Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 213 1-15/10/2005Αρ. Φύλ. 213 1-15 Οχτώβρη 2005
Αντιλαϊκός προϋπολογισμός του 2006
Άγρια λεηλασία και πρωτοφανής αφαίμαξη του εισοδήματος των εργαζομένων
Σκληρότατη λιτότητα για 2006-2007 και εξαθλίωση των λαϊκών μαζών

Στις 3 Οχτώβρη κατατέθηκε στη Βουλή το προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2006 από τον υπουργό με τις χαζοχαρούμενες πόζες Γ. Αλογοσκούφη – κορυφαίο «καρπαζοεισπράκτορα» και πρωταθλητή μεταξύ των συναδέλφων του υπουργών Οικονομικών στο χώρο της ΕΕ – και από τους πλέον αποτυχημένους υπουργούς της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ που, ανάμεσα στ’ άλλα, πέτυχε σε χρόνο ρεκόρ το «ακατόρθωτο»: να θέσει την οικονομία της χώρας εν μια νυκτί και ακόμα καλά-καλά δεν ανέλαβε καθήκοντα υπουργού υπό επιτήρηση των οργάνων της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο φιλομονοπωλιακός και ακραίας νεοφιλελεύθερης έμπνευσης Κρατικός Προϋπολογισμός για το 2006 – πέρα απ’ τον ταξικό, προς όφελος των συμφερόντων της άρχουσας αντιδραστικής αστικής τάξης, χαρακτήρα του – είναι αναμφίβολα ο σκληρότερος που γνώρισαν τις τελευταίες δεκαετίες η εργατική τάξη και γενικά οι πλατιές λαϊκές μάζες της χώρας, γιατί η εφαρμογή του θα οδηγήσει στην πλέον άγρια λεηλασία του εισοδήματος των εργαζομένων, κυρίως των χαμηλόμισθων και της μεγάλης μάζας χαμηλοσυνταξιούχων, σε πρωτοφανή άνοδο κύματος ακρίβειας και σε ραγδαία αύξηση της μαζικής ανεργίας, που όλα μαζί θα επιδεινώσουν αναπόφευκτα την κατάσταση της εργατικής τάξης και θα εντείνουν και βαθύνουν παραπέρα το προτσές της απόλυτης εξαθλίωσης της εργατικής τάξης.

Ο ταξικός χαρακτήρας του σχεδίου Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2006 εκφράζεται πρωταρχικά στο σκέλος της πηγής των εσόδων αλλά και στη διάρθρωση των δαπανών.

Από αυτούς οι άμεσοι φόροι ανέρχονται στο ύψος των 744 εκατομμυρίων ευρώ (το 2005 ήταν 8.116 εκατ. ευρώ, το 2006 θα είναι 8.860 εκατ. ευρώ = 744 εκατ. παραπάνω ευρώ), δηλαδή οι μισθωτοί, συνταξιούχοι, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες θα καταβάλλουν φόρο εισοδήματος αυξημένο κατά 9,2%, δηλ. ποσοστό τετραπλάσιο και πλέον των ονομαστικών μισθολογικών αυξήσεων, μ’ αποτέλεσμα τη μείωση κατά το ίδιο ποσοστό των ονομαστικών μισθών των εργαζομένων και συνταξιούχων, ενώ οι επιχειρηματίες καπιταλιστές θα πληρώσουν μόνο 120 εκατ. ευρώ (αύξηση 2,5%) περισσότερα από το 2005 (2005 ήταν 4.754 εκατ. ευρώ και το 2006 θα είναι 4.874 = 120 εκατ. ευρώ παραπάνω) παρόλο που τα κέρδη τους προβλέπονται κατά πολύ αυξημένα. Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση μείωσε τους συντελεστές φορολογίας των κερδών από 35% σε 25% - κέρδη που οι καπιταλιστές επιχειρηματίες, στη χειρότερη περίπτωση έχουν τη δυνατότητα με λογιστικές αλχημείες να αποκρύβουν και να τα εμφανίζουν κατά πολύ μικρότερα από ότι στην πραγματικότητα είναι, αν δεν φοροδιαφεύγουν συστηματικά.  

Δυο αναγκαίες παρατηρήσεις:

Πρώτο, στους μισθωτούς, συνταξιούχους, αγρότες, ελεύθερους επαγγελματίες επιβάλλεται αύξηση φόρου που ξεπερνά το 6πλάσιο (744 εκατ. ευρώ) σε σχέση με τους επιχειρηματίες καπιταλιστές που επιβαρύνονται με μόλις 120 εκατ. ευρώ ή σε ποσοστό η σχέση είναι 9,2 % και 2,5 % αντίστοιχα.

Δεύτερο, τεράστια είναι η νέα αύξηση κατά 9,2 % των άμεσων φόρων των μισθωτών και συνταξιούχων για το 2006 σε σχέση με τις μηδαμινές ονομαστικές αυξήσεις των μισθών κατά 2 % - αυξήσεις που είναι κατά πολύ χαμηλότερες του αναμενόμενου πληθωρισμού 3,2 % (ποσοστό πλασματικό) αφού στην πραγματικότητα θα είναι πολύ υψηλότερος).

Αν οι άμεσοι φόροι μειώνουν τους ονομαστικούς μισθούς των εργαζομένων, οι έμμεσοι φόροι που ανέρχονται σε πολύ μεγάλο ύψος, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 8,4 % για το 2006 (πληρώνονται αποκλειστικά από τους εργαζόμενους) θα οδηγήσουν σε πολύ μεγάλες αυξήσεις τιμών των εμπορευμάτων, ιδιαίτερα των ειδών πλατιάς κατανάλωσης και των υπηρεσιών, προκαλώντας έτσι μεγάλη μείωση του πραγματικού μισθού των εργαζομένων.

Πέρα απ’ το ότι τόσο οι άμεσοι όσο και οι έμμεσοι φόροι προκαλούν μείωση των μισθών των εργαζομένων και των συνταξιούχων, μείωση των πραγματικών μισθών θα σημειωθεί και απ’ το γεγονός ότι οι ονομαστικές αυξήσεις που προβλέπονται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό είναι κατά πολύ μικρότερες του αναμενόμενου πληθωρισμού (3,2 % ποσοστό πλασματικό), αφού αυτές θα κυμαίνονται στην καλύτερη περίπτωση γύρω στο 2 %.

Το σχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2006 είναι αναξιόπιστο και έχει έντονα πλασματικό χαρακτήρα αφού, ανάμεσα στ’ άλλα, μειώνει τεχνητά το δημόσιο έλλειμμα με την εμφάνιση μελλοντικών εσόδων (αν τελικά εισπραχθούν) ως τωρινών μέσω της λεγόμενης «τιτλοποίησης» των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το δημόσιο δηλ. των εσόδων από δάνεια του κράτους από τράπεζες, οι οποίες θα εκδόσουν τους τίτλους έναντι των μελλοντικών εισπράξεων (δανεισμός με ενέχυρο-εγγύηση τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο).

Έτσι στον Προϋπολογισμό έχουν εγγραφεί έσοδα από «τιτλοποιήσεις» συνολικού ποσού 3,8 δισεκατομμυρίων ευρώ εκ των οποίων το 1,8 δισεκατομμυρία ευρώ για το 2005 και 2 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2006, ποσά τα οποία όμως πρέπει να εγκρίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Επομένως η υποτιθέμενη μείωση του ελλείμματος κατά 3,8 % το 2005 και το 2006 για φθάσει από 6,6 % στο 2,8 % του ΑΕΠ προέρχεται από την τιτλοποίηση των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το δημόσιο και ως εκ τούτου είναι προφανές ότι πρόκειται για λογιστικό τέχνασμα, δηλ. είναι αποτέλεσμα της διαβόητης «δημιουργικής λογιστικής» και δεν είναι πραγματική μείωση.

Παρόλα αυτά ο Γ. Αλογοσκούφης με τη γνωστή χαρακτηριστική παχυδερμία του και τις χαζοχαρούμενες πόζες και πάλι δηλώνει-διαβεβαιώνει εκ των προτέρων: «θα είναι έκπληξη πρώτου μεγέθους αν δεν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Όμως ο πρωταθλητής «καρπαζοεισπράκτορας» μεταξύ των συναδέλφων του στην ΕΕ δεν άργησε να εισπράξει και νέα ηχηρή καρπαζιά από τον αρμόδιο Επίτροπο Χοακίμ Αλμούνια, ο οποίος ήδη από τις Βρυξέλλες είχε εκφράσει την αντίθεσή του και φθάνοντας στην Αθήνα μετά από τις συναντήσεις με τον πρωθυπουργό των «νταβατζήδων» και τον υπουργό των οικονομικών δήλωσε ότι το «μέτρο» της τιτλοποίησης μπορεί να γίνει αποδεκτό μόνο για το 2005 αφού η απόσταση από το ύψος του 6,6 % για να φτάσει στο 3,6 % είναι πολύ μεγάλη, ενώ για το 2006 απέρριψε το «μέτρο» της τιτλοποίησης των ληξιπρόθεσμων προς το δημόσιο χρεών. Τελικά το όλο θέμα θα κριθεί από το Συμβούλιο των Υπουργών Οικονομίας (ΕΚΟΦΙΝ) της ΕΕ. Κατά της «τιτλοποίησης» τάχθηκε ( 8.10.2005) και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Ζαν Κλωντ Τρισέ.

Έτσι, λοιπόν, είναι σχεδόν σίγουρο ότι τα 2 δισ. ευρώ – αποτέλεσμα λογιστικών αλχημειών – θα λείψουν από τον Κρατικό Προϋπολογισμό για το 2006 και ότι ο πλασματικός και ταξικός προϋπολογισμός θα γίνει ακόμα σκληρότερος-αντιλαϊκότερος, αφού η κυβέρνηση θα πάρει νέα μέτρα αναζητώντας τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ (1 % του ΑΕΠ) που λείπουν από άλλες πηγές (αύξηση έμμεσων φόρων, νέα αύξηση ΦΠΑ, μείωση δαπανών για «κοινωνικές παροχές», «μείωση κονδυλίων δημοσίων επενδύσεων», μηδενικές ονομαστικές αυξήσεις μισθών, κλπ.). Όμως από όποιες πηγές και αν αντληθούν τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ θα επιβαρύνουν μ’ ένα τεράστιο ποσό ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους και συνταξιούχους, πέρα απ’ τα ήδη προαναφερθέντα βάρη. Βέβαια δεν είναι μόνο τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ γιατί σ’ αυτά πρέπει να προστεθούν και οι αποκλίσεις που παρατηρούνται και έτσι το συνολικό ποσό αναμένεται να φθάσει στα 3 δισεκατομμύρια ευρώ, ένα τεράστιο και δυσβάστακτο βάρος για τους εργαζόμενους.

Πέρα απ’ τα παραπάνω βάρη που συσσωρεύονται στις πλάτες των εργαζομένων με την τεράστια αύξηση των φόρων (άμεσων-έμμεσων) και τις κάτω του πληθωρισμού ονομαστικές αυξήσεις μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων που δημιουργούν δραματική κατάσταση για τους όλους τους εργαζόμενους, ο πλαστός Προϋπολογισμός χαρακτηρίζεται όχι μόνο από δραστική περικοπή και μείωση των κονδυλίων για «κοινωνικές παροχές» (παιδεία, υγεία, πρόνοια, κλπ.) αλλά και από περιορισμό της εισοδηματικής πολιτικής από 2,5 % στο 2 %, όπως επίσης και από δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών και επενδύσεων, η οποία θα οδηγήσει αναπόφευκτα, ανάμεσα στις άλλες αιτίες, σε ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ήδη υπάρχουσας μαζικής ανεργίας. Επομένως τα περί «αύξησης της απασχόλησης» του υπουργού οικονομίας είναι χονδροειδή μυθεύματα, τα οποία στηρίζονται σε εξόφθαλμες στατιστικές αλχημείες που προσπαθούν να εμφανίσουν πολύ χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας απ’ ότι στην πραγματικότητα είναι με στόχο την εξαπάτηση των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών μαζών που ζουν καθημερινά τον εφιάλτη της απειλής να βρεθούν στο δρόμο.

Έτσι η ελπίδα της ανίκανης κυβέρνησης των «νταβατζήδων» να απαλλαγεί μετά το 2006 από την επιτήρηση της ΕΕ, στην οποία η ίδια με την «απογραφή» έθεσε την οικονομία της χώρας, διαψεύδεται από τώρα – «απογραφή» που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του ελλείμματος από 1,2 % του ΑΕΠ στο 4,1 % το 2004, για να φτάσει με δική της πλέον ευθύνη, από την υστέρηση των εσόδων, στο 6,6 %, χωρίς και αυτό το ποσό να είναι οριστικό.

Για την εργατική τάξη, τη φτωχή αγροτιά και γενικά τις πλατιές λαϊκές μάζες και με το νέο Προϋπολογισμό για το 2006 είναι σίγουρη και δεδομένη μια σκληρότατη τριετή λιτότητα, η σκληρότερη των τελευταίων δεκαετιών που γνώρισαν, μ’ όλες τις μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις για το ήδη χαμηλότατο επίπεδό τους και το μεγάλωμα της εξαθλίωσής τους.   

  


Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και οι «Κούϊσλινγκς» σύντροφοί της του Ιρακινού «Κομμουνιστικού» Κόμματος

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ συνεχίζουν τις σχέσεις τους με τους «Τσολάκογλου» του «Κ»Κ Ιράκ και δεν καταδίκασαν ποτέ ως τώρα την προδοτική στάση συνεργασίας του με τα κατακτητικά στρατεύματα

Συχνά-πυκνά οι αναγνώστες του «Ριζοσπάστη» διαβάζουν στις στήλες του για τους «Κούϊσλινγκ», «Τσολάκογλου», «Ράληδες», κλπ. των «κυβερνήσεων» του Ιράκ, χωρίς ποτέ στο παρελθόν ή πρόσφατα να γίνεται λόγος απ’ τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ και τους λογής-λογής αστούς δημοσιογραφίσκους αυτής της εφημερίδας, ότι στους «Τσολάκογλου», κλπ. του Ιράκ ανήκουν και οι σύντροφοί τους χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές του Ιρακινού «Κ»Κ, οι οποίοι προθυμότατα και απ’ τους πρώτους συμμετείχαν στην πρώτη, διορισμένη απ’ τα κατακτητικά αμερικανο-αγγλικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα κατοχής, κυβέρνηση δοσιλόγων του Ιράκ.

Εκτός του ότι η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και η αστικο-ρεβιζιονιστική της φυλλάδα «Ριζοσπάστης» ποτέ ως τα σήμερα δεν καταδίκασαν-κατάγγειλαν την εθνοπροδοτική και δοσίλογη  στάση των συντρόφων τους χρουστσοφικών του Ιρακινού «Κ»Κ, δηλ. τη συμμετοχή τους στη διορισμένη απ’ τους κατακτητές «κυβέρνηση» του Ιράκ, μα ούτε ως τώρα διέκοψαν τις σχέσεις μαζί τους. Και όχι μόνο αυτό δεν έπραξαν αλλά τους είχαν προσκαλέσει και συμμετείχαν και στην τελευταία διεθνή συνάντηση της Αθήνας των αστικο-ρεβιζιονιστικών χρουστσοφικών κομμάτων τον περασμένο χρόνο (2004), παρά το γεγονός ότι αυτοί συνέχιζαν να συμμετέχουν στο δοσιλογικό «Κυβερνητικό Συμβούλιο» - μαριονέτα των αμερικανο-αγγλικών κατακτητικών στρατευμάτων.

Πέρα από τη συστηματική αποσιώπηση του εθνο-προδοτικού δοσιλογικού ρόλου του αδελφού τους κόμματος, του «Κ»Κ Ιράκ, εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη», η προδοτική σοσιαλδημοκρατική χρουστσοφική κλίκα της Παπαρήγα «κατανοεί»(!) και «σέβεται τους λόγους συμμετοχής»(!) των ηγετών του «Κ»Κ Ιράκ στο κακόφημο «Κυβερνητικό Συμβούλιο» και ότι έχει απλά μόνο κάποιες «επιφυλάξεις»(!) απέναντι σ’ αυτή την εξόφθαλμα εθνοπροδοτική ΔΟΣΙΛΟΓΙΚΗ και ακραία προκλητική στάση των συντρόφων της χρουστσοφικών.

Η μοναδική φορά που ο «Ριζοσπάστης» έγραψε γι’ αυτό το ζήτημα ήταν τον Ιούλη του 2003χαρακτηριστική και εξαιρετικά αποκαλυπτική αναφορά για τον  προδοτικό ρόλο των ηγετών του «Κ»ΚΕ και σ’ αυτό το ζήτημα, δηλ. τον προκλητικό τρόπο δικαιολόγησης του δοσιλογισμού. Ο «Ριζοσπάστης» αφού «πληροφορεί» τους αναγνώστες του ότι «έφτασε έως εμάς η είδηση που το κομμουνιστικό κόμμα του Ιράκ αποφάσισε να συμμετάσχει στο κυβερνητικό Συμβούλιο της χώρας» και πως «βεβαίως κάθε κόμμα διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά του να αποφασίζει και να χαράζει την πορεία του, ο σεβασμός ωστόσο στην αρχή της αυτοτέλειας, δεν αποκλείει τη διατύπωση της όποιας διαφορετικής γνώμης» μας λεει: «είναι, βέβαια, γνωστοί και σεβαστοί οι λόγοι, για τους οποίους το ΚΚ Ιράκ αποφάσισε τη συμμετοχή του… Έχουμε, όμως, πολλές επιφυλάξεις και ακόμα περισσότερες ανησυχίες, για τις συνέπειες αυτής της ενέργειας» (“Ριζοσπάστης” 24.7.2003, σελ. 5).

Απ’ την τοποθέτηση αυτή απορρέει, εμμέσως πλην σαφώς, η υποστήριξη της εθνοπροδοτικής δοσιλογικής στάσης των χρουστσοφικών του Ιράκ εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ και του «Ριζοσπάστη». Επιπλέον, μετά έναν και πλέον χρόνο, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ παρά τη συμμετοχή του Ιρακινού «Κ»Κ στην «κυβέρνηση» των δοσιλόγων του Ιράκ – την προδοτική στάση του οποίου ποτέ ως τώρα δεν καταδίκασε – φρόντισε να καλέσει εκπρόσωπό του στη διεθνή συνάντηση της Αθήνας το 2004 («Ρ» 12.10.2004, σελ.7) για να «διαφωτίσει» και συστήσει στην εργατική τάξη και το λαό μας ώστε, σε περίπτωση κατάληψης της χώρας μας από ξένες ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές δυνάμεις, να κρατήσουν ανάλογη επαίσχυντη στάση με κείνη των δοσίλογων χρουστσοφικών του Ιράκ, δηλ. να μπουν στην υπηρεσία του ξένου κατακτητή, όπως έπραξαν στην Κατοχή οι «Τσολάκογλου», «Ράληδες», ταγματασφαλίτες, κλπ.

Με απίστευτη προκλητικότητα και με το χαρακτηριστικό θράσος των όπου γης  δοσιλόγων, ο εκπρόσωπος του χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ από το βήμα του Περισσού διακήρυξε με «στεντόρεια» αμερικανο-αγγλική φωνή: «Το κόμμα μας πάντα υπογράμμιζε ότι το Κυβερνητικό Συμβούλιο ήταν μόνο ένα γήπεδο, ένα πεδίο ανάμεσα στ’ άλλα, του αγώνα μας για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία. Πάντα τονίζουμε με έμφαση την ανάγκη διαρκούς συνδυασμού της δουλειάς μας μέσα στο Συμβούλιο και την παρούσα προσωρινή κυβέρνηση, με τις προσπάθειές μας με μαζικό χαρακτήρα». Και αλλού προκλητικά – ως άθλιο φερέφωνο των αμερικανο-άγγλων ιμπεριαλιστών κατακτητών – διακηρύσσει-υποστηρίζει: «Αγαπητοί σύντροφοι, οι δυνάμεις που ευθύνονται για τη χειροτέρευση της κατάστασης ασφαλείας είναι βασικά υποστηρικτές του προηγούμενου καθεστώτος και αντιλαϊκές τρομοκρατικές δυνάμεις διαφόρων αποχρώσεων... στην πραγματικότητα οι ένοπλες επιχειρήσεις από σκιώδεις οργανώσεις, είτε ισλαμιστών εξτρεμιστών είτε υποστηρικτών του καθεστώτος του Σαντάμ, δίνουν επιχειρήματα στις δυνάμεις κατοχής να επεκτείνουν την παρουσία τους και διαιωνίζουν το κλίμα της έντασης και του φόβου μεταξύ των πολιτών».

Έτσι, λοιπόν, για τους χρουστσοφικούς δοσίλογους του ιρακινού «Κ»Κ και την ηγεσία του «Κ»ΚΕ: πρώτο, για τη «χειροτέρευση της κατάστασης» στο Ιράκ δεν ευθύνονται τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής αλλά ο λαός της πολύπαθης αυτής χώρας που αγωνίζεται εναντίον τους και δεύτερο, «τρομοκρατικές δυνάμεις» δεν είναι οι αμερικανο-άγγλοι ιμπεριαλιστές επιδρομείς που διατηρούν την κατοχή του, αλλά ο Ιρακινός λαός που αγωνίζεται με το όπλο στο χέρι για να τους διώξει απ’ τη χώρα του.

Όμως το «τιμωρό χέρι» του πολύπαθου ηρωικά αγωνιζόμενου Ιρακινού λαού έστειλε, μια ώρα αρχύτερα, ορισμένους απ’ τους χρουστσοφικούς δοσίλογους στον μωαμεθανικό «παράδεισο», στερώντας τους έτσι την ευτυχία του αμερικανο-αγγλικού επίγειου παράδεισου. Κακές γλώσσες διέδιναν πως με πρόταση της Παπαρήγα κατά τη διάρκεια των εργασιών της περυσινής Διεθνούς Συνάντησης της Αθήνας (8-10 Οχτώβρη 2004) των χρουστσοφικών κομμάτων κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των «ηρωικώς πεσόντων»(!) υπέρ των κατακτητών κατάπτυστων δοσίλογων «Τσολάκογλου» χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών του Ιράκ!!!

Βέβαια η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ κράτησε και αυτή, παίρνοντας φαίνεται διδάγματα από τους Ιρακινούς συντρόφους της, μια φιλοιμπεριαλιστική-φιλοαμερικανο-αγγλική στάση κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων για τον πόλεμο στο Ιράκ, αφού είχε ως κεντρικό σύνθημα «Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο»(!) αντί να έχει ως κεντρικό σύνθημα το σωστό: «Έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής απ’ το Ιράκ», αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο τους αμερικανο-άγγλους ιμπεριαλιστές και δικαιολογώντας, εμμέσως πλην σαφώς, την κατάληψη-κατοχή του Ιράκ απ’ τα στρατεύματά τους.

Πριν φτάσουν σ’ αυτή την έσχατη κατάπτυστη κατάντια του δοσιλογισμού, οι χρουστσοφικοί του Ιρακινού «Κ»Κ καλούσαν και υποδέχτηκαν τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής ως «απελευθερωτές» της χώρας τους.

Αν η ηγεσία του Ιρακινού «Κ»Κ είναι η πρώτη στην ιστορία του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού που ξέπεσε στον επαίσχυντο ρόλο του συνεργάτη των κατακτητών (= δοσιλογικό ρόλο), η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ είναι και αυτή πρώτη στην ιστορία αυτού του αντεπαναστατικού ρεύματος που συνεργάστηκε και συγκρότησε κυβέρνηση μ’ ένα μοναρχοφασιστικό κόμμα το 1989, όπως είναι αυτό της Νέας Δημοκρατίας.

 


Μοναρχοφασιστικές φιέστες της Νέας Δημοκρατίας
Κλήμα Δωρίδας – Γράμμο – Βίτσι

Το μοναρχοφασιστικό Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει την οργάνωση φασιστικών εκδηλώσεων εναντίον των «κομμουνιστοσυμμοριτών»(!), δηλ. ενάντια στον ένδοξο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) σε διάφορα μέρη της χώρας, παρά τις «διαβεβαιώσεις» της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα περί «εκσυγχρονισμού της», και «αποβολή του ακραίου αντικομμουνισμού» που δεν αποτελούν παρά προκλητικό εξωραϊσμό του αντιδραστικού αυτού κόμματος για εξαπάτηση της εργατικής τάξης και του λαού μας.

Φέτος η Νέα Δημοκρατία ήταν κάπως «συγκρατημένη» στην προσπάθεια του Καραμανλή να εμφανιστεί με «κεντρώο»(!) προσωπείο, μη επιτρέποντας τη συμμετοχή βουλευτών της στις χρονιάτικες μοναρχοφασιστικές φιέστες Γράμμου-Βίτσι.

Γι’ αυτό το ρόλο του οργανωτή τον ανέθεσε φέτος στις προσκείμενες σ’ αυτή μοναρχοφασιστικές ενώσεις απόστρατων αξιωματικών του στρατού και της χωροφυλακής, αλλά και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Παρόλα αυτά στην περίπτωση της φασιστικής φιέστας στο χωριό Κλήμα Δωρίδας τον περασμένο Μάη «Τα Νέα» μας πληροφορούν ότι συμμετείχε σ’ αυτή και ο γνωστός χουντοφασίστας και «κανακάρης» του Παττακού, υφυπουργός Εσωτερικών Απόστολος Ανδρεουλάκος, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης στη μοναρχοφασιστική αυτή φιέστα  που «η πρωτοβουλία ανήκει στον νομάρχη Φωκίδας και πρώην Δήμαρχο Λιδωρικίου Δημήτρη Ανδρίτσο, καθώς και στον Δήμαρχο Ευπαλίου Δημήτρη Τσιακούμη. Όλοι ανήκουν στη ΝΔ» («Τα Νέα» 17.5.2005, σελ.5)

Εκτός απ’ αυτή τη μοναρχοφασιστική φιέστα οργανώθηκε ανάλογη και στο Γράμο στο χωριό Βούρμπιανη Κόνιτσας από την «Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού νομού Ιωαννίνων» «Πρωινά Νέα» (27-28 Αυγούστου 2005, σελ. 11): «Όπως κάθε χρόνο (28.8) έγινε στη Βούρμπιανη το μνημόσυνο των παιδιών του Εθνικού μας Στρατού, που αντάλλαξαν τη ζωή τους στο Γράμμο και στο Βίτσι με την ελευθερία που απολαμβάνουν σήμερα οι νεοέλληνες» («Πρωινός Λόγος» 3-4.9.2005, σελ.3).

Στη μοναρχοφασιστική αυτή φιέστα συμμετείχαν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας μεταξύ των οποίων και «ο αντιδήμαρχος Βασίλης Κοσμάς, που εκπροσώπησε το Δήμαρχο, έδωσε το «παρών» στη Βούρμπιανη, όπου «γιορτάστηκε» η 56η επέτειος της νίκης των εθνικών δυνάμεων στο Γράμμο και το Βίτσι το 1949» («Ηπειρωτικός Αγών», 30.8.2005).

Σ’ αυτή την αντικομμουνιστική φιέστα χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Δρυϊνοπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέας. Χαιρετισμό απηύθυνε ο αντιστράτηγος ε.α. Δ. Τσώτσης, πρόεδρος του παραρτήματος Ιωαννίνων της «Πανελληνίου Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών». «Κύριος ομιλητής της ημέρας ήταν ο λέκτορας καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Κρομύδας», που εκφώνησε ένα μοναρχοφασιστικό λογίδριο αντάξιο των αντιδραστικών του απόψεων. «Στο γύρισμα οι προσκυνηταί έκαμαν μικρή στάση στην Πυρσόγιαννη Κονίτσης και ετελέσθη επιμνημόσυνος δέησις εις τον χώρον όπου το μνημείο των σφαγιασθέτων υπό των Σ/κομμουνιστών χωροφυλάκων του Κ. Μούγκα, από το προεδρείο της Ενώσεως Αποστράτων Χωροφυλακής Ν. Ιωαννίνων χοροστατούντος του Μητροπολίτου Κονίτσης» («Πρωινά Νέα», 30.8.2005, σελ. 7).

Ανάλογη μοναρχοφασιστική φιέστα εναντίον των «κομμουνιστοσυμμοριτών», δηλ. του ένδοξου ΔΣΕ έγινε και στο Βίτσι με τη συμμετοχή πολλών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, οργανωμένη από τους προσκείμενους στη ΝΔ απόστρατους αξιωματικούς.

 Όλα αυτά διαψεύδουν τα περί «εκσυγχρονισμού»(!) και «αποβολής του ακραίου αντικομμουνισμού» της ΝΔ που ξεφουρνίζει τελευταία («Ρ» 12.6.2005, σελ. 5) η σοσιλαδημοκράτισσα  Α. Παπαρήγα εξωραΐζοντας το αντιδραστικό αυτό κόμμα, θολώνοντας έτσι τα «μυαλά» των αντιφασιστικών δυνάμεων του τόπου, που έχουν πληρώσει βαρύτατο τίμημα.

 


Ανώτατες Εκκλησιαστικές Σχολές με τις ευλογίες της «δεξιάς του Κυρίου». ΝΔ-Αντιδραστικό Ιερατείο προωθούν το Μεσαιωνικό Σκοταδισμό στα Πανεπιστήμια

Το μοναρχοφασίστικο κόμμα της ΝΔ από την στιγμή που ανέβηκε στην εξουσία προσπαθεί να προωθήσει σε κάθε τομέα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής αντιδραστικές και σκοταδιστικές αντιλήψεις μετατρέποντας ταυτόχρονα τον κρατικό μηχανισμό σε όργανο των υπολειμμάτων της Χούντας και του αντιδραστικού Ιερατείου.

 Όπως είχαμε επισημάνει και στο φύλλο 208 η ΝΔ επιχειρεί μια βαθιά συντηρητικοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες τις βαθμίδες ενώ την ίδια στιγμή αναιρεί κάθε της προεκλογική υπόσχεση.

 Μετά τη λογοκρισία προοδευτικών κειμένων, την αύξηση των ορών των Αρχαίων ελληνικών (με τον τρόπο που μάλιστα γίνεται) και τις σκέψεις για την επαναφορά της έδρας (!) το Υπουργείο Παιδείας προχωράει ένα βήμα πιο πέρα με την ίδρυση 4 ολοκαίνουργιων Εκκλησιαστικών Πανεπιστήμιων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα και Κρήτη.

 Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στην Βουλή προωθείται η μετατροπή των Εκκλησιαστικών Σχολών σε Ανώτατες Ακαδημίες. Σύμφωνα με το σχέδιο, που παρουσίασε η Γιαννάκου «Πρόσβαση στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες έχουν οι κάτοχοι απολυτηρίου Ενιαίου Λυκείου ή άλλου αντίστοιχου σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σύμφωνα με το σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, εφόσον είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ειδικά δε για τα Προγράμματα Ιερατικών Σπουδών γίνονται δεκτοί μόνο άρρενες υποψήφιοι».

 «Για την εισαγωγή στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες, κριτήριο επιπλέον των αναφερομένων στην προηγούμενη παράγραφο αποτελεί η επιτυχής προκαταρκτική εξέταση του υποψηφίου, η οποία συνίσταται σε προφορική συνέντευξη που δίδεται ενώπιον Επιτροπής που συγκροτείται με απόφαση του υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, μετά από πρόταση του Ανώτατου Επιστημονικού Συμβουλίου. Η Επιτροπή, συνεκτιμώντας σχετική συστατική επιστολή του Επισκόπου του τόπου κατοικίας του υποψηφίου, διαπιστώνει εάν υπάρχει έφεση του υποψηφίου και εάν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για το ιερατικό λειτούργημα. Μετά το πέρας της εξέτασης, η επιτροπή διαβιβάζει στο υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων καταστάσεις αποτελεσμάτων».

 Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο νομοσχέδιο, αποστολή των ακαδημιών θα είναι: «Να καταστήσουν τους φοιτητές τους κοινωνούς των αξιών της Ορθόδοξης πίστης».

Με αυτό το νομοσχέδιο επιβάλλεται ένας νέος «Ιερός Μεσαίωνας» όπου η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο εξαρτάται από την γνωμοδότηση του τοπικού επισκόπου ενώ ταυτόχρονα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους προς όφελος μάλιστα της Εκκλησίας που έχει τον πρώτο λόγο στην επιλογή των εισαχθέντων! Φτάνουν λοιπόν στο σημείο να ζητάνε πιστοποιητικά θρησκευτικών φρονημάτων επιβάλλοντας τον σκοταδισμό και των μεσαίωνα.

 Το νομοσχέδιο μάλιστα χτυπάει ακόμα και το ίδιο το αστικό σύνταγμα αφού η λεγόμενη «αυτοτέλεια και αυτοδιοίκηση των Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων» που κατοχυρώνει το άρθρο 16  γίνεται θυσία στα πόδια του αντιδραστικού Ιερατείου και του Χουντόδουλου που έσπευσε να εκφράσει την ικανοποίησή του για τις ενέργειες των πνευματικών του παιδιών.

Την ίδια ώρα που η παιδεία υποχρηματοδοτείται -και η κυβέρνηση μείωσε τις δαπάνες για την Παιδεία από το 3,61% στο 3,58% αθετώντας την προεκλογική της υπόσχεση- αποκαλύπτονται οι πραγματικές της προτεραιότητες, αυτές της υπόκλισης στο αντιδραστικό φεουδο-αστικό Ιερατείο υπονομεύοντας ακόμη μια φορά το χαρακτήρα των Ελληνικών Πανεπιστημίων.


Κώστας Δήμος

Στα τέλη Μάη «έφυγε» για πάντα από κοντά μας ο μαχητής αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) Κώστας Δήμος. Ενταφιάστηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Ο Κώστας Δήμος γεννήθηκε το 1927 στην Καλλονή Γρεβενών. Κατάγονταν από αγροτική επαναστατική οικογένεια και κατά τη διάρκεια της κατοχής οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των φασιστών κατακτητών.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας όταν είχε αρχίσει η μοναρχοφασιστική τρομοκρατία σε βάρος των αντιφασιστών και των κομμουνιστών ακολούθησε το κάλεσμα του ΚΚΕ, βγήκε στο βουνό και απ’ τις γραμμές του ένδοξου ΔΣΕ πολεμήσει τον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τα αφεντικά του αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Έδρασε κυρίως απ’ τις γραμμές της 159 επίλεκτης Ταξιαρχίας του Σουλίου και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, όπως Παραμυθιάς, Βελανιδιάς, Αγνάντων, Λιβιάχοβου, κλπ. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ανήκε και έδρασε σε διμοιρία ελεύθερων σκοπευτών, με διμοιρίτη το Γιώργο Βλάχο, μαζί με τους Αποστόλη Κατσίφα, Μίχο, Μήτσο Μπακάλη, Κώστα Νάτσικα, Τάκη Γκούνη, Γιάννη Καλτσή, Βασίλη Γκεσούλη, Γιώργου Μπουκουβάλα, Κώστα Πάσχο, Κώστα Γιάννο, Παπαχρίστο, Στέλλα, Μαρία, κλπ.

Τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός.

Μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ μαζί με χιλιάδες άλλους αντάρτες μαχητές έφτασε στη φιλόξενη Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί δούλεψε στις οικοδομές και παντρεύτηκε τη συντρόφισσά του στη ζωή και την πάλη Όλγα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: Πόπη, Μαρία και Χρήστο, που πρόωρα έχασε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα, βυθίζοντας όλη την οικογένεια σε βαρύ πένθος.

Ύστερα από 35 χρόνια αναγκαστικής προσφυγιάς επέστρεψε μαζί με την οικογένειά του το 1975 στην πατρίδα, όπου εργάστηκε ως την συνταξιοδότησή του.

Ήταν τακτικός αναγνώστης και συνδρομητής της «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ».

Η συντρόφισσά του στη ζωή και την πάλη Όλγα προσφέρει στη μνήμη του 20 στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» ευρώ. Επίσης στην «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» προσφέρει 15 ευρώ ο συμπολεμιστής, συναγωνιστής και φίλος του Κώστας Νάτσικας.


ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
Νίκου Ζαχαριάδη

Συνέχεια από το προηγούμενο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΧΤΙΚΗ

1. Σε τελευταία ανάλυση, ο χαρακτήρας της επανάστασης εξαρτάται από το συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων. Αν η αγροτιά δε ζήσει με την ίδια την πείρα της έτσι είτε αλλιώς τον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό, δε μπορεί να σηκωθεί ως την κατανόηση της ανάγκης για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Το προλεταριάτο, πρωτοστατώντας στη λύση του βασικού ζητήματος της αγροτιάς, του ζητήματος της γης, ενάντια στην αστοτσιφλικάδικη αντίδραση, αποσπά την αγροτιά από την πλουτοκρατική επιρροή, πραγματοποιεί μαζί της συμμαχία, και την υψώνει ως την προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση, που η νίκη της είναι αδύνατη χωρίς αυτήν. Το ΚΚΕ, καθορίζοντας του τελικούς του σκοπούς, μπόρεσε να διατυπώσει σωστά και τη στρατηγική του. Δηλ. να καθορίσει τις στρατηγικές του επιδιώξεις, που η εξασφάλισή τους επιφέρει τον αναγκαίο μετασχηματισμό στις ταξικές δυνάμεις για να πραγματοποιηθούν οι τελικοί σκοποί. Σ τ ρ α τ η γ ι κ ή είναι η εξασφάλιση των βασικών προϋποθέσεων για την τελική νίκη.

2. Οι στρατηγικές επιδιώξεις του ΚΚΕ είναι: α) η κατάχτηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, β) η πραγματοποίηση της συμμαχίας με τη φτωχή και μεσαία αγροτιά, γ) η συνένωση, κάτω από τη συμμαχία αυτή, των άλλων στρωμάτων του εργαζόμενου λαού (εθνικές μειονότητες, φτωχολογιά και μικροαστικές μάζες στις πόλεις, στρατευμένος λαός, υπάλληλοι, φτωχοί διανοούμενοι), δηλ. κατάχτηση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού, με την έννοια του λαού που δουλεύει και παλαίβει στην παραγωγή. Σχηματικά και βασικά αυτό μπορεί να διατυπωθεί έτσι: κατοχή του άξονα Πειραιά – Αθήνας - Σαλονίκης με τη γύρω αγροτική ενδοχώρα. Αυτό δε σημαίνει βέβαια άγνοια ή υποτίμηση της Καβάλας, της Πελοποννήσου, της Θράκης, της Κρήτης.

3. Η κατάχτηση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού από το επαναστατικό κόμμα, που αποτελεί τον κύριο και βασικό παράγοντα για την ανάπτυξη της πολιτικής επαναστατικής κρίσης στο σύστημα της κυριαρχίας του καθεστώτος της πλουτοκρατίας, θέτει στην ημερήσια διάταξη για άμεση λύση το πρόβλημα της κατάχτησης της εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει τον αναγκαίο οργανωτικό – τεχνικό εξοπλισμό και προετοιμασία του ΚΚΕ.

4. Ο καθορισμός των στρατηγικών επιδιώξεων επέτρεψε στο ΚΚΕ να αποσαφηνίσει την ταχτική του, να τη δώσει την απαραίτητη ευρύτητα, ευλυγισία και ευκινησία. Τ α χ τ ι κ ή είναι η αδιάκοπη πάλη του κόμματος και των μαζών που αποβλέπει στο να εξασφαλίσει κάθε φορά το ανώτατο δυνατό όριο επιτυχιών, την προώθηση των θέσεών του, που φέρνουν ολοένα προς την πραγματοποίηση των στρατηγικών επιδιώξεων εν όψει πάντοτε του τελικού σκοπού. Είναι η ζωντανή, ευλύγιστη, επιτελική παρεμβολή του κόμματος στα ζητήματα των μαζών για την οργάνωση της πάλης τους, η δραστήρια συμμετοχή στην οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πνευματική ζωή και κίνηση του τόπου, που τείνει πάντα να σηκώσει ως την πάλη και να συνενώσει ολοένα και πιο πλατιά τα εργαζόμενα στρώματα στον αγώνα για τις οικονομικές και πολιτικές επιδιώξεις τους, ανεβάζοντας τα μέσα από την ίδια τους την πείρα ολοένα πιο ψηλά μέχρι την τελική εξασφάλιση των στρατηγικών προϋποθέσεων για την τελική νίκη. Η ταχτική τείνει στην εξασφάλιση των απαραίτητων κρίκων, που επιτρέπει κάθε φορά το πέρασμα από τη μια θέση στην άλλη προς τους στρατηγικούς σκοπούς. Προωθεί είτε αποσύρει από το προσκήνιο της πολιτικής ζωής και δράσης τα διάφορα προβλήματα, σύμφωνα με τις ανάγκες της στιγμής και σε εξάρτηση από το γενικό επαναστατικό συμφέρον. Με καθαρή πάντοτε τη γενική πορεία – γραμμή που δείχνει τους τελικούς σκοπούς, ο ταχτικός χειρισμός από το κόμμα έχει την πιο μεγάλη ελευθερία και δυνατότητα κινήσεων και ελιγμών, που του επιτρέπει ζωντανά να ανταποκρίνεται και να αντιμετωπίζει τα προβλήματα και τις αλλαγές που προβάλλει κάθε φορά η εξέλιξη της κατάστασης.

17 του Ιούνη 1939

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

1. Η οργανωτική πολιτική του ΚΚΕ υποτάσσεται στις ανάγκες της πολιτικής του γραμμής και δράσης και αποβλέπει κάθε φορά στη σωστή και γρήγορη διοχέτευση της γραμμής αυτής και στις μάζες και στην κινητοποίησή τους για την πραγματοποίησή της. Έτσι η πραγματοποίηση της πολιτικής γραμμής του κόμματος βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση από την οργανωτική του πολιτική, όπως και η ορθότητα της πολιτικής γραμμής επιτρέπει τη δυνατότητα σωστής οργανωτικής πολιτικής και ανάπτυξης.

2. Η οργανωτική πολιτική του κόμματος και η σωστή ανάπτυξη και εφαρμογή της στηρίζεται στη σωστή επιλογή και τοποθέτηση των στελεχών, έτσι που το καθένα να βρίσκεται στη θέση που ν’ ανταποκρίνεται στις ικανότητές τους και ν ‘ αποδίνει το ανώτατο κάθε φορά δυνατό όριο από αποτελέσματα, δηλ. να εξασφαλίζει κάθε φορά τη σωστή κινητοποίηση , διάταξη και κατανομή των κομματικών και επαναστατικών δυνάμεων, σύμφωνα με τις ανάγκες που κάθε στιγμή προβάλλει η πολιτική γραμμή του κόμματος και η αποτελεσματική πραγματοποίησή της.

3. Η οργανωτική διάρθρωση του κόμματος βασίζεται στην αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού , δηλ. στη σωστή κάθε φορά και ανάλογα με τις συνθήκες δουλιάς του κόμματος (νομιμότητα, μισοπαρανομία, παρανομία) σχέση μεταξύ συγκεντρωτισμού και δημοκρατίας, πράγμα που εξασφαλίζει την κομματική ενότητα και πειθαρχία, τη σωστή διάταξη της κομματικής ιεραρχίας, τον οργανισμό της εσωκομματικής ζωής και ανάπτυξης και προώθησης των στελεχών, τον έλεγχο της βάσης προς τα πάνω. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός αποκλείει την αποκλειστική επιβολή της μιας από τις δύο αρχές που τον συγκροτούν.

4. Η αρχή της οργανωτικής βάσης του κόμματος, που κυριαρχεί, είναι η οργάνωση μέσα στην παραγωγή. Το κόμμα δημιουργεί οργανώσεις παντού όπου δουλεύουν, ζουν, είναι οργανωμένοι και γενικά υπάρχουν εργάτες και εργαζόμενοι, χρησιμοποιεί κάθε φορά τις μορφές οργάνωσης που εξασφαλίζουν την έγκαιρη και σωστή κινητοποίηση των μαζών και πραγματοποίηση της πολιτικής του γραμμής. Πλαισιώνει τις οργανώσεις του με ολόκληρο σύστημα εξωκομματικών οργανώσεων, πρώτ’ απ’ όλα της εργατιάς ( συνδικάτα, επιτροπές εργοστασίων κλπ. ) , ιδρύει και δουλεύει μέσα σ’ όλες τις οργανώσεις των εργατών και εργαζομένων και σ΄ αυτές που περικλείνουν εργάτες και εργαζομένους, Η οργάνωση των εργαζομένων και η επικράτηση της κομματικής γραμμής αποτελεί προϋπόθεση για την πραγματοποίηση των στρατηγικών του επιδιώξεων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ
ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ

1. Η διαφώτιση από το ΚΚΕ των τελικών του σκοπών και των στρατηγικών του επιδιώξεων γίνεται σε μια περίοδο που τη χαρακτηρίζουν τα παρακάτω γνωρίσματα: α) μια πρωτόφαντη σε μάκρος και βάθος οικονομική κρίση που φέρνει την οικονομική χρεωκοπία , β) γοργή επαναστατική άνοδο των μαζών, γ) μεγάλη όξυνση της διαπάλης μέσα στο αστοτσιφλικάδικο στρατόπεδο, που συνοδεύεται από σειρά στρατιωτικά κινήματα και αιματηρές συγκρούσεις. Πάνω στη βάση αυτή ωριμάζει γρήγορα μια καινούργια πολιτική κρίση της αστοτσιφλικάδικης Ελλάδας.

2. Για να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή, που δημιουργεί σοβαρή απειλή ενάντια στην αστοτσιφλικάδικη κυριαρχία, η πιο αντιδραστική μερίδα της πλουτοκρατίας δυναμώνει ολοένα τον εκφασισμό της χώρας και κάτω από την καθοδήγηση του ξένου ιμπεριαλισμού, πρώτ’ απ’ όλα της Αγγλίας, πραγματοποιεί τη μοναρχική παλινόρθωση (Νοέμβρης 1935) σαν βάση για τη συγκέντρωση των δυνάμεων της αντίδρασης, που τείνει στην εγκαθίδρυση της φασιστικής δικτατορίας. Τα κόμματα της αστικής δημοκρατίας την παραδίνουν αμαχητί και μόνο το ΚΚΕ στέκεται υπερασπιστής της.

3. Την πολιτική γραμμή και δράση στο διάστημα αυτό την πλαισιώνει τούτη η κεντρική προσπάθεια: να συγκεντρωθούν γύρω από μια κοινή πλατφόρμα δράσης όλες οι δυνάμεις, δίχως καμιά εξαίρεση, που δε θέλουν τη φασιστική δικτατορία που ετοιμάζει η αντίδραση με επικεφαλής το Μεταξά – Μανιαδάκη και να κατοχυρώνει η εσωτερική εξέλιξη σύμφωνα με τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού.

4. Η προσπάθεια αυτή, που πήρε την πρώτη της ώθηση στο 5ο Συνέδριο (Απρίλης 1934) και απόχτησε την απαραίτητη ευρύτητα με το 6ο Συνέδριο (Δεκέμβρης 1935), ύστερα από το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, παρουσιάζει τις παρακάτω συγκεκριμένες εκδηλώσεις: α) πραγματοποιεί το ενιαίο εργατικό μέτωπο για τις άμεσες διεκδικήσεις, β) προωθεί αποτελεσματικά τη συνδικαλιστική ενότητα και οι δύο Γενικές συνομοσπονδίες αποφασίζουν την ολοκλήρωσή της, γ) το Σεπτέμβρη του 1934 σχηματίζει το αντιφασιστικό μέτωπο από τα κόμματα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων, δ) πραγματοποιεί με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας συμφωνία λαϊκού μετώπου και ενότητας μαζί του των αντιπλουτοκρατικών δυνάμεων στο χωριό μέσα στο ενιαίο Αγροτικό Κόμμα, που είναι το κόμμα της εργατοαγροτικής συμμαχίας στο χωριό και της πάλης για τις άμεσες διεκδικήσεις των αγροτών και τον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό, ε) υπογράφει το Φλεβάρη του 1936 το αντιφασιστικό σύμφωνο με το κόμμα των Φιλελευθέρων για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και τα άμεσα λαϊκά αιτήματα.

5. Με βάση αυτή την πολιτική, το ΚΚΕ αναπτύσσει στο διάστημα αυτό τους μαζικούς λαϊκούς αγώνες. Οι εργατικές απεργίες παίρνουν μια εξαιρετική και πρωτόφαντη έκταση, αγκαλιάζουν όλους τους κλάδους και ανυψώνονται αδιάκοπα. Η μαζική πολιτική απεργία γίνεται όργανο καθημερινής πάλης και πραγματοποιείται η γενική απεργία. Η αντιφασιστική δράση ξαπλώνεται σ’ όλα τα στρώματα του πληθυσμού και βρίσκει το κατακόρυφό της στο παλλαϊκό επαναστατικό ξεσήκωμα της Σαλονίκης στις 10 του Μάη, που έβαλε στην ημερήσια διάταξη τη λαϊκή ανατροπή της κυβέρνησης του Μεταξά (που προχωρεί στην εγκαθίδρυση της φασιστικής δικτατορίας) και την πραγματοποίηση του λαϊκού μετώπου στην Ελλάδα. Οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα συγκεντρώνονται ολοένα και πιο γοργά γύρω από δύο πόλους: α) το δρόμο προς το λαϊκό μέτωπο και την κυβέρνησή του, που βαδίζει η Ελλάδα στο πρώτο μισό του 1936 με τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού της και β) τον πόλο της αντίδρασης που βαδίζει για τη φασιστική δικτατορία. Η μοναρχική παλινόρθωση δε δικαίωσε τις προβλέψεις της χρηματιστικής ολιγαρχίας και του ξένου κεφαλαίου. Έπρεπε με τη βία της φασιστικής δικτατορίας να σαρωθούν όλες οι λαϊκές πολιτικές καταχτήσεις, να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα και πρώτ’ απ’ όλα ο βασικός κινητήρας του, το ΚΚΕ, για να διατηρηθεί η πλουτοκρατική εξουσία και κυριαρχία.

6. Το ΚΚΕ ξεσκεπάζει ζωντανά, συγκεκριμένα, καθημερινά τις προετοιμασίες του Μεταξά για τη φασιστική δικτατορία, δείχνει τις καταστροφές που θα φέρει τόσο εσωτερικά, όσο και εξωτερικά, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας. Σαν απάντηση στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνηση Μεταξά για την υποχρεωτική διαιτησία κλπ. Οι δύο Γενικές συνομοσπονδίες αποφάσισαν για τις 5 Αυγούστου του 1936 τη γενική πανελλαδική απεργία. Με το πρόσχημα ότι η απεργία αυτή αποβλέπει στην ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος, ο Μεταξάς το βράδυ της 4ης Αυγούστου εγκαθιδρύει τη φασιστική δικτατορία.

7. Η μοναρχοφασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου εκφράζει τη θέληση της αστοτσιφλικάδικής πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, της μοναρχίας και του ξένου κεφαλαίου, με επικεφαλής την Αγγλία, να πνίξουν τη λαϊκή θέληση που απειλούσε την κυριαρχία τους και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, επιβάλλοντας στο λαό και τον τόπο την πιο βίαιη και ολοκληρωμένη καταπίεση. Και εκδηλώνει την αδυναμία της πλουτοκρατίας να κυβερνήσει με το μέσο του αστικού κοινοβουλευτισμού, δηλ. την αποξένωση και τη βασική της αντίθεση προς το λαό.

8. Η μοναρχοφασιστική δικτατορία επιβλήθηκε για τον κύριο και βασικό λόγο, ότι τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα ξεγελώντας τις μάζες, όχι μόνο δεν απόκρουσαν μα και τη βοήθησαν ενεργητικά είτε παθητικά. Τα γεγονότα της 9-10 του Μάη στη Σαλονίκη απόδειξαν ότι το ΚΚΕ δεν είχε την αναγκαία οργανωτικοτεχνική προετοιμασία για να εκπληρώσει μόνο του το έργο αυτό.

9. Η μοναρχοφασιστική δικτατορία, χρησιμοποιώντας συνθήματα του ΚΚΕ και μια εξαιρετική «εργατοαγροτική», «λαϊκή» δημαγωγία, θέλησε να σκεπάσει τους πραγματικούς της σκοπούς. Τα γεγονότα όμως: η χωρίς προηγούμενο εξαθλίωση και αποστράγγιση του λαού, η αιματηρή βία και τρομοκρατία, το οικονομικό αδιέξοδο που δημιούργησε για τη χώρα , που μεγαλώνει ολοένα, η αποσυνθετική εσωτερική της δικτατορίας εξέλιξη και η άμεση απειλή εξωτερικής καταστροφής που δημιούργησε για τη χώρα, δείχνουν κάθε μέρα και πιο καθαρά την ολόπλευρη αποτυχία της.

10. Για να καλύψει την αποτυχία της η μοναρχοφασιστική δικτατορία χρησιμοποιεί κάθε τόσο την αντικομμουνιστική δημαγωγία και τον κομμουνιστικό κίνδυνο, χτυπά το κόμμα με τη βία, τις δολοφονίες, το χαφιεδισμό, την προβοκάτσια και τις δηλώσεις προδοσίας. Μα πολιτικά δε μπόρεσε να θίξει το ΚΚΕ. Γιατί τα γεγονότα κάθε μέρα το δικαιώνουν και βρίσκοντας το ΚΚΕ καινούργια δύναμη και άνδρωση από την πείρα, που του δίνουν τα ίδια του τα λάθη και οι αδυναμίες (σε τελευταία ανάλυση, με τις «δηλώσεις μετανοίας» δε γίνεται άλλο παρά να καθαρίζεται το κόμμα από το σπέρμα της προδοσίας και συνθηκολόγησης), οδηγεί το λαό δια μέσου της σημερινής του οικονομικής και πολιτικής πάλης και με την οργάνωση του αντιδικτατορικού μετώπου προς την ανατροπή της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας, (έναρξη έντονης γραφής) προς την επιβολή της λαϊκής θέλησης, που ανοίγει το δρόμο προς τη δεύτερη λαϊκή δημοκρατία της νέας Ελλάδας (τέλος έντονης γραφής). Από τη φωτιά της πιο δύσκολης δοκιμασίας που αντάμωσε μέχρι σήμερα το ΚΚΕ θα βγει πιο ώριμο πολιτικά και πιο γερό οργανωτικά για να πραγματοποιήσει την αποστολή του.

18 του Ιούνη 1939

Συνεχίζεται

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ και οι «Κούϊσλινγκς» σύντροφοί της του Ιρακινού «Κομμουνιστικού» Κόμματος

Μοναρχοφασιστικές φιέστες της Νέας Δημοκρατίας

Ανώτατες Εκκλησιαστικές Σχολές με τις ευλογίες της «δεξιάς του Κυρίου». ΝΔ-Αντιδραστικό Ιερατείο προωθούν το Μεσαιωνικό Σκοταδισμό στα Πανεπιστήμια

Κώστας Δήμος

Νίκου Ζαχαριάδη: Θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ (συνέχεια από το προηγούμενο)
 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55