Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 199 1-15/2/2005Αρ. Φύλ. 199 1-15 Φλεβάρη 2005
Πρωτοφανής σαπίλα και αποπνιχτική μπόχα της παρακμασμένης αστικής κοινωνίας και των στηριγμάτων της: Εκκλησίας-Αστικής Δικαιοσύνης
Η ηγετική ομάδα του χουντο-ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ φασιστική σφηκοφωλιά και κλωσοφωλιά παραγωγής πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών
Κρίση της
«Δεξιάς του Κυρίου» - προκλητική απάτη η «αυτοκάθαρση»

Στο εξάμηνο που πέρασε από τις παραμονές έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων ως τα σήμερα η ατμόσφαιρα της ελληνικής αστικής κοινωνίας έχει σκεπαστεί από βαριά μαύρα σύννεφα αφόρητης δυσοσμίας και αποπνικτικής μπόχας που βγαίνει μέσα από όλους τους πόρους αυτού του σάπιου και ξεπερασμένου ιστορικά εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, αρχίζοντας από το «ντοπάρισμα» των αθλητών, ακόμα και των ανάπηρων των Παραολυμπιακών Αγώνων, την πρωτόγνωρη κατώτατης υποστάθμης χυδαιολογία των ηγετικών στελεχών του κυβερνητικού μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και του σοβαροφανούς πρωθυπουργού με τα περί «νταβατζήδων», «τσαμπουκάδων», «αλητών», «τρίχες», κλπ., (πρωτοστατούντων των γνωστών ρέϊντζερς τραμπούκων Μεϊμαρο-Μιχαλολιάκηδων, κλπ.), τη «διαφθορά», τη «διαπλοκή» και την απάτη του διαβόητου «βασικού μετόχου», φθάνοντας ως την ύπαρξη δικαστικής και εκκλησιαστικής μαφίας όπως δείχνει η χιονοστιβάδα αποκαλύψεων, που συνεχίζεται, για τα «έργα και τις ημέρες» των δικαστών και των ρασοφόρων του τόπου.

Στη σημερινή ελληνική αστική κοινωνία «βασιλεύει» ένας πρωτόγνωρος εκφυλισμός, όπου τα πάντα από την κυβέρνηση ως την «αδέκαστη» δικαιοσύνη και τους εκπρόσωπους του «Θεού επί της γης» του αντιδραστικού σκοταδιστικού φεουδοαστικού ιερατείου με πρώτο τον χουντο-Χριστόδουλο έχουν διαβρωθεί από μια πρωτοφανή σε έκταση και μέγεθος σαπίλα και όχι μόνο.

Η αποπνιχτική μπόχα που αναδύεται από αυτή τη σαπίλα προκαλεί την αγανάκτηση της εργατικής τάξης και του λαού μας, που ζει σε συνθήκες ολοένα και αυξανόμενης αθλιότητας.

Όμως, πέρα απ’ τη σαπίλα της ηγεσίας της Εκκλησίας και της Δικαιοσύνης φαινόμενα αναπόφευκτα στην καπιταλιστική κοινωνία, οι αποκαλύψεις αυτών των ημερών αναδεικνύουν και επαναφέρουν στη δημοσιότητα ένα πολύ σοβαρό και εν μέρει άγνωστο πρόβλημα: εκείνο της σχέσης της ηγετικής ομάδας της Εκκλησίας με την ΕΥΠ (=ΚΥΠ) αλλά και επιπλέον, ένα άλλο πολύ σοβαρότερο, τις σχέσεις της με τις ξένες μυστικές υπηρεσίες.

Η κυβέρνηση Καραμανλή αφού εκμεταλλεύτηκε τα τελευταία χρόνια και προεκλογικά το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο για να κερδίσει με τη βοήθειά του τις εκλογές, τώρα εκμεταλλεύεται και πάλι την κρίση της ηγεσίας της Εκκλησίας για να αποπροσανατολίσει το λαό απ’ τα μεγάλα προβλήματα που έχει μπροστά του και τη νέα επίθεση που αυτή προετοιμάζει σε βάρος του βιοτικού του επιπέδου και των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.  

Δεν θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τη σαπίλα στο χώρο της αστικής Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας. Θα περιοριστούμε μόνο στον πολιτικό ρόλο της ηγεσίας της Εκκλησίας και τις διασυνδέσεις της.

 

Α. Σαπίλα της αστικής δικαιοσύνης

Καταρχάς ας υπογραμμιστεί ότι τα περί «ουδέτερης» και «αδέκαστης» Δικαιοσύνης δεν είναι παρά μυθεύματα της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης και των ιδεολόγων της για εξαπάτηση του προλεταριάτου και των πλατιών εργαζόμενων μαζών.

Η Δικαιοσύνη είχε και έχει πάντα ταξικό χαρακτήρα. Και η σημερινή ελληνική Δικαιοσύνη είναι κι' αυτή μια ταξική Δικαιοσύνη, δηλ. μια δικαιοσύνη στην υπηρεσία της υπεράσπισης των ταξικών συμφερόντων της μπουρζουαζίας, μέσω της εφαρμογής του αστικού δικαίου που κι' αυτό είναι ταξικό, και επιπλέον αυτή αποτελεί ένα απ' τα βασικότερα στηρίγματα της εξουσίας της αντιδραστικής αστικής τάξης, δίπλα στο στρατό, την αστυνομία κλπ. Είναι όργανο καταπίεσης της εργατικής τάξης και σκοπός της είναι η διασφάλιση, υπεράσπιση και διαιώνιση της διχτατορίας της αστικής τάξης σε βάρος των εργαζομένων.

Η χιονοστιβάδα αποκαλύψεων αυτών των ημερών δείχνει το μέγεθος της σαπίλας στο χώρο της αστικής δικαιοσύνης που αρχίζει με την ύπαρξη μεγάλων παραδικαστίκων κυκλωμάτων, δωροδοκίες-δωροληψίες, αθωώσεις και αποφυλακίσεις εμπόρων ναρκωτικών, φθάνει ως το εμπόριο λευκής σαρκός και το ξέπλυμα «βρώμικου χρήματος» για να κορυφωθεί στα σεξουαλικά βίτσια διαφόρων δικαστικών (ανδρών και γυναικών) με τη γνωστή περίπτωση δικαστικού ελεφαντοειδών διαστάσεων με προτίμηση στις δίμετρες ρωσίδες καλλονές, έχοντας εγκαταστήσει στο γραφείο του και τον ανάλογο τρόπο μέτρησης.

Η διαφθορά και η σαπίλα στο χώρο της αστικής Δικαιοσύνης δε γνωρίζουν όρια κα δείχνουν εκ νέου ότι αυτό το ξεπερασμένο ιστορικά σύστημα έχει προ πολλού «φάει τα ψωμιά» του.

Τα περί «κάθαρσης» στο χώρο της Δικαιοσύνης είναι προπαγανδιστικές φλυαρίες-σαπουνόφουσκες των αστικών ΜΜΕ για εξαπάτηση των εργαζομένων. Ας σημειωθεί με την ευκαιρία πως αυτά που ως τώρα έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι απ' τα ελάχιστα που συμβαίνουν στο χώρο της διαβρωμένης και διαφθαρμένης αστικής Δικαιοσύνης.

Β. Βαθιά κρίση του μαύρου αντιδραστικού φεου-αστικού ιερατείου

Η ηγετική ομάδα του χουντο-Χριστόδουλου φασιστική σφηκοφωλιά και κλωσοφωλιά παραγωγής πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών

Η σημερινή ηγεσία της εκκλησίας, το μαύρο αντιδραστικό φεουδο-αστικό Ιερατείο, είναι γνωστό ότι αποτελείται από διάφορες φατρίες με ισχυρότερη ως τώρα και πιο αντιδραστική: τη φασιστική φατρία του χουντο-Χριστόδουλου και νυν αρχιεπισκόπου, που ελέγχεται από τη διαβόητη «Χρυσοπηγή», στην οποία είναι αναγκαία μια σύντομη αναφορά.

   1. Ο Χριστόδουλος προέρχεται από τη «Χρυσοπηγή» και είχε πάντα την άμεση στήριξη των γνωστών φασιστών ιεραρχών Πειραιώς Καλλίνικου Καρούσου και Καλαβρύτων Αμβρόσιου Λενή και είναι το «πνευματικό παιδί» τους.

   Ο Χριστόδουλος όπως και οι άλλοι της «Χρυσοπηγής» υπηρέτησαν τη φασιστική διχτατορία των συνταγματαρχών με ιδιαίτερο ζήλο.

   Ο πρώτος «πνευματικός πατέρας» του Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη είναι ο φασίστας «επερεθνικόφρονας» και φανατικός αντικομμουνιστής  Καλλίνικος Καρούσος, μητροπολίτης Πειραιώς, που προέρχεται από την παραεκκλησιαστική οργάνωση «ΖΩΗ» και αργότερα μετά την διάσπασή της προσχώρησε στο «ΣΩΤΗΡΑ». Και οι δυο αυτές παραεκκλησιαστικές οργανώσεις διακρίθηκαν για τον αντικομμουνιστικό φανατισμό τους και τις φασιστικές απόψεις, συνεργάστηκαν με την ΕΟΝ του Μεταξά και τον «Οργανισμό Βασιλικής Πρόνοιας», που δούλευε για τα παιδικά στρατόπεδα της Φρειδερίκης, τις λεγόμενες «Παιδουπόλεις». «Στις αρχές της δεκαετίας 1960-70» ο Καλλίνικος «πήγε στα Μετέωρα και είναι ο ιεράρχης που έστειλε το πρώτο συγχαρητήριο τηλεγράφημα στη χούντα. Στη συνέχεια φεύγει από τα Μετέωρα κι’ έρχεται στην Αθήνα, όπου μαζί με τους δυο άλλους (Αμβρόσιο-Χριστόδουλο) ιδρύουν την «Αδελφότητα της Χρυσοπηγής» και άρχισε να κάνει Σεμινάρια στη Σχολή της Χωροφυλακής... Μετά πέρασε στον Ιερώνυμο και έκανε διασυνδέσεις με τα Σώματα Ασφαλείας, των οποίων ανεπίσημα ανακηρύχθηκε πνευματικός πατέρας».

   Ο άλλος της «Χρυσοπηγής» είναι ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος Λενής, αρχιγραμματέας παλιότερα της Αρχιεπισκοπής, «ταγματάρχης της χωροφυλακής και υμνητής των βασανιστών μετά τη μεταπολίτευση», ο οποίος κατά τη χειροτονία του (17.8.1976) σε μητροπολίτη απηύθυνε, υμνώντας τους φασίστες βασανιστές του λαού και τα θηριώδη εγκλήματα που αυτοί διέπραξαν, «ιδιαιτέρως θερμόν εν Κυρίω ασπασμόν προς όλους εκείνους τους αγαπητούς μου αξιωματικούς και οπλίτας της Ελληνικής Χωροφυλακής και της Αστυνομίας Πόλεων, οι οποίοι κατά την στιγμήν ταύτην, συνεπεία οιουδήποτε ατυχούς συμβάντος εν τη ενασκήσει του υπηρεσιακού των καθήκοντος εστερήθησαν των αγαθών της υγείας και της ελευθερίας των»(!!!) για να συνεχίσει: «εις την καρδίαν μου τα Σώματα Ασφαλείας γενικότερον και το ένδοξον Σώμα της Χωροφυλακής ειδικότερον, θα κατέχει κεντρικοτάτην θέσιν». Για να ολοκληρωθεί το πορτρέτο του ας δώσουμε τα παρακάτω βιογραφικά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στο επίσημο Δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος: «από το έτος 1968 διορίσθη Ιεροκήρυξ του Σώματος της Χωροφυλακής, λαβών εξ απονομής τον βαθμόν του Μοιράρχου, όθεν και προήχθη αργότερον εις ταγματάρχην. Από της θέσεως ταύτης ανέπτυξε ποιμαντικήν δράσιν κηρύττων εν τω Ναό, διδάσκον εν ταις Σχολαίς Οπλιτών και Αξιωματικών Χωροφυλακής, περιοδεύων εις έδρας Ανώτερων Διοικήσεων και ομιλών εν αυταίς. Διετέλεσεν ωσαύτως καθηγητής εις Σχολάς Μοιράρχων και Αστυνόμων, ως και τοιαύτας στελεχών Ασφαλείας» («Εκκλησία» 15.9.1976).

   Η «Αγία Τριάδα» της «Χρυσοπηγής» Καλλίνικος-Αμβρόσιος-Χριστόδουλος ήταν απ’ τους βασικούς αν όχι οι βασικότεροι στυλοβάτες και του φασίστα αρχιεπισκόπου ΕΔΕΣίτη Σεραφείμ Τρίκκα, επιστήθιου φίλου του αποστάτη Χ. Φλωράκη.

   Στη «Χρυσοπηγή» προσχώρησαν αργότερα και οι σημερινοί Μητροπολίτες Σάμου Ευσέβιος Πιστολής, Καισαριανής Δανιήλ Παρτσουκλής και Δημητριάδος Ιγνάτιος, ενώ ο Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητος Κουμαριανός, στενός ως τώρα συνεργάτης του Χριστόδουλου, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί, επειδή δεν ήταν αρεστός στους Καλλίνικο-Αμβρόσιο, αφού σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου, συγγενής του ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο. Στο στενό περιβάλλον του Χριστόδουλου ανήκει και ο Μητροπολίτης Σερρών Θεολόγος Αποστολίδης.

   2. Ο τρίτος της «Χρυσοπηγής», ο πρώην Δημητριάδος Χριστόδουλος και σημερινός αρχιεπίσκοπος, την εποχή της φασιστικής διχτατορίας, επί Ιερώνυμου, διετέλεσε αρχιγραμματέας της Αρχιεπισκοπής και είχε πάντοτε στενότατες σχέσεις με το φασιστικό καθεστώς και τον αρχιπράκτορα της CIA Γ. Παπαδόπουλο, υπήρξε από τους πιο φανατικούς και πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Αργότερα έγινε μητροπολίτης Δημητριάδος και στη συνέχεια πέτυχε, μέσα από πρωτοφανείς ίντριγκες, δολοπλοκίες και πλεκτάνες, να εκλεγεί αρχιεπίσκοπος με τη στήριξη των πιο ακραίων φασιστικών στοιχείων της παραεκκλησιαστικής Αδελφότητας «Χρυσοπηγή», αλλά έχοντας και την ανοιχτή στήριξη του ξένου παράγοντα (επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη Μπέρνς στο Βόλο παραμονές εκλογών Αρχιεπισκόπου), των αμερικανών ιμπεριαλιστών, τους οποίους είχε ήδη υπηρετήσει με συνέπεια καθόλη τη διάρκεια της 7χρονης στρατιωτικο-φασιστικής τυραννίας και στη «μεταπολίτευση».

   Μετά τις αυτοκρατορικού χαρακτήρα φιέστες κάθισε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο και άρχισε το γνωστό από τότε θεάρεστο «έργο» του.

   Ο αδίστακτος μωροφιλόδοξος ιεράρχης Χριστόδουλος Παρασκευϊδης επέδειξε μια χωρίς προηγούμενο μεγαλομανία που ξεπερνά κατά πολύ ακόμα και τα όρια της γελοιότητας. Παριστάνει, αυτογελοιοποιούμενος, τον εκπρόσωπο του «Θεού επί της γης», αναπτύσσει έναν αντιδραστικό φασιστικό, ρατσιστικό, εθνικιστικό και σοβινιστικό λόγο. Αυτοδιαφημίζεται ως «Εθνάρχης»(!) του τόπου και με την καραγκιοζοειδή  συμπεριφορά του έχει καταντήσει το διασκεδαστικότερο «ανέκδοτο» όλων των πιτσιρικάδων μαθητών της χώρας.

   Υμνεί σε κάθε ευκαιρία τον Μεταξά και δεν κρύβει, ακόμα και σήμερα, τη μεγάλη του συμπάθεια προς τα αφεντικά του χουντικούς φασίστες με την «προς Παττακόν Επιστολήν» εκφράζοντας τη συμπαράσταση και το θαυμασμό στο έργο ενός εγκληματία και φαιδρότατου φασίστα στρατιωτικού. Είναι ο «κανακάρης» των διαφόρων φασιστών Καρατζαφερηδο-Ψωμιάδηδων και το ίνδαλμα των ναζιφασιστικών φυλλάδων τύπου «Χρυσή Αυγή», «Νέοι Άνθρωποι», «Στόχος», κλπ. 

   Εμφανίζεται κάθε λίγο και λιγάκι σαν «υπερασπιστής»(!) των «εθνικών συμφερόντων», όπως Κύπρου, κλπ. ενώ είναι πασίγνωστο ότι ευλόγησε το φασιστικό πραξικόπημα στην Κύπρο – τη μεγαλύτερη προδοσία του Κυπριακού που οδήγησε σε ντε φάκτο διχοτόμηση του νησιού –  το οποίο έδωσε την αφορμή στους τούρκους σωβινιστές να καταλάβουν το βόρειο τμήμα της Κύπρου που το κατέχουν ως τα σήμερα.

   Αναμειγνύεται άμεσα στο έργο των εκάστοτε κυβερνήσεων, τις οποίες υποκαθιστά με πρωτοφανές «θεϊκό» θράσος, απαιτεί να συγκυβερνήσει μαζί τους – συγκυβερνά  αυτή τη στιγμή με τον Κ. Καραμανλή – και προσπαθεί να  επιβάλλει ένα αντιδραστικό φασιστικό θεοκρατικό καθεστώς. Αυτός ήταν και ο λόγος που συγκέντρωσε υπογραφές για το θέμα των ταυτοτήτων και οργάνωσε το γνωστό καρναβάλι των αντιδραστικών διαδηλώσεων στο Σύνταγμα, έχοντας την ανοιχτή στήριξη της ΝΔ και εμμέσως, πλην σαφώς, εκείνη του «Κ»ΚΕ και της βουλευτού αντιδραστικής νεοορθόδοξης εθνικίστριας Λ. Κανέλλη και των εθνικιστών Παπαθεμελήδων του ΠΑΣΟΚ. Στήριξε προεκλογικά δραστήρια τη ΝΔ και απέδωσε τη νίκη της στη «Δεξιά του Κυρίου» και όταν μετά από πολλά χρόνια «πάτησε» το πόδι του στο Μαξίμου δήλωσε: «οι καταστάσεις αλλάζουν, δόξασοι ο Θεός»!!!

   Αργότερα φιλοδοξεί να μετατρέψει την Εκκλησία της Ελλάδος σε Πατριαρχείο και προκαλεί την γνωστή κρίση με το Πατριαρχείο, όμως γελοιοποιείται και αναγκάζεται να τα «μαζέψει» άρον-άρον με τη βοήθεια βέβαια της ΝΔ. 

Το ξέσπασμα της κρίσης

   Η κάποια προσπάθεια αποστασιοποίησης του Χριστόδουλου απ’ τη «Χρυσοπηγή» βρήκε πάντα αντίθετους τους Καλλίνικο-Αμβρόσιο και προπαντός η δημιουργία ομάδας γύρω απ’ τον εκλεκτό συνεργάτη του Χριστόδουλου Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητο, ο οποίος είχε συστήσει στο Χριστόδουλο ως γραμματέα-διευθυντή του ιδιαίτερου γραφείου του Αρχιεπισκόπου τον ήδη απομακρυθέντα Σεραφείμ Κουλουκούσα. Ο Θεόκλητος είναι γνωστό ότι στηρίζει και τον Επιφάνιο Οικονόμου.

   Οι «πνευματικοί πατέρες» του Χριστόδουλου Καλλίνικος-Αμβρόσιος δεν έβλεπαν ποτέ με καλό μάτι τις όποιες προσπάθειες αποστασιοποίησης απ’ αυτούς του «πνευματικού τέκνου» τους Χριστόδουλου και πολύ περισσότερο δεν δέχθηκαν ποτέ να τους αγνοεί. Γι’ αυτό φρόντιζαν πάντα να τον προειδοποιούν, προσπαθούσαν να τον περιμαζεύουν απ’ τα όποια παραστρατήματα και να τον ανακαλούν στην τάξη. Πάντα τον στήριζαν και τον στηρίζουν υπό προϋποθέσεις.

   Ανοιχτή μορφή άρχισε να παίρνει η κρίση στην ηγεσία της Εκκλησίας όταν στα μέσα Γενάρη και λίγες ώρες πριν γίνει δεκτός ο Χριστόδουλος απ’ τον Καραμανλή στη Ραφήνα ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος δηλώνει: «όχι μόνο έκπληξη αλλά και βαθύ πόνο μας προκάλεσε η είδηση ότι σε κύκλωμα που «δούλευε» για την αποφυλάκιση εμπόρων ναρκωτικών εμπλέκεται και κάποιος κληρικός» για να προσθέσει: «οι φήμες λέγουν πως ο συγκεκριμένος αυτός κληρικός τώρα είναι έτοιμος να καταλάβει «χαρτοφυλάκιο», δηλ. σπουδαία διοικητική θέση στην αρχιγραμματεία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος», υπονοώντας τον αρχιμανδρίτη Ιάκωβο Γιοσάκη.

   Μετά των Καλαβρύτων και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος κατηγόρησε τον Αρχιεπίσκοπο για την υποψηφιότητα του Γιοσάκη για τη θέση σε Επιτροπή της Συνόδου.

   Ο Καλαβρύτων επιτέθηκε και εναντίον του Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητου Κουμαριανού – έμπιστου και στενότατου συνεργάτη του Χριστόδουλου – ο οποίος δεν είναι αρεστός στους Καλλίνικο-Αμβρόσιο.

   Απ’ τις υπάρχουσες σήμερα φατρίες στην ηγεσία της Εκκλησίας ο Χριστόδουλος έχει την υποστήριξη των Μητροπολιτών που εξελέγησαν μετά το 1998: Νεκτάριος Κερκύρας, Χρυσόστομος Χαλκίδας, Επιφάνειος Θήρας, Παύλος Γλυφάδας, Θεόκλητος Φλωρίνης, Εφραίμ Ύδρας, Κύριλλος Κυθήρων, Δωρόθεος Σύρου.

   Αντίπαλη ομάδα στο Χριστόδουλο αποτελούν οι Μητροπολίτες Ζακύνθου Χρυσόστομος και Θηβών Ιερώνυμος. Άλλοι επικριτές του Αρχιεπισκόπου είναι ο Ιωαννίνων Θεόκλητος και ο Φιλίππων Προκόπιος και με παραπλήσιες θέσεις ο Παραμυθιάς Τίτος και Ναυπάκτου Ιερόθεος, ενώ ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος επηρεάζει τον Σιδηροκάστρου Μακάριο, τον Φθιώτιδος Νικόλαο και τον Αργολίδος Ιάκωβο. 

   Η ισχυρότερη όμως ομάδα είναι εκείνη των Μητροπολιτών της «Χρυσοπηγής»: Καλλίνικος Πειραιώς, Αμβρόσιος Καλαβρύτων, Ιγνάτιος Δημητριάδος, Ευσέβιος Σάμου, η οποία στηρίζει υπό όρους τον Χριστόδουλο και προσπαθεί να τον κρατήσει υπό τον έλεγχό της, αντιδρώντας στις όποιες προσπάθειες «αποστασιοποίησής» του.

   Και τώρα λίγα για το «βίο και την πολιτεία» της «αγίας τριάδας» του Χριστόδουλου, τους Α. Βαβύλη-Ι. Γιοσάκη-Παντελεήμων που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα.

   Παντελεήμων Αττικής: Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων από τη στιγμή που ξέσπασε το σκάνδαλο Γιοσάκη βρέθηκε στο κέντρο των επικρίσεων, γιατί δεν έθεσε σε αργία το Γιοσάκη, τον οποίο είχε διορίσει στο Καματερό μετά την επιστροφή του από τη Μητρόπολη Παναμά, όπου είχε συλληφθεί για καταχρήσεις.

   Επίσης σε βάρος του Παντελεήμων παρουσιάστηκαν ροζ κασέτες και κατηγορήθηκε ότι έχει σε λογαριασμό του 1,2 δισ. Η Ιεραρχία υποχρεώθηκε να αποφασίσει 6μηνη διαθεσιμότητα του Μητροπολίτη.

   Είναι γνωστό ότι ο Παντελεήμων Μπεζενίτης εκλέχθηκε Μητροπολίτης Αττικής, επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, με τη βοήθεια του Χριστόδουλου και των άλλων της «Χρυσοπηγής», κι’ αυτό σε αντιπαράθεση με τον τότε αρχιεπίσκοπο ήθελε να εκλεγεί Μητροπολίτης Αττικής ο σημερινός Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Συνετός.

   Ο Παντελεήμων έγινε επιπλέον γνωστός και κατά τη διάρκεια των φασιστικών «λαοσυνάξεων» του Χριστόδουλου όταν δήλωνε περιχαρής μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης: «Αύριο η κυβέρνησις θα πέσει»!!!

   Ιάκωβος Γιοσάκης: Αρχές του χρόνου, η πρώτη «πέτρα του σκανδάλου», ο αρχιμανδρίτης Γιοσάκης είχε προταθεί από ιεράρχη μα συνάμα ήταν και απόφαση του Αρχιεπισκόπου να τον προωθήσει σε γραμματέα της Νομοκανονικής Επιτροπής. Όταν αυτό έγινε γνωστό στο Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανό, αυτός διαμαρτυρόμενος έστειλε επιστολή και απαίτησε από τον Χριστόδουλο να γίνει γνωστός ο «βίος και η πολιτεία» του Ιάκωβου Γιοσάκη, ο οποίος, θιγόμενος από την επιστολή, υποβάλει μήνυση στον Ηλείας Γερμανό και έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της μαφιόζικης ζωής και δράσης του νεαρού «ιερωμένου» (αρχαιοκαπηλία σε Λήμνο, Κύθηρα και Κύπρο, καταχρήσεις σε ΗΠΑ, Παναμά, κλπ., κλπ.). Έχει επίσης πλούσια συμμετοχή και δράση σε παραεκκλησιαστικά και παραδικαστικά κυκλώματα.

   Η δράση του Ιάκωβου Γιοσάκη – προστατευόμενου του Χριστόδουλου – υπήρξε τόσο προκλητική, ώστε προκάλεσε την αντίδραση διαφόρων ιεραρχών, οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο να αναρριχηθεί «ελέω Χριστόδουλου» σε υψηλότερες θέσεις αποφασίζουν να καταγγείλουν δημόσια τη δράση του.

   Όλα ξεκίνησαν αρχές Γενάρη όταν απ’ τους τηλεοπτικούς σταθμούς EXTRA 3 και ALTER μεταδόθηκαν μαγνητοφωνημένες συνομιλίες της ανακρίτριας Αντωνίας Ηλία να μεσολαβεί για την αποφυλάκιση εμπόρων ναρκωτικών, στις οποίες αναφέρεται και το όνομα του αρχιμανδρίτη Ιάκωβου Γιοσάκη, γεγονός που προκάλεσε θύελλα στην Ιεραρχία και ο Θηβών Ιερώνυμος κατάγγειλε ότι ο Γιοσάκης με ανώτατο δικαστικό τον επισκέφθηκε παραμονές εκλογών για νέο αρχιεπίσκοπο, και του ζήτησε να αποσύρει την υποψηφιότητά του για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

   Ο Χριστόδουλος αμέσως σπεύδει να διαψεύσει και να κατηγορήσει τον Ιερώνυμο, όμως είχε την ατυχία να ακολουθήσει ο «πνευματικός φίλος» του της «Χρυσοπηγής» ο Αμβρόσιος των Καλαβρύτων με την προαναφερόμενη δήλωση.

   Η Αρχιεπισκοπή σε κάθε ευκαιρία τόνιζε για το Γιοσάκη: «ο αρχιμανδρίτης ήταν άγνωστος στο περιβάλλον του Αρχιεπισκόπου»!!! Απαντώντας στο Χριστόδουλου όμως ο Ζακύνθου Χρυσόστομος δήλωσε: «όποιος λεει ότι δεν γνωρίζει το Γιοσάκη, λεει ψέματα».

   Ασφαλώς ο Χριστόδουλος γνώριζε πολύ καλά τα πάντα για τον Γιοσάκη και ήταν επιπλέον ο προστατευόμενός του. Ακριβώς γι’ αυτό, επειδή ήταν της απολύτου εμπιστοσύνης του, ήθελε να τον προωθήσει σε καίριες θέσεις στην Αρχιεπισκοπή.

   Τέλος, ο Ιάκωβος Γιοσάκης, μετά από ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε στις 2 Φλεβάρη, συνελήφθη δυο μέρες αργότερα κοντά στο Δικαστικό Μέγαρο του Πειραιά και από τότε κρατείται στα κρατητήρια της Ασφάλειας του Πειραιά.      

   Α. Βαβύλης:  προστατευόμενος του Χριστόδουλου και πολυπράκτορας ξένων μυστικών υπηρεσιών. Ο Βαβύλης συνδέεται με τον Χριστόδουλο πολύ πριν από το 1987 που ως Μητροπολίτης Δημητριάδος του χορήγησε «συστατική» επιστολή, στην οποία ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρει και τα εξής: «δια της παρούσης βεβαιούμεν ότι ο κ. Απόστολος Χρήστου Βαβύλης, εκ Βόλου, της καθ’ ημάς επαρχίας ορμώμενος, προέρχεται από συγκεκροτημένη οικογένειαν με χριστιανικάς αρχάς και ελληνοπρεπές φρόνιμα» και προσθέτει: «ο ίδιος είναι συνειδητόν μέλος της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, βιών εντός του κλίματος αυτής, εμφορείται δε υπό ιεραποστολικού πνεύματος και διάγει βίον σώφρονα κατά πάντα». Επίσης σημείωνε: «Με τα έκτακτα διανοητικά προσόντα του παρέχει εχέγγυα αξιοποιήσεως πάσης προσφερόμενης ευκαιρίας προς επιμόρφωσίν του, είναι δε βέβαιο, ότι και η Εκκλησία θέλει επωφεληθή μελλοντικώς εκ της προσωπικότητος αυτού. Η παρούσα χορηγείται προς χρήσιν ενώπιον πάσης αρχής και παντός προσώπου δυναμένου να προσφέρει εις τον επιφέροντα πάσαν δυνατήν εξυπηρέτησιν προς την επίτευξιν των υγιών στόχων του».

   Ένα χρόνο μετά τη συστατική επιστολή Χριστόδουλου, το 1988, συλλαμβάνεται στο Βόλο για εμπορεία ναρκωτικών (εισαγωγή 1,5 κιλό ηρωίνης από Ιταλία), κρατείται στις φυλακές του Βόλου και το Συμβούλιο Εφετών του απαγορεύει την έξοδο από τη χώρα. Το Γενάρη του 1991 καταδικάζεται από το Πενταμελές Εφετείο Λάρισας σε 13 χρόνια κάθειρξη, με τριετή αναστολή ποινής. Την ίδια περίοδο γίνεται πληροφοριοδότης της αστυνομίας για ναρκωτικά.

   Στη Βενετία καταδικάζεται σε 7 χρόνια κάθειρξη για διακίνηση ναρκωτικών και η Ιντερπόλ Ιταλίας εκδίδει το 1994 ένταλμα σύλληψης με σκοπό την έκδοσή του και κατά «περίεργο» τρόπο χρειάστηκαν να περάσουν 3 χρόνια να εκδώσει το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας απόφαση (1997) με την οποία διατάσσεται η σύλληψή του !!!

   Αργότερα ο Βαβύλης παρά την καταζήτησή του από την Ιντερπόλ, ανοίγει σε απόσταση 50 μέτρων απ’ το κτίριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής κατάστημα πώλησης όπλων. Η επιχείρηση του Βαβύλη από το 1995 έως το 1997 υπέγραψε με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης συμβάσεις προμήθειας εξοπλισμού ασφαλείας. Διαφημίζει οπλικά συστήματα στο επίσημο περιοδικό της αστυνομίας και ακόμα κάνει το μοντέλο με στολή της ΕΛ.ΑΣ. Το 1995 έχει επαφή με τον τεχνικό σύμβουλο του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Σ. Βαλυράκη, Κ. Μπαλέρμπα, μετέπειτα κουμπάρο του, και φθάνει η «χάρη» του στις «πυραμίδες» της Αλβανίας.

   Το 1998 παρόλο που η δράση του Βαβύλη είναι γνωστή, ο Χριστόδουλος τον συστήνει εκ νέου, αυτή τη φορά τηλεφωνικά, στον ηγούμενο του Αγίου Όρους, Γ. Καψάνη, για «εξομολόγηση»!!! 

   Το 2001 αποστέλλεται με εντολή του Χριστόδουλου στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον υποστράτηγο Γιάννη Τριανταφυλλάκη και άλλους, μεταξύ των οποίων και ο κουμπουροφόρος αρχιμανδρίτης Νικόδημος Φαρμάκης, μέλος της «Χρυσοπηγής» και προστατευόμενος του Καλλίνικου Πειραιώς, για να βοηθήσει στην εκλογή του Ειρηναίου σε Πατριάχη των Ιεροσολύμων.

   Αργότερα, το Φλεβάρη του 2002, ως κληρικός πλέον με το όνομα «Ραφαήλ Απόστολος Αναγνωστάκης», αποστέλλεται από τον Ειρηναίο μαζί με τον αρχιμανδρίτη Νικόδημο Φαρμάκη, σε διαθρησκευτική συνάντηση του Βατικανού στην Ασσίζη.

   Τον Ιούλη του 2002 βγάζει στο αστυνομικό τμήμα του Καπανδριτίου με τη βοήθεια του Γιάννη Τριανταφυλλάκη, αξιωματικού της αστυνομίας (υποστράτηγος ε.α.) νέα ταυτότητα στο όνομα Απόστολος Παύλος Φωκάς.

   Στις 12 Αυγούστου του 2002 βγάζει διαβατήριο στο Βόλο με το πραγματικό του όνομα, ενώ καταζητείται από την Ιντερπόλ!!!

   Το 2003 εμφανίζεται ως ιερομόναχος στην Πάτρα με το νούμερο δυο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Μητροπολίτη Καπιτωλιάδος Ησύχιο, εκτελώντας αποστολή του Πατριάρχη Ειρηναίου

   Την ίδια περίοδο πηγαίνει με τον υποστράτηγο Γιάννη Τριανταφυλλάκη στη Νότια Ιταλία, συγκροτώντας «μη κερδοσκοπικό Ίδρυμα»(!) με την επωνυμία «Magna Grecia».

   Παρόλα αυτά οι Χριστόδουλος και Ειρηναίος αρνήθηκαν αρχικά κατηγορηματικά κάθε σχέση μαζί του. Όμως οι φωτογραφίες, οι μαρτυρίες και τα συντριπτικά στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, τους διαψεύδουν.  

   Παρά τις απανωτές αποκαλύψεις για το «βίο και πολιτεία» του Βαβύλη και τις πασίγνωστες πλέον σχέσεις του με τον Χριστόδουλο, του οποίου είναι το «αγαπημένο παιδί», ο «Αδέσμευτος Τύπος», προσπαθώντας απεγνωσμένα να καλύψει τις σχέσεις του χουντο-Χριστόδουλου με τον πολυπράκτορα των ξένων μυστικών υπηρεσιών Βαβύλη: «καμιά σχέση δεν έχει ο Αρχιεπίσκοπος με τον Βαβύλη»!!! («Α.Τ.» 9.2.2005).

   Σ’ ολόκληρο αυτό το χρονικό διάστημα ο Χριστόδουλος συλλαμβάνεται μόνιμα επ’ αυτοφώρω να ψεύδεται ασυστόλως για τις περιπτώσεις Βαβύλη-Γιοσάκη.

   Από όσα διέρρευσαν  και έγιναν γνωστά είναι φανερό ότι ο προστατευόμενος του Χριστόδουλου Απόστολος Βαβύλης είναι πράκτορας της ΕΥΠ (=ΚΥΠ) αλλά και πολυπράκτορας ξένων μυστικών υπηρεσιών (ΜΟΣΑΝΤ, CIA, κλπ.). Ανάλογες υποψίες εγείρει και η περίπτωση του άλλου προστατευόμενου του Χριστόδουλου Ιάκωβο Γιοσάκη. 

   Η πλούσια και ανεξέλεγκτη δράση και των δυο δείχνει ότι είναι προστατευόμενοι ξένων μυστικών υπηρεσιών.

   Κι’ όλα αυτά είναι γνωστά στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ο ίδιος ο Χριστόδουλος είναι εκείνος που καλλιέργησε και προώθησε τις σχέσεις της Αρχιεπισκοπής με το εκκλησιαστικό παρακράτος, το οργανωμένο έγκλημα, την ΕΥΠ και τις ξένες μυστικές υπηρεσίες. Αυτός κάλυπτε και καλύπτει και σήμερα αυτές τις σχέσεις. Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι και ο ίδιος ο Χριστόδουλος ήταν ένθερμος υποστηρικτής του αρχιπράκτορα της CIA Γ. Παπαδόπουλο. Φαίνεται πως κοντά του μάθαινε και «τέτοια γράμματα».

   Συμπερασματικά, η βαθιά ενδοεκκλησιαστική κρίση και οι φαγωμάρες μεταξύ των φατριών του φεουδο-αστικού ιερατείου, πέρα απ’ το ήδη γνωστό ότι η ηγεσία της Εκκλησίας είναι φασιστική σφηκοφωλιά και σάπια ως το μεδούλι, αποκαλύπτουν επιπλέον τη σύνδεσή της: 1) με το παρακράτος, το οργανωμένο έγκλημα και τα παραεκκλησιαστικά-παραδικαστικά κυκλώματα, 2) διαπλέκεται με την ΕΥΠ(=ΚΥΠ), και 3) με τις ξένες μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες, ως γνωστόν, δρουν στη χώρα μας ανενόχλητες, ιδιαίτερα η CIA που ελέγχει τα πάντα, μεταξύ των άλλων και τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

   Όσο για τη διαβόητη «αυτοκάθαρση» που ανακοίνωσε ο Χριστόδουλος, αυτή αποτελεί προκλητική αυταπάτη και το μόνο που θα πράξει είναι να βρει εξιλαστήρια θύματα για να διασώσει τον εαυτό του, παραμένοντας στον αρχιεπισκοπικό θρόνο αφού έχει αυτοχριστεί αιώνιος «εκπρόσωπος του Θεού επί της γης».

 


Επίσκεψη της εθνικίστριας θεούσας Λ. ΚΑΝΕΛΛΗ, βουλευτής του «Κ»ΚΕ, στον «πνευματικό πατέρας» της χουντο-ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ
Προκλητικά εγκώμια στον αρχιεπίσκοπο

Στα μέσα του περασμένου μήνα (14.1.2005) μ’ αφορμή τη συγκέντρωση-αποστολή «βοήθειας» για τα θύματα της καταστροφής στην Ασία, η θεούσα εθνικίστρια Λ. Κανέλλη, βουλευτής του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, επισκέφτηκε επίσημα τον «πνευματικό πατέρα» της και έτσι της δόθηκε μια «καλή ευκαιρία» να πλέξει το εγκώμιο του φασίστα χουντο-Χριστόδουλο που δεν «γνώριζε» τάχα τίποτε για τα εγκλήματα των συνταγματαρχών επειδή, όπως με θράσος «θεϊκό» κάποτε δήλωσε, «διάβαζε πολύ»!!!

Είναι γνωστό ότι η Λ. Κανέλλη είναι το άγρυπνο «μάτι», ο εκπρόσωπος του Χριστόδουλου στο «Κ»ΚΕ, κι αυτή που «περνάει», μαζί με την Παπαρήγα, την εθνικιστικο-σκοταδιστική πολιτική του αντιδραστικού φεουδο-αστικού ιερατείου στο χώρο αυτού του κόμματος, και «κρατά» με την απαιτούμενη μυστικότητα τις σχέσεις μαζί του.

Η θρησκόληπτη Λ. Κανέλλη έπλεξε το εγκώμιο του εκπροσώπου του «Θεού επί της γης»(!) με τον πλέον προκλητικό τρόπο και μάλιστα ως βουλευτής του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ:  «όταν ξέρεις ποιος δίνει χρήματα, ποιος τα χειρίζεται, τι αγοράζει και που τα πηγαίνει – γιατί θα πάνε και σε συγκεκριμένους φορείς με συγκεκριμένα αποδεικτικά – με κάνει να αισθάνομαι λίγο καλύτερα και ως χριστιανός και ως φιλάνθρωπος και ως πολίτης και ως βουλευτής»!!!

Τώρα όμως που ο «πνευματικός πατέρας» της βρίσκεται σε δεινή θέση με τις αποκαλύψεις αυτών των ημερών, τι έγινε άραγε αυτή η «βοήθεια» μήπως τη «μοιράζει» ο αρχιμαφιόζος και πολυπράκτορας ξένων μυστικών υπηρεσιών, προστατευόμενος του Χριστόδουλου, Απόστολος Βαβύλης ή «μοναχός» Ραφαήλ,  κλπ., που, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, «εθεάθη»(!) στην περιοχή;

Έτσι η Λ. Κανέλλη θα αισθάνεται μάλλον πολύ «καλύτερα και ως χριστιανός και ως φιλάνθρωπος και ως πολίτης και ως βουλευτής» του «Κ»ΚΕ και ακόμη καλύτερα σίγουρα νοιώθει η σοσιαλδημοκρατική ηγετική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα!!!

Τον περασμένο μήνα είχαμε και ένα άλλο «χαρμόσυνο» γεγονός, όπως με ιδιαίτερη χαρά μας πληροφορεί ο «Ριζοσπάστης» (29.1.2005, σελ. 32): το αντιδραστικό εθνικιστικό θρησκόληπτο έντυπο που ακούει στο όνομα «ΝΕΜΕCΙS» γιόρτασε την επέτειο των 8 χρόνων του ή αλλιώς, όπως η εκδότριά του Λ. Κανέλλη «μετά δακρύων» είπε «κατάφερε να γίνει «8 χρονών κοριτσάκι»». Επιπλέον μας πληροφορεί με «εθνική υπερηφάνεια» ότι το «κοριτσάκι» της γεννήθηκε την ημέρα των Ιμίων» («Ρ» 29.1.2005, σελ. 32), δηλ. γεννήθηκε αμέσως την ίδια μέρα, μετά το νικηφόρο αστραπιαίο πόλεμο του στρατιωτικού εκστρατευτικού σώματος, υπό τας διαταγάς των «γενναίων του έθνους πολέμαρχων» των Κανελλο-Γιανναραδο-Παπαθεμελήδο-Καμένων, κλπ., τη συντριβή-πανωλεθρία των τούρκων εισβολέων και την απελευθέρωση των Ιμίων και τη «θριαμβευτική» επιστροφή τους εις Αθήνας!!!

Τέλος, μετά τις πρωτοφανείς χυδαιότητες με τα άφθαστα «κοσμητικά επίθετα» του αστικού υπόκοσμου ωρυόμενη στις εκπομπές Πρετεντέρη-Χατζηνικολάου, δηλ. αφού «συνήλθε» απ’ τα παραλληρηματικά της εκείνα ξεσπάσματα, η ντερμπεντέρισσα «του» χουντο-Χριστόδουλου αναλαμβάνει, υπό το εκτυφλωτικό φως του «Πατριδογνωμονίου»(!) της, να «διαφωτίσει» τους δύστυχους αναγνώστες του «Ριζοσπάστη»: «κι είναι κομμένη στα δυο η πατρίδα, γιατί, εννιά χρόνια μετά τα Ίμια, με νεκρούς στο Αιγαίο τον Γιαλοψό, τον Βλαχάκο και τον Καραθανάση, μια γκρίζα τουρκο-ΝΑΤΟϊκή γραμμή φαίνεται ήδη στο χαρτί να χαράζει νέο σύνορο συμφερόντων, ακριβώς εκεί, στο 25ο παράλληλο» («Ρ» 30.1.2005, σελ. 5).

Τι λεει όμως η «καλή χριστιανός και φιλάνθρωπος» για τη δυσοσμία που εκπέμπει αυτές τις μέρες η Εκκλησία και το Αφεντικό της. Μάλλον έπαθε και η ίδια ασφυξία και το έχει «βουλώσει»!!!

 


Εκδήλωση της ΚΟΕ στο Πολυτεχενίο
Μ' αφορμή τα 40 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού
«ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ»
Παρέμβαση της
«ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55»

Στη 2ήμερη (5-6.2.2005) εκδήλωση που οργάνωσε στο Πολυτεχνείο, μ’ αφορμή τα 40 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ», η πρώην Α/συνέχεια-σημερινή ΚΟΕ με την επίσημη συμμετοχή απ’ τον ίδιο χώρο (ΚΚΕ-Μ-Λ, κλπ.) αλλά και διαφόρων άλλων ρεφορμιστών ευρω«κομμουνιστικής» χρουστσοφικής κατεύθυνσης, ακόμα και τροτσκιστών, παραβρέθηκε, χωρίς πρόσκληση, την πρώτη μέρα και αντιπροσωπεία της Οργάνωσης. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του πρώτου θέματος: «Η δεκαετία του ΄60 και ο τρόπος που αυτή επέδρασε στην αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Η συνεισφορά της Αναγέννησης» έγινε εκ μέρους των συμμετεχόντων συντρόφων η παρακάτω παρέμβαση:

   Αγαπητοί συναγωνιστές και φίλοι,

   Οι προηγούμενοι ομιλητές έδωσαν μια διαστρεβλωμένη εικόνα σχετικά με την ιστορία της πάλης ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, επειδή αποσιώπησαν την πάλη του ΚΚΕ με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη ενάντια σ’ αυτό το αντεπαναστατικό ρεύμα.

   Όμως για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας επιβάλλεται να σημειωθεί ότι στη μεγάλη και σφοδρότατη ιδεολογικο-πολιτική διαμάχη μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που πήρε ανοιχτή μορφή στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, το ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη υπήρξε το ΠΡΩΤΟ κόμμα που όρθωσε το ανάστημά του, αντιτάχθηκε και καταπολέμησε το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, μια πάλη που κορυφώθηκε, πριν το 20ο Συνέδριο (Φλεβάρης 1956) του ΚΚΣΕ, στην ανοιχτή σύγκρουση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης, πρωτεύουσας του Ουζμπεκιστάν της Σοβιετικής Ένωσης, το Σεπτέμβρη του 1955.

   Επομένως τη μεγαλειώδη αυτή πάλη κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε διεθνές επίπεδο εγκαινίασαν ΠΡΩΤΟΙ οι έλληνες κομμουνιστές καθοδηγούμενοι απ’ το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55.

   Επιπλέον το ΚΚΕ υπήρξε το ΜΟΝΟ κομμουνιστικό κόμμα των καπιταλιστικών χωρών στο οποίο δεν πέρασε ο χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός, γεγονός που επιβεβαιώνεται τόσο απ’ την άρνηση της επαναστατικής ηγεσίας Ζαχαριάδη να δεχθεί το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό όσο επίσης απ’ την άρνηση και μαζική αντίσταση των κομμουνιστών (Τασκένδη 95%, άλλες χώρες 85-90%, ανάλογα ποσοστά σε Άη-Στράτη, φυλακές, κλπ.) σ’ αυτό το προδοτικό αντεπαναστατικό ρεύμα.

   Το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 διαλύθηκε απ’ την ωμή αντικομμουνιστική επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών με: α) τη βίαιη πραξικοπηματική καθαίρεση της ηγεσίας, σύλληψη και εκτόπισή της, β) τις μαζικές διαγραφές-αποχωρήσεις χιλιάδων κομμουνιστών, και γ) την οριστική διάλυση το 1958 όσων κομματικών Οργανώσεων είχαν απομείνει.

   Το νέο κόμμα που δημιουργήθηκε το 1956, το «Κ»ΚΕ, δεν είχε και δεν έχει καμιά σχέση και σε κανένα επίπεδο (ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικό) με το παλιό επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 και υπήρξε εκτρωματικό σοσιαλδημοκρατικό δημιούργημα των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών με γραμμή το διαβόητο «ειρηνικό κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», δηλ. τη σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956). Το «Κ»ΚΕ (1956), που δεν καθοδηγείται πλέον στη δράση του απ’ το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ’ το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας), ήταν – ακριβώς γι’ αυτό το λόγο – ευθύς εξαρχής ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

   Στην οξύτατη σύγκρουση στο ΚΚΕ μεταξύ των επαναστατών κομμουνιστών, δηλ. των σταλινικών-ζαχαριαδικών με επικεφαλής το Γραμματέα του Κόμματος Νίκο Ζαχαριάδη και των διορισμένων απ’ τους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές δεξιών οπορτουνιστών της κλίκας των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. – που αποτελούσε τμήμα της γενικής ιδεολογικο-πολιτικής διαμάχης στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος – η καθοδηγητική ομάδα της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» επέλεξε για τον εαυτό της και κράτησε μια «κ ε ν τ ρ ι σ τ  ι κ ή» στάση, δηλ. μια στάση ανάμεσα στους επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. σταλινικούς-ζαχαριαδικούς κομμουνιστές με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη και τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ., ακριβέστερα και πιο συγκεκριμένα: μια αντιζαχαριαδική και επομένως αντι-ΚΚΕ στάση αλλά συνάμα και αντισταλινική με τη θέση της «διόρθωσης των λαθών του Στάλιν» (!) απ’ το πρώτο κιόλας τεύχος του περιοδικού «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» (Οχτώβρης 1964) αντί να κρατήσει επαναστατική μαρξιστική στάση, δηλ. να υπερασπίσει ανεπιφύλαχτα, αποφασιστικά και με συνέπεια τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ που έκφραζε την επαναστατική γραμμή, αποτελούσε τον κεντρικό στόχο των επιθέσεων και συγκέντρωνε όλα τα συντονισμένα πυρά των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και του διεθνούς ιμπεριαλισμού και στο ΚΚΕ το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που καθοδηγούσε την πάλη των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό.

   Η τότε αντισταλινική, με τη μορφή της «διόρθωσης των λαθών του Στάλιν»(!), στάση και αντι-ΚΚΕ, με τη μορφή του αντιζαχαριαδισμού, στάση της ηγετικής ομάδας της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» προκάλεσε μεγάλη ζημιά – τη μεγαλύτερη μετά από εκείνη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών – στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα επειδή, πρώτο, το αποπροσανατόλισε ιδεολογικα-πολιτικα-οργανωτικά και δεύτερο, το διέσπασε, οδηγώντας χιλιάδες κομμουνιστές στο περιθώριο.

   Σ’ αυτή ακριβώς την «κ ε ν τ ρ ι σ τ ι κ ή» στάση – στάση μεταξύ του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού και του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού – της ηγετικής ομάδας της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» βρίσκονται τα πρώτα σπέρματα της εμφάνισης και διαμόρφωσης μιας νέας παραλλαγής του σύγχρονου ρεβιζιονισμού και επιπλέον σ’ αυτή έχει τη ρίζα του και το μετέπειτα κομμάτιασμα αυτού του χώρου με τις απανωτές διασπάσεις.

   Η παραπάνω «κ ε ν τ ρ ι σ τ ι κ ή» θέση της καθοδηγητικής ομάδας της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» για «διόρθωση των λαθών του Στάλιν»(!) συμπληρώνεται αργότερα με τη γνωστή τους θέση ότι ο ΣΤΑΛΙΝ στην ανάλυση της τότε σοβιετικής κοινωνίας («Για το σχέδιο του Συντάγματος της ΕΣΣΔ», 25.11.1936), στην οποία είχε ήδη ολοκληρωθεί η οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού (=Διχτατορία του Προλεταριάτου και ύπαρξη δυο μορφών σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας: κρατική-συνεταιριστική-κολλεκτιβίστικη) «δεν είδε την ύπαρξη της αστικής τάξης στη Σοβιετική Ένωση» ή αλλιώς ο Στάλιν «διακήρυξε το 1936 πως δεν υπήρχαν ανταγωνιστικές τάξεις» στη Σοβιετική Ένωση - άποψη που αποτελεί κριτική από τα δεξιά στο ΣΤΑΛΙΝ, δηλ. απ’ τη σκοπιά της διατήρησης των ανταγωνιστικών και εκμεταλλευτριών τάξεων στο σοσιαλισμό και επιπλέον στο κεντρικό μα και πιο σημαντικό ζήτημα του κομμουνιστικού κινήματος: εκείνο του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού συγκροτεί μια νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού επειδή εμπεριέχει: 1) μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού: εκείνη της διατήρησης των εκμεταλλευτριών ανταγωνιστικών τάξεων και μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, 2) μια αντιμαρξιστική αντίληψη των κοινωνικών τάξεων με τον ισχυρισμό ότι τάχα στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε αστική τάξη χωρίς να κατέχει μέσα παραγωγής.

   Όμως ακόμα και μια απλή έστω ανάγνωση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ βεβαιώνει τον καθένα ότι με τη «λέξη  α σ τ ι κ ή  τ ά ξ η  εννοούμε την τάξη των σύγχρονων καπιταλιστών που είναι κάτοχοι των κοινωνικών μέσων παραγωγής και που εκμεταλλεύονται τη μισθωτή εργασία» και επομένως δεν νοείται ύπαρξη αστικής τάξης σε μια κοινωνία, με τη μαρξιστική βέβαια έννοια του όρου, χωρίς να κατέχει μέσα παραγωγής. Αυτό που βέβαια υπήρχε στην κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου ήταν τα υπολείμματα των εκμεταλλευτριών τάξεων και τα νέα αστικά στοιχεία, που γεννιούνται καθόλη τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, τα οποία από κοινού πάλευαν απεγνωσμένα να ματαιώσουν τη συνέχιση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού – ταξική πάλη, που, σύμφωνα με τον Στάλιν, οξύνονταν ολοένα και περισσότερο όσο προχωρούσε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ με την υποστήριξη βέβαια και της διεθνούς αντίδρασης («Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ)», 3-4 Μάρτη 1937 και αλλού).

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Επίσκεψη της εθνικίστριας θεούσας Λ. ΚΑΝΕΛΛΗ, βουλευτής του «Κ»ΚΕ, στον «πνευματικό πατέρας» της χουντο-ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ

Παρέμβαση της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55» σε εκδήλωση της ΚΟΕ

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55