Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 210 1-31/8/2005Αρ. Φύλ. 210 1-31 Αυγούστου 2005
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: Νέα φασιστική λαίλαπα καταπιεστικών μέτρων πάνω από την εργατική τάξη και τους λαούς των χωρών-μελών
Πανευρωπαϊκή παρακολούθηση-πανευρωπαϊκό φακέλωμα

Μετά τα 4 τρομοκρατικά χτυπήματα της 7ης Ιούλη, κατά τη διάρκεια της συνόδου των «G8» στη Σκωτία, στο μετρό και σε λεωφορείο του Λονδίνου με πάνω από 50 νεκρούς και πολλές εκατοντάδες τραυματίες – χτύπημα που σχετίζεται άμεσα με την κατάληψη και την κατοχή του Ιράκ από τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα – οι Υπουργοί των Εσωτερικών-Δημόσιας Τάξης των χωρών-μελών, χρησιμοποιώντας ως αφορμή αυτό το «χτύπημα», συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες στις 13 Ιούλη και συζήτησαν επιπλέον μέτρα κατά της «τρομοκρατίας», δηλ. μέτρα φασιστικής καταπίεσης και κατατρομοκράτησης των ευρωπαϊκών λαών.

Στη συνάντηση των Βρυξελλών αποφασίστηκε η παρακολούθηση όλων των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων (σταθερών και κινητών τηλεφώνων), η χρήση του Ιντερνέτ και τα e-mail, η καταγραφή, αποθήκευση και διατήρηση για μεγάλο χρονικό διάστημα των στοιχείων που θα συγκεντρώνονται από τις συστηματικές παρακολουθήσεις.

Στην πραγματικότητα εγκαινιάζεται έτσι και εφαρμόζεται σε βάρος του προλεταριάτου και των λαών ένα φασιστικό σύστημα παρακολούθησης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και ταυτόχρονα ένα πρωτοφανές σε έκταση φακέλωμα πανευρωπαϊκής κλίμακας.

Είναι φανερό πως η πανευρωπαϊκή παρακολούθηση και το πανευρωπαϊκό φακέλωμα σημαίνουν δραστικό περιορισμό και πλήρη εκμηδένιση των δημοκρατικών ελευθεριών των εργαζομένων και των λαών, μια πρωτοφανή σε έκταση και ανεξέλεγκτη μορφή καταπίεση.

Παράλληλα αποφασίστηκε να ζητηθεί από τα κράτη-μέλη να επιταχύνουν τη δικαστική και αστυνομική συνεργασία, τη συνεργασία των λεγόμενων «αντιτρομοκρατικών» ομάδων και των υπηρεσιών πληροφοριών. Επιπλέον απαιτήθηκε να υπάρξει εναρμόνιση των χαρακτηριστικών ασφαλείας που θα περιέχονται στις ταυτότητες των κρατών-μελών της ΕΕ (βιομετρικά δεδομένα) και τέλος αναβάθμιση της διαβόητης συνθήκης «Σένγκεν».

Είναι ολοφάνερο, πως με το πρόσχημα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» παίρνονται φασιστικά καταπιεστικά μέτρα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που αλυσοδένουν την εργατική τάξη και τους λαούς των χωρών-μελών της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα συμβάλλουν σε ακόμη μεγαλύτερη και πιο άγρια εκμετάλλευση του προλεταριάτου και σε μια χωρίς προηγούμενο πολιτική καταπίεση.

Με τα νέα αυτά καταπιεστικά φασιστικά των υπουργών των χωρών-μελών της ΕΕ μέτρα συμφώνησε και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ Γ. Βουλγαράκης.

Όμως μ’ αυτή της τη στάση η αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ εμπλέκει επικίνδυνα και συνδέει άμεσα τη χώρα με τη στρατιωτική κατάληψη του Ιράκ από τους αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές, τη φέρει σε αντίθεση με τους λαούς του Ιράκ και άλλων αραβικών λαών και την εκθέτει σε μεγάλο κίνδυνο τρομοκρατιών ενεργειών. Το ίδιο είχε πράξει, χωρίς λόγο, η κυβέρνηση της ΝΔ και με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ευτυχώς όμως τότε δεν είχαμε τρομοκρατικό χτύπημα.

Η κυβέρνηση Καραμανλή προανήγγελλε δια στόματος υπουργού Δημόσιας Τάξης τη λήψη νέων καταπιεστικών φασιστικών μέτρων, ανάλογων εκείνων της Αγγλίας, τα οποία, μετά τα χτυπήματα στο Λονδίνο, αποδείχτηκαν, όπως και είναι, εντελώς αναποτελεσματικά. Το μόνο που διασφαλίζουν είναι η μεγαλύτερη φασιστική καταπίεση και οι ασύδοτες δολοφονίες της αστυνομίας δήθεν «ύποπτων πολιτών», όπως συνέβηκε με την εν ψυχρώ δολοφονία του Βραζιλιάνου Ζαν Τσαρς ντε Μενέζες από την βρετανική αστυνομία.

Στους αντιδραστικού σχεδιασμούς της κυβέρνησης Καραμανλή ευτυχώς αντιτάχθηκαν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης: ΠΑΣΟΚ-«Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, πράγμα που είναι πολύ θετικό, πρέπει όμως να συνοδευτεί με την πάλη της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών κατά των νέων προετοιμαζόμενων φασιστικών μέτρων της κυβέρνησης και της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής γενικότερα.

 


Οι ρεφορμιστικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ – αλογοουρά των «αλογοσκούφηδων» του κεφαλαίου

«Ριζοσπάστης» (21.7.2005, σελ.1): «στη μάχη για την επιτυχία της απεργίας, ρίχνετε το ΠΑΜΕ, καλώντας τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν μαζικά καταδικάζοντας τις συμβιβασμένες πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ...»!!!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι τελευταίες επιθέσεις που δέχτηκε η εργατική τάξη και γενικά όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας στις κατακτήσεις τους (ασφαλιστικό, 8ωρο, κλπ) απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ υπήρξαν οι σφοδρότερες, προκλητικότερες και οι μεγαλύτερες σε έκταση τις τελευταίες, μετά το 1974, δεκαετίες – επιθέσεις που «πέρασαν» χωρίς σοβαρή αντίσταση και που εκμηδένισαν εν μια νυκτί κατακτήσεις για τις οποίες έγιναν μεγάλοι μακρόχρονοι αγώνες και χύθηκε πολύ αίμα, ιδιαίτερα για το 8ωρο, για την επίτευξη και κατοχύρωσή τους.

Έτσι η κατάργηση του 8ωρου από την κυβέρνηση του Καραμανλή πέρασε (28 Ιούλη), και αποτελεί μια οδυνηρή πραγματικότητα για όλους τους εργαζόμενους, με 55 ψήφους της ΝΔ και 41 κατά, εκείνων της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ), σε σύνολο 96, ενώ η κοινοβουλευτική ομάδα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ είχε αποχωρήσει από τη Βουλή για να μην ασκήσει κριτική και ξεσκεπαστεί στα μάτια του λαού το αντιδραστικό πρόσωπο της κυβέρνησης. 

Η εργατική τάξη δεν κατάφερε να αποκρούσει τις προκλητικές αυτές επιθέσεις κυβέρνησης-κεφαλαίου και τώρα καλείται να «δρέψει τους καρπούς» αυτής της ήττας της, πληρώντας βαρύτατο τίμημα στο κεφάλαιο.

Το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή κατόρθωσε εν μια νυκτί να εκμηδενίσει αυτές τις πρωταρχικής σημασίας κατακτήσεις των εργαζομένων, την πρώτη και κύρια ευθύνη φέρουν οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και εκείνοι των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτόνομη παρέμβαση. Για τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ δεν χρειάζονται σχόλια, γιατί αυτοί είναι «συνδικαλιστές» των «εργοδοτών» καπιταλιστών και επομένως ήταν και είναι εκ των προτέρων γνωστή η ανοιχτή στάση τους στην υπηρεσία του κεφαλαίου και υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους καπιταλιστών.

Το μεγάλο και βασικό ερώτημα που τίθεται και πλανάται στις γραμμές πολλών εργαζομένων και πρέπει να απαντηθεί είναι: γιατί υπήρξαν ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΙ οι συγκεκριμένοι τωρινοί αγώνες της εργατικής τάξης και δεν κατάφεραν να αποκρούσουν τις επιθέσεις της κυβέρνησης-κεφαλαίου, ενώ στην περίπτωση του νόμου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό πέτυχαν τότε να υποχρεώσουν την μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη να τον αποσύρει;

Καταρχήν πρέπει να σημειωθεί ότι είναι γνωστό και δεδομένο, για τότε αλλά και για τώρα, ότι οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτόνομη παρέμβαση κυριαρχούνται από ρεφορμιστικές απόψεις και ακολουθούν γραμμή ταξικής συνεργασίας και όχι γραμμή ταξικής πάλης, όμως αυτό δεν σημαίνει οπωσδήποτε και σε κάθε περίπτωση ότι δεν μπορούν να γίνουν επιτυχείς αγώνες για οικονομικά αιτήματα και για την επιτυχή απόκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου, κάτω βέβαια από την πίεση των εργαζομένων. Απόδειξη γι’ αυτό στην περίπτωση της χώρα μας ήταν η μεγάλη πανελλαδική απεργιακή ΜΑΖΙΚΟΤΑΤΗ κινητοποίηση της ΓΣΕΕ ενάντια στο νόμο Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό που εξανάγκασε-πίεσε την κυβέρνηση Σημίτη να αποσύρει τον αντεργατικό αυτό νόμο. Αποφασιστικοί παράγοντες γι’ αυτή τη νίκη στάθηκαν εδώ: η απουσία ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ, δηλ. η ΕΝΟΤΗΤΑ και ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ της απεργιακής κινητοποίησης. Ανάλογες επιτυχίες σημείωσαν αγώνες των εργαζομένων και σ’ άλλες χώρες, παρά την οργάνωση των κινητοποιήσεων αυτών από ρεφορμιστές συνδικαλιστές – πάντα βέβαια με την πίεση των εργαζομένων – μάλιστα σε ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής  οδήγησαν και σε ανατροπή κυβερνήσεων (νέο σημαντικό φαινόμενο στην πάλη της εργατικής τάξης και των λαών, ανεξάρτητα από το τι επακολούθησε).

Όμως εντελώς απαραίτητες ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ όλων αυτών των επιτυχών αγώνων της εργατικής τάξης, που τους κατέστησε ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ, υπήρξΑΝ η ΕΝΟΤΗΤΑ και η ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ τους. Ασφαλώς σ’ όλες τις περιπτώσεις υπήρξε δεδομένη η συμβιβαστική στάση των ρεφορμιστών ηγετών, η οποία όμως εξουδετερώθηκε από την αποφασιστικότητα των εργατών, τη ΜΑΖΙΚΗ συμμετοχή τους και προπαντός την ΕΝΟΤΗΤΑ στην πάλη για τα συγκεκριμένα αιτήματά τους. Αγώνες χωρίς ΕΝΟΤΗΤΑ και ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ είναι αναπόφευκτα ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΙ, είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και γίνονται για την «τιμή των όπλων», για την εκτόνωση της αγανάκτησης των εργαζομένων και για εξαπάτησή τους.

Αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλά τόσο η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή όσο οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ που συνεργάζονται μαζί της – συνεργασία που παίρνει μόνιμα και συστηματικά τη μορφή της ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ των αγώνων της εργατικής τάξης από τις δυο πλευρές (κυβέρνησης-ρεφορμιστών ηγετών) – φτάνοντας μάλιστα εκ μέρους των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ ως την ανοιχτή ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗ στάση, όπως έδειξε η δράση τους, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες – με άμεσο και συγκεκριμένο στόχο να καταστεί ο αγώνας των εργαζομένων ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ώστε να «περάσουν» οι επιθέσεις κυβέρνησης-κεφαλαίου, όπως και έγινε.

Το σχέδιο της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή να «περάσει» τις επιθέσεις του κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων ήταν και είναι ευθύς εξαρχής ένα και μοναδικό: η διάσπαση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ της πάλης των εργαζομένων. Και σ’ αυτή της την επιδιώξη έχει άμεσους συμπαραστάτες-συνεργάτες τους ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ. Η τακτική της συστηματικής ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ, που καθιστά πάντα και κατέστησε και τους σημερινούς αγώνες της εργατικής τάξης για την απόκρουση-αποτροπή των επιθέσεων του κεφαλαίου ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ είναι αυστηρά ενταγμένη στο σχέδιο της κυβέρνησης και είναι πλήρως εναρμονισμένη με τις τωρινές επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου και υπηρετεί με τον πλέον καλύτερο και επιτυχή τρόπο τα ταξικά του συμφέροντα.

Τα παρακάτω σημεία δράσης και στάσης των ρεφορμιστών ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ επιβεβαιώνουν πλέρια αυτή τη συνεργασία με την κυβέρνηση της ΝΔ για την πρόσφατη επιτυχή και προς όφελος του κεφαλαίου κατάργηση των κατακτήσεων των εργαζομένων, ενώ, δίπλα σ’ αυτά, είχαμε και την κραυγαλέα περίπτωση της πλήρους συμφωνίας των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ με την κυβέρνηση – η κατάπτυστη φιλοκυβερνητική ανακοίνωση του «Κ»ΚΕ με τίτλο «Η Πρωτομαγιά είναι απεργία» δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» (7.5.2005, σελ 17) για την κατάργηση της ΑΡΓΙΑΣ της ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ και το ΔΩΡΟ των 250 εκατομμυρίων ευρώ στους καπιταλιστές και το αστικό κράτος ποσό που αφαιρέθηκε από τις τσέπες των εργαζομένων, κάτι που δεν τόλμησαν να στηρίξουν ούτε οι ΔΑΚίτες «συνδικαλιστές» των «εργοδοτών»-καπιταλιστών, μ’ αποτέλεσμα να βγαίνουν απ’ τα «αριστερά»(!) στους ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των ΠΑΣΚΕ-Αυτόνομης παρέμβασης

Πέρα απ’ τη γενικότερη σοσιαλδημοκρατική γραμμή διάσπασης της εργατικής τάξης, οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ και οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ έχουν καταρχήν εκπονήσει και εφαρμόζουν συστηματικά μια τακτική, προς όφελος του κεφαλαίου διάσπασης των αγώνων των εργαζομένων. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της τακτικής είναι οι μόνιμες ξεχωριστές διασπαστικές συγκεντρώσεις, που κατά κύριο λόγο, πέρα από το διασπαστικό προς όφελος του κεφαλαίου ρόλο, στρέφονται πρωταρχικά κατά των ρεφορμιστικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, οι οποίες κηρύσσουν απεργίες και καλούν σε συγκεντρώσεις (κάτω από την πίεση της εργατικής τάξης), και ΟΧΙ κατά των συγκεκριμένων αντεργατικών κυβερνητικών μέτρων που τα αφήνουν σκόπιμα στο απυρόβλητο – διασπαστικές συγκεντρώσεις που σαμποτάρουν ανοιχτά την ΕΝΟΤΗΤΑ της πάλης των εργαζομένων κατά του κεφαλαίου, στερούν τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ στους αγώνες και καθιστούν έτσι τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ, όπως συνέβηκε με τις απεργιακές κινητοποιήσεις της ρεφορμιστικής ηγεσίας της ΟΤΟΕ στις 16 και 24 Ιούνη, τις οποίες διέσπασαν οι επίσης ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις τους (μια το απόγευμα 6 η ώρα στο Υπουργείο Οικονομίας και μια στην Πλατεία Κάνιγγος, όταν η ΟΤΟΕ είχε συγκέντρωση στο Σύνταγμα για την απεργία της 24ης Ιούνη): «Κορυφώνεται σήμερα η μάχη των ταξικών δυνάμεων για την επιτυχία της αυριανής απεργίας και των απεργιακών συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ στην Αθήνα, στις 10 το πρωί, στην πλατεία Κάνιγγος» («Ρ» 23.6.2005, σελ.1).

Μάλιστα εξαιρετικά αποκαλυπτικό για το ρόλο των ηγετών των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ είναι ότι αυτοί δεν καλούσαν τους απεργούς εργαζόμενους στις Τράπεζες να αποκρούσουν-ματαιώσουν τη συγκεκριμένη επίθεση της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά τους καλούσαν «να καταδικάσουν την αντεργατική πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις» («Ρ» 15.6.2005, σελ.1), λες και οι «συμβιβασμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις» και η αντιπολίτευση έπαιρναν τα συγκεκριμένα μέτρα κατά των τραπεζοϋπαλλήλων και όχι η κυβέρνηση της ΝΔ.

Αδυνατώντας οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ να οργανώσουν οι ίδιοι απεργιακές κινητοποιήσεις, επιδίδονται στη διάσπαση των απεργιακών κινητοποιήσεων των κλαδικών συνδικάτων και εκείνων των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, παρουσιάζοντας επιπλέον τις απεργίες της ΓΣΕΕ ως «απεργίες» του ΠΑΜΕ, όπως διαβάζουμε στο «Ριζοσπάστη»: «οι εργαζόμενοι μαζί με το ΠΑΜΕ δίνουν για την πανελλαδική απεργία τη μάχη» («Ρ» 20.7.2005, σελ.19), αποσιωπώντας σκόπιμα από τους εργαζόμενους ότι πρόκειται για την απεργία της ΓΣΕΕ της 26ης Ιούλη και αλλού: «η δική μας απεργία»(!) γράφει για την απεργία της ΓΣΕΕ της 24ης Ιούνη ο «Ριζοσπάστης» (23.6.2005, σελ.5).

Δεύτερο, οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ δεν ακολουθούν μόνο τακτική διάσπασης των αγώνων των εργαζομένων, αλλά τελευταία στις περιπτώσεις των απεργιακών κινητοποιήσεων της ΟΤΟΕ και των ΟΤΑ έχουν μετατραπεί σε ιδιόμορφους ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ με την πρόσκληση προς τους απεργούς εργαζόμενους να πάρουν μέρος στις δικές τους συγκεντρώσεις αντί αυτοί να παρευρεθούν στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων τους. Η ΟΤΟΕ καλούσε τα μέλη της, απεργούς στις Τράπεζες, σε συγκέντρωση (24 Ιούνη) στο Σύνταγμα και την ίδια ώρα το ΠΑΜΕ καλούσε τους τραπεζοϋπαλλήλους στη συγκέντρωσή του στην πλατεία Κάνιγγος. Και η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» (ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ) δηλώνει ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΑ: «αρνηθήκαμε να συμμετάσχουμε στην απεργιακή συγκέντρωση της ΠΟΕ-ΟΤΑ...» («Ρ» 15.7.2005, σελ.11)!!! Το ίδιο συνέβηκε και με την πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ (26 Ιούλη) που η συγκέντρωσή της ήταν στο Σύνταγμα και το ΠΑΜΕ καλούσε τους απεργούς στην πλατεία Κάνιγγος («Ρ»21.7.2005, σελ.1): «όλοι την Τρίτη στην απεργία, στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, Αθήνα: 10 π.μ., πλατεία Κάνιγγος» («Ρ» 24.7.2005, σελ.1).

Τρίτο, παρουσιάζουν-προπαγανδίζουν τα σημερινά μέτρα-επιθέσεις της κυβέρνησης Καραμανλή στις κατακτήσεις των εργαζομένων σαν «μέτρα» και(!) των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ), αλλά ακόμα και των συνδικαλιστικών οργανώσεων(!), ενώ είναι πασίγνωστο ότι μέτρα μπορεί να πάρει και να εφαρμόσει μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση – τώρα η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ για την τετραετία 2004-2007 και παλιότερα οι μεγαλοαστικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Να τι γράφει ο «Ριζοσπάστης» σε πρωτοσέλιδο: «Ολομέτωπη επίθεση έχουν εξαπολύσει από κοινού πλουτοκρατία-κυβέρνηση-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 26.6.2005, σελ.1), «μπαράζ αντιλαϊκής επίθεσης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ», κλπ., κλπ.).

Τέταρτο, η κοινοβουλευτική ομάδα του «Κ»ΚΕ αποχώρησε δυο φορές (10-12 Ιούνη και 27-28 Ιούλη) από τη συζήτηση στη Βουλή για τα αντεργατικά μέτρα, αποφεύγοντας έτσι σκόπιμα να ασκήσει κριτική στα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή για να μην αποκαλυφθεί στο λαό το πραγματικό αντεργατικό της πρόσωπο.

Πέμπτο, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα προβλήματα των εργαζομένων, αλλά το μόνο που τους απασχολεί είναι η αύξηση των κομματικών τους δυνάμεων, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο, αυτό να το διαλαλούν εντελώς ανοιχτά, καλώντας τους εργαζόμενους να εγκαταλείψουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για «ένα ισχυρό ΚΚΕ»: «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την εγκατάλειψη της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, την αλλαγή συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων, με την ενίσχυση του ΚΚΕ» («Ρ» 5.6.2005, σελ.2). Χρησιμοποιούν τους αγώνες των εργαζομένων ως προκάλυμμα, προσποιούμενοι ότι υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους, για διατήρηση και αύξηση της εκλογικής τους δύναμης. Θέλουν να διατηρήσουν και αυξήσουν την εκλογική τους δύναμη για να συμμετέχουν καλύτερα στο κοινοβουλευτικό υπέρ του κεφαλαίου παιχνίδι. Αγχωμένη η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα κραυγάζει καθημερινά: «Να εγκαταλείψουν τα λαϊκά στρώματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 2.7.2005, σελ.4) και «διαβεβαιώνει»: «πρώτη και βασική προϋπόθεση, για πετύχει το λαϊκό κίνημα, έστω και περιορισμένες νίκες είναι να αρχίσει ο απεγκλωβισμός από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ» («Ρ» 28.6.2005, σελ.1).


Βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας

Βάρβαρη επίθεση εξαπέλυσαν τα ΜΑΤ εναντίον των διαδηλωτών στη χωματερή των Άνω Λιοσίων με εντολή της κυβέρνησης Καραμανλή. Οι κάτοικοι των Άνω Λιοσίων όταν δέχτηκαν την επίθεση είχαν συγκεντρωθεί στο χώρο της χωματερής για να εμποδίσουν μεταφορά λυματολάσπης από την Ψυττάλεια στην περιοχή τους. Παράλληλα απαιτούσαν την απομάκρυνση της χωματερής από τα Άνω Λιόσια.


Νίκος Ζαχαριάδης
32 χρόνια από τη δολοφονία του

Φέτος συμπληρώνονται 32 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα που διέπραξε η προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, δολοφονώντας το μεγάλο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, παραμονές της πολιτικής "αλλαγής" στην Ελλάδα, μετά από 17 χρόνια εξορίας στο Σουργκούτ της Σιβηρίας για να μην επιστρέψει ζωντανός στην πατρίδα του και χαλάσει τα αντεπαναστατικά σχέδιά τους με την ανασύνταξη του ηρωικού επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55.


Επίκαιρα ιδεολογικά θέματα
Λίγα λόγια αν υπήρχε ή όχι αστική τάξη στην πρώην Σοβιετική Ένωση

   Στο Δελτίο, που μοίραζε η «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας, στην ετήσια συνάντηση των πολιτικών προσφύγων, στην 4η σελίδα, στην παρέμβαση του εκπροσώπου της «ΚΙΝΗΣΗΣ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55», σε εκδήλωση για τα 40 χρόνια έκδοσης του περιοδικού «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» στις 5.6.2005, στο σημείο για τα ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος: «εκείνο του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού συγκροτεί μια νέα παραλλαγή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού επειδή εμπεριέχει: 1) μια αστικορεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμού: εκείνη της διατήρησης εκμεταλλευτριών ανταγωνιστικών τάξεων και μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, 2) μια αντιμαρξιστική αντίληψη των κοινωνικών τάξεων με τον ισχυρισμό ότι τάχα στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε αστική τάξη χωρίς να κατέχει μέσα παραγωγής». (Δείτε εδώ)

   Πάνω σ’ αυτό θα ήθελα να προσθέσω ορισμένα πράγματα, ότι αφορά την απάντηση, που δίνεται σε συνέχεια, όπως και η κριτική του εκπροσώπου Σας, στην εκδήλωση, θεωρώ ότι είναι σωστές και θα αναφερθώ σ’ αυτά.

   Από τη στιγμή που καταργείτε η δικτατορία του προλεταριάτου, που είναι η δημοκρατία των πολλών, του λαού, τότε να περιμένουμε ορισμένα νέα φαινόμενα, τις προϋποθέσεις των οποίων δημιουργεί ο ίδιος ο σοσιαλισμός. Μετά τη νίκη του σοσιαλισμού οπωσδήποτε πολύ σωστά αναφέρεται παρακάτω στη συνέχεια του Δελτίου, «διατηρούνται οπωσδήποτε τα υπολείμματα των εκμεταλλευτριών τάξεων», ενώ ο σοσιαλισμός, που προσφέρει τα πάντα στην εργατική τάξη, στην αγροτιά, τους άλλους εργαζόμενους χειρονακτικής και πνευματικής εργασίας, όταν δημιουργηθούν νέες γενεές και αδυνατίσει η κομματική και μαζική πολιτική δουλειά στις μάζες.... η μόρφωση, η καλή ζωή κι ο πολιτισμός μπορούν να δημιουργήσουν, ένα αρρωστιάρικο μικροαστικό πνεύμα, σε ορισμένα στοιχεία, όχι μόνον κληρονόμων πρώην ανατραπέντων τάξεων, αλλά και νέων αδύνατα διαπαιδαγωγημένων στο πνεύμα του σοσιαλισμού, στοιχείων.

   Στην πρώην ΕΣΣΔ ο κάθε εργαζόμενος πολίτης, είχε το δικαίωμα, να έχει τα χρήματα, που έβγαλε με την εργασία του, την οικογένεια, το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, το εξοχικό του σπίτι και άλλα ευεργετήματα, δωρεάν υγειονομική-θεραπευτική περίθαλψη, μόρφωση, όλα ότι χρειάζονταν για την ανάπτυξη του νέου πολιτισμένου ανθρώπου, της πρωτοπόρας σοβιετικής κοινωνίας. Όλα αυτά στις συνθήκες της Δικτατορίας του προλεταριάτου, της δημοκρατίας όλων των εργαζομένων, ενάντια σε λίγα στοιχεία, που συνεχίζουν να τραβούν προς τα πίσω.

   Όλες αυτές οι ιδεώδες συνθήκες και η δυνατότητα για μόρφωση, ενώ δεν υπήρχε αστική τάξη με τη σημασία της λέξης, που να έχει μέσα παραγωγής, δημιουργήθηκε μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας στο πρόσωπο της διανόησης δηλαδή ένα «κεφάλαιο γνώσεων», μέρος του οποίου άρχισε μια εργασία μεταγέννησης της σοβιετικής κοινωνίας, για να μετατρέψει το «κεφάλαιο γνώσεων» σε κεφάλαιο χρημάτων.

   Η περίοδος διακυβέρνησης του Χρουστσόφ ήταν η καταλληλότερη. Γιατί από τότε άρχισε η ανατροπή των βάσεων και καταχτήσεων της Οκτωβριανής επανάστασης. Με το νέο Σύνταγμα του «παλλαϊκού κράτους» και στη συνέχεια η περιβόητη «περεστρόϊκα», όταν τα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ άνοιξαν για τον κάθε πράκτορα από το εξωτερικό, τότε ήταν η ευκαιρία ανατροπής της Σοβιετικής Ένωσης από τα μέσα... το «κεφάλαιο γνώσεων», να γίνει κεφάλαιο χρημάτων. Γι’ αυτό έπρεπε να αλλάξει το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό καθεστώς, να ανατραπεί η Σοβιετική Εξουσία. Πως έγινε η ανατροπή ξέρουμε, εκτός από τη συσκότιση και δημαγωγία, που διαδίδεται και το καθεστώς, που υπάρχει σήμερα στη Ρωσία και τις άλλοτε δημοκρατίες της ΕΣΣΔ.

   Αυτοί όμως, που ανέτρεψαν την Σοβιετική Ένωση, έκαναν ένα μεγάλο λάθος, αντί να δημιουργήσουν τις οικονομικές-παραγωγικές συνθήκες και ύστερα να αλλάξουν το πολιτικό-κοινωνικό-πολιτιστικό, κλπ. Κι’ έτσι μπήκαν σε μια συνεχή κρίση, η οποία θα συνεχιστεί ως ότου, οι υγιείς δυνάμεις αποκαταστήσουν την Σοβιετική Ένωση, με τους θεσμούς της. Συνεπώς οι κύριοι της «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» σωστά δέχτηκαν την κατακεραύνωση του εκπροσώπου Σας.

29.6.2005 Θεσσαλονίκη

Γ. Τερζόπουλος


Οι κηδείες των Κουνιάλ-Φλωράκη και ο εθνικισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Οι Κουνιάλ-Φλωράκης έχουν μια κοινή πορεία στο εργατικό κίνημα: μπήκαν και οι δυο στις γραμμές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος όταν τα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών τους ήταν σε επαναστατικό δρόμο, όμως και οι δυο δεν άντεξαν στην αντεπαναστατική θύελλα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού. Και οι δυο απομακρύνθηκαν και εγκατέλειψαν τον επαναστατικό Μαρξισμό, δηλ. τον Λενινισμό-Σταλινισμό, πρόδωσαν το κομμουνιστικό κίνημα και πήραν συνειδητά τον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό δρόμο και ηγήθηκαν των σοσιαλδημοκρατικών πλέον κομμάτων των «Κ»ΚΠ και «Κ»ΚΕ αντίστοιχα. Τερμάτισαν την πολιτική τους πορεία και βιολογική τους ύπαρξη βαδίζοντας με συνέπεια το δρόμο της χρουστσοφικής αντεπανάστασης που: 1) γκρέμισε το σοσιαλισμό και παλινόρθωσε τον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες και 2) εκφύλισε-μετέτρεψε τα πρώην κομμουνιστικά κόμματα σε αστικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου. Τέλος πέθαναν και οι δυο σε ίδια περίπου ηλικία βυθισμένοι πατόκορφα στο βούρκο της προδοσίας και του δεξιού οπορτουνισμού, μένοντας ως τα βαθιά γεράματά τους πιστοί στο αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (=παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) και στην υπηρεσία της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Παρακολουθώντας από την τηλεόραση και τον τύπο τις τελετές των κηδειών των δυο χρουστσοφικών ηγετών, το μεν φέρετρο του Κουνιάλ ήταν σκεπασμένο μόνο με κόκκινη σημαία, του δε Φλωράκη με κόκκινη αλλά και με την ελληνική σημαία.

Ασφαλώς και οι δυο, αφού απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 ακολούθησαν τον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, δεν είχαν προφανώς καμιά σχέση με την Κόκκινη Σημαία – σύμβολο της Προλεταριακής Επανάστασης και του Σοσιαλισμού- Κομμουνισμού. Υπήρξε τέτοιο το μέγεθος του εκφυλισμού και η πολιτική κατάντια των δυο χρουστσοφικών κομμάτων και των ηγετών τους που δύσκολα ταιριάζει σ’ αυτά ακόμα και μια εντελώς ξεθωριασμένη ροζ σημαία. Ακόμα δυσκολότερα είναι να καθοριστεί το παρδαλό χρώμα της σημαίας του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ μετά την συνεργασία του με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ το 1989, τη συγχώνευσή του με τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό (Κανέλλη, κλπ.) και το σκοταδισμό του αντιδραστικού φεουδοαστικού ιερατείου με επικεφαλής τον χουντο-Χριστόδουλο (ταυτότητες, κλπ.).

Όμως η ηγεσία του «Κ»Κ Πορτογαλίας, σε διάκριση με κείνη του «Κ»ΚΕ, δεν φαίνεται να έχει διαβρωθεί από το δηλητήριο του αντιδραστικού αστικού εθνικισμού αφού δεν σκέπασε το φέρετρο του Κουνιάλ και με την εθνική σημαία της Πορτογαλίας, αλλά μόνο με την «κόκκινη», έστω και για λόγους δημαγωγίας και εξαπάτησης της εργατικής τάξης.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ θεώρησε εντελώς απαραίτητο να σκεπάσει το φέρετρο του νεκρού ηγέτη της Χ. Φλωράκη και με την ελληνική σημαία, πράγμα που εκφράζει, με σειρά άλλα, την πλήρη συγχώνευση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού με τον αντιδραστικό αστικό εθνικισμό.

Αν η παλιότερη χρησιμοποίηση της εθνικής σημαίας, δίπλα στην «κόκκινη» σημαία, απ’ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, έκφραζε το διαβόητο «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα»(!), σήμερα εκφράζει τον εθνικιστικό εκφυλισμό του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ με επικεφαλής τη σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα.


Οι τελευταίοι εθελοντές αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Το 2003 κυκλοφόρησε το βιβλίο του αγωνιστή αντάρτη του ΔΣΕ ΛΑΜΠΡΟΥ ΕΛ. ΚΟΡΕΛΗ με τίτλο "ΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ". Παρακάτω δημοσιεύουμε απόσπασμα από το Ι κεφάλαιο:

Στα τέλη Ιουνίου-αρχές Ιουλίου του έτους 1948, για πρώτη φορά διείσδυσαν τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) στην περιοχή Βάλτου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και Ζυγοχωρίων του Νομού Άρτας. Εδώ στην περιοχή του Ζέρβα, ο κόσμος ήταν αφάνταστα εχθρικός προς το ΔΣΕ και γενικότερα προς το δημοκρατικό-αριστερό φρόνημα.

Αρχικά ξέσπασαν μάχες στα χωριά Σακαρέτσι, Εμπεσό, Ντούνιστα και την 1η Ιουλίου άρχισε η μεγάλη μάχη της Αμφιλοχίας, η οποία οδήγησε σε ήττα τους αντάρτες, όπως μάθαμε τις επόμενες ημέρες.

Μετά, τα αντάρτικα τμήματα μετά— κινήθηκαν προς την περιοχή Ζυγοχωρίων, όπου επικράτησε αναταραχή στον κόσμο. Σχεδόν στο σύνολο του παράτησε τις δουλειές του, το βίος του και το σπίτι του και έτρεχε να σωθεί προς την Άρτα και τις κωμοπόλεις Κομπότι και Πέτα. Να σωθεί, αλήθεια, από ποιον; Ο ΔΣΕ είχε αποδείξει εμπράκτως ότι ήταν πολύ φιλικός προς τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα φιλικός προς το λαό της υπαίθρου, που ήταν και το στήριγμα του στους αγώνες του.

Υπήρχαν, όμως, και αρκετοί αριστεροί, κυρίως στα χωριά Άνω Πέτρα και Κλειστό. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς είχαν επιχειρήσει να βγούνε από την περιοχή προς τα Θεσσαλικά Άγραφα, ακόμα το έτος 1947, για να πάρουν επαφή με αντάρτικα τμήματα. Δεν τα κατάφεραν, όμως, γιατί ήταν πιασμένα όλα τα περάσματα προς τα εκεί από στρατό, χωροφυλακή και το χειρότερο από άνδρες των Μονάδων Αυτοάμυνας Υπαίθρου (ΜΑΥ). Αυτοί οι αγωνιστές περίμεναν πως και πως να βρούνε την ευκαιρία να φύγουν στο βουνό.

Το βράδυ, στις 7 Ιουλίου, οι αντάρτες μπήκαν στα χωριά Φωτεινό, Δημαριό, Άνω Πέτρα, Διάσελο, Κλειστό, Λεβίτσικο και σε άλλα της γύρω περιοχής. Στην Άνω Πέτρα, στην πλατεία του χωριού και σε άλλα σημεία, οι αντάρτες σε παρέες από τέσσερις και πέντε, συνομιλούσανε εγκάρδια με τους λίγους πολίτες που είχαν μείνει στο χωριό.

Από μια Διμοιρία ανταρτών οργανωμένα αντήχησε το γνωστό από την Εθνική Αντίσταση αντάρτικο τραγούδι

Βροντάει ο Όλυμπος και πάλι
Στη Γκιώνα πέφτουν κεραυνοί
Σιούνται στεριές και τα πελάγη
Όπλων ακούγεται κλαγγή και συνέχεια.

Και σε άλλο σημείο του χωριού, από άλλη παρέα ανταρτών ακούστηκε το τραγούδι:

Το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ μαζί,
Είμαστε όλοι ενωμένοι και πιστοί.
Και ένα σύνθημα απ' όλους αντηχεί,
Εμπρός Δημοκρατία Λαϊκή και συνέχεια.

Εμείς οι λίγοι που είχαμε μείνει στο χωριό ήμασταν όλοι δημοκρατικών και αριστερών πεποιθήσεων, πρώην ΕΛΑΣίτες και ΕΠΟΝίτες, ανταμώσαμε με τους αντάρτες και συμμετείχαμε σε αυτές τις εκδηλώσεις.

Οι αντάρτικες υπηρεσίες δεν είχαν κάνει στο χωριό ούτε επιστράτευση νέων μαχητών ούτε επίταξη ζώων, ούτε πήραν τρόφιμα και άλλα πράγματα από τα εγκαταλειμμένα σπίτια. Πήραν μόνο ότι τους έδωσε ο κόσμος και τους είχε δώσει αρκετά. Για κάποια σκοπιμότητα, ίσως, αγοράσανε από κάποιους δυο-τρία φορτώματα σιτάρι.

Την άλλη μέρα, από τα χαράματα, άρχισε η μάχη. Ο Κυβερνητικός Στρατός κινήθηκε από τρία-τέσσερα σημεία από τις κωμοπόλεις Πέτα και Κομπότι. Κατά το μεσημέρι γίνονταν μάχες στα πρώτα υψώματα και αντερείσματα στις κατευθύνσεις: Πέτα-Κλειστό, Κομπότι-Φωτεινό-Άνω Πέτρα.

Όταν οι αντάρτες ετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν το χωριό, εμείς οι εθελοντές ήδη είχαμε μαζέψει τις ισχνές αποσκευές μας και συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία του χωριού, έξω από το σχολείο, έτοιμοι να ακολουθήσουμε μαζί τους. Με θερμά λόγια μας μίλησε ο Πολιτικός Επίτροπος της 144 Ταξιαρχίας Παύλος Μπέϊκος. Μας καλωσόρισε στον Επαναστατικό Στρατό, στον αγώνα για ελευθερία, ανεξαρτησία και δικαιοσύνη, για μια καινούρια ζωή του λαού μας.

Από την Άνω Πέτρα βγήκαμε 17 εθελοντές αντάρτες όλοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, οι περισσότεροι πρώην ΕΛΑΣίτες μαχητές, οι νεότεροι αγωνιστές της μαχητικής ΕΠΟΝ. Οι μαχητές και οι αξιωματικοί αντάρτες που παραβρέθηκαν εκεί με βαθιά συγκίνηση παρακολουθούσαν αυτή τη σεμνή τελετή. Θαύμαζαν τον μπάρμπα Βασίλη Τσιάτσιο με τα δυο του παιδιά, τον Αποστόλη και το Γρηγόρη, πρώην ΕΛΑΣίτες και οι δυο. να παίρνουν την ανηφόρα για το αντάρτικο και μάλιστα με τα ζώα τους, τα μουλάρια τους. Πίσω τους αφήνανε την κυρά-Πάτρα, σύζυγο του μπάρμπα-Βασίλη με το μεγαλύτερο γιο τους, το Λάμπρο, κρατούμενο στην χωροφυλακή της περιοχής. Το ζευγάρι των δουλευτάδων μουλαριών τώρα δε χρειαζόταν πια κανενός, τα χωράφια θα παρέμεναν χέρσα, άσπαρτα, για πολύν καιρό.

Εξίσου συγκινητική ήταν και η περίπτωση των Σπυροκωσταίων, του μπάρμπα-Ανδρέα και του αδερφού του Αποστόλη, οι οποίοι αφήνανε πίσω τους συζύγους με τέσσερα και τρία παιδιά αντίστοιχα η καθεμία. Ακολούθησε μαζί τους ο μεγαλύτερος γιος του Ανδρέα, ο ΕΠΟΝίτης Κώστας. Σύζυγο με τρία παιδιά άφησε επίσης και ο Φάνης Κορέλης, ένας φλογερός και δραστήριος επαναστάτης, ο οποίος μόλις είχε γυρίσει από την εξορία στην Ανάφη.

Την ιδια μέρα, εθελοντές αντάρτες βγήκανε και από το χωριό Τσιρκίστα, το σημερινό Κλειστό και ήταν ο Αλέξανδρος και Βασίλης Μπαλαδημαίοι, ο Κώστας Τζαβέλας, δυο Μπαλαδημαίοι ακόμα, ο Γιώργος Λιάχνης και δυο γενναίες όμορφες και χαριτωμένες κοπέλες, η Όλγα Νάκου και η Ελένη Τζαβέλα, αποφασισμένες κι αυτές να συνεχίσουν τον αγώνα που ξεκίνησαν οι δικοί τους και οι ίδιες στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης. Η πράξη αυτών των κοριτσιών ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Το να καταταχτούν εθελόντριες αντάρτισσες τον Ιούλιο μήνα του έτους 1948 ήταν μεγάλο τόλμημα, όταν ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι πιστεύανε πως είχαν στενέψει αισθητά τα περιθώρια σύντομης και εύκολης επικράτησης του ΔΣΕ, ιδιαίτερα μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Κυβερνητικού Στρατού στη Ρούμελη με το κωδικό όνομα «Χαραυγή» και την εκτόπιση του αγροτικού πληθυσμού από την ύπαιθρο χώρα, όπου ελίσσονταν αντάρτικα τμήματα.

Επιτέλους, ήρθε η ώρα να ιδούνε τον ήλιο της λευτεριάς, αυτό που πιστεύαμε εμείς τότε, τα τρία αδέρφια Σαπρίκη, από το χωριό Σελλάδες, οι οποίοι κρύβονταν εκεί στην περιοχή τους επί τρία ολόκληρα χρόνια, από τον καιρό της παράδοσης των όπλων από τον ΕΛΑΣ, για να γλιτώσουν από τα νύχια των παρακρατικών ομάδων. Αυτοί δεν είχαν την τύχη να βρεθούνε στον κατάλογο με εκείνους των πέντε χιλιάδων περίπου στελεχών του ΕΛΑΣ που είχαν φυγαδευτεί στη Γιουγκοσλαβία, στο γνωστό μας Μπούλκες.

Την ίδια μέρα βγήκαν ακόμα δυο-τρεις εθελοντές αντάρτες από τα απέναντι από το Άραχθο χωριά και πάντως σε άλλα αντάρτικα τμήματα, ίσως της Ιης ή της VΙΙΙης Μεραρχίας.

Στο μεταξύ οι μάχες συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση, Φλέγονταν ο τόπος σε πολλά υψώματα και αντερείσματα των Ζυγών της περιοχής (Ζυγοί είναι αντερείσματα και από τις δυο πλευρές της κύριας κορυφογραμμής, που καταλήγουνε σε βαθιές χαραδρώσεις). Τα αντάρτικα τμήματα οργανωμένα οπισθοχωρούσαν προς τον ορεινό όγκο του Γαβρόβου, που είναι η συνέχεια των πανύψηλων Τζουμέρκων προς νοτιοανατολικά, προς τα Αγραφιώτικα βουνά.

Τις επόμενες δυο-τρεις ημέρες γνωριστήκαμε με τα αντάρτικα τμήματα όπου είχαμε ενταχθεί και πάντως μέσω συζητήσεων με τους καινούριους συναγωνιστές μας και όχι με κάποια επίσημη ενημέρωση.

Εδώ ήταν η 144 Ταξιαρχία της ΙΙης Μεραρχίας, με Διοικητή τον πρώην μόνιμο αξιωματικό, Συνταγματάρχη του ΔΣΕ, Γεώργιο Αθανασίου, από το Λιανοκλάδι Φθιώτιδας, με Επιτελάρχη τον επίσης Συνταγματάρχη του ΔΣΕ Τσιοπανάκη και πολιτικό επίτροπο τον Παύλο Μπέϊκο. Η Ταξιαρχία είχε στη δύναμη της εδώ, σε αυτήν την επιχείρηση, μόνο δυο από τα τρία Τάγματα της, το 2° με Διοικητή τον Περικλή (Γιώργο Χουλιάρα) και το 3°, αυτό της Δημοκρατικής Νεολαίας, με Διοικητή τον περίφημο νεαρό Αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ Δαφνομήλη. Είχε ακόμα στη δύναμη της ένα λόχο βαρέων πολυβόλων και όλμων.

Το 1° Τάγμα αυτής της Ταξιαρχίας, με Διοικητή τον άλλο θρυλικό καπετάνιο, τον Παπούα (Νίκο Διένη) είχε μείνει στο χώρο της Ρούμελης. Μαζί με αυτήν την Ταξιαρχία ήταν και η Διοίκηση της Μεραρχίας, με Διοικητή το Διαμαντή (Γιάννη Αλεξάνδρου, από την Αγόριανη Παρνασσίδας) το θρυλικό και δοξασμένο αρχηγό του αντάρτικου της Ρούμελης. Επιτελάρχης της Μεραρχίας ήταν ο Κώστας Ανθής και πολιτικός Επίτροπος ο Κοτσάβρας.

Εμείς οι νεοενταγμένοι ακολουθούσαμε τα αντάρτικα τμήματα. Μερικοί από τους Ανωπετρίτες, μεταξύ των οποίων ο Ευάγγελος Μαλτέζος, ο Αχιλλέας Καραγιώργος, ο Κώστας Γιάννος, ο Φώτης Νικολός, ο Θεοχάρης Τάτσης, ο Κώστας Τάτσης του Νικολάου και άλλα παιδιά, για τρεις ημέρες συνέχεια, μεταφέραμε τραυ­ματίες με φορεία, από την περιοχή Διάσελου-Δημαριού έως τα Άγραφα του Νομού Ευρυτανίας.

Οι μάχες συνεχίζονταν και στις 9 Ιουλίου, έως αργά το βράδυ, όταν όλα τα αντάρτικα τμήματα είχαν υποχωρήσει προς τον ορεινό όγκο του Γαβρόβου, προς τα χωριά Βελεντσικό, Σκουλικαριά, Γιαννιώτη* ενώ και οι δυνάμεις του αντίπαλου στρατού είχαν εγκαταλείψει την καταδίωξη μας.

Αργότερα μάθαμε ότι στα υψώματα Παναγιά Δημαριού σκοτώθηκε ο Κώστας Σαπρίκης, ο ένας από τους τρεις ΕΛΑΣίτες που κρύβονταν τρία ολόκληρα χρόνια εκεί στην περιοχή τους.

Το επεισόδιο αυτό είχε αρνητικό αντίκτυπο στους νεοενταγμένους για τον άδικο χαμό του Κώστα Σαπρίκη, ενώ στους παλιότερους, για τον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκαν τον νέο μαχητή στις γραμμές τους.

Στην περιοχή Βελεντσικού-Σκουλικαριάς η 144 Ταξιαρχία έμεινε τρεις-τέσσερες ημέρες, καθώς στο ορεινό κεφαλοχώρι Βουλγαρέλι, της παραπλεύρως περιοχής, πραγματοποιούνταν εκείνες τις ημέρες ευρεία σύσκεψη στελεχών του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ). Μετά ανενόχλητοι δρασκελίσαμε την οροσειρά Γαβρόβου, κατεβήκαμε πίσω στον Αχελώο, τον περάσαμε στη γέφυρα του Αυλακιού και στη συνέχεια τραβήξαμε για τα Άγραφα, διαβαίνοντας από τα ερημωμένα πια χωριά Τοπόλιανα, Λιμέρι, Γράνιτσα και Μοναστηράκι.

Εδώ, στο τελευταίο αυτό χωριό, η επιμελητεία της Ταξιαρχίας άναψε φωτιές και έστησε καζάνια, προκειμένου να σιτίσει τον καταταλαιπωρημένο στρατό της, με τα λίγα αποθέματα που είχε εξοικονομήσει κατά την εκστρατεία του στις περιοχές Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας και Ζυγοχωρίων Άρτης. Την ίδια μέρα ανεβήκαμε στα Άγραφα - είχε νυχτώσει πια, όταν φτάσαμε στο χωριό. Το χωριό έσφυζε από ζωή, πολλοί αντάρτες, λεύθεροι και ανέμελοι, σε παρέες γυρίζανε εδώ και εκεί. Ήτανε και λίγοι πολίτες Αγραφιώτες. Μερικά σπίτια φωτίζονταν μάλιστα, με λάμπες πετρελαίου φυσικά. Στον κορμό ενός δένδρου ήταν καρφωμένη και έκαιγε μια λάμπα ασετιλίνης που έριχνε άπλετο φως στην πλατεία του χωριού. Το τραγούδι έδινε και έπαιρνε σε δυο-τρεις μεγάλες παρέες ανταρτών.

Τα αντάρτικα τραγούδια ενθουσιάζανε αφάνταστα, είχανε συντεθεί κατά τρόπο για να τραγουδιούνται από πολλούς μαζί, χορωδιακά και, είτο δυνατόν, με πολυφωνία. Στα περισσότερα προσαρμόζονταν αρμονικά διάφορα επίκαιρα συνθήματα, όπως π.χ. «Μάααρκος-Μάααρκος!», «Δημοκρατία Λαϊκή-Λαϊκή! »κ.α.

Την άλλη μέρα το βράδυ μετακινηθήκαμε προς την ίδια κατεύθυνση νοτιο-ανατολικά πάντα, για την περιοχή Κεράσοβου-Χρυσοχωρίου-Βίνιανης, πιο κοντά προς το Καρπενήσι. Αυτούς τους ρουμελιώτες τους τράβαγε η ιδιαίτερη τους πατρίδα. Ο τοπικισμός, άλλωστε, ήταν βασικό χαρακτηριστικό ιδιαίτερα του αντάρτικου της ρομαντικής περιόδου.

Διανύσαμε μια απόσταση 15-20 χιλιομέτρων και φτάσαμε και στρατοπεδεύσαμε βορείως του πανύψηλου βουνού Καυκί, απόλυτου υψομέτρου κορυφής 173 3 μ. Εδώ μας περίμεναν τα αντάρτικα τμήματα της 172ης Ταξιαρχίας και το 1ο Τάγμα της 144 Ταξιαρχίας, το Τάγμα του θρυλικού Παπούα. Από τον τρόπο της στρατοπέδευσης μας καταλάβαμε πως εδώ θα καθίσουμε για λίγες ημέρες.

Όποιοι και όταν δεν είχαμε υπηρεσία και πρώτα από όλους τα κορίτσια, κατεβαίνανε λίγο πιο χαμηλά, στα μικρορέματα, για να βάλουμε μπουγάδα, να λουστούνε και να φροντίσουνε το φτωχό ιματισμό τους. Οι ζωηρές κουβέντες, τα αστεία και το χιούμορ των κοριτσιών και των αγοριών μαζί, στο φόντο αυτού του ολάνθιστου και πανέμορφου τοπίου και ιδιαίτερα ο ανεπανάληπτος και καταπραϋντικός ήχος του γάργαρου, τρεχούμενου νερού στα ρέματα συνέθεταν μια μαγευτική αρμονία φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος.

Πιο κάτω, χαμηλά, στα ισιώματα του εδάφους, έβοσκαν καμιά δεκαριά γελάδια. Φαίνεται πως είχε φροντίσει η 172 Ταξιαρχία να εξασφαλίσει κάποιες προμήθειες, που ήταν εντελώς απαραίτητες ιδιαίτερα αυτήν την συγκεκριμένη στιγμή. Ανάψαμε φωτιές και στηθήκανε και εδώ τα καζάνια των επιμελητειών.

Ας αφήσουμε όμως τους αντάρτες να ξεκουράζονται και να απολαμβάνουν αυτό το γαλήνιο και μαγευτικό .τοπίο, για το οποίο κάποιοι άλλοι, σε άλλους οπωσδήποτε καιρούς, θα πληρώνανε πανάκριβα για να το απολαύσουνε για δυο-τρεις ημέρες και εμείς ας ασχοληθούμε λίγο ακόμα με τους, όντως πιστούς στις αρχές της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, Ζυγοχωρίτες εθελοντές αντάρτες.

Πως συνέβαινε, λοιπόν, να βγαίνουνε στο βουνό εθελοντές αντάρτες τον Ιούλιο μήνα του έτους 1948, όταν τα γεγονότα και οι εξελίξεις των πολιτικών πραγμάτων έδειχναν ότι ο αγώνας του ΔΣΕ έμπαινε σε μια καθόλα κρίσιμη, αν όχι εντελώς αδιέξοδη φάση;

Τι ήταν η ενέργεια τους αυτή; Υπέρτατη φιλοδοξία για μια καινούργια ζωή; Αδιαφορία για τη ζωή τους; Μήπως άγνοια της πραγματικής κατάστασης; Ας ανατρέξουμε περιληπτικά στην πολιτική κατάσταση, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί τα πρώτα χρόνια, 1945, 1946 και αρχές 1947, μετά και εξαιτίας της υπογραφής της συμφωνίας της Βάρκιζας.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Οι ρεφορμιστικές ηγεσίες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ: Αλογοουρά των "Αλογοσκούφηδων"του κεφαλαίου

Βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ - 32 χρόνια από τη δολοφονία του

Επίκαιρα Ιδεολογικά Θέματα: Λίγα λόγια για το αν υπήρχε αστική τάξη στην πρώην Σοβιετική Ένωση

Οι κηδίες των Κουνιάλ-Φλωράκη και ο εθνικισμός της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ

Οι τελευταίοι εθελοντές αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55