Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 211 1-15/9/2005Αρ. Φύλ. 211 1-15 Σεπτέμβρη 2005
ΔΕΘ: Προκλητικότητα και θράσος του πρωθυπουργού των «νταβατζήδων»
Συνέχεια της ακραίας νεοφιλελεύθερης επίθεσης στους εργαζόμενους

Ο πρωθυπουργός των «νταβατζήδων» και αρχηγός του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ αποφάσισε, μετά από 18 μήνες διακυβέρνησης της χώρας, να πετάξει στα σκουπίδια τη ρεταλιάρικη μάσκα της «κοινωνικής ευαισθησίας» και της «ήπιας προσαρμογής», αποκαλύπτοντας το πραγματικό του πρόσωπο: εκείνο του αδίστακτου υπερασπιστή των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και αποφασιστικού εχθρού και καταπιεστή των πλατιών λαϊκών μαζών, το σκληρότατο πρόσωπο του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού.

Ακάθεκτος, με πρωτοφανές θράσος και αλαζονεία, εμφανίζεται από το βήμα της ΔΕΘ από τη μια, προσπαθώντας να κρύψει την παροιμιώδη παχυδερμία του, προσποιούμενος πως «συμπάσχει» τάχα «με τους συμπολίτες» του, που «ζορίζονται από την οικονομική πραγματικότητα» - προκαλώντας την εργατική τάξη και ολόκληρο τον ελληνικό λαό – και απ’ την άλλη κορδωμένος-κορδωμένος ανακοίνωσε τη συνέχιση και εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και επίθεσης στους εργαζόμενους.

Δήλωσε κυνικά, προκαλώντας με ακραίο τρόπο τις εξαθλιωμένες λαϊκές μάζες, ο απατεωνίσκος και αρχιψεύτης πρωθυπουργός, «ξεχνώντας» τι έλεγε προεκλογικά: «συμπάσχω με όλους εκείνους τους συμπολίτες μας που ζορίζονται, καταλαβαίνω ότι παίρνω και δυσάρεστες αποφάσεις, αλλά οφείλω να είμαι υπεύθυνος πριν απ’ όλα στους ίδιους» (εμφανιζόμενος εδώ ως «προστάτης» τους «νταβατζής») για να συμπληρώσει και αυτογελοιοποιηθεί στα μάτια του λαού που δεν ξεχνά τις ψεύτικες προεκλογικές του υποσχέσεις μα πρώτα απ’ όλα που τώρα υποφέρει απ’ τα αντιλαϊκά μέτρα της αντιδραστικής του κυβέρνησης : «πλανάται πλάνην οικτράν όποιος νομίζει ότι μπορεί να γίνεται ευρεία κοινωνική πολιτική με τα λόγια ή με δανεικά. Γιατί αυτό γίνονταν για πολλά χρόνια στον τόπο μας» («Ελευθεροτυπία» 12.9.2005, σελ.3).

 Απειλώντας με συνέχιση των σφοδρών επιθέσεων ενάντια στους εργαζόμενους συνέχισε: «η πολιτική βούλησή μου είναι να μείνουμε σταθεροί στους στόχους μας», δηλ. στους στόχους προς όφελος των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου. Και δεν υπάρχει βέβαια καμία αμφιβολία ότι ο σοβαροφανής και «περήφανος» υπηρέτης των βιομηχάνων θα το πράξει αν του το επιτρέψουν οι εργαζόμενοι.

«Θέλω να γνωρίζεται ότι αυτή η πολιτική που κάνουμε, η δύσκολη πολιτική, που περιλαμβάνει και δυσάρεστες ενίοτε αποφάσεις, τελικά στόχο έχει την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της και κυρίως τους λιγότερο ευνοημένους». Και εδώ ψεύδεται ασυστόλως και προκαλεί η μαριονέτα του ΣΕΒ: γιατί οι μόνοι ευνοημένοι απ’ την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του δεν είναι η «κοινωνία στο σύνολό της» και πολύ περισσότερο δεν είναι οι «λιγότερο ευνοημένοι», αλλά αποκλειστικά και μόνο τα αφεντικά του Καραμανλή μεγαλοκαρχαρίες βιομήχανοι καπιταλιστές.

 Όσον αφορά ότι «καλά είναι να αφήνουμε τον εύκολο λαϊκισμό για πολιτικούς που επιδίδονται σ’ αυτό το σπορ», εδώ το θράσος ξεπερνά κάθε όριο όταν είναι γνωστό ότι στον προεκλογικό του αγώνα για να υφαρπάξει την ψήφο του λαού αναδείχτηκε ο ίδιος πρωταθλητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες αυτού του «σπορ».

 Για να συνεχίσει λέγοντας : «τώρα θετικά δείγματα άρχισαν να εμφανίζονται αλλά υπάρχει ακόμα ανηφόρα. Βρισκόμαστε στο μέσον μιας δύσκολης περιόδου. Οι πολιτικές μας θα αναπτυχθούν με τον ορίζοντα τετραετίας».

 Για ποια «θετικά δείγματα» της οικονομίας κάνει λόγο όταν είναι πασίγνωστο ότι κανένας οικονομικός δείκτης δεν βελτιώθηκε και όλοι έχουν σημειώσει ως τώρα παταγώδη αποτυχία: αύξηση της ανεργίας, άνοδος του πληθωρισμού, μείωση των επενδύσεων, πρωτοφανές κύμα ακρίβειας, αύξηση του δημοσίου ελλείμματος, μείωση του ρυθμού ανάπτυξης, κλπ., κλπ.

 Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή στους 18 μήνες διακυβέρνησης της χώρας και με την εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής έχει καταδικάσει το σύνολο των εργαζομένων, και όχι μόνο, σε μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση.

 Αυτό το επιβεβαιώνουν και τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της ΕΕ που φέρουν τη χώρα μας στην πρώτη θέση της φτώχειας ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ των «15», υψηλό ποσοστό φτώχειας που οφείλεται στους πολύ χαμηλούς μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις πείνας, αλλά και στις ελάχιστες κοινωνικές παροχές.

 Μετά την κατάργηση του 8ωρου, την καθιέρωση των απλήρωτων υπερωριών, την κατάργηση της μονιμότητας στις ΔΕΚΟ, κλπ. αποθρασυνομένη η παχουλή μαριονέτα του κεφαλαίου προχωρά και εμμένει: 1) στη διάλυση και το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, 2) σε μια διαρκή για τα επόμενα χρόνια λιτότητα, 3) σ’ άρνηση του επιδόματος θέρμανσης, 4) στη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων με ταχύτερους ρυθμούς, 5) στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στις ΔΕΚΟ και άρση της μονιμότητας για τους νεοεισερχόμενους εργαζόμενους σ’ αυτές, 6) παραπέρα αλλαγές στο Ασφαλιστικό σε βάρος των εργαζομένων, χαρακτηρίζοντάς τες σαν τη «μεγαλύτερη διαρθρωτική αλλαγή», 7) πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων με κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, κλπ., κλπ.

 Εκτιμώντας τη μεγάλη προσφορά του προς το μεγάλο κεφάλαιο ο πρόεδρος του ΣΕΒ Οδυσσέας Κυριακόπουλος, ο οποίος, αφού επιτέθηκε κατά των συνδικάτων για τα οποία είπε ότι τάχα «υποκρύπτουν πολιτικές σκοπιμότητες», επαίνεσε δημόσια την «περήφανη» σοβαροφανή μαριονέτα του: «πρώτη φορά πρωθυπουργός δεν χρησιμοποίησε τη γλώσσα της παροχολογίας» (δηλώσεις στο «Flash» 12.9.2005).

 Η νέα σφοδρότατη προγραμματισμένη επίθεση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και η πλήρης εκμηδένιση των κατακτήσεών τους αναμένεται από τη μια να οδηγήσουν σε ραγδαία και μεγάλη χειροτέρευση της κατάστασης της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα των χαμηλόμισθων, χαμηλοσυνταξιούχων και ανέργων, καταδικάζοντάς τους σε έσχατη εξαθλίωση και από την άλλη θα δημιουργήσει μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας.

 Η εργατική τάξη και γενικά οι πλατιές λαϊκές μάζες δεν είναι διατεθειμένες να δεχτούν παθητικά τις επιθέσεις κυβέρνησης-κεφαλαίου, παρά την κυριαρχία του ρεφορμισμού στα συνδικάτα και τη διασπαστική στάση των διαφόρων εργατοπατέρων που υπονομεύουν ευθέως τον αγώνα τους, ευθυγραμμιζόμενοι με την διασπαστική τακτική της κυβέρνησης. Οι χιλιάδες διαδηλωτές στη Θεσσαλονίκη κατά της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή είναι ένα καλό σημάδι των αγωνιστικών διαθέσεων των εργαζομένων.


7ωρο και 5νθήμερο στη Σοβιετική ένωση το 1929 στα πλαίσια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Καπιταλισμός σοσιαλισμός: μια πολύ επίκαιρη και διδακτική επιμέρους σύγκριση

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, στην Ευρώπη αλλά και γενικότερα στον κόσμο, οι εργασιακές σχέσεις (οκτάωρο, υπερωρίες, όρια συνταξιοδότησης) και τα όποια δικαιώματα στην εργασία, τα οποία κατακτήθηκαν με αγώνες, θυσίες και αίμα καταργούνται, αφαιρούνται βίαια και αυθαίρετα, θεωρούνται περιττά από την αντιδραστική αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της.

   Η αστική τάξη διεξάγει μια σφοδρότατη επίθεση στον κόσμο της εργασίας για την εξυπηρέτηση των δικών της οικονομικών, πολιτικών και γενικότερα κοινωνικών ταξικών της συμφερόντων.

   Πρόσφατα η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή κατάργησε το 8ωρο και έτσι αυτό αποτελεί πλέον παρελθόν. Τα όποια δικαιώματα καταπατούνται βάρβαρα και εκμηδενίζονται στο όνομα της λεγόμενης «εθνικής οικονομίας και ανάπτυξης», δηλαδή την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αστικής τάξης, όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

   Το κεφάλαιο και όλος ο αστικός κόσμος που το περιβάλλει (κόμματα, ΜΜΕ, κλπ.) αναπτύσσουν την ανάλογη φιλολογία για να δικαιολογήσουν αυτά τα σκληρά αντεργατικά μέτρα, προσπαθώντας να πείσουν γι’ αυτό τους εργαζόμενους με στόχο να αποτρέψουν τις όποιες αντιδράσεις στη σφοδρή αυτή επίθεση.

   Οι εργάτες (όσοι δουλεύουν, η ανεργία συνεχώς αυξάνει) καλούνται να δουλέψουν περισσότερες ώρες, με πιο εντατικούς ρυθμούς και με ακόμα χαμηλότερες απ’ ότι σήμερα αποδοχές.

   Φυσικά όλα αυτά τα αντεργατικά μέτρα και η εκμηδένιση των κατακτήσεων των εργαζομένων, δικαιολογούνται, μεταξύ άλλων, επειδή δήθεν συμβάλλουν «στην ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας», «την ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας», κλπ. ενώ στην πραγματικότητα συμβάλλουν μόνο σε μεγάλη αύξηση των κερδών των βιομηχάνων καπιταλιστών.

   Το γεγονός της επίθεσης στις εργασιακές σχέσεις καταγράφει ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, που σε παγκόσμιο επίπεδο ολοένα και μεγαλώνει στα πλαίσια του έντονου και σκληρού ανταγωνισμού ανάμεσα στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, μονοπώλια, κλπ.

   Στα πλαίσια αυτά της βαρβαρότητας του καπιταλισμού και της κρίσης του, οι πρώτοι που καλούνται να πληρώσουν με έντονη χειροτέρευση του βιοτικού και πτώση του πνευματικού τους επιπέδου (εντατικοποίηση στην εργασία, αύξηση των ωρών εργασίας, απολύσεις, ανεργία, μείωση αποδοχών, κλπ.) που οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωσή τους είναι η εργατική τάξη και γενικότερα οι εργαζόμενοι.

   Η έλλειψη ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και η κυριαρχία του ρεφορμισμού σ’ όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις – παράλληλα με την έλλειψη κόμματος της εργατικής τάξης, κόμμα επαναστατικό για την επανάσταση και το σοσιαλισμό – αλλά και η διασπαστική στάση των διαφόρων ρεφορμιστών εργατοπατέρων που υπονομεύει ευθέως τους αγώνες των εργαζομένων καθιστώντας τους  αναποτελεσματικούς, στα πλαίσια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, οδηγούν αναπόφευκτα και με μαθηματική ακρίβεια στην αφαίρεση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και γενικότερα των κατακτήσεων των εργαζομένων.

   Μόνο στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας που δεν κλονίζεται από οικονομικές κρίσεις και δεν έχει κίνητρο το κέρδος αλλά την ικανοποίηση των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών των εργαζομένων και γενικότερα της κοινωνίας και αναπτύσσεται σχεδιασμένα και γοργά με κέντρο τους εργαζόμενους, μόνο σ’ αυτή οι εργάτες, οι αγρότες, η διανόηση μπορούν να απολαμβάνουν το σύνολο των δικαιωμάτων τους, παράλληλα με τη συνεχή βελτίωση του βιοτικού και άνοδο του πνευματικού τους επιπέδου.

   Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σοσιαλιστική οικοδόμηση στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν (1917-1955) στην οποία από τα πρώτα χρόνια της επανάστασης, το 1929 άρχισε η εφαρμογή του 7ωρου στην εργασία και το 5νθήμερο, παράλληλα με αύξηση των αποδοχών.

   Με τον τρόπο αυτόν, πέρα από την οικονομική ανάπτυξη, μεταξύ άλλων, δίνονταν η δυνατότητα στους εργάτες, με την μείωση του χρόνου εργασίας να καλλιεργούν τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα, τα γράμματα και τις τέχνες (διάβασμα, θέατρο, μουσική, αθλητισμό, κλπ.).

   Από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» (τέλη Ιούλη του 1929 έως τον Οχτώβρη του ίδιου έτους) αναδημοσιεύουμε  5 χαρακτηριστικές ειδήσεις στις οποίες καταγράφεται η εφαρμογή στην ΕΣΣΔ του 7ωρου-5νθήμερου, με παράλληλη αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων, ως αντιπαράθεση στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα που συνεχίζει να υπάρχει και να επιβάλλεται στους εργαζομένους με την έντονη εκμετάλλευση και καταπίεσή τους – αντιπαράθεση που δείχνει, έστω και σ’ ένα επί μέρους ζήτημα, την υπεροχή στην πράξη του σοσιαλισμού απέναντι στον καπιταλισμό.

 

7ωρο και 5νθήμερο στη Σοβιετική ένωση το 1929

Η εφαρμογή του επταώρου εις την ΕΣΣΔ
Αύξησις παραγωγής και ημερομισθίων

   Μόσχα, 29 Ιουλίου. – Κατά πληροφορίες του τμήματος εργασίας ο αριθμός των Ρώσων εργατών, των οποίων η εργασία περιορίσθη εις 7 ώρας ανέρχεται εις 416 χιλιάδας ήτοι 20% εκ του συνόλου πάντων των εργατών απασχολημένων εις τα εργοστάσια. Το σύστημα της 7ώρου εργασίας εισήχθη ιδίως εις υφαντουργικά εργοστάσια και παρίσχε θετικά οικονομικά αποτελέσματα. Δια του μέτρου τούτου διευκολύνθη η προσθήκη 25 χιλιάδων περίπου νέων εργατών και τούτο συνετέλεσε προς ελάττωσιν της ανεργίας όπως και προς καλλιτέραν χρησιμοποίησιν των μηχανών.

   Παρετηρήθη συγχρόνως ότι ηυξήθη η παραγωγή των υφαντουργικών εργοστασίων κατά 40 % εις τα εργοστάσια ρούχων, υφασμάτων και κατά 20% εις τα εργοστάσια βαμβακερών υφασμάτων. Εις τα εργοστάσια όπου εισήχθη το 7ώρον της εργασίας οι μισθοί ηυξήθησαν κατά 5 ½ %, οι δε δαπάναι εκ της πληρωμής των μισθών τούτων ηλαττώθησαν κατά 11% δια πάσαν μονάδα παραγωγής.

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 30.7.1929, Αθήναι


Εις την Σοβιετικήν Ένωσιν εισήχθη η πενθήμερος εβδομάς
Ποιαί αι ημέραι αναπαύσεως

   Μόσχα. 29 Σεπτεμβρίου. (Πρακτ. Τας).- Το Κεντρικόν Συμβούλιον των Συνδικάτων των Εργατών και το Επιτροπάτον της Εργασίας απεφάνθησαν υπέρ της πενθημέρου εβδομάδος, εις την οποίαν η πέμπτη ημέρα θα είναι αφιερωμένη εις την ανάπαυσιν. Όλαι αι ημέραι αναπαύσεως αίτινες συμπίπτουν με θρησκευτικάς εορτάς καταργούνται . Αι επιχειρήσεις όλαι θα εργάζωνται αδιαλείπτως καθ’ όλην την διάρκειαν του έτους, εξαιρέσει των πέντε επαναστατικών εορτών, της 22ας Ιανουαρίου ημέρας του θανάτου του Λένιν και της σφαγής των εργατών εν Πετροπόλει, την 9ην Ιανουαρίου 1908. Επίσης την 1ην και 2αν Μαϊου και την 7ην και 8ην Νοεμβρίου. Υπολογίζεται ότι δια της νέας εβδομάδας της αδιαλείπτου εργασίας η παραγωγή θα αυξηθή κατά 20 %.

   Από της Τρίτης, 1ης Οκτωβρίου, θα εισαχθή εις τας πλείστας των βιομηχανιών το νέον σύστημα.

«Ριζοσπάστης» 30.9.1929, Αθήναι


Εις την ΕΣΣΔ γενικεύεται το επτάωρον

   Παρίσιοι. 13 Οκτωβρίου.- Κατά τηλεγράφημα εκ Μόσχας το Συμβούλιον των Συνδικάτων της ΕΣΣΔ απεφάσισε να εφαρμόση το 7ωρον της εργασίας εις νέας τινάς επιχειρήσεις απασχολούσας 600 χιλάδας εργατών.

«Ριζοσπάστης» 14.10.1929, Αθήναι


Η χώρα που αναγεννάται
Η εφαρμογή της πενθήμερης εβδομάδας στη Σοβιετική Ένωση

   Μόσχα. Οκτώβρης. (του ανταποκριτού μας).- Η αναδιοργάνωση των βιομηχανικών επιχειρήσεων για την εφαρμογή της συνεχούς εργασίας συνεχίζεται με μεγάλη ταχύτητα. Αν και η επίσημος εισαγωγή της συνεχούς εβδομαδιαίας εργασίας προβλέπεται για τον Οκτώβρη ένα μέρος εργοστασίων συμπλήρωσε κι’ όλας την αναδιοργάνωση αυτή, με πρωτοβουλία των εργατών, στο τέλος του Σεπτέμβρη.

   Επειδή μετά 4 ημερών εργασία χορηγείται μια ημέρα ανάπαυσης στους εργάτες και υπαλλήλους των εργοστασίων, τα εμπορικά, πνευματικά και προπαγανδιστικά εκπαιδευτήρια, καθώς παρόμοιες άλλες δημόσιες οργανώσεις εφήρμοσαν την εβδομαδιαίαν συνεχή εργασία. Μια σειρά κυβερνητικών ιδρυμάτων εφαρμόζει επίσης τη νέα οργάνωση εργασίας.

   Στον κόκκινο στρατό δημοσιεύτηκε διαταγή που εισάγει την πενθήμερη εργάσιμη εβδομάδα.

«Ριζοσπάστης» 25.10.1929, Αθήναι

 

Η χώρα που αναγεννάται
Η εκπολιτιστική επανάσταση στην ΣΕ και η πενταήμερος εβδομάς

   Μόσχα, Νοέμβρης. (του ανταποκριτού μας).- Όπως θάναι γνωστό στους Έλληνες εργάτες, τελευταία στη Σοβιετική Ένωση άρχισε να εφαρμόζεται η πενταήμερος εβδομάδα, δηλαδή οι εργάτες εργάζονται 4 μέρες και αναπαύονται 1 μέρα. Απ’ το άλλο μέρος στα εργοστάσια και όλα τα κυβερνητικά ιδρύματα άρχισε να εφαρμόζεται η αδιάλειπτος εργασία, δηλ. τα εργοστάσια δουλεύουν συνεχώς χωρίς μ’ αυτό να σημαίνει ότι αυξάνονται έστω και κατά ώρα εις ώρας εργασίας των εργατών.

   Η πείρα της αδιαλείπτου εργασίας ως τα σήμερα έδωσε τα καλλίτερα αποτελέσματα στα επίπεδα της οικονομικής, εκπολιτιστικής και κοινωνικής ζωής. Η παραγωγή ηυξήθη από 15 σε 33% κατά τον Οχτώβριο μήνα: Ο αριθμός των εργατών αυξήθηκε από 15% σε 25% κι’ από δω προήλθε μια σημαντική ελάττωση των ανέργων. Η εφαρμογή της αδιαλείπτου εργασίας έδωσε ακόμα πιο εκπληκτικά αποτελέσματα στο επίπεδο της καθημερινής ζωής. Η ανάπαυση των 42 ωρών μετά 4 ημερών εργασία καθιστά δυνατή για κάθε εργάτη την πιο λογική χρησιμοποίηση των ωρών του ανάπαυσης. Το σύστημα αυτό επιτρέπει σε όλους τους εργάτες γενικά να αποκτήσουν σε μερικά χρόνια όχι μόνο πιο καλή επαγγελματική εκπαίδευση, μα επίσης και μια μέση και ανώτερη τεχνική μόρφωση.

   Με την εβδομάδα των 7 ημερών τα μορφωτικά ιδρύματα δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των εργατών που αναπαύοντο μόνο την Κυριακή. Από την εποχή της εισαγωγής της εβδομάδας των πέντε ημερών, η μορφωτική δραστηριότης αναπτύχθη με ένα πολύ τελειότερο τρόπο και ομοιόμορφα. Με την εφαρμογή ενός συστήματος εργασίας και αναπαύσεως οι εργάτες θα έχουν την δυνατότητα να εκλέξουν οι ίδιοι την ημέρα της ανάπαυσης, πράγμα που θα επιτρέψει να εξασφαλισθεί σε όλα τα μέλη της οικογενείας η ίδια μέρα αναπαύσεως καθώς και η χρησιμοποίηση των ωρών αναπαύσεως σύμφωνα με τις κλίσεις του καθενός.

   Γενικά ο νέος διακανονισμός της εργασίας προσαρμόζεται πολύ ευκολότερα στην καθημερινή ζωή απ’ ότι περίμενε κανείς. Οι πεσιμιστικές προφητείες των σκεπτικιστών της δεξιάς διεψεύσθησαν από την πραγματικότητα της ζωής.

   Η αναδιοργάνωση των εργοστασίων στη βάση της αδιαλείπτου εβδομάδας συντελείται σε μια τόσο εκτεταμένη κλίμακα, ώστε το προσεχές έτος θα έχουν συμπεριλήφθη σ’ αυτήν τα 75% των εργατών.

«Ριζοσπάστης» 22.11.1929, Αθήναι

 


Δίκη αγροτών

   Στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκιδικής (Πολύγυρος) παραπέμπονται στις 27.9.2005 τέσσετρες αγρότες από την Ορμύλια Χαλκιδικής, με την κατηγορία της παράνομης κατάληψης οδοστρώματος του δρόμου Μοδανιών-Σιθωνίας στη διακλάδωση της Ορμύλιας, κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών αγροτικών κινητοποιήσεων του Φλεβάρη του 2002.

   Σύμφωνα με το κατηγορητήριο παραπέμπονται οι αγρότες: Λαμπρόπουλος Γιάννης, πρόεδρος του Ελαιοκομικού Συνεταιρισμού Ορμύλιας, Τσικούρης Γιώργος, πρώην πρόεδρος του ίδιου Συνεταιρισμού, Τσικούρης Ιωακείμ του Γεωργίου και Όρης Γιαννάκης.

   Σε κοινή τους ανακοίνωση στις 25.8.2005, ο Αγροτικός Σύλλογος Ορμύλιας, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Ορμύλιας «Η Ελευθερία» και ο Ελαιοκομικός Συνεταιρισμός Ορμύλιας, μεταξύ άλλων, τονίζουν και τα εξής: «Οι αγρότες της Ορμύλιας καταλαβαίνουν ότι αυτό που δικάζεται δεν οι τέσσερις συγχωριανοί τους, αλλά το δικαίωμα της αγροτιάς να υπερασπίζεται με αγώνες το εισόδημα και τη ζωή της, γι’ αυτό προετοιμάζονται να συμπαρασταθούν στους δικαζόμενους για να αντιμετωπίσουν τη δίκη σαν δική τους υπόθεση».


ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη

Συνέχεια από το φ. 208

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
H ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ (1918- 1931)

1. Με την ίδρυσή του το ΚΚΕ μπαίνει σε μια βαθιά και μακρόχρονη εσωτερική κρίση, που για αιτία έχει τούτη τη βασική αντίθεση – αντίθεση που εξηγήθηκε η ιστορική της προέλευση, που χαρακτηρίζει και αντανακλά σε ολόκληρο το λαϊκό επαναστατικό κίνημα: Ενώ α ν τ ι κ ε ι μ ε ν ι κ ά η κατάσταση το καλεί να οργανώσει και να καθοδηγήσει τον εργαζόμενο λαό στη λαοκρατική δημοκρατική μεταβολή, που είναι ώριμη, υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ά το κόμμα δεν μπορεί να συλλάβει το νόημα της εποχής του, να δώσει το νεοελληνικό μπολσεβίκικο πρόγραμμα της μεταβολής αυτής, να τοποθετηθεί σωστά στο πεδίο των πολιτικών, κοινωνικών συγκρούσεων της περιόδου αυτής. Αναμασά και μεταφέρνει απ' έξω γενικές, αφηρημένες, δογματικές θέσεις και διαπιστώσεις, χρησιμοποιεί έτσι είτε αλλιώς αφηρημένη επαναστατική φρασεολογία, δε μπορεί όμως μέσα από τη νεοελληνική κοινωνική ζωή και πραγματικότητα να χαράξει το νεοελληνικό μπολσεβίκικο δρόμο εξέλιξης. Αυτό το γεγονός το κρατά ουσιαστικά μακριά από τη ζωντανή δημιουργική πολιτική δράση, από τις πολιτικές ανάγκες και ζυμώσεις της στιγμής.

Το κόμμα παλαίβει ακούραστα και αποτελεσματικά για την οργάνωση και τις οικονομικές διεκδικήσεις των εργαζομένων, κατά πρώτο λόγο της εργατικής τάξης. Όμως δεν έχει καθημερινή νεοελληνική επαναστατική πολιτική. Δεν ανταποκρίνεται στις πολιτικές απαιτήσεις, που κάθε στιγμή προβάλλουν τα γεγονότα, η γοργή εξέλιξη και κίνηση της εποχής, οι μάζες. Δε μπορεί να δώσει μαρξιστικά –λενινιστικά τη θεωρητική προγραμματική σύνθεση της τότε νεοελληνικής πραγματικότητα, να φωτίσει σωστά το δρόμο της ανέλιξης και έτσι να συνενώσει και να κατευθύνει πολιτικά το τεράστιο λαϊκό επαναστατικό οργασμό προς τη λαοκρατική δημοκρατική μεταβολή, που είναι τότε το ώριμο και πραγματοποιήσιμο καθήκον. Σε μια περίοδο που τη χώρα την κλονίζει πρωτόφαντη επαναστατική κρίση, που η αστοτσιφλικάδικη πλουτοκρατία «δε μπορεί να κυβερνήσει όπως πριν» και ο λαός «δε θέλει να κυβερνηθεί όπως πριν», που η πολεμική μικρασιατική κατάρρευση συμπαρασύρει όλες τις παλιές
αξίες, το πολιτικό κόμμα, που ιστορικά και αντικειμενικά είναι ο πρωτεργάτης, ο οργανωτής, ο καθοδηγητής και κινητήρας της κοινωνικής ανατροπής, υποκειμενικά δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα προστάγματα της περιόδου αυτής. Του λείπει η νεοελληνική μαρξιστική – λενινιστική θεωρία, βγαλμένη, ζυμωμένη, δημιουργημένη, φυτρωμένη μέσα από τη δυστυχία, τις ανάγκες και τη θέληση του εργαζόμενου λαού. Αυτό το κρατά πολιτικά μακριά από το λαό. Να πάνω σε ποια βάση και από ποιες αιτίες ξέσπασε η μακροχρόνια εσωτερική κρίση του ΚΚΕ.

2. Η κρίση του κόμματος ήταν βασικά και κύρια κρίση τ ω ν κ α θ ο δ η γ η τ ώ ν τ ο υ και στις βασικές καμπές, που σημείωσε η μεταπολεμική εξέλιξη της χώρας, παρουσιάζει τις παρακάτω κύριες φάσεις:

α) Ο π ο ρ τ ο υ ν ι σ μ ό ς (1918-24). Για φορείς του έχει τους μικροαστούς διανοούμενους, που το επαναστατικό ρεύμα της εποχής τούς έσπρωξε προς τ' αριστερά και προς το ΚΚΕ, το μοναδικό κόμμα που έστεκε ενάντια στην αστοτσιφλικάδικη αντίδραση. Είναι η πρώτη άμεσα ύστερ' απ' τον πόλεμο επαναστατική περίοδο. Το επαναστατικό ξεσήκωμα των μαζών, η οικονομική κρίση, η μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, κλονίζουν συθέμελα την αστοτσιφλικάδικη κυριαρχία. Ο οπορτουνισμός, που δεν πιστεύει στη δυνατότητα μιας ανεξάρτητης προλεταριακής πολιτικής και λύσης της κρίσης, εγκαταλείπει την πολιτική πρωτοβουλία στα «προοδευτικά» αστικά κόμματα και δένει την εργατική τάξη και το επαναστατικό κίνημα στην ουρά της αστικής δημοκρατίας, διατυπώνοντας τη θεωρία « το κόμμα έχει ανάγκην μακράς νομίμου υπάρξεως», δηλ. Πρέπει να μείνει έξω από την πολιτική ζωή και δράση της χώρας. Αυτό εφαρμόζει , ενώ η αστική τάξη πραγματοποιεί τη «δημοκρατική» μεταβολή, καλμάρει το λαϊκό επαναστατικό κίνημα με μικρές παραχωρήσεις και ξεπερνά έτσι τη βαθιά επαναστατική κρίση.

β) Λ ι κ β ι ν τ α ρ ι σ μ ό ς (1926-28). Η αστική δημοκρατία για το λόγο ότι δεν έλυσε κανένα από τα βασικά ζητήματα του λαού και του τόπου, περνά, ένα χρόνο ύστερα από την εγκαθίδρυσή της, την πρώτη βαθιά κρίση της με τη δικτατορία του Παγκάλου. Αμέσως ύστερα η πλουτοκρατία πραγματοποιεί το πέρασμα στην περίοδο της σχετικής σταθεροποίησης σε βάρος των εργαζομένων. Η πείρα της ζωής δείχνει την αποτυχία για το λαό της αστικής δημοκρατίας. Η ανάγκη για μια λαοκρατική δημοκρατική διέξοδο προβάλλει πιο καθαρά και πιο επιταχτικά από κάθε άλλη φορά. Όμως, ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός του λικβινταρισμού κηρύσσει ουσιαστικά την πολιτική αποχή (που πραγματοποιεί έμπρακτα ο αρχηγός του) και τη διάλυση του ΚΚΕ για ένα «νέο ξεκίνημα», που θα φτιάσει καινούργιο κόμμα από τα «καλύτερα» επαναστατικά στοιχεία! Ρίχνει το κόμμα σε μια αποσυνθετική εσωτερική διαμάχη, ενώ η πλουτοκρατία πραγματοποιεί τη μερική σταθεροποίηση. Ο λικβινταρισμός βρήκε γρήγορα το θεωρητικό – πολιτικό – οργανωτικό στέγασμά του κάτω από τα φτερά του αντεπαναστατικού τροτσκισμού.

γ) Ο φ ρ α ξ ι ο ν ι σ μ ό ς δ ί χ ω ς α ρ χ έ ς (1929-31). Η μερική σταθεροποίηση της αστοτσιφλικάδικης οικονομίας κλονίζεται και καταρρέει, μια πρωτόφαντη οικονομική κρίση, που τη συνοδεύει μια γρήγορη επαναστατική άνοδος των μαζών αγκαλιάζει τη χώρα. Έχουμε το πέρασμα στην τ ρ ί τ η π ε ρ ί ο δ ο της μεταπολεμικής αστοτσιφλικάδικης εξέλιξης. Ο σεχταριστικός δογματισμός και η μηχανικότητα, που χαρακτηρίζει την τότε κομματική καθοδήγηση, ενώ στα λόγια παραδέχεται τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, πολιτικά – πραχτικά δε μπορεί να δει τη γοργή αλλαγή της κατάστασης, την καινούργια επαναστατική άνοδο, την ωρίμανση της καινούργιας επαναστατικής κρίσης και έτσι σωστά να προσανατολίσει το κόμμα και σωστά να οργανώσει και καθοδηγήσει την πάλη των μαζών. Η ανικανότητα αυτή, που την κρατά έξω από τη ζωή και την πραγματικότητα, τη ρίχνει – και μαζί της όλο το κόμμα – σε μια δίχρονη χωρίς αρχές φραξιονιστική διαπάλη, που στην οργάνωσή της παίρνει ενεργό μέρος και ο ταξικός εχθρός. Πραγματοποιεί μια ιδεολογική πολιτική συνθηκολόγηση με τον αντεπαναστατικό τροτσκισμό, που στο διάστημα αυτό κάνει σοβαρές πρόοδες σε βάρος του κόμματος. Είναι η φραξιονιστική πάλη που έφερε στο κόμμα τις πιο μεγάλες ζημιές.

3. Αυτοί είναι οι κύριοι σταθμοί της κρίσης του κόμματος. Το ΚΚΕ, ζωντανός επαναστατικός οργανισμός με υγιή προλεταριακή βάση, έπρεπε με την ίδια του την πείρα από τη μακρόχρονη κρίση να ανδρωθεί ως το ξεπέρασμά της, ως την υπερνίκησή της.

15 του Ιούνη 1939

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ
ΤΕΛΙΚΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΚΚΕ

1. Σ' όλη τη μακρόχρονη κρίση του κόμματος κυριαρχεί τούτο το κεντρικό χαρακτηριστικό: η αντίθεση ανάμεσα στις διάφορες καθοδηγήσεις του κόμματος και τη βάση του, που έμεινε πάντα ακλόνητα πίστη στην Κομμουνιστική Διεθνή. Και το κόμμα, μέσα απ' την πείρα και τις καμπές της κρίσης, έφερε αργά μα σταθερά στη συσσώρευση των απαραίτητων θεωρητικών, πολιτικών και οργανωτικών προϋποθέσεων για το πέρασμα και την υπερνίκηση της κρίσης. Ενώ οι διάφορες καθοδηγήσεις έμπλεκαν το κόμμα σε φραξιονιστικές διαμάχες και το τραβούσαν απ' τον οπορτουνισμό στον λικβινταρισμό και το σεχταρισμό, η βάση του κόμματος, στέρεη, υγιής, προλεταριακή, πάλαιβε ακούραστα για τα ζητήματα και την οργάνωση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων και έτσι διατηρούσε και μεγάλωνε τη σύνδεση του κόμματος με τις μάζες. Ξεκαθάριζε τις διάφορες αντικομματικές καθοδηγήσεις, διατηρούσε και φύλαγε την ενότητα του κόμματος, παρά το γεγονός ότι όλες οι καθοδηγήσεις του κόμματος απ' την ίδρυσή του ως το λικβινταρισμό, διώχτηκαν απ' το κόμμα. Ανδρώνονταν και ωρίμαζε για τη λύση της κρίσης του ΚΚΕ.


2. Η τελευταία δίχως αρχές φραξιονιστική πάλη (1929-31), που στην οργάνωσή της πήρε μέρος και ο ταξικός εχθρός, χτύπησε το κόμμα πιο πολύ απ' όλες. Μα όσο πιο πολλές ζημιές έφερε, τόσο πιο βαθιά ξεσήκωσε το κόμμα για την εκμηδένισή της. Με την άμεση και δραστήρια επέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ο φραξιονισμός ξεκαθαρίζεται σύντομα. Την 1η του Νοέμβρη 1931 δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» έκκληση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς «Προς τα μέλη του ΚΚΕ», που α) έβαλε τέρμα στη φραξιονιστική πάλη και β) καθόριζε για το κόμμα τούτο το κεντρικό καθήκον: να καταπιαστεί , να μελετήσει, να γνωρίσει τα ζητήματα, τις ανάγκες, τις άμεσες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού' να οργανώσει την πάλη των μαζών για τις διεκδικήσεις τους αυτές εφαρμόζοντας κάθε φορά τις μορφές εκείνες της πάλης που ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες συνθήκες και να τείνει αδιάκοπα στο ξάπλωμα, στη συνένωση και το ανέβασμά τους μέχρι τη μαζική πολιτική απεργία. Έτσι το κόμμα θα συνδεθεί με τις μάζες, θα τις οργανώσει, θα καταχτήσει την εμπιστοσύνη τους, θα ριζώσει μέσα τους και εξυψώνοντάς τες αδιάκοπα δια μέσου της πάλης τους για τις άμεσες οικονομικές διεκδικήσεις, θα τις βγάλει ολοένα και πιο μαζικά στη λεωφόρο των ανοιχτών πολιτικών αγώνων, προς τις βασικές διεκδικήσεις προς την εξουσία. Την οργάνωση αυτή της λαϊκής πάλης για τις άμεσες διεκδικήσεις και τις πιο ελάχιστες, χρησιμοποιώντας και τις πιο απλές μορφές αγώνα, καθόρισε η έκκληση της ΚΔ σαν το βασικό κρίκο στη σειρά των καθηκόντων του κόμματος, που η κατοχή του θα του επιτρέψει να κρατά ολόκληρη την αλυσίδα. Μέσα απ' αυτή την πάλη για το ψωμί, τα καθυστερημένα στρώματα των εργαζομένων θα φτάσουν με την ίδια τους την πείρα ως τη συνείδηση της ανάγκης του αγώνα για την εξουσία και το κόμμα θα βαδίσει σταθερά προς την κατάχτηση της πλειοψηφίας του προλεταριάτου και τη συγκέντρωση γύρω του της αγροτιάς και του άλλου εργαζόμενου λαού.


3. Το κόμμα αποδέχτηκε ομόφωνα την έκκληση της ΚΔ και ρίχτηκε στη δουλιά για την πραγματοποίησή της. Τ' αποτελέσματα ήρθαν σημαντικά. Αναπτύσσονται γρήγορα, κάτω από την καθοδήγηση, οικονομικοί αγώνες των μαζών, πρώτα απ' όλα των εργατών, που ολοένα πλαταίνουν και βαθαίνουν. Αυξάνουν οι οργανώσεις των εργαζομένων και ο ρεφορμισμός περισφίγγεται και περιορίζεται σταθερά. Ο τροτσκισμός αφοπλίζεται ιδεολογικά, καταρρέει οργανωτικά και ασφυκτιά μέσα σ' ένα διαλυτικό εσωτερικό αλληλοφάγωμα. Το κόμμα αναπτύσσεται οργανωτικά και μεγαλώνει την πολιτική του επιρροή. Μέσα από την αδιάκοπη αυτή επαφή με το λαό, που φέρνει στη μελέτη και τη γνώση της νεοελληνικής πραγματικότητας, ξεφυτρώνει οργανικά μια επιταχτική ανάγκη: να καθορίσει το κόμμα τους τελικούς του σκοπούς, να φωτίσει δηλ. τα βασικά νεοελληνικά προβλήματα με το φως του μαρξισμού-λενινισμού, της επιστημονικής αντικειμενικότητας, για να καθορίσει σωστά τον επαναστατικό δρόμο στο νεοελληνικό ξετύλιγμα, το δρόμο δηλ. που πρέπει να βαδίσει η νέα Ελλάδα για να φτάσει σε μια ολόπλευρη αναγέννηση. Πρέπει το κόμμα να στεγάσει όλη του τη δουλιά και τη δράση με το πρόγραμμά του που θα προσανατολίσει σωστά τον εργαζόμενο λαό, θα βάλει πάνω σε μια καθαρή και στέρεη, πραγματοποιήσιμη και κατανοητή για τις μάζες, βάση το πρόβλημα της εξουσία και της πάλης γι' αυτή, θα επιτρέψει στο κόμμα, σπάζοντας τις επιδράσεις του απολίτικου συνδικαλισμού, που ουσιαστικά και έμπραχτα καλλιεργούνταν μέχρι τότε, να εφαρμόσει μια λαϊκή καθημερινή επαναστατική πολιτική, να πάρει τη θέση του στην πολιτική ζωή της χώρας και να διεκδικήσει αποτελεσματικά την καθοδήγησή της.


4. Με την άμεση και δραστήρια ενίσχυση της ΚΔ το ΚΚΕ έλυσε το πρόβλημα αυτό. Η 6η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (Γενάρης 1934) καθόρισε: Η Ελλάδα είναι χώρα αγροτική – βιομηχανική με μέση κεφαλαιοκρατική ανάγκη και με μισοφεουδαρχικά υπολείμματα στην αγροτική οικονομία. Η τέτια οικονομική διάρθρωση της χώρας φέρνει τούτη τη βασική ιδιομορφία: τη σημαντική της πολιτική εξάρτηση από το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η εξάρτηση , μαζί με τη διατήρηση των φεουδαρχικών υπολειμμάτων στο χωριό, κρατούν τη χώρα στην οικονομική και στην ολόπλευρή της καθυστέρηση. Η αστική δημοκρατία δεν έθιξε το ξένο κεφάλαιο, αντίθετα μεγάλωσε την εξωτερική εξάρτηση της χώρας. Η αγροτική «μεταρρύθμισή» της αντικατέστησε το γεώμορό της με την πληρωμή για την εξαγορά της γης. Έτσι ουσιαστικά δεν άλλαξε την κατάσταση στο χωριό, δεν έκανε τον αγρότη λεύτερο παραγωγό, με λεύτερη κατοχή της γης και των προϊόντων του. Δεν απάλλαξε τη φτωχομεσαία αγροτική οικονομία από τα βάρη που την κρατούσαν σε μια κατάσταση κατάπτωσης, ανικανότητας και για μια απλή αναπαραγωγή. Για να σπάσει η νέα Ελλάδα τα δεσμά που κρατάνε δεμένες τις παραγωγικές δυνάμεις και την όλη της ανάπτυξη- δεσμά που της επιβάλλει η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση – πρέπει πρώτ' απ' 'όλα να λύσει αυτά τα δύο αστικοδημοκρατικά καθήκοντα. Το προλεταριάτο, πρωτοστατώντας ση λύση αυτή και καθοδηγώντας την αγροτιά και τον άλλο εργαζόμενο λαό στην πάλη για την πραγματοποίησή της, που τους ενδιαφέρει ζωτικότατα, καταχτά την εμπιστοσύνη τους και τις εξυψώνει, μέσα από την ίδια τους την πείρα που θα τους δώσει η ανάγκη να συντριφτεί η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση ενάντια στη λύση αυτή, ως την πάλη για τη σοσιαλιστική ολοκλήρωση της λαϊκής κοινωνικής απελευθέρωσης, δηλ. ως την απαλλοτρίωση της κεφαλαιοκρατίας και τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής. Κατά συνέπεια, η επερχόμενη επανάσταση στην Ελλάδα, από τα καθήκοντα που πρώτ' απ' όλα έχει να λύσει, θ' αρχίσει σαν αστικοδημοκρατική, με περισσότερο ή λιγότερο γοργό πέρασμά στη σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό πρώτα απ' όλα θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της εργατικής τάξης να εξυψώσει ως την κατανόηση της ανάγκης αυτής τη φτωχομεσαία αγροτιά και την άλλη φτωχολογιά στις πόλεις.


5. Κινητήριες δυνάμεις στην επερχόμενη επανάσταση είναι η εργατική τάξη επικεφαλής της φτωχομεσαίας αγροτιάς, των εθνικών μειονοτήτων και της άλλης φτωχολογιάς. Αυτών τη δικτατορία θα εγκαθιδρύσει η επανάσταση, δηλ. την επαναστατική δημοκρατική δικτατορία των εργατών και των χωρικών με βάση τα σοβιέτ. Η εσωτερική εξέλιξη της επανάστασης και το πέρασμα στη σοσιαλιστική θα φέρει την περισσότερη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια του προλεταριάτου, στη δικτατορία του προλεταριάτου, με βάση τη σύσφιξη της εργατοαγροτικής συμμαχίας. Η ιστορική σημασία της 6ης Ολομέλειας είναι ότι για πρώτη φορά έδωσε την επιστημονική ανατομία της οικονομικής διάρθρωσης της χώρας και καθόρισε το νεοελληνικό δρόμο της λαϊκής απελευθέρωσης και της σοσιαλιστικής πραγματοποίησης. Βασικά ολοκλήρωσε τον ιδεολογικό εξοπλισμό του ΚΚΕ και του έδωσε μια αναμφισβήτητη υπεροχή απέναντι στην αστοτσιφλικάδική ιδεολογία και τη δυνατότητα μιας δημιουργικής επαναστατικής λαϊκής πολιτικής δράσης.

16 του Ιούνη 1939
 

Συνεχίζεται


Όχι στην πρόκληση των ναζι-φασιστικών εγκληματικών συμμοριών

Να ματαιωθεί το «φεστιβάλ μίσους» - έξω οι ναζιστές από τη χώρα μας

   Φέτος, 60 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών που σήμαινε και το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, οι ναζι-φασιστικές συμμορίες διαφόρων χωρών της Ευρώπης επέλεξαν τη χώρα μας ως τόπο συγκέντρωσής τους, προκαλώντας έτσι με τον πιο ακραίο τρόπο τα αντιφασιστικά-αντιναζιστικά αισθήματα του λαού μας, ενός λαού που επέφερε τα πάνδεινα από τα αποτρόπαια εγκλήματα των ναζιφασιστικών χιτλερικών κτηνών και των ντόπιων κατάπτυστων προδοτών συνεργατών τους και πλήρωσε βαρύτατο τίμημα για τη λευτεριά του.

   Οι ναζιφασιστικές Οργανώσεις «Χρυσή Αυγή», το γερμανικό «NPD» η ιταλική «Forza Nuova» και η ισπανική «ΦΑΛΑΓΓΑ» ανακοίνωσαν ότι θα διοργανώσουν πανευρωπαϊκό φεστιβάλ με την επωνυμία «φεστιβάλ μίσος», όπως το αποκαλούν, από 16-18 Σεπτέμβρη σε περιοχή της Μεσσηνίας (ίσως Κυπαρισσία, κλπ.) και στις 18 του ίδιου μήνα θα συμμετέχουν στο φασιστικό μνημόσυνο του Μελιγαλά Μεσσηνίας. Κεντρικά συνθήματα του «φεστιβάλ μίσους» θα είναι: «Έξω οι ξένοι εργάτες από την ΕΕ» και «Έξω η Τουρκία από την Ευρώπη». Στη φασιστοσύναξη θα συμμέτουν ναζιστικά μουσικά συγκροτήματα από Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία και Ελλάδα.

   Μετά τη γνωστοποίηση αυτής της προκλητικής είδησης όλα τα πολιτικά κόμματα – με εξαίρεση το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και τη νεολαία της ΟΝΝΕΔ – αντέδρασαν με καταδικαστικές ανακοινώσεις.

   Ο δημοκρατικός αντιφασιστικός λαός της Μεσσηνίας δεν πρέπει να επιτρέψει να κυματίσουν οι χιτλερικές σβάστικες και τα ναζιφασιστικά σύμβολα στην ποτισμένη με πολύ αίμα μεσσηνιακή γη.

   Μετά από τις έντονες αντιδράσεις των φορέων και του λαού της Μεσσηνίας ανακοινώθηκε ότι το ναζιφασιστικό «φεστιβάλ μίσος» θα πραγματοποιηθεί στην Ηλεία στο δάσος της λίμνης Καϊάφα. Ο αντιδραστικός νεοδημοκράτης Δήμαρχος Ζαχάρως Πανταζής Χρονόπουλος όταν ρωτήθηκε από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» για τη στάση του απέναντι στο ναζιφασιστικό «φεστιβάλ» είχε δηλώσει ότι «η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η σιωπή, επικαλούμενος τον κίνδυνο επεισοδίων» («Ελευθεροτυπία» 29.8.2005, σελ. 6). «Στην Ηλεία, εκπρόσωποι όλων των κομμάτων καταδίκασαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την επικείμενη εκδήλωση του μίσους,  π λ η ν  ε κ ε ί ν ω ν  τ η ς  Ν έ α ς Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς, οι οποίοι σιωπούν ανεξήγητα και αποφεύγουν «όπως ο διάβολος το λιβάνι» να πάρουν δημόσια θέση στο θέμα». «Γιατί άραγε;» διερωτάται ο δημοσιογράφος Μ. ΜΟΔ. της «Ελευθεροτυπίας» (29.8.2005) χωρίς να απαντά. Δεν παίρνει δημόσια θέση καταδίκης το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ απέναντι στις ναζιφασιστικές Οργανώσεις, γιατί αυτές είναι δίδυμα αδέρφια της.

   Αρχές Σεπτέμβρη τοπικοί φορείς της Μεσσηνίας (Εργατικό Κέντρο, σύλλογος Δασκάλων, ΟΛΜΕ, κλπ.) αποφάσισαν να οργανώσουν στα μέσα Σεπτέμβρη αντιφασιστική εκδήλωση στην Καλαμάτα, ενώ μετά τις αντιδράσεις των φορέων Μεσσηνίας-Ηλείας «ανακοινώθηκε» η μεταφορά του ναζιφασιστικού «φεστιβάλ μίσους» στη Στυλίδα, κοντά στη Λαμία, της Φθιώτιδας, της οποίας πολλοί φορείς αντέδρασαν καταδικαστικά.

   Η ΟΛΜΕ σε συνέντευξη τύπου (12 Σεπτέμβρη) καταδίκασε το «φεστιβάλ μίσους» και ζήτησε να οργανωθούν στα σχολεία αντιφασιστικά μαθήματα και εκδηλώσεις με την ευκαιρία των 60 χρόνων από το τέλος του αγώνα κατά του φασισμού.

   Μετά το κύμα της γενικής κατακραυγής από όλα τα κόμματα – πλην ΝΔ – και πολλών τοπικών φορέων Μεσσηνίας, Ηλείας και Φθιώτιδας και αφού πέρασαν 4 μήνες, αλλά και μετά από δηλώσεις «το Σύνταγμα κατοχυρώνει την ελεύθερη άσκηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι», «η μάζωξη αυτή θα ήταν επικίνδυνη, αν διέθεταν λαϊκό έρεισμα», «οι διοργανωτές είναι ευρωπαίοι πολίτες και δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε την είσοδό τους στη χώρα», κλπ. (Βουλγαράκης, κλπ.) εδέησε τελικά η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή να κάνει δια του κυβερνητικού εκπροσώπου της Θ. Ρουσσόπουλου σχετική δήλωση: «η κυβέρνηση δηλώνει πως αποδοκιμάζει τέτοιου είδους εκδηλώσεις που υποθάλπουν ρατσιστικά φαινόμενα» («Ελευθεροτυπία» 7.9.2005, σελ. 42).

   Η δήλωση αυτή της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ δεν έγινε από «δημοκρατική ευαισθησία» αλλά αντίθετα επειδή φοβάται ότι θα δημιουργηθεί διπλωματικό πρόβλημα μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, αφού το κεντρικό σύνθημα του «φεστιβάλ μίσους» των ναζιφασιστών είναι: «Έξω η Τουρκία από την ΕΕ».

   Τέλος ας σημειωθεί ότι οι κυβερνήσεις της Γερμανίας, Γαλλίας και Ιταλίας απαγόρευσαν την διοργάνωση του προκλητικού «φεστιβάλ μίσους» των ναζιφασιστών στις χώρες τους.


Η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ στον κάμπο

Ως γνωστόν η συνεργασία «Κ»ΚΕ με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ στον κάμπο αποτελεί από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα συνεργασίας των σοσιαλδημοκρατών του «Κ»ΚΕ η οποία έχει οδηγήσει σε συρρίκνωση της αριστερής και προοδευτικής βάσης στην περιοχή.

Το «Κ»ΚΕ για χρόνια υμνούσε τη συνεργασία με τους αγροτοπατέρες της ΝΔ  «συναγωνιστές εν όπλοις» Νάσικα, Κοκκινούλη, Αναγνωστόπουλο κ.α. ενώ πρόσφατα προσέφερε τα μέγιστα στο κυβερνών κόμμα υπονομεύοντας τις αγροτικές κινητοποιήσεις για το βαμβάκι.

Η συνεργασία αυτή επεκτάθηκε σε πολιτική συνεργασία στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης τόσο το 1998 όσο και το 2002. Μάλιστα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας  στις 10/7/2005, που δεν διέψευσε ποτέ ο Ριζοσπάστης, αναφέρεται σε μια από αυτές τις περιπτώσεις συνεργασίας γράφοντας ότι «το 2002, ο Περισσός στήριξε το «γαλάζιο» νομάρχη Β. Αναγνωστόπουλο, ενώ η Ρηγίλλης τον «κόκκινο» δήμαρχο Χρ. Τέγο - το «προξενιό» μάλιστα είχε επισφραγισθεί στο σπίτι του Τηλ. Πώποτα παρόντος και του Θ. Αναγνωστόπουλου».

Τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας ωστόσο δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικά για τους σοσιαλδημοκράτες του Περισσού οι οποίοι είδαν το εκλογικό ποσοστό του «Κ»ΚΕ, να μειώνεται στις εθνικές εκλογές του 2004 σε σχέση με το 2000 (Καρδίτσα 0,81%, Λάρισα 0,48%, Τρίκαλα 0,12%) προς όφελος της ΝΔ.

Η πολιτική του «Κ»ΚΕ, μια πολιτική ταξικής συμφιλίωσης η οποία παρακάμπτει ότι  «καθήκον των κομμουνιστών είναι όχι μόνο να κρατούν καθαρή τη βασική και κύρια διαχωριστική γραμμή προλεταριάτου-μπουρζουαζίας και μόνιμα ανοιχτό το μέτωπο πάλης ενάντια της, αλλά και εκείνη μεταξύ των αντιφασιστικών- αντιεθνικιστικών- αντιρατσιστικών δυνάμεων και φασιστικών-εθνικιστικών- ρατσιστικών δυνάμεων στις οποίες ανήκει, ανάμεσα σ' άλλες, και το μεγαλοαστικό κόμμα της ΝΔ» (ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, φ. 180) έχει σαν αποτέλεσμα ακόμα και τη διαρροή στελεχών από το «Κ»ΚΕ στη ΝΔ. Μετά την αποχώρηση του αρχισυνδικαλιστή του «Κ»ΚΕ στην ΕΙΝΑΠ Χάρη Ζαχαρογιάννη αλλά και άλλων μεσαίων στελεχών σε διάφορους συνδικαλιστικούς χώρους (πχ. Παπαστράτος) έρχεται να προστεθεί η αποχώρηση του «αγωνιστή και κομμουνιστή» πρώην αντιδημάρχου αλλά και νομ. συμβούλου Καρδίτσας Γιώργου Καραμαλίγκα ο οποίος διεγράφη από το ΚΚΕ αφού προτίμησε τη σίγουρη αγκαλιά της ΝΔ η οποία τον διόρισε γενικό γραμματέα της Νομαρχίας.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

7ωρο και 5νθήμερο στη Σοβιετική ένωση το 1929 στα πλαίσια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Καπιταλισμός - σοσιαλισμός: μια πολύ επίκαιρη και διδακτική επιμέρους σύγκριση

7ωρο και 5νθήμερο στη σοσιαλιστική Σοβιετική ένωση το 1929.
- Η εφαρμογή του επταώρου εις την ΕΣΣΔ. Αύξησις παραγωγής και ημερομισθίων. ("Ρ" 30/7/29)

- Εις την Σοβιετικήν Ένωσιν εισήχθη η πενθήμερης εβδομάς. Ποιαί αι ημέραι αναπαύσεως. ("Ρ" 30/9/29)
- Εις την ΕΣΣΔ γενικεύεται το επτάωρο. ("Ρ" 14/10/29)
- Η χώρα που αναγεννάται. Η εφαρμογή της πενθήμερης εβδομάδας στην Σοβιετική Ένωση. ("Ρ" 25/10/29)
- Η χώρα που αναγεννάται. Η εκπολιτιστική επανάσταση στην ΣΕ και η πενταήμερος εβδομάς. ("Ρ" 22/11/29
)


Δίκη αγροτών


Νίκου Ζαχαριάδη: Θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ (συνέχεια από το φ.208)


Όχι στην πρόκληση των ναζί-φασιστικών εγκληματικών συμμοριών


Η συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ στον κάμπο

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55