Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 214 15-31/10/2005Αρ. Φύλ. 214 15-31 Οχτώβρη 2005
Ιστορικό Γράμμα Νίκου Ζαχαριάδη - μαχητικό πανεθνικό-πατριωτικό εγερτήριο σάλπισμα κατά των φασιστών επιδρομέων

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλαίβει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δόσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 του Οχτώβρη 1940

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

 

Η πλαστογραφία της 4ης Αυγούστου

Το γράμμα του σ. Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε στις αθηναϊκές εφημερίδες στις 2 Νοέμβρη 1940 και σε φωτοτυπία με μια πλαστογραφία που έκανε τότε ο Μανιαδάκης. Ο σ. Ζαχαριάδης την ίδια μέρα που έστελνε το ανοιχτό γράμμα προς τον ελληνικό λαό, έγραψε και ένα άλλο για τον υφυπουργό Δημόσιας Ασφάλειας Ι. Μανιαδάκη. Με το δεύτερο αυτό γράμμα ο σ. Ζαχαριάδης καθιστούσε υπεύθυνο το Μανιαδάκη για την τύχη των φυλακισμένων στην απομόνωση της Κέρκυρας που κινδύνευαν από τους βομβαρδισμούς της φασιστικής αεροπορίας εναντίον της Κέρκυρας. Οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει από την πρώτη μέρα του πολέμου. Ο σ. Ζαχαριάδης ζητούσε να σταματήσει η απομόνωση για νάχουν τη δυνατότητα οι φυλακισμένοι να προστατεύονται καλύτερα στις ώρες του συναγερμού.

Η πλαστογράφηση βρίσκεται σε τούτο δω: Ο Μανιαδάκης πήρε την επικεφαλίδα αυτού του δεύτερου γράμματος που απευθύνονταν προς τον «Υφυπουργό της Δημόσιας Ασφάλειας Κον Μανιαδάκην» και την έβαλε σαν επικεφαλίδα στο «Ανοιχτό Γράμμα» θέλοντας έτσι να δείξει ότι και αυτό σ’ αυτόν το έστελνε ο σ. Ζαχαριάδης.

«Ριζοσπάστης» 28.10.1945


Οι 4 προτάσεις του σ. Ζαχαριάδη

Μαζί με το «ανοιχτό γράμμα» ο σ. Ζαχαριάδης έστειλε στο Μεταξά σημείωμα, που περιελάμβανε προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε μια βάση για κοινή, λαϊκή-πατριωτική-εθνική πάλη κατά της φασιστικής επιδρομής. Ο Μεταξάς φυσικά δεν απάντησε, γιατί δεν έκανε λαϊκό-εθνικό πόλεμο, μα πλουτοκρατικό-δυναστικό-ξενοκίνητο. Οι τέσσερις προτάσεις-όροι είναι οι εξής:

1)  Το ΚΚΕ αναλαμβάνει τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος» να την κρατήσει ως το τέλος του πολέμου.

2) η Κυβέρνηση δίνει γενική αμνηστία.

3) Ξαναβγαίνει ο «Ριζοσπάστης».

4) Όποιος, μέλος του ΚΚΕ, διαφωνήσει με τη γραμμή του «ανοιχτού γράμματος», θα διαγραφεί από το ΚΚΕ.

«Ριζοσπάστης» 28.10.1945


Η θέση μας στον πόλεμο

Ένα παλιό άρθρο του σ. Ζαχαριάδη

Το πιο κάτω άρθρο του Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 22.11.40 στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας. Δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» της 5.12.40, που έβγαζε η «προσωρινή διοίκηση». Η δημοσίευση του άρθρου οφείλεται στην ίδια προσπάθεια που έκανε ο σ. Ζαχαριάδης να χρησιμοποιήσει, εν γνώση του, το όργανο της χαφιεδικής Προσωρινής Διοίκησης, για να δίνει στο κόμμα τη σωστή γραμμή μια και δεν είχε άλλη δυνατότητα.

Σε πολλούς εργαζόμενους θα ξεπροβάλλει η ερώτηση: Αφού αναγκαστικά ο Ελληνοιταλικός πόλεμος είναι κομμάτι του ιμπεριαλιστικού πολέμου Αγγλίας-Άξονα είναι σωστή η θέση του ΚΚΕ στην ιταλοελληνική σύγκρουση. Δε χωρεί καμιά αμφιβολία ότι ο Μεταξάς, όπως τον κάνει τον πόλεμο σήμερα, παίζει το παιχνίδι της ελληνικής πλουτοκρατίας και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και βάζει στους φυλακισμένους και εξορίστους κομμουνιστές τον όρο: Για να σας αφήσω να πολεμήστε το φασισμό του Μουσολίνι πρέπει να προσκυνήστε το φασισμό του Μεταξά! Και αν η Αγγλία μας «βοηθά», είναι γιατί έτσι αποχτά πρώτης γραμμής στρατηγική θέση στη Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ορμητήριο για να χτυπήσει αύριο το Χίτλερ από τη στεριά. Ώστε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός δεν μας «βοηθά» από αγάπη. Γιατι, όπως ο Μουσολίνι στα Δωδεκάνησα, έτσι κι’ αυτός δολοφονούσε τους Έλληνες στην Κύπρο στα 1931. Ούτε ξεχνάμε την Παουέρ, το ΔΟΕ και τόσα άλλα. Ώστε το ΚΚΕ παίζει σήμερα το παιχνίδι του Μεταξά και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού; Η αλήθεια είναι ότι η θέση του ΚΚΕ είναι σήμερα πολύ λεπτή και πολύ δύσκολη. Τα στοιχεία που πρέπει να συγκροτήσουν σήμερα τη γραμμή του ΚΚΕ είναι τούτα δω:

α) Το ΚΚΕ είναι ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας απ’ το Μουσολίνι και ενάντια στη φασιστική τάξη πραγμάτων του Άξονα.

β) Το ΚΚΕ είναι το ίδιο ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας απ’ τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό που μας ληστεύει απ’ το 1821 και που είναι σήμερα η συνισταμένη της αντεπαναστατικής και αντισοβιετικής πλουτοκρατίας σ’ όλο τον κόσμο.

γ) Για τον εργαζόμενο λαό της Ελλάδας ο πόλεμος ενάντια στο Μουσολίνι είναι πόλεμος ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα από οικονομικούς-εθνικούς-κοινωνικούς-πολιτικούς αγώνες που κάνει ανοίγοντας το δρόμο προς την ολόπλευρη, ολοκληρωτική, προς τη σοσιαλιστική, σοβιετική του απελευθέρωση.

δ) Ο Μεταξάς αποκρούοντας το Εθνικό-Παλλαϊκό μέτωπο κάνει σήμερα πόλεμο φασιστικό-πλουτοκρατικό-αγγλόφιλο.

ε) Το ΚΚΕ πρέπει τον τέτοιο δρόμο του Μεταξά να τον μετατρέψει σε εθνικό-παλλαϊκό-αντιφασιστικό-αντιπλουτοκρατικό-αντιϊμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο εργαζόμενος λαός στο μέτωπο και σ’ όλη τη χώρα πρέπει να καταχτήσει την ηγεμονία στο σημερινό πόλεμο. Αυτή είναι ολόκληρη η θέση του ΚΚΕ. Πολεμά με τον Μουσολίνι όχι για χάρη του Μεταξά και της Αγγλίας, μα προς όφελος του εργαζόμενου λαού της Ελλάδας της Βαλκανικής και όλου του κόσμου. Μπορεί στα 1914 μια τέτοια θέση για μια μικρή χώρα νάταν εσφαλμένη. Σήμερα εκτός από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό υπάρχει και η ΕΣΣΔ. Βασική κατάκτηση της παγκόσμιας και πρωταρχικό στήριγμα για κάθε λαϊκό απελευθερωτικό και επαναστατικό κίνημα. Και με τη σημερινή κατάσταση στη Μεσόγειο-Βαλακάνια-Ευρώπη η θέση του ΚΚΕ στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, όπως μπαίνει στο ανοιχτό γράμμα μου και όπως ξεκαθαρίζεται πιο πάνω σε τελευταία ανάλυση δεν ωφελεί ούτε τον Μουσολίνι-Χίτλερ ούτε τον Μεταξά ούτε την Αγγλία, παρά μόνο το λαό της Ελλάδας και την Παγκόσμια Επανάσταση. Η Ελλάδα δεν θέλει ούτε την κατάχτηση, τις δολοφονίες και τους βιασμούς του Μουσολίνι ούτε το φασισμό του Μεταξά ούτε τον ιμπεριαλισμό της Αγγλίας. Και μέσα στον σημερινό αγώνα της πρέπει να ξεκαθαρίσει όλα αυτά.

στ) Ο ελληνικοϊταλικός πόλεμος είναι κι’ αυτός μια φάση, μια πράξη στον καινούργιο κύκλο από επαναστάσεις και πολέμους που έμπασε την ανθρωπότητα ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός. Οι προλετάριοι και οι αγρότες της Ελλάδας, ολόκληρος ο εργαζόμενος λαός της δεν μπορούσαν να μη δεχτούνε την πρόκληση του Μουσολίνι, δεν μπόρεσαν να δεχτούν το βιασμό του για το λόγο και μόνο ότι έχουν στην πλάτη τους το Μεταξά. Αυτό κάνει τον αγώνα τους πιο δύσκολο και βαρύ, μα δε μπορούσε να τον χαλάσει και τα τελικά αποτελέσματα απ’ τον σημερινό μας αγώνα θα εκτιμηθούν από την ικανότητά μας να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας τόσο με το Μουσολίνι όσο και με το Μεταξά και τον Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό νόημα της θέσης που παίρνουμε σήμερα. Αν είναι σωστή ή όχι θα φανούν όχι οι φλυαρίες μα τα έργα μας.

«Ριζοσπάστης» 28.10.1945


Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ μόνιμα τυλιγμένη στο κατάμαυρο ράσο του χουντο-Χριστόδουλου

Ο «Ριζοσπάστης» και η έναρξη των εργασιών της Β’ Συνόδου της Βουλής

Με την έναρξη των εργασιών της Β΄ Συνόδου της Βουλής και την τελετή αγιασμού απ’ τον «άγιο» Παρασκευαϊδη και την Ιερά Σύνοδο, η κοινοβουλευτική ομάδα του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ είχε μια καλή ευκαιρία να απόσχει – και έπρεπε να το πράξει – απ’ τη θρησκευτική τελετή, ώστε με την αποχή της απ’ αυτή να δείξει όχι μόνο την αντίθεσή της στο χουντο-Χριστόδουλο και το αντιδραστικό φεουδοαστικό ιερατείο, αλλά και να προβάλλει-προωθήσει το αστικό αίτημα της έναρξης των εργασιών της Βουλής χωρίς αγιασμό και επιπλέον να θέσει συγκεκριμένα για λύση το άλλο υπερώριμο γενικότερο αστικό αίτημα, δηλ. το χωρισμό της εκκλησίας από το αστικό κράτος. Αντί γι’ αυτό η σοσιαλδημοκράτισσα Αλέκα Παπαρήγα ήταν η πρώτη απ’ τους πολιτικούς αρχηγούς που έτρεξε στη Βουλή να υποδεχθεί το χουντο-Χριστόδουλο και την ακολουθία του φεουδο-αστικού ιερατείου: «ήταν η πρώτη πολιτική αρχηγός που εισήλθε στην αίθουσα, συνοδεία των βουλευτών Α. Σκυλάκου, Ελπίδας Παντελάκη και Ι. Πιτσιλινάκου» («Ελευθεροτυπία» 4.10.2005, σελ. 4).

Βέβαια στον αγιασμό, όπως ήταν αναμενόμενο, συμμετείχαν, εκτός εκείνης του «Κ»ΚΕ, σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα της «Δεξιάς του Κυρίου» (ΝΔ) και εκείνη του ΠΑΣΟΚ. Η μόνη κοινοβουλευτική ομάδα που απείχε απ’ την τελετή του αγιασμού ήταν εκείνη των σοσιαλδημοκρατών βουλευτών του ΣΥΝ – σωστή στάση γιατί συμβάλλει στην πάλη για την κατάργηση των θρησκευτικών τελετών στη Βουλή.

Έτσι η κοινοβουλευτική ομάδα του «Κ»ΚΕ με επικεφαλής την Α. Παπαρήγα για δεύτερη φορά – μετά από εκείνη της ορκωμοσίας του Κ. Παπούλια που και τότε δεν αποχώρησε από την αίθουσα – παρέμεινε στη Βουλή, εκφράζοντας-κρατώντας μια θρησκόληπτη και φιλοεκκλησιαστική στάση, επιβεβαιώνοντας εκ νέου στην πράξη τη συμπαράταξη-συνεργασία της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ με το αντιδραστικό φεουδο-αστικό ιερατείο, ενώ τα δίδυμα αδέλφια της, οι βουλευτές του ΣΥΝ, με την αποχώρησή τους απ’ τη Βουλή, τους βγήκαν και πάλι, στο ζήτημα της εκκλησίας, απ’ τα αριστερά.

Ο «Ριζοσπάστης» βρέθηκε κυριολεκτικά σε πλήρη αμηχανία, και πρωτοφανή αδυναμία και γι’ αυτό αποσιώπησε αυτή την φιλοεκκλησιαστική και φιλοθρησκευτική στάση της κοινοβουλευτικής ομάδας του «Κ»ΚΕ. «Πληροφόρησε» τους αναγνώστες του μόνο γενικά ότι «με τον καθιερωμένο αγιασμό από τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο άρχισαν χθες οι εργασίες της Β’ Συνόδου της Βουλής...» («Ρ» 4.10.2005, σελ. 10), αποσιωπώντας σκόπιμα – μάλλον λόγω «αντικειμενικής» (!) πληροφόρησης – ότι παρόντες κατά τον «καθιερωμένο αγιασμό»(!) απ’ τον χουντο-Χριστόδουλο ήταν μόνο οι βουλευτές του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ και του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, ενώ εκείνοι του ΣΥΝ δηλ. της άλλης σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγας της Βουλής αποχώρησαν από την αίθουσα με την είσοδο των εκπροσώπων του αντιδραστικού ιερατείου. 

Σε ανάλογη δυσκολία βρέθηκε στις 29 Οκτώβρη στην ομιλία της για την «Πολιτική δουλειά του ΚΚΕ στη νεολαία» και η Α. Παπαρήγα, η οποία υποχρεωμένη να αναφερθεί στο θέμα της εκκλησίας και της στάσης του ΣΥΝ δήλωσε αυτογελοιοποιούμενη: «πάρτε το θέμα της εκκλησίας, πως το ξεκίνησε ο Συνασπισμός. Έφυγε από την ορκωμοσία του προέδρου της Δημοκρατίας. Αν ορκιζόταν ο Κωνσταντόπουλος πρόεδρος θα φεύγανε; Δεν θα φεύγανε». Λες και το πρόβλημα ήταν ποιος θα ορκίζονταν πρόεδρος και όχι το αν τάσσεται υπέρ της θρησκευτικής ή της πολιτικής ορκωμοσίας. Η «απάντηση» της Παπαρήγα αποτελεί αξιοθαύμαστη αρμονική ενότητα ακραίας μορφής δεξιού οπορτουνισμού και πρωτοφανούς ανικανότητας πολιτικού ηγέτη.

Η αντιδραστική φιλοθρησκευτική και φιλοεκκλησιαστική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δεν οφείλεται μόνο στη θρησκόληπτη νεο-ορθόδοξη εθνικίστρια Λ. Κανέλλη – η οποία αναμφίβολα αποτελεί τον κύριο συνδετικό κρίκο μεταξύ «Κ»ΚΕ-χουντο-Χριστόδουλου – αλλά πρωταρχικά στην κυριαρχία μιας θρησκόληπτης και φιλοεκκλησιαστικής ομάδας στην ηγεσία αυτού του αστικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος που έχει απεμπολήσει στην πράξη, πέρα απ’ τα σοσιαλιστικά-κομμουνιστικά, ακόμα και τα γνωστά αστικά αιτήματα, όπως αυτό του χωρισμού εκκλησίας-κράτους, κλπ.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί, ότι και στην περίπτωση της διαμάχης μεταξύ της κυβέρνησης Σημίτη-εκκλησίας για την απάλειψη ή μη του θρησκεύματος απ’ τις Ταυτότητες η ηγεσία του «Κ»ΚΕ συμπαρατάχθηκε με το φεουδο-αστικό ιερατείο, το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και με μεγάλο μέρος βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για τη διατήρηση του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Όμως ο Κ. Σημίτης έχοντας μόνο ελάχιστη στήριξη απ’ τους βουλευτές του κόμματός του και από εκείνους του ΣΥΝ προχώρησε στην απάλειψη του θρησκεύματος απ’ τις ταυτότητες, βγαίνοντας έτσι, απ’ τα αριστερά στους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ όχι μόνο ο ΣΥΝ αλλά και ένας μεγαλοαστός πρωθυπουργός. Αυτή είναι η πολιτική κατάντια των τυλιγμένων στο ράσο του χουντο-Χριστόδουλο προδοτών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ.


Μοναρχοφασιστικό παραλήρημα του Χρ. Σαρτζετάκη

Το τελευταίο μοναρχοφασιστικό παραλήρημα του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη ενάντια στον ένδοξο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) και το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία ούτε αποτελεί έκπληξη για τους αντιφασίστες και κομμουνιστές.

Όσοι λίγο-πολύ παρακολουθούν τα πολιτικά πράγματα της χώρας γνωρίζουν τις αντικομμουνιστικές αντιδραστικές εθνικιστικές και θρησκόληπτες απόψεις του «υπερπατριώτη» Χρήστου Σαρτζετάκη, ο οποίος και άλλες φορές στο παρελθόν έχει απευθύνει γράμμα προς τους ομοϊδεάτες του μοναρχοφασίστες απόστρατους αξιωματικούς που οργανώνουν τις αντικομμουνιστικές φιέστες στο Γράμμο-Βίτσι.

Φέτος μ’ αφορμή και πάλι την 30η Αυγούστου 1949, ημερομηνία αποχώρησης του ΔΣΕ, ο Χρ. Σαρτζετάκης αποφάσισε να ξεσπαθώσει εκ νέου κατά των «κομμουνιστοσυμμοριτών»(!), να διαλαλήσει-διαφημίσει, μέσω της ιστοσελίδας του, την ομολογουμένως πολύ πλούσια αντικομμουνιστική-μοναρχοφασιστική «πραμάτεια» του.

Έτσι στο άρθρο – μοναρχοφασιστικό παραλήρημα – οι αντάρτες του ΔΣΕ που πολέμησαν το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τους αγγλο-αμερικάνους ιμπεριαλιστές αποκαλούνται «εθνοπροδόται», «συμμορίται», «κομμουνιστοσυμμορίται», κλπ. Μιλάει για «ξενοκίνητο κομμουνιστοσυμοριτισμό», «μάστιγα του κομμουνιστπσυμμοριτισμού», ότι τάχα το ΚΚΕ «προκάλεσε πολλαπλάσια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεινά, με δεκάδες χιλιάδες θύματα και με μελανότερη σελίδα το παιδομάζωμα», δηλ. τη δήθεν «αρπαγή παιδιών για να μεταβληθούν σε γενίτσαρους, εχθρούς της πατρίδας» και καταγγέλλει το ηρωικό μας Κόμμα ότι τάχα «επιχείρησε ακρωτηριασμό της πατρίδος» και δεν μεταμελήθηκε «δια τα όσα κακουργήματα διέπραξε εις βάρος της Ελλάδος», κλπ., κλπ.

Τέλος με χαρακτηριστική θρασύτατα ζητά η 30η Αυγούστου να καθιερωθεί ως «ημέρα εθνικής μνήμης»(!), όπως είναι η 28η Οκτώβρη και αστειευόμενος μας διαβεβαιώνει καμαρώνοντας: «ουδέποτε απηρνήθην τα εθνικά ελληνικά και ιδεολογικά μου πιστεύω του πρότερου ακομμάτιστου βίου μου»!!!.

Τις προδοσίες και το ξεπούλημα της χώρας ας το αναζητήσει ο Χρ. Σαρτζετάκης στη δοσιλογική μοναρχοφασιστική παράταξή του και την αντιδραστική αστική τάξη στην οποία ανήκει και υπηρετεί επάξια και όχι στους αντιφασίστες και κομμουνιστές που πολέμησαν πάντα για τη λευτεριά του λαού και την απελευθέρωση του τόπου απ’ τους ξένους κατακτητές.

Εκείνο που πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί με την ευκαιρία του εμετικού παραληρήματος Σαρτζετάκη είναι ότι όταν ο μεγαλοαστός Α. Παπανδρέου τον ανέσυρε από την αφάνεια και τον έκανε πρόεδρο της Δημοκρατίας το 1985, τον ψήφισε τότε για πρόεδρο και η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1990 ο ενιαίος τότε Συνασπισμός («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ), με πρόταση του «Κ»ΚΕ, τον ξαναπρότεινε μόνος του για πρόεδρο Δημοκρατίας!!!

Όμως ως τα σήμερα, έστω και εκ των υστέρων και με καθυστέρηση, δεν έγινε καμιά αυτοκριτική εκ μέρους των χρουστσοφικών ηγετών του «Κ»ΚΕ. Μόνο πολύ καθυστερημένα και μ’ αφορμή το τελευταίο μοναρχοφασισιτκό παραλήρημα του Χρ. Σαρτζετάκη, ο βουλευτής του ΣΥΝ Φ. Κουβέλης δήλωσε στις 20 Οκτώβρη («Ρ/Σ» 9,84): «Στη βάση των στερνών απόψεων του κ. Σαρτζετάκη, η επιλογή εκείνης της περιόδου αναδεικνύεται – έστω και σήμερα – λαθεμένη». Και δικαιολογώντας την τότε επιλογή, ανέφερε ότι «εκείνη την περίοδο δεν είχε εκδηλώσει αυτού του είδους τις απόψεις... και ότι διατύπωνε ένα διαφορετικό πολιτικό λόγο»


50 χρόνια απ' τη μαζικότατη εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Η ανοιχτή επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ και η εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού

Τα «γεγονότα της Τασκένδης» και το πογκρόμ σε βάρος των κομμουνιστών

Φέτος το Σεπτέμβρη συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ’ την ανοιχτή βάρβαρη επέμβαση της προδοτικής χρουστσοφικής κλίκας στο ΚΚΕ και τη μαζικότατη εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, δηλ. από τα άγνωστα στους κομμουνιστές, την εργατική τάξη και το λαό μας «Γεγονότα της Τασκένδης» - απ’ αρχή διάλυσης του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55, ηρωικού κόμματος του προλεταριάτου.

Στα τέλη Αυγούστου του ΄49 οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), μετά από 3 ½ σχεδόν χρόνια ένοπλης πάλης ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αμερικανο-αγγλικό ιμπεριαλισμό και όταν πλέον δεν υπήρχαν προοπτικές νίκης εξαιτίας της τιτικής προδοσίας και το πέρασμα του Τίτο στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού που άλλαξε το συσχετισμό των δυνάμεων σε βάρος του αγώνα μας, με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, άφηναν τις ψηλές δοξασμένες και θρυλικές βουνοκορφές των Γράμμου, Βίτσι, Σμόλικα, Μουργκάνας και των άλλων περήφανων βουνών της πατρίδας μας για να περάσουν στην Αλβανία και από εκεί, μετά από λίγο, το μεγαλύτερο μέρος τους να φθάσει στη μακρινή Τασκένδη, πρωτεύουσα της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν της τότε σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν.

Τα πρώτα χρόνια των ελλήνων κομμουνιστών στην προσφυγιά ήταν χρόνια προσαρμογής στις νέες συνθήκες ζωής, μ’ ανάλογες δυσκολίες, αλλά κυλούσαν ήρεμα μα και με μεγάλο ενθουσιασμό, παίρνοντας δραστήρια μέρος στη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση και στην κομματική ζωή – υποστηρίζοντας την επαναστατική μαρξιστική γραμμή του ΚΚΕ με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και εκείνη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, καθοδηγούμενου από το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και κλασικό του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ.

Τον Οχτώβρη (10-14.10.) του 1950 πραγματοποιήθηκε η 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ που ξεκαθάρισε σχεδόν το Κόμμα απ’ τους οπορτουνιστές. Έδωσε, για πρώτη φορά στη δεκαετία 1940-1950, συντριπτικό χτύπημα στο δεξιό οπορτουνισμό, στους οπορτουνιστές που είχαν προδώσει κατά τη διάρκεια της Κατοχής το μεγαλειώδες λαϊκό κίνημα με τις συμφωνίες Λιβάνου (20.5.1944), Γκαζέρτας (26.9.1944) και Βάρκιζας (12.2.1945) και επιπλέον είχαν σαμποτάρει την ανάπτυξη και μαζικοποίηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Οι αντάρτες του ΔΣΕ είχαν τη μεγάλη τύχη να γνωρίσουν για λίγα χρόνια την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση την εποχή του Στάλιν αλλά και τη μεγάλη ατυχία να ζήσουν, μετά τη δολοφονία του το Μάρτη του 1953, για πολλές δεκαετίες την εξάλειψή του σοσιαλισμού και τη σταδιακή παλινόρθωση του κ α π ι τ α λ ι σ μ ο ύ  επί Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 του περασμένου αιώνα με την  ε π ι κ ρ ά τ η σ η  της ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής αντεπανάστασης και κατέληξε στην κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού και τελικά στη διάλυση ακόμα και της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, επί Γκορμπατσώφ.

Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις που υπήρχαν και δρούσαν στην ταξική (εργάτες, αγρότες, διανόηση) τότε ακόμα αλλά χωρίς εκμετάλλευση σοσιαλιστική κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και μέσα στο ΚΚΣΕ – η σοσιαλιστική οικοδόμηση προχωρούσε μέσα από σφοδρότατη  τ α ξ ι κ ή  πάλη – προσπαθούσαν από την αρχή, παρά την ύπαρξη της διχτατορίας του προλεταριάτου, να υπονομεύσουν τη μαχητική ενότητα των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων με διάφορους τρόπους, δυσαρεστώντας τους. Όμως μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν και την επικράτηση της ρεβιζιονιστικής ομάδας των Χρουστσόφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ, κλπ. και όταν αυτή διαπίστωσε ότι η ηγεσία του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ μαρξιστικό-λενινιστικό-σταλινικό δρόμο και να ακολουθήσει τον αντισταλινικό προδοτικό ρεβιζιονιστικό δρόμο επιδίωξε να συγκροτήσει δεξιά οπορτουνιστική φράξια στη μεγαλύτερη κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ στο εξωτερικό, την Κομματική Οργάνωση Τασκένδης (ΚΟΤ), φράξια την οποία προώθησε και στην ηγεσία της. Όμως η επαναστατική ηγεσία του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη πήρε μέτρα καθαιρώντας τα στελέχη της φράξιας από την ηγεσία της ΚΟΤ.

Μετά την καθαίρεση της φράξιας από την ηγεσία της ΚΟΤ, στελέχη της χρουστσοφικής ομάδας του ΚΚΣΕ της ΛΣΔ Ουζμπεκιστάν οργάνωσαν, με εντολή του Χρουστσόφ, και καθοδήγησαν επίθεση στα γραφεία της Οργάνωσης που βρίσκονταν στην 7η Πολιτεία της Τασκένδης. Μάζεψαν γύρω στους 200 δεξιούς οπορτουνιστές με επικεφαλής τους Υψηλάντη, Χείμαρο, Μπαρμπαλιά, κλπ., οι οποίοι, κάτω από την καθοδήγηση του Σαάκοφ, επιτέθηκαν στα γραφεία του ΚΚΕ για να τα καταλάβουν: «στις 4 το απόγευμα, στις 9 του Σεπτέμβρη, συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο της Έβδομης Πολιτείας περίπου 200 άτομα με όλη την αφρόκρεμα των φραξιονιστών, οι οποίοι τόνωναν τους οπαδούς τους με βότκα, μπύρα και κρασί» (Κ. Δ. Καρανικόλα: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 53).

Πριν την επίθεση στα γραφεία της ΚΟΤ είχαν προηγηθεί προβοκάτσιες των φραξιονιστών σε διάφορες Πολιτείες: «Στις Πολιτείες που οι φραξιονιστές είχαν κάποια δύναμη, όπως η 2η , 3η , 7η , 9η και 11η άρχισαν να λεηλατούν τις βιβλιοθήκες των Πολιτειών και να  κ α ί ν ε  βιβλία, ιδιαίτερα όσα είχαν γραφτεί από το Στάλιν, Ζαχαριάδη, Μπαρτζώτα και όσα έγραφαν για τους αγώνες του ΔΣΕ» (στο ίδιο σελ. 46). Τώρα η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία της Παπαρήγα καμώνεται πως υποστηρίζει τον αγώνα του ΔΣΕ.

Η επίθεση των οπορτουνιστών στα Γραφεία της ΚΟΤ δεν είχε το αναμενόμενο γι’ αυτούς αποτέλεσμα, δεν κατάφεραν να τα καταλάβουν. Την αποτυχία τους αυτή σχολίαζε ειρωνικά ο πρώην αντάρτης του ΔΣΕ Βαγγέλης Ζούλης από την Ήπειρο: «Τώρα κατάλαβα γιατί δεν πήραμε την Κόνιτσα, η οποία τουλάχιστον είχε χίλια σπίτια, αφού οι αρχηγοί μας με 200 άτομα δεν τα κατάφεραν να καταλάβουν μια μονοκατοικία»!!! (στο ίδιο σελ. 54).

Όταν έγινε γνωστή η επίθεση στα γραφεία της Οργάνωσης χιλιάδες κομμουνιστές έτρεξαν να τα υπερασπιστούν. Επακολούθησαν συγκρούσεις και ξυλοδαρμοί και στη συνέχεια κατέφθασαν τμήματα της Σχολής Ευελπίδων και της αστυνομίας για να σώσουν τους οπορτουνιστές. Πολλοί τραυματίες μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία και επακολούθησαν εκατοντάδες συλλήψεις ελλήνων κομμουνιστών, και κυρίως στελεχών του ΔΣΕ, που ρίχτηκαν στις φυλακές για να δικαστούν στα μέσα Φλεβάρη του ΄56 σαν «χούλιγκανς-αλήτες»(!).

Παρά την ανοιχτή αυτή προβοκάτσια της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής κλίκας σε βάρος του ΚΚΕ και του Κόμματος, τα στελέχη της Σαάκοφ και Σαφάγιεφ, οργανωτές και καθοδηγητές της προβοκατόρικης επίθεσης και του πρωτοφανούς πογκρόμ που ακολούθησε σε βάρος των κομμουνιστών, διέδιναν ψευδώς ότι «η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Νίκος Ζαχαριάδης εξαπέλυσαν μια πρωτάκουστη αιματηρή τρομοκρατία»!!! (στο ίδιο σελ. 55). «Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης»!!!

Όλοι οι πολιτικοί πρόσφυγες της Τασκένδης γνώριζαν και γνωρίζουν ότι οι εμπνευστές και οργανωτές των προβοκατόρικων «Γεγονότων της Τασκένδης» ήταν οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές με στόχο να διαλύσουν το ΚΚΕ. Είναι δε πασίγνωστο ότι οι λίγοι έλληνες δεξιοί οπορτουνιστές είχαν μόνιμη επαφή και καθοδηγούνταν  ά μ ε σ α  απ’ τη χρουστσοφική ρεβιζιονιστική προδοτική ομάδα. Ένας απ’ τους γνωστούς οπορτουνιστές, ο Κώστας Γκριτζώνας, ομολογεί-αναφέρει σχετικά: «Κάποια βραδιά, στις μέρες που τα γεγονότα της Τασκένδης βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους, κατεβαίνοντας με τον τότε γραμματέα της Κ.Ο. Τασκένδης Αριστοτέλη Χατούρα (Αρριανός), απ΄την 7η προς την 9η Πολιτεία, μου εκμυστηρεύτηκε την  υ π ο σ τ ή ρ ι ξ η  που είχε η αντιζαχαριαδική κίνηση απ’ τους σοβιετικούς. Με άφησε να καταλάβω ότι με τους χρουστσοφικούς της ΚΕ του ΚΚ Ουζμπεκιστάν τα «λέγανε»,  ι δ ι α ί τ ε ρ α» (Κ. Γκριτζώνα: «Μετά το Γράμμο», σελ.18-19, Αθήνα 1986)(υπογραμμίσεις δικές μας).    

Η μεγάλη, η συντριπτικότατη πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών, το 95% των μελών της ΚΟΤ, καταδίκασε την επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ αλλά και τη στημένη προβοκάτσια τους, συσπειρώθηκε και υπεράσπισε το ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Το ίδιο έπραξε και η ιστορική 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που συνήλθε στα τέλη Δεκέμβρη 1955, στην απόφαση της οποίας, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι η φράξια «δε θα μπορούσε να πετύχει τίποτε αν δεν είχε την υποστήριξη ορισμένων σοβιετικών συντρόφων, που ένα μέρος τους είχε πειστεί ότι η φράξια είναι το πιο γερό και φιλοσοβιετικό κομμάτι της ΚΟΤ που πρέπει να το υποστηρίξουν και να το βοηθήσουν».

Τα «Γεγονότα της Τασκένδης», δηλ. η ανοιχτή αντικομμουνιστική επέμβαση των χρουστσοφικών στο ΚΚΕ αποσιωπήθηκαν συστηματικά από όλες τις εκάστοτε, μετά το ΄56, δεξιές οπορτουνιστικές ηγεσίες του σοσιαλδημοκρατικού πλέον «Κ»ΚΕ και συνεχίζουν να αποσιωπούνται και απ’ τη σημερινή ηγεσία της Α. Παπαρήγα. Μετά 40 ολόκληρα χρόνια δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1995 η απόφαση της 5ης Ολομέλειας (Δεκέμβρης 1955) για την κατάσταση στην Κομματική Οργάνωση της Τασκένδης (ΚΟΤ) απ’ τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία των Φλωράκη-Παπαρήγα στη σειρά των «Επίσημων Κειμένων του ΚΚΕ» (τόμ. 7ος, Αθήνα 1955).

Το Φλεβάρη του 1956, κατά τη διάρκεια του αντεπαναστατικού 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, αρχίζουν οι στημένες δίκες των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων στην Τασκένδη, αξιωματικών του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, στις οποίες καταδικάζονται με νόμους για «αλήτες» και εξορίζονται σε στρατόπεδα (Γιώργος Καλιανέσης, στρατηγός του ΔΣΕ, Δημήτρης Βύσσιος, αντισυνταγματάρχης, Πολιτικός Επίτροπος της 103 Ταξιαρχίας, Νίκος Φράγκος, ταγματάρχης του ΔΣΕ, στέλεχος της Κομμ. Οργ. της 7ης Πολιτείας, Γιώργος Μακρής, λοχαγός του ΔΣΕ, μέλος της ΚΕ της 6ης Πολιτείας, κλπ.).    

Στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ η χρουστσοφική ομάδα συγκρότησε τη διαβόητη «Διεθνή Επιτροπή» αποτελούμενη από στελέχη των κομμάτων:  Σοβιετικής Ένωσης, Ρουμανίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας και Βουλγαρίας, με πρόεδρο τυπικά το Ρουμάνο Γκεοργκίου Ντεζ – μαριονέτα του Χρουστσόφ –  αλλά πραγματικό τον πασίγνωστο σοσιαλδημοκράτη Όττο Κουουσίνεν, μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ που επεμβαίνει ωμά πλέον, απροσχημάτιστα και απροκάλυπτα στο ΚΚΕ, συγκαλώντας τη διαβόητη πραξικοπηματική παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας του ΚΚΕ» (Μάρτης 1956), με εισηγητή όχι έλληνα αλλά το Ρουμάνο οπορτουνιστή Ντεζ, στην οποία δεν πήρε μέρος ο εκλεγμένος Γραμματέας του Κόμματος Νίκος Ζαχαριάδης, αλλά συμμετείχαν δεξιοί οπορτουνιστές, πρώην στελέχη, και διαγραμμένοι από το ΚΚΕ.

Σ’ αυτή καθαιρέθηκε βίαια και πραξικοπηματικά η  ε κ λ ε γ μ έ ν η  επαναστατική ηγεσία του ΚΚΕ και μαζί της ο Γραμματέας του Κόμματος ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, που συνελήφθηκε και απομονώθηκε, και διορίστηκε απ’ τους χρουστσοφικούς νέα εγκάθετη δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία. Η «6η Ολομέλεια» υιοθέτησε την αντεπαναστατική αστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ («ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό», κλπ.).

Η μεγάλη πλειοψηφία του συνόλου των ελλήνων κομμουνιστών (85-95%) απέρριψε και αντιτάχθηκε στη νέα προδοτική σοσιαλδημοκρατική αντισταλινική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και της «6ης Ολομέλειας» (Μάρτης 1956) και υπεράσπισαν το μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό και τους ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Στο επόμενο χρονικό διάστημα διαγράφτηκαν κατά χιλιάδες οι κομμουνιστές απ’ την νέα εγκάθετη δεξιά οπορτουνιστική ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη-Βαφειάδη, κλπ. και άλλοι αποχώρησαν από το νέο οπορτουνιστικό αστικό κατασκεύασμα των προδοτών χρουστσοφικών, που σφετερίστηκε και φέρει τον τίτλο-όνομα «Κ»ΚΕ, το οποίο ιδεολογικο-πολιτικά καθοδηγείται από το αντεπαναστατικό αστικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Οι δεκαετίες που ακολούθησαν μετά το ΄56, ήταν δεκαετίες σκληρών φασιστικών διωγμών των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων σταλινιστών-ζαχαριαδικών απ’ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, σοβιετικούς και έλληνες, (παρακολουθήσεις, χαφιεδισμοί, συλλήψεις, εξορίες στη Σιβηρία, φυλακίσεις, διώξιμο από τις δουλειές και παιδιών απ’ τα σχολεία, κλπ., κλπ.). Πολύχρονη εξορία δεκάδων στελεχών στη Σιβηρία, με κορυφαία περίπτωση εκείνη του Γραμματέα του Κόμματος ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, που μετά 17 χρόνια εξορίας, δολοφονήθηκε στον τόπο εξορίας Σουργκούτ της Σιβηρίας απ’ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ, τον Αύγουστο του 1973, για να μην επιστρέψει ζωντανός στην Ελλάδα και τους χαλάσει τα σχέδια.  

Οι εκάστοτε δεξιές οπορτουνιστικές ηγεσίες του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ, μεταξύ των οποίων και εκείνες των Φλωράκη-Τσολάκη («μικρός Παττακός της Τασκένδης» κατά Ζαχαριάδη) και η σημερινή της Παπαρήγα αποσιωπούν τις φασιστικές διώξεις εναντίον των ελλήνων κομμουνιστών. Επίσης 40 ολόκληρα χρόνια αποσιώπησαν την επέμβαση στα εσωτερικά του ΚΚΕ της διαβόητης «Διεθνούς Επιτροπής» και για πρώτη φορά το 1997 δημοσίευσαν ανάλογα κείμενα στον 8ο τόμο «Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ 1956-61» (Αθήνα 1997).

 

ΤΑΣΚΕΝΔΗ Σεπτέμβρης '55 -απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του χουρστσοφικού ρεβιζιονισμού

Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί, στα μέσα της δεκαετίας του ΄50 του περασμένου αιώνα, ότι μια μικρή και άγνωστη πόλη, έμελλε να περάσει στην ιστορία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος σαν ο ΠΡΩΤΟΣ τόπος αντίστασης στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και απαρχή της πάλης, σε διεθνές επίπεδο, ενάντια σ’ αυτό το αντεπαναστατικό προδοτικό ρεύμα: ο τόπος αυτός είναι η μικρή πόλη της Τασκένδης, «θαμμένη» στα άγνωστα, για το διεθνές και το ελληνικό προλεταριάτο, βάθη της Ασίας, πρωτεύουσα της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν της Σοβιετικής Ένωσης.

Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια χούφτα επαναστάτες, μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος μιας μικρής χώρας, θα ήταν εκείνοι που ΠΡΩΤΟΙ ύψωσαν θαρραλέα το ανάστημά τους στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό: το Κόμμα της μικρής αυτής χώρας είναι το επαναστατικό ΚΚΕ και η χούφτα των επαναστατών κομμουνιστών ήταν οι μπαρουτοκαπνισμένοι ηρωικοί αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) – οι σταυραετοί των Γράμμου-Βίτσι-Μουργκάνας – μέλη της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης του ΚΚΕ, που τότε ζούσαν φιλοξενούμενοι της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Εξουσίας του ΣΤΑΛΙΝ στη μακρινή αυτή ασιατική πόλη και έγραψαν με την πάλη τους αυτή κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού μια ένδοξη επαναστατική σελίδα στην ιστορία του ελληνικού μα και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, γνωστή με την επωνυμία τα «Γεγονότα της Τασκένδης».

Πριν από τα «Γεγονότα της Τασκένδης» (Σεπτέμβρης 55) και μετά την επικράτηση και ισχυροποίηση της προδοτικής ρεβιζιονιστικής χρουστσοφικής ομάδας στο ΚΚΣΕ, ο αποστάτης και πράκτορας του διεθνούς ιμπεριαλισμού Νικήτα Χρουστσόφ, βολιδοσκοπώντας τους Γραμματείς των Κομμουνιστικών Κομμάτων, διαπίστωσε αρχικά ότι ο Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει την επαναστατική σταλινική γραμμή, ενώ λίγο αργότερα του ζήτησε να αλλάξει στάση σε 3 βασικά ζητήματα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος: 1) να θεωρήσει την καπιταλιστική Γιουγκοσλαβία σαν «σοσιαλιστική»(!) χώρα, 2) να στραφεί ενάντια στο ΣΤΑΛΙΝ με άρθρα στην «Πράβδα» αναφερόμενα στο διαβόητο, ιδεαλιστικής προέλευσης, χρουστσοφικό μύθο της «προσωπολατρίας»(!) και 3) να  δεχτεί τη διάλυση της ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ. Και στα 3 αυτά βασικά ζητήματα του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος ο μεγάλος και αλύγιστος κομμουνιστής ηγέτης Νίκος Ζαχαριάδης απάντησε αρνητικά.

Μετά απ’ αυτά, και όταν η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική κλίκα ήταν  πλέον σίγουρη ότι οι πιέσεις δεν αποδίδουν, προχώρησε στη δημιουργία φράξιας στην Κομματική Οργάνωση της Τασκένδης, όμως βρήκε ελάχιστους οπορτουνιστές οπαδούς-υποστηρικτές της. Η ηγεσία του Κόμματος ξεσκέπασε τη φράξια, καθαίρεσε και καταδίκασε τους φραξιονιστές.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης μιλώντας το Σεπτέμβρη του ΄55 σε ακτίφ στελεχών του Κόμματος στο θέατρο Μου Κι Μι της Τασκένδης, ανάμεσα στ’ άλλα, είπε: «σύντροφοι, αρκετοί ομιλητές έκαναν επίθεση στο Δημητρίου και λίγο πολύ τον θεωρούν για την κορυφή των αναθεωρητών. Ο Δημητρίου, σύντροφοι, είναι η τρίχα από την άκρη της ουράς, ενός ατζαμίδικα καμουφλαρισμένου ελέφαντα. Σε μας όλους πέφτει το σοβαρό και ιστορικό καθήκον να τραβήξουμε την ουρά αυτήν, για να φανεί σ’ όλο τον κόσμο ο πραγματικός ελέφαντας, δηλ. ο Χρουστσόφ» (Κ. Καρανικόλα: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 59).

Όταν και η δημιουργία υπολογίσιμης φράξιας απέτυχε, τότε η ρεβιζιονιστική χρουστσοφική Ομάδα οργάνωσε, με όργανα τους λίγους έλληνες οπορτουνιστές, στις 9 Σεπτέμβρη 1955 «την ανοιχτή προβοκάτσια ενάντια στην αντιπροσωπεία με τη βίαιη, γκανγκστερική επίθεση στα γραφεία όπου παρέμεινε η αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ και με τον τραυματισμό 3 μελών της ΚΕ του ΚΚΕ» (5η Ολομέλεια, Δεκέμβρης 1955). Οι 200 περίπου δεξιοί οπορτουνιστές, υπό την  ά μ ε σ η καθοδήγηση των σοβιετικών ρεβιζιονιστών, με επικεφαλής τους Υψηλάντη, Δημητρίου, Χείμαρο, Μπαρμπαλιά, κλπ. επιτέθηκαν στις 9 Σεπτέμβρη στα Γραφεία της Κομματικής Οργάνωσης Τασκένδης στην 7η Πολιτεία, αλλά απέτυχαν να τα καταλάβουν. Η επίθεση αυτή ξεσήκωσε χιλιάδες μέλη του κόμματος που έτρεξαν σε υπεράσπιση των Γραφείων της ΚΟΤ και των στελεχών του Κόμματος, ακολούθησαν συγκρούσεις με τους φραξιονιστές, με την αστυνομία και το στρατό, συνελήφθησαν και ρίχτηκαν στις φυλακές πολλές εκατοντάδες έλληνες κομμουνιστές.

Στα τέλη Δεκέμβρη του ΄55 (26-28.12.1955) συνήλθε η 5η ιστορική Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ – ιστορική γιατί: 1) πρώτα απ’ όλα καταδικάζει την αντικομμουνιστική ρεβιζιονιστική χρουστσοφική επέμβαση στο ΚΚΕ και 2) είναι το τελευταίο σώμα του ηρωικού μας Κόμματος, πριν την οριστική διάλυσή του.

Λίγο αργότερα, τον επόμενο χρόνο, στα μέσα Φλεβάρη 1956, και κατά τη διάρκεια του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, άρχισαν στην Τασκένδη οι σκηνοθετημένες  δ ί κ ε ς  παρωδία των ελλήνων κομμουνιστών που «δίκασαν»(!) και καταδίκασαν τους συλληφθέντες αετούς των Γράμμου-Βίτσι-Μουργκάνας, με νόμους για χούλιγκανς και αλήτες, μεταξύ των οποίων τους Γιώργη Καλλιανέση, στρατηγό του ΔΣΕ, Δ. Βύσσιο, αντισυνταγματάρχη, Πολιτικό Επίτροπο της 103 ταξιαρχίας, κλπ. Μετά την καταδίκη τους εξόρισαν στη Σιβηρία και μάλιστα επίτηδες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης «που συνόρευε με στρατόπεδα συγκέντρωσης  γ ε ρ μ α ν ώ ν  ε γ κ λ η μ α τ ι ώ ν  π ο λ έ μ ο υ, που ήταν καταδικασμένοι με την ανώτατη προβλεπόμενη από τον τότε σοβιετικό ποινικό νόμο της ΕΣΣΔ ποινή σε 25 χρόνια φυλάκιση… οι γερμανοί θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου, δεν δούλευαν και έπαιρναν το συσσίτιο του σοβιετικού στρατιώτη και συμπληρωματικά κάθε 10 ημέρες δέματα με τρόφιμα και φάρμακα από τον Ερυθρό Σταυρό της Δυτικής Γερμανίας. Οι καταδικασμένοι αγωνιστές πρόσφυγες τρέφονταν με τις σάπιες πατάτες και το μουχλιασμένο πλιγούρι του στρατοπέδου. Κι αυτή η «δίαιτα», σε συνθήκες βαριάς και εξαντλητικής εργασίας φρουρούμενοι από ένοπλους δεσμοφύλακες και ειδικά σκυλιά…» (Δ. Βύσσιος: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μ.Ν. Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ, Ιανουάριος 1991»).

Η αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό υπήρξε μαζικότατη. Η συντριπτικότατη πλειοψηφία, το 95% των μελών της Κομματικής Οργάνωσης της Τασκένδης, τάχθηκε κατά της επέμβασης των χρουστσοφικών στο ΚΚΕ, υπεράσπισε με παραδειγματική συνέπεια, με πρωτοφανή αποφασιστικότητα και απαράμιλλο θάρρος την επαναστατική γραμμή του Κόμματος και την ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον αλύγιστο επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη. Ανάλογη ήταν η αντίσταση των δεσμωτών κομμουνιστών στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας.

Αυτή η μαζική αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων (85-95% στην Τασκένδη και στις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες) ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό εμπόδισε και  α π έ τ ρ ε ψ ε  τη μετατροπή του ΚΚΕ σε αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου.

Λίγους μήνες αργότερα, όταν ο αποστάτης Χρουστσόφ συγκρότησε, κατά τη διάρκεια του 20ου Συνεδρίου τη διαβόητη «Διεθνή Επιτροπή», ο Νίκος Ζαχαριάδης απευθυνόμενος – τέλη Φλεβάρη-αρχές Μάρτη 1956 –  στον «πρόεδρο» της χρουστσοφικής «Διεθνούς Επιτροπής» ρουμάνο Γκ. Ντέζ, αφού αρνήθηκε να απολογηθεί σ’ αυτόν, αντέκρουσε την ανάμιξή της στα εσωτερικά του ΚΚΕ: «ποιος σου έδωσε εσένα το δικαίωμα να εξετάσεις τα προβλήματα του ηρωικού ΚΚΕ, που τον Αύγουστο του 1944 κοιμήθηκες με το φασισμό και το πρωί ξύπνησες με Λαϊκή Δημοκρατία, την οποία κουβάλαγαν οι κόκκινοι τανκίστες από το Στάλινγκραντ όταν σύντριψαν τη φασιστική ρουμάνικη Μεραρχία και στην παρέδωσαν δώρο. Με ποια πείρα θα μπορέσεις εσύ να κρίνεις τους αγώνες των ελλήνων κομμουνιστών, που προς τιμήν τους με τους αγώνες τους, δεν επέτρεψαν ούτε σ’ έναν έλληνα πολίτη να πολεμήσει στο Ανατολικό Μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ» (Κ. Καρανικόλα: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 70-71). 

Το επαναστατικό ΚΚΕ είναι το  μ ό ν ο, απ’ τα κομμουνιστικά κόμματα των καπιταλιστικών χωρών, που  π ο τ έ  δεν μετατράπηκε σε αντεπαναστατικό κόμμα: σε  α σ τ ι κ ό  κ ό μ μ α  σ ο σ ι α λ δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ο ύ  τ ύ π ο υ. Αυτό υποχρέωσε τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές να συγκροτήσουν ένα  ν έ ο  κόμμα – στη θέση του παλιού που διέλυσαν με τη βίαιη πραξικοπηματική καθαίρεση της ε κ λ ε γ μ έ ν η ς ηγεσίας και τη σύλληψη του Νίκου Ζαχαριάδη και τις μαζικές διαγραφές – το Μάρτη του ΄56 με τη διαβόητη παρασυναγωγή της «6ης Ολομέλειας», στην οποία καθορίστηκε  ν έ α  γραμμή, η αντεπαναστατική  σ ο σ ι α λ δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ή   γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ («ειρηνικός δρόμος», κλπ.). Το νέο κόμμα με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Κ»ΚΕ (1956) ήταν ευθύς εξαρχής ένα αστικό κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου και δεν είχε – ούτε και το σημερινό έχει – καμιά απολύτως σχέση με το ηρωικό επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55, επειδή αυτό δεν καθοδηγούνταν πλέον, όπως εκείνο, απ’ τον επαναστατικό ΜΑΡΞΙΣΜΟ, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό αλλά απ’ το αντεπαναστατικό ιδεολογικο-πολιτικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας).

Η μαζική εξέγερση, μαχητική αντίσταση και πάλη κατά της χρουστσοφικής κλίκας των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης το Σεπτέμβρη του ΄55, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, υπήρξε χρονικά η ΠΡΩΤΗ στην ιστορία της πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό μα και ΚΟΡΥΦΑΙΑ στιγμή των ηρωικών αγώνων του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55. Υπήρξε – αν παρθεί υπόψη η μεγάλη πρωτοφανής στην ιστορία καταστροφή που, μετά το ΄56, ακολούθησε ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της επιβολής του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στα κομμουνιστικά κόμματα (καταστροφή του σοσιαλισμού με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, διάλυση και της ίδιας της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης επί Γκορμπατσόφ, διάλυση των κομμουνιστικών κομμάτων) – όχι μόνο η κορυφαία στιγμή της μακρόχρονης πάλης του ηρωικού σταλινικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ μα συνάμα και μια ΜΕΓΑΛΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ στιγμή της πάλης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ) κατά του νέου αντεπαναστατικού προδοτικού ρεύματος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, που εμφανίστηκε στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στα μέσα της δεκαετίας του ΄50: αυτή ακριβώς η στιγμή ήταν που εγκαινίασε την  έ ν α ρ ξ η  της σφοδρότατης ιεδεολογικο-πολιτικής πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε  δ ι ε θ ν έ ς  ε π ί π ε δ ο, πάλη που διαρκεί μισό αιώνα τώρα, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί και στο μέλλον ως την πλήρη συντριβή του.

Απ’ τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι τα «Γεγονότα της Τασκένδης» του ΄55 έχουν τριπλή ιστορική σημασία:

πρώτο, αποτέλεσαν την πρώτη ανοιχτή και ωμή επέμβαση των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στα εσωτερικά του ΚΚΕ με στόχο τη διάλυσή του,

δεύτερο, εγκαινίασαν την έναρξη της αντίστασης και της πάλης των ελλήνων κομμουνιστών κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, πριν ακόμα εμφανιστεί ως ολοκληρωμένο ιδεολογικο-πολιτικό ρεύμα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956),

τρίτο, αποτελούν  α π α ρ χ ή  και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του αντεπαναστατικού αυτού ρεύματος. Η εξέγερση και πάλη των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης, το Σεπτέμβρη του ’55, εγκαινιάζει τον αγώνα κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε  δ ι ε θ ν έ ς  ε π ί π ε δ ο.

Σε τι όμως οφείλεται αυτή η μαζική αντίσταση των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης (95%) και των άλλων Λαϊκών Δημοκρατιών (85-90%) ενάντια στο χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, κομμουνιστών που ήταν διαπαιδαγωγημένοι στο πνεύμα της μεγάλης εμπιστοσύνης, πίστης και αφοσίωσης στη Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση; 

Καταρχήν οφείλεται στον καθοδηγητικό και αποφασιστικό-καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο αλύγιστος, θαρραλέος και αδιάλλακτος επαναστάτης Νίκος Ζαχαριάδης σ’ αυτή την εξαιρετικά δύσκολη και σκληρή μα ηρωική και νικηφόρα πάλη για να μην εγκαταλείψει το ΚΚΕ την επαναστατική του γραμμή, ο οποίος, πέρα απ’ την αντίσταση στη χρουστσοφική ομάδα, στις αρχές του 1956 απάντησε σε κάποιους  έλληνες ρεβιζιονιστές, μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ, που ζητούσαν να παραιτηθεί: «τώρα δε θα σας κάνω τη χάρη, δε θα σας επιτρέψω να μετατρέψετε το ΚΚΕ σε αστικό κόμμα» (Δ. Βότσικα: «Πορτρέτα κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ», Αθήνα 1999, σελ 21).

Κατά δεύτερο οφείλεται στο ότι τα μέλη του ΚΚΕ ήταν μπαρουτοκαπνισμένοι αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ που τα είχαν δώσει όλα απλόχερα στον επαναστατικό ένοπλο αγώνα κατά της ντόπιας μοναρχοφασιστικής αντίδρασης και του ιμπεριαλισμού και είχαν στο ενεργητικό τους μια ένοπλη πάλη μιας ολόκληρης σχεδόν δεκαετίας (1940-1950), που τους βοήθησε να επιδείξουν στην κρίσιμη ιστορική στιγμή την ανάλογη πολιτικο-ιδεολογική ωριμότητα, σταθερότητα, συνέπεια και αποφασιστικότητα. 

Ο σύντροφος Νίκος Ζαχαριάδης είχε προβλέψει την καταστροφή που επακολούθησε – και σ’ αυτό μετριέται το ιστορικό μέγεθός του ως ΜΕΓΑΛΟΥ επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη – σε περίπτωση κυριαρχίας του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού: «προσέξτε σύντροφοι αυτοί είναι διεθνείς προβοκάτορες, θα κάνουν μεγάλη ζημιά στο κομμουνιστικό κίνημα και οι δικοί μας συνεργάτες τους θα κάνουν μεγάλη ζημιά στην πατρίδα μας» (Τασκένδη Σεπτέμβρης 1955, μαρτυρία Δ. Κονδώρου-Έκτορα).

Και όχι μόνο είχε προβλέψει την καταστροφή μα και ΠΡΩΤΟΣ, στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, ύψωσε το ανάστημά του και καταπολέμησε το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, πάλη που «πλήρωσε» με 17 ολόκληρα χρόνια εξορίας και με την ίδια τη ζωή του, δολοφονημένος απ’ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ τον Αύγουστο του ΄73 στον τόπο της εξορίας Σοργκούτ της Σιβηρίας.

Έτσι χωρίς αμφιβολία ο Νίκος Ζαχαριάδης αναδεικνύεται, μέσα απ’ τους επαναστατικούς του αγώνες, σε γίγαντα επαναστάτη μπολσεβίκο και μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη, σε «μια απ’ τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος» (ΝΙΓΙΑΖΟΦ*, Τασκένδη 1955) και παραμένει ως το τέλος της ζωής του πιστός και άξιος μαθητής του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, ο οποίος είχε πει γι’ αυτόν στον Νιγιάζοφ κατά τη διάρκεια των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (1952): «Τον βλέπεις αυτόν; Αυτός είναι μεγάλος ηγέτης. Θα κάνει την επανάσταση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη» (Π. Δημητρίου: «Εκ Βαθέων», Αθήνα 1997, σελ. 202-203).

Η ρεβιζιονιστική ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ έβλεπε δικαιολογημένα στο πρόσωπο του Γραμματέα του ΚΚΕ έναν σοβαρό, ικανότατο, ισχυρό και πολύ επικίνδυνο ιδεολογικο-πολιτικό αντίπαλο, γι’ αυτό έπρεπε πάση θυσία να τον απομακρύνει δια της βίας απ’ την ηγεσία του ΚΚΕ και να τον εξοντώσει, πολιτικά και φυσικά, τόσο σοβαρό και επικίνδυνο που ένας από τους ένθερμους οπαδούς του Χρουστσόφ, ο γάλλος ποιητής Λουι Αραγκόν, μέλος του «Κ»Κ Γαλλίας, θεώρησε αναγκαίο να αναφέρει την περίπτωσή του στη δίτομη «Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης»: «Η καταγγελία της προσωπολατρίας είχε σαν αποτέλεσμα να καθαιρεθεί από το πόστο του γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ ο Νίκος Ζαχαριάδης» (Λ. Αραγκόν: «Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης», τόμ. Β΄, σελ. 268, Αθήνα 1963).

* Ο Νιγιάζοφ παλιός μπολσεβίκος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης του Ουζμπεκιστάν, διώχτηκε αργότερα ως σταλινικός από την ομάδα του Χρουστσόφ.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η πλαστογραφία της 4ης Αυγούστου

Οι 4 προτάσεις του σ. Ζαχαριάδη

Νίκου Ζαχαριάδη: Η θέση μας στον πόλεμο

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ μόνιμα τυλιγμένη στο κατάμαυρο ράσο του χουντο-Χριστόδουλου

Μοναρχοφασιστικό παραλήρημα του Χρ. Σαρτζετάκη

50 χρόνια απ' τη μαζικότατη εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού
 

ΤΑΣΚΕΝΔΗ Σεπτέμβρης '55 -απαρχή και σημαία πάλης των κομμουνιστών όλων των χωρών κατά του χουρστσοφικού ρεβιζιονισμού

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55