Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 193 1-15/11/2004Αρ. Φύλ. 193 1-15 Νοέμβρη 2004
Επανεκλογή Μπους - συνέχιση της επικίνδυνης τυχοδιωκτικής φιλοπόλεμης επιθετικής πολίτικης των ΗΠΑ

Η επανεκλογή (2.11.2004) του γκάνγκστερ αρχιεγκληματία πολέμου Μπους σηματοδοτεί τη συνέχιση της γνωστής επικίνδυνης τυχοδιωκτικής φιλοπόλεμης πολιτικής των πιο ακραίων επιθετικών κύκλων των ΗΠΑ, που ως τώρα κορυφώθηκε στη στρατιωτική κατάληψη των Αφγανιστάν-Ιράκ αλλά και των επεμβάσεων στα εσωτερικά άλλων χωρών (Κούβα, Κορέα, Βενεζουέλα, Ιράν, κλπ.), των συνεχών πιέσεων και εκβιασμών σε βάρος τους.

Ένα απ’ τα γεράκια του Πενταγώνου, και τώρα ήδη πρώην υπουργός των Εξωτερικών, ο διαβόητος Κόλιν Πάουελ, έσπευσε αμέσως μετά την επανεκλογή του Μπους να δηλώσει ότι «ο πρόεδρος δεν πρόκειται να καμφθεί ούτε να υποχωρήσει... Η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική είναι κατά παράδοση επιθετική όταν καλείται να αντιμετωπίσει προκλήσεις», επιβεβαιώνοντας έτσι τη συνέχιση της ίδιας φιλοπόλεμης επιθετικής πολιτικής και συνάμα απειλώντας τους λαούς και τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ, ιμπεριαλιστές των άλλων χωρών.

Η ομάδα Μπους σε πολιτικό επίπεδο εκπροσωπεί τους πιο ακραίους επιθετικούς κύκλους του αμερικάνικου στρατιωτικο-οικονομικού συμπλέγματος των ΗΠΑ με θέσεις κλειδιά στη στρατιωτική βιομηχανία και τα μονοπώλια πετρελαίου στα οποία συμμετέχουν μέλη της κυβέρνησής του ως επιχειρηματίες και διευθεντικά στελέχη.

Αυτή η μερίδα του αμερικάνικου μεγάλου κεφαλαίου, στο σφοδρότατο ανταγωνισμό των ΗΠΑ με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΕΕ-Ρωσία-Ιαπωνία, κλπ) για σφαίρες επιρροής εκτιμά και εκπροσωπεί την άποψη ότι τώρα, πριν είναι πλέον αργά, που διαθέτει μεγάλη ισχύ και υπεροχή στο στρατιωτικό τομέα είναι δυνατό, με τις έγκαιρες στρατιωτικές επεμβάσεις σε διάφορα σημεία του κόσμου που θεωρούνται στρατηγικής σημασίας και προπαντός σε χώρες παραγωγής πετρελαίου (Περσικός Κόλπος, Καύκασος, Βενεζουέλα, κλπ.), να πετύχει την αναχαίτιση των ανταγωνιστών της που αμφισβητούν έντονα, σταθερά και μόνιμα την ηγεμονία της στον οικονομικό τομέα, στον οποίο χάνει σταθερά θέσεις την τελευταία 15ετία, και γενικά την παγκόσμια ηγεμονία της.

Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και η προσπάθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να διατηρήσει την ηγεμονία του στον κόσμο διασφαλίζοντας ή και αν είναι δυνατόν επεκτείνοντας τις θέσεις του τον οδήγησε στην επέμβαση και στρατιωτική κατάληψη του Αφγανιστάν και του Ιράκ, απ’ τις οποίες ήλπιζε ότι θα εξασφαλίσει μεγάλα οικονομικά οφέλη. Όμως το στρατιωτικό κόστος είναι τεράστιο, και η κατάσταση στο Ιράκ εξελίχθηκε σχεδόν σ’ ένα «δεύτερο Βιετνάμ» των ΗΠΑ, γι’ αυτό και πιέζει συνεχώς τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ να αναλάβει το ΝΑΤΟ τις εκεί στρατιωτικές επιχειρήσεις και προφανώς το ανάλογο οικονομικό κόστος. Οι πιέσεις αυτές δεν φαίνεται προς στιγμή να αποδίδουν τα ανάλογα αποτελέσματα, αφού η Γαλλία-Γερμανία είναι αντίθετες – λόγω των δικών τους συμφερόντων – και αρνούνται, προς το παρόν, να συμμετάσχουν.

Παράλληλα μ’ αυτές τις πιέσεις για συμμετοχή του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ υπονομεύουν σταθερά την ενότητα της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω των διαφόρων, φιλικών προς αυτές, κυβερνήσεων των κρατών-μελών της, εντείνοντας την οικονομική και πολιτική διείσδυσή τους σ’ αυτές τις χώρες, όπως έδειξε ιδιαίτερα η περίοδος απ’ τη στρατιωτική κατάληψη του Ιράκ ως τα σήμερα.

Απ’ την πλευρά της η ιμπεριαλιστική ΕΕ προσπαθεί να κρατήσει ενιαία στάση και να επεξεργαστεί κοινή εξωτερική πολιτική και επιπλέον να συγκροτήσει το στρατιωτικό της βραχίονα, τον λεγόμενο «ευρωστρατό», που και στα δυο αυτά ζητήματα συναντά προς το παρόν τεράστιες δυσκολίες εξαιτίας των φυγόκεντρων τάσεων που παρατηρούνται στο εσωτερικό της, οι οποίες δυναμώνουν μαζί με την παράλληλη προσπάθειά της για διεύρυνση, αλλά και απ’ τη συστηματική υπονόμευση της ενότητάς της εκ μέρους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Οι αντιθέσεις μεταξύ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όχι μόνο οξύνονται συνεχώς και αναμένεται να οξυνθούν ακόμα παραπέρα, αλλά θα εξωθήσουν και σε νέες στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ σε διάφορα μέρη του κόσμου που θεωρούνται γι’ αυτές στρατηγικής σημασίας.

Στη στρατηγική των ταχύτατων επεμβάσεων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, στα πλαίσια του οξύτατου ανταγωνισμού με την ΕΕ για σφαίρες επιρροής, εντάσσεται και η πρόσφατη αναγνώριση της ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα «Μακεδονία», πριν ακόμα προχωρήσουν οι συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας-ΠΓΔΜ για το όνομα της γειτονικής χώρας, παραμερίζοντας έτσι τον ΟΗΕ και δίνοντας ο Μπους στον υπηρέτη του Κ. Καραμανλή ένα ηχηρό χαστούκι, ο οποίος σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχει μεταμορφωθεί σε μια αλαφιασμένη παροιμιώδη μορφή σοβαροφανούς καρπαζοεισπράκτορα, που περπατά «χαρούμενος», «καμαρωτά περήφανα»!!!

Η νέα αυτή επέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού δημιουργεί μεγάλους κινδύνους νέων πολεμικών συρράξεων στα Βαλκάνια που θα οδηγήσουν αναπόφευχτα σε μεγάλη αστάθεια και επικίνδυνη ρευστότητα αλλά και σε νέες αιματοχυσίες για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με πειθήνια όργανά τους τις αντιδραστικές εθνικιστικές-σοβινιστικές κλίκες των διαφόρων Βαλκανικών χωρών.


Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ) - Κόρακας («Κ»ΚΕ) - Τζουμάκας (ΠΑΣΟΚ): θλιβεροί κομπάρσοι του Κ. Καραμανλή, αρχηγού του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Ιστορική συνέχεια ΟΝΝΕΔ-"Πολυτεχνείο": Χίτες-Ταγματοασφαλίτες-ΕΔΕΣίτες-ΕΚΟΦίτες-ΟΝΝΕΔίτες!

Από τον εντελώς πρόσφατο ύμνο του Γ. Ράλλη, πρώην προέδρου της ΝΔ και πρωθυπουργού, στο δοσίλογο πατέρα του Ιωάννη Ράλλη, ιδρυτή των ταγμάτων ασφαλείας τα οποία ορκίζονταν και «υπάκουαν απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ»

«κοιτάζοντας προς τα πίσω, πιστεύω πως χάρη στη στάση του πατέρα μου δεν καταλήξαμε σαν τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο ή την Αλβανία του Χότζα. Τότε όμως, δυο και τρεις φορές, φώναξαν έξω απ' το σπίτι μας «Ράλλη-προδότη-θάνατος!». Σαν να τ' ακούω ακόμα...»
(Έκδοση «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», Νο 139 (11.7.2004), σελ.25).


Ο Ν. Κωνσταντόπουλος με τους Στ. Τζουμάκα και Στ. Κόρακα χθες στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ
Φωτογραφία από «Ελευθεροτυπία» 15.11.2004

Οι αντιφασίστες, μέλη και οπαδοί, των δυο χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, αλλά και εκείνοι του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ δοκίμασαν μια δυσάρεστη έκπληξη, παραμονές του γιορτασμού της μεγάλης αντιφασιστικής-αντιιμπεριαλιστικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τη συμμετοχή εκπροσώπων των κομμάτων τους στην εκδήλωση-φιέστα της ΟΝΝΕΔ, νεολαίας του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, για το «Πολυτεχνείο»(!), μετά από πρόσκληση του Κ.Καραμανλή.

Για τους κομμουνιστές η συμμετοχή των Κωνσταντόπουλου (ΣΥΝ) – Κόρακα(«Κ»ΚΕ) – Τζουμάκα (ΠΑΣΟΚ) στην εκδήλωση (14.11.2004) της ΟΝΝΕΔ για το «Πολυτεχνείο»(!) δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία» ούτε πολύ περισσότερο έκπληξη, αφού είναι γνωστό πρώτο, ότι αυτή τη στιγμή το ντόπιο κεφάλαιο απαιτεί συναίνεση και συνεργασία μεταξύ όλων των κομμάτων του σημερινού αστικού Κοινοβουλίου λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζει εσωτερικά αλλά και διεθνώς η κυρίαρχη αντιδραστική αστική τάξη, δεύτερο, ότι αυτά τα κόμματα, και προπαντός τα δυο χρουστσοφικά, εδώ και δεκαετίες προσπαθούν να εμφανίσουν και διαφημίζουν καθημερινά τη ΝΔ ως κόμμα «δημοκρατικό», και τρίτο, έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν (1989), προς όφελος του κεφαλαίου, στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα.

Τα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) και προπαντός το «Κ»ΚΕ ανταποκρίθηκε και με το παραπάνω στις παραινέσεις-εντολές του ΣΕΒ να συμβάλλει στην υλοποίηση της επιδίωξης του μεγάλου κεφαλαίου, όπως αυτή εκφράστηκε δια στόματος Ο. Κυριακόπουλου με τη δήλωση (10.12.2003) για «πρόωρες εκλογές» και «νέα κυβέρνηση» δηλ. κυβέρνηση του μοναρχοφασισιτκού κόμματος της ΝΔ, τόσο με τη γνωστή επαίσχυντη δήλωση Φλωράκη: «εκατό τοις εκατό πρωθυπουργός ο Καραμανλής» («Ελευθεροτυπία» 25.4.2002), τις κοινές εμφανίσεις στελεχών τους σε παρουσιάσεις βιβλίων (Θεοδωράκη, κλπ.) μέσα Δεκέμβρη 2003, την έκδοση του δεύτερου τόμου «Χ. Φλωράκης – ο λαϊκός ηγέτης» με εγκωμιαστικά σημειώματα ηγετικών στελεχών της ΝΔ (συμπεριλαμβανομένων και των Μητσοτάκη-Καραμανλή), όσο και με τη φιλοΝεοδημοκρατική στάση τους καθόλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα και τη μόνιμη προβολή της ως κόμματος «δημοκρατικού».

Τώρα που το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται στην κυβέρνηση και διαχειρίζεται τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου έχει ανάγκη στήριξης και προπαντός είναι αναγκαίο να καλλιεργηθεί στην εργατική τάξη και το λαό – ενόψει των νέων σφοδρών επιθέσεων του κεφαλαίου, της όξυνσης της ταξικής πάλης και του επικίνδυνου βαθέματος της φασιστικοποίησης – η απατηλή εντύπωση ότι πρόκειται για ένα «δημοκρατικό» και «αντιφασιστικό» κόμμα. Και σ’ αυτή την κατεύθυνση έρχονται να συμβάλλουν με την παρουσία τους στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ οι Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ) – Κόρακας («Κ»ΚΕ) – Τζουμάκας (ΠΑΣΟΚ) και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η ηγεσία της ΝΔ οργάνωσε τη φιέστα της νεολαίας της για να «τιμήσει»(!) τάχα την αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου με την οποία όχι μόνο καμία σχέση δεν είχε και δεν έχει, μα αντίθετα κράτησε πάντα εχθρική στάση απέναντί της.

Δυο ήταν τα «σπουδαία νέα»(!) που «έμαθε» ο λαός απ’ τη συμμετοχή τους στη φιέστα της ΟΝΝΕΔ. Το πρώτο «νέο» δια στόματος Κωνσταντόπουλου ήταν «η πλούσια αντιδικτατορική δράση»(=ανύπαρκτη) της Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη υπό την «καθοδήγηση» Κωνσταντόπουλου και το δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερης «σπουδαιότητας»(!), δια στόματος Τζουμάκα ότι ξεγέλασε, «μοιράζοντάς τους καραμέλες», ένα τσούρμο πιτσιρικάδες του νηπιαγωγείου με επικεφαλής τον Κ. Καραμανλή, τους «πήρε» μαζί του στο Πολυτεχνείο φωνάζοντας συνθήματα «κατά της χούντας»!!! Είναι βέβαια δικαίωμά τους να αυτοδιασύρονται με τέτοιου είδους φαιδρότητες, ξεπερνώντας και οι δυο τους κάθε όριο γελοιότητας.

Για τον Κόρακα δεν γνωρίζουμε τι είπε στην φιέστα της ΟΝΝΕΔ αφού ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο απέφυγε να δημοσιεύσει κάτι το σχετικό αλλά απέκρυψε απ’ τους αναγνώστες του τη συμμετοχή του εκπροσώπου του «Κ»ΚΕ στη φιέστα της ΟΝΝΕΔ και ανέφερε μόνο τους Κωνσταντόπουλο-Τζουμάκα.

Όμως το σημαντικό πολιτικά δεν είναι τι είπε ο καθένας απ’ τους τρεις συμμετέχοντες στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ, αλλά αυτή καθ’ αυτή η συμμετοχή τους είναι που έχει βαρύνουσα πολιτική σημασία. Η συμμετοχή των Κωνσταντόπουλου (ΣΥΝ) – Κόρακα («Κ»ΚΕ) – Τζουμάκα (ΠΑΣΟΚ) στη φιέστα της ΟΝΝΕΔ για το «Πολυτεχνείο» στόχο είχε να παραπληροφορήσει και με το κύρος του «Αριστερού» να «πείσει» τους αντιφασίστες του τόπου, διαστρεβλώνοντας κατάφορα τα ιστορικά γεγονότα, ότι η φασιστική ΟΝΝΕΔ «τιμά» κι’ αυτή την αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική εξέγερση του Πολυτεχνείου και ότι επιπλέον «πήρε μέρος» στην ηρωική εξέγερση. Έτσι οι Κωνσταντόπουλος-Κόρακας-Τζουμάκας αρίστευσαν στην επινόηση και διατύπωση του πιο «πρωτότυπου» συνθήματος που γνώρισε ποτέ η ιστορία του τόπου, μετά βέβαια και τον πρόσφατο ύμνο του Γ. Ράλλη, πρώην προέδρου της ΝΔ και πρωθυπουργού, προς τα Τάγματα Ασφαλείας και τον Κούϊσλινγκ πατέρα του Ιωάννη Ράλλη: «Χίτες-Ταγματασφαλίτες-ΕΔΕΣίτες-ΕΚΟΦίτες-ΟΝΝΕΔίτες-«Πολυτεχνείο»»!!! Τιμής ένεκεν για την «προσφορά» τους «μαθαίνουμε» πως η ηγεσία της ΟΝΝΕΔ τους ανέθεσε την καθοδήγηση της «Επιτροπής ιατρών-βιολόγων» (Π. Ψωμιάδη & Σια) για αιματολογικό έλεγχο όλων των κατοίκων της χώρας για να διαπιστωθεί αν στις φλέβες τους ρέει «ελληνικό αίμα» («έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι»)!!!

Όμως η εργατική τάξη και ο ελληνικός λαός γνωρίζουν ότι οι χουντικοί φασίστες, πολιτικοί και στρατιωτικοί, προέρχονταν όλοι τους απ’ το χώρο του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή, με πολιτικά «πρωτοπαλίκαρα» τους Πιπενέλη-Κόλλια, κλπ. και στρατιωτικά τους Παπαδόπουλο-Παττακό-Μακαρέζο-Ιωαννίδη, κλπ., ότι ο Ε. Αβέρωφ είχε στήσει κι’ αυτός τις «γέφυρές» του με τη χούντα και ο ιδρυτής της φασιστικής ΕΡΕ Κ.Καραμανλής όχι μόνο δεν είπε ποτέ λέξη ενάντια στη χούντα κατά τη διάρκεια της 7ετούς φασιστικής τυραννίας, τη λαϊκή εξέγερση και την αιματηρή δολοφονική καταστολή στο Πολυτεχνείο, μα και τον έφεραν ξανά στο σβέρκο του λαού, ισχύοντος του στρατιωτικού νόμου, οι αμερικανο-ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστές, ενώ απ’ το 1974 ως το 1981 οι κυβερνήσεις του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ απαγόρευαν τις πορείες στην αμερικάνικη Πρεσβεία και το 1980 η κυβέρνηση Ράλλη αιματοκύλησε την ειρηνική πορεία, δολοφονώντας δυο νεαρούς διαδηλωτές, την εργάτρια Κανελλοπούλου και τον κύπριο φοιτητή Κουμή.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική απ’ αυτή που παρουσίασαν οι Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ) – Κόρακας («Κ»ΚΕ) - Τζουμάκας (ΠΑΣΟΚ) στη φιέστα της ΟΝΝΕΔ: όχι μόνο η νεολαία της ΕΡΕ-ΝΔ δεν είχε καμιά σχέση με το Πολυτεχνείο μα ούτε οι νεολαίες των «Κ»ΚΕ-ΚΚΕεσ., «Ρήγας Φεραίος» και «Κ»ΝΕ-«αντι-ΕΦΕΕ» δεν ήθελαν και ήταν ενάντια στην κατάληψη και την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου και στόχος τους ήταν, όπως ομολογούν οι ίδιοι, «η απαγκίστρωση των φοιτητών απ’ το Πολυτεχνείο». Μόνο που ευτυχώς δεν τα κατάφεραν, όμως κατάγγειλαν τους φοιτητές που μπήκαν στο Πολυτεχνείο και το κατέλαβαν σαν «πράχτορες της ΚΥΠ» που ενήργησαν «σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου... και της αμερικάνικης CIA» («Πανσπουδαστική» Νο 8).

Υπήρξε μεγάλο ευτύχημα για το λαϊκό κίνημα που οι προδότες ρεβιζιονιστές, παρά τις επανειλημμένες λυσσώδεις προσπάθειές τους, δεν πέτυχαν να σαμποτάρουν και να διαλύσουν-ματαιώσουν την ΚΑΤΑΛΗΨΗ – αν είχε ματαιωθεί η κατάληψη-λαϊκή εξέγερση και η σύγκρουση με το φασιστικό καθεστώς δεν θα υπήρχε Πολυτεχνείο – ούτε με την «απαγκίστρωση των φοιτητών απ’ το Πολυτεχνείο» που επιδίωκαν. Οι ίδιοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, 3 ολόκληρα χρόνια αργότερα, ομολογούν ανοιχτά ότι βασικός σκοπός τους ήταν: “κυρίως να πάρουν μέτρα για την απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο... το Γραφείο της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ θεώρησε ότι η κατάληψη, παρόλα που έπρεπε να αποφευχθεί...” (“ΚΟΜΕΠ” 11/1976, σελ. 98). Και παρακάτω: “αν η ΚΝΕ ήταν σωστά προετοιμασμένη και τα στελέχη της δούλευαν έγκαιρα και επί τόπου μέσα στο Φ. Κ., μ’ αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν δυνατό ή να μην επιλεγεί καθόλου η μορφή της κατάληψης, ή κι’ αν προσωρινά πραγματοποιούνταν, να στρέφονταν γρήγορα προς άλλες εξελίξεις” (στο ίδιο, σελ. 112-113).

Η συμμετοχή των Κωνσταντόπουλου (ΣΥΝ) – Κόρακα («Κ»ΚΕ) – Τζουμάκα (ΠΑΣΟΚ) στη φιέστα της ΟΝΝΕΔ δεν αλλάζει ούτε τα παραπάνω πραγματικά ιστορικά γεγονότα ούτε το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ και της νεολαίας της ΟΝΝΕΔ.


Άμεση απειλή των δημοκρατικών ελευθεριών η εμπλοκή του στρατού στην «εσωτερική ασφάλεια» κατά του εχθρού-λαού

Η πρώτη εμπλοκή του στρατού στα θέματα «εσωτερικής ασφάλειας» κατά τη διάρκεια του Ολυμπιακών Αγώνων και για την «ασφαλή» διεξαγωγή τους, έμελλε να αποτελέσει τον προάγγελο, την απαρχή αλλά και το άλλοθι για την εμπλοκή του στρατού μελλοντικά στην  «εσωτερική ασφάλεια» κατά εχθρού-λαού, ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μέτρο που πάρθηκε προφανώς στα πλαίσια της πολιτικής της με ταχείς ρυθμούς παραπέρα προώθησης του προτσές της φασιστικοποίησης που σταθερά ακολουθεί το μονοαρχοφασιστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Έτσι ακόμα καλά-καλά δεν τελείωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και είδαν το φως της δημοσιότητας («ΤΑ ΝΕΑ» 7.9.2004) πληροφορίες -αλλά και με βάση εγγράφου του ΓΕΕΘΑ (6.9.2004)- ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας θα εμπλακούν από δω και στο εξής σε ζητήματα «εσωτερικής ασφάλειας» με άλλοθι την «προληπτική καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Ασφαλώς είναι γνωστός στους κομμουνιστές και δεν αλλάζει ο ταξικός χαρακτήρας του αστικού στρατού

 


Ο «Ριζοσπάστης» υπερασπίζει και διαφημίζει τις αντιδραστικές σκοταδιστικές απόψεις του χουντο-Χριστόδουλου


Τα τελευταία χρόνια η ηγεσία του «Κ»ΚΕ όταν τέθηκαν ή ανακινήθηκαν ζητήματα που αφορούσαν τις σχέσεις αστικού κράτος-εκκλησίας, όπως ταυτότητες, καθιέρωση πολιτικού γάμου ως υποχρεωτικού, θρησκευτικών στα σχολεία, κλπ. – γνωστά άλυτα και για λύση αστικά αιτήματα – αυτή τάχθηκε, εμμέσως πλην σαφώς, με το μέρος του φεουδοαστικού ιερατείου και συμπαρατάχθηκε μαζί του. Μάλιστα στο θέμα των ταυτοτήτων συμπαρατάχθηκε ανοιχτά με το φεουδοαστικό ιερατείο, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και το εθνικιστικό-θρησκόληπτο τμήμα του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ για να διατηρηθεί το θρήσκευμα στις ταυτότητες, μ’ αποτέλεσμα όταν ο Σημίτης προχώρησε στην απάλειψή του απ’ τις ταυτότητες να βγει απ’ τα αριστερά στο «Κ»ΚΕ. Επιπλέον δεν έκανε μόνο αυτό αλλά θεωρούσε το ζήτημα της απάλειψης του θρησκεύματος απ’ τις ταυτότητες ως «ανύπαρκτο», εμφανίζοντάς το συστηματικά ως ένα «τεχνητό» πρόβλημα και την απάλειψή του πολιτική «τεχνητής πόλωσης»!!!

Εκτός απ’ τα παραπάνω η σοσιαλδημοκρατική ηγετική ομάδα των Φλωράκη-Παπαρήγα φροντίζει να διαφημίζει απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη» και τις αντιδραστικές σκοταδιστικές απόψεις του χουντο-Χριστόδουλου, πράγμα που επιβεβαιώνει την ισχυροποίηση της φιλοΧριστοδουλικής ομάδας στο χώρο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, που συσπειρώνεται γύρω απ’ τις Παπαρήγα-Κανέλλη. Ας θυμίσουμε εδώ πως η Α. Παπαρήγα υπεράσπιζε τους Ζουραριδο-Κανέλληδες, αντιδραστικούς θρησκόληπτους νεοορθόδοξους και μέλη του εθνικιστικού «Δικτύου 21»: «Δεν είναι εθνικιστές όσοι υπερασπίζονται τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Και η ρετσινιά του εθνικιστή δεν κολλάει στο ΚΚΕ ούτε σε όσους πορεύονται μαζί του» («Ελευθεροτυπία» 18.3.2000).

Να ένα απ’ τα πιο πρόσφατα εθνικιστικά μαργαριτάρια, Χριστοδουλικής προέλευσης, της Λ. Κανέλλη. Επαναλαμβάνοντας το φασιστικό κήρυγμα του Χριστόδουλου που αναφερόμενος στον άγιο Σεραφείμ της Καρδίτσας είπε «τον σούβλισαν όπως τον Αθανάσιο Διάκο...» («Αυγή 5.12.2003, σελ. 5), η Λ. Κανέλλη την παραμονή του δημοψηφίσματος για το ιμπεριαλιστικό σχέδιο Ανάν δήλωσε σε εκπομπή του «Σκάϊ»: «ας θυμάται ο ελληνικός λαός ότι σαν αύριο σουβλίστηκε ο Αθανάσιος Διάκος» («ΤΑ ΝΕΑ» 23.4.2004, σελ. 6).

Τελευταία – πέρα απ’ την επίσημη εκπρόσωπο των εθνικιστών και της εκκλησίας στις γραμμές του «Κ»ΚΕ Λ. Κανέλλη – η φιλοΧριστοδουλική ομάδα εμφανίζεται περισσότερο διευρυμένη αφού έχει κερδίσει έδαφος και στο χώρο του «Ριζοσπάστη», όπως δείχνουν τα δημοσιεύματα των Ν. Μπογιόπουλου, Δ. Μηλάκα, κλπ.

Έτσι το Μάρτη οι Ν. Μπογιόπουλος-Δ. Μηλάκας αναδημοσιεύουν στο «Ριζοσπάστη» τη γνωστή μετεκλογική δήλωση του Χριστόδουλου, στην οποία αντί να ασκούν κριτική, την ερμηνεύουν στο πνεύμα του φεουδοαστικού ιερατείου: «Ενθαρρυνόμαστε κάθε φορά που βλέπουμε τη Δεξιά του Κυρίου να δίδει κατευθύνσεις και να αποδεικνύει το δρόμο, καθώς επίσης και όταν διαπιστώνουμε ότι ο καθένας, ο οποίος σ’ αυτόν τον τόπο θέλησε να παραβλέψει την εκκλησία και να περιφρονήσει τον θρησκεύονταν λαό μας, ετέθη στο περιθώριο» για να σχολιάσουν: «Για το παραπάνω απόσπασμα από το πρόσφατο κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου πολλά γράφτηκαν. Κάποιοι του καταλόγισαν μετεκλογική «πολιτική παρέμβαση» και άλλοι του χρέωσαν διάθεση να σχολιάσει με το κήρυγμά του, έστω και εμμέσως, το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Μάρτη.

Σε ότι μας αφορά δεν προτιθέμεθα κατά κανένα τρόπο να αποδώσουμε στη φράση «η Δεξιά του Κυρίου» κάτι περισσότερο απ’ ότι απορρέει από την ορθόδοξη υμνολογία και τον παραδοσιακό λόγο της θεολογίας» («Ρ» 17.3.2004, σελ. 31).

Αντί κριτικής, λοιπόν, οι αναγνώστες του «Ριζοσπάστη» έχουν μπροστά τους προβολή και διαφήμιση των αντιδραστικών απόψεων του Χριστόδουλου που ούτε ο αστικός δημοκρατικός τύπος δεν τόλμησε να στηρίξει-υπερασπίσει – επαναλαμβάνοντας το περιεχόμενο της επιστολής του «εκπροσώπου τύπου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου» αρχιμανδρίτη Επιφάνιου Σ. Οικονόμου («Ελευθεροτυπία» 16.3.2004, σελ. 18).

Τελευταία ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στην ομιλία του κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων για τα 1.000 χρόνια της Μονής Σταγιάδων Καλαμπάκας παρενέβη με απροκάλυπτο και προκλητικό τρόπο σε θέματα που αφορούν το περιεχόμενο της Παιδείας. Ανάμεσα στ’ άλλα δήλωσε: «Είμαστε και δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι για την πίστη μας και την Εκκλησία μας, για τη φιλοσοφική μας αγωγή και Παιδεία, για τα επιτεύγματα του ελληνοχριστιανικού μας πνεύματος» ότι «οι λαοί στηρίζονται στις παραδόσεις και στις ρίζες τους» και ζήτησε απ’ την κυβέρνηση να προχωρήσει σε «διορθωτικές κινήσεις», ώστε «η εκπαίδευση να προσλάβει και πάλι τον ενισχυμένο ανθρωπιστικό της χαρακτήρα» και ότι αυτό «είναι ευθύνη των κυβερνητών μας, οι οποίοι χαράσσουν την εκπαιδευτική πολιτική και προσδιορίζουν το περιεχόμενο της μόρφωσης που δίδετε στα σχολεία».

Σ’ αυτή την προκλητική δήλωση – άμεση ανάμειξη στις αρμοδιότητες του αστικού κράτους – του Χριστόδουλου αντιτάχθηκε από αστική δημοκρατική σκοπιά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλος.

Τα παραπάνω ο Ν. Μπογιόπουλος σχολιάζει ως εξής: «Να γυρίσουμε στις «ρίζες» (που λεει ο κ. Χριστόδουλος); Να προεκτείνουμε τα «κλαδιά», που (όμως) εκκινούν από τις ίδιες «ρίζες» (που λεει ο κ. Στεφανόπουλος); Ή, μήπως, να το κόβαμε «από τη ρίζα»;..» («Ρ» 21.9.2004, σελ. 39).

Είναι φανερή η έμμεση μεν αλλά σαφέστατη υπεράσπιση των σκοταδιστικών φασιστικών απόψεων του Χριστόδουλου, αντί της απόρριψής των, και μάλιστα με πρόσχημα το σαθρό επιχείρημα για δήθεν κόψιμου του δένδρου «από τη ρίζα» κάποτε στο μέλλον. Είναι όμως πασίγνωστο ότι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες ηγέτες όχι μόνο σε καμιά χώρα δεν «έκοψαν το δένδρο απ’ τη ρίζα», δηλ. δεν ανέτρεψαν τον καπιταλισμό, μα αντίθετα μισό αιώνα απ’ την ύπαρξή τους ως τα σήμερα αγωνίστηκαν πάντα για τη στερέωση και διαιώνιση αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος σ’ όλες τις χώρες, ενώ σε κείνες που αυτό είχε καταργηθεί, αυτοί έκοψαν το δέντρο του σοσιαλισμού από τη ρίζα, όπως στη Σοβιετική Ένωση, κλπ. τη χρουστσο-μπρεζνιεφική περίοδο.

Τέλος δεν μπορεί να μην διερωτηθεί κανείς αν η παρακάτω πρόσφατη τοποθέτηση του σοσιαλδημοκράτη Μ. Μαϊλη, μέλους της ΚΕ του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ και εκπρόσωπου τύπου, αποτελεί ένδειξη προσχώρησής του στη φιλοΧριστοδουλική ομάδα, αφού ισχυρίζεται – εξωραΐζοντας τις φασιστικές απόψεις του χουντο-Χριστόδουλου – ότι τάχα ο αρχιεπίσκοπος «σκαλίζει μούμιες, δηλ. τον αστικό εθνικισμό της προοδευτικής περιόδου» («Ρ» 24.10.2004, σελ. 11), τη στιγμή που είναι ολοφάνερο ότι ο Χριστόδουλος υπερασπίζει τον υπεραντιδραστικό εθνικισμό-σοβινισμό της σημερινής αντιδραστικής αστικής τάξης και μάλιστα στη φασιστική του εκδοχή: «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών».


Ο ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Στα δεκάχρονα του Οχτώβρη

Ιωσήφ Στάλιν

Τιμώντας την 87η επέτειο της μεγάλης Οχτωβριάνης Σοσιαλιστικής Επανάστασης αναδημοσιεύουμε το κλασικό άρθρο του Ιωσήφ Στάλιν

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση δεν είναι μονάχα επανάσταση «μέσα σε εθνικά πλαίσια». Είναι, πριν απ’ όλα, επανάσταση διεθνούς, παγκόσμιας σημασίας, γιατί σημαίνει ριζική στροφή στην παγκόσμια ιστορία της ανθρωπότητας απ’ τον παλιό, τον καπιταλιστικό κόσμο, στον καινούργιο, το σοσιαλιστικό κόσμο.

   Στο παρελθόν οι επαναστάσεις τελείωναν συνήθως με την αντικατάσταση της μιας ομάδας εκμεταλλευτών με μιαν άλλη ομάδα εκμεταλλευτών στο πηδάλιο του κράτους. Οι εκμεταλλευτές άλλαζαν, η εκμετάλλευση έμεινε. Αυτό γινόταν τον καιρό των απελευθερωτικών κινημάτων των δούλων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των εξεγέρσεων των δουλοπάροικων. Αυτό γινόταν στην περίοδο των γνωστών «μεγάλων» επαναστάσεων στην Αγγλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία. Δε μιλώ για την Παρισινή Κομμούνα, που ήταν η πρώτη ένδοξη, ηρωϊκή πάντως ανεπιτυχής προσπάθεια του προλεταριάτου να στρέψει την ιστορία ενάντια στον καπιταλισμό.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση διαφέρει κατ’ αρχή απ’ αυτές τις επαναστάσεις. Δε βάζει σα σκοπό της την αντικατάσταση της μιας μορφής εκμετάλλευσης με μιαν άλλη μορφή εκμετάλλευσης, της μιας ομάδας εκμεταλλευτών, μα την εξάλειψη κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την εξάλειψη όλων των εκμεταλλευτικών ομάδων, την εγκαθίδρυση της εξουσίας της πιο επαναστατικής τάξης απ’ όλες τις καταπιεζόμενες τάξεις που υπήρξαν ως τώρα, την οργάνωση της καινούργιας αταξικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.

   Ακριβώς γι’ αυτό η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης σημαίνει ριζική στροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας, ριζική στροφή στις ιστορικές τύχες του παγκόσμιου καπιταλισμού, ριζική στροφή στο απελευθερωτικό κίνημα του παγκόσμιου προλεταριάτου, ριζική στροφή στις μέθοδες πάλης και στις μορφές οργάνωσης, στη ζωή και στις παραδόσεις, στον πολιτισμό και στην ιδεολογία των εκμεταλλευομένων μαζών όλου του κόσμου.

   Αυτός είναι ο λόγος που η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι επανάσταση διεθνούς, παγκόσμιας σημασίας.

   Αυτού βρίσκεται επίσης η ρίζα εκείνης της βαθιάς συμπάθειας που τρέφουν προς την Οχτωβριανή Επανάσταση οι καταπιεζόμενες τάξεις όλων των χωρών, που βλέπουν σ’ αυτήν την εγγύηση της απελευθέρωσής τους.

   Θα μπορούσαμε να σημειώσουμε μια σειρά βασικά ζητήματα, που με βάση αυτά η Οχτωβριανή Επανάσταση ασκεί την επίδρασή της στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος σ’ όλο τον κόσμο.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι πριν απ’ όλα αξιοσημείωτη, γιατί διέσπασε το μέτωπο του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, ανέτρεψε την ιμπεριαλιστική αστική τάξη σε μια από τις πιο μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, κι ανέβασε στην εξουσία το σοσιαλιστικό προλεταριάτο.

   Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η τάξη των μισθωτών, η τάξη των κατατρεγμένων, η τάξη των καταπιεζομένων κι εκμεταλλευομένων υψώθηκε ως τη θέση της κυρίαρχης τάξης, που με το παράδειγμά της συμπαρασέρνει τους προλετάριους  όλων των χωρών.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων στις χώρες του ιμπεριαλισμού.

   Αφαίρεσε τα εργαλεία και τα μέσα παραγωγής απ’ τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές και τα μετέτρεψε σε κοινωνική ιδιοχτησία, αντιπαραθέτοντας μ’ αυτόν τον τρόπο στην αστική ιδιοχτησία τη σοσιαλιστική ιδιοχτησία. Έτσι ξεσκέπασε το ψέμα των καπιταλιστών, ότι η αστική ιδιοχτησία είναι απαραβίαστη, ιερή κι αιώνια.

   Απόσπασε απ’ την αστική τάξη την εξουσία, στέρησε την αστική τάξη απ’ τα πολιτικά της δικαιώματα, κατέστρεψε τον αστικό κρατικό μηχανισμό και παρέδωσε την εξουσία στα Σοβιέτ. Μ’ αυτό τον τρόπο αντιπαράθεσε στον αστικό κοινοβουλευτισμό, που είναι καπιταλιστική δημοκρατία, τη σοσιαλιστική εξουσία των Σοβιέτ, που είναι προλεταριακή δημοκρατία. Είχε δίκιο ο Λαφάργκ, όταν έλεγε απ’ τα 1887 ακόμα ότι την επόμενη της επανάστασης, «όλοι οι πρώην καπιταλιστές θα στερηθούν απ’ τα εκλογικά τους δικαιώματα». Έτσι η Οχτωβριανή Επανάσταση ξεσκέπασε επίσης το ψέμα των σοσιαλδημοκρατών, ότι τώρα είναι δυνατό το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, μέσω του αστικού κοινοβουλευτισμού.

   Η Οχτωβριανή Επανάσταση όμως δε σταμάτησε και δε μπορούσε να σταματήσει σ’ αυτό. Αφού κατέστρεψε το παλιό, το αστικό, άρχισε ν’ ανοικοδομεί το καινούργιο, το σοσιαλιστικό. Τα δέκα χρόνια της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι δέκα χρόνια ανοικοδόμησης του κόμματος, των συνδικάτων, των Σοβιέτ, των συνεταιρισμών, των εκπολιτιστικών οργανώσεων, των μεταφορών, της βιομηχανίας, του Κόκκινου Στρατού. Οι αναμφισβήτητες επιτυχίες του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, στο μέτωπο της ανοικοδόμησης, έδειξαν εξόφθαλμα ότι το προλεταριάτο μπορεί μ’ επιτυχία να διοικεί τη χώρα, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί μ’ επιτυχία να ανοικοδομεί τη βιομηχανία, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική τάξη, ότι μπορεί μ’ επιτυχία να διευθύνει όλη τη λαϊκή οικονομία, χωρίς την αστική τάξη κι ενάντια στην αστική, ότι μπορεί με επιτυχία ν’ ανοικοδομήσει το σοσιαλισμό, παρά την καπιταλιστική περικύκλωση. Η παλιά «θεωρία», ότι οι εκμεταλλευόμενοι δε μπορούν να κάνουν χωρίς τους εκμεταλλευτές, όπως το κεφάλι και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος δε μπορούν να κάνουν χωρίς το στομάχι, δεν ανήκει αποτελεσματικά στο Μενένιο Αγρίππα, το γνωστό απ’ την αρχαία ιστορία ρωμαίο γερουσιαστή. Σήμερα η «θεωρία» αυτή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής «φιλοσοφίας» της σοσιαλδημοκρατίας γενικά και της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του συνασπισμού με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη, ειδικά. Η «θεωρία» αυτή που απόχτησε χαραχτήρα προκατάληψης αποτελεί σήμερα ένα απ’ τα πιο σοβαρά εμπόδια στο δρόμο της επαναστατικοποίησης του προλεταριάτου των καπιταλιστικών χωρών. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα στην ψεύτικη αυτή «θεωρία».

   Μήπως χρειάζεται ν’ αποδείξουμε ακόμα ότι αυτά κι άλλα παρόμοια αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μείνουν χωρίς σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης των καπιταλιστικών χωρών;

   Τέτοια πασίγνωστα γεγονότα, όπως η προοδευτική ανάπτυξη του κομμουνισμού στις καπιταλιστικές χώρες, το μεγάλωμα της συμπάθειας των προλετάριων όλων των χωρών προς την εργατική τάξη της ΕΣΣΔ, τέλος, η συρροή εργατικών αντιπροσωπειών στη χώρα των Σοβιέτ μιλούν αναμφισβήτητα για το γεγονός, ότι ο σπόρος που έριξε η Οχτωβριανή Επανάσταση αρχίζει κιόλας να δίνει καρπούς.

   2. Η Οχτωβριανή Επανάσταση συγκλόνισε τον ιμπεριαλισμό όχι μονάχα στα κέντρα της κυριαρχίας του, όχι μονάχα στις «μητροπόλεις». Χτύπησε και τα μετόπισθεν του ιμπεριαλισμού, την περιφέρειά του, και υπόσκαψε την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού στις αποικιακές και στις εξαρτημένες χώρες.

   Αφού ανάτρεψε τους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, η Οχτωβριανή Επανάσταση έσπασε τις αλυσίδες του εθνικο-αποικιακού ζυγού κι απελευθέρωσε απ’ το ζυγό αυτό όλους, χωρίς εξαίρεση, τους καταπιεζόμενους λαούς ενός απέραντου κράτους. Το προλεταριάτο δε μπορεί ν’ απελευθερώσει τον εαυτό του αν δεν απελευθερώσει τους καταπιεζόμενους λαούς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ τις εθνικο-αποικιακές αυτές επαναστάσεις όχι κάτω απ’ τη σημαία της εθνικής έχθρας και των εθνικών συγκρούσεων, μα κάτω απ’ τη σημαία της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αδελφικής προσέγγισης των εργατών και των αγροτών των εθνοτήτων της ΕΣΣΔ, όχι στ’ όνομα του εθνικισμού, μα στ’ όνομα του διεθνισμού.

   Ακριβώς γιατί οι εθνικο-αποικιακές επαναστάσεις έγιναν στη χώρα μας με την καθοδήγηση του προλεταριάτου και κάτω απ’ τη σημαία του διεθνισμού, ακριβώς γι’ αυτό οι λαοί-παρίες, οι λαοί-δούλοι υψώθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ίσαμε τη θέση των πραγματικά ελεύθερων και πραγματικά ισότιμων λαών, συμπαρασέρνοντας με το παράδειγμά τους τους καταπιεζόμενους λαούς όλου του κόσμου.

   Αυτό σημαίνει, ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή των αποικιακών επαναστάσεων, που γίνονται στις καταπιεζόμενες χώρες  του κόσμου σε συμμαχία με το προλεταριάτο, με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

   Παλιότερα «συνήθιζαν» να νομίζουν, ότι ο κόσμος είναι από ανέκαθεν χωρισμένος σε κατώτερες κι ανώτερες φυλές, σε μαύρους και λευκούς, απ’ τους οποίους οι πρώτοι είναι ανίκανοι για πολιτισμό και είναι καταδικασμένοι νάναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ οι δεύτεροι είναι οι μόνοι φορείς του πολιτισμού, προορισμένοι να εκμεταλλεύονται τους πρώτους. Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει διαλυθεί και απορριφθεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, δείχνοντας στην πράξη ότι οι απελευθερωμένοι μη ευρωπαϊκοί λαοί, που τραβήχτηκαν στο κανάλι της σοβιετικής ανάπτυξης, δεν είναι λιγότερο ικανοί απ’ τους ευρωπαϊκούς λαούς, να αναπτύξουν μια πραγματικά προοδευτική κουλτούρα κι έναν πραγματικά προοδευτικό πολιτισμό.

   Παλιότερα «συνήθιζαν» να νομίζουν, ότι η μόνη μέθοδος για την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων λαών είναι η μέθοδος του αστικού εθνικισμού, η μέθοδος της απόσπασης του ενός έθνους από το άλλο, η μέθοδος της διαίρεσής τους, η μέθοδος της ενίσχυσης της εθνικής έχθρας ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες των διαφόρων εθνών. Τώρα ο θρύλος αυτός πρέπει να θεωρείται ότι έχει αντικρουστεί. Ένα απ’ τα πιο σπουδαία αποτελέσματα της Οχτωβριανής Επανάστασης είναι το γεγονός, ότι έδωσε θανάσιμο χτύπημα σ’ αυτόν το θρύλο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της προλεταριακής, της διεθνιστικής μεθόδου της απελευθέρωσης των καταπιεζόμενων λαών, σαν τη μοναδικά σωστή μέθοδο, αφού έδειξε στην πράξη τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα της αδελφικής συμμαχίας των εργατών και των αγροτών των πιο διαφορετικών λαών πάνω στις αρχές της ελεύθερης συγκατάθεσης και του διεθνισμού. Η ύπαρξη της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, που είναι το πρότυπο της μελλοντικής συνένωσης των εργαζόμενων όλων των χωρών σε μια ενιαία παγκόσμια οικονομία, δε μπορεί παρά να χρησιμεύει σαν άμεση απόδειξη γι’ αυτό.

   Είναι περιττό να πω, ότι αυτά κι’ άλλα παρόμοια αποτελέσματα της οχτωβριανής Επανάστασης δε μπορούσαν και δε μπορούν να μην έχουν σοβαρή επίδραση πάνω στο επαναστατικό κίνημα των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών. Αυτό το δείχνουν με τον πιο αναμφισβήτητο τρόπο τέτοια γεγονότα, όπως είναι η ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος των καταπιεζόμενων λαών στην Κίνα, στην Ινδονησία, στις Ινδίες, κλπ., και το μεγάλωμα της συμπάθειας των λαών αυτών προς την ΕΣΣΔ.

   Πέρασε πια η εποχή της ξένοιαστης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των αποικιακών και των εξαρτημένων χωρών.

   Άρχισε η εποχή των απελευθερωτικών επαναστάσεων στις αποικίες και στις εξαρτημένες χώρες, η εποχή της αφύπνισης του προλεταριάτου των χωρών αυτών, η εποχή της ηγεμονίας του στην επανάσταση.


Συνεχίζεται


Ιράκ
Ο ηρωικός λαός πολεμά μέρα-νύχτα τους αμερικανο-άγγλους καταχτητές

Ο ανυπότακτος ηρωικός λαός του Ιράκ πολεμάει μέρα-νύχτα μ’ όλα τα μέσα τους αμερικανο-άγγλους καταχτητές και τους ντόπιους δοσίλογους.

Αυτές τις μέρες οι πολεμικές συγκρούσεις συνεχίζονται σε πολλά μέρη της χώρας μα εκείνο που συγκεντρώνει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης είναι η ηρωικά μαχόμενη Φαλούτζα που πολιορκείται συνεχώς απ’ τους κατακτητές και βάλλεται από παντού μ’ όλα τα είδη των όπλων που προκαλούν τις μεγαλύτερες δυνατές καταστροφές.

Σύσσωμος ο λαός, αντάρτες και άοπλοι, της ηρωικής και μαρτυρικής αυτής πόλης αμύνεται και μάχεται ασταμάτητα, προκαλώντας στους κατακτητές σοβαρές απώλειες. Ήδη σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου οι επιδρομείς έχουν χάσει πάνω από 60 στρατιώτες και οι τραυματίες ξεπερνούν ως τώρα τους 250.

Η πόλη της Φαλούτζα με τον αγώνα της έχει ανυψωθεί αυτές τις μέρες σε πόλη-σύμβολο της αντίστασης κατά των κατακτητών. Γι’ αυτό οι αμερικανο-άγγλοι ιμπεριαλιστές καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να την καταλάβουν, βομβαρδίζοντας με αεροπλάνα και τάνκς απ’ όλες τις πλευρές το σύνολο της πόλης, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές και ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά διάφορα σημεία της πόλης-φρούριο.

Η βαρβαρότητα και το δολοφονικό όργιο του κατακτητικού στρατού δεν γνωρίζει όρια, χτυπώντας αδιάκριτα άοπλους, γέρους, γυναίκες και παιδιά και δολοφονώντας εν ψυχρώ μπροστά στα μάτια του φωτογραφικού φακού βαριά τραυματισμένους αγωνιστές της λευτεριάς.

Ο λαός της Φαλούτζα δεν είναι διατεθειμένος να παραδώσει την πόλη του στα κατακτητικά στρατεύματα, γι’ αυτό αγωνίζεται ηρωικά και πληρώνει βαρύτατο φόρο αίματος σε νεκρούς που ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες και σε χιλιάδες τραυματίες.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ) - Κόρακας («Κ»ΚΕ) - Τζουμάκας (ΠΑΣΟΚ): θλιβεροί κομπάρσοι του Κ. Καραμανλή, αρχηγού του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Άμεση απειλή των δημοκρατικών ελευθεριών η εμπλοκή του στρατού στην «εσωτερική ασφάλεια» κατά του εχθρού-λαού

Ο «Ριζοσπάστης» υπερασπίζει και διαφημίζει τις αντιδραστικές σκοταδιστικές απόψεις του χουντο-Χριστόδουλου

Ιωσήφ Στάλιν: Ο διεθνιστικός χαρακτήρας της Οχτωβριανής Επανάστασης

Ιράκ: Ο ηρωικός λαός πολεμά μέρα-νύχτα τους αμερικανο-άγγλους καταχτητές

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55