Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 207 1-15/6/2005Αρ. Φύλ. 207 1-15 Ιούνη 2005
Ολομέτωπη, γενικευμένη και σφοδρότατη επίθεση της κυβέρνησης στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης

Βαρύτατες οι ευθύνες των ρεφορμιστών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και των εργατοπατέρων ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Α.Π.

Ενότητα-μαζικότητα των κινητοποιήσεων το μόνο όπλο για την απόκρουση της επίθεσης

Οι επιθέσεις της αντιδραστικής κυβέρνησης του μεγαλοαστικού μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλων των πλατιών λαϊκών μαζών και προπαντός εκείνες στο βιοτικό τους επίπεδο άρχισαν στην πραγματικότητα αμέσως με την εξαγγελία στη Βουλή των προγραμματικών δηλώσεών της παρά της αερολογίες του σοβαροφανούς και πολιτικού απατεωνισμού (πληθώρα ψεύδη, αμέτρητες προεκλογικές υποσχέσεις, κλπ.).

Η κυβέρνηση δεν άργησε να αποβάλλει τη μάσκα της "ήπιας προσαρμογής"(!) και τώρα περνάει σε μια ολομέτωπη, γενικευμένη και σφοδρότατη αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση στις κατακτήσεις όλων των εργαζομένων μ' απαρχή την ΟΜΕ-ΟΤΕ. σημειώνοντας δυστυχώς την πρώτη της επιτυχία, με την προδοτική κατάπτυστη συμφωνία της διοίκησης της επιχείρησης με τους αντιδραστικούς εργοδοτικούς της ΔΑΚΕ και τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ.

Με την επαίσχυντη αυτή συμφωνία, πέρα από το ότι η κυβέρνηση με την πολυδιαφημισμένη «εθελούσια έξοδο»(!), δηλ. την απόλυσή τους, φορτώνει τεράστια βάρη στους άλλους εργαζόμενους και στα Ταμεία τους, επιχειρεί να καταργήσει τη μονιμότητα στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ παρά τις αντίθετες ψευδείς διαβεβαιώσεις των διαφόρων υπουργών της.

Η απόλυση των 6.000 εργαζομένων στον ΟΤΕ που γίνεται με απαίτηση των νέων αγοραστών έχει ως αποτέλεσμα τη μεγάλη μείωση του προσωπικού και συνέπεια την παραπέρα εντατικοποίηση της εργασίας των υπόλοιπων εργαζομένων.

Επιπλέον τα Ταμεία Σύνταξης (ΤΑΠ-ΟΤΕ) και Αρωγής (επικουρικό-εφάπαξ) θα επιβαρυνθούν με ποσό ύψους 1,125 εκατομμυρίων ευρώ και θα πληρωθούν οι συντάξεις όσων θα απολυθούν, ποσό το οποίο δεν θα πληρώσει ο ΟΤΕ, δηλ. οι νέοι αγοραστές αλλά οι άλλοι εργαζόμενοι μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Επίσης το ΤΑΠ-ΟΤΕ, απ' ότι έγινε γνωστό, παρουσιάζει έλλειμμα 340 εκατομμύρια ευρώ και με την ένταξή του στο ΙΚΑ θα κληθούν να το πληρώσουν και πάλι οι εργαζόμενοι.

Μετά τον ΟΤΕ ακολουθεί η περίπτωση των εργαζόμενων στα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛ.ΠΕ) με την ανοιχτή πλέον επίθεση της διοίκησης για μείωση των μισθών κατά 240 ευρώ (πρόταση εκκίνησης 610 ευρώ αντί των 850 που είναι τώρα), κατάργηση του ανθυγιεινού επιδόματος και νέους χειρότερους όρους εργασίας για τους νεοπροσλαμβανόμενους.

Η διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στα πετρέλαια κήρυξε 10ήμερη απεργία με την κάλυψη της ΓΣΕΕ, την οποία όμως δυστυχώς ανέστειλε κατόπιν υποσχέσεων της διεύθυνσης της επιχείρησης.

Τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛ.ΠΕ.) ακολουθούν οι τράπεζες στις οποίες επιχειρείται να επιβληθεί αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στους εργαζόμενους, μείωση των μισθών και συντάξεών τους και ένταξη των Ταμείων τους στο ΙΚΑ, φορτώνοντάς το με νέα ελλείμματα που σημαίνει ολοκληρωτική χρεοκοπία του και χαρίζοντας πολλά εκατομμύρια στους τραπεζίτες.

Πέρα απ’ τις πιο πάνω περιπτώσεις που είναι οι πρώτες αλλά και χαρακτηριστικές της τακτικής που έχει εκπονήσει η κυβέρνηση στην  επίθεσή της ενάντια στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, είναι γνωστό ότι σε εξέλιξη βρίσκονται: α) πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου στα καταστήματα, β) κατάργηση του 8ωρου, αύξηση του εργάσιμου χρόνου, καθιέρωση ελαστικών μορφών απασχόλησης, γ) κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δ) αλλαγή στο Ασφαλιστικό προς το χειρότερο και κατεδάφιση των κατακτήσεων των εργαζομένων τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, στ) επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, μ’ αποτέλεσμα μεγαλύτερη ανεργία, μείωση μισθών, κατάργηση των ως τώρα κατακτήσεων, μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Σχετικά με την τωρινή σφοδρότατη επίθεση της κυβέρνησης ενάντια στους εργαζόμενους των ΟΜΕ-ΟΤΕ, Τραπεζών και ΕΛ.ΠΕ – επίθεση που ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του προσπαθούν να δικαιολογήσουν με το ανόητο και παραπλανητικό «επιχείρημα» της ύπαρξης δήθεν «ρετιρέ» στο χώρο των εργαζομένων («ρετιρέ» υπάρχουν μόνο στις διοικήσεις) πρέπει καταρχήν να σημειωθεί πως αυτή είναι καλά σχεδιασμένη, κατά δεύτερο, αυτή αφορά όλους τους εργαζόμενους παρόλο που δίνει την εντύπωση ότι περιορίζεται μόνο σ’ εκείνους των τραπεζών, τρίτο, ακολουθείται εκ μέρους της τακτική σαλαμοποίησης και διάσπασης των εργαζομένων ώστε να μην τους έχει όλους αντιμέτωπους στην αντεργατική της επίθεση. Όμως είναι σίγουρο ότι μετά τις τράπεζες θα ακολουθήσουν ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κλπ.    

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η κυβερνητική επίθεση δεν έχει στόχο να πλήξει μόνο τους εργαζόμενους των Τραπεζών (κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, μείωση συντάξεων, κλπ.), κλπ., που τώρα βρίσκονται σε απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλά θέλει να πλήξει το σύνολο των εργαζόμενων τόσο στο Δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Επομένως η υπεράσπιση των κατακτήσεων απ’ τους εργαζόμενους των Τραπεζών δεν είναι και δεν πρέπει να μείνει μόνο δική τους υπόθεση, πρέπει να έχουν και την αλληλεγγύη-συμπαράσταση των εργαζομένων και όλων των άλλων κλάδων.

Ευτυχώς για τις κατακτήσεις των εργαζομένων στις Τράπεζες, αλλά και για όλους τους εργαζόμενους γενικά, η ΟΤΟΕ αποφάσισε να απαντήσει δυναμικά στην αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ συνεχίζοντας με 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Είναι επίσης θετικό το ότι κάτω από την πίεση της ΟΤΟΕ οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες της ΓΣΕΕ αποφάσισαν κινητοποίηση αλληλεγγύης στους εργαζόμενους των τραπεζών με στάση εργασίας και συλλαλητήριο στις 1 μμ (16.6.2005) στη Σίνα, όπως αποφάσισε η ΟΤΟΕ, στο οποίο θα συμμετάσχουν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, κλπ.). Επίσης τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας και Πειραιά κήρυξαν για την ίδια μέρα στάση εργασίας (12-3 μ.μ.).

Και ενώ οι εργαζόμενοι των τραπεζών συνεχίζουν συντονισμένα τον αγώνα τους, οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, ακολουθώντας με συνέπεια τη γνωστή προδοτική διασπαστική γραμμή της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, αντί να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο (1 μμ) της ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ στη Σίνα, καλούν σε ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση για τις 6 το απόγευμα (16 Ιούνη) της ίδιας μέρας στο υπουργείο Οικονομίας, μποϋκοτάροντας και ματαιώνοντας έτσι την ενιαία δράση των εργαζομένων στις τράπεζες και τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων τους – προϋποθέσεων εντελώς απαραίτητων για την απόκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου. Η διασπαστική αυτή στάση των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ υπηρετεί με τον πλέον προκλητικό τρόπο τον κεντρικό στόχο της κυβέρνησης που είναι να καταστήσει ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ τη συγκεκριμένη κινητοποίηση των εργαζομένων στις Τράπεζες που θα τις επιτρέψει να κατεδαφίσει τα πάντα

ΕΝΙΑΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ: Μ’ αφορμή τους τωρινούς αγώνες των τραπεζοϋπαλλήλων και τη σπουδαιότητα που αυτοί έχουν, αυτή τη στιγμή, για την τύχη των κατακτήσεων όλων των εργαζομένων είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί ότι τις πρώτες και βαρύτατες ευθύνες για την ως τώρα κατεδάφιση των κατακτήσεων των εργαζομένων έχουν οι εργατοπατέρες ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτόνομη Παρέμβαση. Δεν αναφερόμαστε στα αντιδραστικά φασιστοειδή της ΔΑΚΕ γιατί αυτοί βρίσκονται άμεσα στην υπηρεσία του κεφαλαίου, είναι συνδικαλιστές όχι των εργαζομένων αλλά των εργοδοτών καπιταλιστών.

Είναι γνωστό ότι το μόνο όπλο που έχει η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι γενικά για να οργανώσουν κινητοποιήσεις προς απόκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου είναι τα συνδικάτα, τα οποία δυστυχώς σήμερα κυριαρχούνται από ρεφορμιστικές απόψεις, ακολουθούν γραμμή ταξικής συνεργασίας και όχι γραμμή ταξικής πάλης. Επομένως οι εργαζόμενοι, αυτή τη στιγμή, δεν έχουν άλλο δρόμο από το να ασκήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή πίεση στους ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και στους εργατοπατέρες των συνδικαλιστικών παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτόνομη Παρέμβαση ώστε να οργανωθούν κοινές-ενιαίες-μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, οι ΜΟΝΕΣ ικανές να αποκρούσουν τις επιθέσεις του κεφαλαίου. Και είναι πασίγνωστο ότι μόνο έτσι μπορούν να υπάρξουν θετικά αποτελέσματα, όπως συνέβηκε, μια και μοναδική ως τώρα φορά, με τη ΜΕΓΑΛΗ και ΜΑΖΙΚΟΤΑΤΗ απεργιακή πανελλαδική κινητοποίηση της ΓΣΕΕ ενάντια στην πρόταση Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό, εξαναγκάζοντας την κυβέρνηση Σημίτη να την αποσύρει. Τότε οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ δεν τόλμησαν να κάνουν ξεχωριστή διασπαστική συγκέντρωση.

Οι ρεφορμιστικές φλυαρίες περί «αντεπίθεσης», «ταξικών» κινητοποιήσεων, κλπ., κλπ. των εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ και οι όποιες διασπαστικές κινητοποιήσεις τους ποτέ ως τώρα δεν πέτυχαν να αποκρούσουν-ματαιώσουν ούτε μια, έστω για δείγμα, απ’ τις επιθέσεις του κεφαλαίου και επιπλέον αυτές αποτελούν χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική γυμναστική, ξένη προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και σε πλήρη ρήξη με τη συγκεκριμένη πάλη των εργαζομένων για την υπεράσπιση των κατακτήσεών τους.

Πολύ περισσότερο που οι διασπαστικές συγκεντρώσεις δεν σημαίνουν ούτε συνιστούν από μόνες τους «αριστερότερη» συνδικαλιστική στάση από εκείνη των ρεφορμιστών ηγετών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, όπως αυτοδιαφημίζοντάς τες ισχυρίζονται οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ, γιατί αυτό εξαρτάται πρωταρχικά απ’ το περιεχόμενό τους. Τυπικό και χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η περίπτωση του φετινού ξεχωριστού γιορτασμού της Πρωτομαγιάς απ’ το ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, που, πέρα από το ότι ήταν διασπαστικός, ήταν ταυτόχρονα, από πλευράς περιεχομένου, γιορτασμός κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς, δηλ. κατάργηση μιας κατάκτησης των εργαζομένων, απ’ τους ηγέτες του ΠΑΜΕ και επιπλέον μια φιέστα-τελετή παράδοσης εκ μέρους τους, πίσω απ’ τις κόκκινες σημαίες, του ΔΩΡΟΥ των 250.000 ευρώ στους καπιταλιστές και στο αστικό κράτος – δώρο που προήλθε απ’ την κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ και αφαιρέθηκε απ’ τις τσέπες των εργαζομένων –  αφού οι ρεφορμιστές του ΠΑΜΕ δέχτηκαν-επικρότησαν την κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς απ’ την κυβέρνηση και το ΔΩΡΟ της προς τους καπιταλιστές. Αυτοί δεν άσκησαν την παραμικρή κριτική στην κυβέρνηση για τα δυο αυτά ζητήματα, όπως έπραξαν, έστω για δημαγωγικούς λόγους, ακόμα και τα φασιστοειδή της ΔΑΚΕ. Οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ ήταν οι μόνοι  απ’ το συνδικαλιστικό χώρο που συμφώνησαν με την αντιδραστική αυτή απόφαση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Και είναι τέτοια η κατάντια των χρουστσοφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ που έφτασαν στο σημείο να υιοθετήσουν το ψευτοδίλημμα της κυβέρνησης «Πρωτομαγιά αργία ή ΑΠΕΡΓΙΑ» στην κατάπτυστη φιλοκυβερνητική Ανακοίνωσή τους με τίτλο «Η Πρωτομαγιά είναι απεργία» («Ρ» 7.5.2005, σελ. 17), και επιπλέον αφού δεν ασκούν καμιά κριτική στην κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς από την κυβέρνηση και το ΔΩΡΟ της προς τους καπιταλιστές, κάνουν κάτι χειρότερο και προκλητικότερο: ασκούν κριτική στη σωστή στάση των ρεφορμιστών ηγετών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που υπεράσπιση την ΑΡΓΙΑ της Πρωτομαγιάς, χαρακτηρίζοντας τη στάση τους αυτή «θεατρινίστικη φωνασκία»: «τώρα φωνασκούν θεατρικά για το αν η Πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία! ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!»(«Ρ» 7.5.2005, σελ. 17).

 Σ’ αντίθεση με τους ρεφορμιστές συνδικαλιστές και τους ρεβιζιονιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ, οι επαναστάτες συνδικαλιστές και οι κομμουνιστές απαντούν στο κυβερνητικό ψευτοδίλλμα: «η Πρωτομαγιά είναι και ΑΠΕΡΓΙΑ και ΑΡΓΙΑ» - μια με σκληρούς αγώνες κατάκτηση της εργατικής τάξης που φέτος κατεδαφίστηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ προς όφελος των καπιταλιστών.


Αυτογελοιοποίηση και πρωτοφανής εξευτελισμός της κυβέρνησης των «νταβατζήδων»

«Θρήνοι και οδυρμοί» των ΝΔ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ στον τάφο του «βασικού μετόχου»

Π. Παυλόπουλος: «ευτυχώς που η αριστερά είναι εδώ»(!)

   Μετά το διασυρμό της χώρας με τη διαβόητη «απογραφή» των διαφόρων «κλωτσοσκούφηδων» της κυβέρνησης των «νταβατζήδων» που έθεσε την οικονομία της σε καθεστώς αυστηρής επιτήρησης των Οργάνων της ΕΕ, μ’ αναπόφευκτο επακόλουθο νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, ακολουθεί ένας ακόμα μεγαλύτερος διασυρμός και αυτοεξευτελισμός ολόκληρης της κυβέρνησης και προσωπικά του σοβαροφανούς πρωθυπουργού με το «βασικό μέτοχο», ο οποίος, εξαιτίας των απανωτών χαστουκιών σ’ όλα τα ζητήματα φαίνεται νάχει πάθει τέτοιου βαθμού παράλυση ώστε νάχει ολωσδιόλου χάσει την αίσθηση του γελοίου τόσο ο ίδιος όσο και ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο. Είναι αυτογελοιοποίηση και πρωτοφανής εξευτελισμός τα αμέτρητες φορές πήγαινε-έλα των υπουργών αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού στους υπαλληλίσκους των Βρυξελλών εκλιπαρώντας τους γονυπετής να κάνουν αποδεκτό το νόμο περί «βασικού μετόχου» ώσπου τελικά σ’ αυτόν και την κυβέρνησή του υποδείχθηκε απ’ τους υπαλληλίσκους ότι δεν είναι σε θέση να «μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρο» στις ομάδες των καπιταλιστών επιχειρηματιών: απ’ τη μια η ομάδα των Μπόμπολα-Κόκκαλη-Λαμπράκη-Λιακουνάκου, κλπ. και απ’ την άλλη εκείνη των Αλαφούζου-Βαρδινογιάννη-Λάτση-Κοπελούζου-Μυτιληναίου-Εμφιετζόγλου, κλπ.

   Οι διάφορες γελοίες φιγούρες μιας ολόκληρης στρατιάς υπουργών αφού «άστραψαν και βρόντηξαν» με τα περί «καταπολέμησης της διαπλοκής»(!), «υπεράσπισης του Συντάγματος»(!) και των «εθνικών συμφερόντων» (διάβαζε: την υπεράσπιση μερίδας του κεφαλαίου), κλπ. σιώπησαν για πάντα περίλυπες. Από τα πολλά πήγαινε-έλα στις Βρυξέλλες, και με τη μόνιμη συνοδεία της ορχήστρας των πιστών υπηρετών του κεφαλαίου χρουστσοφικών των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, ο νόμος περί «βασικού μετόχου» ξεψύχησε καθ’ όδόν προς τη βελγική πρωτεύουσα και όλοι μαζί, ΝΔ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, περίλυποι επέστρεψαν στην Αθήνα να τον θάψουν σε βαρύ κλίμα «θρήνων και οδυρμών» για τη μεγάλη απώλεια!!!. Μάλιστα πριν την ταφή του «βασικού μετόχου» ο σοβαροφανής παχύδερμος πρωθυπουργός, αυτογελοιοποιούμενος στο έπακρο ανακοίνωσε την έναρξη «πολέμου με νύφες και μ’ αγγόνια»: «δεν είναι απλή μάχη, είναι πόλεμος και θα τον κερδίσουμε» («Ελευθεροτυπία» 19.4.2005, σελ. 1). 

   Και όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι και η προκλητική αστική απάτη των ΝΔ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ τη στιγμή που ήταν σε όλους γνωστό ότι ο νόμος περί «βασικού μετόχου» δεν ήταν συμβατός με το κοινοτικό δίκαιο και όταν οι ίδιοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος τουλάχιστον από τότε που μαζί με κείνους του ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν στις 31 Μάρτη στην Επιτροπή της Βουλής το «Ευρωσύνταγμα», είχαν δεχτεί αυτό που αναφέρει το άρθρο 6: «το Σύνταγμα και οι κανόνες του δικαίου που θεσπίζονται από τα θεσμικά Όργανα της Ένωσης... υπερισχύουν του δικαίου των κρατών-μελών»(!) της ιμπεριαλιστικής ΕΕ.

   Ο θίασος του «βασικού μετόχου» περιφέρεται σ’ ολόκληρη την Ευρώπη με μπροστάρη τη σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα να κρατάει ψηλά την «πατριωτική»(!) σημαία του «βασικού μετόχου» και να διακηρύσσει στεντόρεια «όταν ξεσηκώνεται ο λαός η ΕΕ υποχωρεί» («Ελευθεροτυπία» 29.3.2005, σελ.1) και τον Π. Παυλόπουλο να περπατά χαζοχαρούμενα και να γυρίζει από κανάλι σε κανάλι διαλαλώντας δικαιολογημένα: «ευτυχώς που η Αριστερά είναι εδώ»(!), το δε Μ. Έβερτ να σηκώνει τη σημαία της «εθνικής ανεξαρτησίας»(!) και να τρέχει στους δρόμους της Αθήνας χέρι-χέρι με την Παπαρήγα κραυγάζοντας: «έξω η Ελλάδα απ’ την ΕΕ»(!), ενώ ο «Ριζοσπάστης» και η «Καθημερινή» βγαίνουν με τίτλους «μάχη για το Σύνταγμα στις Βρυξέλλες» και τέλος το αποκορύφωμα με τους λακέδες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ να καλούν την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους να υπερασπιστούν τον αστικό νόμο του «βασικού μετόχου», δηλ. έναν νόμο που ρυθμίζει τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγαλοεπιχειρηματιών καπιταλιστών, έναν νόμο εχθρικό προς τα συμφέροντα της αστικής τάξης, αλλιώς αν δεν το πράξουν θα θεωρηθούν «δοσίλογοι» απ’ τα «ηρωικά παιδιά» των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ.  

   Και γιατί αλήθεια έγιναν όλα αυτά; Απλά για να μπορέσει η κυβέρνηση της ΝΔ να μοιράσει, με τη βοήθεια-στήριξη των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, την «πίτα» προς όφελος της προσκείμενης σ’ αυτή μερίδας του κεφαλαίου.

   Φυσικά δεν ωφέλησαν την κυβέρνηση ούτε οι νομικές συμβουλές του επιφανούς βέλγου νομικού Ντενί Βαλ Μπρουκ στον οποίο κατέφυγε για να καταστήσει το νόμο του «βασικού μετόχου» συμβατό με το κοινοτικό δίκαιο και έτσι φθάσαμε τελικά στη μέρα αναστολής του νόμου με εντολή της ΕΕ. Ανεστάλη, λοιπόν, οριστικά ο νόμος για τον οποίο ο καθηγητάκος Π. Παυλόπουλος «κουνιστός και λυγιστός», με χαζοχαρούμενες πόζες στα κανάλια, μήνες τώρα ισχυρίζονταν ότι ο νόμος είναι συμβατός με το κοινοτικό δίκαιο (κρίμα τα ταλαίπωρα παιδιά φοιτητές του που τόσα χρόνια είναι υποχρεωμένα να ακούν τις νομικές «κοτσάνες» του).

   Από την ημέρα που ο γενικός διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Περιφερειακής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γκράχαμ Μίντοουζ, έδωσε εντολή ως τις 31 Μάη να ανασταλεί η ισχύς του νόμου για το «βασικό μέτοχο», ο «Ριζοσπάστης» (21.4.2005, σελ.7) χύνει «μαύρο δάκρυ» και οδύρεται για την «ταπεινωτική υποταγή στις Βρυξέλλες» και την «προδιαγεγραμμένη ήττα»(!). Ως χθες συμπαρατάσσονταν με την κυβέρνηση και «υπεράσπιζε» μαζί της τα «εθνικά συμφέροντα»(!), τώρα λεει ότι αυτή «αποδείχτηκε πως ούτε θέλει, ούτε μπορεί να υπερασπίσει το εθνικό συμφέρον»(!), αποκρύπτοντας όμως από τους αναγνώστες του ότι αυτό το διαβόητο «εθνικό συμφέρον»(!) δεν είναι άλλο απ’ τα ταξικά συμφέροντα της μπουρζουαζίας και μάλιστα μιας μόνο μερίδας της. Αλλά και ο ανεκδιήγητος εθνικιστής δημοσιογραφίσκος Ν. Μπογιόπουλος «κλαιει και οδύρεται» καθημερινά: «τέτοια αναδίπλωση και υποστολή σημαίας είχαμε να δούμε – τηρουμένων των αναλογιών  - από εκείνο το βράδυ των Ιμίων...» («Ρ». 21.4.2005, σελ. 39). Για το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ γράφει: «πανηγυρίζουν, όταν υποστέλλονται σημαίες. Το έκαναν στα Ίμια, δεν θα το έκαναν με το Μπόμπολα;». Αλλά αν οι του ΠΑΣΟΚ πανηγυρίζουν για τον Μπόμπολα, ο Ν. Μπογιόπουλος αποσιωπά-αποκρύπτει ότι αυτός τώρα «κλαιει και οδύρεται» για τα συμφέροντα των Λατσηδο-Βαρδιννογιάννηδων, κλπ..

   Και το αντιδραστικό υπέρ του νόμου του κεφαλαίου και της πολιτικής της ΝΔ θέατρο κορυφώνεται με την παρέμβαση στη Βουλή του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του «Κ»ΚΕ Ο. Κολοζόφ για την κυβερνητική τροπολογία αναστολής της ισχύος του νόμου, μια μνημειώδης αντιδραστική παραπλανητική παρέμβαση υπέρ του νόμου του μεγάλου κεφαλαίου και της πολιτικής της ΝΔ που αβίαστα κατατάσσει τον Ο. Κολοζόφ στον πιο αξιοθρήνητο λακέ της ντόπιας μπουρζουαζίας και συνάμα σ’ άθλιο δικηγορίσκο της κυβερνητικής πολιτικής που καταλήγει στην προκλητική παραπλανητική πολιτική απάτη: «δείξτε αποφασιστικότητα, υπερασπιστείτε το Σύνταγμα και την αξιοπρέπεια της χώρας και του λαού μας» («Ρ» 2.6.2005, σελ. 14). Για να κλείσει τελικά η αυλαία της αντιδραστικής παράστασης των συμφερόντων του κεφαλαίου εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ, αφού δεν απετράπη το «μοιραίο» με τον αστό δημοσιογραφίσκο Ν. Μπογιόπουλο: «η κυβέρνηση... ανέλαβε το... «πατριωτικό» καθήκον να εκτελέσει τη διαταγή της ΕΕ και να θάψει με τα ίδια της τα χέρια τον ίδιο της το νόμο»!!! («Ρ» 4.6.2005, σελ. 55).

 


Ηγεσία «Κ»ΚΕ: «Μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ»(!)

Κοινοβουλευτική δράση «Κ»ΚΕ: Επερωτήσεις στην αντιπολίτευση(!) αντί στην κυβέρνηση

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες περίγελος πρώην υπουργών του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ

   Πέρα απ’ τη γενικότερη ρεφορμιστική πολιτική της «ταξικής συνεργασίας» στο χώρο του εργατικού και αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος και τη μόνιμα διασπαστική στάση τους, γραμμή που κατά πρώτο κρατά διασπασμένη την εργατική τάξη και κατά δεύτερο υπονομεύει ευθύς εξαρχής τις κινητοποιήσεις της, καθιστώντας τες αναποτελεσματικές, οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ, στην προσπάθειά τους να διασώσουν την εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής της ΝΔ και να την κρατήσουν στο απυρόβλητο, καλλιεργούν με τις τοποθετήσεις τους την εντύπωση ότι στην κυβέρνηση βρίσκεται ακόμα το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ παρόλο που έχουν περάσει πάνω από 15 μήνες διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ.

   Σαν να μην ήταν τα παραπάνω αρκετά, εδώ και αρκετές μήνες με τις πολιτικές τοποθετήσεις για διάφορα ζητήματα οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ έχουν κάνει μια νέα και αξιοσημείωτη «πρόοδο»(!) όπως μας δείχνει και ένας απ’ τους πολλούς τίτλους του «Ριζοσπάστη» όπως αυτός του παρόντος σημειώματός μας: «Μπαράζ αντιλαϊκής επίθεση από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ», δηλ. ότι στη χώρα μας έχουμε σήμερα κυβέρνηση «συνασπισμού κομμάτων»(!) και συγκεκριμένα κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ, η οποία εξαπολύει «Μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης» ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό(!). Αλλά και σε ομιλία, για να αναφέρουμε και μια δεύτερη περίπτωση απ’ τις πολλές, στη σαπουνοποιία Παπουτσάνη ο «Γ. Μαρίνος στάθηκε στην κλιμακούμενη επίθεση της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 7.5.2005, σελ.17). Τώρα το πως ένα κόμμα της αντιπολίτευσης εξαπολύει «κλιμακούμενη επίθεση» μόνο ο σοσιαλδημοκράτης Μαρίνος το ξέρει.

   Όμως η εργατική τάξη και ο λαός γνωρίζουν ότι η χώρα μας αυτή την τετραετία 2004-2007 δεν έχει ούτε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ούτε κυβέρνηση Συνασπισμού, ούτε κυβέρνηση συνασπισμού κομμάτων, αλλά κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ που προέκυψε από τη νίκη στις εκλογές του Μάρτη 2004, η οποία από τότε διαχειρίζεται τα συμφέροντα του κεφαλαίου και εφαρμόζει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, επομένως το «μπαράζ επιθέσεων» εξαπολύεται μόνο απ’ την κυβέρνηση της ΝΔ και από κανέναν άλλο.

   Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να πετύχει ανάλογο ρεκόρ αυτογελοιοποίησης, με τέτοιους φαιδρούς σαν τους παραπάνω ισχυρισμούς, όπως αυτό των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»Κ.Ε.

   Εκείνο που επίσης δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς είναι ότι αυτούς τους φαιδρούς ισχυρισμούς θα τους μετέφεραν με τις Επερωτήσεις των βουλευτών τους στη Βουλή, μ’ αποτέλεσμα να εισπράττουν τα ειρωνικά σχόλια πρώην υπουργών της μεγαλοαστικής κυβέρνησης Σημίτη, όπως προκύπτει από ένα σχόλιο του «Ριζοσπάστη» για τον πρώην πρόεδρο της ΓΣΕΕ και πρώην υπουργό Χ. Πρωτόπαπα, ο οποίος κατά τη συζήτηση μ’ αφορμή Επερώτηση βουλευτών του «Κ»ΚΕ για την «Ακτοπλοΐα» ρωτούσε ειρωνικά «αν η Επερώτηση του ΚΚΕ στρέφεται «κατά της σημερινής ή της προηγούμενης κυβέρνησης»!!!(«Ρ» 15.6.2005, σελ. 10).    

   Αν κρίνει κανείς από διάφορους ανάλογους τίτλους του «Ριζοσπάστη» σαν τον παραπάνω που έχουμε επιλέξει σαν τίτλο του σχολίου μας «Μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ» αλλά και από το απόσπασμα  της ομιλίας της σοσιαλδημοκράτισσας βουλευτίνας Ε. Παντελάκη – γιατί ο «Ριζοσπάστης» απέφυγε να δημοσιεύσει το κείμενο της Επερώτησης – στη Βουλή που «κατήγγελλε ότι η απελευθέρωση της αγοράς της ακτοπλοΐας φέρει την υπογραφή τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν είναι άμοιρος ευθυνών και ο ΣΥΝ, ο οποίος υιοθετεί τη λογική της ανταγωνιστικότητας και της απελευθέρωσης» («Ρ» 15.6.2005, σελ. 10), τότε δικαιολογημένα εισπράττουν τις ειρωνείες των αστών πολιτικών, τότε δεν είναι για απλά γέλια, μα για ξεκαρδιστικά γέλια, αφού είναι πασίγνωστο ότι μόνο μια όποια κυβέρνηση, στην προκειμένη περίπτωση εκείνη της ΝΔ,  και όχι τα όποια κόμματα της αντιπολίτευσης, το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ – είναι η μόνη που μπορεί και παίρνει μέτρα «απελευθέρωσης της αγοράς».

   Αλλά και ο σχολιασμός των ειρωνιών του Πρωτόπαπα απ’ το «Ριζοσπάστη» μεγαλώνει την αυτογελοιοποιήση των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ αφού ο σχολιαστής ισχυρίζεται «ότι τόσο η Επερώτηση, όσο και η δράση του ΚΚΕ στρέφεται κατά της συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής, την οποία ακολούθησε χθες το ΠΑΣΟΚ και σήμερα η ΝΔ» («Ρ» 15.6.2005, σελ. 10)!!!

   Ως τώρα γνωρίζαμε ότι οι Επερωτήσεις που γίνονται στη Βουλή από βουλευτές οποιοδήπουτε κόμματος απευθύνονται στην κυβέρνηση, τώρα «μαθαίνουμε» ότι αυτές απευθύνονται και στα κόμματα της αντιπολίτευσης!!! Το μόνο που μένει ακόμα είναι οι βουλευτές του «Κ»ΚΕ να κάνουν Επερωτήσεις στη Βουλή που να απευθύνονται στη ΓΣΕΕ, στα Συνδικάτα, Συλλόγους, στα Γυμνάσια-Λύκεια, Νοσοκομεία, κλπ. Αυτό θα αποτελούσε κορυφαία περίπτωση «δημιουργικής ανάπτυξης του μαρξισμού», όπως θ’ λεγε ο δάσκαλός τους Νικήτα Χρουστσόφ και η σοσιαλδημοκρατική κλίκα του που γκρέμισε το σοσιαλισμό στη Σοβιετική Ένωση.


Λευτέρης Λαζαρίδης – «καπετάν Λευτεριάς»

   Ο Λευτέρης Λαζαρίδης, ο μετέπειτα «καπετάν Λευτεριάς» του ΔΣΕ, γεννήθηκε το 1917 στο χωριό Άψαλο της επαρχίας Αλμωπίας του Νομού Πέλλας.

   Έζησε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό του και σε νεαρή ηλικία, στα φοιτητικά του χρόνια, επηρεάσθηκε από τις μαρξιστικές κομμουνιστικές ιδέες του επαναστατικού, αναδιοργανωμένου πλέον μετά την ανοιχτή έκκληση της ΚΔ, ΚΚΕ με επικεφαλής το σύντροφο Νίκο Ζαχαριάδη.

   Πήρε μέρος σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, ακολουθώντας το εγερτήριο σάλπισμα του ιστορικού Γράμματος του Νίκου Ζαχαριάδη, και πολέμησε τους ιταλούς φασίστες επιδρομείς.

   Στη διάρκεια της τριπλής ιταλο-γερμανο-βουλγάρικης φασιστικής κατοχής της χώρας προσχώρησε απ’ τους πρώτους στην ένοπλη αντίσταση που καθοδηγήθηκε από το ΚΚΕ και απ’ τις γραμμές του ΕΛΑΣ πολέμησε τους κατακτητές και τους ντόπιους φασίστες συνεργάτες τους και αναδείχτηκε σ’ ένα απ’ τα ικανότερα στελέχη της περιοχής.

   Το 1942 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Με στρατιωτικές γνώσεις έφεδρου ανθυπολοχαγού τοποθετήθηκε αρχικά διοικητής του εφεδρικού ΕΛΑΣ της περιοχής Γιαννιτσών με το ψευδώνυμο «Λεωνίδας» και αργότερα αναδείχτηκε σε διοικητή λόχου του 30ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ και σε επιτελή τάγματος, όπως αναφέρεται στον επίσημο πίνακα των αξιωματικών του 30ου Συντάγματος. Σχετικά μ’ αυτό ο Θανάσης Μητσόπουλος παρατηρεί: «απ’ ότι θυμάμαι εγώ και άλλοι συμπολεμιστές που ρώτησα, ο Λαζαρίδης Λευτέρης, πριν καταταχθεί στο μόνιμο ΕΛΑΣ ήταν καπετάνιος μεραρχίας του εφεδρικού ΕΛΑΣ Νομού Πέλλας. Όταν το Ιούλιο του 1944, κατατάχθηκε στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ διοικητής λόχου και αργότερα υπασπιστής του Συντάγματος»(Θ. Μητσόπουλος: «Το 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ», σελ. 320).

   Ο Λευτέρης Λαζαρίδης πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά των γερμανών κατακτητών και των ταγματασφαλιτών εθνοπροδοτών της ΠΑΟ, ανάμεσα στις οποίες και στη μάχη του Κιλκίς όπου είχαν συνγκετρωθεί 9.000 συνεργάτες των γερμανών απ’ όλη σχεδόν τη Βόρεια Ελλάδα: «ΠΑΟτζήδες, πουλικοί, ταγματασφαλίτες, ΕΔΕΣίτες, ΕΑΣΑΔίτες (από τη Θεσσαλία)» (Θ. Μητσόπουλος). Σ’ αυτή τη μάχη σκοτώθηκαν ο «φοβερός δήμιος της Θεσσαλονίκης Δάγκουλας», ο Κισά -Μπατζάκ, κλπ., ενώ ο δήμιος συνεργάτης των γερμανών Κώστας Παπαδόπουλος (αργότερα, τη δεκαετία του ΄50, βουλευτής της ΕΡΕ) πιάστηκε αλλά ξεγέλασε τη διοίκηση του ΕΛΑΣ η οποία τον άφησε να παρουσιαστεί στους άγγλους.

   Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ τους φασίστες κατακτητές και την παράδοση των όπλων με την προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας (12.2.1945) ο «καπετάν Λευτεριάς» κυνηγήθηκε απ’ τους ντόπιους μοναρχοφασίστες συνεργάτες των κατακτητών, όπως και δεκάδες χιλιάδες άλλοι αντιφασίστες αγωνιστές και μαζί με τον καπετάν Σοφιανό πέρασε στο Μπούλκες της Γιογκουσλαβίας.

   Τον Ιούνη του ΄46 γυρίζει στην Ελλάδα, ακολουθώντας το νέο σάλπισμα έναρξης του ένοπλου αγώνα κατά του ντόπιου μοναρχοφασισμού και των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών του Νίκου Ζαχαριάδη, και στις 16 του ίδιου μήνα κατατάσσεται στα αντάρτικα τμήματα του Πάϊκου για να βρεθεί ξανά στα παλιά αγαπημένα του αντάρτικα λημέρια. Αρχικά, με το ψευδώνυμο τώρα «καπετάν Λευτεριάς», είναι διμοιρίτης γιατί ήταν οι αντάρτες ακόμα λίγοι και στη συνέχεια αναδείχτηκε σε Αρχηγό του Αρχηγείου του Βερμίου, μαζί με τη 18η Ταξιαρχία, με διοικητή τον Παντελή Βαϊνά. Όταν ήταν υπεύθυνος συγκροτήματος μαζί με άλλα δυο συγκροτήματα (Ερμή, Φωτεινού) στις 18.11.1946 χτύπησαν τον αντίπαλο(τμήμα Κυριακάκου) που βασάνιζε τους κατοίκους στα χωριά Νότια, Φούστανη Αριδαίας. Η μάχη ήταν σκληρή και τελικά οι αντίπαλοι νικήθηκαν, τράπηκαν σε φυγή αφήνοντας πίσω τους 25 νεκρούς και 13 αιχμαλώτους.

   Κατά τη διάρκεια του δεύτερου αντάρτικου πήρε μέρος σε πολλές μάχες, όπως στην Έδεσσα, Νάουσα, Αριδαία, Σιάτιστα, Πτολεμαϊδα, Κοζάνη, κλπ.

   Στο ΔΣΕ διακρίθηκε για τις εξαιρετικές ικανότητές του και τις επιτυχίες του στη στρατιωτική δράση και ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης πεζικού. Στα τέλη του 1948 τον βρίσκουμε διοικητή της 14ης Ταξιαρχίας. Πήρε μέρος στη μάχη της Φλώρινας, διοικητής της 14ης Ταξιαρχίας, και στις 12 Φλεβάρη 1949 έπεσε ηρωικά, δίνοντας και τη ζωή του για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του λαού απ’ την καπιταλιστική σκλαβιά και την απαλλαγή της χώρας από την αγγλο-αμερικάνικη ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Τη διοίκηση της 14ης Ταξιαρχίας, μετά τον ηρωικό θάνατό του και κατά τη διάρκεια της μάχης ανέλαβε ο συμπολεμιστής του επιτελάρχης της ίδιας Ταξιαρχίας καπετάν Σοφιανός (Γιώργος Ηλιάδης), η μια απ’ της «δυο «δόξες» του ΔΣΕ» (Ν. Ζαχαριάδης, εννοεί απ’ τους παρόντες στην Γ’ Συνδιάσκεψη), που τίμησε τη θυσία του συμπολεμιστή και συντρόφου του «καπετάν Λευτεριά», μένοντας ως το τέλος της ζωής του πιστός στο επαναστατικό σταλινικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ 1918-55 και στον καθοδηγητή του ΔΣΕ Νίκο Ζαχαριάδη.

   Ο Λευτέρης Λαζαρίδης διαπαιδαγωγήθηκε απ’ το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 του Νίκου Ζαχαριάδη και διαμορφώθηκε σε κομμουνιστή υπόδειγμα, μέλος του κόμματος και ηγετικό στρατιωτικό στέλεχος του ΕΛΑΣ και του ηρωικού ΔΣΕ, σ’ ένα μαχητικό αγωνιστή μ’ απεριόριστη αφοσίωση στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του κομμουνισμού, που στο πρόσωπό του συγκέντρωνε όλες τις αξιοζήλευτες αρετές που χαρακτήριζαν τους κομμουνιστές της μεγάλης προλεταριακής στρατιάς της ένδοξης σταλινικής εποχής του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.

   Η ηγετική στρατιωτική φυσιογνωμία και το κύρος του «καπετάν Λευτεριά» ως λαϊκού ηγέτη στηρίζονταν ακριβώς σ’ αυτές τις γνήσια κομμουνιστικές αρετές. Γι’ αυτό είχε πάντα το σεβασμό των συμπολεμιστών αξιωματικών του ΔΣΕ  και προπαντός τη μεγάλη αγάπη των ανταρτών του στα τμήματα που διοικούσε, αγάπη που έγινε θρύλος στην περιοχή που έδρασε, με τον ηρωικό θάνατό του.

   Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά, όσοι πολέμησαν τον ξένο κατακτητή και τον ντόπιο μοναρχοφασισμό απ’ τις γραμμές των αντάρτικων τμημάτων που διοικούσε, αναπολούν με μεγάλο σεβασμό, συγκίνηση και άπειρη αγάπη τη θρυλική ηρωική μορφή του διοικητή τους «καπετάν Λευτεριά» που έδωσε τα πάντα στον αγώνα του λαού μας, ακόμα και τη ζωή του για να ξημερώσουν στον πολύπαθο τόπο μας καλύτερες μέρες.

   Στην ιστορία του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας ο «καπετάν Λευτεριάς» μένει μια απ’ τις ηρωικότερες μορφές του αγώνα, ανάμεσα στις δεκάδες χιλιάδες ήρωες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, θα μένει και θα ζει για πάντα στους νέους, τωρινούς και μελλοντικούς αγώνες του επαναστατικού προλεταριάτου του τόπου.

   Για τους νεότερους επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές-ζαχαριαδικούς ο ήρωας του λαού μας «καπετάν Λευτεριάς» ας μένει υπόδειγμα κομμουνιστή και παράδειγμα προς μίμηση που θα φωτίζει και θα καθοδηγεί τη δράση τους στο δύσκολο μα ωραίο αγώνα του επαναστατικού δρόμου των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, το δρόμο του πολυαγαπημένου και χιλιοτραγουδισμένου μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη του λαού μας Νίκο Ζαχαριάδη, που δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του ΄73, μετά 17 χρόνια εξορίας, απ’ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη.

   Η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» ευχαριστεί τους συμπατριώτες του «καπετάν Λευτεριά» σ. Ελευθεριάδη Δημήτρη και σ. Δεληφώτη Στέλλα για τα στοιχεία που έδωσαν για να γραφεί το παραπάνω σημείωμα.  

 


 

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη

Γράφτηκε από τις 12-20 του Ιούνη του 1939 στις φυλακές της Κέρκυρας. Δημοσιεύεται σύμφωνα με το κείμενο της μπροσούρας «Θέσεις για την Ιστορία του ΚΚΕ», έκδοση 1946

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Η ιστορία αυτή «σκαρώθηκε» για τα 20χρονα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Τη μέρα κείνη, στις 22 Νοέμβρη 1938, εδώ στην Κέρκυρα, ένας ήρωας, ο Χρήστος Μαλτέζος, πέθαινε. Και ένας προδότης, ο Μανωλέας, έκανε δήλωση. Συμβολική σύμπτωση. Αναδείχνοντας τέτιους ήρωες, και ξεκαθαρίζοντας τέτιους προδότες, το ΚΚΕ στέρεα, ακλόνητα, αποφασιστικά βαδίζει προς τη νίκη, παρ' όλες τις δυσκολίες, τις θυσίες και τις προδοσίες. Ο εργαζόμενος λαός βλέπει, πιστεύει και ακολουθεί τους ήρωες και φτύνει τους προδότες. Στην άσβεστη θύμηση των ηρώων μας αυτών και τον ανεξίτηλο στιγματισμό των προδοτών, αφιερώνεται η ιστορία τούτη. Όπως γράφεται η ιστορία αυτή τώρα, στις συνθήκες του Θ(*), υποχρεωτικά θα αποτελεστεί από σύντομες και γενικές θέσεις και διαπιστώσεις, που θα πρέπει να βρουν την ενσωμάτωσή τους μέσα στο ζωντανό και ουσιαστικό ιστορικό υλικό, που διαθέτει ο καθένας.
Ν.Ζ.

(*) Θ είναι το στοιχείο που έχει μια ακτίνα των φυλακών της Κέρκυρας, όπου ήταν παραχωμένοι ζωντανοί οι κομμουνιστές που έστελνε για εξόντωση ο Μανιαδάκης. Εκεί, σ' ένα από τα κελιά της, έμεινε ο σ. Ν. Ζαχαριάδης τέσσερα χρόνια περίπου (1936-1940). Εκεί, με εντολή της βασιλοφασιστικής κυβέρνησης και του Μανιαδάκη, βασανίστηκε και πέθανε ο σ. Μαλτέζος, Γραμματέας της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ελλάδας. (σημ. εκδ.)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η ιστορία του νεοελληνικού κράτος αποτελεί βασικά μια ατελείωτη σειρά από λαϊκά ξεσπάσματα και ξεσηκώματα, εσωτερικά αλληλοφαγώματα, οικονομικές χρεωκοπίες, στρατιωτικά κινήματα, δυναστικές μεταβολές, πολιτικές δολοφονίες, ξενικές επεμβάσεις, στρατιωτικές αποτυχίες και καταστροφές. Όλα αυτά δίνουν μια αδιάκοπη εσωτερικά ανωμαλία, οικονομική, πολιτική, κοινωνική. Η ανωμαλία αυτή έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι οι κυρίαρχες αστοτσιφλικάδικες τάξεις, δεμένες οικονομικά και πολιτικά με το ξένο κεφάλαιο (κατά πρώτο λόγο με το εγγλέζικο), επέβαλαν στο τόπο μια μισοαποικιακή εκμετάλλευση και αποστράγγιση, που στραγγάλιζε την ανάπτυξη της χώρας, έπνιγε τις εσωτερικές παραγωγικές δυνατότητες, καταδίκαζε το λαό στην πιο βαριά εξαθλίωση και κακοπέραση.

Πάνω στη βάση αυτή τρεφότανε και φούντωνε η αδιάκοπη εσωτερική ανωμαλία, που χρόνο με το χρόνο αύξαινε. Όσο μεγάλωνε η αστοτσιφλικάδικη εκμετάλλευση και η λαϊκή εξαθλίωση, τόσο πρόβαλλε και πιο επιτακτικά η ανάγκη (ζωτική και απαραίτητη για την ύπαρξη του λαού και της χώρας) για την υπερνίκησή τους, τόσο δυνάμωνε η εσωτερική ανωμαλία. Η μοναρχοφασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου, αποτελώντας συνέχεις της αστοτσιφλικάδικης πολιτικής στην πιο αντιδραστική και αντιλαϊκή της μορφή, τη φασιστική, επιβλήθηκε κατά διαταγήν των ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, για να φράξει το λαϊκό μέτωπο – την απαρχή, δηλαδή, μιας λαϊκής αντι-πλουτοκρατικής πολιτικής, που η Ελλάδα βάδιζε στο πρώτο μισό του 1936.

Ποιος είναι ο θεωρητικός μανδύας, που η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση φόρεσε στην πολιτική της για να εξαπατήσει και παρασύρει πιο εύκολα τον ελληνικό λαό; Είναι ο μανδύας « της Μεγάλης Ιδέας». Η ιδεολογία αυτή δεν έχει καμιά σχέση με τις γνήσιες λαϊκές νεοελληνικές παραδόσεις του Μωριά και της Ρούμελης, της κλεφτουριάς, της Φιλικής Εταιρίας του 1821.

Τη συναρμολογούσαν οι φαναριώτες, οι κοτζαμπάσηδες και οι αστοί πλουτοκράτες, για να δόσουν «ιστορική βάση» στις μεγαλοελλαδίτικες καταχτητικές βλέψεις κι επιδιώξεις, για να κρύψουν , κάτω απ' αυτή, την καταλήστευση του λαού και το ξεπούλημα της χώρας, που ολοένα μεγάλωναν. Η ιδεολογία και η πολιτική αυτή κόστισαν στους εργαζόμενους ανυπολόγιστες θυσίες και καταστροφές. Όμως η 4η Αυγούστου , παρ' όλες τις διακηρύξεις της ότι δημιούργησε «νέο κράτος» και φέρνει «εθνική αναγέννηση», όχι μόνο την αποδέχτηκε, μα και την ολοκλήρωσε «θεωρητικά». Γιατί κι αυτή, εκφράζοντας το συμφέρο των ντόπιων και των ξένων εκμεταλλευτών, που είναι αδιάσπαστα δεμένο με το ξεζούμισμα του λαού και την ολόπλευρη καθυστέρηση του τόπου και το ξεπούλημα στους ξένους, δε μπορούσε και ούτε ήθελε να θίξει το συμφέρο αυτό, παρ' όλες τις μεγαλόστομες δημαγωγικές διακηρύξεις της, Από την 4η Αυγούστου, όπως κι απ' όλη την προηγούμενη αστοτσιφλικάδικη πολιτική, λείπει όχι μονάχα η πίστη στην ανεξάντλητη δημιουργική δυνατότητα και ζωτικότητα του λαού, μα και η θέληση για τη δημιουργία μιας πραγματικά ελεύθερης και ανεξάρτητης Ελλάδας, με ολόπλευρη ανάπτυξη των εσωτερικών παραγωγικών δυνάμεων, της λαϊκής ευτυχίας, του λαϊκού πολιτισμού.

Απόδειξη ότι ολοκλήρωσε την εσωτερική λαϊκή υποδούλωση στην πλουτοκρατική ολιγαρχία. Και το γεγονός αυτό έχει άμεση σχέση με το ότι η Τετάρτη Αυγούστου, που διακήρυξε ότι θα φτιάξει τον «τρίτο ελληνικό πολιτισμό», το «φασιστικό», έφερε σε τρία χρόνια τη χώρα μπροστά στον άμεσο κίνδυνο να τσεκουρωθεί, να χάσει την ανεξαρτησία της.

Ο πρώτος πολιτισμός, ο αρχαιοελληνικός, που στηριζόταν στους δουλοχτήτες και στην εκμετάλλευση των δούλων, ακριβώς γι' αυτό υπόκυψε στην κατάχτηση από τους μακεδόνες και τους ρωμαίους. Ο δεύτερος «ελληνικός» πολιτισμός της βυζαντινής αυτοκρατορίας, του ασιατικού δεσποτισμού, κατάρευσε από εσωτερική πρώτα απ' όλα αποσύνθεση και σαπίλα, γιατί τρεφόταν από τη δουλεία των λαών. Ο τρίτος πολιτισμός, που «δημιουργεί» η τέταρτη Αυγούστου, έχει για πρωτότυπο και ιδανικό την αρχαία Σπάρτη, που ζούσε από το κρέας και το αίμα των ειλώτων του Ευρώτα και από τις ληστρικές επιδρομές, που αρνήθηκε πάντα κάθε ανώτερη πνευματική και εκπολιτιστική ζωή και που στερνά έγινε και μισθοφόρος των περσών ενάντια στους έλληνες. Η Τετάρτη Αυγούστου καλλιεργεί την ψυχολογία του είλωτα, μετατρέπει τους νεοέλληνες σε είλωτες των πλουτοκρατών. Μα ένα καθεστώς που εφαρμόζει την εσωτερική υποδούλωση, φέρνει έτσι είτε αλλιώς, αργά ή γρήγορα , μα αναπότρεπτα, και στην ξενική υποταγή, στην ξενική κατάχτηση.

Όποιος μαθαίνει να σηκώνει το ένα χέρι, θα σηκώσει αύριο και τα δυο. Αυτό κάνει η Τετάρτη Αυγούστου. Εφαρμόζοντας εσωτερικά το φασισμό και διδάσκοντας τη χιτλερομουσολινολατρεία, δεν έκανε άλλο παρά να ανοίξει το δρόμο στον εξωτερικό φασισμό. Σ' αυτουνού τ' αυλάκι έχυνε νερό. Και τα γεγονότα το απόδειξαν με καταπληχτική ωμότητα. Και αυτά τα ίδια γεγονότα διακήρυξαν την ουσιαστική και αναμφισβήτητη ιδεολογική χρεωκοπία της τετάρτης Αυγούστου, δίπλα και στην εσωτερική της αποτυχία. Αφού δείξαν ότι ο φασισμός είναι άμεσος εχθρός μας εξωτερικά, γιατί απειλεί την ακεραιότητα και ανεξαρτησία, και
εσωτερικά, γιατί μας θέλει είλωτες, δηλαδή μας θέλει και μας κάνει ανίκανους να υπερασπίσουμε τη λευτεριά μας εσωτερικά και εξωτερικά.

Και ο λαός θα είχε σαρώσει την πανούκλα της τετάρτης Αυγούστου, αν η απειλή του Μουσολίνι- Χίτλερ δε συγκέντρωνε όλη την προσοχή του. Περνάμε στιγμές δύσκολες. Και τις δυσκολίες αυτές μπορεί να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μόνο ένα ε θ ν ι κ ό μ έ τ ω π ο. Το εθνικό μέτωπο θα συγκεντρώσει όλους που καταλαβαίνουν ότι μόνο μια πραγματική εσωτερική ενότητα θα επιτρέψει την πανελλαδική παλλαϊκή πανστρατιά, που με τη βοήθεια του παγκόσμιου αντιφασισμού, θα χαλάσει τα σχέδια του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Μια τέτια εσωτερική ενότητα είναι δυνατή μονάχα αν αποκατασταθεί εσωτερικά η λαϊκή λευτεριά και αν εξυπηρετηθεί το πραγματικό λαϊκό συμφέρο. Το ότι η μοναρχοφασιστική δικτατορία συνεχίζει την εσωτερική αντιλαϊκή της πολιτική, δείχνει για μια ακόμα φορά ότι δεν έχει καμιά απόλυτα σχέση με το πραγματικό εθνικό συμφέρο. Φοβάται περισσότερο τον ελεύθερο λαό από την εξωτερική φασιστική κατάχτηση. Και είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει, να δεχτεί την κατάχτηση για να κρατήσει δούλο το λαό. Φοβάται σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά το ΚΚΕ, που τα πράγματα το δικαίωσαν πάλι απόλυτα και στερέωσαν και πλάτυναν το πολιτικό του γόητρο. Γι' αυτό και το χτυπά λυσσασμένα. Μα όσο περισσότερους κομμουνιστές πιάνει, τόσο πιο κοντά στην Αθήνα φέρνει το Μουσολίνι. Κι αυτό, ένα καθήκον επιβάλλει στον κάθε κάτοικο της χώρας αυτής: πραγματοποίηση του εθνικού μετώπου παρά τη θέληση και ενάντια στη θέληση των ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών.

Ανατρέποντας τη δικτατορία, μόνο έτσι θα κάνουμε δυνατή την υπεράσπιση της λευτεριάς μας κι ας είναι ο Μουσολίνι δέκα φορές πιο εξοπλισμένος. Είμαστε μείς εκατό φορές πιο αποφασισμένοι να πεθάνουμε παρά να σκλαβωθούμε. Για να καταπολεμηθεί αποφασιστικά η μοναρχοφασιστική δικτατορία πρέπει να αναπτυχθεί σωστά και το ιδεολογικό μέτωπο, να της
κουρελιαστεί ο θεωρητικός μανδύας, η ψευτοεπιστημονική «ιστορική βάση», να αφοπλιστεί ιδεολογικά.

Είναι αφάνταστο το ιδεολογικό πελάγωμα που χαρακτηρίζει τους «θεωρητικούς» της δικτατορίας. Αυτό είναι αναπόφευχτο. Η φασιστική διχτατορία δε μπορεί να έχει ιδεολογική συνέπεια και ενότητα. Γιατί, ενώ ουσιαστικά δουλεύει στους πλουτοκράτες, θέλει να παρουσιάζεται ότι εξυπηρετεί το λαό και ότι απ' αυτό προέρχεται. (μια πλευρά αυτής της προσπάθειας είναι και ότι ο Μεταξάς κρατικοποίησε και τη Γενική Συνομοσπονδία των εργατών, τις οργανώσεις των επαγγελματιών, τους αγροτικούς συνεταιρισμούς και την ΕΟΝ και , επιβάλλοντας στις διοικήσεις τους δικά του όργανα, θέλει να κάνει τις οργανώσεις αυτές στηρίγματα για το «νέο κόμμα» του και να το παρουσιάζει έτσι ότι εκφράζει τη θέληση του λαού).

Έτσι ο Μεταξάς, μια διακηρύττει ότι το νέο κράτος «στηρίζεται στη θρησκεία, οικογένεια, πατρίδα και βασιλιά» (σάμπως εκατό τόσα χρόνια ο ελληνικός λαός δεν τά 'χει όλα αυτά χωρίς να βλέπει ηλίου πρόσωπο), την άλλη ότι δεν είναι δικτατορία, μα κράτος των εργατών και αγροτών, την Τρίτη ότι «ο τρίτος ελληνικός πολιτισμός» είναι αστικός κλπ. Ενώ πραγματικά είναι εκείνο που είπε στους πλουτοκράτες λίγες μέρες ύστερ' από την Τετάρτη Αυγούστου: «δόστε λίγα για να σώσετε τα πολλά». Ο
Νικολούδης λέει ότι η Τετάρτη Αυγούστου είναι δικτατορία «αφού δικτατορία ήτανε και η Αθήνα του Περικλή» και ο Κοτζιάς διακηρύττει ότι η Τετάρτη Αυγούστου είναι λαϊκή «επανάσταση», η παρέα του Δημητράτου, ότι το νέο κράτος είναι σοσιαλιστικό… κλπ.

Στη βάση όλων αυτών βρίσκεται πάντα η ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας». Η «Μεγάλη Ιδέα», σαν θεωρία και σαν πράξη, συγκροτεί ολόκληρο το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και πνευματικό σύστημα της αστοτσιφλικάδικης αντίδρασης από τότε που κυβερνά τον τόπο, δηλ. από τότε που υπάρχει η νέα Ελλάδα μέχρι τις μέρες μας. Όποιος θέλει να συλλάβει το πραγματικό νόημα στο νεοελληνικό ξετύλιγμα, πρέπει σωστά να αναλύσει και να χωνέψει την ουσία της «Μεγάλης Ιδέας» για να φωτίσει σωστά και το δρόμο της νεοελληνικής λαϊκής απελευθέρωσης, το δρόμο προς τη λαϊκή δημοκρατία, πρώτο σταθμό προς το ολοκληρωτικό κοινωνικό ξεσκλάβωμα του λαού της Ελλάδας. Σαν συμβολή στο έργο αυτό προσφέρεται και η ιστορία αυτή.

12 του Ιούνη 1939

Συνεχίζεται

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Αυτογελιοποίηση και πρωτοφανής εξευτελισμός της κυβέρνησης των "νταβατζήδων"

Ηγεσία "Κ"ΚΕ: "Μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ"(!)

Λευτέρης Λαζαρίδης - "καπετάν Λαζαριάς"

Νίκου Ζαχαριάδη: ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55