Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 208 15-30/6/2005Αρ. Φύλ. 208 15-30 Ιούνη 2005
Η κυβέρνηση των "νταβατζήδων" προετοιμάζει νέες σφοδρότερες επιθέσεις

Ο αγώνας των εργαζομένων στις Τράπεζες και οι βαρύτατες ευθύνες των ρεφορμιστών εργατοπατέρων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ αλλά και των διασπαστών-απεργοσπαστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ

Η εργατική τάξη και ο λαός βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη και πιο άγρια επίθεση που δέχτηκαν ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες από το κεφάλαιο ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους, επίθεση που καθοδηγείται και διεξάγεται απ' την κυβέρνηση του κατεξοχήν κόμματος του μεγάλου κεφαλαίου, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, και απειλεί άμεσα να εκμηδενίζει όλες τις άλλες κατακτήσεις τους που έχουν απομείνει.

Η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης απ' την κυβέρνηση πηγαίνει χέρι-χέρι με την "επανίδρυση του κράτους", δηλ. τον εκφασισμό-επάνδρωσή του με φασιστικά στοιχεία αλλά και μ' όλα τ' άλλα κατασταλτικά μέτρα (δυνάμωμα αστυνομίας-Ασφάλειας, χαφιεδοκάμερες, επανίδρυση αγροφυλακής, κλπ.) που παίρνονται και συντελούν σ' ένα επικίνδυνο βάθεμα του προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής.

Με όλα αυτά έρχεται επιπλέον στο προσκήνιο και την πολιτική επικαιρότητα η γνωστή μακρόχρονη αντιδραστική-φασιστική ιστορία αυτού του κόμματος (ΕΡΕ-ΝΔ) και της κυβέρνησής του που είναι και τώρα αποφασισμένη να επιβάλλει με "φωτιά και σίδερο" την πολιτική του κεφαλαίου, προετοιμάζοντας και δημιουργώντας το ανάλογο κλίμα βίας και τρομοκρατίας, κλίμα φασιστικών τραμπουκισμών, απειλών και εκβιασμών για να τσακίσει με τη βία τους αγώνες των εργαζομένων. Τα χειρότερα βρίσκονται ακόμα μπροστά, αναμένονται να ακολουθήσουν.

Η επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης που άρχισε με την επιδρομή στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων σημείωσε την πρώτη επιτυχία στον ΟΤΕ, όπου, ανάμεσα στ' άλλα, επέβαλε την κατάργηση της μονιμότητας με απώτερο στόχο την επέκταση του αντιδραστικού αυτού μέτρου σ' ολόκληρο το Δημόσιο, και επεκτάθηκε στα ασφαλιστική δικαιώματα των τραπεζοϋπαλλήλων με την ψήφιση στο Βουλή (30.6.2005) μόνο απ' τους Βουλευτές της ΝΔ (πλην Έβερτ) της νομοθετικής ρύθμισης για το ασφαλιστικό των τραπεζών, ψήφιση που οδήγησε στην απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ για αναστολή από τις 30 Ιούνη της πιο σημαντικής απεργίας -ανεξάρτητα από το ότι δεν έγινε δυνωνατό να ματαιωθεί-αποκρουστεί η κυβερνητική επίθεση- των τελευταίων δεκαετιών για την τύχη των αγώνων της εργατικής τάξης και την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων γενικότερα.

Ο μεγαλειώδης απεργιακός αγώνας, διάρκειας 4 βδομάδων, των τραπεζοϋπαλλήλων που οργανώθηκε και καθοδηγήθηκε απ' τους ρεφορμιστές ηγέτες της ΟΤΟΕ υπήρξε ο σημαντικότερος των τελευταίων δεκαετιών για την εργατική τάξη επειδή δεν αφορούσε μόνο την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων στις τράπεζες αλλά ταυτόχρονα αφορούσε το σύνολο των εργαζομένων της χώρας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα), οι οποίοι στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αναμένεται να δεχτούν τις επιθέσεις κατεδάφισης των κατακτήσεών τους εκ μέρους της κυβέρνησης της ΝΔ.

Ο αγώνας των τραπεζοϋπαλλήλων υπήρξε μεγαλειώδης γιατί παρά τη λυσσασμένη συκοφαντική επίθεση από τα ΜΜΕ, τα κυβερνητικά στελέχη και τους υπουργούς με τα περί «ρετιρέ», «προνομιούχους», κλπ., τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς

 


Ο χυδαίος αντιζαχαριαδισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ή τα Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνεια» μυθεύματα περί «καθυστέρησης» έναρξης του δεύτερου αντάρτικου

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ, παρά τις όποιες δημαγωγικές αναφορές σε Στάλιν-Ζαχαριάδη για εξαπάτηση της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών, δεν χάνουν την ευκαιρία να επιδεικνύουν τα «κάλλη» του αντισταλινισμού-αντιζαχαριαδισμού στο αφεντικό τους, την αντιδραστική αστική τάξη, όπως έπραξαν με τις «Θέσεις του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την αντιφασιστική νίκη των λαών, 9 Μάη του 1945» και τελευταία με δύο αντιζαχαριαδικά άρθρα του Χρήστου Τζιτζιλώνη, επίσημου «ιστορικού» του «Κ»ΚΕ με τίτλους: «Η μάχη του Γράμμου» και «Η τελική αναμέτρηση» που δημοσιεύτηκαν στα «Ιστορικά» Νο 292 (30.6.2005), της «Ελευθεροτυπίας».

Δεν θα ασχοληθούμε βέβαια, μ’ όλα τα ζητήματα που θέτουν τα άρθρα του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκράτη αντιζαχαριαδικού Χρήστου Τζιτζιλώνη και πολύ περισσότερο με τις «Ναπολεόντειου»(!) επιπέδου στρατιωτικές γνώσεις του «μεγάλου στρατηλάτη» και «πολέμαρχου» αλλά και «επιφανούς ιστορικού» παρόλο που πολλοί από εμάς πήραν μέρος στους δυο ένοπλους αγώνες: ΕΑΜ-ΔΣΕ και επομένως διαθέτουν κάποιες έστω ελάχιστες γνώσεις και πείρα από στρατιωτικά θέματα.

Θα περιοριστούμε μόνο στο διαρκώς επαναλαμβανόμενο Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνειο» παραμύθι της διαβόητης «15μηνης καθυστέρησης»(!) της έναρξης του δεύτερου ένοπλου αγώνα 1946-49 ή ακριβέστερα το γνωστό παμπάλαιο μύθο, ηλικίας μισού και πλέον αιώνα, της χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, που ως γνωστόν επινοήθηκε από τον ομοϊδεάτη της Μάρκο Βαφειάδη, έναν αντιΚΚΕ-αντιζαχαριαδικό μύθο που ως στόχο είχε και έχει, διαστρεβλώνοντας τα ιστορικά γεγονότα και την πολιτική γραμμή του Κόμματος εκείνης της περιόδου, να δικαιολογήσει την προδοτική του στάση-σαμποτάρισμα ανάπτυξης και μαζικοποίησης του αντάρτικου απ’ τα μέσα του καλοκαιριού του ’46 και επιπλέον να πλήξει το Νίκο Ζαχαριάδη.

Ο μύθος του Μάρκου Βαφειάδη περί «καθυστέρησης»(!) του αντάρτικου –που συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να αναπαράγουν οι αντιζαχαριαδικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ με αποκλειστικό σκοπό να συκοφαντήσουν το Νίκο Ζαχαριάδη- για να δικαιολογήσει τη σαμποταρίστική του προδοτική στάση συζητήθηκε, όπως είναι γνωστό, στην Γ’ συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (10-14.10.1950).

Εκεί ένας απ’ τους πρωτοστάτες στη διάδοση του μύθου αυτού μετά το ’56, ο αποστάτης Κώστας Κολιγιάννης, δήλωσε σχετικά: «Ο Μ. Βαφειάδης για ν’ απαλλαγεί από τις ευθύνες λέει ότι το Κόμμα δεν ξεκίνησε με πίστη κι’ απόφαση να επικρατήσει στον ένοπλο αγώνα, ότι είχε αυταπάτες και ταλαντεύσεις και γι’ αυτό δεν νικήσαμε. Εκτός που είναι γνωστό σε όλους με τι απόφαση ξεκίνησε το Κόμμα, εγώ έχω τούτο που ανατρέπει τον ισχυρισμό του Μ. Βαφειάδη. Τον Ιούλη του 1946 ο ίδιος ο σ. Ζαχαριάδης μου είπε, όταν, τότε, πήγαινα για την Ήπειρο, να φτιάσουμε μαζικό ένοπλο κίνημα. Μίλησε μάλιστα συγκεκριμένα να ξεκινήσουμε από την περιοχή Κόνιτσας και Ζαγόρι με ορμητήριο την Β. Πίνδο-Γράμμο και πλάτες τη Δυτική Μακεδονία και από τα Τζουμέρκα με πλάτες τη Θεσσαλία και βάση τα δυο αυτά ορμητήρια να προχωρήσουμε πιο πέρα. Αν ήταν να φτιάσουμε μικροομάδες να τις χρησιμοποιήσουμε σα μέσο εκβιασμού για την αντιμετώπιση της κατάστασης, όπως λέει ο Μ. Βαφειάδης, τότε τι χρειάζονταν το μαζικό αντάρτικο, που το Κόμμα από τον Ιούνη του 1946 ζητούσε να φτιάσουμε; Εγώ πήγαινα εκεί με υπεύθυνη γνώμη του ΠΓ γιατί πήγαινα Γραμματέας της ΚΟ. Και γιατί το Κόμμα θα έδινε σε μένα τέτοια εντολή-γραμμή και άλλη σε άλλες Οργανώσεις;

Νομίζω, σύντροφοι, ότι όσα λέει ο Μ.Βαφειάδης είναι προσπάθεια να απαλλαγεί από σοβαρότατες ευθύνες που έχει που χάσαμε την ευκαιρία που υπήρχε προς τα τέλη του 1946 και το 1947 και δε  λύσαμε το πρόβλημα των εφεδρειών που είχε οπωσδήποτε αποφασιστική, καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη του ένοπλου αγώνα». («3η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΚΕ 10-14.10.1950», σελ. 166-167, εκδ. «Γλάρος», Αθήνα 1988).

Πέντε χρόνια αργότερα η διορισμένη δεξιά οπορτουνίστικη κλίκα στο νέο κόμμα, το χρουστσοφικό έκτρωμα «Κ»ΚΕ (1956) και ο «Γραμματέας» του –«ελέω» Χρουστσώφ- Κ. Κολιγιάννης τα «ξέχασε» όλα τα παραπάνω και στο «Γράμμα της ΚΕ του ΚΚΕ» (Απρίλης 1956) ισχυρίζονται: «Δεκαπέντε ολάκερους μήνες οι Κομματικές Οργανώσεις δεν είχαν σαφή προσανατολισμό και περίμεναν οδηγίες για ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα. Ο αγώνας αυτός άρχισε να διεξάγεται σε κάπως σημαντική κλίμακα μόλις το δεύτερο εξάμηνο του 1947, δηλαδή 15 μήνες μετά την απόφαση της 2ης Ολομέλειας του ΚΚΕ ενώ η απόφαση δεν μπορούσε να μην γίνει γνωστή στον εχθρό». («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ, 1918-1958», Επιλογή Ντοκουμέντων, «Πολιτικές και λογοτεχνικές εκδόσεις». Οχτώβρης-Νοέμβρης 1958).

Η τοποθέτηση του Κ. Κολιγιάννη στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1950) διαψεύδει με σαφέστατο και κατηγορηματικό τρόπο και τα τότε αλλά και τα μετά του ’56 ως τα σήμερα αντιζαχαριαδικά μυθεύματα των αποστατών σοσιαλδημοκρατών ηγετών Κολιγιάννη-Φλωράκη και Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνηδων» και δεν θα ήταν αναγκαίο να επεκταθεί κανείς περισσότερο.

Όμως για καλύτερη πληροφόρηση των νεότερων αγωνιστών ας αναφερθούμε μόνο σε κάποιες γραπτές μαρτυρίες (υπάρχουν πολλές προφορικές και γραπτές μαρτυρίες) συναγωνιστών μας, αγωνιστών που πήραν μέρος στο αντάρτικο του 1946-49, αρχίζοντας με τον αντιζαχαριαδικό Γιώργη Μπλάνα (Κίσαβο) που γράφει σχετικά, ανάμεσα στ’ άλλα, γι’ αυτό το ζήτημα: «Ο Ζαχαριάδης τον Ιούλη του 1946 έδωσε εντολή σε μένα για οργάνωση μεγάλων μονάδων (μέσω Μάρκου) αλλά ως το Νοέμβρη 1946 ακόμα, στις πολιτικές οργανώσεις είχαν αντίθετη γραμμή» (Γιώργη Μπλάνα (Κίσαβος): «Εμφύλιος Πόλεμος 1946-49, όπως τα έζησα», σελ. 77, Αθήνα, χωρίς ημερομηνία έκδοσης).

Οι «πολιτικές Οργανώσεις» δεν «είχαν αντίθετη γραμμή» ούτε «η γραμμή του Ζαχαριάδη ήταν διπλή» όπως ισχυρίζεται ο Γ. Μπλάνας, αλλά είχαν γραμμή μαζικοποίησης του αντάρτικου. Όμως σε ορισμένες Οργανώσεις που στην καθοδήγησή τους κυριαρχούσαν δεξιοί οπορτουνιστές που πρόδωσαν το κίνημα με την Βάρκιζα, αυτοί ήταν αντίθετοι με τον ένοπλο αγώνα και ήταν ακριβώς εκείνοι που σαμπόταραν την ανάπτυξή του και δεν εφάρμοσαν την ΚΟΙΝΗ για όλες τις Οργανώσεις γραμμή του Κόμματος, δηλ. τη γραμμή ανάπτυξης και μαζικοποίησης του αντάρτικου από το καλοκαίρι του ’46.

Ο Γιώργης Βοντίσιος-Γούσιας αναφερόμενος στο βιβλίο του Γ. Μπλάνα (Κίσαβου) γράφει σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα: «Είναι καθαρό ότι όλοι οι καθοδηγητές των Γραφείων περιοχής του ΚΚΕ (Ηπείρου ο Κολιγιάννης, Στ. Ελλάδας Γούσιας, Θεσσαλίας Μπαρτζώτας – Κίσσαβος, Μακεδονίας Μ. Βαφειάδης, ο τελευταίος σαν επικεφαλής του ένοπλου αγώνα) είχαν εντολή για γρήγορη μαζικοποίηση του ΔΣΕ και δημιουργία μεγάλων μονάδων, τότε πως μπορεί να μιλάει ότι οι πολιτικές οργανώσεις είχαν αντίθετη γραμμή; Αν δεν προχώρησαν να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές συνθήκες του 1946 χρωστιέται στην αδυναμία των Οργανώσεων και στο σαμποτάρισμα από μέρους μερικών στελεχών. Όπως από τον Κ. Κολιγιάννη στην Ήπειρο και από τον Μ. Βαφειάδη». (Γιώργης Βοντίσιος – Γούσιας «Οι αιτίες για τις ήττες, τη διάσπαση του ΚΚΕ και της Ελληνικής Αριστεράς», τόμος Β’, σελ. 288, εκδ. «Να υπηρετούμε το λαό», Αθήνα, χωρίς ημερομηνία έκδοσης).

Επίσης ο Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζιουμερκιώτης) γράφει: «Η βασική μέθοδος πάλης των επαναστατικών δυνάμεων στην περίοδο του 1946 ήταν ο ένοπλος αγώνας» (Γ. Μαλτέζου (Τζιουμερκιώτη): «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας», σελ. 48, Αθήνα 1984). Ακόμα: «Σωστά ο Ζαχαριάδης αμέσως μετά το Γ’ ψήφισμα έδωκε εντολή στο Μάρκο Βαφειάδη να μαζικοποιήσει το αντάρτικο ως το τέλος του 1946 ως το ύψος του ΕΛΑΣ, δηλ. στους 50.000 - 60.000 άνδρες» (στο ίδιο, σελ. 82). «Ο αρχηγός του ΔΣΕ διέπραξε ασυγχώρητο λάθος στρατηγικής σημασίας σαμποτάροντας την εντολή του Ζαχαριάδη για μαζικοποίηση του αντάρτικου ως τα τέλη του 1946 κι αυτό το λάθος στάθηκε ένα απ’ τα κύρια λάθη στρατηγικής σημασίας, που συντέλεσε αποφασιστικά στην ήττα του ΔΣΕ» (στο ίδιο, σελ. 83). «Αυτό που έκανε ο Μάρκος το χειμώνα 1946-47 ήταν η χαριστική βολή ενάντια στο ΔΣΕ και η ιστορία δεν θα του το συγχωρέσει... Η αδυναμία του και το συνειδητό σαμποτάρισμα του ΔΣΕ προδίκασαν την ήττα του ΔΣΕ» (στο ίδιο, σελ. 62).

Πέρα απ’ τις παραπάνω μαρτυρίες ηγετικών στελεχών του ΔΣΕ, η απόφαση του Κόμματος για επιστροφή τον Ιούνη του ’46 στελεχών από το Μπούλκες στις διάφορες περιοχές της χώρας για ανάπτυξη του αντάρτικου αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη ότι κομματική γραμμή ήταν η μαζικοποίηση του αντάρτικου απ’ τον Ιούλη του ’46.

Επίσης μια άλλη σημαντική και πρόσθετη απόδειξη είναι η συγκρότηση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ στις αρχές του Οκτώβρη του 1946, συγκρότηση που είχε προφανώς ως στόχο τη μαζικοποίηση του αντάρτικου. Μάλλον κατά τους «στρατάρχες» του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ Παπαρήγα-Τζιτζιλώνη (με «επιτελάρχη» Λ. Κανέλλη λόγω πείρας απ’ την εκστρατεία της στα Ίμια) το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ δημιουργήθηκε για να «απομαζικοποιήσει»(!) και «διαλύσει»(!) το αντάρτικο!!!

Απ’ τα παραπάνω γίνεται φανερό πως τα Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνεια» μυθεύματα περί «αυταπάτης» του Κόμματος για «άσκηση πίεσης από μερικές αντάρτικες ομάδες»(!), ώστε «αφέθηκε να περάσει ανεκμετάλλευτη η πιο πρόσφορη περίοδος 1946-1947» («ΙΣΤΟΡΙΚΑ», Νο 292, σελ. 22) δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική αλήθεια. Είναι ψευδείς ισχυρισμοί που δείχνουν μεγάλη εμπάθεια και εκφράζουν ένα πρωτοφανές ταξικό μίσος της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας του «Κ»ΚΕ απέναντι στο Νίκο Ζαχαριάδη, αποτελούν χονδροειδέστατο και της πιο ακραίας μορφής αντιζαχαριαδισμό.

Εκεί όμως οι ουρανομήκεις «στρατιωτικές» κοτσάνες των «στρατηλατών» του «Κ»ΚΕ Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνηδων» δεν γνωρίζουν όρια γελοιότητας είναι ότι «πέτυχαν» να «καταδείξουν» ότι η εκτίμηση της 5ης Ολομέλειας (30-31 Γενάρη 1949) ήταν «λαθεμένη» για την κατάσταση, επειδή έλεγε ότι: «Η Ελλάδα είναι στο δρόμο προς τη νίκη» («ΙΣΤΟΡΙΚΑ», Νο 292, σελ. 36). Μάλλον τότε κατά τους Παπαρήγα-Τζιτζιλώνη έπρεπε να ανακοινωθεί στους μοναρχοφασίστες και τα αφεντικά τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές: «Η Ελλάδα ήταν στο δρόμο προς την ήττα»!!! (Φαίνεται πως τα σχέδια-εκτιμήσεις για την παραπάνω Ολομέλεια τα κατάστρωναν, με «επιτελάρχη» τη Λιάννα Κανέλλη, κατά τη διάρκεια χορού μαζί της, πριν χρόνια, στον Περισσό).

 


Βαθιά συντηρητικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος
Πλήρης αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων από τη Ν.Δ.

Από την πρώτη μέρα που η Ν.Δ. ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας ξεκίνησε μια βαθιά συντηρητικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος ξεγελώντας εκατομμύρια ψηφοφόρους. Σε πολλές περιπτώσεις η Ν.Δ. επιχειρεί να περάσει ρυθμίσεις αντιδραστικότερες και από αυτές που επιχείρησε να εφαρμόσει την περίοδο ’90-’93 ο απαράδεκτος Κοντογιαννοπουλος. Στον ενάμιση χρόνο διακυβέρνσης είχαμε:

 1) Αύξηση των ωρών διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών από το πρωτότυπο (κατά μία ώρα στο Γυμνάσιο, δύο στην Α’ Λυκείου και μία στην Γ’ Λυκείου με σκέψεις το μέτρο να επεκταθεί και την Ε’ και Στ’ Δημοτικού). Η ενέργεια αυτή δεν έχει καμία σχέση με μέτρα για την βελτίωση της γλωσσικής ικανότητας των μαθητών ή κάποιοι προοδευτικό σκοπό αλλά την επιβολή ενός αρχαιολάγνου προτύπου μάθησης που παραπέμπει στις Δικτατορίες του Παπαδόπουλου και του Μεταξά. Τελικός στόχος είναι η τυπολατρία, η παπαγαλία αρχαίων κειμένων κάτι που προωθείται συνειδητά από εθνικιστικούς κύκλους και κύκλους της Εκκλησίας.

2) Λογοκρισία σε κείμενα του Ηλία Βενέζη. Το Σεπτέμβρη του 2004 η Ν.Δ., μέσω του ελεγχόμενου Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αφαίρεσε από το βιβλίο της Δ’ Δημοτικού το αντιπολεμικό κείμενο «‘Έτσι είναι ο πόλεμος» και την ενότητα «Ο Δρίμακος» όπου ένας δούλος επαναστατεί για να ανακτήσει την ελευθερία του. Μετά τις αντιδράσεις η Ν.Δ. επανέφερε τα κείμενα στο βιβλίο αλλά πέρασε το μήνυμά της.

 3) Κόψιμο από την ύλη των ΤΕΕ προοδευτικών κειμένων. Το Οκτώβρη του 2004 η Ν.Δ. θα κόψει από την ύλη των ΤΕΕ 6 κείμενα μεταξύ των οποίων το κείμενο του Μ. Θεοδωράκη «Μια σκέψη για τον 21ο αιώνα» και το κείμενο του Ν. Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ».

Η Ν.Δ. όχι μόνο δεν «εφαρμόζει το πρόγραμμά της», όπως ισχυρίζονται ποικιλοτρόπως μέσω του «Ριζοσπάστη» οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ, αλλά αντίθετα αθετεί μια-μια όλες τις προεκλογικές τις υποσχέσεις. Τα παραδείγματα από το χώρο της Παιδείας είναι πάμπολα: 1) Μείωση των δαπανών για την Παιδεία από 3,61% του ΑΕΠ το 2004 σε 3,58% παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις για αύξηση στην προοπτική του 5% 2) Εγκατάλειψη της υπόσχεσης για εξάλειψη της διπλής βάρδιας των σχολείων και αντικατάστασή της με «περιορισμό μέχρι το 2009»! 3) Μείωση των διορισμών των δασκάλων κατά 50% 4) Αντί για την ίδρυση νέων σχολικών βιβλιοθηκών και ενίσχυση των ήδη υπαρχουσών το Υπουργείο δίνει το δικαίωμα σε σχολικές βιβλιοθήκες που υπολειτουργούν να κλείνουν για όσο διάστημα κρίνουν σκόπιμο. 5) Απελευθέρωση των διδάκτρων των ΙΕΚ.

Είναι προφανές ότι η Ν.Δ. προωθεί ένα  συντηρητικό μοντέλο Παιδείας απαλλαγμένο από τις ψεύτικες προεκλογικές της υποσχέσεις.


Ο αντιδραστικός αγροτοπατέρας και στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ Θ. Νασίκας απειλεί και εκβιάζει ξένους  εργάτες: «μεροκάματα πείνας ή απέλαση» (!)

Ο γνωστός αντιδραστικός αγροτοπατέρας, στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, τωρινός δήμαρχος Τυρνάβου αλλά και «συναγωνιστής εν όπλοις»(!) στις καταλήψεις της εθνικής οδού των αγροτοπατέρων του «Κ»ΚΕ Πατάκη-Μπούτα, αποφάσισε να περάσει σε ανοιχτές απειλές και ωμούς εκβιασμούς σε βάρος των ξένων εργατών, βγάζοντας την εξής κατάπτυστη ανακοίνωση και μάλιστα στην αλβανική γλώσσα, στην οποία καθορίζει το μεροκάματα πείνας στα 26,64 ευρώ:

«Γνωρίζουμε σε όλους τους μετανάστες ότι βάσει της άδεια εργασίας, υπογεγραμμένη από εσάς, το ημερομίσθιο της εργάσιμης μέρας είναι 26,64 ευρώ για το 8ωρο. Σε περίπτωση που κάποιος από εσάς ζητάει περισσότερα κινδυνεύει να απορριφθεί η άδεια εργασίας, μαζί και η άδεια παραμονής από τη Δημαρχία και τη Νομαρχία»!!!

Και είναι κατάπτυστη και άκρως αντιδραστική γιατί σ’ αυτή πρώτο, καθορίζει το ύψος του μεροκάματου των ξένων εργατών χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα και αρμοδιότητα να το πράξει οποιοσδήποτε Δήμαρχος, δεύτερο, διαχωρίζει τους ξένους από τους ντόπιους εργάτες για να τους διασπάσει, ενώ έχουν όχι μόνο κοινά ταξικά συμφέροντα αλλά και κοινούς εχθρούς: τους καπιταλιστές εκμεταλλευτές και καταπιεστές τους, τρίτο, τους απειλεί, αν δεν δεχτούν τον ωμό προκλητικό εκβιασμό του, με αφαίρεση της άδειας εργασίας και παραμονής που ισοδυναμεί με απέλαση, τέταρτο, αποπνέει ξενοφοβία και ρατσισμό, πέμπτο, καλλιεργεί κλίμα τρομοκρατίας σε βάρος των ξένων εργατών αλλά και των ντόπιων, σε πλήρη ευθυγράμμιση με το συστηματικό βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Στον αστικό τύπο της περιοχής αλλά και στον «Ριζοσπάστη» (7.5.2005, σελ. 15) γράφτηκαν διάφορα σχόλια. Όμως ο «Ριζοσπάστης» έχει το θράσος να αποσιωπά ότι ο αντιδραστικός εργατοπατέρας Θ. Νάσικας ήταν για πολλά χρόνια «συναγωνιστής εν όπλοις»(!) των αγροτοπατέρων του «Κ»ΚΕ Πατάκη-Μπούταστις καταλήψεις της εθνικής οδού και στις κινητοποιήσεις των αγροτών.

Σε παρόμοιες περιπτώσεις οι σοσιαλδημοκράτες του «Κ»ΚΕ καταπίνουν κυριολεκτικά τη γλώσσα τους και δε λένε τίποτα.


Απ’ το «βίο και την πολιτεία» του φεουδοαστικού ιερατείου και της σκοταδιστικής αντίδρασης

Μετά τη φασιστική απαγόρευση των παραστάσεων του Αριστοφάνη με παρέμβαση του Μητροπολίτη και την απόφαση του Δημάρχου, αρχές Γενάρη ένας ψάλτης από το Αγρίνιο, ο Θεόδωρος Ακρίδας, υποβάλλει μήνυση στη Δόμνα Σαμίου στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Μεσολογγίου για την εκπομπή της στην ΕΤ3 (Φλεβάρης 2004) για τα αποκριάτικα παραδοσιακά τραγούδια με γελοίους ισχυρισμούς.

Το ότι υπάρχουν στην ελληνική αστική κοινωνία τέτοια θρησκόληπτα αντιδραστικά ανθρωπάρια όπως το κακόμοιρο καλογεράκι από το Αγρίνιο που θέλουν να φιμώσουν τη γνωστή καλλιτέχνιδα και να απαγορεύσουν την παράδοση του λαού μας δεν εκπλήσσει καθόλου. Εκείνο όμως που είναι πράγματι πολύ εξοργιστικό είναι η απάντηση του χουντο-Χριστόδουλου στην επιστολή Ακρίδα που απειλεί να ρίξει στην πυρά τη Δόμνα Σαμίου και ξεσπαθώνει λάβρος αφού ευχαριστεί πρώτα τον ομοϊδεάτη του καλόγερο Θ. Ακρίδα: «Έχετε απόλυτο δίκιο. Η χυδαιότητα ξεχειλίζει και χωρίς καμία αιδώ παρουσιάζεται στην ελληνικη κοινωνία. Όλα αυτά είναι νόσος του πνεύματος, σκότος, μωρία και αφροσύνη, είναι πώρωσις συνειδήσεως. Θα πρέπει να καταλάβουν όσοι θέλουν να μολύνουν την πατρίδα μας με τέτοιου είδους χυδαιότητες, ανηθικότητες, βωμολοχίες και ανομίες ότι θα βρουν μπροστά τους υγιώς σκεπτόμενους συνανθρώπους μας».

Και με το φασιστικό θράσος που τον διακρίνει «κανονίζει»(!) ακόμα και τα της πορείας της χώρας και του πολιτισμού της στο πνεύμα του μεγαλοϊδεατισμού και του χουντικού «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» : «Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει και πρέπει να προσφέρει στην οικουμένη αληθινό πολιτισμό ήθους, ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας, αξιών υψηλών».

Η Δόμνα Σαμίου σέρνεται λοιπόν στα δικαστήρια για να φιμωθεί και να ικανοποιηθεί η εκκλησιαστική σκοταδιστική αντίδραση.

Ήδη είχε απαγορευτεί το βιβλίο του αυστριακού κόμιστα Γκέρχαρντ Χάντερερ «Η ζωή του Χριστού», που έχει κυκλοφορήσει σε πολλές χώρες, ο οποίος αρχικά καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6 μηνών, αλλά ευτυχώς αθωώθηκε σε νέα δικάσιμο.

Είναι επίσης γνωστή η υπόθεση και οι βανδαλισμοί από τα διάφορα φασιστοειδή με τον πίνακα του βέλγου Τιερί Ντε Κορντιέ που ξεσήκωσε η ντόπια αντίδραση από τη ΝΔ ως εκείνα του ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και της «Χρυσής Αυγής», την απομάκρυνση του πίνακα από την έκθεση «Outlook» με πολιτική απόφαση από το Δεκέμβρη του 2003 και την παραπομπή σε δίκη του Χρήστου Ιωακειμίδη, ιστορικό τέχνης, με μάρτυρες κατηγορίας τον Γ. Καρατζαφέρη και το «παιδί» του Χριστόδουλου, αρχιμανδρίτη Επιφάνειο Οικονόμου. Η υπόθεση δεν εκδικάστηκε στο Α’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, λόγω χρόνου και αναβλήθηκε για τις αρχές του 2006.

Η φασιστική λογοκρισία σ’ όλο της το μεγαλείο.


Γαλάτεια Γ. Γκαβέλα

Στη μνήμη της κομμουνίστριας Γαλάτειας Γκαβέλα, ο σύντροφος Ισαάκ Μουρατίδης προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 50 ευρώ.

 


ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη

Συνέχεια από το προηγούμενο

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Το ελληνικό έθνος, απλώνοντας τις ρίζες του στο βυζαντινό μεσαίωνα, πήρε τη βασική του διαμόρφωση κάτω από την κυριαρχία των σουλτάνων. Ζυμώθηκε κι ανδρώθηκε μέσα σε ατελείωτη σειρά από εθνικούς και δημοκρατικούς αγώνες. Και την απελευθερωτική του επανάσταση τη θέλησε και την άρχισε σαν εθνικοδημοκρατικό ξεσκλάβωμα από την οθωμανική υποδούλωση και τη φαναριώτικη και κοτζαμπασίδικη εκμετάλλευση και όχι μονάχα για τους έλληνες, αλλά και για όλους τους βαλκανικούς λαούς. Έτσι τραγούδησε και δούλεψε την επαναστατική ιδέα ο Ρήγας ο Βελεστινλής, έτσι προετοίμασε το 21 η Φιλική Εταιρία.
2. Η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση, παίρνοντας με τη βοήθεια της αντιδραστικής Ευρώπης την ηγεμονία της επανάστασης και, σαν συνέχεια, τη διακυβέρνηση της χώρας, διαστρέβλωσε και έπνιξε τους δημοκρατικούς σκοπούς της και στη θέση τους έβαλε την ιδεολογία και την πολιτική της «Μεγάλης Ιδέας».
3. Η «Μεγάλη Ιδέα» ενάντια σ' όλα τα δεδομένα της ιστορίας και της επιστήμης διακήρυξε: α) ότι η νέα Ελλάδα αποτελεί απόγονο, κληρονόμο και συνεχιστή της αρχαίας Ελλάδας των δουλοχτητών και της βυζαντινής αυτοκρατορίας του ασιατικού δεσποτισμού. Και ότι για την ιστορική αποστολή , που της είναι δοσμένη «από τα πάνω», έχει να ξαναφτιάξει την «ελληνική αυτοκρατορία», που δεν υπήρξε ποτέ. Έτσι διατύπωσε μεγαλοελλαδίτικες καταχτητικές βλέψεις πάνω σ' όλα τα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία και αυτού πρέπει να βρούμε μια από τις κυριότερες αιτίες γιατί δε λύθηκε δημοκρατικά το βαλκανικό πρόβλημα και για το εξοντωτικό αλληλοφάγωμα των λαών, που κατοικούν τη Χερσόνησο του Αίμου, β) ότι η νέα Ελλάδα δε μπορεί να ζήσει στα στενά της όρια και ότι τη λύση για όλα τα προβλήματά της και όλες τις δυσκολίες της θα τη βρει στην πραγματοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Τότε θα πλουτίσει και θα ευτυχήσει και σαν λαός και σαν τόπος. Γι' αυτό στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού πρέπει να αφιερωθούν όλες οι δυνάμεις. Για το σκοπό αυτό πρέπει να γίνουν όλες και οι πιο βαριές θυσίες και ο λαός να δεχτεί όλα και τα πιο μεγάλα βάρη.
4. Με το θάμπος και την ακτινοβολία, που είχε η «Μεγάλη Ιδέα», η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση έκρυβε και κάλυπτε την πραγματική της πολιτική, τα ουσιαστικά έργα της: Α) Διατήρησε τα κοτσαμπασίδικα προνόμια και τις μισοφεουδαρχικές σχέσεις στην αγροτική οικονομία, δηλ. δεν έλυσε αστικοδημοκρατικά το αγροτικό ζήτημα, απαραίτητη προϋπόθεση για να δημιουργηθεί πλατιά και ρωμαλέα εσωτερική αγορά, βάση για να αναπτυχθούν οι εσωτερικές παραγωγικές δυνάμεις. Β) Κατοχύρωσε τον καθυστερημένο αγροτικό εμπορομεσιτικό χαρακτήρα της οικονομίας της χώρας, πράγμα που έκανε την Ελλάδα αγροτικό εξάρτημα για τις βιομηχανικές χώρες. Γ) Για ν' ανταποκριθεί στις κολοσιαίες οικονομικές απαιτήσεις της «Μεγάλης Ιδέας»: α) επιδόθηκε σ' ένα αντιοικονομικές εξωφρενικό δανεισμό, που χρόνο με χρόνο, ολοένα και πιο πολύ, έδενε τη χώρα στην ξενική οικονομική και πολιτική εξάρτηση , την ξεπουλούσε ουσιαστικά στους ξένους και β) φόρτωσε το λαό και τη χώρα με τεράστια οικονομικά φορολογικά βάρη που έπνιγαν την παραγωγική ζωτικότητα και δυναμικότητά τους, έφραζαν την ανάπτυξή τους. Δ) Καταδίκαζε το λαό στην πιο βαριά εξαθλίωση, καταπίεση και εκμετάλλευση. Έτσι η χρηματιστική ολιγαρχία της χώρας, που συνένωνε κάτω από τη μονοπωλιακή σχεδόν οικονομική ηγεμονία της Εθνικής Τράπεζας το εμπορομεσιτικό κεφάλαιο και την κοτζαμπασίδικη πλουτοκρατία, μαζί με την κυριαρχική συμμετοχή του ξένου κεφαλαίου, κρατούσε την Ελλάδα σε μια ολόπλευρη οικονομική, κοινωνική, εκπολιτιστική καθυστέρηση και πισωδρόμηση, που την έδεναν στο τελευταίο σκαλοπάτι του σύγχρονου πολιτισμού. Αυτό όμως δεν την ενοχλούσε, γιατί ακριβώς από αυτό έβγαζε τα δισεκατομμύριά της.
5. Η λειτουργία των νόμων της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας, η κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση και συσσώρευση, είχαν σαν συνέπεια τη δημιουργία και την ανάπτυξη της ντόπιας βιομηχανίας. Όμως η βιομηχανία αυτή , όπως σταδιοδρόμησε κάτω από την εποπτεία και με τη συμμετοχή του εμπορομεσιτικού κεφαλαίου και της κοτζαμπασίδικης πλουτοκρατίας, είχε από την αρχή και διατήρησε το χαρακτήρα μιας καθυστερημένης ελαφριάς βιομηχανίας αγροτικής χώρας, που για τις μηχανές, την τεχνική, πολλές πρώτες ύλες και μισοκατεργασμένο βιομηχανικό υλικό και τις βασικές καύσιμες ύλες, εξαρτιόταν από το εξωτερικό. Έτσι και το βιομηχανικό κεφάλαιο, η πιο «προοδευτική» μερίδα της αστικής τάξης, δεν απόβλεψε ποτέ στο δημοκρατικό εσωτερικό ξεκαθάρισμα. Ζήτησε και πραγματοποίησε πάντα το συμβιβασμό με τους κοτζαμπάσηδες και το εμπορομεσιτικό κεφάλαιο. Στάθηκε πάντα μέσα στα πλαίσια του αστοτσιφλικάδικου συνασπισμού. Αποδέχτηκε ολοκληρωτικά την πλατφόρμα της «Μεγάλης Ιδέας». Η πάλη του μέσα στον αστοτσιφλικάδικο συνασπισμό απόβλεπε στο να εξασφαλίσει την ηγεμονία σ' αυτόν και τη διακυβέρνηση της χώρας α) για να υπερασπίσει πιο στέρεα τα συμφέροντά του και β) για να οργανώσει πιο συστηματικά και γερά την εξωτερική εξόρμηση της «Μεγάλης Ιδέας».
6. Η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση πίεζε καταθλιπτικά τα βασικά εσωτερικά ζητήματα, μα δε μπορούσε και να τα εκμηδενίσει, να τα εξαφανίσει. Αντίθετα, όσο μεγάλωνε η πίεση αυτή, όσο αύξαινε η καθυστέρηση της χώρας, τόσο τα προβλήματα αυτά – που εκφράζανε την οργανική και ζωτική ανάγκη και απαίτηση του λαού και του τόπου να ζήσει και να προοδέψει – προωθούνταν πιο επιταχτικά στο προσκήνιο της κοινωνικο-πολιτικής ζωής της χώρας, ζητώντας ολοένα και πιο επίμονα τη λύση τους. Αυτή η βασική εσωτερική αντινομία της αστοτσιφλικάδικης Ελλάδας βρίσκεται στη βάση της ακατάπαυτης πολιτικής ανωμαλίας, που γιομίζει τη ζωή της νέας Ελλάδας σ' όλο το μάκρος της. Η αγροτιά παλαίβει και προβάλλει διαρκώς τις απαιτήσεις της, μα τα κινήματά της, ανοργάνωτα και αυθόρμητα, τα εκμεταλλεύεται για λογαριασμό της η μια είτε η άλλη αστοτσιφλικάδικη κλίκα, χωρίς αυτό να μειώνει την προοδευτική σημασία τους. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας αυξαίνει το προλεταριάτο , που απ' αυτή την κοινωνική του προέλευση και τις ανάγκες της ύπαρξής του, είναι φορέας από καινούργιες αξίες και τάσεις και αντικειμενικά ηγεμόνας στο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα. Οι μικροαστικές μάζες, η φτωχολογιά των πόλεων, σπρώχνονται κι αυτές αντικειμενικά σε προοδευτικές κατευθύνσεις.Έτσι, σιγά μα σταθερά, ωριμάζουν οι αναγκαίες αντικειμενικές προϋποθέσεις και συγκεντρώνονται οι δυνάμεις για μια ριζική εσωτερική μεταβολή, έξω και ενάντια στη «Μεγάλη Ιδέα».
7. Όμως η κίνηση αυτή δε βρίσκει ακόμα το συνειδητό ιδεολογικό κίνημα και τον πολιτικό οργανωτή της, Η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση τόσο συστηματικά δούλεψε τα μυαλά του λαού με την ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας», ώστε ο κόσμος πιστεύει σ' αυτή και είναι έτοιμος να παλαίψει για την πραγματοποίησή της. Η «Μεγάλη Ιδέα» κυριαρχεί παντού και υποχρεώνει κάθε άλλη πνευματική, πολιτική, κοινωνική κίνηση να στεγαστεί κάτω από τα φτερά της. Έτσι, πάνω στο φόντο της ολόπλευρης καθυστέρησης της χώρας, η τέτια καταθλιπτική και μονοπωλιακή ηγεμονία της «Μεγάλης Ιδέας», αποτελεί τον ειδικό λόγο που εξηγεί γιατί στην προπολεμική Ελλάδα καθυστέρησε τόσο η μαρξιστική θεωρία και σκέψη και η σοσιαλιστική πολιτική κίνηση και οργάνωση και γενικά κάθε μαζικό ριζοσπαστικό δημοκρατικό κίνημα. Η τέτια καθυστέρηση είχε σαν συνέπεια ότι τα βασικά νεοελληνικά προβλήματα δε βρήκαν την επιστημονική μαρξιστική διαφώτιση και επεξεργασία τους, πράγμα που είχε τη σοβαρή αρνητική επίδρασή του σε όλη την κατοπινή για το λαϊκό επαναστατικό κίνημα εξέλιξη.
8. Στη βάση της «Μεγάλης Ιδέας» έστεκε μια αντινομία που προδίκαζε την ίδια την αποτυχία, γιατί ενώ η επίδοση σε τέτιους μεγάλους καταχτητικούς σκοπούς απαιτούσε να υπάρχει γερή εσωτερική οικονομική βάση και άνθιση και στέρεη κοινωνική και πολιτική οργάνωση, που θα ήταν ικανές να κρατήσουν τόσο βαρύ φορτίο, η «Μεγάλη Ιδέα» ανέβαλλε την εξασφάλιση των προϋποθέσεων αυτών της επιτυχίας ύστερ' από την πραγματοποίησή της! Έτσι γινόταν φανερό ότι δε θα βάσταγαν τα ίδια της
τα πόδια, αφού έκρυβε μέσα της το σπέρμα της αποτυχίας της. Αυτό όμως μπορούσε να γίνει κτήμα του λαού μόνο πάνω στη βάση της ίδια του της πείρας μέσα στη ζωή και στην πάλη. Αυτό και γίνηκε όταν ήρθε η αποτυχία της «Μεγάλης Ιδέας» σαν γενική δομή στα 1897-98 και σαν καταστροφική κατάρρευση στα 1922 (η σχετική επιτυχία της στα 1912-13 δεν αλλάζει τη γενική εικόνα). Η τέτια πείρα προώθησε την ωρίμανση των υποκειμενικών προϋποθέσεων για τη ριζική εσωτερική μεταβολή. Αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα παρουσιάζει η οικονομική και κοινωνικοπολιτική διάρθρωση της χώρας όταν ζύγωνε να κλείσει τα 100 χρόνια από την εθνικοαπελευθερωτική της επανάσταση, στις παραμονές της δημιουργίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας.

13 του Ιούνη 1939

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ
ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

1. Οι πόλεμοι χειροτέρεψαν τη γενική κατάσταση στην Ελλάδα. Όξυναν ακόμα πιο πολύ όλες τις εσωτερικές αντιθέσεις της. Έμπασαν τη χώρα στη γενική της κρίση, που συνεχίζεται ακόμα και που το τέρμα της συνδέεται αναπόφευκτα και ιστορικά με την ανάγκη να γίνει μια συθέμελη επαναστατική εσωτερική κοινωνική αλλαγή, που θα μπάσει την Ελλάδα σε καινούργιο λαϊκό δρόμο, ενάντια στον αστοτσιφλικάδικο, έξω από τα πλαίσια και ενάντια στη «Μεγάλη Ιδέα».
2. Οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για την αλλαγή αυτή ωριμάζουν πιο γρήγορα. Συγκεντρώνονται και συνειδητοποιούνται πιο γοργά οι υποκειμενικές, οι κοινωνικές δυνάμεις που έχουν την ιστορική αποστολή για την πραγματοποίησή της. Οι πόλεμοι: α) μεγάλωσαν την οικονομική αποστράγγιση του τόπου, τη φτώχια και τη μιζέρια του λαού, την εξάρτηση της χώρας από τους ξένους, β) έδειξαν στο λαό ότι και όταν ακόμα πετυχαίνουν (1912-13), δε φέρνουν ευτυχία, μα πιο μεγάλη εξαθλίωση: έτσι υπόσκαψαν τα θεμέλια της «Μεγάλης Ιδέας», γ) μαζί με το αιματηρό αλληλοφάγωμα μέσα στον αστοτσιφλικάδικο συνασπισμό έδειξαν για ποιον δουλεύουν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, δ) έμπλεξαν πιο πολύ την εξωτερική θέση της Ελλάδας τόσο στη Μακεδονία – Θράκη όσο και στη Μεσόγειο, ε) πρόσθεσαν καινούργιες εσωτερικές δυσκολίες (εθνικό-προσφυγικό ζήτημα), στ) δυνάμωσαν την εργατική τάξη με τη σχετική ανάπτυξη της βιομηχανίας, ζ) φέραν τη μικρασιατική καταστροφή, ζ) επιτάχυναν την ιδεολογική χειραφέτηση και την οργανωτική συσπείρωση του εργαζόμενου λαού και πρώτ' απ' όλα της εργατικής τάξης, θ) προώθησαν την πάλη της αγροτιάς για τη λύση του αγροτικού ζητήματος. Στην Ελλάδα έχουμε τότε π ο λ ι τ ι κ ή  ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή  κ ρ ί σ η.
3. Οι προοδευτικές ιδέες και τάσεις άρχισαν να καταχτούν τις μάζες, να μετατρέπονται σε υλική δύναμη, να αποχτούν οργανωτικό εξοπλισμό. Όλη αυτή η γοργή κίνηση μαζών, προβλημάτων και ιδεών, σε τελευταία ανάλυση, αντικειμενικά εκφράζουν τούτο δω: Η χρεωκοπία της «Μεγάλης Ιδέας» έδειξε ότι η αστοτσιφλικάδικη πολιτική δεν οδηγεί παρά μόνο σε καταστροφές, εξαθλίωση , ξεπούλημα. Για να ζήσει η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει πορεία έξω από τη «Μεγάλη Ιδέας», ενάντιά της δηλ. να αποβλέψει στην εσωτερική αναδημιουργία, σπάζοντας τα δεσμά που την εμποτίζουν, πρώτ' απ' όλα τα μισοφεουδαρχικά υπολείμματα και την ξενική εξάρτηση, για ν' ανοίξει το δρόμο στην ανάπτυξη των εσωτερικών παραγωγικών δυνάμεων, που είναι ζωτική προϋπόθεση για να ορθοποδήσει ο λαός και ο τόπος, δηλ., από τον αστοτσιφλικάδικο δρόμο ανάπτυξης να μπει στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό. Η συσσώρευση αντιθέσεων και προβλημάτων, η ανακατάταξη των κοινωνικών δυνάμεων που έφερνε, ιστορικά αυτό το πρόβλημα έβαζαν για άμεση λύση μπροστά στη νέα Ελλάδα και στο λαό της.
4. Η προδοσία της αστική τάξης, η άρνηση και εγκατάλειψη της δημοκρατικής αποστολής της, προώθησαν στην ηγεμονία του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού την πιο προοδευτική τάξη της κοινωνίας, την εργατική, επικεφαλής της αγροτιάς και του άλλου εργαζόμενου λαού. Έτσι ο μετασχηματισμός αυτός έπαιρνε λαοκρατικό δημοκρατικό χαρακτήρα, δηλ. στρέφονταν και ενάντια στην αστική τάξη, και στη νεοελληνική επαναστατική κλίμακα, τοποθετούνταν , απ' αυτή την επιταχτική ιστορική ανάγκη της ολοκλήρωσης της κοινωνικής απελευθέρωσης της εργατιάς και όλου του εργαζόμενου λαού, σαν ένας σταθμός πριν από την προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση.
5. Στο τέλος του μεγάλου πολέμου η κατάσταση στην Ελλάδα α ν τ ι κ ε ι μ ε ν ι κ ά είναι ώριμη για να λυθεί το β α σ ι κ ό  π ρ ό β λ η μ α που η ιστορία τότε έβαζε μπροστά η α σ τ ι κ ο δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ή  ε π α ν ά σ τ α σ η, με κινητήρα την εργατική τάξη επικεφαλής της αγροτιάς και του άλλου εργαζόμενου λαού. Υποκειμενικά η ανάγκη της αλλαγής καταχτάει τα μυαλά. Οι σοσιαλιστικές οργανώσεις δημιουργούνται στις βασικές πόλεις. Η συνδικαλιστική οργάνωση της εργατικής τάξης και οι αγώνες της απλώνουν γοργά. Η κοινωνική επανάσταση και αναστάτωση, που κλονίζει τα θεμέλια της Ευρώπης, και πρώτ' απ' όλα η νίκη της επανάστασης του Οχτώβρη στη Σοβιετική ΄Ένωση, επιδρούν με εξαιρετική δύναμη πάνω στην επαναστατική κρίση που αγκαλιάζει τη χώρα μας, πάνω στον επαναστατικό ρυθμό στην Ελλάδα. Η κατάσταση είναι ώριμη για τη δημιουργία του κόμματος εκείνου , που πολιτικά θα εκφράσει, θα συνενώσει, θα οργανώσει, θα κατευθύνει το προλεταριακό και λαϊκό επαναστατικό κίνημα για τη ριζική εσωτερική κοινωνική αλλαγή. Και το κόμμα αυτό, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, ιδρύεται το Νοέμβρη του 1918. Τον προηγούμενο μήνα είχε ιδρυθεί η Γενική Συνομοσπονδία των Εργατών της Ελλάδας.
6. Να ποιες ανάγκες, αιτίες και συνθήκες γέννησαν το ΚΚΕ. Η ίδρυσή του αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς σταθμούς στο νεοελληνικό κοινωνικό ξετύλιγμα. Το κόμμα όταν ιδρύθηκε, ονομάστηκε σοσιαλεργατικό και προσχώρησε στη 2η Σοσιαλιστική Διεθνή. Το 1920, στο δεύτερο συνέδριο του, προσχώρησε στην 3η Κομμουνιστική Διεθνή και στον τίτλο του πρόσθεσε τη λέξη κομμουνιστικό σε παρένθεση. Στα 1924 ονομάστηκε ΚΚΕ- ελληνικό τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τα γεγονότα αυτά προβάλλοντας μερικοί «ιστορικοί» του κόμματος, αρνήθηκαν το 1918 σαν αρχή του ΚΚΕ. Όμως το κόμμα που ιδρύθηκε στα 1918, παρέμεινε το πρώτο, ενιαίο, αδιάσπαστο και μοναδικό κόμμα του προλεταριάτου και με αδιάκοπη φυσιολογική εσωτερική εξέλιξη και ανάπτυξη, βρήκε το σωστό, το νεοελληνικό μπολσεβίκικο δρόμο. Αυτό το γεγονός επιβάλλεται αναμφισβήτητα και ανατρέπει τους δογματικούς μηχανιστικούς ισχυρισμούς, που πρόβαλλαν οι «ιστορικοί» αυτοί.

14 του Ιούνη 1939

Συνεχίζεται

 

Συνδρομές - Οικονομικές ενισχύσεις

Μαγόπουλος Ν. 20,00 Στεφανίδης Γ. 20,00
Ζαγανάς Γ. 20,00 Ελευθεριάδης Δ. 20,00
Β. Κ. 60,00 Σιαμάνης Γ. 10,00
Χαραλαμπίδης Ε. 20,00 Τερζόπουλος Γ. 20,00
Κίστογλου Γ. 20,00 Κυριακίδης Ν. 20,00
Δεμουρτζίδης Π. 20,00 Π.Ν. 70,00
Μήτση Θ. 20,00 Καμηλάρης Α. 100,00
Κεντημένος Γ. 20,00 Φελεκίδης Γ. 50,00
Μουρατίδης Ι. 20,00    

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο χυδαίος αντιζαχαριαδισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ή τα Παπαρηγο-«Τζιτζιλώνεια» μυθεύματα περί «καθυστέρησης» έναρξης του δεύτερου αντάρτικου

Βαθιά συντηρητικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος – Πλήρης αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων από τη Ν.Δ.

Ο αντιδραστικός αγροτοπατέρας και στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ Θ. Νασίκας απειλεί και εκβιάζει ξένους εργάτες: «μεροκάματα πείνας ή απέλαση» (!)

Απ’ το «βίο και την πολιτεία» του φεουδοαστικού ιερατείου και της σκοταδιστικής αντίδρασης

Γαλάτεια Γ. Γκαβέλα

Νίκου Ζαχαριάδη: Θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ (συνέχεια από το προηγούμενο)

 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55