Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 204 15-30/4/2005Αρ. Φύλ. 204 15-30 Απρίλη 2005
Η επερχομένη θύελλα του Ασφαλιστικού

Εντατική προετοιμασία της επίθεσης

Οι επιθέσεις της αντιδραστικής κυβέρνησης του μεγαλοαστικού μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ ενάντια στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης και γενικά των πλατιών λαϊκών μαζών έχει πάρει χαρακτήρα μεγάλης χιονοστιβάδας, με αποτέλεσμα τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης όλων των εργαζομένων, κατάσταση που χειροτερεύει δραματικά με τη μεγάλη αύξηση της ανεργίας τον τελευταίο χρόνο.

Ταυτόχρονα η εργατική τάξη δέχεται οξύτατη επίθεση σ' όλες ανεξαιρέτως τις κατακτήσεις της, ανάμεσα στις οποίες και εκείνες που συνδέονται με το Ασφαλιστικό.

Η κυβέρνηση Καραμανλή γνωρίζει εκ των προτέρων τις αρνητικές αντιδράσεις των εργαζομένων αλλά και πολύ καλά το πολιτικό κόστος που θα έχει. Παρόλο που οι αντιδράσεις των εργαζομένων απέναντι στην κυβέρνηση Σημίτη, όταν αυτή θέλησε να ανακινήσει το θέμα, είναι πολύ διδακτικές και για τη σημερινή κυβέρνηση, αυτή είναι αποφασισμένη να προχωρήσει.

Παλιότερα η κυβέρνηση είχε επανειλημμένα ισχυριστεί ότι δε θέλει να θίξει το Ασφαλιστικό, τελικά όμως το «άνοιξε» με δηλώσεις των διαφόρων υπουργών της και ιδιαίτερα των αρμοδιότερων απ' αυτούς Γ. Αλογοσκούφη και Π. Παναγιωτόπουλου και επέλεξε ως τον καταλληλότερο τρόπο το διαβόητο «κοινωνικό διάλογο» μέσω της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ), τρόπος που δεν έχει προς το παρόν, πέραν της προπαγανδιστικής προετοιμασίας, καμία πρακτική αξία, αφού σ' αυτόν δεν πήραν μέρος οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΚΕ, ΠΑΜΕ, κλπ. Το μόνο που απασχολεί την κυβέρνηση είναι ο τρόπος που θα προετοιμάσει το έδαφος ώστε να έχει τις όσο το δυνατό λιγότερες αντιδράσεις που θα επιτρέψουν να «περάσει»-επιβάλλει στους εργαζόμενους.

Όμως παρά την έλλειψη κάθε πρακτικής, προς το παρόν, αξίας του «διαλόγου» δεν πρέπει καθόλου να υποτιμηθεί το γεγονός ότι τελικά «άνοιξε» το Ασφαλιστικό εκ μέρους της κυβέρνησης και με δεδομένο την αρνητική κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος εξαιτίας πρώτα-πρώτα της κυριαρχίας του ρεφορμισμού στα συνδικάτα και κατά δεύτερο, τη συνειδητά διασπαστική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων ηγετών που αποκλειστικό στόχο έχει τη μόνιμη διάσπαση της εργατικής τάξης ώστε να υπονομεύονται εκ των προτέρων οι αγώνες της και να καταντούν αναποτελεσματικές οι όποιες κινητοποιήσεις των εργαζομένων προς ματαίωση των κυβερνητικών σχεδίων.

Η διασπαστική στάση υπήρξε πάντα στην ιστορία του εργατικού κινήματος μόνιμη γραμμή των ρεφορμιστών ηγετών ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε, δημαγωγικού-προπαγανδιστικού χαρακτήρα, δικαιολογίες, που αυτοί πρόβαλλαν, ήταν γραμμή που διευκόλυνε τις επιθέσεις του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη, «άνοιγε» το δρόμο σ' αυτές και ήταν προϋπόθεση της επιτυχίας αυτών των επιθέσεων και εξυπηρετούσε πάντα τα συμφέροντα της κυρίαρχης αντιδραστικής αστικής τάξης.

Ένας επιπλέον λόγος που πρέπει η εργατική τάξη να επαγρυπνεί για το Ασφαλιστικό είναι ότι δόθηκε συνέχεια σ' αυτό το θέμα. Τη στιγμή που είχε καταλαγιάσει κάπως ο θόρυβος γύρω απ' το Ασφαλιστικό έρχεται η έκθεση του Ν. Γκαργκάνα, διοικητή της Τράπεζα της Ελλάδας, που ανακινεί και προβάλλει τη «λύση» του Ασφαλιστικού με τον πλέον επιθετικό τρόπο, τρόπος που δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι κατεδαφίζει κυριολεκτικά όλα τα θεμελιώδη συνταξιοδοτικά, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης.

 

 

Στενότερη συνεργασία ευρωπαίων - ρώσων ιμπεριαλιστών
Συνάντηση Πούτιν με Σιράκ-Σρέντερ-Θαπατέρο

Το ταξίδι του Πούτιν τον περασμένο Μάρτη (18.3.2005) στο Παρίσι είναι ίσως το σημαντικότερο απ' όλα τα προηγούμενα, γιατί το περιεχόμενο των συνομιλιών σηματοδοτεί μια νέα φάση στις σχέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΕΕ-Ρωσίας: σχέση στενότερης συνεργασίας σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις και των δυο με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ οξύνονται και το μεταξύ τους χάσμα διευρύνεται όπως έδειξαν, μεταξύ άλλων, και τα αρνητικά «αποτελέσματα» της τριήμερης επίσκεψης στην Ευρώπη του αρχιεγκληματία Μπους το Φλεβάρη (20-23.2.2005).

Ασφαλώς δεν είναι πρώτη φορά συνεργασίας, αφού ένα είδος άτυπης συμμαχίας-συνεργασίας μεταξύ ΕΕ-Ρωσίας, με αντίπαλο την υπερδύναμη των ΗΠΑ, παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια του ιμπεριαλιστικού πολέμου κατά της Γιουγκοσλαβίας και αργότερα κατά την πολεμική προετοιμασία και στρατιωτική κατάληψη του Ιράκ από τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα.

Όμως αυτή τη φορά η συνεργασία αρχίζει να παίρνει μονιμότερο χαρακτήρα ενόψει των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν και οι δυο πλευρές στο σκληρό ανταγωνισμό τους με τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα στην Ευρώπη αλλά και σε άλλες περιοχές και την πίεση που δέχονται απ' αυτούς (μόνιμη υπονόμευση της ενότητας της ΕΕ απ' τις ΗΠΑ - διείσδυσή τους στις πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, κλπ.).

Στο Παρίσι ο Πούτιν συναντήθηκε στο Μέγαρο των Ηλυσίων με τους Σιράκ-Σρέντερ-Θαπατέρο. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών εξετάσθηκαν μορφές συνεργασίας σε οικονομικά ζητήματα και εκδηλώθηκε έντονο ενδιαφέρον από πλευράς ΕΕ για συνεργασία στον τομέα της ενέργειας και της διαστημικής ναυσιπλοΐας, αλλά και στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας στο Ιράν για το οποίο οι τέσσερις ηγέτες εξέφρασαν κοινή θέση.

Η κοινή συνέντευξη τύπου, μετά τη συνάντηση, επιβεβαίωσε ότι τα 3 κράτη-μέλη της ιμπεριαλιστικής ΕΕ δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη σχέση ΕΕ-Ρωσίας και θεωρούν ότι η σχέση αυτή αποτελεί κλειδί για τη σταθερότητα στην Ευρώπη και υπογράμμισαν την αναγκαιότητα μιας στενότερης συνεργασίας.

Ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ δήλωσε, ανάμεσα στ' άλλα, και έκφρασε την ευχή «να έχει μεγάλη επιτυχία η σύνοδος κορυφής ΕΕ-Ρωσίας που θα γίνει 10 Μαΐου στη Μόσχα και να επιτρέψει την υιοθέτηση τεσσάρων τομέων συνεργασίας μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ: την ελεύθερη διακίνηση ατόμων, την προσέγγιση πρακτικών στον οικονομικό και εμπορικό τομέα και την προσέγγιση στους θεσμούς σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ο Θαπατέρο από την πλευρά του υπογράμμισε ότι «δεν θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στα στοιχήματα της διεθνοποίησης και της διεθνούς κατάστασης, αν δεν συνεργαστούμε πιο στενά απ' ότι στο παρελθόν».

Τέλος, ο Πούτιν έκφρασε την ικανοποίησή του για τον μεταξύ τους «εποικοδομητικό διάλογο», τονίζοντας ότι αυτός «είναι προς το συμφέρον της μεγάλης Ευρώπης».

 

 

 ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
102 χρόνια από τη γέννησή του (27 Απρίλη 1903)

 

 Σύνοδος των Υπουργών Παιδείας της ΕΕ στο Μπέργκεν

Στις 19-20 Μάη 2005 θα πραγματοποιηθεί στο Μπέργκεν της Νορβηγίας σύνοδος των Υπουργών Παιδείας της ΕΕ. Στόχος της Συνόδου δεν είναι άλλος από να τεθεί η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην υπηρεσία των ανταγωνιστικών νόμων της Αγοράς και να εξαρτηθεί άμεσα πια από τις επιχειρηματικές απαιτήσεις, από τους νόμους της συγκεντροποίησης του κέρδους. Αυτή η Σύνοδος δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αφού αποτελεί την συνέχεια μιας πορείας που πήρε «επίσημα» χαρακτηριστικά το 1998. Θα επιχειρήσουμε μια καταγραφή των σημαντικότερων σταθμών μέχρι σήμερα ώστε να γίνει αντιληπτός ο αντιδραστικός χαρακτήρας αυτών των Συνόδων.

α. Διακήρυξη της Σορβόννης (15 Μάη 1998)
Υπογράφτηκε από τους υπουργούς Παιδείας Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Μεγάλης Βρετανίας και έβαλε σαν στόχο την «εναρμόνιση της συνολικής δομής των συστημάτων απόκτησης διπλωμάτων όσο και της συνολικής διάρθρωσης των κύκλων σπουδών» (Διακήρυξη της Σορβόννης, 1998). Η συμφωνία αυτή μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών της ΕΕ κάτω από το βάρος του ανταγωνισμού κάθε μιας με την άλλη αλλά πρώτα κύρια κάτω από το βάρος του ανταγωνισμού τους με τις ΗΠΑ φανερώνει των πραγματικό χαρακτήρα των αναδιαρθρώσεων.

β. Σύνοδος της Μπολόνια (19 Ιουνίου 1999)
Συνάντηση 29 Υπουργών Παιδείας της ΕΕ. Βασικοί άξονες των αποφάσεων είναι οι εξής: πρώτο, υιοθέτηση ενός συστήματος τίτλων σπουδών που θα είναι εύκολα αναγνώσιμοι και συγκρίσιμοι δεύτερο, υιοθέτηση ενός συστήματος σπουδών που θα στηρίζεται βασικά σε δύο κύκλους (σημ: ο πρώτος κύκλος αντιστοιχεί ουσιαστικά στο αγγλικό μπάτσελορ και δεν θα παρέχει κανένα επαγγελματικό δικαίωμα) τρίτο, καθιέρωση ενός συστήματος διδακτικών μονάδων (ECTS) (σημ: ουσιαστικά μέτρο για να μετρηθεί η κάθε δεξιότητα χωριστά) τέταρτο, προώθηση της κινητικότητας πέμπτο, προώθηση της ευρωπαϊκής συνεργασίας στη διασφάλιση της ποιότητας (δηλ. «αξιολόγηση») έκτο, ενίσχυση της «απασχολησιμότητας» (σημ: μέτρο που προωθεί τις ελαστικές σχέσεις εργασίας χωρίς την υπογραφή συλλογικής σύμβασης και χωρίς ασφάλιση στα πλαίσια πχ μιας «πρακτικής άσκησης» ή ενός προγράμματος «ένταξης στην αγορά εργασίας»).

γ. Σύνοδος της Πράγας (18-19 Μάη 2001)
Η «διακήρυξη της Πράγας» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια αναδιατύπωση της «διακήρυξης της Μπολόνια» και υπογράφτηκε από 32 Υπουργούς Παιδείας (των 29 που συμμετείχαν στην Μπολόνια και επιπλέον οι Υπουργοί Τουρκίας, Κύπρου, Κροατίας). Από το κοινό ανακοινωθέν δε λείπει η διευκρίνιση ότι η διά βίου μάθηση είναι ζωτικής σημασίας στοιχείο στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης, «με στρατηγικές απαραίτητες για να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις του ανταγωνισμού και της χρήσης νέων τεχνολογιών, για να ενισχυθεί η κοινωνική συνοχή, οι ίσες ευκαιρίες και η ποιότητα ζωής».

δ. Σύνοδος το Βερολίνου (18-19 Σεπτέμβρη 2003)
Σύμφωνα με το ανακοινωθέν «οι Υπουργοί αρμόδιοι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση από 33 ευρωπαϊκές χώρες συναντήθηκαν στο Βερολίνο προκειμένου να αναθεωρηθεί η πραγματοποιηθείσα πρόοδος και για να τεθούν οι προτεραιότητες και οι νέοι στόχοι για τα επόμενα έτη, με σκοπό την επιτάχυνση της πραγματοποίησης της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση». Η απόφαση σφράγισε ότι τα πτυχία θα αποτελούν ντοσιέ συλλογής επιστημονικά αδιαβάθμητων κριτηρίων και ετερόκλητων διδακτικών μονάδων και τίποτα παραπάνω. Με μια αντιμετώπιση για την γνώση που την βλέπει σαν εμπόρευμα (καπιταλιστική αντίληψη) και σαν συλλογή σκόρπιων δεξιοτήτων και όχι σαν διαλεκτική ολότητα θεωρίας και πράξης (αντιδιαλεκτική-ιδεαλιστική αντίληψη) οι κυβερνήσεις των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών και οι κάθε λογής υποτακτικοί τους χάραξαν το δρόμο για το σπάσιμο των πτυχίων αλλά και για τη μετατροπή του πανεπιστημίου σε πολυκατάστημα παροχής πάσης φύσεως εκπαιδευτικών υπηρεσιών.

Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις οι φοιτητές οφείλουν να ξεσκεπάσουν το πραγματικό περιεχόμενο των εξελίξεων ενάντια στην αντιδραστική λογική των δυνάμεων που χειροκροτούν τις επικείμενες αλλαγές αλλά και ενάντια στις δυνάμεις που αδυνατούν να δουν τον ρόλο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων σαν το νόμο κίνησης των εξελίξεων και ταυτόχρονα κρατούν το φοιτητικό κίνημα κατακερματισμένο.

 


Το χοντρό ψέμα των αναθεωρητών ηγετών του «Κ»ΚΕ για τη νομιμοποίησή τους το 1974

   Μοιάζει με παραμύθι, φυσικά για αφελείς.

   Σε δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» (23.1.2005 σελ. 14) για το 9ο και 10ο Συνέδριο των αναθεωρητών του «Κ»ΚΕ, αναφέρεται ότι η νομιμοποίηση του «Κ»ΚΕ μετά την πτώση της διχτατορίας (1967-74) έγινε λίγο-πολύ μετά από μια συνέντευξη του Χαρίλαου Φλωράκη την περίοδο αυτή και όχι μέσα από άλλες διαδικασίες.

   Στο σχετικό δημοσίευμα μεταξύ άλλων αναφέρεται: «... μπήκαμε στην περίοδο που αποκαλέστηκε «μεταπολίτευση». Το κόμμα αν και παράνομο κάνει δημόσια την εμφάνισή του, μοιράζοντας κομματικό υλικό και με συνέντευξη του Α΄ Γραμματέα, Χαρίλαου Φλωράκη κατακτά ντεφάκτο τη νομιμότητά του...» («Ρ» 23.1.2005).

   Όμως σήμερα, σ’ αντίθεση μ’ αυτόν τον ψευδή ισχυρισμό, είναι πλέον γνωστό στους έλληνες κομμουνιστές, ότι υπήρχε δέσμευση απέναντι στην αστική τάξη για υπογραφή δήλωσης υποταγής στα ντόπια μονοπώλια, η οποία υποβλήθηκε αργότερα  απ’ το Χαρίλαο Φλωράκη, στις 2 Οχτώβρη 1974, στον Άρειο Πάγο στην Αθήνα για τη νομιμοποίηση του κόμματός του.

   Στη δήλωση αυτή μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «αι αρχαί του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βία κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελεύθερου Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

   Η προδοτική δήλωση ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής γραμμής των αναθεωρητών του «Κ»ΚΕ μετά την λεγόμενη «6η Ολομέλεια» του 1956, στην οποία υιοθέτησαν και ακολούθησαν τη γραμμή του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό», που είχε διατυπωθεί από τον Νικήτα Χρουστσόφ στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το Φλεβάρη του 1956. Το συνέδριο αυτό αποτέλεσε, ανάμεσα στ’ άλλα, και την αφετηρία παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες.

   Η αντιμαρξιστική θέση του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό», σ’ αντίθεση με την μαρξιστική για τη βίαιη ανατροπή της αστικής δικτατορίας και της συντριβής του αστικού κράτους από την εργατική τάξη, είναι η γνωστή θέση της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και των θεωρητικών της (Μπερστάϊν-Κάουτσκι-Μπάουερ, κλπ.), την οποία υιοθέτησε ο Ν. Χρουστσόφ στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 και επέβαλε σαν γραμμή στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Αναφέρεται: η εργατική τάξη μπορεί «να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή και να την μετατρέψει από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης»!!! (Ν. Χρουστσόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ Συνέδριο του Κόμματος « (σελ. 41-42, 1956). Η θέση αυτή πέρασε στη συνέχεια όχι μόνο στο πρόγραμμα του ΚΚΣΕ αλλά και σε προλόγους των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στα άπαντα του Λένιν: «η εργατική τάξη και η πρωτοπορία της – τα μαρξιστικά λενινιστικά κόμματα – επιδιώκουν να πραγματοποιήσουν τη σοσιαλιστική επανάσταση με  ε ι ρ η ν ι κ ό  τ ρ ό π ο, χωρίς εμφύλιο πόλεμο. Αυτό θα ανταποκρίνονταν στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλου του λαού, στα πανεθνικά συμφέροντα της χώρας» («Πρόγραμμα του ΚΚΣΕ», 1961 σελ. 40 και Λένιν: τόμος 36, σελ. XVI).

   Το 1956 οι αναθεωρητές ηγέτες του «Κ»ΚΕ υιοθέτησαν τη γραμμή του «ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλσιμό», ενώ παράλληλα διαγράφουν χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, μαζί και τον ΓΓ Νίκο Ζαχαριάδη, τον οποίο δολοφόνησαν από κοινού με τους σοβιετικούς συντρόφους τους τον Αύγουστο του 1973 στον τόπο της εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας για να μην αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά τους. Παράλληλα στείλανε δεκάδες άλλους έλληνες κομμουνιστές εξορία στη Σιβηρία., επειδή υπεράσπιζαν την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη.

   Η δήλωση του 1974 ήταν μια φυσιολογική εξέλιξη, αποτέλεσμα της γραμμής από το 1956 στα πλαίσια του δρόμου της αναθεώρησης του μαρξισμού που συνειδητά επέλεξαν.

   Σ’ άλλο προηγούμενο δημοσίευμα στο «Ριζοσπάστη» 16.1.2005, σελ. 12) για το 8ο  Συνέδριο των αναθεωρητών του «Κ»ΚΕ, μεταξύ άλλων, γράφουν για την «6η Ολομέλεια του ΄56», ότι σ’ αυτή έγινε «αλλαγή της κομματικής ηγεσίας, απομάκρυνση του Ν. Ζαχαριάδη από τη θέση του ΓΓ και αργότερα τη διαγραφή του από το κόμμα». Ότι στάλθηκε εξορία στο Σουργκούτ, ότι δολοφονήθηκε, ότι διαγράφτηκαν χιλιάδες έλληνες κομμουνιστές, ότι στάλθηκαν δεκάδες από αυτούς εξορία, ότι διώχτηκαν  από τις δουλειές τους όσοι ακολούθησαν την επαναστατική πολιτική των Στάλιν-Ζαχαριάδη, κλπ., τσιμουδιά, τίποτε δε λέγεται. Προκλητική απόκρυψη της αλήθειας και διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας σ’ όλο το μεγαλείο της.

 


Τηλέμαχος Ι. Ιωαννίδης

Τον περασμένο Γενάρη συμπληρώθηκε ένας χρόνος απ’ το θάνατο (17 Γενάρη 2004) του επαναστάτη κομμουνιστή Τηλέμαχου Ιωαννίδη.

Ο αγωνιστής Τηλέμαχος Ιωαννίδης γεννήθηκε το 1931 στο χωριό Αλμωπίας (Ν. Πέλλας) όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και μεγάλωσε.

Το 1945, σε ηλικία μόλις 14 χρονών, πιάστηκε από φαντάρους του μοναρχοφασιστικού στρατού, οι οποίοι αφού τον ξυλοκόπησαν άγρια, τον πέταξαν καταματωμένο σ’ ένα σκοτεινό υπόγειο. Ο λόγος της σύλληψης και του άγριου ξυλοδαρμού ήταν επειδή στο χέρι του είχε γραμμένο: ΚΚΕ.

Έμεινε κρατούμενος ωσότου ειδοποιήθηκαν οι γονείς του που πήγαν και τον έβγαλαν.

Η οικογένεια του πήρε σύσσωμη στον αγώνα κατά των κατακτητών και του μοναρχοφασισμού απ’ τις γραμμές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Στη Δημοκρατικό Στρατό σκοτώθηκαν δυο αδέλφια του, αδελφός και αδελφή.

Το 1946 έφυγε στη Γιουγκοσλαβία με τη μητέρα του και τα δυο μικρότερα αδελφάκια του και αργότερα πήγε απ’ εκεί στην Τσεχοσλοβακία. 

Το 1948 επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, καθοδηγούμενο από το ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε στο Γράμμο. Μετά τη νοσηλεία του επέστρεψε πάλι στην 18η Ταξιαρχία, με διοικητή τον Πρίκο και πολέμησε ως την υποχώρηση του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949.

Έζησε πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη και έπαιρνε δραστήρια μέρος στην κομματική ζωή.

Μετά την επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ στάθηκε στο πλευρό της ΚΕ του Κόμματος και στις μετέπειτα δεκαετίες υπεράσπισε πάντα την επαναστατική γραμμή των Στάλιν-Ζαχαριάδη.

Στα τέλη του 1976 επαναπατρίστηκε και τα τελευταία χρόνια έζησε στην Έδεσσα. Έμεινε πιστός στις επαναστατικές αρχές και υπεράσπισε ως το τέλος της ζωής του το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και τις επαναστατικές παραδόσεις του ηρωικού ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη.


Μια μεγάλη νύχτα τρόμου και μαρτυρίου αλλά και αγώνων του ελληνικού λαού
(21 Απρίλη 1967 - 23 Ιουλίου 1974)

   Στις 21 Απριλίου 1967 μια  μεγάλη νύχτα τρόμου και μαρτυρίου αρχίζει για τον ελληνικό λαό, η οποία θα κρατήσει για 7 ολόκληρα χρόνια  1967-1974, με την επιβολή της αμερικανοκίνητης φασιστικής δικτατορίας των συνταγματαρχών της οποίας επικεφαλής ήταν οι Γ. Παπαδόπουλος, Σ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος.

   Η επιβολή της δικτατορίας σχετίζεται άμεσα με την ικανοποίηση των αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου (πόλεμος των 6 ημερών Ισραήλ-Αράβων 28.6.1967, πραξικόπημα και εισβολή των τούρκων στην Κύπρο το 1974, κλπ.). 

Την ίδια μέρα στις 21.4.1967 προς τις βραδινές ώρες το πραξικόπημα είχε σταθεροποιηθεί με την προσχώρηση σ’ αυτό και του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος στις 7 το βράδυ όρκισε το πρώτο κυβερνητικό σχήμα της δικτατορίας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Κόλλια, Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

   Πριν όμως ο βασιλιάς με το ΓΕΣ και τους αμερικανούς ετοίμαζαν άλλο πραξικόπημα από στρατηγούς με την κωδική ονομασία «Ιέραξ 2», τους πρόλαβαν όμως οι συνταγματάρχες.

   «Η προτίμηση της αμερικανικής πλευράς στους «συνταγματάρχες» σε αντίθεση με τους «στρατηγούς» του παλατιού σχετίζονταν ίσως με τις εξελίξεις στην Κύπρο, όπου η διαρκώς έκρυθμη κατάσταση κινδύνευσε να οδηγήσει σε ρήξη τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις και να οδηγήσει σε κατάρρευση της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Η ομάδα  των συνταγματαρχών παρουσιαζόταν πιο εύπλαστη στο κρίσιμο αυτό ζήτημα» (1)

   Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος κύμα μαζικών συλλήψεων και διώξεων ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή, με αποτέλεσμα τη νύχτα τις 21.4.1967 συνελήφθησαν 6.059 πολίτες, κυρίως αριστεροί και γενικότερα προοδευτικοί άνθρωποι.

   Τις επόμενες ημέρες οι συλλήψεις συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση από την αστυνομία και τη χωροφυλακή.

   Οι κατάλογοι με τους φακέλους υπήρχαν ενημερωμένοι από πριν στην Ασφάλεια.

   Ήδη από την περίοδο του Βενιζέλου με το νόμο του ιδιώνυμου του 1929, από την περίοδο της δικτατορίας του Ι. Μεταξά (1936-1941) από την κατοχή, την περίοδο του εμφυλίου 1946-1949 και φυσικά από όλες τις μεταμφυλιακές κυβερνήσεις έως το πραξικόπημα. Όλη αυτή την περίοδο και ως το τέλος της δικτατορίας οι πολίτες χωρίζονταν σε κατηγορίες, σε «ληστοσυμμορίτες κομμουνιστές», σε «συνοδοιπόρους» ή «μιάσματα» και σε «εθνικόφρονες», δηλ. μοναρχοφασίστες που θεωρούνταν το «καμάρι του έθνους». Παράλληλα για οτιδήποτε χρειαζόταν «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων».

   Λίγες μέρες αργότερα από το πραξικόπημα οι πρώτοι 6.093 στέλνονταν εξορία στη Γυάρο (2) για να ακολουθήσουν κι’ άλλοι. Τα φακελώματα στην Ασφάλεια συνεχίζονται όπως και πριν, αλλά κα με μεγαλύτερη ένταση.

   Οι συλληφθέντες περνάνε από χίλιους εξευτελισμούς και βασανιστήρια , ακολουθούν φυλακές και εκτοπίσεις σε ξερονήσια , εξορία.

   Εκεί τα ίδια, εξευτελισμοί, βασανιστήρια, πίεση για δηλώσεις υποταγής στο φασιστικό καθεστώς, δηλώσεις μετανοίας. Αλλά και έξω όσους δεν στέλνουν εξορία τους καλούνε στην Ασφάλεια για δήλωση μετανοίας για καθολική υποταγή και μετά τις δηλώσεις αυτές τις δημοσιεύουν στον τύπο για εξευτελισμό και για «σωφρονισμό» των υπολοίπων. Η δημοσίευση των δηλώσεων γίνονταν ήδη από τη δεκαετία του 1930.

   Παραθέτουμε παρακάτω δυο δείγματα «δηλώσεων»:

ΔΗΛΩΣΙΣ

   Η υπογεγραμμένη ....... Μαρία χήρα του Κωνσταντίνου, κάτοικος Κεφαλοβρύσου, ΔΗΛΩ ότι την κατοχήν, πλανήθηκα από τα απατηλά συνθήματα των κομμουνιστών και οργανώθηκα στην ΕΠΟΝ. Δια της παρούσης μου αποκηρύσσω το ΚΚΕ και την ΕΔΑ και τάσσομαι στο πλευρό της πατρίδος μου. Καλώ δε όλους τους συγχωριανούς να μιμηθούν το παράδειγμά μου.

Εν Ελασσόνι τη 25.9.1961

Η Δηλούσα

(Ονοματεπώνυμο) βλ.σελ. 24  (3)

   Ο κάτωθι υπογεγραμμένος Δημήτριος... του Ιωάννου κάτοικος Καρυάς, δηλώ ότι ουδέποτε υπήρξα κομμουνιστής, αποκηρύσσω το ΚΚΕ, την ΕΔΑ και τάσσομαι εις το πλευρόν της Εθνικής Κυβερνήσεως.

   Εν Καρυά τη 27.12.1967

   Ο Δηλών

   (Ονοματεπώνυμο) βλ. σελ. 35  (3)  

   Το έργο της εκτόπισης το διεκπεραίωναν τυπικά τα έκτακτα  στρατοδικεία, στην Αθήνα, Τρίπολη, Λαμία, Λάρισα, Ιωάννινα Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Αλεξανδρούπολη, Χανιά και Δράμα. Ακολούθησε η διάλυση των πολιτικών και συνδικαλιστικών Οργανώσεων.

   Στις 29 Μάη 1967 διαλύεται και τυπικά το Κόμμα της ΕΔΑ και 161 Οργανώσεις και Σωματεία στην Αθήνα και 113 στην Επαρχία (4)

   Στις 22 Ιούνη 1967 ο τ. Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον επισκέπτεται την Αθήνα, στην οποία είχε συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία της χούντας. Η επίσκεψη αυτή δήλωνε την επίσημη αποδοχή του καθεστώτος από τις ΗΠΑ.

   Παράλληλα το καθεστώς έθεσε σε απόλυτο έλεγχο την παιδεία και τον τύπο, τα πάντα τέθηκαν σε λογοκρισία..

   Η εκκλησία από την πρώτη στιγμή στηρίζει και τάσσεται με το καθεστώς. Από πάνω προς τα κάτω οι κεφαλές της εκκλησίας, Αρχιεπισκοπή Αθηνών, πατριαρχεία Κωνσταντινούπολης, Ιεροσολύμων, κλπ., δεσποτάδες και γενικότερα το ιερατείο στηρίζει και υμνολογεί τους δικτάτορες (βλ. σελ, 314-387 (5)). Χαρακτηριστικό παράδειγμα  ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης που στη διάρκεια της δικτατορίας ήταν γραμματέας του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου διορισμένος από τους δικτάτορες. Αργότερα ο Χριστόδουλος όταν πλέον έγινε αρχιεπίσκοπος σε δηλώσεις του έλεγε ότι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας «διάβαζε πολύ»(!) και δεν «ήξερε»(!) ούτε αν υπήρχε χούντα ούτε αν διαπράττονταν απ’ τα αφεντικά του εγκλήματα.

   Την ίδια περίοδο που έκανε τις δηλώσεις αυτές σε επιστολή του στις 31.5.2001 σε έναν από τους φασίστες πραξικοπηματίες τον Στ. Παττακό, ο υμνωδός των φασιστικών εγκλημάτων προκαλεί τα δημοκρατικά φρονήματα του λαού μας γράφοντας ότι ο Παττακός υπήρξε «εκφραστής ξεχωριστών προσόντων και αρετών»!!! βλ. (6) και (7).

   Παράλληλα την ίδια περίοδο στη Θεσσαλονίκη αντιφασίστες φοιτητές, σε συνθήματά τους λέγανε: «στα νιάτα του ο Χριστόδουλος διάβαζε πολύ, γι’ αυτό και αγαπάει της χούντας το πολί». Φυσικά στο χώρο της εκκλησίας υπήρξαν και ορισμένες εξαιρέσεις που ήταν μετρημένες. Δυο μητροπολίτες αντιτάχθηκαν στη χούντα και μετρημένοι παπάδες. βλ. σ.310 (5). Το βασικό σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» δίνει την κεντρική ιδεολογική κατεύθυνση της στρατιωτικοφασιστικής δικταορίας. Ο εθνικισμός, ο αντικομμουνισμός, η πρόφαση «κομμουνιστικού κινδύνου», η θρησκοληψία, τα  κατηχητικά και οι «ηθικές αρχές» στο χορό της παιδείας αλλά και γενικότερα  γίνονται κυρίαρχα στην καθημερινότητα. Όλα αυτά ασφυχτικά πιέζουν και καταπιέζουν τις λαϊκές μάζες για την αποδοχή τους ως μόνες «αλήθειες», μέσα από αναφορές και διαστρεβλώσεις στην ιστορία από αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.

   Οι δημόσιοι υπάλληλοι και ιδίως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές υποχρεώνονται να βγάζουν λόγους σε εκκλησίες και συγκεντρώσεις και να γράφουν στον τύπο για την «Εθνοσωτήριο Επανάσταση που μας έσωσε από τον κομμουνισμό». Παράλληλα η ωμή βία και η τρομοκρατία με φυλακές και εξορίες είναι ένα μέρος της καθημερινότητας που επιβάλλεται από το φασιστικό καθεστώς έως το τέλος του 1974.

   Σε όλη αυτή την περίοδο όπως και πριν οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι στα πλαίσια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η απάντηση όμως στη βαρβαρότητα του φασισμού που επιβλήθηκε στη χώρα μας για 7 ολόκληρα χρόνια ήταν αντίσταση. Αντίσταση στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό όπου υπήρχαν κοινότητες ελλήνων. Ήταν η αντίσταση με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη 1973. Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά ήταν αγώνας και πάλη ταξική. Ήταν το αποκορύφωμα της εφτάχρονης πολύμορφης πάλης της εργατικής τάξης και του λαού μας με μπροστάρη την ανυπόταχτη νεολαία, ενάντια στο τυραννικό καταπιεστικό καθεστώς των φασιστών συνταγματαρχών και των προστατών τους, τους αμερικανούς.

   Πάλη που έφτασε ως τη σύγκρουση με την οποία, κατάφερε αποφασιστικό πλήγμα στο φασιστικό καθεστώς, το οποίο απάντησε με αιματοκύλισμα , με δολοφονίες αγωνιστών. Στις 23 Ιούλη 1974 η στρατιωτική δικτατορία κατέρρευσε. Στις 24 Ιούλη επέστρεψε από τη Γαλλία στην Αθήνα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και  ορκίστηκε πρωθυπουργός μετά από συμφωνία των στρατιωτικών με εκπροσώπους των αστικών κομμάτων βλ. σ.44 (8). και φυσικά με συμφωνία του ξένου παράγοντα των αφεντικών τους αμερικανών.

   Πριν την κατάρρευση της δικτατορίας είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες απόπειρες δολοφονίες από τους χουντικούς του Μακαρίου στην Κύπρο. Στις 15.7.1974 επιβάλλουν πραξικόπημα  στην Κύπρο και στις 20.7.1974 πραγματοποιήθηκε στρατιωτική εισβολή των τούρκων στην Κύπρο καταλαμβάνοντας διαδοχικά με τον «Αττίλα» Ι, ΙΙ το 38% του εδάφους.

   Τριάντα χρόνια αργότερα στα βρετανικά αρχεία του «Φόριν όφις» φαίνεται ότι οι βρετανοί και οι αμερικάνοι καλύψανε και δώσανε πράσινο φως στους τούρκους για την εισβολή τους στην Κύπρο. βλ. (9) και (10). Μετά την εισβολή των τούρκων στην Κύπρο το καθεστώς της δικτατορίας παραδόθηκε, οι αμερικανοί θεώρησαν ότι ο κύκλος τους είχε κλείσει . Δεν τους χρειάζονταν πλέον, εξασφαλίζοντας παράλληλα μια ομαλή μετάβαση στην αστική μεταπολίτευση, δημοκρατία.

   Χωρίς εξεγέρσεις όπως το Πολυτεχνείο ή κινήματα όπως του ναυτικού, εξασφαλίζοντας στο έπακρο τα συμφέροντά τους με την επιλογή τους στο πρόσωπο του Καραμανλή.

   Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας 21.4.1967-23.7.1974 σύμφωνα με τα ως τώρα στοιχεία (ο κατάλογος θεωρείται ελλιπής) καταγράφτηκαν 88 θάνατοι αγωνιστών και θυμάτων της περιόδου αυτής από το φασιστικό καθεστώς. βλ. (7) και (11).

   Την ίδια περίοδο 1967-1974 το καθεστώς αφαίρεσε την ελληνική υπηκοότητα  σε χιλιάδες έλληνες μετανάστες, οι οποίοι συμμετείχαν στην αντίσταση εναντίον του στις χώρες που εργάζονταν.

   Η ίδια τακτική είχε ακολουθήσει από την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και από τις μεταεμφυλιακές κυβερνήσεις με αποτέλεσμα από το 1948 έως το 1963 είχαν αφαιρέσει την ελληνική υπηκοότητα σε 22.266 έλληνες, οι οποίοι ήταν πολιτικοί πρόσφυγες στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες. βλ. σ.31 (12) (ο αριθμός αυτός ήταν πολύ μεγαλύτερος διότι δεν καταγράφτηκαν τα παιδιά που γεννήθηκαν τότε εκεί).

   Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας και την μετάβαση στην αστική μεταπολίτευση, δημοκρατία άρχισε σταδιακά η ανάκληση των χουντικών αποφάσεων για την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας που έγινε σε έλληνες του εξωτερικού. βλ. (13) ΦΕΚ τχ. Γ΄ 505 (19.12.1974), τχ. Γ΄ 540(31.12.1974), τχ. Γ΄ 541(31.12.1974, κλπ.).

   Το 1974 μια νέα σελίδα άρχιζε για την ελληνική κοινωνία στα πλαίσια της αστικής μεταπολίτευσης με ότι συνεπάγεται αυτό σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Φυσικά με ανεκπλήρωτους τους πόθους και τις επιδιώξεις του λαού μας, όπως αυτά καταγράφονταν από την περίοδο της Εθνικής αντίστασης του ΔΣΕ και φτάνοντας ως την εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973.

   Η ιστορία, η μνήμη δεν πρέπει να σβήνει, πρέπει να μιλά, να μην  ησυχάζει, πρέπει να αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού, της βίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης. Πρέπει να φωνάζει: «ο φασισμός δεν έρχεται από μόνος του». Οι ρίζες του βρίσκονται στα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας του καπιταλισμού, αυτή είναι η γέννα του. Φράξτε του το δρόμο με «νύχια και με δόντια».

«Και στη ζωή δεν υπάρχουν θεατές
η αυλαία σηκώνεται.
Άνθρωποι σας αγαπούσα.
Επαγρυπνείτε!»

Γιούλιους Φούτσικ
«Ρεπορτάζ κάτω από την κρεμάλα» 9.6.1943  Πράγα.

 

Βιβλιογραφία, πηγές

1) Γιώργος Μαργαρίτης: Η 21η Απριλίου ή πως οι δικτάτορες; Έβαλαν τη χώρα «στον γύψο για να θεραπευτεί» Εφημ. Εμφύλιος Τύπος φ. 53 (χ.χ.)
2) Ελένη Φαλιάγκα-Παπανικολάου:  «Νήσος Γυάρος-Γιούρα» Αθήνα 1989
3) Σ. Αδράνης: Η Επαρχία Ελασσόνας στη δεκαετία του 1960. Ελασσόνα 1989
4) Ελένη Μουζαράκη: Τα έκτακτα μέτρα, μαζικές συλλήψεις και εξορίες. Εφημ. Εμφύλιος Τύπος φ.53 (χ.χ.).
5) Γιώργος Καρανικόλας: Οι ρασοφόροι συμφορά του έθνους. Έκδ. Θουκυδίδης. Δ’ Αθήνα 1985
6) Περί «Πολιτικά Θέματα» 12.12.2003, Αθήνα
7) Εφημ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ. 175   1-15.2.2004, Αθήνα
8) Θ. Σαμπατάκη: Η πτώση της Δικτατορίας, «Ιστορικά» 246 (22.2.2004, Αθήνα ).
9) «ΤΑ ΝΕΑ» 3.1.2005, Αθήνα
10) «Ελευθεροτυπία» 3.1.2005, Αθήνα
11) «Ελευθεροτυπία» 18.11.2000, Αθήνα
12) Ανώνυμος: «Ο επαναπατρισμός των πολιτικών προσφύγων νόμιμο δικαίωμά τους, περ. «Επαναπατρισμός» 1(Αθήνα 1976) 31
13) ΦΕΚ τ.χ. Γ΄ 505 (19.12.1974), τχ. Γ΄ 540 (31.12.1974), τ.χ. Γ’ 541 (31.12.1974)

 

 


Κ ι ρ γ ι ζ ί α
Οι αμερικανοί ιμπερ
ιαλιστές σφίγγουν παραπέρα τον κλοιό γύρω απ' τη Ρωσία

Όταν αρχές του τρίτου 10ήμερου του Μάρτη ξεσπούσαν ταραχές και οργανώνονταν διαδηλώσεις απ' την αντιπολίτευση στην Κιργιζία εναντίον του προέδρου της χώρας Ασκάρ Ακάγεφ ήταν φανερό, για όσους παρακολουθούν κάπως προσεκτικά τις εξελίξεις στις διάφορες Δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και γνωρίζουν ότι αυτές διαδραματίζονται στα πλαίσια του σφοδρότατου ανταγωνισμού ΗΠΑ-Ρωσίας, ότι επρόκειτο για εξελίξεις ανάλογες εκείνων που προηγήθηκαν σε Ουκρανία και Γεωργία, χώρες που πέρασαν κάτω απ΄ τη μεγαλύτερη επιρροή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ο οποίος οργάνωσε, καθοδήγησε και χρηματοδότησε αυτά τα «βελούδινα» πολιτικά πραξικοπήματα που οι εκεί ντόπιοι πράκτορες των ΗΠΑ αποκάλεσαν «επανάσταση των ρόδων» και «πορτοκαλί επανάσταση»(!) αντίστοιχα, δηλαδή πραξικοπήματα που ως στόχο είχαν το πέρασμα των δυο χωρών κάτω από την κυριαρχία των ΗΠΑ σε πολιτικό τουλάχιστον επίπεδο και όχι μόνο.

Στις 24 Μάρτη οπαδοί της αντιπολίτευσης κατέλαβαν την έδρα της κυβέρνησης και το δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό της Κιργιζίας, ενώ ο Ασκάρ Ακάγεφ εγκαταλείπει τη χώρα την ίδια μέρα πηγαίνοντας αρχικά στο Καζακστάν και ύστερα στη Ρωσία. Νέος προσωρινός πρόεδρος της χώρας αναλαμβάνει ο Κουρμανμπέκ Μπακίεφ.

Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους για τις εξελίξεις στην Κιργιζία. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ραμσφέλντ κατά τη διάρκεια έκτακτης επίσκεψής ου στην Κιργιζία έκφρασε την ικανοποίησή του για τις εξελίξεις σ’ αυτή τη χώρα και δήλωσε ότι εκτιμά ιδιαίτερα τη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ-Κιργιζίας.

Απ’ τις εξελίξεις αυτές είναι φυσικό να ανησυχεί ιδιαίτερα η Ρωσία, αφού αυτές συμβαίνουν στη σφαίρα επιρροής της και μάλιστα στο μαλακό υπογάστριό της. Απαντώντας η Κοντολίζα Ράϊς στις ανησυχίες της Ρωσίας μετά την άφιξή της  (19.4.2005) στη Μόσχα, δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον δεν «ανταγωνίζεται τη Μόσχα», αφού η Ρωσία «δεν είναι πλέον «στρατηγικός εχθρός» των ΗΠΑ» και «διαβεβαίωσε» προκλητικότατα ότι η Ουάσιγκτον «δε διευκόλυνε» τις διαβόητες κατ’ ευφημισμόν «επαναστάσεις» σε Γεωργία, Ουκρανία και Κιργιζία και ακόμα ότι «ο ρόλος της Ρωσίας στις χώρες αυτές δεν θα μειωθεί», για να αυτοδιαψευστεί όμως λίγο αργότερα, κατά την άφιξή της στο Βίλνιους της Λιθουανίας με την υποδοχή εκεί μιας «δεκάδας λευκορώσων», εκπροσώπων της αντιπολίτευσης, και με τη δήλωση ότι η Λευκορωσία «είναι η τελευταία δικτατορία στην Ευρώπη και πρέπει να πέσει»!!! 

Σχετικά με την κυβερνητική αλλαγή στην Κιργιζία, το πως και από ποιους σχεδιάστηκε είναι αποκαλυπτικά τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας σε μεγαλοαστικές εφημερίδες, όπως οι «Financial Times», «Die Zeit», και ιδιαίτερη η «The New York Times». Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η εφημερίδα της αντιπολίτευσης «Τα νέα της πρωτεύουσας» έχει τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ και διευθύνεται-τυπώνεται στο τυπογραφείο που έφτιαξε στην πρωτεύουσα Μπίσκεκ η αμερικάνικη μη κυβερνητική Οργάνωση «Freedom House» («Οίκος της ελευθερίας») με υπεύθυνο τυπογραφείου τον αμερικανό Μάϊκ Στόουν. Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν η κυβέρνηση Ακάγεφ έκοψε το ρεύμα από το τυπογραφείο επειδή σ’ αυτό επρόκειτο να τυπωθεί σε 200.000 αντίτυπα το μανιφέστο της αντιπολίτευσης, η αμερικάνικη Πρεσβεία έδωσε στο τυπογραφείο δυο γεννήτριες και έτσι έγινε δυνατή η εκτύπωσή του.

Ανάλογο ρόλο για την προετοιμασία αλλαγής κυβέρνησης έπαιξε ο ραδιοφωνικός σταθμός «Ράδιο-Αζατίκ» που είναι παράρτημα του γνωστού διαβόητου σταθμού της CIA ράδιο «Ελεύθερη Ευρώπη»/«Ράδιο Ελευθερία» («Radio Free Europe»/«Radio Liberty»).

Ο Εντίλ Μπαϊσόλοφ, που διευθύνει ένα συνασπισμό μη κυβερνητικών Οργανώσεων δήλωσε: «θα ήταν εντελώς αδύνατον να συμβούν όλα αυτά χωρίς τη συγκεκριμένη βοήθεια». Ο συνασπισμός μη κυβερνητικών οργανώσεων του Ε. Μπαϊσόλοφ χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ μέσω του «National Democratic Institute» («Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο»).

Και μόνο απ’ αυτά τα λίγα, πέρα απ’ τ’ άλλα, που αποκαλύπτει ο αστικός τύπος, είναι ολοφάνερο ότι η κυβερνητική αλλαγή στην Κιργιζία, η λεγόμενη «λεμονί επανάσταση», όπως και η «επανάσταση των ρόδων» και η «πορτοκαλί» σε Γεωργία και Ουκρανία αντίστοιχα είναι έργο των αμερικανών ιμπεριαλιστών και των κατασκοπευτικών τους υπηρεσιών, καμουφλαρισμένες όπως πάντα με διάφορα ψευδώνυμα, με στόχο τον μερικό ή ολοκληρωτικό εκτοπισμό της Ρωσίας απ’ αυτές και τον πληρέστερο έλεγχο αυτών των χωρών από τις ΗΠΑ.

Στρατηγικός σκοπός των αμερικανών ιμπεριαλιστών μετά τη διάλυση της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης είναι η απομόνωση της Ρωσίας και η περικύκλωσή της απ’ όλα τα σημεία, επειδή φοβούνται ακόμα τη στρατιωτική της δύναμη, η αποκοπή της από το Νότο και τα πετρέλαια του Καυκάσου αλλά και απ’ τον ασιατικό χώρο. Γι’ αυτό και όλες οι πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης έχουν γίνει πεδίο οξύτατου ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας, με τις ΗΠΑ να διεισδύουν ολοένα και περισσότερο σ’ αυτές, να αποκτούν πολιτικά ερείσματα αλλά και στρατιωτικές βάσεις στο υπογάστριο της Ρωσίας.

Ο Κοντολίζα Ράϊς διασκεδάζοντας τις ανησυχίες της Μόσχας δηλώνει κυνικά: «στόχος μας δεν είναι η περικύκλωση της Ρωσίας»!!!

Αυτή τη στιγμή, πέρα απ’ αυτά, η περιοχή της Κασπίας αλλά και η Σιβηρία βρίσκονται και αυτές στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης του αμερικάνικου και ρώσικου ιμπεριαλισμού. Με τις επιδιώξεις αυτές των ΗΠΑ σχετίζεται και η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Άμυνας Ντόλαντ Ράμσφελντ στο Μπακού για να συζήτηση με την κυβέρνηση του Αζαρμπαϊτζάν θέματα διμερούς συνεργασίας, οι δηλώσεις του αμερικανού στρατηγού Τζέϊμς Τζόνς, διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να «εξασφαλιστεί η ασφάλεια σ’ ολόκληρη της περιοχή της Κασπίας» αλλά και η αποστολή 3 ρωσικών πολεμικών πλοίων στο Μπακού δυο μόλις μέρες μετά την επίσκεψη του Ράμσφέλντ.

Η επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού γενικότερα αλλά και η διείσδυσή του στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας πιέζει την ηγεσία του ρώσικου ιμπεριαλισμού στην κατεύθυνση μεγαλύτερης προσέγγισης-συνεργασίας με την ΕΕ και την Κίνα, γεγονός που προωθείται, παρά τις όποιες δυσκολίες και υπαρκτές αντιθέσεις, με ταχύτερους ρυθμούς το τελευταίο χρονικό διάστημα και προς τις δυο κατευθύνσεις.


 Η κατανομή του παγκόσμιου πλούτου
-852 εκατομμύρια πεινασμένοι στον κόσμο
-691 δισεκατομμυριούχοι το 2005

  Ο αριθμός των πεινασμένων και εξαθλιωμένων του πλανήτη συνεχώς μεγαλώνει ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
  Παράλληλα στην αντίθετη πλευρά ο πλούτος των πλουσιότερων καπιταλιστών αυξάνει ως αποτέλεσμα της άκρατης καταλήστευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη μας στις διάφορες χώρες, των πολέμων και της έντονης εκμετάλλευσης και καταπίεσης των εργαζομένων.
 17.000 παιδιά κάτω των 5 ετών στον πλανήτη μας πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της πείνας, ενώ περισσότερα από 5 εκατομμύρια παιδιά υπολογίζεται ότι θα χάσουν φέτος τη ζωή τους.
  Συνολικά 852 εκατομμύρια άνθρωποι σ' όλο τον κόσμο υποσιτίζονται παρά το γεγονός ότι ο πλανήτης μας έχει τη δυνατότητα να θρέψει 12 δισεκατομμύρια.
  Τα στοιχεία αυτά είναι μέρος της Έκθεσης του ΟΗΕ για την «Πείνα και το δικαίωμα της τροφής», συντάκτης της οποίας είναι ο Ελβετός ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών, Ζαν Ζινγκλέρ.
  Από την άλλη πλευρά οι πλούσιοι στον πλανήτη μας συνεχίζουν να κατέχουν τεράστια περιουσιακά στοιχεία, ως ιδιοκτήτες πολυεθνικών εταιριών, μονοπώλια, κλπ. Σύμφωνα με το περιοδικό «Forbes» υπάρχουν στον πλανήτη μας 691 δισεκατομμυριούχοι από 587 που ήταν το 2004. Συνολικά κατέχουν 2,2 τρισεκατομμύρια δολάρια με πλουσιότερο απ' όλους Μπιλ Γκέιτς της Microsoft με 46,5 δισεκατομμύρια έναντι 46,6 το 2004. Γεωγραφικά ο μεγαλύτερος αριθμός πλουσίων είναι στην πόλη της Νέας Υόρκης (34), ακολουθούν η Μόσχα και το Σαν Φραντζίσκο (20 έκαστη), το Λονδίνο και το Λος Άντζελες (18 έκαστη), κλπ.


Ρωσία: κατακόρυφη η αύξηση των θανάτων από μη φυσικά αίτια

  Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στη Ρωσία βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, από τους οποίους πολλοί καταλήγουν στο θάνατο από μη φυσικά αίτια.
  Σύμφωνα με υπολογισμούς του επικεφαλής του τμήματος πληροφόρησης των Υπηρεσιών Ελέγχου των ναρκωτικών, Αλεξάντρερ Μιχαήλοφ, 70 χιλιάδες Ρώσοι χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, δηλαδή περίπου 200 άτομα κάθε μέρα, σε ένα σύνολο με περισσότερους από 1 εκατομμύριο χρήστες ναρκωτικών ουσιών σε όλη τη Ρωσία. Παράλληλα τα ναρκωτικά έχουν οδηγήσει και στην αύξηση του ιού του
AIDS, με περισσότερους από 250 χιλιάδες Ρώσους προσβεβλημένους από τον ιό HIV. Στη θεαματική αυτή εικόνα του θανάτου προστίθενται ακόμη 46 χιλιάδες αυτοκτονίες και 36 χιλιάδες δολοφονίες ετησίως.
  Η οδυνηρή αυτή πραγματικότητα δείχνει το μέγεθος της καπιταλιστικής σκλαβιάς και τα αδιέξοδα που δημιουργούνται στις πλατιές λαϊκές μάζες των εργαζομένων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, οι οποίες εγκλωβισμένες σ' ένα σύνολο άλυτων οικονικο-κοινωνικών προβλημάτων σπρώχνονται στον θάνατο.
  Παράλληλα οι εκπρόσωποι και οι στυλοβάτες του συστήματος πλάι και μαζί με την αστική τάξη θησαυρίζουν από τον πόνο, τη δυστυχία, το αίμα, το θάνατο, την εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων.


Τρία εκατομμύρια πρόσφυγες κάθε χρόνο στον κόσμο

  Τρία εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο εγκαταλείπουν τις εστίες τους και γίνονται πρόσφυγες.
 
Αποτέλεσμα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, με πιο συχνά αίτια τους πολέμους, τη φασιστική καταπίεση και γενικότερα τις παραβιάσεις τω ανθρώπινων δικαιωμάτων.
  Συνολικά έως σήμερα ο αριθμός των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους υπολογίζεται σε 25 εκατομμύρια, από τους οποίους ο μεγαλύτερος προέρχεται από τις χώρε της Αφρικής.
  Τα στοιχεία δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα από το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Στενότερη συνεργασία ευρωπαίων-ρώσων ιμπεριαλιστών

Νίκος Ζαχαριάδης 102 χρόνια από τη γέννησή του (27 Απρίλη 1903)

Σύνοδος των Υπουργών Παιδείας της ΕΕ στο Μπέργκεν

Το χοντρό ψέμα των αναθεωρητών ηγετών του "Κ"ΚΕ για τη νομιμοποίηση τους το 1974

Τηλέμαχος Ι. Ιωαννίδης

Μια μεγάλη νύχτα τρόμου και μαρτυρίου αλλά και αγώνων του ελληνικού λαού

Κιργιζία

Η κατανομή του παγκόσμιου πλούτου

Ρωσία: κατακόρυφη η αύξηση των θανάτων από μη φυσικά αίτια

Τρία εκατομμύρια πρόσφυγες κάθε χρόνο στον κόσμο

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55