Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες

Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 203 1-15/4/2005Αρ. Φύλ. 203 1-15 Απρίλη 2005
Ένας χρόνος αντιδραστικής κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας

πρωτοφανής ακρίβεια, αύξηση της μαζικής ανεργίας, μεγαλύτερη φτώχεια-εξαθλίωση και φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής
Απανωτά "Βατερλώ" στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική

Το Μάρτη έκλεισε ένας χρόνος διακυβέρνηση της χώρας απ’ το μοναρχοφασιστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Ένας χρόνος ψευδών, εξαπάτησης και εμπαιγμού του λαού, ένας χρόνος σφοδρότατων επιθέσεων στο βιοτικό επίπεδο των λαϊκών μαζών, ένας χρόνος μεγάλης ακρίβειας, αύξησης της μαζικής ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης και βαθέματος της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής, ένας χρόνος παταγώδους αποτυχίας σ’ όλα τα ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, μια αλυσίδα απανωτών «Βατερλό» της ανίκανης κυβέρνησης των «νταβατζήδων».

Ασφαλώς το κόμμα της ΝΔ ως το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου ήταν επόμενο να πάρει αμέσως απ’ τους πρώτους κιόλας μήνες τα απαραίτητα οικονομικά μέτρα για τη διασφάλιση και αύξηση των κερδών του κεφαλαίου, γεγονός που δεν αποτελεί έκπληξη για την εργατική τάξη.

Όμως μεγάλα τμήματα της αγροτιάς, των εργαζομένων και των μικροαστικών στρωμάτων που ήλπιζαν σε «καλύτερες μέρες» ψηφίζοντας ΝΔ - εξαιτίας της προδοτικής πολιτικής των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ που καλλιέργησαν προεκλογικά συνειδητά την άποψη ότι θα διατηρηθεί η ίδια κατάσταση και μετά την εκλογική νίκη της ΝΔ – βρέθηκαν εξαπατημένα και προ οδυνηρών εκπλήξεων.

Στους επαναστάτες κομμουνιστές ήταν βέβαια γνωστό ότι με τη νίκη της ΝΔ η κατάσταση της εργατικής τάξης και γενικά των πλατιών εργαζομένων μαζών θα χειροτέρευε αναπόφευκτα και θα επιδεινώνονταν με ραγδαίους ρυθμούς, όπως και συνέβη, εξαιτίας καταρχήν της εφαρμογής της ήδη διακηρυγμένης ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, που ένα απ’ τα άμεσα αποτελέσματά της, ανάμεσα σε σειρά άλλα, ήταν και το πρωτοφανές κύμα ακρίβειας απ’ τους πρώτους μήνες που συνεχίζεται και σήμερα, δεύτερο, των γνωστών προβλημάτων κρίσης της ελληνικής οικονομίας και τρίτο, της αναμενόμενης, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αύξησης της μαζικής ανεργίας.

Πέρα όμως από τα παραπάνω που ήταν εντελώς αναμενόμενα να συμβούν, το σύνολο της εργατικής τάξης και της φτωχής ιδιαίτερα αγροτιάς και τ’ άλλα μικροαστικά στρώματα εξαπατήθηκαν απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή με τον πλέον χυδαίο και προκλητικότατο τρόπο, αφού αυτή αθέτησε όλες ανεξαιρέτως τις προεκλογικές της υποσχέσεις και δεσμεύσεις, γεγονός που δικαιολογημένα έχει προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση ακόμα και στις γραμμές των οπαδών της ΝΔ των παραπάνω κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων (εξαπάτηση για ΕΚΑΣ, μονιμοποίηση των 250.000 συμβασιούχων, 900.000 συνταξιούχων για ΛΑΦΚΑ, αγρότες, κλπ., κλπ.).

Έτσι η κυβέρνηση των «νταβατζήδων», η αντιδραστική κυβέρνηση του μεγαλοαστικού μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, επάξια κατακτά τον τίτλο: κυβέρνηση «σοβαροφανών και προκλητικών πολιτικών απατεωνίσκων», που αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματά της.

Δίπλα στην εξαπάτηση του λαού – στάση που αγγίζει και κινείται στα ακραία όρια της πολιτικής αλητείας – έρχεται τελευταία να προστεθεί και η σφοδρότατη επίθεση της κυβέρνησης στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων με την πρόσφατη πρωτοφανή άγρια φοροεπιδρομή που οδήγησε σε τεραστίου μεγέθους ανατιμήσεις όλων των βασικών ειδών διατροφής, ένδυσης, υπόδησης, φαρμάκων, τσιγάρων, ποτών, εισιτηρίων, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κλπ., ενώ οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης Παπαθανασίου, Αλογοσκούφης, κλπ. και ο ίδιος ο σοβαροφανής πρωθυπουργός συναγωνίζονται μεταξύ τους σε παχυδερμικού χαρακτήρα εμφανίσεις, πετυχαίνοντας όλοι μαζί ανώτατο ρεκόρ παχυδερμίας στην πολιτική ιστορία του τόπου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της αντιδραστικής κυβέρνησης της ΝΔ είναι η πρωτοφανής ανικανότητά της που εκδηλώνεται με τα απανωτά «Βατερλό» σ’ όλα τα θέματα της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, πέρα από τη γενικότερη υποταγή της στους ιμπεριαλιστές και τη σαφή στροφή προς τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, σ’ αντίθεση με την φιλοΕΕ στάση της μεγαλοαστικής κυβέρνησης Σημίτη, διακρίθηκε για πλήρη ανικανότητα άσκησης εξωτερικής πολιτικής και απανωτά «Βατερλό» με πρώτο εκείνο του Κυπριακού στο Μπίργκεστοκ της Ελβετίας που αποτέλεσε σοκαριστική ψυχρολουσία, για να ακολουθήσει ένα δεύτερο εκείνο των ελληνο-τουρκικών σχέσεων με σταθμό την 17η Δεκέμβρη 2004 (εξασφάλιση ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην ΕΕ εκ μέρους της Τουρκίας χωρίς αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας) για να κορυφωθεί τέλος στο ταπεινωτικό φιάσκο διεξαγωγής συνομιλιών Μολυβιάτη στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια των οποίων σημειώνονται οι προκλητικότερες και πολυπληθέστερες παραβιάσεις του εναέριου χώρου της χώρας. Ένα τρίτο «Βατερλό» της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι η αναγνώριση της ΠΓΔ Μακεδονίας εκ μέρους των ΗΠΑ με το συνταγματικό της όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», «καταπίνοντας» αδιαμαρτύρητα η κυβέρνηση και οι ομοϊδεάτες της εθνικιστές την προκλητική ενέργεια των αφεντικών της χωρίς να τολμήσουν να προχωρήσουν σε αντιδραστικά εθνικιστικά συλλαλητήρια ανάλογα εκείνων του 1991-1992 (14 Φλεβάρη) που είχαν ως κύριο σύνθημα το γνωστό εθνικιστικό-φασιστικό: «Φωτιά-φωτιά στα σκοπιανά σκυλιά»!!!

Έτσι ο Κ. Καραμανλής αναδεικνύεται σε κορυφαίο «καρπαζοεισπάκτορα» στην ιστορία του τόπου.

Στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής, πέτρα απ’ τις σφοδρότατες επιθέσεις στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, το πρώτο «Βατερλό» σημειώνεται με τη διαβόητη «δημοσιονομική απογραφή» με την οποία η οικονομία της χώρας οδηγείται τελικά υπό αυστηρή επιτήρηση των Οργάνων της ΕΕ, που τώρα χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την εφαρμογή σκληρότατων οικονομικών μέτρων, για να ακολουθήσει η χρεοκοπία του προϋπολογισμού που η ίδια κατάρτισε, με τρίτο «Βατερλό» την πλήρη διάψευση όλων συνολικά των προβλέψεών της (ρυθμός ανάπτυξης, μέγεθος και μείωση ελλειμμάτων, χρέος, ανεργία, κλπ.) και τέταρτο, εκείνο του διαβόητου «βασικού μετόχου» που γελοιοποίησε και καταξευτέλισε ολόκληρη στρατιά υπουργών και το σοβαροφανή πρωθυπουργό που όλοι μαζί τρέχουν «καθημερινά» στις Βρυξέλλες, απολογούμενοι στους διάφορους υπαλληλίσκους της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πέρα απ’ τα οικονομικά «Βατερλό» στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή σημειώνει και μια «επιτυχία»: έντονο παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου - φασιστικοποίηση που απέκρυψαν και συνεχίζουν να αποκρύπτουν από το λαό οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ – με την ψήφιση του διαβόητου «αντιτρομοκρατικού νόμου» πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τη διατήρησή του μετά απ’ αυτούς, καθώς και όλων των άλλων αστυνομικών μέτρων (χαφιεδοκάμερες, κλπ.), την «επανίδρυση του κράτους», δηλ. την επάνδρωση του κρατικού μηχανισμού σ’ όλα τα επίπεδα με φασιστικά ακόμα και γνωστά χουντικά στοιχεία, το παραπέρα δυνάμωμα όλων των κατασταλτικών μηχανισμών, κλπ. φθάνοντας ως την επανίδρυση της τρομοκρατικής πάλαι ποτέ «ένδοξης αγροφυλακής».

Η ανικανότητα της κυβέρνησης Καραμανλή, πέρα απ’ την εφαρμογή της αντιδραστικής ταξικής πολιτικής της, θα μείνει παροιμιώδης στην ιστορία του τόπου, ανικανότητα που ο παχουλός πρωθυπουργός και οι υπουργοί του προσπαθούν να αποκρύψουν με διάφορες θεατρινίστικου τύπου σοβαροφανείς πόζες και υπερφίαλες δηλώσεις.

 

Η συνέντευξη του πολυπράκτορα των μυστικών υπηρεσιών Α. Βαβύλη και η ηγετική ομάδα του αντιδραστικού φεουδο-αστικού ιερατείου

Η συνέντευξη στον Μ. Τριανταφυλλόπουλο του πολυπράκτορα των μυστικών υπηρεσιών Α. Βαβύλη με τις «αλήθειες» και τα ψεύδη, με όσα είπε και με όσα αποσιώπησε, αλλά και όσα άθελά του ομολόγησε επιβεβαίωσε θετικά ή αρνητικά τα όσα διέρρευσαν στον τύπο για το «βίο και την πολιτεία» του χουντο-Χριστόδουλου κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ των ηγετικών αντιδραστικών φατριών και της κρίσης του φεουδο-αστικού ιερατείου.

   Είναι γνωστό στο λαό μας ότι η αντιδραστική ηγεσία της Εκκλησίας συνεργάστηκε με τους φασίστες κατακτητές – για να περιοριστούμε στο πρόσφατο παρελθόν – με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις (Κοζάνης Ιωακείμ, Ηλίας Αντώνιο, κλπ.) και βρέθηκε πάντα στην υπηρεσία των ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ακόμα υπηρέτησε με τον πλέον φανατικό και προκλητικότατο τρόπο την άρχουσα αντιδραστική αστική τάξη, το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τη χούντα των συνταγματαρχών.

   Η μεγάλη πλειοψηφία των μαύρων ρασοφόρων πέρασε από το στρατό και την αστυνομία, χρημάτισαν στρατιωτικοί παπάδες-ιεροκήρυκες και έπαιζαν ρόλο ασφαλιτών χαφιέδων, ενώ ορισμένοι υπηρέτησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και πήραν μέρος σε βασανιστήρια κρατουμένων αντιφασιστών-κομμουνιστών (π.χ. στη Μακρόνησο ο «άγιος Πρεβέζης» Στυλιανός Κορνάρος, κλπ.).

   Μερικοί «άγιοι» υπήρξαν ακόμα και πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών (Ιντέλιντζενς Σέρβις, CIA, κλπ.) με πιο γνωστή απ’ τις τελευταίες περιπτώσεις εκείνη του CIA-Ιάκωβου που απεβίωσε τελευταία στις ΗΠΑ.

   Η περίπτωση όμως ενός πολυπράκτορα τύπου Βαβύλη ξεχωρίζει και αποτελεί την πρώτη χαρακτηριστική ως τώρα, σε σχέση με το παρελθόν, περίπτωση που γίνεται γνωστή όπου ένας άμεσα προστατευόμενος του Χριστόδουλου, και απολύτου εμπιστοσύνης του, προωθείται από τον ίδιο τον αρχιεπίσκοπο της χώρας στις ντόπιες αλλά και στις ξένες μυστικές υπηρεσίες (ΕΥΠ, Μοσάντ, CIA, κλπ.).

   Αυτή είναι η σημαντικότερη αποκάλυψη για το νέο «άγνωστο» ως τώρα ρόλο του ίδιου του αρχιεπισκόπου της χώρας, αποκάλυψη που επιβάλλει να σημειωθούν τα παρακάτω.

   Καταρχήν ο Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης και τωρινός αρχιεπίσκοπος προωθήθηκε λόγω των φασιστικών του απόψεων σε γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, επί Ιερώνυμου Κοτσώνη, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας, συνεργάστηκε στενά με τους φασίστες εγκληματίες και υπερασπίστηκε με ζήλο το καταπιεστικό καθεστώς και παραμένει ακόμα και σήμερα αμετανόητος θαυμαστής της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που προκλητικά δηλώνει, ότι δε γνώριζε τίποτε για όσα τότε συνέβησαν γιατί ο ίδιος «διάβαζε πολύ»!!!

   Δεύτερο, ο ίδιος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος δεν ήταν μόνο φασίστας, αλλά και πράκτορας της CIA και το ερώτημα που υπάρχει και πλανάται και πρέπει να απαντηθεί είναι: αν ο Χριστόδουλος Παπασκευαϊδης την εποχή της χούντας που την υπεράσπιζε ένθερμα «διάβαζε μόνο»(!) ή μήπως από εκείνη την περίοδο μυήθηκε από το αφεντικό του στα μυστικά της CIA;

   Τρίτο, το ερώτημα αυτό πρέπει μάλλον να απαντηθεί με «ναι» αν παρθεί υπόψη: α) το ζωηρό ενδιαφέρον των ΗΠΑ να προωθήσει στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της χώρας το Χριστόδουλο Παπασκευαϊδη, όπως και το έπραξε γι’ αυτό το λόγο με το ταξίδι, παραμονές εκλογών, του αμερικανού Πρέσβη στο Βόλο, και επιπλέον β) όταν ο ίδιος ο Χριστόδουλος Παπαρασκευαϊδης ως μητροπολίτης και αργότερα ως αρχιεπίσκοπος προωθεί τον απολύτου εμπιστοσύνης προστατευόμενό του Α. Βαβύλη στα άδυτα, όπως αποκαλύπτεται, των ντόπιων και ξένων μυστικών υπηρεσιών (ΕΥΠ, Μοσάντ, CIA, κλπ.). Και έδρασε ανενόχλητος ο πολυπράκτορας Α. Βαβύλης, επειδή είχε την προστασία των ξένων μυστικών υπηρεσιών, που ως γνωστόν δρουν ανενόχλητα στη χώρα μας, εφοδιασμένος με σωρεία πλαστών εγγράφων με ψευδώνυμα, ανέλαβε μυστικές αποστολές, με εντολή του Χριστόδουλου, σε Ιεροσόλυμα, σε Ιταλία και ποιος ξέρει που αλλού. Ανάλογη φαίνεται να είναι και η περίπτωση Γιοσάκη Αμερική, Παναμά, κλπ).

   Τέταρτο, απ’ τις αποκαλύψεις προκύπτει ότι η ηγετική ομάδα της Εκκλησίας και προσωπικά ο χουντο-Χριστόδουλος έχει θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία των ξένων μυστικών υπηρεσιών, προωθώντας και υπηρετώντας τα σχέδιά τους στη χώρα μας και ευρύτερα, «μεταμορφωμένος» πλέον σε χούντο-CIA-Χριστόδουλο.

   Πέμπτο, έτσι η ηγεσία της Εκκλησίας από γνωστή φασιστική σφηκοφωλιά που ήταν μετατρέπεται επιπλέον σε κλωσοφωλιά παραγωγής πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών, σκεπασμένη με τα μαύρα φτερά του Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη.

   Τέλος, εκτός απ’ τις υπηρεσίες που προσφέρει το αντιδραστικό φεουδο-αστικό ιερατείο στον ξένο παράγοντα, ο αδίστακτος και μωροφιλόδοξος φασίστας εθνικιστής ρασοφόρος Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης στην προσπάθειά του να «αναβαθμίσει» την Εκκλησία της Ελλάδας σε «Πατριαρχείο» και τον εαυτό του σε «Πατριάρχη» δε δίστασε να συμμαχήσει με το Πατριαρχείο Μόσχας της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας και να προωθήσει στο θρόνο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων τον έμπιστό του Ειρηναίο ώστε να τον έχει σαν στήριγμα στις μωροφιλόδοξες πατριαρχικού χαρακτήρα επιδιώξεις του, μ’ αποτέλεσμα τις ήδη καταστροφικές για το εκεί Πατριαρχείο συνέπειες.

 

Νέο ΔΙΚΑΤΣΑ - Υποβάθμιση των πτυχίων των Ελληνικών Πανεπιστημίων

Συζητήθηκε και ψηφίστηκε στην Ολομέλεια της Βουλής στις 8-10 Μαρτίου ο νόμος για το νέο ΔΙΚΑΤΣΑ. Ο νέος οργανισμός φέρει το όνομα ΔΟΑΤΑΠ (Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης).

Ο νόμος ψηφίστηκε με σκοπό να υπηρετήσει πλήρως τις επιδιώξεις των ισχυρών κρατών της ΕΕ (Γερμανία-Γαλλία-κλπ) στην προσπάθεια επιβολής του «Ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης» και των αποφάσεων της Συνόδου των Υπουργών Παιδείας της ΕΕ στην Μπολόνια. Με την ψήφισή του ανοίγει και τυπικά πλέον ο δρόμος για την υποβάθμιση των σημερινών πτυχίων ΑΕΙ-ΤΕΙ με την αναγνώριση πτυχίων των ΚΕΣ (Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών) και ΙΕΚ ως ισότιμα. Πέρα από αυτά ο νόμος εντάσσεται πλήρως στα πλαίσια της λεγόμενης «Αξιολόγησης» (κατηγοριοποίησης – υποβάθμισης των Ελληνικών Πανεπιστημίων) ενώ αφήνει και παράθυρα για δύο κύκλους σπουδών (3+2).

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. με την δημιουργία του ΔΟΑΤΑΠ και με την προώθηση του πολυνομοσχεδίου για ΙΔΒΕ (Δια Βίου «Μάθηση»)-«Αξιολόγηση» προχωράει με γοργά βήματα σε μια καθόλου ήπια προσαρμογή της ελληνικής εκπαίδευσης στα μέτρα των Ευρωπαίων Ιμπεριαλιστών και επιδιώκει την τάχιστη αλλαγή του χαρακτήρα των Πανεπιστημίων με την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων και την κατάργηση των σημερινών δικαιωμάτων των φοιτητών στη δωρεάν σίτιση-στέγαση. Τόσο η ΝΔ τόσο και το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το νόμο στο σύνολό του ενώ ο ΣΥΝ ψήφισε 20 από τα 21 άρθρα του.

Το «Κ»ΚΕ μέσω της παράταξή του (ΠΚΣ) καλούσε σε απόσυρση του ν/σ εδώ και ένα χρόνο. Ωστόσο η στάση του στην Βουλή μόνο αυτή δεν ήταν. Το «Κ»ΚΕ ψήφισε 11 από τα 21 άρθρα του νέο νόμου! Μάλιστα η ομιλία του ειδικού αγορητή του «Κ»ΚΕ Γ. Χουρμουζιάδη στην Βουλή είναι αποκαλυπτική: «Δεν διαφωνούμε με την αγαθή πρόθεση της κυβέρνησης να διορθώσει τα κακώς κείμενα σ’ αυτή την περιοχή της αναγνώρισης των ακαδημαϊκών τίτλων» (Από τα πρακτικά της Βουλής, η υπογράμμιση δική μας).

Το άρθρο 2, που ψήφισε και το «Κ»ΚΕ, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: «Άρθρο 2 ΣKOΠOΣ δ) Συνεργάζεται με όργανα που έχουν ως σκοπό την αξιολόγηση της ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης για θέματα κοινού ενδιαφέροντος». Όπως εξήγησε μάλιστα ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας Φίλιππος Τσαλίδης: «Στις ειδικές περιπτώσεις όμως των εντατικών προγραμμάτων τριετούς διάρκειας της αλλοδαπής είναι δυνατόν να χορηγείται ισοτιμία χωρίς παράλληλη συνεκτίμηση του μεταπτυχιακού διπλώματος, υπό την προϋπόθεση ότι τα ιδρύματα της αλλοδαπής πληρούν συγκεκριμένα ποιοτικά και ποσοτικά κριτήρια, όπως είναι οι πιστωτικές μονάδες του προγράμματος σπουδών και η αξιολόγηση του ιδρύματος της αλλοδαπής από αναγνωρισμένους φορείς ανώτατης εκπαίδευσης της χώρας του». Μα ποια άλλα (ποσοτικά και ποιοτικά) κριτήρια μπορούν να υπάρξουν στον καπιταλισμό παρά τα κριτήρια που ορίζουν οι ιμπεριαλιστές; Αυτό μάλλον μόνο οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ μπορούν να μας το «εξηγήσουν». Το παράθυρο (ή μάλλον η πόρτα) για την εξίσωση των ελληνικών πτυχίων με «εντατικά» (!) 3χρονα πτυχία από ιδιωτικά ΚΕΣ που θα ανοίξουν στην Ελλάδα από Αγγλικά και Γαλλικά κολλέγια άνοιξε.

Ο Υφυπουργός Παιδείας Σ. Ταλιαδούρος επισήμανε κλείνοντας την συζήτηση: «Ελέχθη ότι ο ΔOATAΠ όπως θα λέγεται αξιολογεί πανεπιστήμια και Ανώτατα Τεχνολογικά Ιδρύματα του εξωτερικού χωρίς να έχουμε εγκαθιδρύσει στη χώρα μας ένα σύστημα πιστοποίησης της ποιότητας αξιολόγησης. Πράγματι είναι αναγκαίο και στον εθνικό διάλογο που έχει ξεκινήσει το πρώτο θέμα που έχουμε θέσει είναι το ζήτημα της αξιολόγησης των ΑΕΙ της πατρίδας μας. Ήδη στα δυο συμβούλια στο ΣATE και το ΣAT τα οποία λειτουργούν σε πλήρη σύνθεση, (μια αποχώρηση μόνο), όλοι οι Πρυτάνεις, όλοι οι Πρόεδροι των TEI, η ακαδημαϊκή κοινότητα με λίγα λόγια είναι παρούσα, δόθηκε συγκεκριμένη πρόταση επί της οποίας θα γίνουν παρατηρήσεις και σχόλια ούτως ώστε πολύ σύντομα να πάρει το δρόμο προς τη Βουλή το σχέδιο νόμου για την αξιολόγηση των AEI». Και όμως το «Κ»ΚΕ κατάφερε να διακρίνει σε όλα αυτά την «καλή πρόθεση της κυβέρνησης»!


 

Φοιτητικές Εκλογές
Αναγκαία η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

 «Το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών είναι πράσινο φως για την αξιολόγηση των Πανεπιστημίων» - Μ.Γιαννάκου, Υπουργός Παιδείας, Απρίλης 2005

 Οι φετινές φοιτητικές εκλογές επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά την κυριαρχία των αστικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων και στον χώρο των Πανεπιστημίων. Μια πρώτη ματιά αρκεί για να φανούν τα πρώτα πραγματικά αποτελέσματα: πρώτο Επιβεβαίωση της κυριαρχίας της ΔΑΠ (παράταξης της ΝΔ) – βασικού υποστηρικτή των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, της κατάργησης του φοιτητικού ασύλου και της υποταγής της Ελληνικής εκπαίδευσης στους ευρωιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, δεύτερο Άνοδος της ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) και οριακή άνοδος των ψευτοαριστερών ρεφορμιστικών συνδυασμών ΕΑΑΚ-ΠΚΣ τρίτο Ενδυνάμωση του συνόλου όλων των δυνάμεων που έχουν διαλύσει τις ΕΦΕΕ-ΕΣΕΕ, ανώτατα όργανα του φοιτ. και σπουδαστικού κινήματος αντίστοιχα, και έχουν να πραγματοποιήσουν δέκα (!) χρόνια Πανσπουδαστικό Συνέδριο, τέταρτο Η Υπ. Παιδείας θα χρησιμοποιήσει ξεκάθαρα το αποτέλεσμα των φοιτ. εκλογών εν όψει της συνόδου των Υπουργών Παιδείας της ΕΕ στο Μπέργκεν το Μάη για να αποδείξει ότι η άγρια προσαρμογή στις αποφάσεις των αφεντικών της προχωράνε ανεμπόδιστα.

Η συνεχής αύξηση της συμμετοχής των φοιτητών στις εκλογές επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι οι αυτές αποτελούν το μεγαλύτερο δημοψήφισμα νεολαίας πάνω στο σύνολο των πολιτικών ζητημάτων. Ωστόσο, αυτή η συμμετοχή συνοδεύεται με την ολοένα και μεγαλύτερη απαξίωση για τις Γενικές Συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες του κινήματος. Αποκαλύπτεται πλήρως ότι οι σημερινές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-ΠΚΣ δρουν ως εκλογικοί μηχανισμοί και ως μηχανισμοί πυρόσβεσης της νεανικής δυσαρέσκειας σε όφελος της αστικής τάξης.

Η χρόνια κατάσταση αδυναμίας του φοιτητικού κινήματος να παρεμβαίνει ουσιαστικά αποκρούοντας την επίθεση που δέχεται στα δικαιώματά του αντανακλά την υποχώρηση των πραγματικών αριστερών δημοκρατικών δυνάμεων. Είναι αναγκαία σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η δημιουργία ενός πόλου αντίστασης που θα έρχεται σε ρήξη με τους αστικούς και ρεφορμιστικούς φορείς της σύμπλευσης, της συνθηκολόγησης της ηττοπάθειας, που έχουν προξενήσει ανυπολόγιστη ζημιά στην υπόθεση του νεολαιίστικου κινήματος.

Οι προοδευτικοί φοιτητές πρέπει να τονώσουν τις συλλογικές διαδικασίες, να πιέσουν στην κατεύθυνση της ενιαίας πάλης των φοιτητικών-σπουδαστικών συλλόγων ενάντια στην πολιτική της ΕΕ που καταργεί τα όποια επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων, που διαλύει τον δημόσια και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης και έχει μετατρέψει το Πανεπιστήμιο σε κέντρο φθηνής κατάρτισης εργασιακού δυναμικού και τίποτα παραπάνω.

Η νεολαία έχει αναδείξει στο παρελθόν γνήσια αγωνιστικά στοιχεία όπως οι νέοι της ΕΠΟΝ, της ΟΚΝΕ, του Πολυτεχνείου. Έτσι και σήμερα η νεολαία, κάτω από την καθοδήγηση των γνήσιων κομμουνιστικών αρχών πρέπει να στρατευθεί σε έναν αγώνα μαχητικό, πολιτικοποιημένο, αντιιμπεριαλιστικό, δεμένο με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών.


 

10η Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων

Στη Διεθνή Σύσκεψη των Μαρξιστικών-Λενινιστικών Οργανώσεων και Κομμάτων συζητήθηκε, ανάμεσα στ’ άλλα θέματα, και η κατάσταση στη Βενεζουέλα και οι θέσεις-ενέργειες του Κόμματος Κόκκινη Σημαία (Partido Bandera Roja) της Βενεζουέλας και καταδικάστηκε η επιζήμια, αντιλενινιστική πολιτική και πρακτική του.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

   Κατά τη διαπραγμάτευση αυτού του προβλήματος η κατάσταση στη Βενεζουέλα ερευνήθηκε η πολιτική κατάσταση της Βενεζουέλας καθώς και οι σχέσεις μεταξύ των αδελφών κομμάτων και οι κανόνες που διέπουν τις Συσκέψεις.

   Μια τέτοια συζήτηση δεν είχε ως τώρα ξεχωριστά διεξαχθεί. Τώρα για να φθάσουμε σε συμπεράσματα εξετάστηκαν τα εκεί φαινόμενα από διάφορες πλευρές.

   Στη Βενεζουέλα τα γεγονότα εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα και η σημασία τους ξεπερνά τα σύνορα της Βενεζουέλας και επιδρά στη διεθνή πολιτική, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

   Γι’ αυτούς τους λόγους η 10η Ολομέλεια της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων ασχολήθηκε μ’ αυτό το ζήτημα και τοποθετήθηκε πάνω σ’ αυτό.

Ι

   Το κοινωνικό και πολιτικό προτσές, που αυτή την περίοδο εξελίσσεται στη Βενεζουέλα αγκαλιάζει εκατομμύρια ανθρώπους: τη μάζα του λαού, την εργατική τάξη, την αγροτιά και τη νεολαία, συμμετέχουν όλες οι κοινωνικές τάξεις καθώς και τα διάφορα κοινωνικά και πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις.

   Αυτή η μακρόχρονη πορεία έχει τον τελευταίο καιρό αποκτήσει υπεροχή σε ένταση, σε επίδραση στις λαϊκές μάζες και σε εκρηκτική δύναμη. Αυτό απαιτεί από μας, τους προλεταριακούς επαναστάτες, απ’ τους άνδρες και τις γυναίκες της αριστεράς, τους δημοκράτες, τους πατριώτες, τους κοινωνικούς αγωνιστές να τοποθετηθούν, να πάρουν θέση, να συμπαρασταθούν και να υποστηρίξουν τις προοδευτικές δυνάμεις, που αντιπαρατάσσονται στο βόρειο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την ολιγαρχία της Βενεζουέλας.

ΙΙ

   Η όξυνση της κρίσης στη Βενεζουέλα προκάλεσε, πριν 10 περίπου χρόνια, πολιτικό ρήγμα και μια σύγχυση στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, και έχει οδηγήσει σε μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στη λεηλασία και την καταπίεση της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας.

   Το COPEΙ (Κοινωνικο-χριστιανικό Κόμμα) και το AD (Δημοκρατική Δράση) τα οποία ανήλθαν διαδοχικά στην εξουσία συγκλονίσθηκαν από την κρίση, αποσυντέθηκαν από τη διαφθορά και οι διάφορες ποπουλίστικες παραλλαγές τους που προέρχονταν από τα ίδια ολιγαρχικά στρώματα απομακρύνθηκαν απ’ την κυβέρνηση.

   Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που προωθήθηκαν από τον ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του, τη μεγάλη μπουρζουαζία της Βενεζουέλας, όξυναν την κρίση και συνέβαλαν στο να αποκαλυφθεί καθαρότερα η εξάρτηση.

   Τα μέτρα ιδιωτικοποιήσεων, η καταπίεση και η απάτη, η αποβιομηχάνιση της χώρας οδήγησαν σε αύξηση της ανεργίας, παραπέρα εξαθλίωση των εργατών και συνέβαλαν στην αύξηση της δυσαρέσκειας και στην επιθυμία των λαϊκών μαζών και της νεολαίας για αλλαγή.

ΙΙΙ

   Από το λεγόμενο “Caracazo” το Φλεβάρη του 1989 (εξέγερση της 27.2.1989), ακολουθούμενο από το στρατιωτικό κίνημα του 1992, αναπτύχθηκε ένα πολύ ισχυρό κίνημα πάλης των εργαζομένων μαζών και της νεολαίας, που επιδίωκαν την ανατροπή της κυβέρνησης και κοινωνικές αλλαγές.

   Ο αγώνας του λαού της Βενεζουέλας διεξάχθηκε με πολλούς τρόπους: απεργίες εργατών, διαδηλώσεις της νεολαίας στους δρόμους, μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στη διαφθορά, αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία, αναζήτηση πολιτικής προοπτικής, συγκρότηση διαφόρων μπλοκ και συμμαχιών στο περιβάλλον των λαϊκών μαζών, συμμετοχή στις εκλογές με δικές τους λίστες.

   Η Βενεζουέλα έζησε μια ανάπτυξη των αγώνων των μαζών, οι πόλεις και η ύπαιθρος έγιναν πεδίο σύγκρουσης μεταξύ του αγώνα για ελευθερία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της αντεθνικής, ενάντια στο λαό στρεφόμενης πολιτικής της μπουρζουαζίας και των ιμπεριαλιστών.

IV

   Το 1998 ένα σημαντικό τμήμα του λαού της Βενεζουέλας, τα δημοκρατικά και αριστερής κατεύθυνσης πολιτικά Κόμματα και Οργανώσεις συμμετείχαν στις εκλογές με δική τους λίστα. Πρόβαλαν την υποψηφιότητα του συνταγματάρχη Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες) και ένα εναλλακτικό Πρόγραμμα σε αντιπαράθεση με τις αντιλήψεις των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων.

   Στο πρόσωπο του Hugo Chavez, ο οποίος το 1992 ηγήθηκε μιας στρατιωτικής στάσης ενάντια στην κυβέρνηση του Carlos Andres Perez, διώχτηκε και κρατήθηκε αρκετά χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των βενεζολάνων έβλεπε τον εξεγερμένο στρατιώτη που ξεσηκώθηκε ενάντια στη διαφθορά και την πολιτική πείνας που επέβαλλε η ολιγαρχία. Σήμαινε γι’ αυτούς την ελπίδα και την προοπτική αλλαγής.

   Ο Chavez εκφωνεί μαχητικές ομιλίες ενάντια στη διαφθορά και τα προνόμια, βαδίζει σε ανοιχτή σύγκρουση με τα παραδοσιακά κόμματα, κάνει προτάσεις αλλαγής, υπόσχεται να θέσει τέρμα στην κοινωνική ανισότητα και να καταπιαστεί με τα μεγάλα προβλήματα της Βενεζουέλας και του λαού.

   Η επιθυμία των λαϊκών μαζών για αλλαγή, η φθορά και η απώλεια κύρους των αστικών κομμάτων, η ανάπτυξη του κοινωνικού αγώνα συμβάλλουν ώστε οι προτάσεις του Chavez να βρουν πρόσφορο έδαφος κι’ αυτός κερδίζει τις εκλογές στον πρώτο γύρο.

   Αυτός ο θρίαμβος έδωσε μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες στη Βενεζουέλα και πέρα απ’ τα σύνορά της, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

V

   Όταν ο Chavez βρέθηκε στη κυβέρνηση προτείνει μερικές πολιτικές αλλαγές, συγκαλεί Συνταγματικό Συμβούλιο (Asamblea Constituyente) και κατ’ αυτόν τον τρόπο ανοίγεται ο δρόμος σε μερικές κοινωνικές κατακτήσεις για τις εργαζόμενες μάζες, θεσμοθετούνται μερικοί δημοκρατικοί κανόνες και ανοίγονται δρόμοι για αλλαγές στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

   Το νέο Σύνταγμα δεν αλλάζει το κοινωνικό καθεστώς, οι δε καπιταλιστικοί θεσμοί και οι πολιτικοί κανόνες δεν θίχτηκαν. Παρόλα αυτά, αυτό σημαίνει σημαντική πρόοδο στη νομοθεσία της Βενεζουέλας, στη διασφάλιση των δημοκρατικών πολιτικών δικαιωμάτων και τις ελευθερίες.

VI

   Η κυβέρνηση του Chavez στηρίζεται σε σημαντικούς οικονομικούς πόρους, που προέρχονται απ’ τη διεθνή τιμή πετρελαίου.

   Μ’ αυτά τα μέσα έκανε μερικά για το καλό των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Βενεζουέλας, και έτσι η κυβέρνηση του Chavez πέτυχε να διευρύνει την κοινωνική της βάση.

   Ξεκίνησε μια καμπάνια για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού, ενίσχυσε τη δημόσια παιδεία και επέτρεψε έτσι την πρόσβαση στα σχολεία εκατομμυρίων βενεζολάνων, που πριν δεν είχαν καμιά δυνατότητα, οικοδόμησε ένα σύστημα υγείας για όλα τα λαϊκά στρώματα, προώθησε μια αγροτική μεταρρύθμιση που αφορά την κρατική γη και τις ακαλλιέργητες εκτάσεις των μεγαλογαιοκτημόνων.

VII

   Ο Chavez οργάνωσε ένα πολιτικό Κόμμα (Movimiento Bolivariano V Rebublica), που του επέτρεψε, σε συμμαχία με άλλες Οργανώσεις, να κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το κόμμα δεν είναι όργανο, σε κυβερνητικό και ηγετικό επίπεδο, των μαζών. Πνίγεται από τον ιδεολογικό κατακερματισμό και τη διαφθορά.

   Άλλα πολιτικά αριστερά Κόμματα και Οργανώσεις που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, έχουν μικρή σημασία και μόλις την ικανότητα να συμβάλλουν στην κατεύθυνση του κοινωνικού και πολιτικού προτσές που αναπτύσσεται σε μεγάλη κλίμακα.

   Ο Chavez πέτυχε να έχει ένα καλό επίπεδο επικοινωνίας με το λαό και τη νεολαία, είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης αυτού του προτσές.

VIII

   Η κυβέρνηση Chavez δεν άλλαξε το χαρακτήρα του κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος στη Βενεζουέλα, όμως θίγει σε ορισμένο βαθμό τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας και του ιμπεριαλισμού και ευνοεί τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας.

   Η κυβέρνησή του έμεινε σταθερή στην αντίσταση ενάντια στο σχέδιο-Κολομβία, ενάντια στην ALCA (Αμερικάνικη Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου), ενάντια στον πόλεμο κατά του Ιράκ και παίζει σπουδαίο ρόλο στο εσωτερικό του OPEC, στην υπεράσπιση των συμφερόντων των χωρών παραγωγής πετρελαίου.

   Απέναντι στις βλέψεις του ιμπεριαλισμού και παρά τις επιδιώξεις της βενεζολάνικης ολιγαρχίας και αντίδρασης κρατά ψηλά τη συνεργασία και τη αλληλοβοήθεια με την επαναστατική Κούβα.

   Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν το μίσος των βορειο-αμερικάνικων μονοπωλίων, της κυβέρνησης των ΗΠΑ, της ολιγαρχίας και των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων, των αντιδραστικών, οι οποίοι απ’ την αρχή με βίαιες επιθέσεις ήθελαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Chavez.

   Στη δράση τους ενάντια στον Chavez πέτυχαν να συμπεριλάβουν ένα τμήμα μεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού, των βιοτεχνών και ένα μέρος της εργατικής τάξης. Αυτά τα κοινωνικά στρώματα επιδιώκουν ασφάλεια, φοβούνται από την εξέγερση εκείνων που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο φτώχιας και η δυσαρέσκειά τους τροφοδοτείται από την κρίση που συγκλονίζει τη Βενεζουέλα.

   Για τους ιμπεριαλιστές κάθε μέσο είναι θεμιτό, είτε πρόκειται για νόμιμο είτε παράνομο.

   Ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής  του ιμπεριαλισμού διαδίδεται από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, τον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, τα οποία ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα υποθάλπουν προκλήσεις και διαδίδουν συκοφαντίες, επινοούν γεγονότα και επιτίθενται στον Chavez, την κυβέρνησή του και το έργο της.

   Οι ιμπεριαλιστές υποκινούν στρατιώτες να εξεγερθούν, μπαίνουν σε στρατόπεδα αναζητώντας στρατιώτες που εκδηλώνουν ανοιχτή αντίσταση ενάντια στον Chavez, και τους χρησιμοποιώντας τους σαν δόρυ, προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις και να οργανώσουν πραξικόπημα ενάντια στον Chavez.

   Οι ιμπεριαλιστές συγκροτούν κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, τις διαλύουν πάλι και φτιάχνουν νέες, με σκοπό να ενώσουν όλες τις δεξιές και αντιδραστικές δυνάμεις.   

   Η ορατή κεφαλή της αντιπολίτευσης είναι η Federacion de Camaras, η οποία εκπροσωπεί την Ένωση επιχειρηματιών και την Ένωση Τραπεζών καθώς και τον ανώτατο κλήρο της Καθολικής Εκκλησίας. Συμπεριλαμβάνει επίσης και παραδοσιακά κόμματα, τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αποστάτες της πολιτικής αριστεράς, καθώς και μερικές πολιτικές Οργανώσεις με αριστερό και επαναστατικό παρελθόν.

   Η κυβέρνηση Μπους, η βορειο-αμερικάνικη Πρεσβεία, η CIA είναι το κουκλοθέατρο που κρατά τα νήματα και καθοδηγεί τη δράση των βενεζολάνων αντιδραστικών. Οι εξόριστοι κουβανοί, οι παραστρατιωτικοί της Κολομβίας αποτελούν επίσης ένα τμήμα των δυνάμεων, οι οποίοι δραστηριοποιούνται έντονα ενάντια στην κυβέρνηση Chavez.

   Από την άλλη πλευρά στέκονται οι λαϊκές μάζες, η εργατική τάξη, η αγροτιά, οι υποαποσχολούμενοι, εκείνοι που ζουν κάτω από το απόλυτο όριο της φτώχειας και πλατιά στρώματα της νεολαίας, η οποία θεωρεί το έργο της κυβέρνησης σαν δική της υπόθεση.

   Στη Βενεζουέλα παρατηρείται σήμερα ένα βαθύ και μεγάλο σε έκταση κοινωνικό και πολιτικό προτσές που έχει πολώσει την κοινωνία. Ο αγώνας εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα στον τομέα των ιδεών, στην πολιτική σύγκρουση, στους δρόμους και στις πλατείες.  

IX

   Αυτή η κοινωνική και πολιτική σύγκρουση δυναμώνει από το 1998 και σημειώνεται σε διάφορους τομείς και σε διάφορα επίπεδα.

   Η κυβέρνηση Chavez διενήργησε 6 φορές εκλογές, κάθε κυβέρνηση που προήλθε απ’ αυτές είχε την υποστήριξη του λαού της Βενεζουέλας.

   Συγκάλεσε Συνταγματική Συνέλευση και επεξεργάστηκε ένα νέο πολιτικό βασικό νόμο (nueva carta politica).

   Ο ίδιος ο Chavez καθιέρωσε ένα νέο τρόπο εκλογής προέδρου και κατά πλειοψηφία επικυρώθηκε ως πρόεδρος.

   Οργάνωσε το λαό στους λεγόμενους βολιβαριανούς κύκλους (cyrculos bolivarianus) και οικοδομεί μ’ αυτόν τον τρόπο μια λαϊκή υποστήριξη για την κυβερνητική του δραστηριότητα.

   Η αντιπολίτευση συμμετείχε δραστήρια σ’ αυτές τις εξελίξεις και ηττήθηκε σ’ όλες τις εκλογές.

   Τον Απρίλη του 2002 η βορειο-αμερικάνικη κυβέρνηση και η CIA οργάνωσαν ένα πραξικόπημα με τη συμμετοχή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, τον Feder Camaras (Ένωση Επιχειρηματιών) και με τη συνενοχή μιας ομάδας αξιωματικών, κατά τη διάρκεια του οποίου συνελήφθη ο Chavez και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση. Τα στρατεύματα του Caracas και η πλειοψηφία των ενόπλων δυνάμεων επανέφεραν την κυβέρνηση Chavez και ματαίωσαν το πραξικόπημα.

   Το Δεκέμβρη του 2002 και το Γενάρη του 2003 οι επιχειρηματίες οργάνωσαν το κλείσιμο των επιχειρήσεών τους με σκοπό να χρεοκοπήσει η οικονομία της Βενεζουέλας και μ’ αυτόν τον τρόπο να ανατρέψουν τον Chavez. Και σ’ αυτή τους την προσπάθεια απέτυχαν.

   Η αντιπολίτευση με μια συνταγματική καταγγελία άσκησε πίεση μ’ όλα τα μέσα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την απομάκρυνση του προέδρου Chavez ap;o το αξίωμά του (Referendum Revocatorio del Mandato del Presidente Chavez). Αυτό το δημοψήφισμα έγινε τον Αύγουστο του 2004 και έτσι ο Chavez επιβεβαιώνετε ακόμα μια φορά με συντριπτική πλειοψηφία στο αξίωμά του.

   Οι αντιδραστικές δυνάμεις δεν εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού και συνεχίζουν να αγωνίζονται μαχητικά.

   Οι λαϊκές δυνάμεις, οι πατριωτικές, δημοκρατικές, αριστερές και επαναστατικές δυνάμεις συνεχίζουν να προχωρούν προς τα μπρος, προωθούν και υπερασπίζουν αυτή την εξέλιξη.

   Στη Βενεζουέλα διεξάγεται μια απ’ τις μεγάλες μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες μ’ αυτή την ευκαιρία εκφράζουμε την υποστήριξή μας στους εργάτες και τη νεολαία και την κυβέρνηση Chavez στο βαθμό που αυτή διατηρεί τη δημοκρατική και πατριωτική γραμμή.

X

   Η κυβέρνηση Chavez τοποθετείται ενάντια στις ΗΠΑ και τις ιμπεριαλιστικές της μηχανορραφίες. Είναι φανερό, ότι αυτή η σύγκρουση περιορίζεται μόνο σ’ ορισμένες πλευρές της εξάρτησης, ότι υπάρχουν ζητήματα που δεν αγγίζονται και στα οποία τα διεθνή μονοπώλια μπορούν παραπέρα να επιβάλλουν τα σχέδιά τους.

   Τουλάχιστον στη βάση της στάσης της απέναντι στα εθνικά συμφέροντα η κυβέρνηση Chavez μπορεί να χαρακτηριστεί σαν εθνικο-πατριωτική.

   Είναι μια κυβέρνηση που νομιμοποιήθηκε σε 7 εκλογικές αναμετρήσεις και επιβεβαιώθηκε από την πλειοψηφία των βενεζολάνων.

   Εμείς οι μαρξιστές-λενινιστές έχουμε ξεκάθαρο, ότι αυτή την περίοδο στη Βενεζουέλα δεν πραγματοποιείται επανάσταση, και ακόμα λιγότερο μια κοινωνική επανάσταση του προλεταριάτου. Η κυβέρνηση Chavez δεν είναι επαναστατική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια δημοκρατική και πατριωτική πορεία, η οποία κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους και μπορεί να εξελιχθεί στην κατεύθυνση μιας κοινωνικής επανάστασης. Για να συμβεί αυτό, είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις, ιδιαίτερα η πολιτική και ιδεολογική καθοδήγηση του κόμματος του προλεταριάτου στο επαναστατικό προτσές ως την κατάληψη της εξουσίας.

XI

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα αναπτύσσονται σε μια διεθνή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από το ξαναδυνάμωμα και την ανάπτυξη προς τα μπρος του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης και των λαών και την οξεία κρίση του ιμπεριαλισμού.

   Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα έχουν ιδιαίτερα μεγάλη επίδραση στη Λατινική Αμερική. Η κυρίαρχη τάξη, οι αντιδραστικοί και οι οπορτουνιστές χαρακτηρίζουν τον Chavez σαν «κομμουνιστή», σαν μαριονέτα του Φιντέλ, σαν αντιδημοκρατικό και αυταρχικό στοιχείο. Εμείς, οι λαοί, οι εργάτες και η νεολαία, οι προοδευτικοί και δημοκράτες, οι επαναστάτες και κομμουνιστές αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα του βενεζολάνικου λαού σαν τμήμα της πάλης μας για ελευθερία.

XII

   Στα γεγονότα της Βενεζουέλας συμμετέχει δραστήρια το κόμμα Bandera Roja.

   Αυτό χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Chavez όργανο του χρηματιστικού κεφαλαίου και υπερασπιστή νεοφιλελεύθερων μέτρων.

   Έχει ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση Chavez είναι μια κυβέρνηση των κοινωνικά γκεντεμιτεκτε η οποία στα φτωχά στρώματα προσπαθεί να ξυπνήσει αισθήματα εκδίκησης και να προκαλέσει συγκρούσεις μεταξύ των βενεζολάνων.

   Δηλώνει ότι είναι μια αντιδημοκρατική, φιλοφασιστική κυβέρνηση, η οποία χρησιμοποίησε τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, τις παραστρατιωτικές ομάδες των μαζών (cyrculos bolivarianus), τις ένοπλες δυνάμεις για την υποστήριξή της.

   Έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές, στις οποίες επικυρώθηκε ο Chavez, και υποστήριξε τον Αρίας, τον υποψήφιο των ΗΠΑ, της Δεξιάς και της αντίδρασης.

   Είχε μια αξιοσημείωτη συμμετοχή στο πραξικόπημα του Απρίλη 2001 με το να αποτελέσει ένα τμήμα της συνομωσίας που αποσκοπούσε στην ανατροπή του Chavez.

   Συμμάχησε με την Accion Demokratica και τους γραφειοκράτες στις εκλογές των συνδικάτων.

   Ήταν παρών και συμμετείχε δραστήρια στο κλείσιμο των επιχειρήσεων.

   Συνεργάστηκε δραστήρια στη συγκέντρωση υπογραφών για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την απομάκρυνση του Chavez από το προεδρικό αξίωμα.

   Υπήρξε τμήμα του συντονιστικού της αντιπολίτευσης σε πανεθνική κλίμακα (Coordinadora Nacional de Oposicion). Με τη συμμετοχή σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες συμφωνεί αντικειμενικά με την πολιτική και τη δράση του ιμπεριαλισμού, της CIA και της βορειο-αμερικάνικης Πρεσβείας, της ολιγαρχίας, του επιμελητηρίου των επιχειρηματιών και των τραπεζιτών, της ηγεσίας της καθολικής εκκλησίας, του κοινωνικό-χριστιανικού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Βρίσκεται στο πλευρό των εχθρών του λαού.

XIII

   Εμείς, οι προλεταριακοί επαναστάτες, έχουμε την ευθύνη να οργανώσουμε και να πραγματοποιήσουμε την επανάσταση. Σ’ αυτή τη δράση δυναμώνουμε με την οργάνωση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων τάξεων, με το να τους διαπαιδαγωγούμε πολιτικά και με το να τους καθοδηγήσουμε στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα στα πλαίσια ενός αδιάκοπου προτσές, που θα μας επιτρέψει να συγκεντρώσουμε δυνάμεις για να αντιπαρατεθούμε νικηφόρα απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, να τους ανατρέψουμε και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό.

   Το προτσές της συγκέντρωσης δυνάμεων δεν είναι καθόλου απλό ζήτημα. Απαιτεί από μας τους κομμουνιστές να συμμετέχουμε δραστήρια στην κοινωνική και πολιτική ζωή, να παίρνουμε υπόψη μας το κοινωνικό κίνημα και το συσχετισμό δυνάμεων, να επεξεργαστούμε μια πολιτική ενότητας με όλες τις κοινωνικές και πολιτικές τάξεις και στρώματα που συμμετέχουν στην επανάσταση, να κλείσουμε συμφωνίες και να κάνουμε  συμβιβασμούς με άλλες δυνάμεις με σκοπό να αντιπαρατεθούμε στον κύριο εχθρό.  Σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες εμείς οι προλεταριακοί επαναστάτες ξεκινούμε από την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού, από μαρξιστικές-λενινιστικές θέσεις, και προσέχουμε να μην απομακρυνθούμε από το δρόμο και τους σκοπούς της δράσης μας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να τοποθετηθούμε στο πλευρό του ιμπεριαλισμού ενάντια στις μάζες, στο πλευρό των κυρίαρχων τάξεων ενάντια στους λαούς.

XIV

   Για κάθε άτομο και Οργάνωση είναι φανερό, ότι ο βορειο-αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, η κυβέρνηση Μπους, οι μηχανισμοί ελέγχου και κατασκοπείας της συνωμοτούν ανοιχτά ενάντια στην κυβέρνηση Chavez και χρησιμοποιούν κάθε μέσο που τους εξυπηρετεί.

   Επίσης είναι πολύ ξεκάθαρο, ότι η Federacion de Camaras εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης μπουρζουαζίας, ότι τα παραδοσιακά κόμματα COPEI και AD είναι όργανα των κυρίαρχων τάξεων. Το κόμμα της Bandera Roja δεν αγωνίζεται μόνο ενάντια στην κυβέρνηση του Chavez, αλλά έχει συνενωθεί δεδηλωμένα με τη δράση των αντιδραστικών και φιλοιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αποτελεί ένα τμήμα του Συντονιστικού της Αντιπολίτευσης σε πανεθνικό επίπεδο.

XV

   Ο διεθνής χαρακτήρας της εργατικής τάξης, ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, οι άμεσοι, οι έμμεσοι και στρατηγικοί σκοποί του επαναστατικού προλεταριάτου κάνουν το κομμουνιστικό κόμμα ένα τμήμα της παγκόσμιας επανάστασης σε κάθε ξεχωριστή χώρα, όπου αυτό καθοδηγεί τον επαναστατικό αγώνα.

   Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα είναι σταθερός και διαρκής μαχητής του προλεταριακού διεθνισμού.

   Ο ταξικός χαρακτήρας του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου απαιτεί απ’ αυτό την ευθύνη να συμμετέχει στην ανάλυση της διεθνούς κατάστασης, να τοποθετείται υπέρ της υπόθεσης της εργατικής τάξης και των λαών σ’ όλες τις χώρες, να στηρίζει και να συμπαραστέκεται στους αγωνιστές για ελευθερία και δημοκρατία, να συνδέει τις δυνάμεις του και εκείνες της εργατικής τάξης και των λαών σε κάθε χώρα και σε διεθνές επίπεδο στον αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού.

   Αυτή την ευθύνη αναλαμβάνουμε όλοι εμείς, τα Κόμματα και οι Οργανώσεις που συμμετέχουν στη Διεθνή Σύσκεψη.

   Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Βενεζουέλας η φωνή των προλεταριακών επαναστατών έχει ένα ηχηρό τόνο καταδίκης της επίθεσης του ιμπεριαλισμού, των επιδιώξεών του να ανατρέψει με βία τη δημοκρατική κυβέρνηση του Hugo Chavez (Ούγκο Τσάβες), χαιρετίζει και υποστηρίζει το λαό της Βενεζουέλας στο θαρραλέο αγώνα για αυτοδιάθεση και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.

XVI

   Η εκπλήρωση της διεθνούς ευθύνης από πλευράς των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων δε σημαίνει, καθόλου δε σημαίνει, ανάμειξη στις αρμοδιότητες και την επεξεργασία της επαναστατικής πολιτικής σε μια χώρα. Αν οι θέσεις διαφέρουν από τις απόψεις και τις αποφάσεις του κόμματος της χώρας, είναι αναγκαία η αδελφική και ελεύθερη συζήτηση, η οποία θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα αυτών των προβλημάτων.

   Δεν μπορεί να επιβληθεί μια πολιτική στα Κόμματα των διαφόρων χωρών, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι σωστό να απορρίψει κανείς συλλήβδην τις σκέψεις άλλων Οργανώσεων και Κομμάτων. Εμείς οι κομμουνιστές μπορούμε και πρέπει να συζητούμε τις εκτιμήσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το μαρξισμό-λενινισμό και την εφαρμογή του στην επαναστατική πάλη και να τον διαχωρίζουμε από τις θέσεις του ρεβιζιονισμού και του οπορτουνισμού. Αυτή είναι και μια απ’ τις πρακτικές συνέπειες του προλεταριακού διεθνισμού.

   Αναφορικά μ’ αυτό οι κανόνες της Σύσκεψης αναφέρουν:

   «Σαφή πράγματα: το κίνημά μας και ολόκληρη η Σύσκεψη σέβονται και πρέπει να σέβονται πλήρως τους κανόνες κάθε Κόμματος-μέλους. Επίσης τα Κόμματα και οι Οργανώσεις μας αναγνωρίζουν τους κανόνες του καθενός απ’ αυτά, που από την πλευρά τους αναγνωρίζουν και πρέπει να σέβονται τους κανόνες των άλλων. Όμως ταυτόχρονα πρέπει επίσης να είναι σαφές, ότι το γεγονός να εκφράζεται γνώμη τόσο για τη διεθνή κατάσταση όσο και ιδιαίτερα για την κατάσταση μιας χώρας, το γεγονός να εκφράζεται γνώμη για την κατάσταση και τη δουλειά, να διατυπώνεται κριτική ή να παίρνονται συλλογικές αποφάσεις, δεν είναι λάθος. Αντίθετα αυτό πρέπει να κατανοηθεί σαν δικαίωμα και σαν ευθύνη. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορεί κάθε Κόμμα να ασκεί κριτική στη δουλειά ενός άλλου Κόμματος μιας άλλης χώρας και να διαπιστώνει κατά πόσο αυτό εφαρμόζει τις συλλογικές αποφάσεις. Αυτές είναι ελάχιστες προϋποθέσεις για ένα διεθνές κίνημα και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις».

XVII

   Αναφορικά με την κατάσταση στη Βενεζουέλα και τις πολιτικές δραστηριότητες της Bandera Roja έγιναν συζητήσεις διμερούς, πολυμερούς, περιφερειακού χαρακτήρα και σε επίπεδο Συσκέψεων. Αυτές οι συζητήσεις έδωσαν τη δυνατότητα να γνωριστούμε καλύτερα με την εκεί πραγματικότητα.

   Η 10η Ολομέλεια της διεθνούς Σύσκεψης μαρξιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων επιβεβαίωσε κατά τη συζήτηση αυτής της προβληματικής την αλληλεγγύη της με το λαό της Βενεζουέλας στην υπεράσπιση της κυριαρχίας του και της αυτοδιάθεσης και αποκρούει την ανάμειξη του βορειο-αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και την αντιδραστική πολιτική της ολιγαρχίας, εκφράζει την πεποίθησή της, ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα βρουν το σίγουρο δρόμο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης και θα εξοπλιστούν με την πρωτοπορία τους, το επαναστατικό κόμμα του προλεταριάτου.

 

10η Ολομέλεια της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και Οργανώσεων

Ισημερινός, Δεκέμβρης 2004            

Σημείωση: Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55, που για λόγους οικονομικούς δεν πήρε μέρος στην παραπάνω 10η Ολομέλεια, προσυπογράφει τις εκτιμήσεις της Σύσκεψης των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων για την «κατάσταση στη Βενεζουέλα».

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η συνέντευξη του πολυπράκτορα των μυστικών υπηρεσιών Α. Βαβύλη και η ηγετική ομάδα του αντιδραστικού φεουδο-αστικού ιερατείου

Νέο ΔΙΚΑΤΣΑ - Υποβάθμιση των πτυχίων των Ελληνικών Πανεπιστημίων

Φοιτητικές εκλογές: Αναγκαία η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

10η Σύσκεψη των μαρξιστικών-λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων - Η κατάσταση στη Βενεζουέλα

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55