Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 195 1-15/12/2004Αρ. Φύλ. 195 1-15 Δεκέμβρη 2004
Τα «Βατερλό» της εξωτερικής πολιτικής της αντιδραστικής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας
Πρωταθλητής «καρπαζοεισπράκτορας» ο Κ. Καραμανλής

   Ο «μέγας εθνάρχης» του τόπου και του «ανήκομεν εις την Δύσιν», ιδρυτής του μοναρχοφασισιτκού κόμματος των τρικύκλων και των σιδηρολοστών (ΕΡΕ-ΝΔ) – δολοφονίες Λαμπράκη-Τεμπονέρα –  άφησε «κληρονομιά» στον πολύπαθο ελληνικό λαό τον ανιψιό του και έτσι ο λαός μας έχει τώρα τη «μεγάλη και σπάνια» τύχη να εναποθέσει το παρόν και το μέλλον του σε «καλά χέρια» στα ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής – τόσο «καλά χέρια» που πάντα υπηρέτησαν και υπηρετούν με θαυμαστό ζήλο τα συμφέροντα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών και διακρίθηκαν για την άφθαστη εθελοδουλία και ξενοδουλεία τους.

   Αν ο ανιψιός του «μεγάλου εθνάρχη» επέλεξε πριν λίγο να αυτοπροσδιοριστεί ως πρωθυπουργός των «νταβατζήδων», ταυτόχρονα όμως τα απανωτά «Βατερλό» στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής του χάρισαν επάξια τον τίτλο του «καρπαζοεισπράκτορα», και μάλιστα τον ανέδειξαν σε υπαριθμόν  1 πρωθυπουργό μ’ αυτόν τον τίτλο στην ιστορία της χώρας σε τρία ως τώρα ζητήματα: Κυπριακό – ελληνο-τουρκικές σχέσεις – ονομασία ΠΓΔ Μακεδονίας.

   1. Κυπριακό. Το πρώτο μεγάλο στην αλυσίδα των «Βατερλό» της εξωτερικής πολιτικής της ΝΔ υπήρξε το Κυπριακό. Η συμμετοχή της ελληνικής αντιπροσωπείας με επικεφαλής τον πρωθυπουργό στις συνομιλίες για το Κυπριακό στο Buergerstock της Ελβετίας και τα αποτελέσματά τους υπήρξαν καταφανώς αρνητικά και καταστροφικά σε διπλωματικό επίπεδο, επειδή οδήγησαν σε πλήρη και μια πρωτοφανούς μεγέθους χρεοκοπία της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης, πράγμα που αποτυπώθηκε με τον πλέον εκφραστικό τρόπο και στις τότε, μετά το πέρας των συνομιλιών, τηλεοπτικές εικόνες: με την θριαμβολογία και τους πανηγυρισμούς της τούρκικης διπλωματίας από τη  μια και απ’ την άλλη την πρωτοφανή στα διπλωματικά χρονικά αμηχανία και την άθλια αξιολύπητη εικόνα μιας αποχαυνωμένης ελληνικής αντιπροσωπείας με επικεφαλής τους Καραμανλή-Μολυβιάτη.

   Εκεί στο μακρινό χιονισμένο Buergerstock «πάγωσαν» και θάφτηκαν οριστικά και οι «μεγάλες» πολυδιαφημισμένες διπλωματικές «ικανότητες» του υπουργού Εξωτερικών Π. Μολυβιάτη, ικανότητες που φαίνεται να εξαντλούνται, όπως αποδείχτηκε, μόνο στην «επιτυχία» παρεμπόδισης και ματαίωσης της επίσκεψης των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων στα σπίτια τους και μάλιστα μετά από μισό και πλέον αιώνα και σε βαθιά γεράματα το καλοκαίρι του 2003 όταν ο αντιδραστικός εθνικιστής Π. Μολυβιάτης πρωτοστάτησε στην έξαλλη αντικομμουνιστική μοναρχοφασιστική εκστρατεία και την πρωτοφανή εθνικιστική υστερία των βουλευτών της ΝΔ, συνοδευόμενης ταυτόχρονα με δυο επερωτήσεις στη Βουλή για το ίδιο θέμα.

   Για πρώτη φορά η τουρκική διπλωματία πανηγυρίζει, αφού πέτυχε διπλωματικά, από κατηγορούμενη που ήταν εξαιτίας της 30χρονης στρατιωτικής κατοχής της Κύπρου, το διαμελισμό του νησιού και τη διατήρηση των στρατευμάτων της σ’ αυτό, να πάρει το «πάνω χέρι» και σε διπλωματικό επίπεδο στο ζήτημα του Κυπριακού και να «σπάσει» τώρα, για πρώτη φορά, τον ασφυκτικό κλοιό της διπλωματικής απομόνωσης σε διεθνές επίπεδο και αυτό παρά το γεγονός της de facto διχοτόμησης της Κύπρου και τη διατήρηση των κατοχικών στρατευμάτων στο νησί.

   Το πρώτο αυτό «Βατερλό» στην περίπτωση του Κυπριακού της εξωτερικής πολιτικής στην αρχή της θητείας της κατέδειξε ότι η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, πέρα απ’ την εθελοδουλία και την ξενόδουλη στάση της και παρά τις όποιες έξαλλες εθνικιστικές «κορώνες» ηγετικών στελεχών αυτού του κόμματος, διακρίνεται επιπλέον και για κλασική ανικανότητα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ο πρωθυπουργός αναδείχτηκε σε υπάκουο και πρώτης γραμμής καρπαζοεισπράκτορα των αμερικανών-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών αλλά και της τουρκικής σοβινιστικής αντίδρασης.   

   2. Ελληνο-τουρκικές σχέσεις. Το δεύτερο μεγάλο «Βατερλό» της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης σημειώνεται στο πρόβλημα των ελληνο-τουρκικών σχέσεων.

   Και σ’ αυτό η κυβέρνηση Καραμανλή, πέρα απ’ το ότι αποτελεί πειθήνιο όργανο των αμερικανών ιμπεριαλιστών (αλλά και των ευρωπαίων), επέδειξε «θαυμαστή» ενδοτικότητα και επιπλέον απέδειξε την πλήρη ανικανότητά της, κι’ αυτό παρά την εξαιρετικά ευνοϊκά διαμορφωμένη κατάσταση εξαιτίας, ανάμεσα στ’ άλλα, της δυσμενούς για την Τουρκία συγκυρίας (κατοχή της Κύπρου και επιδίωξη εξασφάλισης ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων).

   Κορυφαίο χαρακτηριστικό της όλης κατάστασης στις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών είναι το ότι ακόμα και στις μέρες της επίσκεψης Ερτογάν στη χώρα μας, οι τούρκοι φασίστες στρατηγοί συνέχιζαν να παραβιάζουν επανειλημμένα και κατά προκλητικό τρόπο με μαχητικά αεροσκάφη τον ελληνικό εναέριο χώρο και με τα πολεμικά τους πλοία το θαλάσσιο χώρο.

   Η «μεγάλη επιτυχία» της κυβέρνησης σ’ αυτόν τον τομέα είναι η κουμπαριά Καραμανλή-Ερτογάν.

   Πέρα απ’ τις όποιες έξαλλες, καταδικαστέες βέβαια, εθνικιστικές κραυγές της ελληνικής αντίδρασης – που πρέπει να καταπολεμούνται σταθερά, αποφασιστικά και σε μόνιμη βάση – είναι γεγονός ότι δεν είναι μόνο το θέμα της υφαλοκρηπίδας που εκκρεμεί και επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις των δυο χωρών, αλλά είναι ότι η αντιδραστική αστική τάξη της Τουρκίας πρώτο, παραβιάζει μόνιμα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας (εναέριο και θαλάσσιο χώρο), δεύτερο, έχει εδαφικές διεκδικήσεις και αμφισβητεί τα σημερινά της σύνορα, τρίτο, αμφισβητεί το νόμιμο, διασφαλισμένο απ’ το διεθνές δίκαιο, δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων σε 12 μίλια, αντίδραση που οδηγεί στην αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

   Ας υπενθυμίσουμε με την ευκαιρία και τη διαβόητη δήλωση Σπηλιωτόπουλου σε τουρκική εφημερίδα: «μπορούμε να κάνουμε πολλά, μπορούμε να περιορίσουμε τον εναέριο χώρο μας στα 6 ν.μ.»!!!

   Παρά τις όποιες κυβερνητικές φλυαρίες τα ζητήματα αυτά είναι υπαρκτά, παραμένουν σε εκκρεμότητα και τείνουν σε «νομιμοποίησή» τους απ’ την πλευρά της Τουρκίας, ενώ ταυτόχρονα η ίδια προωθεί σταθερά και με επιτυχία την επιδίωξη εξασφάλισης ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, πράγμα που αναμένεται να επιτύχει σε λίγες μέρες (17 Δεκέμβρη) ως «μακρύ χέρι» των ΗΠΑ σ’ αυτή.

   Έτσι ο «στρουμπουλός» πρωθυπουργός συνηθισμένος ήδη απ’ τα χαστούκια των ΗΠΑ-ΕΕ-Τουρκίας στο Buergerstock της Ελβετίας για το Κυπριακό και εξοικειωμένος πλέον στο ρόλο του καρπαζοεισπράκτορα καλοδέχεται τώρα «σεμνά και ταπεινά» εκείνα της Τουρκίας με πρωτοφανή άνεση και ευχαρίστηση υπάκουου «καλού μικρού παιδιού» και μάλιστα αυτή τη στιγμή που η επιθετικότητα της Τουρκίας συνεχώς μεγαλώνει και γίνεται περισσότερο προκλητική.

   3. Αναγνώριση της ΠΓΔΜ απ’ τις ΗΠΑ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το τρίτο μεγάλο «Βατερλό» της κυβέρνησης Καραμανλή είναι το γερό ηχηρότατο χαστούκι που δέχτηκε «αιφνιδιαστικά και απροειδοποίητα» με την αναγνώριση απ’ τα αφεντικά του, τις ΗΠΑ, της ΠΓΔ Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», μ’ αποτέλεσμα να «αστράψουν τα μάτια» του και να εξαφανιστεί για ένα ολόκληρο 24ωρο για να μπορέσει να συνέλθει και τρεκλίζοντας να ψελλίσει τραυλίζοντας κάτι για «άστοχη» και «ατυχή» ενέργεια των ΗΠΑ.

   Ο εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού Μπους προχώρησε, αμέσως μετά την επανεκλογή του, στην αναγνώριση της ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα στα πλαίσια του οξύτατου ανταγωνισμού των ΗΠΑ με την ΕΕ και για την παραπέρα προώθηση των σχεδίων τους στα Βαλκάνια, περιοχή που απ’ τη μια συνδέεται με Ουκρανία-Καύκασο και απ’ την άλλη με Μεσόγειο-Μέση Ανατολή που ενδιαφέρουν ζωτικά τα αμερικάνικα συμφέροντα. Η επιθετική πολιτική των ΗΠΑ εμπεριέχει μόνιμα το επικίνδυνο, πέρα απ’ εκείνο των άμεσων στρατιωτικών επεμβάσεων, στοιχείο της αποσταθεροποίησης ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων μ’ άμεσες αρνητικές προφανώς συνέπειες για όλες τις γειτονικές χώρες, μαζί και της Ελλάδας.

   Οι Κασσάνδρες του αντιδραστικού εθνικισμού-σοβινισμού, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης Καραμανλή, μετά την αναγνώριση μούδιασαν και τάχασαν, χωρίς να τολμήσουν να προχωρήσουν σε ανεκδιήγητα αντιδραστικά εθνικιστικά συλλαλητήρια ανάλογα εκείνων του ΄91-92 (14 Φλεβάρη) με κύριο σύνθημα «Φωτιά-φωτιά στα σκοπιανά σκυλιά»!!! Οι παλαίμαχοι «μακεδονομάχοι» και η κυβέρνηση κατάπιαν τη γλώσσα τους και ένα μεγάλο τμήμα παρουσιάζεται τώρα «ενδοτικότερο» και δέχεται στο όνομα της γειτονικής χώρας να περιέχεται η λέξη «Μακεδονία» παρόλο που οι διάφοροι Ψωμιάδηδες (ΝΔ) και Παπαγεωργόπουλοι (ΝΔ), Νομάρχες και Δήμαρχοι της Μακεδονίας, «οδύρονται» ωρυόμενοι: «ως Ελλάδα, δεν θα δεχτούμε στον αιώνα τον άπαντα την ονομασία της FYROM με το όνομα Μακεδονία»!!!

   Απ’ το «προσκλητήριο των καιρών» δεν μπορούσε να λείψει ο «μέγας Μακεδονομάχος στρατηλάτης» Α. Σαμαράς – άμεσα υπεύθυνος για τη δημιουργία της ΠΓΔΜ με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας – ο οποίος ανάμεσα στ’ άλλα δήλωσε: «πριν από 13 χρόνια, όταν ξέσπασε το ζήτημα των Σκοπίων ήμουν υπουργός Εξωτερικών. Τότε όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας υποστήριζε ότι δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε τα Σκόπια ως Μακεδονία. Ύστερα, βρέθηκα να το υπερασπίζομαι σχεδόν μόνος μου, και να κατηγορούμαι γι’ αυτό»!!! Οι Παπαθεμελής, Άνθιμος, Χριστόδουλος, κλπ. ετοιμάζουν ήδη εκστρατευτικά σώματα να «καταλάβουν» τη γειτονική χώρα!!!

   Μετά από όλα αυτά ακολουθεί η ψυχρολουσία της επιστολής Μπους, η οποία αποκαλύπτει-ξεσκεπάζει το ρόλο του Κ. Καραμανλή στην υπηρεσία των ΗΠΑ, αφού σ’ αυτή αναφέρεται ότι το θέμα είχε συζητηθεί μεταξύ των Μπους-Καραμανλή τον περασμένο Μάη. Στην επιστολή του ο Μπους ανάμεσα στ’ άλλα γράφει: «Αντιλαμβάνομαι ότι η απόφασή μας να αναγνωρίσουμε την Μακεδονία με το συνταγματικό της όνομα δημιούργησε σημαντική αντιπαράθεση στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των φιλικών συνομιλιών στο Λευκό Οίκο, τον περασμένο Μάιο, εξετάσαμε αυτό το δύσκολο θέμα, το οποίο και οι δυο ευχόμαστε να μπορούσε να είχε λυθεί πριν από πολύ καιρό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να δράσουν γρήγορα και αποτελεσματικά, λόγω της ταχύτητας των εξελίξεων και τη σημασία των όσων διακυβεύονταν στο δημοψήφισμα της 7ης Νοεμβρίου στη Μακεδονία» («Ελευθεροτυπία» 19.11.2004, σελ. 3).  

   Τώρα η εξωτερική πολιτική έχει ανατεθεί από την κυβέρνηση στο χουντο-Χριστόδουλο που απηύθυνε ήδη επιστολή στους 25 ηγέτες της ΕΕ για το θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας, για το οποίο πριν ένα μήνα το φεουδοαστικό ιερατείο δήλωνε: «η πάγια θέση της Εκκλησίας είναι ότι αυτό το κράτος θα πρέπει να λάβει μια ονομασία που να μην περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία», διότι η Μακεδονία ανήκει στην Ελλάδα και μόνο. Αυτή είναι η άποψη στην οποία η Εκκλησία επιμένει. Η Εκκλησία αγωνιά για τις εξελίξεις» («Ελευθεροτυπία» 5.11.2004, σελ. 6).

 


Ευρωστρατός -ιμπεριαλιστικός στρατός επέμβασης σε άλλες χώρες

Η συνάντηση των υπουργών Άμυνας των χωρών-μελών της ΕΕ στις 22 Νοέμβρη αποτελεί σταθμό και ιστορική ημερομηνία για την Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή σ’ αυτή αποφασίστηκε η πρακτική πλέον συγκρότηση του «ευρωστρατού», δηλ. η συγκρότηση 13 χερσαίων μονάδων ταχείας επέμβασης, 1.500 ανδρών η κάθε μια, έτοιμες να επεμβαίνουν σ’ οποιοδήποτε μέρος το απαιτούν τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και μάλιστα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα των 5-15 ημερών.

Έτσι η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαθέτει το δικό της πλέον, ανεξάρτητο από το ΝΑΤΟ, στρατό, θα έχει τον ένοπλο βραχίονά της.

Ο Ολλανδός υπουργός Άμυνας Χένγκ Καμπ, προεδρεύων του Συμβουλίου των υπουργών Άμυνας, δήλωσε ότι η ΕΕ το 2005 θα διαθέτει την πρώτη μόνιμη μαχητική στρατιωτική μονάδα έτοιμη να επεμβαίνει όπου χρειαστεί κατά την κρίση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ή όπως λένε σε «περιοχές κρίσεων».

Στις αρχές του νέου χρόνου οι χώρες που θα συγκροτήσουν τις πρώτες μάχιμες στρατιωτικές μονάδες θα είναι η Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία και Ισπανία. Όμως όλα τα κράτη μέλη θα συμμετέχουν οπωσδήποτε σε μια ή σε περισσότερες «μονάδες ταχείας αντίδρασης». Η πρώτη μονάδα θα είναι έτοιμη, όπως προαναφέρθηκε, το 2005 και οι υπόλοιπες θα συγκροτηθούν ως το 2007.

Ο Χαβιέ Σολάνα, εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της ΕΕ, δήλωσε μετά το πέρας των εργασιών του Συμβουλίου των υπουργών Άμυνας των χωρών-μελών της ΕΕ: «Φαίνεται ότι θα έχουμε τη δυνατότητα που χρειαζόμαστε. Πρέπει, όμως, να βρεθούν διάφορες διευθετήσεις που σχετίζονται με τις λήψεις αποφάσεων. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το βασικό χαρακτηριστικό των μονάδων, που είναι η ταχεία ανάπτυξη και η επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα» («Ελευθεροτυπία» 23.11.2004, σελ.13).

Η ελληνική κυβέρνηση δια του υπουργού Άμυνας Σπ. Σπηλιωτόπουλου έσπευσε, όπως ήταν αναμενόμενο, απ’ τις πρώτες χώρες να προσφέρει «1 λόχο πεζοναυτών, 1 αρματαγωγό και το Κέντρο συντονισμού θαλάσσιων μεταφορών» («Ελευθεροτυπία» 23.11.2004, σελ. 13).

Ο υπουργός Άμυνας δήλωσε σχετικά: «Η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να βρίσκεται από την πρώτη στιγμή στο επίκεντρο των εξελίξεων... Στοχεύουμε σε μια αποτελεσματική Ευρώπη, πιο ασφαλή και με διεθνή ειρηνοποιό ρόλο σ’ ένα πολυπολικό κόσμο, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και εντός της διεθνούς νομιμότητας».

 Τα περί «ειρηνοποιού ρόλου», κλπ. της ΕΕ είναι μυθεύματα του Σπηλιωτόπουλου και της αντιδραστικής κυβέρνησης στην οποία ανήκει, με τα οποία προσπαθούν να αποκρύψουν από τον ελληνικό λαό τη φιλοπόλεμη πολιτική της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον επιθετικό ρόλο του «ευρωστρατού». Στον πρόσφατο εγκληματικό πόλεμο κατά των λαών της Γιουγκοσλαβίας φάνηκε καθαρά το πραγματικό πρόσωπο των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών: εκείνο του αδίστακτου ιμπεριαλιστή που επεμβαίνει σ’ άλλες χώρες, τις διαλύσει και δολοφονεί εν ψυχρώ τους λαούς τους και που σήμερα διατηρεί στρατεύματα στο Κόσσοβο και την ΠΓΔ Μακεδονίας.


Φασιστικές φιέστες των μοναρχοφασιστών «ΕΔΕΣ - Ναπολέων Ζέρβας» - Νέας Δημοκρατίας

Στο χωριό Κούκος της Πιερίας οργανώθηκε, όπως και κάθε χρόνο, από τον «ΕΔΕΣ-Ναπολέων Ζέρβας» και στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ η γνωστή φασιστική φιέστα.

Σ’ αυτή πήραν μέρος πολλά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, χουντοβασιλικοί, απόστρατοι αξιωματικοί στρατού και αστυνομίας και διάφορες κατοχικές δεξιές φασιστικές Οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους ναζιφασίστες γερμανούς κατακτητές.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης οι ομιλητές με το γνωστό αντικομμουνιστικό φασιστικό μένος επιτέθηκαν στον ΕΛΑΣ και το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ), χαρακτηρίζοντας τους αντάρτες τους «κομμουνιστοσυμμορίτες», φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να ισχυριστούν προκλητικά ότι ο ΕΛΑΣ «συνεργάστηκε» με τους κατακτητές!!!

Στο λαό μας όμως είναι γνωστό, ότι αυτοί που συνεργάστηκαν με τους ιταλο-γερμανο-βουλγάρους κατακτητές ήταν οι διάφορες δοσίλογες Οργανώσεις της δεξιάς και ο ΕΔΕΣ του Ζέρβα, όπως ήδη έχει αποκαλυφθεί εδώ και δεκαετίες, πέρα απ’ τις συγκεκριμένες καταγγελίες σ’ εκείνα τα χρόνια και τις αποκαλύψεις των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και απ’ την μεταπολεμική έρευνα των γερμανικών αρχείων από τους Π. Ενεπεκίδη, Α. Κέδρο, Β. Μαθιόπουλο, κλπ.

Οι παραπάνω προσκείμενες στο αντιδραστικό κόμμα της ΝΔ Οργανώσεις και διάφορα ηγετικά της στελέχη δε μπορούν, παρά τις εκκλήσεις Καραμανλή για «χαμηλούς και ήπιους» τόνους, να συγκρατηθούν και επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία το αντικομμουνιστικό φασιστικό μένος τους, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό πρόσωπο του κόμματός τους: το αποκρουστικό μοναρχοφασιστικό πρόσωπο.

Η στάση τους αυτή καθιστά τραγελαφικές και τις προσπάθειες της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας των Φλωράκη-Παπαρήγα να παρουσιάσει αυτό το κόμμα σαν «κόμμα δημοκρατικό» και ταυτόχρονα ξεσκεπάζει τον προδοτικό της ρόλο – μιας κλίκας που έχει εκφυλιστεί, πέρα από μόνιμο στήριγμα της εξουσίας του κεφαλαίου, και σε χαζοχαρούμενη αντιδραστική υπηρέτρια του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.


Αλκιβιάδης Γκόγκος

Στις 23 Φεβρουαρίου 2004 στο Νοσοκομείο Λαμίας απεβίωσε ο Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ Γκόγκος Αλκιβιάδης σε ηλικία 76 ετών, ύστερα από μακροχρόνια ταλαιπωρία από πολλαπλά εγκεφαλικά.

Ο Γκόγκος Αλκιβιάδης γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 1927 από αγροτική οικογένεια. Ο πατέρας του Βαγγέλης Γκόγκος ασχολούνταν με το επάγγελμα του μαραγκού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 υπηρετούσε τη θητεία του στο στρατό, εκεί συνδέθηκε με το επαναστατικό κίνημα. Το 1932 έγινε μέλος του ΚΚΕ.

Ο Αλκιβιάδης τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο του χωριού του. Στα χρόνια της κατοχής οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ του χωριού του και αργότερα στο εφεδρικό ΕΛΑΣ, ακολουθώντας έτσι τον επαναστατικό δρόμο του πατέρα του.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας η οικογένειά του ήταν στόχος του αντιπάλου. Το καλοκαίρι του 1946 μια μέρα, Κυριακή, βγήκε στην πλατεία του χωριού του, εκεί τον περίμεναν δυο χωροφύλακες. Τον οδήγησαν σ’ ένα σπίτι στην άκρη του χωριού, στο υπόγειο όπου και τον ξυλοκόπησαν με βούρδουλα και ρόπαλα κρανιάς. Του ζήτησαν όπλα και αφού δεν πήραν απάντηση του έριξαν νερό στο σώμα του και τον άφησαν. Όταν πήγε στο σπίτι η μάνα του δεν τον αναγνώρισε, ήταν παραμορφωμένος από τα ρόπαλα. Αμέσως οι γονείς του τον έβαλαν σε προβιά. Για το σπασμένο χέρι του τον πήγαν στα Γρεβενά σε γιατρό.

Το Φθινόπωρο του 1946 κατατάχτηκε στο ΔΣΕ, στο Αρχηγείο Βόϊο Γράμμο με αρχηγό τον Χείμαρο Β. (Γκανάτσο).

Το 1947 ολόκληρη η οικογένειά του βρέθηκαν πρόσφυγες στη ΛΔ της Αλβανίας. Οι δυο αδελφές του Ειρήνη και Ελένη κατατάχτηκαν στο ΔΣΕ. Η Ειρήνη σκοτώθηκε το 1949. Το σπίτι του το κάψανε το 1947.

Στο Γράμμο ο Αλκιβιάδης τελείωσε τη Β’ σειρά Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ. Μετά τη σχολή πήγε στη Μουργκάνα,στην 8η μεραρχία. Πήρε αποστολή με ανεξάρτητο τμήμα και πέρασε στα μετόπισθεν του αντιπάλου στην περιοχή Πωγωνιού της Ηπείρου. Με τη διλοχία του Λευτέρη Θωμά η αποστολή του ήταν συγκεκριμένη: ενέδρες, ναρκοθετήσεις, ειδικές αποστολές. Με τις επιχειρήσεις του Γράμμου1948-1949 ανέπτυξε δράση  με το τμήμα του στα Ιωάννινα και Κόνιτσα. Γνωστές ήταν και οι ενέδρες στη γέφυρα του Μπουραζάνι. Κάψιμο φάλαγγες, αυτοκίνητα με πολεμικό υλικό και τρόφιμα που πήγαιναν για το Γράμμο.

Τραυματίστηκε δυο φορές. Το Μάρτη του 1949 στο Καλπάκι υπέστη σοβαρό τραύμα με θραύσμα στον πνεύμονα, που τον συνόδευε σ’ όλη τη ζωή του.

Με διάταγμα της ΠΔΚ ονομάστηκε Λοχαγός του ΔΣΕ. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της ΠΔΚ τον Οκτώβριο του 1949.

Μετά το τέλος του εμφυλίου βρέθηκε πολιτικός πρόσφυγας στη μακρινή Τασκένδη. Εκεί τελείωσε τη Στρατιωτική Σχολή του Σοβιετικού Στρατού. Μετά εργάστηκε σε πλεκτοβιομηχανία, τεχνικός στα μηχανήματα της επιχείρησης.

Παντρεύτηκε με την αγαπημένη του Κατερίνα Χαλβατζή και απέκτησαν δυο γιους, τον Βαγγέλη και τον Στέφανο. Το 1961 μετά την πρόσκληση των γονιών του πήγε με την οικογένειά του στην Τσεχοσλοβακία. Εκεί εργάστηκε παλικαρίσια όπως πάντα.

Ήταν πάντα αγωνιστής, επαναστάτης. Έμεινε πάντα πιστός στα οράματα του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού για το καλό της ανθρωπότητας.

Ο Αλκιβιάδης ήταν μέλος του ΚΚΕ. Μετά τα γεγονότα στην Τασκένδη το 1956, μαζί με χιλιάδες μέλη του ΚΚΕ διαγράφτηκε από το Κόμμα για την αντίθεσή του με τη χρουστσοφική πολιτική του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Ώσπου του επέτρεπε η υγεία του πάντα έβαζε ένα ερώτημα, αν ο Νίκος Ζαχαριάδης συμφωνούσε με το 20ο Συνέδριο. Θα τον καταδίωκαν; Θα τον εξόντωναν;  

Η κηδεία του έγινε στο χωριό Γλύφα Φθιώτιδας, ήταν η επιθυμία του. Εκεί στο εξοχικό του περνούσε τα τελευταία καλοκαίρια της ζωής του.

Τον ξεπροβόδισαν συγγενείς και φίλοι. Εκ μέρους της οικογένειάς του αποχαιρέτησε ο μεγαλύτερος γιος του Ευάγγελος με τα λόγια:

 «Πατέρα ήσουνα ένας πραγματικός αγωνιστής. Τα καλύτερά σου χρόνια τα έδωσες στον αγώνα για να ζήσουν όλοι οι έλληνες καλύτερα».

Και τελείωσε με ένα κομμάτι από το ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ των Αρχαίων Ελλήνων Εθνικών.

Βασικό ΤΥΠΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΗ ΠΑΤΡΙΑ ΚΗΔΕΥΣΕΩΣ:

Πατέρα υπόδειγμα.
Έλληνα εξ Ελλήνων,
σεβαστέ εκ σεβαστών,
γαλήνιο δρόμο να έχεις με γλυκό αρωγό τον ψυχοπομπό Ερμή
προς τα Πεδά των ευδαιμόνων Μακάρων,
προς τους φωτεινούς και γαλήνιους τόπους.
Όπου κατοικούν οι ευκλεεί και θειότατοι προγόνοι,
ένθρονος στην απεραντοσύνη του Κόσμου,  
δίκαιος εν μέσω των δικαίων,
φίλος θεών, συνείδηση ουράνια,
ελεύθερος από τα δεσμά της μορφής,
ελεύθερος από τα μεγέθη και το Χρόνο,
μακάριος, τέλειος, αγαθός.

                                                  Αιωνία η μνήμη σου

Στη μνήμη του η συντρόφισσα της ζωής και της πάλης Αικατερίνη προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 20 ευρώ

 

 


Απολογία του κατηγορούμενου κομμουνιστή Αλβανού Ακίνδυνου, ηγετικού στελέχους της Ο.Π.Λ.Α., στο έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης


Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την απολογία του κομμουνιστή Αλβανού Ακίνδυνου, ηγετικού στελέχους της Ο.Π.Λ.Α. Θεσσαλονίκης, στο έκτακτο Στρατοδικείο. Ο Αλβανός Ακίνδυνος καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 17 Οκτωβρίου 1947 στις 6.40 πίσω απ' τις φυλακές Επταπυργίου. Συνολικά καταδικάστηκαν τότε 52 από τους κατηγορούμενους σε θάνατο, από τους οποίους οι 47 εκτελέστηκαν πίσω από τις φυλακές Γεντί Κουλέ.

Η απολογία είναι παρμένη από το βιβλίο του Τ. Α. Κατσαρού: "Μια απόφαση, να μάχομαι μέχρι το τέλος. Στενή αυτοάμυνα Ο.Π.Λ.Α. 1946-47", Καβάλα 2003.

 

Πρόεδρος: «Κατηγορούμενε, γνωρίζεις την κατηγορία σου. Τι απολογείσαι;»

Κατηγορούμενος: «Είμαι από το χωριό Αγία Παρασκευή Μυτιλήνης. Το 1932 οργανώθηκα στο ΚΚΕ γιατί είναι κόμμα της εργατικής τάξης. Είμαι εργάτης και συλλογικά ανήκω σ’ αυτό. Από τότε που οργανώθηκα στο κόμμα, με την καθοδήγησή του, πάλεψα για την εξυπηρέτηση του εργαζόμενου λαού και για ζητήματα του χωριού, κυρίως για τους ακτήμονες. Σαν πρόεδρος του Συνεταιρισμού ακτημόνων, πάλεψα να πάρω τα τσιφλίκια, τα ανταλλάξιμα. Η δουλειά μου αυτή χαρακτηρίστηκε αναρχική και εκτοπίστηκα ένα χρόνο στη Σύκινο. Πάλεψα επίσης ενάντια στους φόρους και τους φοροεισπράκτορες που έρχονται και πανικοβάλουν τον κόσμο. Παλέψαμε για την αναστολή των ενταλμάτων, για να τα πληρώσουν οι αγρότες όταν θα έχουν συγκομιδή.

Η αναστολή πέτυχε, αλλά εγώ φυλακίστηκα επτά μήνες για αντίσταση κατά της αρχής. Οι δυο φυλακίσεις μου δεν προήλθαν από την προσπάθειά μου να ευνοήσω το άτομό μου, αλλά γιατί πάλευα για την καλυτέρευση της ζωής της τάξης που υπηρετεί το συμφέρον του λαού, γιατί έτσι θα βελτίωνα και το ατομικό μου συμφέρον.

Την 4η Αυγούστου περνώ όλα τα βασανιστήρια της Ασφάλειας και κλείνομαι στο κάτεργο της Ακροναυπλίας, στην Ελληνική Βαστίλη. Με έκλεισαν μέσα επ’ άριστον, έως ότου κάνω δήλωση. Κάθισα επτά χρόνια. Δεν αναγνώρισα την κυβέρνηση. Δεν αποκήρυξα τον κομμουνισμό, γιατί πίστευα και πιστεύω ότι μονάχα μ’ αυτόν θα ζήσει ο λαός την καλυτέρευση της ζωής που περιμένει. Μέσα στην Ακροναυπλία ήμασταν αρκετοί κομμουνιστές, περίπου χίλιοι. Όμως, απ’ όσους πέρασαν, μόνο εξακόσιοι επιβίωσαν. Οι άλλοι πέθαναν από φυματίωση και άλλες αρρώστιες.

Όταν μας χτύπησε ο Ιταλικός φασισμός, και εισέβαλαν στην πατρίδα μας, ζητήσαμε από την κυβέρνηση να μας βγάλει για να πολεμήσουμε. Κάναμε υπόμνημα όλοι οι φυλακισμένοι γι’ αυτό το σκοπό. Αντί γι’ αυτό, ενίσχυσαν τη φρουρά και μας φύλαγαν ακόμη πιο σίγουρα.

Στο μέτωπο πολέμησαν δυο αδέλφια μου. Ο ένας σκοτώθηκε.

Εδώ πρέπει να τονίσω και το ανοιχτό γράμμα του αρχηγού Νίκου Ζαχαριάδη, που καλούσε τον ελληνικό λαίο, τους κομμουνιστές και κάθε σπίτι, να γίνει φρούριο για να διώξουν τον εισβολέα. Και αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει τους κομμουνιστές. Αναγνωρίσαμε την κυβέρνηση, παρόλο που μας είχε μέσα. Θέλαμε να πολεμήσουμε για την πατρίδα. Αυτό το τονίζω, γιατί δείχνει τον πατριωτισμό των κομμουνιστών και για να δείξω ότι δεν ήμασταν όπως θέλουν να μας χαρακτηρίζουν.

Η φρουρά έρχεται σε επαφή με τους πρώτους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές που ήρθαν, με σκοπό να μας παραδίνει έναν-έναν. Μας φύλαγαν χωροφύλακες, παρά τους βομβαρδισμούς που γίνονταν στο λιμάνι. Οι βομβαρδισμοί ήταν συχνοί επειδή έφευγαν από κει τα Αγγλικά πλοία. Παρέδωσαν στους Γερμανούς δυο χιλιάδες κομμουνιστές στις φυλακές, στα ξερονήσια και στα στρατόπεδα και τον αρχηγό μας, Νίκο Ζαχαριάδη, από την Ασφάλεια. Όταν ήρθαν και άλλα στρατεύματα και οι Ιταλοί οχύρωσαν το μέρος, επειδή ήταν λιμάνι και για να μην κάνουν αποβίβαση οι Εγγλέζοι, διέλυσαν το στρατόπεδο κι εμάς, που ήμασταν μέσα στα οχυρά, μας έστειλαν όλους σε άλλα στρατόπεδα. Μάλιστα έβγαλαν άτομα από τα στρατόπεδα και τα τουφέκισαν, γιατί έγιναν σαμποτάζ από το ΕΑΜ σε ένα εργοστάσιο.

Εμένα μαζί με άλλους μας μετέφεραν στη «Σωτηρία», σε ένα ξεχωριστό μέρος που είχαν κάνει σαν φυλακή και μας φύλαγαν εκεί. Δε βγαίναμε καθόλου. Αυτή η δουλειά γίνεται το 1943. Κάθισα εκεί δυο μήνες και με τη βοήθεια του Εφεδρικού ΕΛΑΣ Αθηνών, δραπετεύσαμε και φύγαμε, καθείς για εκεί που τον καλούσε το καθήκον.

Εγώ μαζί με άλλους, τράβηξα για τη Μακεδονία και ανέβηκα στην ελεύθερη Ελλάδα. Οργάνωσα το νοσοκομείο ανταρτών στο χωριό Αβδέλλες και από κει πέρασα στη Βέροια, στο Γιδά, στη Νάουσα, κλπ.

Εδώ πρέπει να τονίσω πως σ’ αυτή την περίοδο, με την εισβολή των κατακτητών, παρουσιάζεται κατάσταση πανικού και ο λαός δεν ξέρει από ποιον να ζητήσει συμβολή, τι πρέπει να κάνει. Η κυβέρνηση με το βασιλιά και την ακολουθία της, τραβάνε για το Κάιρο. Άλλοι πλουτοκράτες κοιτάνε να γλιτώσουν. Άλλη μερίδα έχει μια παθητικότητα και δίνει μια απογοήτευση στο λαό. Άλλη μερίδα είναι φασιστική, όπως η 5η φάλαγγα που πρόδωσε και το στρατό».

Πρόεδρος: «Να περιοριστείς στις κατηγορίες σου. Αυτά δεν ενδιαφέρουν την υπόθεση».

Κατηγορούμενος: «Εννοώ τον Τσολάκογλου. Η κατάσταση εξελίσσεται έτσι, ώστε οι κομμουνιστές και τα άλλα μικρά κόμματα, που αποτελούνται από γνήσιους πατριώτες, να δίνουν θάρρος στο λαό, για την επίθεση και την απελευθέρωση του τόπου. Έχουμε ένα σωρό αγώνες να απαριθμήσουμε.

Εδώ, δυστυχώς, όταν ακούσουν ότι κάποιος είναι ΕΑΜίτης, φτάνει για να τον χαρακτηρίσουν δεν ξέρω κι εγώ πως. Και από τους συγκατηγορούμενούς μου, παρατήρησα ότι ντρέπονται και φοβούνται να το πουν. Το ΕΑΜ δεν ήταν κόμμα. Ήταν εθνικός συνασπισμός. Και συγκέντρωνε κόσμο από όλα τα στρώματα του λαού, από τον εργάτη, αγρότη, βιοτέχνη, επιστήμονα, μέχρι τον κληρικό. Και είδαμε στο Εθνικό Συμβούλιο πως αντιπροσωπευόταν.

Εκτός από το ΕΑΜ, υπήρχε και το μαχητικό μέρος του, ο ΕΛΑΣ. Εδώ κατηγορήθηκε ο ΕΛΑΣ ότι δεν πολέμησε, αλλά ότι έριξε μόνο μερικές πιστολιές. Αυτό είναι ντροπή για το κίνημα Εθνικής Αντίστασης της Ελλάδας, που φημίζεται στο εξωτερικό».

Πρόεδρος: «Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την κατηγορία σου;»

Κατηγορούμεμνος: «Παρέλειψα να απαντήσω στο μάρτυρα Σκουλαρίκη και να του πω ότι η κυβέρνηση, φεύγοντας από δω, είχε δώσει εντολή να κρύψουν τους φακέλους των κομμουνιστών. Όχι μόνο δεν έγινε αυτό, αλλά επιπλέον τους παρέδωσαν στους Γερμανούς και εδώ έχουν τη φωτογραφία μου στην Ασφάλεια. Το 1943 έρχομαι στη Μακεδονία. Ο κάμπος του Γιδά ήταν η μόνη περιφέρεια που είχε απ’ όλες τις παρατάξεις. Και όλα τα στρατεύματα των κατακτητών περνούσαν από κει, όταν έπρεπε να κινηθούν στα μετόπισθεν. Δεν είναι μικρό πράγμα ότι η περιφέρεια της Βέροιας βαστά όλη τη Μακεδονία. Και όπως τη βαστά, μπορεί να αντιμετωπίσει όποιον περάσει και όποιον θέλει να τραβήξει παραπέρα. Γι’ αυτό και η περιφέρεια είχε μεγάλη σημασία. Σ’ αυτήν πήγα κι εγώ. Θα σας πω τη δράση μου εκεί.

Στην Κρύα Βρύση ήταν ο Πούλος, ο οποίος εξορμούσε σ’ όλο τον κάμπο και λεηλατούσε τα πάντα. Ήταν και ο Μιχάλ-Αγάς που έκανε το ίδιο. Ήταν από την άλλη μεριά και ο Κισσά –Μπαζάκ, που έκανε την ίδια δουλειά, όπως η Π.Α.Ο, που διαλύθηκε.

Ειδικότερα για τους κομμουνιστές έχει μιλήσει ο ίδιος ο Τσόρτσιλ. Μίλησε για το ελληνικό μικρό, πατριωτικό κομμουνιστικό κόμμα. Φυσικά, τώρα το αρνούνται. Παρουσιάζουν τα πράγματα όποτε θέλουν έτσι και όποτε θέλουν αλλιώς. Όπως τον ΕΛΑΣ, ο οποίος πήρε συγχαρητήρια από το αρχηγείο της Μέσης Ανατολής και έδωσε ένα σωρό μάχες με τους Γερμανούς. Στο τέλος είπαν ότι έγινε κομματικός αγώνας. Μετά την απελευθέρωση δε θα πούμε για την Εθνική Κυβέρνηση».

Πρόεδρος: «Αυτά δε μας ενδιαφέρουν».

Κατηγορούμενος: «Ωστόσο πρέπει να ξέρετε ότι φαγώθηκαν όλα τα ψώνια στο Λίβανο και κατέβηκε η αντιπροσωπεία της ΠΕΑ που έκανε το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης και τα υπουργεία περιορίστηκαν σε επτά μόνο. Παρ’ όλα αυτά, εμείς, με τον πατριωτισμό μας, που δε θέλαμε να γίνει εμφύλιος πόλεμος, δεχτήκαμε με επτά υπουργεία να γίνει Εθνική Κυβέρνηση, για να περάσουμε ομαλά στην πολιτική ζωή, χωρίς αιματοχυσία. Είναι γνωστά τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Δεν ήμασταν εμείς που τα προκαλέσαμε».

Πρόεδρος: «Κάνεις απολογία δική σου ή του ΕΑΜ;»

Κατηγορούμενος: «Είπατε πολλές περικοκλάδες, γι’ αυτό απαντώ. Η κατηγορία προέρχεται ύστερα από μια κατάσταση που δημιουργήθηκε και θα πρέπει να την αναλύσω».

Πρόεδρος: «Δεν χρειάζεται ανάλυση. Τα είπε ο Παπαγεωργίου».

Κατηγορούμενος: «Ο Παπαγεωργίου τα είπε για τον εαυτό του. Εγώ δυο λόγια θα πω για το ζήτημα της μεταδεκεμβριανής κατάστασης.

Από τους ΕΛΑΣίτες και τους ΕΑΜίτες είχαμε μέχρι τις εκλογές 1.500 σκοτωμένους, από κρατικά και παρακρατικά όργανα, δέκα επτά χιλιάδες (17.000) φυλακισμένους και κάπου εκατό χιλιάδες σκόρπιους εδώ κι εκεί. Κι όλα αυτά ενώ η Βάρκιζα έλεγε ότι θα κατέβουμε σε πολιτικό αγώνα και ότι δεν έπρεπε να χτυπιόμαστε εδώ. Αυτό όμως δεν έγινε. Οι κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε άλλο, παρά να κατευθύνουν την κατάσταση πιο αποφασιστικά για να χτυπήσουν την αριστερά. Μέχρι τότε άφηναν τις συμμορίες να δρουν ανενόχλητες. Έγιναν νόθες εκλογές...».

Πρόεδρος: «Ψήφισε το 5% και απείχε το 95%. Τα ξέρουμε όλα αυτά».

Κατηγορούμενος: «Και από τότε άρχισαν να χρησιμοποιούν καινούργια μέσα και αναρχίες και έφτασαν μέχρι τα στρατοδικεία. Φυσικά υπήρχε και η τρομοκρατία. Τα κρατικά όργανα άρχισαν ξυλοδαρμούς, ακόμα και λυντζάρισμα. Εδώ στη Θεσσαλονίκη, όπως ανέφερε με όλη του την ειλικρίνεια κάποιος συγκατηγορούμενός μου από ένα χωριό, το Χαρμάνκιοϊ (Κορδελιό), κατέβαιναν οι τραμπούκοι και τους έκαναν πολλά. Δε ρώτησες, όμως κύριε πρόεδρε. Τι έκανε σ’ αυτούς η αρχή; Τους τιμώρησε; Από εδώ βγαίνει ότι έπρεπε ο λαός να αμυνθεί απ’ τα εγκληματικά μέτρα που έπαιρναν τα κρατικά και τα παρακρατικά όργανα. Εμείς, επειδή στη Βάρκιζα είχαμε υπογράψει να μην κατέβουμε σε ένοπλο αγώνα, απαγορεύσαμε σε όλους να πιάσουν όπλα. Σαν παράδειγμα σας αναφέρω τον Βελουχιώτη. Τον είχε αποκηρύξει το κόμμα γιατί δε δέχτηκε τη συμφωνία της Βάρκιζας.

Επομένως, ο λαός έπρεπε να υπερασπίσει τον εαυτό του με το μαζικό του όγκο. Έγινε ζήτημα να χτυπηθούν οπωσδήποτε οι τραμπούκοι με τα μέσα αυτά. Έπρεπε να αυτοαμυνθεί ο λαός.

Εδώ στη Θεσσαλονίκη δημιουργήθηκε η πλατειά ή Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα, που είχε δυο σκοπούς. Ο Ένας ήταν να διαφωτιστεί ο κόσμος για το πως να αμυνθεί και ο άλλος, να ορμήσουν με ξύλα και με πέτρες να χτυπήσουν τους τραμπούκους. Η οργάνωση δεν είχε στρατό. Κάθε σπίτι, κάθε συνοικία, κάθε τετράγωνο, θα έπρεπε να αμυνθεί. Και αυτή τη δουλειά την ανέλαβα εγώ.

Παρέλειψα ένα βασικό στοιχείο, πως μετά το Δεκέμβρη βρέθηκα εδώ.

Όπως ανέφερα, χιλιάδες αγωνιστές μπήκαν στις φυλακές. Έτσι κι εγώ κλείστηκα στη φυλακή σαν ηθικός αυτουργός δυο φόνων και σαν συνεργάτης των Γερμανών. Με την αποσυμφόρηση, τον Φεβρουάριο το 1946, βγήκα από τη φυλακή. Αλλά είχα αρχίσει να σκέφτομαι πριν ακόμη βγω, που έπρεπε να τραβήξω.

Όταν βγήκα, η δουλειά ήταν οργανωμένη. Ήθελαν να με δολοφονήσουν. Το αντιλήφθηκα και δε πήγα σπίτι μου. Κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη. Ήταν λάθος, όμως. Έρεπε να πάω στο βουνό.

Στη Θεσσαλονίκη, φυσικά, ήμουν ανοργάνωτος. Ήμουν ασύνδετος και δεν μπορούσα να προσφέρω τίποτα. Εδώ δεν ήξερα και πολλά πράγματα. Ούτε καν την ίδια την πόλη. Ευτυχώς, είχα κάνα δυο συγγενείς και μέσω αυτών, μπόρεσα να τακτοποιηθώ. Έμαθα που είναι τα γραφεία και κατέβηκα και συνάντησα ένα σωρό γνωστούς. Τους είπα ότι βγήκα από τη φυλακή και ότι σκεφτόμουν τι έπρεπε να κάνω.

Εδώ η οργάνωση δε δέχτηκε να με χρησιμοποιήσει και με άφησε να σκεφτώ αν θα ενεργήσω μόνος. Είχα όμως τη γυναίκα μου στη Βέροια και έπρεπε να την ασφαλίσω. Γι’ αυτό φρόντισα να την κατεβάσω στη Θεσσαλονίκη. Αλλά κι εδώ με έψαχναν για να με δολοφονήσουν.

Τον Μάιο με Ιούνιο του 1946 ανταμώνω με κάποιον που τον ακούω εδώ ως Αλέκο. Τον γνώρισα μέσω του Κικίτσα στη Βέροια και τον ήξερα με το παρατσούκλι «Χονδρό». Του λεω ότι βγήκα από τη φυλακή και ότι έπρεπε να σκεφτώ τι θα γίνει. Αυτός ήταν οργανωμένος στρατιωτικά, ΕΑΜικά, δεν ξέρω πως και μου ζήτησε τη διεύθυνση όπου έμεινα. Ήρθε και με συνάντησε.

Στη δεύτερη συνάντηση είναι που κάναμε ολόκληρη ανασκόπηση της κατάστασης, για το που τραβάμε και το που πρέπει να πάμε. Εγώ φυσικά, δεν ήθελα να φύγω και να κρυφτώ από φόβο. Στο λίγο διάστημα που ήμουνα στη Θεσσαλονίκη, είδα να σκίζονται εφημερίδες, να δέρνονται εφημεριδοπώλες, να σκοτώνονται τυπογράφοι, να δολοφονείται ο Ζεύγος. Δεν ήθελα να φύγω. Γι’ αυτό προτίμησα να μείνω στη Θεσσαλονίκη και να οργανώσω το λαό για να κρατήσει τις ελευθερίες του.

Αυτή η Λαϊκή Μαζική Αυτοάμυνα κράτησε μέχρι τότε που δημιουργήθηκαν οι επιτροπές ασφαλείας και τα στρατοδικεία. Δεν ήταν δυνατόν μ’ αυτά τα μέσα, να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, γιατί όπως είπαν οι συγκατηγορούμενοί μου, εκείνοι έρχονταν με τα όπλα και εμείς δεν μπορούσαμε να τους αντιμετωπίσουμε.

Έτσι συζητήσαμε με τον Αλέκο και καταλήξαμε ότι η κατάσταση δεν πάει καλά. Δεν μπορούμε να κατεβάζουμε τον κόσμο άοπλο να αντιμετωπίζει τους Βενίτες. Δεν μπορούμε να φυλάξουμε τα γραφεία. Πρέπει να δούμε τι θα γίνει.

Εγώ είχα τη γνώμη, γιατί οι δυο μας κάναμε τι δουλειά, ότι δεν μπορεί η Θεσσαλονίκη να περιφρουρηθεί χωρίς οργανωμένη δύναμη, η οποία θα χρησιμοποιούσε τα ίδια μέσα μ’ αυτούς και ότι αυτά δεν μπορεί να είναι άλλα, παρά ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού. Γι’ αυτό θα έπρεπε να ζητήσουμε τη γνώμη του Δημοκρατικού Γενικού Αρχηγείου.

Ο Αλέκος που είχε επαφές με τον Κικίτσα, ήρθε σε επαφή μαζί του και ζήτησε τη γνώμη του. Η γνώμη του ήταν ότι δεν ήταν σε θέση ο στρατός να περιφρουρήσει το λαό της Θεσσαλονίκης».

Πρόεδρος: «Ευτυχώς».

Κατηγορούμενος: «Αλλά και τις άλλες πόλεις δεν μπορούσαμε να περιφρουρήσουμε. Γι’ αυτό, η Θεσσαλονίκη έπρεπε να βρει τρόπο να οργανώσει τμήματα από μέσα.

Είχα αναλάβει τη μαζική αυτοάμυνα με τρία-τέσσερα πρόσωπα. Πηγαίναμε στις συνοικίες και κάναμε διαφώτιση. Τώρα εδώ ακούω για πλατιά μαζική αυτοάμυνα. Δεν ξέρω. Έπρεπε να βρω ορισμένα παιδιά, ανεξάρτητα αν ήταν ΕΠΟΝίτες, που να είχαν γνωριστεί μέσα στην πάλη της αντιμετώπισης των τραμπούκων. Εγώ ανέλαβα να βρω τα παιδιά.

Τον Ελευθεριάδη τον γνώριζα από τη Βέροια. Βρήκα κι άλλα παιδιά. Τους εξήγησα ότι θα χρησιμοποιήσουμε τα μέσα που χρησιμοποιούν οι αντίπαλοί μας και μας χτυπούν. Γιατί; Γιατί σχηματίστηκαν επιτροπές ασφαλείας που στέλνουν εξορία. Γιατί δημιουργήθηκαν τα στρατοδικεία που σκοτώνουν αράδα, που ξαμολήθηκαν και σκοτώνουν το λαό μέσ’ στο δρόμο. Γι’ αυτό το λόγο έπρεπε να τους αντιμετωπίσουμε. Παραδείγματα σας έφερα πολλά και αραδιάζω και τώρα την παραβίαση του οικογενειακού ασύλου. Εδώ μας κατηγορούν ότι υπονομεύουμε την τάξη και την ησυχία του λαού, ενώ αυτοί ήταν υπαίτιοι γι’ αυτό. Έχουμε πολλά παραδείγματα: της Τούμπας, της Καμάρας, των τυπογράφων, το φόνο του Ζεύγου».

Πρόεδρος: «Εσείς τον σκοτώσατε».

Κατηγορούμενος: «Το Γ.Σ. Στρατού, η ΕΣΑ και ο Ζέρβας».

Πρόεδρος: «Όπως και τους αεροπόρους».

Κατηγορούμενος: «Τώρα θα απολογηθώ και για το φόνο του Ζεύγου;

Όταν βρήκα τους ανθρώπους, τους εξήγησα και συζητήσαμε με τον Αλέκο πως θα αρχίσουμε και από που. Τον οπλισμό τον είχαμε. Ήταν μερικά πιστόλια και αυτόματα που τα είχαμε κρυμμένα. Προσωπικά, εγώ είχα τη γνώμη, ότι τα παιδιά θα έπρεπε να συνηθίζουν στην ιδέα ότι θα πιάσουμε αυτούς τους τραμπούκους, που έρχονται να παραφυλάξουν και ότι θα τους χτυπήσουμε στην ίδια συνοικία που έρχονται να μας χτυπήσουν αυτοί. Αλλά η υπόθεση πέρασε από τους τραμπούκους, έφτασε στα Στρατοδικεία και τις επιτροπές ασφαλείας. Γι’ αυτό τους είπα, ότι θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε χτυπώντας μόνο ορισμένους απ’ αυτούς, για να βάλουμε φρένο στη δολοφονική τρομοκρατία.

Σχετικά με τον Κωφίτσα τώρα. Εδώ κατηγορήθηκα ότι είχα προσωπικά μαζί του. Εγώ έχω τη γνώμη ότι ο Κωφίτσας είναι αυτός που, επί Μεταξά, γνώριζε πρόσωπα και πράγματα. Πήρε ένα σωρό ανθρώπους στο λαιμό του. Οργάνωσε συλλήψεις ηγετικών στελεχών της Μακεδονίας και της Θράκης. Είναι εισηγητής στο Στρατοδικείο και είναι άνθρωπος ο οποίος είχε λόγο στα μέτρα βίας που πάρθηκαν ενάντια στο λαό. Γι’ αυτό, πρότεινα να χτυπηθεί. Εγώ έδωσα εντολή στα παιδιά να τον χτυπήσουν.

Άλλος στόχος που εγώ προσωπικά είχα ήταν ο Βαρδουλάκης. Ο Βαρδουλάκης έκανε αυτή την εκστρατεία εναντίον του λαού του Βερμίου. Για να χτυπήσει έναν Μπαρούτα, ξεσπίτωσε και ρήμαξε τους κατοίκους. Έκανε τόσα και τόσα. Γι’ αυτό, πίστευα ότι έπρεπε να ανακουφιστεί ο λαός του Βερμίου απ’ αυτόν. Αντί γι’ αυτόν, χτυπήθηκαν τα παιδιά από την περίπολο. Εδώ, εκτός από το Βαρδουλάκη είχαμε και τον Ταμβακά, σαν σφαγιαστή των καλύτερων παιδιών μας. Αυτός έστελνε από το στρατοδικείο στο εκτελεστικό απόσπασμα τους καλύτερους αγωνιστές.

Εγώ αυτούς είχα ως στόχο στον τομέα που είχα υπ’ ευθύνη μου. Δεν είχα, όπως παρουσιάζεται εδώ, όλη την πόλη. Είχα μερικά παιδιά και αυτούς τους στόχους. Αυτά τα παιδιά εκτέθηκαν. Πιάστηκαν αυτά, πιάστηκα κι εγώ».

Πρόεδρος: «Πιάστηκες και παλιότερα;»

Κατηγορούμενος: «Ναι πιάστηκα.

Από εδώ αφήνω το Διογένη και τον Αλέκο. Από το δικαστήριο δεν ξέρω άλλα παιδιά. Πήγα στη Θεσσαλονίκη για να βρω ανθρώπους που γνώριζα και να οργανώσω μια-δυο ομάδες. Ή ακόμα να δουλέψω χωρίς ομάδες, προσωπικά. Εκεί έμεινα αρκετό καιρό χωρίς δουλειά. Κατά τον Απρίλιο βρήκα ορισμένα παιδιά και μ’ αυτά πήγα να κάνω δουλειά. Χωρίς όμως να έχω αποτελέσματα.

Τα παιδιά που βρήκα ήταν πολλά. Άλλα δέχτηκαν, άλλα δε δέχτηκαν. Για να τους ενθαρρύνω, πήγα στην Τούμπα. Φυσικά δεν είχα σκοπό να χτυπήσω τον Μπόνο και το καφενείο του, αλλά τους μαυροσκούφιδες που τρομοκρατούσαν την Τούμπα και κάτι Βενίτες που αλώνιζαν. Δεν τους βρήκα εκεί και πήγα στο καφενείο όπου κάθονταν οι οργανωτές αυτής της δουλειάς.

Αυτή τη δουλειά εγώ την έκανα όχι με προσωπικό μίσος και με εγκληματικά αισθήματα, αλλά γιατί αυτοί ήταν που βασάνιζαν το λαό. Και εξ’ αγάπης προς το λαό...».

Πρόεδρος: «Λευτεριά του λαού...» (ειρωνικά).

Συνεχίζεται

 


Ουκρανία
Αμερικανο-ρώσικος ανταγωνισμός

Η Ουκρανία, όπως λίγο νωρίτερα η Γεωργία, βρίσκεται κι’ αυτή στη δύνη του οξύτατου ανταγωνισμού των ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας και προπαντός μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας.

Οι εκλογές στις αρχές του τρίτου δεκαήμερου του Νοέμβρη δεν κατάφεραν να «εξομαλύνουν» και ηρεμίσουν την κατάσταση, αφού ο φιλοαμερικανός Γιουτσένκο αρνήθηκε να παραδεχθεί τη νίκη του φιλορώσου αντιπάλου του Γιανούκοβιτς, ο οποίος υποστηρίζεται ότι συγκέντρωσε το 49,4 % των ψήφων έναντι των 46,7 %.

Ο Γιουτσένκο ένα αποθρασυμένο ανδρείκελο των ΗΠΑ που δεν αναγνωρίζει το εκλογικό αποτέλεσμα, κάνει λόγο για «νοθεία» και κάλεσε τους οπαδούς του, παρά την έκκληση του απερχόμενου προέδρου Λ. Κούτσμα σε τηλεοπτικό διάγγελμά του να «αποδεχτούν το αποτέλεσμα και να μην προχωρήσουν σε εξέγερση», να κατέβουν στους δρόμους και να πολιορκήσουν το κτίριο του Κοινοβουλίου της χώρας.

Ο αρχηγός του ρώσικου ιμπεριαλισμού Πούτιν έσπευσε να συγχαρεί τον υποτακτικό του Γιανούκοβιτς, αποδεχόμενος το εκλογικό αποτέλεσμα και κατά συνέπεια τη νίκη του. Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ μέσω του Κ. Πάουελ, δήλωσαν ότι «δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτό το αποτέλεσμα ως νόμιμο γιατί δεν ανταποκρίνεται στα διεθνή στάνταρτ», ενώ ο προεδρεύων της ΕΕ, ολλανδός πρωθυπουργός Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε δήλωσε ότι «οι εκλογές δεν ανταποκρίθηκαν στις διεθνείς προδιαγραφές και γι’ αυτό η ΕΕ δεν μπορεί να δεχτεί τα αποτελέσματα». Ο δε απεσταλμένος του Μπους στην Ουκρανία φασίστας γερουσιαστής Ρ. Λούγκαρ χαρακτήρισε τις εκλογές «ενορχηστρωμένο πρόγραμμα εκλογικής νοθείας και βίας».

Η Ρωσία ανταπαντώντας δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρόφ δήλωσε: «κάποιες πρωτεύουσες δεν αναγνώρισαν το αποτέλεσμα και προωθούν τη θεωρία ότι η Ουκρανία πρέπει να πάει με τη Δύση. Σε μερικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπάρχουν δυνάμεις που προσπαθούν να χαράξουν νέες συνοριακές γραμμές στην Ευρώπη».

Είναι φανερό ότι απ’ τη μια οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές προσπαθούν να ελέγξουν την Ουκρανία με την στήριξη του ανδρείκελού τους Γιουτσένκο, ενώ οι ρώσοι καταβάλουν κάθε προσπάθεια να διατηρήσουν την επιρροή τους σ’ αυτή, επειδή χάνοντας την Ουκρανία οδηγούνται σε μεγαλύτερη απομόνωση και κινδυνεύουν άμεσα απ’ τη διείσδυση των ΗΠΑ στην περιοχή τους.

Ήδη αποφασίστηκε επανάληψη των εκλογών, που πιθανόν θα οδηγήσουν στη νίκη των αμερικανόδουλου υποψηφίου, στη νίκη της λεγόμενης «πορτοκαλί επανάστασης», δηλ. στην υποταγή και τον έλεγχο της Ουκρανίας απ’ τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ευρωστρατός -ιμπεριαλιστικός στρατός επέμβασης σε άλλες χώρες

Φασιστικές φιέστες των μοναρχοφασιστών «ΕΔΕΣ - Ναπολέων Ζέρβας» - Νέας Δημοκρατίας

Αλκιβιάδης Γκόγκος

Απολογία του κατηγορούμενου κομμουνιστή Αλβανού Ακίνδυνου, ηγετικού στελέχους της Ο.Π.Λ.Α., στο έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης

Ουκρανία: Αμερικανο-ρώσικος ανταγωνισμός

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55