της χώρας απ’ τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές. Τις εκλογές αυτές οργάνωσε ο διορισμένος απ’ τις ΗΠΑ, αμερικανόδουλος και δοσίλογος Χαμίντ Καρζάϊ με τη βοήθεια και κάτω απ’ τις λόγχες του κατοχικού στρατού των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Αυτές ήταν εκλογές εκτεταμένης βίας και νοθείας με στόχο να δώσουν το επιθυμητό εκλογικό αποτέλεσμα στις δυνάμεις κατοχής. Ήταν τέτοιο δε το μέγεθος της βίας και της νοθείας που ακόμα και ο ΟΗΕ αναγκάστηκε να ανακοινώσει συγκρότηση τριμελούς Επιτροπής που θα ελέγξει τις συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες διεξάχθηκε η ψηφοφορία.

Γίνεται ήδη γνωστό ότι οι 15 απ’ τους 17 υποψήφιους (εκτός Καρζάϊ) δήλωσαν και απαίτησαν από την εκλογική Επιτροπή να ακυρώσει το αποτέλεσμα λόγω της μεγάλης νοθείας και πως αν αυτό δεν γίνει θα υποχρεωθούν να μποϊκοτάρουν το αποτέλεσμα, ενώ ο υποψήφιος Αμπντούλ Πεντράμ δήλωσε ότι «αν ο πρόεδρος Μπους θέλει να τοποθετήσει έναν πρόεδρο στο Αφγανιστάν, ας έρθει να το κάνει, αλλά να μην το ονομάζει αυτό εκλογές».

Ασφαλώς ο ηγέτης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού Μπους, πέρα απ’ τ’ άλλα, ήθελε οι εκλογές στο Αφγανιστάν να γίνουν χρονικά πριν τις εκλογές (2 Νοέμβρη) στις ΗΠΑ ώστε αυτό να βοηθήσει έτσι στην επανεκλογή του. Ο Αμπντούλ Πεντράμ δήλωσε σχετικά: «ένας άνετος θρίαμβος του Καζάϊ σε μια υπό έλεγχο εκλογή, θα έδινε ώθηση στις πιθανότητες επανεκλογής του Μπους».

Το πολύπαθο Αφγανιστάν με τα 24 εκατομμύρια των κατοίκων του είναι βυθισμένο στη μεγάλη φτώχεια και την εξαθλίωση, ενώ εξακολουθεί να έχει πολύ υψηλά ποσοστά αναλφαβητισμού. Οι συνθήκες κατοχής χειροτερεύουν καθημερινά την κατάσταση του λαού αυτής της χώρας που έχει γίνει αφόρητη.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο πρωθυπουργός των «νταβατζήδων»: προκλητικός παπατζής ανεκπλήρωτων υποσχέσεων

Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας - 55 χρόνια από την υποχώρησή του

Από την εποποιία των αλβανικών βουνών - Οι κομμουνιστές στον πόλεμο

Γαλάτεια Σαλίμκα - Γκαβέλα

Βενεζουέλα: Νίκη του Ούγκο Τσάβες - συνεχίζονται οι επεμβάσεις των αμερικανών ιμπεριαλιστών για την ανατροπή του

Το φασιστικό παραλήρημα της Λογιόλα ντε Παλάθιο για τον Φιντέλ Κάστρο

Αφγανιστάν: Εκλογές μιας κυβέρνησης δοσίλογων

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55