Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 197 1-15/1/2005Αρ. Φύλ. 197 1-15 Γενάρη 2005
2005 - χρόνος πρωτοφανούς ακρίβειας, μεγαλύτερης ανεργίας, φτώχειας-εξαθλίωσης και καταπίεσης

   Το δεκάμηνο που πέρασε απ’ τις εκλογές του περασμένου Μάρτη είναι ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα ως την έναρξη του νέου χρόνου, όμως υπεραρκετό για να φανούν πολύ καθαρά τα δυσανάλογα μεγάλα προβλήματα που προκάλεσε στην εργατική τάξη, στο λαό και τον τόπο η ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική και γενικά η πολιτική της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και αναμένεται ακόμα μεγαλύτερα να προκαλέσει για το 2005.

   Εσωτερικά, σε οικονομικό επίπεδο, η κατάσταση χαρακτηρίζεται από ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας, μεγαλύτερη ανεργία, αύξηση της φτώχειας και της εξαθλίωσης και σε πολιτικό επίπεδο από μεγαλύτερη καταπίεση με την «επανίδρυση του κράτους», δηλ. τον εκφασισμό με την επάνδρωσή του με φασιστικά νεοδημοκρατικά στοιχεία, ακόμα και γνωστά χουντο-φασιστικά στοιχεία, ενώ εξωτερικά χαρακτηρίζεται από απανωτές και πρωτοφανείς παταγώδεις αποτυχίες, σε όλα τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και από το μέγιστο Αλογουσκούφειο «κατόρθωμα»(!) να τεθεί η οικονομία της χώρας υπό επιτήρηση από τα αρμόδια όργανα της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

   Πέρα από το γνωστό κύμα ακρίβειας που γνώρισε η χώρα με την εισαγωγή του ευρώ, η ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή οδήγησε, και δεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, σ’ ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας στην αγορά και κυρίως σ’ όλα τα είδη πλατιάς κατανάλωσης, σε ραγδαία και μεγάλη αύξηση της ανεργίας ιδιαίτερα μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, που αναμένεται να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, ανάμεσα στις άλλες αιτίες, και από την εφαρμογή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων.

   Αν συνυπολογιστούν και οι τεράστιες αυξήσεις στο πετρέλαιο θέρμανσης, ΔΕΗ, ΟΤΕ, δίδακτρα, ασφάλιστρα, κλπ., τότε οι πολύ χαμηλοί μισθοί των εργαζομένων και οι πενιχρές συντάξεις εξανεμίζονται σε ελάχιστες μέρες, μ’ αποτέλεσμα τη δραματική χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης, τη μεγάλη φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωσή της αλλά και όλων των άλλων πλατιών λαϊκών μαζών.

   Στον τομέα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και εδώ η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Πέρα απ’ τη διαβόητη «επανίδρυση του κράτους» που συνεχίζεται σιωπηρά και χωρίς θορύβους, όλα τα αστυνομικά μέτρα της περιόδου των Ολυμπιακών Αγώνων, οι χαφιεδοκάμερες, κλπ.  παραμένουν και η ασφυκτική αστυνόμευση μεγαλώνει και τελειοποιείται συνεχώς, μ’ αποτέλεσμα το έντονο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής.

   Στο χώρο του πολιτισμού και της Παιδείας σημειώνονται σοβαρά κρούσματα φασιστικών απαγορεύσεων και λογοκρισίας, φίμωσης καλλιτεχνών, κλπ., όπως ματαίωση-απαγόρευση παραστάσεων Αριστοφάνη (Λαζόπουλου Σέρρες), πρόσφατη μήνυση σε βάρος της Δόμνας Σαμίου από το παπαδαριό, κλπ., επιβολή στην Παιδεία των σκοταδιστικών αντιλήψεων του φεουδοαστικού ιερατείου με επικεφαλής τον χουντο-Χριστόδουλο, φίμωση με προκλητικότατο τρόπο των δημοσιογράφων στο Υπουργείο Άμυνας, κλπ., φίμωση ακόμα και βουλευτών κατά τη διάρκεια συζητήσεων στη Βουλή, κλπ. Παρατηρείται μια προκλητική και στο έπακρο κομματικοποίηση των κρατικών καναλιών μαζί με φαιδρές ιστορίες να τρέχουν στη Ραφήνα και να δείχνουν τα «κουτσούβελα» του Κ. Καραμανλή και τις βόλτες του πρωθυπουργικού ζεύγους.

    Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, εκεί η κατάσταση είναι ακόμη πιο δραματική και τραγικότερη. Σπάνια κυβέρνηση στην ιστορία του τόπου έχει στο ενεργητικό της τόσες πολλές παταγώδεις αποτυχίες σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, αρχίζοντας από τις συνομιλίες για το Κυπριακό στο Μπίργκερστοκ της Ελβετίας, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την ονομασία της ΠΓΔ Μακεδονίας μ’ αποκορύφωμα την εξασφάλιση εκ μέρους της Τουρκίας της ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, στις 17 Δεκέμβρη 2004, χωρίς καν την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτος-μέλος της ΕΕ, και χωρίς τον τερματισμό τουλάχιστον των απανωτών καθημερινών παραβιάσεων του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της χώρας αν όχι όλων των εκκρεμοτήτων και τον τερματισμό της αμφισβήτησης των συνόρων εκ μέρους της Τουρκίας.

   Ήταν δε τέτοιος ο εκνευρισμός του ανίκανου και σοβαροφανούς πρωθυπουργού που σε ερώτηση για το τελευταίο θέμα Κύπρου-Ελλάδας απάντησε: «στείλτε άλλον»!!!

   Οι επιτελείς της εξωτερικής πολιτικής Μολιβιάτης-Βαληνάκης διακρίνονται ο μεν πρώτος για «ικανότητες» κατασπάραξης των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων, ο δε δεύτερος για να εγκρίνει-χειροκροτεί τα αντικομμουνιστικά-φασιστικά ψηφίσματα του αντιδραστικού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), όπως εκείνο που γνωρίσαμε πριν περίπου δυο χρόνια.

   Όσο για τον υπουργό οικονομίας Αλογοσκούφη, αυτός αφήνει κατά πολύ πίσω τους παραδοσιακούς «μπακάληδες» της γειτονιάς, «πετυχαίνοντας» με τις ενέργειες και τις «ικανότητές» του να καταστήσει την οικονομία «σαραβαλιασμένο άλογο», ανίκανο να ταξιδέψει στις Βρυξέλλες, γι’ αυτό και τέθηκε υπό επιτήρηση απ’ τα αρμόδια όργανα της ΕΕ που θα επιχειρήσουν να το «θεραπεύσουν» με μέτρα-σοκ θεραπείες σε βάρος της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών που θα πλήξουν με ιδιαίτερη σφοδρότητα το βιοτικό τους επίπεδο το επόμενο χρονικό διάστημα.

   Δεν χρειάζεται να γίνει ιδιαίτερα λόγος για την προκλητική αθέτηση όλων των προεκλογικών εξαγγελιών της ΝΔ, αρχίζοντας από τους 250.000 συμβασιούχους ως το ΕΚΑΣ, κλπ., κλπ., γεγονός που αγγίζει τα όρια πολιτικής αλητείας.

   Παράλληλα το μεγαλο-αστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός των «νταβατζήδων» προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το λαό και να τον απομακρύνουν από τα πραγματικά προβλήματα με τις περί «κάθαρσης» σαπουνόφουσκες, κλπ. και την επίσημη καθιέρωση της χυδαιολογίας στην πολιτική ζωή της χώρας με τα περί «νταβατζήδων», «τρίχες», «τσαμπουκάδων», κλπ. και του  ακατάσχετου υβρεολογίου στη Βουλή – δίγματα φρασεολογίας αλητόβιων και φασιστικής νοοτροπίας πολιτικών, μια από τις όψεις του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα του μεγαλοαστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.   

   Τα περί «κάθαρσης» μυθεύματα με το «βασικό μέτοχο» αποσκοπούν στην αναδιανομή της «πίτας» και στην υποστήριξη των «ημέτερων» όχι μόνο στον οικονομικό τομέα αλλά και στο χώρο του τύπου, προσωρινά με αιχμή του δόρατος τις γνωστές από χρόνια τώρα περιπτώσεις των Μπόμπολα-Κόκκαλη.

   Οι αρνητικές εξελίξεις στην οικονομία και οι ακόμα χειρότερες το επόμενο χρονικό διάστημα ενόψει και των νέων αναμενόμενων μέτρων από πλευράς ΕΕ ανησυχούν έντονα τους εργαζόμενους που βλέπουν την κατάστασή τους να χειροτερεύει καθημερινά, τους οδηγεί σε μεμονωμένες προς το παρόν αντιδράσεις και ετοιμάζονται για μεγαλύτερους πιο συντονισμένους αγώνες παρά τη σαμποταριστική στάση των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και εκείνων της ΠΑΣΚΕ και ΠΑΜΕ. Δε χρειάζεται να γίνει ιδιαίτερα λόγος για τους υπερασπιστές των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου αντιδραστικών της ΔΑΚΕ. Η κατάσταση των αγροτών που έχει γίνει ακόμα δραματικότερη, τους οδηγεί σε προετοιμασία κινητοποιήσεων το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Γενάρη για να υπερασπίσουν τα δίκαια αιτήματά τους.

 

 


Ενόψει του 17ου Συνεδρίου

Το «Κ»ΚΕ -ένα αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμμα στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων του κεφαλαίου
Επαναστατικός μαρξισμός, δηλ. λενινισμός-σταλινισμός ή χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός;

«Οι κομμουνιστές που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» (Διεθνής Σύσκεψη των "Κ"Κ, Μόσχα 17.6.1969).  

   Στον προσυνεδριακό διάλογο διατυπώνονται δυο λαθεμένες, ανάμεσα σε πολλές άλλες, αντιμαρξιστικές απόψεις, που ταυτόχρονα είναι και οι βασικές θέσεις-απόψεις της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, οι οποίες πρέπει να αντικρουστούν και να ανασκευαστούν.

Α. 20ο Συνέδριο ΚΚΣΕ – «6η Ολομέλεια»: «παρελθοντολογία» ή κεντρικά επίκαιρα ζητήματα;

   Η πρώτη άποψη διατυπώνεται με τον πλέον σαφή και ανοιχτό τρόπο από μερικούς μόνο συμμετέχοντες στον προσυνεδριακό διάλογο του «Κ»ΚΕ και είναι εκείνη σύμφωνα  με την οποία «το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ» (Φλεβάρης 1956) και η «6η Ολομέλεια» του «Κ»ΚΕ (Μάρτης 1956) καθώς και η «αποκατάσταση» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ είναι ζητήματα που δεν «απασχολούν αυτή τη στιγμή τους εργαζόμενους και τους κομμουνιστές»: «δεν είναι επίκαιρα, δεν μας απασχολούν. Η συνεχής αναφορά στη λαθολογία-παρελθοντολογία μας βγάζει απ’ τον κύριο στόχο» («Ρ» 15.1.2005, σελ. 23).

   Πρέπει καταρχήν να υπογραμμιστεί με ιδιαίτερη έμφαση, ότι η άποψη αυτή είναι και άποψη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και όλων όσων συνειδητά ή ασυνείδητα κινούνται ιδεολογικο-πολιτικά στα πλαίσια του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και ακολουθούν τη ρεφορμιστική γραμμή αυτού του αντεπαναστατικού ρεύματος και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι «η ισχυροποίηση του κόμματός» τους. Η διαφορά μεταξύ της ηγεσίας και εκείνων που διατυπώνουν ανοιχτά αυτή τη ρεβιζιονιστική άποψη είναι ότι η μεν ηγεσία προϋποθέτει πάντα και θεωρεί δεδομένη αυτή την αντεπαναστατική γραμμή, αλλά για δημαγωγικούς λόγους την παρασιωπά, ενώ οι δεύτεροι τη διατυπώνουν με αυθόρμητο τρόπο ανοιχτά, αποκαλύπτοντας έτσι τόσο την πραγματική γραμμή της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας όσο και τις τωρινές και μελλοντικές προθέσεις της: τη διατήρηση, υπεράσπιση και συνέχιση της αντεπαναστατικής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, δηλ. τη γραμμή του 20ου Συνεδρίου (Φλεβάρης 1956) του ΚΚΣΕ και της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) του «Κ»ΚΕ.

   Σε πλήρη αντίθεση με τους παραπάνω ρεβιζιονιστικούς ισχυρισμούς, το 20ο Συνέδριο και η «6η Ολομέλεια» όχι μόνο δεν είναι «ανεπίκαιρα» και πολύ περισσότερο δεν αποτελούν «παρελθοντολογία» αλλά ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρα και βρίσκονται στο κέντρο της ιδεολογικο-πολιτικής διαμάχης μεταξύ των επαναστατών κομμουνιστών λενινιστών-σταλινιστών και των αντεπαναστατών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών. Κι’ αυτό επειδή το περιεχόμενο της γραμμής τους αναφέρεται, ανάμεσα στ’ άλλα, πρώτα-πρώτα στα δυο γνωστά κεντρικότερα και σπουδαιότερα ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος: 1) το ζήτημα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, 2) το ζήτημα της επανάστασης (ανεξάρτητα απ’ το χαρακτήρα της) και επιπλέον σε δυο άλλα επίσης σπουδαίας σημασίας ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τα δυο πρώτα: 3) το ζήτημα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και 4) της μετατροπής των πρώην κομμουνιστικών κομμάτων σ’ αστικο-ρεβιζιονιστικά κόμματα, σοσιαλδημοκρατικού τύπου – ζητήματα που αφορούν πρώτα απ’ όλα τη στρατηγική αλλά και την τακτική του κομμουνιστικού κινήματος και γι’ αυτό είναι – και πρέπει να είναι πάντα – στην επικαιρότητα και στο κέντρο της προσοχής των κομμουνιστών και της εργατικής τάξης, που αγωνίζεται για την επαναστατική βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας.

   Τα παραπάνω βασικά ζητήματα, επειδή ακριβώς αποτελούν τα σπουδαιότερα ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος βρέθηκαν και βρίσκονται πάντα στο κέντρο της ιδεολογικο-πολιτικής αντιπαράθεσης και αποτέλεσαν και αποτελούν πεδίο σφοδρότατης πολεμικής, εδώ και μισό αιώνα, μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών, δηλ. των λενινιστών-σταλινιστών κομμουνιστών και των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, τιτικών, τροτσκιστών και όλων των άλλων οπορτουνιστών.

   Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ επισφράγισε τη νίκη και επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση που ακολούθησε την πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου σ’ αυτή τη χώρα απ’ την αποστάτρια προδοτική ρεβιζιονιστική ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Μικογιάν, κλπ. – μια ομάδα πρακτόρων του διεθνούς ιμπεριαλισμού, που ηγήθηκε της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, με τα γνωστά σήμερα καταστροφικά αποτελέσματα.

   Η γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ ήταν γραμμή: α) εγκαθίδρυσης της διχτατορίας της νέας, υπό διαμόρφωση, σοβιετικής μπουρζουαζίας που εκφράστηκε, λίγο αργότερα  σε θεωρητικό επίπεδο, με το διαβόητο «κράτος όλου του λαού», δηλ. τη διχτατορία της αστικής τάξης, β) εγκατάλειψης-διακοπής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, γ) σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού με την εφαρμογή μετά το ΄56 των καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικών μεταρρυθμίσεων με αποκορύφωμα τις μεταρρυθμίσεις του ΄65 που οδήγησαν στην πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, η οποία ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 – αρχές της δεκαετίας του ΄70 με την εμφάνιση αρχικά του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού ιδιαίτερου τύπου και αργότερα την εμφάνιση ατομικής ιδιοχτησίας, που κατοχυρώνεται το 1977 στα άρθρα του μπρεζνιεφικού αστικού Συντάγματος (άρθρο 13, 16 και 17) – κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός ο οποίος την εποχή των Γκορμπατσόφ-Γιέλτσιν με την «περεστρόϊκα» περνάει στον παραδοσιακό καπιταλισμό της ατομικής ιδιοχτησίας, και δ) γραμμή εγκατάλειψης-προδοσίας του μαρξισμού-λενινισμού και της επανάστασης με την επαναφορά στο κομμουνιστικό κίνημα της γνωστής αντεπαναστατικής γραμμής της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, δηλ. το διαβόητο «ειρηνικό κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό» με «όργανο»(!) το αστικό κράτος – γραμμή που στ) μετέτρεψε τα κομμουνιστικά κόμματα σε αστικο-ρεβιζιονιστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου: «η εργατική τάξη... να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή και να την μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης. Σ’ αυτή την περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατία για τους εργαζόμενους» (Ν. Σ. Χρουστσιόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του κόμματος», σελ. 42) – άποψη που σημαίνει άρνηση της αναγκαιότητας: 1) της βίαιης επανάστασης, 2) της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, 3) εγκαθίδρυσης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και πλήρη εγκατάλειψη-προδοσία του μαρξισμού, της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού.

   Το 20ο Συνέδριο δεν αποτέλεσε μόνο την αφετηρία καταστροφής του σοσιαλισμού και σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού μα επιπλέον, με την ανακήρυξη της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας σε «σοσιαλιστική χώρα»: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία» (σελ. 6),  προβάλλει-διατυπώνει μια «νέα»(!) αντιμαρξιστική αντίληψη του «σοσιαλισμού», δηλ. ενός «σοσιαλισμού» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και με καπιταλιστική οικονομία, όπως ήταν αυτή της Γιουγκοσλαβίας. Αντιμαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού συνιστά επίσης και η προπαγάνδιση του παλινορθωμένου πλέον καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση σαν «πραγματικού σοσιαλισμού», ο οποίος δεν έχει καμιά σχέση με τη μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού – αφού σ’ αυτή πρόκειται για ένα «σοσιαλισμό» χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, δηλ. με διχτατορία της νέας σοβιετικής μπουρζουαζίας (=«κράτος όλου του λαού») και κρατική καπιταλιστική ιδιοχτησία αλλά και ατομική ιδιοχτησία – και την πρακτική εφαρμογή της στη Σοβιετική Ένωση των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ που ήταν: σοσιαλισμός με Διχτατορία του Προλεταριάτου και κοινωνική ιδιοχτησία στα μέσα παραγωγής.

   Στην πραγματικότητα, αυτό που προπαγάνδιζαν και προπαγανδίζουν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ως «μαρξιστική» αντίληψη του σοσιαλισμού είναι η γνωστή αντιμαρξιστική αντίληψη της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, κάτι που ομολογούν ανοιχτά και οι ίδιοι όταν μας πληροφορούν ότι το «σοσιαλισμό» τους θα τον χτίσουν μαζί με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες: «οι κομμουνιστές που δίνουν αποφασιστική σημασία στην ενότητα της εργατικής τάξης, τάσσονται υπέρ της συνεργασίας με τους σοσιαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες για να εγκαθιδρύσουν σήμερα ένα προοδευτικό δημοκρατικό καθεστώς και για να οικοδομήσουν στο μέλλον τη σοσιαλιστική κοινωνία» («Διεθνής Σύσκεψη των «κομμουνιστικών» κομμάτων, Μόσχα 17.6.1969).  

   Απ’ τα παραπάνω γίνεται ολοφάνερη η επικαιρότητα των ζητημάτων που θέτει το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και η «6η Ολομέλεια» του «Κ»ΚΕ που κάθε αποτελούν «λαθολογία-παρελθοντολογία», απεναντίας αποτελούν τα κεντρικότερα και σπουδαιότερα ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος.

   Όλα τα κόμματα που ακολούθησαν το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δηλ. τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου στα ζητήματα του σοσιαλισμού και της επανάστασης, εγκατέλειψαν και πρόδωσαν το μαρξισμό-λενινισμό και στη συνέχεια επεξεργάστηκαν ανάλογα ρεφορμιστικά Προγράμματα μεταρρύθμισης του καπιταλισμού στις καπιταλιστικές χώρες και έτσι από επαναστατικά κομμουνιστικά κόμματα που ήταν μετατράπηκαν σε αστικο-ρεβιζιονιστικά, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμματα.

   Το ΚΚΕ, με επικεφαλής τον αλύγιστο και μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη, υπήρξε το μόνο κομμουνιστικό κόμμα των καπιταλιστικών χωρών που αντιτάχθηκε πρώτο στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, πράγμα που οδήγησε σ’ απροκάλυπτη ωμή επέμβαση των χρουστσοφικών στο ΚΚΕ μ’ αποκορύφωμα τα σκηνοθετημένα απ’ αυτούς γεγονότα στης Τασκένδης το Σεπτέμβρη του ΄55 – επέμβαση που καταδικάστηκε απ’ την τότε επαναστατική ηγεσία του Κόμματος στην 5η ιστορική Ολομέλεια (Δεκέμβρης 1955), την τελευταία Ολομέλεια του ΚΚΕ 1918-55, και ταυτόχρονα οδήγησε στη διάλυση του Κόμματος. Η χρουστσοφική αντικομμουνιστική ωμή επέμβαση διέλυσε το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 με: 1. τη βίαιη καθαίρεση, σύλληψη και εκτόπιση της επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη, 2. τις μαζικές διαγραφές-αποχωρήσεις χιλιάδων κομμουνιστών, 3. την οριστική διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων το 1958.    

   Το ΚΚΕ 1918-55 υπήρξε όχι μόνο το ΠΡΩΤΟ κόμμα στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που αντιτάχθηκε στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό μα και το ΜΟΝΟ κόμμα των καπιταλιστικών χωρών στο οποίο δεν πέρασε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός. Το 95% των κομμουνιστών μελών της Κομματικής Οργάνωσης της Τασκένδης αντιτάχθηκαν στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό. Γύρω στα 85% κυμαίνονταν τα ποσοστά στις άλλες πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες και στην Ελλάδα (Αη Στράτης, κλπ.).

Β. Επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 – αστικό-ρεβιζιονιστικό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ (1956)

   Η δεύτερη λαθεμένη ρεβιζιονιστική άποψη που διατυπώθηκε απ’ όλους τους ως τώρα συμμετέχοντες στο διάλογο για το 17ο Συνέδριο είναι, όπως προαναφέρθηκε, εκείνη που θεωρεί το σημερινό σοσιαλδημοκρατικό «Κ»ΚΕ συνέχεια του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 – το οποίο διέλυσε με την επέμβασή της η αποστάτρια ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ – μεταξύ των οποίων δεν υπάρχει καμιά σχέση, επειδή το μεν ένα, δηλ. το ΚΚΕ 1918-55 ήταν ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, κόμμα του ελληνικού προλεταριάτου ενώ το άλλο ήταν ευθύς εξαρχής, είναι και σήμερα, μόνο κατ’ όνομα «κομμουνιστικό», δηλ. είναι ένα αστικο-ρεβιζιονιστικό κόμμα, στήριγμα της εξουσίας του κεφαλαίου.

   Το ΚΚΕ 1918-55 ήταν επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, παρά τις όποιες παρεκκλίσεις στην ιστορία της δράσης του, τα λάθη ακόμα και τις προδοσίες της Κατοχής με τις συμφωνίες Πλάκας-Λιβάνου-Γκαζέρτας-Βάρκιζας επειδή: πρώτο, καθοδηγούνταν στη δράση του σ’ όλα τα επίπεδα απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. τον λενινισμό-σταλινισμό, δεύτερο, ήταν μέλος-τμήμα της επαναστατικής Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς ως την αυτοδιάλυσή της (1943) και καθοδηγούνταν απ’ αυτή, τρίτο, είχε ένα επαναστατικό Πρόγραμμα για τη χώρα και επαναστατική γραμμή για την υλοποίησή του (βίαιη ένοπλη επανάσταση, συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, εγκαθίδρυση Λαϊκής Εξουσίας-Διχτατορίας του Προλεταριάτου), τέταρτο, είχε μια επιστημονική μαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, η οποία εφαρμόζονταν στην πράξη με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των Λένιν-Στάλιν, με όργανο τη Διχτατορία του Προλεταριάτου και κάτω απ’ την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, πέμπτο, καθοδηγούνταν απ’ την επαναστατική γραμμή της ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ που κατήγγειλλε την προδοσία του αποστάτη ρεβιζιονιστή-τροτσκιστή Τίτο και χαρακτήρισε την τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία χώρα που εγκατέλειψε την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και μπήκε στο δρόμο του καπιταλισμού, η οποία μετατράπηκε εκ νέου σε αποικία των ιμπεριαλιστών.

   Το σημερινό «Κ»ΚΕ δεν έχει καμιά σχέση με το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 επειδή:

   πρώτο, είναι οργανωτικά το νέο (απ’ το ΄56) εκτρωματικό δημιούργημα της επέμβασης των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ με τη διαγραφή χιλιάδων κομμουνιστών και τελικά τη διάλυση των κομματικών Οργανώσεων (1958).

   δεύτερο, δεν καθοδηγήθηκε ποτέ απ’ την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου, δηλ. το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό αλλά καθοδηγήθηκε ευθύς εξαρχής (από το Μάρτιο του ΄56 και δώθε) από τον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό – παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας – από τον οποίο και σήμερα καθοδηγείται.

   τρίτο, έχει μια αστική-σοσιαλδημοκρατική αντίληψη του «σοσιαλισμού»: εκείνη των 20ου – 22ου Συνεδρίων του ΚΚΣΕ που βρίσκει την έκφρασή της στο Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου, δηλ. ενός «σοσιαλισμού» με διατήρηση της μη μονοπωλιακής ιδιοχτησίας στο σοσιαλισμό, κλπ., και χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, η οποία παρά την τυπική-φραστική διατήρησή της στο «Πρόγραμμα» αναιρείται: 1) με τη διατήρηση του «πολυκομματισμού» στο Πρόγραμμα και 2) με την απόρριψη α. της βίαιης επανάστασης και β. της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής –προϋποθέσεων απαραίτητων χωρίς τις οποίες δεν είναι ποτέ δυνατή η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

   τέταρτο, έχει ένα ρεφορμιστικό Πρόγραμμα που δε θίγει τα θεμέλια του καπιταλισμού, επειδή σ’ αυτό απορρίπτεται η βίαιη ένοπλη επανάσταση ως ο μόνος δρόμος για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, η αναγκαιότητα της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής και επομένως η εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

   πέμπτο, η ηγεσία του έχει υπογράψει δήλωση υποταγής στα ντόπια μονοπώλια (Δήλωση Φλωράκη 2 Οκτωβρίου 1974).

   έκτο, συμμετείχε το ΄89 στις αστικές κυβερνήσεις των Τζανετάκη-Ζολώτα για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και είναι το πρώτο και μοναδικό ως τώρα κόμμα στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που συνεργάστηκε και συμμετείχε σε αστική κυβέρνηση όχι απλά με ένα μεγαλοαστικό κόμμα, αλλά με ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα, όπως είναι το αντιδραστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (ως τώρα δεν έχει κάνει καμιά αυτοκριτική).

   έβδομο, συνεργάζεται στις δημοτικές εκλογές όχι μόνο με το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ (Καρδίτσα, κλπ.) μα ακόμα και με το ναζιφασιστικό ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, όπως καταγγέλλεται και από συμμετέχοντα μέλη του «Κ»ΚΕ στο διάλογο: «με μεγάλη ευκολία τους δώσαμε «θέσεις ευθύνης» και με μεγαλύτερη ευκολία ορισμένοι από αυτούς μας εγκατέλειψαν για «άλλες πολιτείες» (π.χ. υποψήφιοι ευρωβουλευτές με το ΠΑΣΟΚ, υποψήφιοι νομάρχες με τη ΝΔ, τομεάρχες αγροτικών ΛΑΟΣ κ.α. για να μιλήσουμε για παραδείγματα από τη Β. Ελλάδα)» («Ρ» 4.1.2005, σελ. 20). Πασίγνωστη είναι και η συνεργασία των εργατοπατέρων του «Κ»ΚΕ Μπουτο-Πατάκηδων με τους αντιδραστικούς αγροτοπατέρες της ΝΔ Νασικο-Κοκκινούληδων στις αγροτικές κινητοποιήσεις προηγούμενων χρόνων, μ’ αποτέλεσμα να οδηγήσουν κατά δεκάδες χιλιάδες τους αγρότες, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, στην αγκαλιά του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

   όγδοο, με την προσχώρηση των θρησκόληπτων εθνικιστών Κανέλλη-Ζουράρι (αποχώρησε αργότερα) και τις συνεργασίες με τους υπερεθνικιστές τύπου Τσοβόλα-Χαραλαμπίδη σημειώνεται μια δεξιότερη στροφή στο «Κ»ΚΕ, στα πλαίσια βέβαια της σοσιαλδημοκρατικής γραμμής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, μ’ αποτέλεσμα την κυριαρχία και ισχυροποίηση στο χώρο της ηγεσίας εθνικιστικών-θρησκόληπτων απόψεων και επιπλέον τη μόνιμη συνεργασία με τον επικεφαλής του αντιδραστικού φεουδοαστικού ιερατείου χουντο-Χριστόδουλο που έχει «φυτέψει» ως  εκπρόσωπό του στις γραμμές του «Κ»ΚΕ τη θεούσα εθνικίστρια Λ. Κανέλλη, η οποία μόλις πρόσφατα, στις 14.1.2005, κατά την επίσκεψή της στον πνευματικό πατέρα και ομοϊδεάτη της χουντο-Χριστόδουλο έπλεξε με τον πλέον προκλητικό τρόπο το εγκώμιο της Εκκλησίας, δηλ. του αντιδραστικού φεουδοαστικού ιερατείου: «όταν ξέρεις ποιος δίνει χρήματα, ποιος τα χειρίζεται, τι αγοράζει και που τα πηγαίνει – γιατί θα πάνε και σε συγκεκριμένους φορείς με συγκεκριμένα αποδεικτικά – με κάνει να αισθάνομαι λίγο καλύτερα και ως χριστιανός και ως φιλάνθρωπος και ως πολίτης και ως βουλευτής»!!! Αυτά εξηγούν γιατί σ’ όλα τα θέματα που αφορούν την εκκλησία (ταυτότητες, θρησκευτικά, κλπ.) και προπαντός εκείνο της εξάλειψης του θρησκεύματος απ’ τις ταυτότητες, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ στάθηκε, μαζί με τη μοναρχοφασιστική ΝΔ και τις ναζιφασιστικές Οργανώσεις, στο πλευρό της εκκλησίας, απεμπολώντας έτσι ακόμα και τα γνωστά παμπάλαια αστικά αιτήματα, και «πετυχαίνοντας» στο ζήτημα των ταυτοτήτων να της «βγει» απ’ τα αριστερά το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάζεται βέβαια να αναφερθούμε στην έξαλλη θεούσα Λ. Κανέλλη που ξημεροβραδιάζονταν στα κανάλια ωρυόμενη υπέρ της διατήρησης του θρησκεύματος στις ταυτότητες και έτρεχε στις αντιδραστικές διαδηλώσεις του χουντο-Χριστόδουλου.

   ένατο, εδώ και χρόνια δεν έχει μέτωπο ενάντια στον εθνικισμό-σοβινισμό-φασισμό-ρατσισμό, κι’ απ’ αυτή την άποψη κινείται σ’ αυτά τα ζητήματα δεξιότερα του Συνασπισμού – χάνοντας έτσι ακόμα και τον αντιφασιστικό-αντιεθνικιστικό του χαρακτήρα – μιας και δεν διεξάγει καμιά πάλη ενάντια στις εθνικιστικές-φασιστικές-ρατσιστικές απόψεις.

   δέκατο, οι διασπαστικές διαδηλώσεις για το Ιράκ με ΠΡΩΤΟ(!) και ΚΕΝΤΡΙΚΟ(!) σύνθημα «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο» αντί να είναι ως ΠΡΩΤΑ και ΚΕΝΤΡΙΚΑ συνθήματα της αντιπολεμικής πάλης τα: «ΑΜΕΣΟΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑΣ» – «ΕΞΩ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΑΓΓΛΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΚ», αφήνοντας έτσι α) εντελώς στο απυρόβλητο τους πραγματικούς εισβολείς στο Ιράκ αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές, και β) συγκαλύπτοντας, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, με τον πιο προκλητικό τρόπο τη διαρκώς αυξανόμενη επιθετικότητα του σημερινού υπ’ αριθμ. 1 τρομοκράτη όλων των λαών και όλων των χωρών του κόσμου ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ – πολιτική στάση που αντικειμενικά βρίσκεται στην υπηρεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και διευκολύνει άμεσα τα επεχτατικά-επιθετικά  σχέδιά του στην περιοχή του Περσικού Κόλπου και ευρύτερα.

   ενδέκατο, τέλος δεν μπορεί να μην αναφερθεί ότι η ηγεσία του "Κ"ΚΕ έφτασε, αρχίζοντας από την υπεράσπιση παλιότερα της φασιστικής διαχτατορίας του Βιντέλα στην Αργεντινή, κλπ. στο τελευταίο σκαλί της προδοσίας: υποστηρίζοντας τους δοσίλογουςΚουϊσλινγκ, χρουστσοφικούς του ιρακινού "Κ"Κ που συμμετέχουν στη διορισμένη απ' τους αμερικανο-άγλλους κατακτητές κυβέρνηση, τους οποίους μάλιστα είχε προσκαλέσει και στην πρόσφατη συνάντηση της Αθήνας του περασμένου χρόνου.

   Έτσι οι διάφοροι σοσιαλδημοκράτες της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ τύπου Μαϊλη αγκομαχούν ασθμαίνοντες και καταϊδρωμένοι ψάχνοντας να βρουν τις ανύπαρκτες «διαφορές» του «Κ»ΚΕ με το Συνασπισμό και τη μόνη «διαφορά» που έχουν να παρουσιάσουν είναι εκείνη για την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση!!! Παρατηρείται αυτή η τραγελαφική κατάσταση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ γιατί μεταξύ των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές, αφού και τα δυο κόμματα έχουν τις ίδιες θέσεις – εκείνες της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας – στα δυο πιο σημαντικά και κύρια ζητήματα του επαναστατικού κινήματος, δηλ. της επανάστασης και του σοσιαλισμού και είναι και τα δυο δίδυμα αδέρφια του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και εκτρωματικά αντεπαναστατικά δημιουργήματα της επέμβασης των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ 1918-55.

   Ο «σοσιαλισμός» που προτείνουν τα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ δεν είναι μόνο ο παλινορθωμένος καπιταλισμός της Σοβιετικής Ένωσης των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, εκείνος της καπιταλιστικής τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας και των άλλων ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών, μεταξύ των οποίων και της Πολωνίας, όπου μετά την διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών το 1957-58, το 85 % της γης ήταν ατομική καπιταλιστική ιδιοχτησία αλλά και τα φεουδοαστικά καθεστώτα της Αιθιοπίας του Χ. Μεγγίστου και του Νατζιμπουλάχ στο Αφγανιστάν, που χρόνια τα προπαγάνδιζαν σαν «σοσιαλιστικά».

   Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ προβάλλουν ως «σημαντική κατάκτηση» για τους κομμουνιστές, το επιχείρημα της διατήρησης του τίτλου του κόμματός τους, όμως αυτός ο ισχυρισμός δεν αποτελεί καθόλου επιχείρημα που καταδεικνύει τον «επαναστατικό» χαρακτήρα του «Κ»ΚΕ, επειδή ο τίτλος παραμένει ολωσδιόλου κενό γράμμα αφού το Πρόγραμμα και η γραμμή του είναι ρεφορμιστικά και δεν θίγουν τα θεμέλια του καπιταλισμού. Η ηγεσία διατήρησε τον τίτλο καθ’ υπόδειξη των επιτελείων της αντιδραστικής αστικής τάξης με αποκλειστικό σκοπό να κρατηθούν εγκλωβισμένοι οι αγωνιστές στη γραμμή του ακίνδυνου για την αστική τάξη χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Σε περίπτωση εγκατάλειψης του τίτλου η αστική τάξη – η οποία στο παρελθόν έφτασε δυο φορές στο χείλος του γκρεμού απ’ το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 –  γνωρίζει πολύ καλά ότι οι αγωνιστές θα εγκατέλειπαν αυτό το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και θα συσπειρώνονταν σε επαναστατική κατεύθυνση, πράγμα που αποτελεί απειλή όχι μόνο για τα συμφέροντά της αλλά και για την εξουσία της μελλοντικά.


ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ - Ο μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής του προλεταριάτου
30 χρόνια από το θάνατό του

Στις 16 Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ποιητή του προλεταριάτου Κώστα Βάρναλη και 61 χρόνια από το θάνατο (26.12.1943) του μεγάλου διανοούμενου κομμουνιστή-σταλινιστή Δημήτρη Γληνού, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ 1918-55.

Ο Κώστας Βάρναλης, ένας από τους μεγαλύτερους επαναστάτες ποιητές του 20ου αιώνα και κορυφαίος σατυρικός και ερωτικός ποιητής, υπήρξε ο πρώτος στη χώρα μας που προσχωρώντας στις μαρξιστικές κομμουνιστικές ιδέες, αρχές της δεκαετίας του ΄20 του περασμένου αιώνα, έμεινε ως το τέλος πιστός σ’ αυτές, επηρέασε αποφασιστικά τη λογοτεχνία της χώρας στις επόμενες δεκαετίες. Άνοιξε μια νέα εποχή στην πνευματική ζωή του τόπου με το πρώτο επαναστατικό του έργο «Το φως που καιει» (γράφτηκε το 1921 στην Αίγινα και εκδόθηκε το 1922 στην Αλεξάνδρεια με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας), επηρεάζοντας σε επαναστατική κατεύθυνση τις νεότερες γενιές.

Από τότε «ο ήλιος που τον φωτίζει», όπως έγραφε το 1935 ο Δ. Γληνός, «είναι ο διαλεχτικός ματεριαλισμός και η προλεταριακή επανάσταση» και συνεχίζει: «Ο Βάρναλης δεν είναι μόνο μεγάλος ποιητής, ο μεγαλύτερος ποιητής της νεότερης Ελλάδας, είναι συνάμα η πιο καθαρή, η πιο αγνή, η πιο τίμια προσωπικότητα στον τόπο μας... Η πνευματική προσωπικότητα του Βάρναλη ξεπερνάει πολύ τα σύνορα του τόπου μας και μπορεί να σταθεί μέσα στα καλύτερα ονόματα, που έχει να δείξει η παγκόσμια επαναστατική λογοτεχνία».

Τιμώντας τη μνήμη των δυο μεγάλων επαναστατών διανοουμένων αναδημοσιεύουμε το ποίημα του Βάρναλη «Στην Εξορία» που αναφέρεται και στο Δ. Γληνό, καθώς το «Τρίπτυχο» στο οποίο σατιρίζεται μια ελληνική αστική οικογένεια – ξεσκεπάζοντας με ιδιαίτερη δύναμη το ρόλο των αντιδραστικών αστών – με το γνωστό άφθαστο καταλυτικό μα και απολαυστικό βαρναλικό τρόπο.

ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

Μας τα σιδεροδέσανε τα χέρια
και μας κλείσαν ολούθε μαλιχέρια.

Μας μετρήσανε, κάπου εξηνταριά,
και μας ζυγιάσαν την ψυχή – βαριά!

Μουδιάσανε σφιχτόδετα καιρό
χέρι δεξί με χέρι αριστερό.

Μουδιασμένο και τ’ άλλο μας, που εκράτει
βαλίτσα ή δέμα για τον Άη – Στράτη.

Κατάχαμ’ Αρετή, Μυαλό και Νιάτα!
Τον κάλλιον ο χειρότερος επάτα...

Τυχερέ, κείνο τ’ άθλιο δειλινό
σε δέσαν με το Δάσκαλο Γληνό.

Μεγάλα μάτι’ αστραφτερά, στητός
κι ατάραγος πάνου απ’ τη Μοίρ’ αφτός,

κοιτούσε την ερχόμενην ευδία.
Συ νεβρικός από την αηδία.

 

Μαζί μας, τελευταίοι, με το βαπόρι
πρεζάκηδες, αλάνια, λαθρεμπόροι.

 Ξεπίτηδες, για να φανεί, πως ίσια
λογιούνται η Λεφτεριά και τα χασίσια.

 Μα το καλογεράκι απ’ τ’ Αγιονόρος,
που πέταξε τα ράσα, ο θεοφόρος,

και το πιάσανε νύχτα στην Ομόνοια,
ξουρισμένα μουστάκια και σαγόνια,

μαζί μας δεν το δέσανε. Βλακεία
να πομπέψουν πατρίδα και θρησκεία!

 Έτσι μας εφόρτωσαν στο βαπόρι,
τους πατριώτες οι πατριδεμπόροι.

 Εξορία στο λαό, χέρια δεμένα,
για να ρθει ο Εξορισμένος απ’ τα ξένα, 

να χωρίσει το Έθνος και να βάλει
τη  μια μεριά να πολεμάει την άλλη.

 

 

ΤΡΙΠΤΥΧΟ

Ι. Ο ΓΙΟΚΑΣ

Άγαλμα ο Τοτός,
ήλιος απλωτός,
κολυμπά στη Βούλα
και δικά τ’ είν’ ούλα.

 Είκοσι χρονώ...
Θάλασσα, ουρανό
και στεριά δικά του,
πατρογονικά του!

 Και στην πολιτεία
κείνος πρώτη αιτία,
κι ολονών αρχή
κι ολονών ψυχή...

 Άσωτα υλικά
για τα θηλυκά,
π’ αγρυπνούν σιμά του,
μνέγουν στ’ όνομά του.

 Είναι τυχερό του
νά χει στον καιρό του
γέρο παραλή,
μάνα παραδαλή.

 Και φαντάρος; Μπά
μ’ έτοιονε μπαμπά!
Όλα τα στρατόπεδα
για τα χωριατόπαιδα!

 Πάντα καθαρός
καίει μ’ αγνή χαρά
στα Προπύλαια μπρος
έργ’ αριστερά.

 

ΙΙ. Ο ΜΠΑΜΠΑΚΑΣ

Την πάσ’ αλήθεια μέσα μου την έχω.
Σωστό και δίκιο μόνο εγώ κατέχω.
Όλα τα ξέρω, δίχως να ρωτήσω,
πριχού να γεννηθώ και περπατήσω.

 Θεός το σύμπαν έπλασε κ’ εμένα,
με σώμα και ψυχή σοφά ενωμένα,
σώμα θνητό κι αθάνατη ψυχή,
παιδιά του εμείς κι απόπαιδα οι φτωχοί.

 Εγώ Πατρίδα κι όλοι εσείς πατριώτες!
Εγώ διατάζω πόλεμο. Στρατιώτες,
σκοτωνόσαστ’ εσείς, να ζήσω εγώ.
Και πάντα εγώ νικάω, γιατί νογώ!

 Νόμος και Τάξη εγώ κ’ Ελευθερία!
Στην κεφαλή πατάω τ’ άθλια θερία.
Πάνωθέ μου συνάναρχος θεός
και κάτωθέ μου υπάνθρωπος λαός.

 Φίλο και οχτρό δεν ξέρω. Το Συφέρο!
Έλληνα και μισέλληνα δεν ξέρω,
χριστιανόνε κι αντίχριστο. Ένα μόνο:
να πλερώνομαι κι όχι να πληρώνω!

 Του κόσμου ο κύκλος από μεν’ αρχίζει
και σε μένα πιστά ξαναγυρίζει.
Χωρίς εμένα τίποτα. Και μόνον
αυτός υπάρχω αιώνες των αιώνων!

 

ΙΙΙ. Η ΜΑΜΑΚΑ

Οι προφητείες το λέγανε, νόημα και γράμμα,
πως με πνοή θεού θα γεννηθεί το θάμα.
Μεγάλωσα στο μάλαμα και στην πορφύρα
με το τραγούδι των ερώτων και τη λύρα.

Σε χώμα δεν επάτησα, ρόδα και γιούλια.
Με τα πουλιά κουβέντιαζα και με την Πούλια.
Κι όταν η σάρκα μου άρχισε να με καλεί,
άκουγε η Δύση κι απαντούσ’ η Ανατολή.

Είταν για μένα κάθε μέρα Κυριακή μου.
Χνώτο λαού δε μόλεβε την προσεφκή μου.
Κι όξω απ’ τους δυο, την Παναγιά και το Χριστό μου,
τρίτο θεόν ελάτρεβα τον εαφτό μου.

Αθέρας του μυαλού και κρίνα δάχτυλά μου
μονάχ’ αρώματ’ άγγιζαν και τράπουλά μου.
Τα κρίνα, τον αθέρα, αθάνατα, καμία
ως τώρα δεν τα λέκιασε δουλειά-ατιμία!

Κι αν για τιμή ρωτάς, πριν και μετά το γάμο,
για τσούλα με περνάς. Σταμάτα και Μαλάμω;
Είμαστε πέρ’ απ’ το καλό και το κακό,
πέρ’ από φόβο και ντροπή και λογικό.

Καλός πολύ ο καλός μου, απ’ τους καλούς πολίτες!
Στην Κατοχή παράδινεν αράδ’ αλήτες!
Κι η δόξ’ αν του στεφάνωσε την άξια δράση,
πιο χαίρεται, που ο γιος του θα τον ξεπεράσει!

 

IV. ΚΑΚΑ ΣΤΕΡΝΑ

Ανάμεσα στον άνδρα της και το μονογενή
άστραφτ’ η περηφάνεια της, θαμπών’ η καλλονή της...
Αργά προβαίνουνε κ’ οι τρεις, τους ακλουθάει η μέρα,
Κάθε τους πάσο και κομπάσο, που μετράει τη Σφαίρα.

 Κάθε του πάσο και χρυσό κοντύλι, που ξομπλιάζει
τα ιστορικά των Δυνατών, που τον’ να τ’ άλλο μοιάζει.
Βουλιάζ’ η γης και γονατίζουν τ’ ουρανού οι κολόνες,
τη δόξα τους σαλπίζουν αρχαγγέλοι στους αιώνες!..

 - Μα που ναι οι σκλάβοι να στρωθούνε μπρούμυτα στη ΓΗ ΜΑΣ,
για να περάσει απάνω τους το σόι και το πουγγί μας;
- Ερχόνται σίφουνας, στρωθείτε μπρούμυτα στη ΓΗ ΤΟΥΣ,
για να περάσει απάνω σας η Λεφτεριά κ’ η οργή τους.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ενόψει του 17ου Συνεδρίου: Το «Κ»ΚΕ -ένα αστικό, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, κόμμα στην υπηρεσία των ταξικών συμφερόντων του κεφαλαίου

Κώστας Βάρναλης - Ο μεγάλος επαναστάτης κομμουνιστής ποιητής του προλεταριάτου 30 χρόνια από το θάνατό του

Κώστα Βάρναλη: Στην εξορία

Κώστα Βάρναλη: Τρίπτυχο

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55