Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 217 1-15/12/2005Αρ. Φύλ. 217 1-15 Δεκέμβρη 2005
Νέα σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης των «νταβατζήδων»
8ετής σκληρή λιτότητα – μεγάλο κύμα ακρίβειας – μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση
Ξεπούλημα των ΔΕΚΟ – ανατροπή των εργασιακών σχέσεων – κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ είναι αποφασισμένη να συνεχίσει την εφαρμογή της αντιδραστικής ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής της πάση θυσία. Αυτό απαιτούν, αυτή τη στιγμή, τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και αυτό πράττει ως διαχειρίστρια των υποθέσεών του σε κυβερνητικό επίπεδο.

Έτσι, αφού προκλητικά κατάργησε το 8ωρο, προχωρεί τώρα, με την ψήφιση στις 15 Δεκέμβρη του νέου αντεργατικού νόμου για τις ΔΕΚΟ, στην κατάργηση-αλλαγή των ως τώρα εργασιακών σχέσεων σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση για όλους τους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ, αλλαγές που προφανώς δεν αφορούν μόνο τους εργαζόμενους σ’ αυτές, αλλά και το σύνολο των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Στο νέο αντιδραστικό νόμο διατηρήθηκε το περιβόητο άρθρο 14, που ως γνωστό σημαίνει ουσιαστικά, ανάμεσα στ’ άλλα, κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων-συμβάσεων.

Κι’ είναι τέτοιο το μέγεθος της αντιδραστικότητας των νέων μέτρων της κυβέρνησης των «νταβατζήδων», που το αφεντικό της, ο ΣΕΒ, περισσότερο έμπειρος απ’ τις μαριονέτες του και φοβούμενος έξαρση των κινητοποιήσεων και όξυνση της ταξικής πάλης μελλοντικά, αναγκάστηκε δια στόματος του προέδρου Οδυσσέα Κυριακόπουλου να «μαζέψει» τους υπηρέτες υπουργούς της κυβέρνησης δηλώνοντας ότι ο ΣΕΒ δεν συμφωνεί με τη βασική διάταξη του νομοσχεδίου, δηλ. το άρθρο 14, παρ.3 που καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις. Δήλωσε: «θα πρέπει να διαφυλάξουμε τις αρχές που ισχύουν στη χώρα μας για τις εργασιακές σχέσεις. Η διάταξη δεν μας βρίσκει σύμφωνους κι αν περίμενα να αλλάξει κάτι στο νομοσχέδιο θα ήταν αυτό» («Ελευθεροτυπία» 8.12.2005, σελ. 22), χωρίς να παραλείψει να εκφράσει ανοιχτά το φόβο του ότι με τη διατήρηση του άρθρου 14 θα «δημιουργηθούν κοινωνικές εντάσεις», δηλ. θα προκληθεί όξυνση της ταξικής πάλης μελλοντικά.

Με την ευκαιρία δεν μπορεί να μην μνημονευθεί εδώ μια «πρωτότυπη»(!) όσο και «βαθυστόχαστη»(!), αλλά προπαντός αντιδραστική φιλοκυβερνητικού χαρακτήρα ερμηνεία της σοσιαλδημοκράτισσας Παπαρήγα, η οποία, σχετικά με το άρθρο 14, παρ.3 που καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, ούτε λίγο ούτε πολύ υποστήριξε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι δεν «πειράζει» αν καταργηθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις με το σαθρό «επιχείρημα» ότι αυτές «δεν φοβίζουν τον ΣΕΒ»(!) – και επομένως δεν χρειάζεται πάλη κατά του άρθρου 14: «οι συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν φοβίζουν τον ΣΕΒ, διότι τις χειρίζεται με έναν τέτοιο τρόπο σε συνδυασμό με τους «κοινωνικούς» του «εταίρους», όπου μπορεί να υπάρξει κοινωνική συναίνεση σε αντιλαϊκή βάση. Δεν τις φοβάται τις κοινωνικές διαπραγματεύσεις ο ΣΕΒ. Ο ΣΕΒ θα ήταν υπέρ της πλήρους κατάργησης κάτω απ’ άλλες συνθήκες και δεν ξέρουμε, μπορεί να είναι μια συγκυριακή θέση. Δεν μπορεί να είναι φιλεργατικός ο ΣΕΒ απότομα» («Ριζοσπάστης» 13.12.2005, σελ. 15). Ας θυμίσουμε επίσης ότι η ηγεσία των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ τάχθηκε υπέρ της κατάργησης της αργίας της Πρωτομαγιάς με το ψευτοδίλημμα αργία ή απεργία, υποστηρίζοντας έτσι ανοιχτά και προκλητικά τα κυβερνητικά μέτρα της κατάργησης της αργίας της Πρωτομαγιάς που ήταν κατάχτηση  των εργαζομένων και για να καρπωθούν οι καπιταλιστές απ’ τη μη πληρωμή της 250 εκατομμύρια ευρώ.

Όμως οι παραπάνω δηλώσεις του Οδυσσέα Κυριακόπουλου, πέρα απ’ το δημαγωγικό τους χαρακτήρα, δεν αποτελούν «έκπληξη» και έγιναν: πρώτο, απ’ τη σκοπιά των γενικότερων ταξικών συμφερόντων του κεφαλαίου, και δεύτερο, απ’ τη μελλοντική πορεία της ταξικής πάλης, δηλ. το φόβο πιθανής όξυνσής της και όχι γιατί ο πρόεδρος του ΣΕΒ έγινε «φιλεργατικός» και «ενδιαφέρεται» για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Τάχθηκε κατά του άρθρου 14, παρ.3 γιατί απλούστατα τρέμει το ενδεχόμενο η ψήφισή του να πυροδοτήσει ένταση και όξυνση της ταξικής πάλης, οπότε αυτό θα είναι σε βάρος του κεφαλαίου και γενικότερα των συμφερόντων της αντιδραστικής αστικής τάξης.

Την πρώτη και μεγαλύτερη ευθύνη που δεν κατέστη δυνατό, παρόλο που η συμμετοχή στις τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις ήταν μεγάλη, να αποκρουστεί η νέα αυτή σφοδρότατη επίθεση της κυβέρνησης, όπως εξάλλου και όλες οι προηγούμενες, φέρουν οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτόνομη Παρέμβαση (οι αντιδραστικοί της ΔΑΚΕ ταυτίζονται πάντα με το κεφάλαιο), που ακολουθούν την προδοτική γραμμή της ταξικής συνεργασίας, γραμμή που αποδυναμώνει την πάλη των εργαζομένων και καθιστά αναποτελεσματικές τις κινητοποιήσεις τους. Ένας δεύτερος παράγοντας που υπονομεύει στο έπακρο τους αγώνες της εργατικής τάξης και καθιστά τις όποιες κινητοποιήσεις αναποτελεσματικές είναι η διασπαστική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ, που κάνουν μόνιμα επίδειξη ρεφορμιστικής σοσιαλδημοκρατικής γυμναστικής που δεν θίγει ούτε στο ελάχιστο τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Κανένα αντιλαϊκό-αντεργατικό μέτρο δεν αποκρούστηκε ως τώρα, απλά εκτονώθηκε η οργή κι η αγανάκτηση των εργαζομένων. Κι αυτή τη φορά ακολούθησαν το δρόμο της διάσπασης με συγκέντρωση στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης. Η διασπαστική τακτική του ΠΑΜΕ είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη και υπηρετεί την ανάλογη τακτική της αντιδραστικής κυβέρνησης της ΝΔ να περάσει οπωσδήποτε τα αντιλαϊκά-αντεργατικά προς όφελος του κεφαλαίου μέτρα και να εφαρμόσει την ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της.

Επιπλέον η πάλη των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ δεν στρέφεται καθόλου κατά των συγκεκριμένων αντεργατικών μέτρων της κυβέρνησης και την κυβέρνηση της ΝΔ που τα προτείνει και τα επιβάλλει, αλλά κατά των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΣΥΝ, λες κι αυτοί παίρνουν και επιβάλλουν τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα. Είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικό το πως εκτιμά και προβάλλει ο «Ριζοσπάστης» το περιεχόμενο της ομιλίας του ρεφορμιστή εργατοπατέρα Γ. Πέρρου, ηγετικού στελέχους του ΠΑΜΕ: «την ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα και οργάνωση της πάλης των εργαζομένων ενάντια στην πολιτική των κομμάτων του κεφαλαίου ανέδειξε στην ομιλία του ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ (ούτε μια «λέξη» ενάντια στην κυβέρνηση και τα αντεργατικά της μέτρα, σ.σ.). Ταυτόχρονα, υπογράμμισε την ανάγκη όξυνσης της αντιπαράθεσης με τις συμβιβασμένες πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, αλλά και το ΣΥΝ, που καλλιεργούν την αυταπάτη της ταξικής συναίνεσης» («Ριζοσπάστης» 15.12.2005, σελ. 10). Το μόνο, λοιπόν, που απασχολεί και τρέμουν οι ρεφορμιστές ηγέτες είναι η διαρροή μελών-οπαδών τους προς άλλα κόμματα. Δικαιολογημένα βέβαια φοβούνται τη διαρροή, αφού η πολιτική τους είναι τόσο «αριστερή»(!) που δύσκολα διακρίνεται από εκείνη του ΣΥΝ και του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ και προπαντός όταν σε σειρά ζητήματα-μέτρα, αυτή είναι ευθυγραμμισμένη με εκείνη της κυβέρνησης (κατάργηση της αργίας της Πρωτομαγιάς, εκκλησία, κλπ.).

Η μόνη – ας υπογραμμιστεί-υπενθυμιστεί αυτό ακόμα μια φορά – τελευταία περίπτωση απεργιακών κινητοποιήσεων που πέτυχε να ματαιώσει την επιβολή των αντιασφαλιστικών μέτρων της κυβέρνησης Σημίτη ήταν η ΕΝΩΤΙΚΗ απεργιακή κινητοποίηση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ το 2001. Όλες οι άλλες υπήρξαν αναποτελεσματικές εξαιτίας όχι μόνο της γνωστής γραμμής της ταξικής συνεργασίας των ρεφορμιστών ηγετών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-ΑΥΤ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ αλλά πρωταρχικά εξαιτίας της διασπαστικής τακτικής των ρεφορμιστών ηγετών του ΠΑΜΕ, διασπαστική τακτική «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα των οικονομικο-πολιτικών επιδιώξεων της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.

Σε λίγες μέρες αναμένεται να ψηφιστεί στη Βουλή και ο νέος, ακόμα χειρότερος απ’ τον προηγούμενο, προϋπολογισμός, που «υπόσχεται» 8ετή σκληρή λιτότητα, νέο μεγάλο κύμα ακρίβειας και ακόμα μεγαλύτερη ανεργία, του υπουργού με τις χαζοχαρούμενες πόζες που οι οικονομικές του γνώσεις, πέρα απ’ τον ταξικό χαρακτήρα των μέτρων του, συναγωνίζονται εκείνες των προπολεμικών «μπακάληδων» της επαρχίας του περασμένου αιώνα, ταλαντούχο αντιγραφέα των υποδείξεων Αλμούνια, άριστο διορθωτή του και ολυμπιονίκη καρπαζοεισπράκτορα μεταξύ των συναδέλφων του της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 


Ακραία και προκλητική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ υπεράσπισης των εθνοπροδοτών-δοσιλόγων του χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ

   Σε ανακοίνωσή του στις 22/11/2005 το ΠΓ του Ι«Κ»Κ γνωστοποίησε το θάνατο δύο στελεχών του, των Abdul Aziz Jassim Hassan και Yass Khudhayer Haider στην πόλη Al-Thawra, καθώς πήγαιναν με αυτοκίνητο στα τοπικά γραφεία του κόμματός τους από ομάδα ενόπλων ανταρτών, οι οποίοι στη συνέχεια διέφυγαν εν μέσω πυροβολισμών.

 

   Αυτή η δολοφονία στελεχών του Ι«Κ»Κ – επειδή το κόμμα τους συμμετείχε στην κυβέρνηση δοσιλόγων που συγκρότησαν τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής – από ομάδα ανταρτών δεν ήταν η πρώτη. Θυμίζουμε στις 13/11/2004 έπεσε νεκρός από αντάρτες και ο Wadhah Hassan Abdul Amir (Saadoun), μέλος του ΠΓ, μαζί με άλλα δύο μέλη του κόμματος, ενώ στις 5/1/2005 έπεφτε νεκρός ο Hadi Saleh (Abu Furat), ηγετικό στέλεχος του κόμματος και μέλος του εκτελεστικού γραφείου της Ιρακινής Ομοσπονδίας Συνδικάτων που αποτελεί ένα ακόμα από τα όργανα που φρόντισαν να φτιάξουν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ως ένδειξη «δημοκρατικότητας»(!), μαζί με δύο άλλα μέλη του κόμματος, καθώς ταξίδευε από την Βαγδάτη στο Κιρκούκ. «Δύο μέλη του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος σκοτώθηκαν από έκρηξη βόμβας έξω από τα γραφεία του κόμματος στη Βαγδάτη. Οι άνδρες σκοτώθηκαν την Πέμπτη το βράδυ όταν η έκρηξη σχεδόν διέλυσε τα γραφεία. Πρόκειται για τους Γιασίρ Αμπούντ και Σακίρ Γιασίμ Οτζάιλ» (Από ανακοίνωση του Ι«Κ»Κ, 23.1.2004). «Μόνο τις τελευταίες μέρες δολοφονήθηκαν πέντε, ανάμεσά τους και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚ Ιράκ» («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 5.12.2004, σελ. 36). «Στην περιοχή της Μαχμουντίγια, νοτίως της Βαγδάτης, το στέλεχος του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος, Σαάντι Αμπντέλ Τζαμπάρ αλ Μπαγιάτι, ο οποίος είχε απαχθεί μια μέρα νωρίτερα, βρέθηκε νεκρός» («Ελευθεροτυπία» 29.12.2004, σελ. 12). «Την Τετάρτη βρέθηκε στραγγαλισμένος με δεμένα τα χέρια πισθάγκωνα, ο Χαντί Σάλεχ, ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ. Είχε και σουηδική υπηκοότητα» («Ελευθεροτυπία» 7.1.2005, σελ. 11). «Αργά το απόγευμα, τέλος, ανακοινώθηκε ότι στη Μοσούλη απήχθη, από αγνώστους, ο Μουχάμαντ Νούρι Ακράουι, στέλεχος του ΚΚ Ιράκ» («Ριζοσπάστης» 26.1.2005, σελ. 21).

 

   Όλο αυτό το διάστημα το Ι«Κ»Κ δε σταμάτησε να καταγγέλλει ως δολοφόνους οπαδούς του Σαντάμ Χουσεΐν και άλλες «απάνθρωπες τρομοκρατικές δυνάμεις διαφόρων αποχρώσεων», προσπαθώντας να δημιουργήσει την απατηλή εντύπωση ότι αυτές οι ενέργειες δεν έχουν τη λαϊκή υποστήριξη και ότι έχουν ως κίνητρα απλά την επαναφορά του Σαντάμ Χουσεΐν. Δεν παρέλειπε μάλιστα ποτέ να ζητά από το λαό να  υ π ο σ τ η ρ ί ξ ε ι  τις δυνάμεις κατοχής στην προσπάθεια εξόντωσης των «τρομοκρατών», δηλ. καλούσε-παρακινούσε τους ιρακινούς να γίνουν  σ υ ν ε ρ γ ά τ ε ς  των κατακτητών και δ ο σ ί λ ο γ ο ι – π ρ ο δ ό τ ε ς  της πατρίδας τους.

 

   Το «Κ»ΚΕ, μέσω του Μπάμπη Αγγουράκη, μέλους της ΚΕ και υπεύθυνου Διεθνών Σχέσεων, έστειλε στις 29/11/2005 συλλυπητήριο γράμμα στο οποίο καταδικάζει την δολοφονία των στελεχών του εθνοπροδοτικού-δοσιλογικού Ι«Κ»Κ από τους αντάρτες, γράφοντας μάλιστα ότι το «Κ»ΚΕ ήταν «μια πολιτική δύναμη όπου με σταθερότητα διαμαρτυρήθηκε ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την κατοχή του Ιράκ και την πολυπρόσωπη ξένη παρέμβαση που έχει ως στόχο την νομιμοποίηση και την παράταση της κατοχής»!!!. (υπογρ. δική μας)

   Το παραπάνω δεν αποτελεί παρά αντιγραφή της τοποθέτησης του εκπροσώπου του Ι«Κ»Κ στην συνάντηση του Περισσού το 2004, όπου είχε δηλώσει ότι «στην πραγματικότητα οι ένοπλες επιχειρήσεις από σκιώδεις οργανώσεις είτε ισλαμιστών εξτρεμιστών είτε υποστηρικτών του καθεστώτος του Σαντάμ, δίνουν επιχειρήματα στις δυνάμεις κατοχής να επεκτείνουν την παρουσία τους και διαιωνίζουν το κλίμα της έντασης και του φόβου μεταξύ των πολιτών».

   Η θέση αυτή είναι γνωστή από παλιότερα. Ήδη από τις 14 Σεπτέμβρη του 2003 οι Ιρακινοί χρουστσοφικοί ψευτο-κομμουνιστές με αφορμή τη δολοφονία υπουργού του Προσωρινού Συμβουλίου από την Ιρακινή Αντίσταση έγραφαν στην εφημερίδα τους «Tareeq Al-Shaab» («Δρόμος του Λαού»): «Δεν είναι αρκετό να καταδείξουμε τις δυνάμεις που κρύβονται πίσω από αυτή την δολοφονική ενέργεια [...] Αλλά εφιστούμε την προσοχή στις δυνάμεις στις οποίες έχουν χάσει τα προνόμιά τους από την πτώση του μισητού καθεστώτος όπως επίσης και σε αυτούς που ανησυχούν τόσο από την εδραίωση του δημοκρατικού προσανατολισμού, παρά τις όποιες ατέλειες, όσο και από την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης. [...] Αυτές οι δυνάμεις έχουν αρχίσει να αναδιοργανώνεται και να γίνονται επιθετικές. Αποτελούν την κύρια απειλή της κοινωνικής ασφάλειας και προόδου». Δείχνοντας έτσι πόσο αρμονικά δένουν οι «αναλύσεις» του Ι«Κ»Κ με τις θέσεις των ντόπιων συντρόφων τους του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ.

   Στη ίδια επιστολή που απέστειλε το «Κ»ΚΕ δεν παραλείπει να επαινέσει τον «αγώνα»(!) των συντρόφων του και να αναφέρει ότι «εκφράζει την αλληλεγγύη του σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στην ξένη κατοχή»(!), προσπαθώντας να αποπροσανατολίσει και να περάσει την εντύπωση ότι οι «Τσολάκογλου» του Ι«Κ»Κ – συνεργάτες απ’ την πρώτη στιγμή των αμερικανο-αγγλικών στρατευμάτων κατοχής – διεξάγουν τάχα «αγώνα» για εθνική ανεξαρτησία συγκαλύπτοντας και υποστηρίζοντας έτσι την εθνοπροδοτική δοσιλογική στάση των χρουστσοφικών του Ιράκ.

   Οι «αμερικανο-τσολιάδες» του χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ «παλεύουν ενάντια στην ξένη κατοχή» όσο «πάλευαν» στην Ελλάδα, τον καιρό της Κατοχής, τα εγκληματικά αποβράσματα των ντόπιων γερμανοτσολιάδων-ταγματασφαλιτών ενάντια στους ναζιφασίστες γερμανούς κατακτητές, που με γερμανικά όπλα και υπό τις διαταγές των γερμανών δολοφονούσαν καθημερινά το λαό μας.

   Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ, γνωρίζοντας βέβαια ότι η βάση του αποδοκιμάζει αυτή τη συνεργασία με τους Ιρακινούς «Κουϊσλινγκς», φρόντισε η επιστολή αυτή να μην δημοσιευθεί ποτέ ως τώρα στο «Ριζοσπάστη», ώστε να μην γίνει γνωστή στα μέλη και τους οπαδούς του. Όμως την επιστολή (29.11.2005) της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ προς τους Ιρακινούς «Ράλληδες», υπογραμμένη από τον Μ. Αγγουράκη, δημοσίευσαν, μεταφρασμένη στα αγγλικά, οι σύντροφοί τους χρουστσοφικοί του Ι«Κ»Κ στη δική τους ιστοσελίδα απ’ όπου μεταφράστηκε και παρατίθεται το παραπάνω απόσπασμα.

   Η συνέχιση της συνειδητής, και όχι από άγνοια, υπεράσπισης των δοσιλόγων «Ράλληδων» του χρουστσοφικού Ι«Κ»Κ εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ δείχνει – και μάλιστα με τον πρωτοφανή σε θρασύτητα ανόητο αντιδραστικό ισχυρισμό ότι αυτοί «παλεύουν ενάντια στην ξένη κατοχή»(!) – ότι οι ρεφορμιστές ηγέτες έχουν κατρακυλήσει στο τελευταίο σκαλί της προδοσίας, επειδή, ανάμεσα στ’ άλλα, προσπαθούν να δηλητηριάσουν την εργατική τάξη και το λαό με την ακραία παραπλανητική και προδοτική άποψη ότι τάχα  σ υ ν ε ρ γ ά τ ε ς  των κατακτητών  δ ο σ ί λ ο γ ο ι  σ’ οποιαδήποτε χώρα είναι ποτέ δυνατό να «παλεύουν ενάντια στην ξένη κατοχή».


Ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Αισχρά ψέματα για να καλύψει το Ι«Κ»Κ και να δικαιολογήσει τη στάση του

   Με αφορμή τη φετινή συμμετοχή της συνάντησης των ρεφορμιστικών κομμάτων στον Περισσό, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ έδωσε συνέντευξη τύπου όπου ο Δ. Κουτσούμπας μέλος του ΠΓ αναφέρθηκε στο Ι«Κ»Κ. Παραθέτουμε τα σχετικά αποσπάσματα από τον «Ριζοσπάστη» (17/11/2005, σελ. 11) με δικά μας σχόλια.

   «Eίναι γνωστή η θέση μας για το Iράκ» . Εδώ προφανώς εννοούν την περίφημη δήλωση στον Ριζοσπάστη (24 Ιουλίου 2003) ότι «είναι βέβαια γνωστοί και σεβαστοί οι λόγοι για τους οποίους το KK Iράκ αποφάσισε τη συμμετοχή του... Έχουμε όμως επιφυλάξεις και ακόμα περισσότερες ανησυχίες για τις συνέπειες αυτής της ενέργειας … (το ΚΚΕ) θεωρεί πως η απόφαση αυτή δεν βοηθά στην απαραίτητη, περισσότερο από ποτέ σήμερα, προσπάθεια να πάρει ο λαός του Ιράκ την τύχη του στα χέρια του».

   «Για το KK Ιράκ έχουμε ξαναμιλήσει» . Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ποτέ ως τώρα δεν καταδίκασε την συμμετοχή των «Τσολάκογλου» του Ι «Κ»Κ στην κυβέρνηση όπως αφήνεται να εννοηθεί. (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ. 213), δεν διέκοψε τις σχέσεις μαζί του, το καλεί σε συναντήσεις και συνεχίζει να στηρίζει την εθνοπροδοτική του πολιτική γραμμή. Μίλησε βέβαια και θεωρεί πως είναι «σεβαστοί οι λόγοι για τους οποίους του «Κ»Κ Ιράκ αποφάσισε τη συμμετοχή του» στην πρώτη κυβέρνηση δοσιλόγων που συγκρότησαν οι αμερικανο-αγγλικές στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής του Ιράκ.

   «Δεν ξέρω αν θα έρθει το KK Iράκ, πέρσι είχε έρθει». Όμως στο ίδιο φύλλο του «Ριζοσπάστη» και στη διπλανή ακριβώς σελίδα (10) το Ι«Κ»Κ βρίσκεται στη λίστα των συμμετεχόντων κομμάτων ωστόσο ο εκπρόσωπος του ΠΓ δηλώνει «άγνοια»!!! Οι ρεβιζιονιστές ηγέτες έχουν σε τέτοιο βαθμό «ξεμπροστιαστεί», και τάχουν κυριολεκτικά χαμένα.

   «Αν έρθει, πάλι καθαρά θα πούμε την άποψή μας σ' αυτό το ζήτημα και βεβαίως θα ενημερωθούμε και για τις θέσεις του» . Οι θέσεις του Ι«Κ»Κ είναι περισσότερο από γνωστές και στον πιο άσχετο για τις εξελίξεις στο Ιράκ. Οι Αμερικάνοι φρόντισαν να προβάλλουν το κόμμα αυτό όσο έπρεπε. Την μέρα της σύλληψης του Σαντάμ Χουσεΐν οι εικόνες των πανηγυρισμών που μετέδιδε το CNN ήταν έξω από τα κεντρικά γραφεία του Ι«Κ»Κ στην Βαγδάτη. Για το κατά πόσο το «Κ»ΚΕ μίλησε ανοιχτά για το Ιράκ, όπως αφήνεται να εννοηθεί ότι θα έκανε, μπορεί να το δει ο καθένας στην ομιλία της Αλ. Παπαρήγα όπου δεν υπάρχει καμία αναφορά στο Ιράκ και προπαντός στην προδοτική στάση των Ιρακινών συντρόφων τους.

   «Aπ' όσο ξέρω, δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση, ούτε στηρίζει δυνάμεις κατοχής». Όμως το Ι«Κ»Κ συμμετείχε στην πρώτη προσωρινή δοσιλογική κυβέρνηση που συγκρότησαν οι αμερικανο-αγγλικές στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής (η Ιρακινή Αντίσταση τους «ευχαρίστησε» γι' αυτό με   την δολοφονία στελεχών του ενώ αυτή η συμμετοχή του προκάλεσε δύο διασπάσεις). Στη συνέχεια συμμετείχε στις εκλογές-παρωδία με τον συνδυασμό «Λαϊκή Ενότητα» (Ittihad Al-Shaab) (βλ. «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ. 198) όπου πήρε 0,83% και εξέλεξε 2 βουλευτές μεταξύ των οποίων ο γραμματέας του Ι«Κ»Κ Χαμίντ Ματζίτ Μούσα (Αμπού Νταούντ). «Τέλος, ως «σημαντικές» συμμετοχές στην εκλογική διαδικασία καταγράφονται από τα διεθνή πρακτορεία η Λαϊκή Ένωση, το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το ΚΚ Ιράκ και στο οποίο συμμετείχαν εκπρόσωποι όλων των εθνοτήτων και δογμάτων, καθώς και το Ιρακινό Συνταγματικό Μοναρχικό Κίνημα» («Ριζοσπάστης» 30.1.2005, σελ. 25).

   Δεν συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση όχι επειδή δεν το ήθελε το ίδιο αλλά γιατί μετά τις εκλογές τα κόμματα που συγκέντρωσαν πλειοψηφία σχημάτισαν δική τους κυβέρνηση και έτσι αυτό, όπως και άλλα, έμεινε απ’ έξω.

   Το ότι τάχα το «Κ»Κ Ιράκ δεν «στηρίζει τις δυνάμεις κατοχής» πρόκειται για χοντροκομμένο ψέμα, γιατί πρώτο, οι ίδιοι οι Ιρακινοί σύντροφοί τους το δήλωσαν με σαφήνεια το 2004 στην ομιλία τους στον Περισσό που αναδημοσιεύουμε παρακάτω, δεύτερο, ακριβώς επειδή συνεχίζει να «στηρίζει τις δυνάμεις κατοχής» οι ιρακινοί αντάρτες ξαπόστειλαν μόλις πρόσφατα, στις 22 Νοέμβρη 2005, δυο στελέχη του στον «παράδεισο», για τους οποίους ο Μ. Αγγουράκης έστειλε συλλυπητήριο γράμμα, που και αυτό το αναδημοσιεύουμε παρακάτω.

 

Τα δυο παρακάτω κατάπτυστα ντοκουμέντα επιβεβαιώνουν τόσο την εθνοπροδοτική συνεργασία του «Κ»Κ Ιράκ με τις δυνάμεις κατοχής όσο και με τη συνέχισή της αλλά και επιπλέον τη συνέχιση υποστήριξής του εκ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ.

 

Ομιλία του Ιρακινού «Κ»Κ στον Περισσό το 2004:
Ανοιχτή παραδοχή της προδοσίας του Ιρακινού λαού

Το ιρακινό «Κ»Κ συμμετείχε το 2004 στην καθιερωμένη ετήσια συνάντηση του Περισσού, στην οποία συμμετέχουν και άλλα ρεφορμιστικά ρεβιζιονιστικά κόμματα.

Παρουσιάζουμε αποσπάσματα της ομιλίας του εκπροσώπου του κόμματός τους στις 8/1/2004 για πρώτη φορά μεταφρασμένα απ' τα αγγλικά στα ελληνικά, τα οποία φανερώνουν τη συμμετοχή τους στο αμερικανόπνευστο Κυβερνητικό Συμβούλιο και τη στάση τους εναντίον της ιρακινής αντίστασης. Το «Κ»ΚΕ έκρυψε εσκεμμένα τη συγκεκριμένη ομιλία, ενώ δεν την παρουσίασε σε κανένα απολύτως κομματικό έντυπο. Τη βρήκαμε μεταφρασμένη στην Αγγλική, στην ιστοσελίδα του Ι«Κ»Κ.

Αγαπητοί σύντροφοι,

   Σας μεταφέρω τους θερμότατους χαιρετισμούς του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος και τις καλύτερες ευχές μας για την επιτυχία της Διεθνούς Σύσκεψης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Επιτρέψτε μου όπως και οι άλλοι ομιλητές να ευχαριστήσω το ΚΚΕ για τη φιλοξενία αυτής της σημαντικής σύσκεψης. […]

   Η δημιουργία του Κυβερνητικού Συμβουλίου με περιορισμένες, αλλά σημαντικές αρμοδιότητες, και με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών κομμάτων αυτή τη στιγμή, ήταν σίγουρα πολλά υποσχόμενη ενέργεια η οποία επιτεύχθηκε με την ενεργή συμμετοχή και του ΟΗΕ.

   Το κόμμα μας πάντα υπογράμμιζε ότι το Συμβούλιο ήταν μόνο μια αρένα, ένα μόνο πεδίο, μεταξύ άλλων, για τον αγώνα μας να πετύχουμε εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία. (σ.σ. καθαρή απόρριψη της Ιρακινής Αντίστασης όπου σπέρνει αυταπάτες ότι η εθνική ανεξαρτησία μπορεί να επιτευχθεί με την επέμβαση των Αμερικάνικων δυνάμεων!). Πάντα επισημαίναμε την ανάγκη για συνεχή συνδυασμό μεταξύ της δουλειάς μας εντός του Συμβουλίου και της ενίσχυσης των σχέσεων με όλες τις δυνάμεις που θέλουν την μετάβαση για τη λήξη της κατοχής και τη δημιουργία ενός ελεύθερου δημοκρατικού Ιράκ.

   Οι δυνάμεις πίσω από την επιδείνωση της ασφάλειας είναι κυρίως οπαδοί του προηγούμενου καθεστώτος και απάνθρωπες τρομοκρατικές δυνάμεις διαφόρων αποχρώσεων. (σ.σ. το Ι«Κ»Κ συνεχώς απευθύνει μέσω της εφημερίδας του και προκηρύξεων καλέσματα στον ιρακινό λαό για απομόνωση των «τρομοκρατών» και συνεργασίας με τις αμερικανικές δυνάμεις ασφαλείας)  […] Μέσα από την υπονόμευση και εγκληματικές ενέργειες, αυτά τα στοιχεία προσπαθούν να αποκτήσουν εξουσία στην πολιτική σκηνή. Είναι άξιο αναφοράς ότι κάποιες δυνάμεις των ΗΠΑ θέλουν να συμβιβαστούν με αυτά τα στοιχεία σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την σημερινή πολύπλοκη κατάσταση. (σ.σ. εδώ ο εκπρόσωπος του Ι«Κ»Κ δυσφορεί που οι αμερικάνικες δυνάμεις κατοχής δε χτυπούν αποτελεσματικότερα την ιρακινή αντίσταση).


Η επιστολή του Μπάμπη Αγγουράκη προς το Ι«Κ»Κ


Προς την Κεντρική Επιτροπή του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος

Αγαπητοί σύντροφοι,

καταδικάζουμε την δολοφονία των  Addul Aziz Jassim Hassan και Yass Khundhayer Haider και την δολοφονική επίθεση ενάντια στην αντιπροσωπεία του κόμματος σας στην πόλη Al Thawara.

Εμείς, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, η πολιτική δύναμη που με συνέπεια ήταν ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την κατοχή του Ιράκ και την πολυπρόσωπη ξένη παρέμβαση που έχει ως στόχο στη νομιμοποίηση και παράταση της κατοχής, εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας   σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις που μάχονται ενάντια στην ξένη  κατοχή, για την αποκατάσταση της κυριαρχίας και της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού του Ιράκ.

Σας παρακαλούμε μεταφέρατε την θλίψη μας και τα συλλυπητήρια μας στα μέλη του κόμματος σας και τους συγγενείς τους.

Μπ. Αγγουράκης
Υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΕ
29-11-2005

 

Iraqi Communist Party Central Committee

 Dear Comrades,

We condemn the assassination of Addul Aziz Jassim Hassan and Yass Khundhayer Haider and the criminal attack against the rally of your party in Al Thawara City.

 We, the Communist Party of Greece, as a political force that consistently campaigned against the dictatorial regime of Sadam Hussein, against the imperialist war and occupation of Iraq and the multi faced foreign interference aiming at the legalization and perpetuation of the occupation we express once again our full solidarity with all the progressive forces fighting against the occupation troups, in struggle to end the foreign occupation, for full restoring of the sovereignty and for the democratic and social rights of the working people of Iraq.

 Please convey to the members of your party as well as to the relatives our sorrow and condolences.

B.Angourakis
Responsible for the international section
29-11-2005

 


Η κυβέρνηση της ΝΔ βαθαίνει με ραγδαίους ρυθμούς τη φασιστικοποίηση
Μ’ αφορμή την επανεμφάνιση του «συνδικαλιστικού της Ασφάλειας»

Η αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ προχωρεί ως τώρα εντελώς αθόρυβα και πολύ σιωπηλά, «σεμνά και ταπεινά», αλλά με ταχείς ρυθμούς στην «επανίδρυση του κράτους» της Δεξιάς, δηλ. τον εκφασισμό του: πρώτο, με την επάνδρωση του συνόλου του κρατικού μηχανισμού – μα προπαντός στρατό-αστυνομία-Ασφάλεια-Δικαιοσύνη – με δεξιά φασιστικά στοιχεία ακόμα και χουντικούς, των οποίων αποσιωπά συστηματικά το φασιστικό τους παρελθόν, δεύτερο, με την ψήφιση διαφόρων φασιστικών νόμων, σε συνδυασμό και με κείνους που προωθούνται από την ΕΕ που περιορίζουν δραστικά, αν δεν εκμηδενίζουν εντελώς, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, τρίτο, με τη συγκρότηση και επανεμφάνιση των «Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας», «φοιτητικού της Ασφάλειας», κλπ. αλλά και την επανίδρυση της «ένδοξης βασιλικής» Αγροφυλακής, γνωστών τρομοκρατών της υπαίθρου.

Ας αναφερθούν εδώ δυο περιπτώσεις επανεμφάνισης και δράσης του «συνδικαλιστικού της Ασφάλειας» που έφθασαν στη δημοσιότητα.

Η πρώτη, είναι η παρουσία ένοπλων αστυνομικών σε συνδικαλιστική σύσκεψη στα γραφεία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας: «συγκεκριμένα, τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου, στις 7.30 το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΔΟΕ σύσκεψη των Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων και εργατικών σχημάτων με θέμα το συντονισμό της δράσης τους για τη διοργάνωση κινητοποιήσεων. Όπως καταγγέλλουν οι Π. Βαϊνάς, Ντ. Ρέππα και Π. Αντωνόπουλος (εκλεγμένα μέλη της παράταξης στο ΔΣ της ΔΟΕ και στο Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ), έκπληκτοι αντικρίσαμε δυο ένστολους και ένοπλους αστυνομικούς των ειδικών δυνάμεων να έχουν ανέβει στον 3 ο όροφο που βρίσκονται τα γραφεία της Ομοσπονδίας αναζητώντας την αίθουσα όπου γίνεται η σύσκεψη. Μας ανέφεραν με απύθμενο θράσος ότι έχουν εντολή από την υπηρεσία τους να παρακολουθήσουν τη συνάντηση(!!) και επιπλέον ζήτησαν τα στοιχεία των παρευρισκόμενων, ενώ ταυτόχρονα αρνήθηκαν να μας δώσουν τα δικά τους. Μετά από αντίδραση των εργαζομένων που μετείχαν στη σύσκεψη, οι αστυνομικοί κατέβηκαν στην είσοδο του κτιρίου, όπου και παρέμειναν για αρκετό χρονικό διάστημα! Στη συνέχεια επικοινωνήσαμε με τον αξιωματικό υπηρεσίας απαιτώντας να αποσυρθούν άμεσα από το χώρο. Ο αξιωματικός απάντησε ότι υπάρχει πράγματι εντολή γραπτή(!) από την Αστυνομική Διεύθυνση για παρακολούθηση της σύσκεψης!! Την εισβολή του Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας στη ΔΟΕ καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό και αποφασιστικό τρόπο το ΔΣ της ΟΛΜΕ» («Αυγή» 12.10.2005, σελ. 9).

Η δεύτερη περίπτωση αφορά την παρουσία δυο ένοπλων με πολιτικά Ασφαλιτών στη συνάντηση του ΠΑΜΕ (22.11.2005) στην αίθουσα Συνδικάτου Οικοδόμων («Ρ» 23.11.2005, σελ. 14).

Όμως το μεγάλο πρόβλημα για τους ρεφορμιστές ηγέτες των ΠΑΜΕ-«Κ»ΚΕ δεν είναι να καταγγείλουν την ανασυγκρότηση του «Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας» και το ραγδαίο βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής εκ μέρους της κυβέρνησης της ΝΔ (υπήρχε και την εποχή της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ), όπως θάπρεπε πρωταρχικά να πράξει κάθε κομμουνιστική και αντιφασιστική οργάνωση, αλλά εντελώς άλλο: δηλ. μήπως από τις αποκαλύψεις της επανεμφάνισης και δράσης «κερδίσει πόντους» το μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ: «οι πολιτικές ευθύνες, όμως ανήκουν εξ’ ολοκλήρου στην κυβέρνηση. Στην εκάστοτε κυβέρνηση. Σήμερα στη ΝΔ, χτες στο ΠΑΣΟΚ. Κι ας μην σπεύδει υποκριτικά το ΠΑΣΟΚ να «κερδίσει πόντους»» («Ρ» 24.11.2005, σελ. 5).

Έχοντας οι ρεφορμιστές ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΠΑΜΕ ως κεντρικό πρόβλημα – όχι τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής– αλλά μην «κερδίσει πόντους» το ΠΑΣΟΚ συγκαλύπτουν-αποσιωπούν απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό το βάθεμα της φασιστικοποίησης εκ μέρους της κυβέρνησης της ΝΔ, μ’ αποτέλεσμα: πρώτο, να αποπροσανατολίζουν την εργατική τάξη σχετικά με το πρόβλημα της φασιστικοποίησης (οι ρεφορμιστές δεν χρησιμοποιούν καθόλου τον όρο «φασιστικοποίηση» και τον αντικαθιστούν με την αστική έννοια «αυταρχισμός»), δεύτερο, να μην διεξάγουν αγώνα κατά της φασιστικοποίησης και τρίτο, εξωραΐζουν το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα του μεγαλοαστικού κόμματος της ΝΔ, παρουσιάζοντάς το ως «δημοκρατικό», το οποίο μάλιστα τώρα τελευταία, σύμφωνα με τη σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, έχει επιπλέον «εκσυγχρονιστή» και «αποβάλει τον ακραίο αντικομμουνισμό» («Ρ» 12.6.2005, σελ. 5).

Στα πλαίσια αυτής της αντιδραστικής αστικής πολιτικής εξωραϊσμού της κυβέρνησης της ΝΔ και απ’ το φόβο μην «κερδίσει πόντους» το μεγαλοαστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, οι ρεφορμιστές ηγέτες δεν έχουν κανένα λόγο να αποκαλύπτουν τη δράση του «Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας» αλλά αντίθετα να την αποσιωπούν. Αν καμιά φορά δημοσιοποιούν κάτι σχετικό στις στήλες του «Ριζοσπάστη», αυτό το πράττουν επειδή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.


Γέννηση-χαρακτήρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και το Σοβιετικό Σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό Κοινωνικό Σύστημα

Με την ευκαιρία των 60 χρόνων από τη μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών και την ήττα του χιτλεροφασισμού αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες τον βαρυσήμαντο λόγο (9 Φλεβάρη 1946) του αρχιτέκτονα, οργανωτή και καθοδηγητή της νίκης και μεγάλου στρατηλάτη όλων των νικών Ιωσήφ Στάλιν, που αναλύει, από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, τα αίτια και τις ρίζες του πολέμου, τεκμηριώνει το αναπόφευκτο του πολέμου γενικά και προσδιορίζει το χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ειδικά, για να υπογραμμίσει επιπλέον «τη μεγάλη ιστορική σημασία της Νίκης» που «σημαίνει πρώτα απ' όλα ότι νίκησε το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα».

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: Λόγος στους εκλογείς μου


Συνέχεια από το προηγούμενο

Πως πρέπει να βλέπουμε τη νίκη μας πάνω στον εχθρό, τι μπορεί να σημαίνει αυτή η νίκη από την άποψη της θέσης και της ανάπτυξης των εσωτερικών δυνάμεων της χώρας μας; Η νίκη μας σημαίνει πρώτα απ’ όλα ότι νίκησε το σοβιετικό κοινωνικό μας σύστημα. Ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα άντεξε μ’ επιτυχία στη φωτιά του πολέμου και απόδειξε την πλήρη ζωτικότητά του.

Όπως είναι γνωστό, στον ξένο τύπο διατυπώθηκαν συχνά ισχυρισμοί ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα αποτελεί ένα «ριψοκίνδυνο πείραμα» καταδικασμένο σε αποτυχία, ότι το σοβιετικό σύστημα είναι ένας «χάρτινος πύργος» που δεν έχει ρίζες στη ζωή και επιβλήθηκε στο λαό από τα όργανα της Τσέκας, ότι αρκεί μια μικρή εξωτερική πίεση για να σωριαστεί σα σκόνη αυτός ο χάρτινος πύργος.

Ο πόλεμος – μπορούμε τώρα να το πούμε – ανάτρεψε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς του ξένου τύπου. Ο πόλεμος έδειξε ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα είναι ένα πραγματικά λαϊκό σύστημα, που βγήκε από τα σπλάγχνα του λαού και έχει την πανίσχυρη υποστήριξή του, ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα είναι η πιο ζωτική και στέρεη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας.

Κι ακόμα παραπάνω: σήμερα δε γίνεται πια λόγος για τη ζωτικότητα ή όχι του σοβιετικού συστήματος, γιατί ύστερα από τα χειροπιαστά αποτελέσματα του πολέμου κανένας σκεπτικιστής δεν αποφασίζει πια να εκφράσει αμφιβολίες για τη ζωτικότητα του σοβιετικού κοινωνικού συστήματος. Τώρα γίνεται λόγος ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα αποδείχτηκε πιο ζωτικό και σταθερό από ένα μη σοβιετικό κοινωνικό σύστημα, ότι το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα είναι η καλύτερη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας από οποιοδήποτε μη σοβιετικό σύστημα.

Δεύτερο: η νίκη μας σημαίνει ότι νίκησε το σοβιετικό μας κρατικό σύστημα, ότι το πολυεθνικό μας κράτος άντεξε σε όλες τις δοκιμασίες του πολέμου και απόδειξε τη ζωτικότητά του.

Όπως είναι γνωστό, εξέχουσες προσωπικότητες του ξένου τύπου πολλές φορές είπαν ότι το πολυεθνικό μας κράτος είναι «τεχνητό και χωρίς ζωή κατασκεύασμα», ότι σε οποιαδήποτε περιπλοκή η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είναι αναπόφευκτη, ότι η Σοβιετική Ένωση θα έχει την τύχη της Αυστροουγγαρίας.

Τώρα μπορούμε να πούμε, ότι ο πόλεμος διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς του ξένου τύπου σαν αβάσιμους πέρα για πέρα. Ο πόλεμος έδειξε ότι το σοβιετικό πολυεθνικό κρατικό σύστημα άντεξε με επιτυχία στη δοκιμασία, δυνάμωσε ακόμα πιο πολύ στο διάστημα του πολέμου και αποδείχτηκε ζωτικότατο κρατικό σύστημα. Οι κύριοι αυτοί δεν κατάλαβαν πως ο παραλληλισμός με την Αυστροουγγαρία είναι ολότελα αυθαίρετος, γιατί το πολυεθνικό μας κράτος δεν αναπτύχτηκε πάνω σε αστική βάση, που υποθάλπει την εθνική δυσπιστία και την εθνική εχθρότητα, μα πάνω στη σοβιετική βάση, που καλλιεργεί το αίσθημα της φιλίας και της αδελφικής συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς της χώρας μας.

Ακόμα, ύστερα από τα αποτελέσματα του πολέμου οι κύριοι αυτοί δεν αποφασίζουν να επαναλάβουν πως το σοβιετικό μας κράτος δεν έχει ζωτικότητα, γιατί η ζωτικότητά του δε μπορεί πια να αμφισβητηθεί. Τώρα γίνεται λόγος για το ότι το σοβιετικό κρατικό σύστημα αποδείχτηκε πρότυπο πολυεθνικού κράτους, ότι το σοβιετικό κρατικό σύστημα αποτελεί ένα σύστημα κρατικής οργάνωσης, όπου το εθνικό ζήτημα και το πρόβλημα της συνεργασίας των εθνών έχουν λυθεί καλύτερα παρά σε οποιαδήποτε άλλο πολυεθνικό κράτος.

Τρίτο: η νίκη μας σημαίνει ότι νίκησαν οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις, ότι νίκησε ο Κόκκινος στρατός μας, ότι ο Κόκκινος στρατός άντεξε ηρωικά σε όλες τις δοκιμασίες του πολέμου, τσάκισε κατακέφαλα το στρατό των εχθρών και βγήκε από τον πόλεμο νικητής.

(Φωνές από την αίθουσα: «με τη δική σου καθοδήγηση, σύντροφε Στάλιν». Όλοι σηκώνονται και χειροκροτούν πολύ ώρα).

Τώρα όλοι αναγνωρίζουν, τόσο οι φίλοι όσο και οι εχθροί, ότι το Κόκκινος στρατός στάθηκε στο ύψος των μεγάλων του καθηκόντων. Δεν έλεγαν βέβαια το ίδιο και πριν έξη χρόνια, στην προπολεμική περίοδο. Όπως είναι γνωστό, εξέχουσες φυσιογνωμίες του ξένου τύπου, καθώς και ξένες στρατιωτικές προσωπικότητες έκαναν επανειλημμένα δηλώσεις ότι η κατάσταση του Κόκκινου στρατού εμπνέει μεγάλες αμφιβολίες, ότι Κόκκινος στρατός είναι κακά εξοπλισμένος, δεν έχει αξιόλογα διοικητικά στελέχη, ότι το ηθικό του είναι κατώτερο από κάθε κριτική, ότι είναι κατάλληλος για άμυνα είναι όμως  ακατάλληλος για επίθεση, ότι σε περίπτωση γερμανικής επίθεσης ο Κόκκινος στρατός θα καταρρεύσει σαν ένας «κολοσσός με πήλινα πόδια». Τέτοιου είδους κρίσεις ακούσθηκαν όχι μόνο στη Γερμανία, μα και στη Γαλλία, την Αγγλία και την Αμερική.

Τώρα μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος ανάτρεψε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς σαν αβάσιμους και γελοίους. Ο πόλεμος έδειξε ότι ο Κόκκινος στρατός δεν είναι ένας «κολοσσός που στέκεται πάνω σε πήλινα πόδια», μα είναι ένας σύγχρονος στρατός πρώτης γραμμής, με εντελώς σύγχρονο οπλισμό, πεπειραμένα διοικητικά στελέχη, ανώτερες ηθικές και πολεμικές αρετές. Δεν πρέπει  να ξεχνούμε ότι ο Κόκκινος στρατός είναι ο στρατός εκείνος που τσάκισε κατακέφαλα το γερμανικό στρατό, που χτες ακόμα προξενούσε φρίκη στους στρατούς των ευρωπαϊκών κρατών.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι «κριτικοί» του Κόκκινου στρατού λιγοστεύουν διαρκώς. Κι ακόμα παραπάνω, στον τύπο του εξωτερικού όλο και πιο συχνά δημοσιεύονται σχόλια που τονίζουν τις ανώτερες αρετές του Κόκκινου στρατού, την τέχνη των πολεμιστών και των διοικητών του, την αψεγάδιαστη στρατηγική και τακτική του. Αυτό είναι φυσικό ύστερα από τις λαμπρές νίκες του Κόκκινου στρατού μπρος στη Μόσχα, στο Στάλινγκραντ, στο Κούρσκ και το Μπιελγκορόντ, στο Κίεβο και το Κυροβογκράντ, στο Μίνσκ και το Μπομπρουϊσκ, στο Λένινινγκραντ και το Τάλιν, στο Ιάσιο και το Λβώφ, στο Βιστούλα και το Νιέμεν, στο Δούναβη και τον Όντερ, στη Βιέννη και το Βερολίνο... Ύστερα απ’ όλα αυτά δε μπορεί να μην αναγνωρισθεί πως ο Κόκκινος στρατός είναι ένας στρατός πρώτης γραμμής και πολλοί θα μπορούσαν να διδαχθούν πολλά απ’ αυτόν. (Θύελλα από χειροκροτήματα).

Έτσι με συγκεκριμένα στοιχεία αντιλαμβανόμαστε τη νίκη της χώρας μας ενάντια στους εχθρούς της.

Αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα από τον πόλεμο.

Θα ήταν λάθος να σκεφτούμε πως μια ιστορική νίκη σαν αυτή που κερδίσαμε, μπορεί να κατακτηθεί χωρίς προκαταρκτική προετοιμασία ολόκληρης της χώρας για ενεργό άμυνα. Και δε θάτανε μικρότερο λάθος να νομίσουμε πως μια τέτοια προετοιμασία μπορεί να γίνει μέσα σε τρία τέσσερα χρόνια. Ακόμα μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να ισχυρισθούμε ότι κερδίσαμε τη νίκη μόνο χάρη στη γενναιότητα του στρατού μας. Δίχως γενναιότητα είναι φυσικά αδύνατο να κερδιθεί η νίκη. Μα και μόνη της η γενναιότητα δε φτάνει για να καταβληθεί ένας εχθρός που έχει πολυάριθμο στρατό, πρώτης τάξης εξοπλισμό, καλά εκπαιδευμένα στελέχη αξιωματικών και άφθονο εφοδιασμό. Για να αντέξουμε στο χτύπημα ενός τέτοιου εχθρού, να του αντισταθούμε κ’ έπειτα να του επιφέρουμε πλήρη ήττα, έπρεπε να υπάρχει εκτός από την παραδειγματική γενναιότητα των στρατευμάτων μας, πέρα για πέρα σύγχρονος εξοπλισμός και σε αρκετή ποσότητα, ακόμα καλά οργανωμένος εφοδιασμός πάλι σε αρκετή ποσότητα. Γι’ αυτό όμως ήταν απαραίτητο να υπάρχουν και να υπάρχουν σε αρκετή ποσότητα, ορισμένα βασικά πράγματα, όπως: μέταλλα για την παραγωγή όπλων, πολεμοφοδίων, για τον εφοδιασμό των επιχειρήσεων, καύσιμα για τις επιχειρήσεις και τις μεταφορές, βαμβάκι για την παραγωγή ιματισμού, σιτάρι για τον εφοδιασμό του στρατού.

Μπορούμε να βεβαιώσουμε πως πριν μπούμε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχαμε εξασφαλίσει τις απαραίτητες υλικές δυνατότητες, που απαιτούνται για να ικανοποιηθούν βασικά αυτές οι ανάγκες; Νομίζω πως μπορούμε να το βεβαιώσουμε. Για να ετοιμασθεί αυτό το μεγαλεπήβολο έργο χρειάστηκαν τρία πεντάχρονα σχέδια ανάπτυξης της εθνικής μας οικονομίας. Αυτά ακριβώς τα τρία πεντάχρονα σχέδια μας βοήθησαν να δημιουργήσουμε τις υλικές αυτές δυνατότητες. Η χώρα μας ήταν πολύ καλύτερα προετοιμασμένη πριν αρχίσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος το 1941, απ’ ότι ήταν πριν αρχίσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος το 1913.

Ποιες ήταν οι υλικές δυνατότητες της χώρας μας στις παραμονές του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου:

Για να σας βοηθήσω να κατατοπιστείτε εντελώς πάνω στο ζήτημα αυτό, θα σας κάνω μια σύντομη έκθεση για τη δράση του Κομμουνιστικού κόμματος στον τομέα της προετοιμασίας της χώρας για την ενεργό άμυνα.

Αν πάρουμε τις στατιστικές του 1940 στις παραμονές του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και τις συγκρίνουμε με τις στατιστικές του 1913 στις παραμονές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, θάχουμε την παρακάτω εικόνα:

Στο 1913 η χώρα μας είχε παράγει: 4.220.000 τόνους χυτοσίδερο, 4.230.000 τόνους ατσάλι, 29.000.000 τόνους κάρβουνο, 9.000.000 τόνους πετρέλαιο, 21.600.000 τόνους σιτηρά για την αγορά, 740.000 τόνους αξεκόκκιστο βαμβάκι.

Αυτές ήταν οι υλικές δυνατότητες της χώρας μας και μ’ αυτές είχε μπει στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτή ήταν η οικονομική βάση της παλιάς Ρωσίας, που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη διεξαγωγή του πολέμου.

Στο 1940 η χώρα μας είχε παράγει: 15.000.000 τόνους χυτοσίδερο (δηλαδή 4-5 φορές περισσότερο από το 1913), 166.000.000 κάρβουνο (δηλαδή 5,5 φορές περισσότερο από το 1913), 31.000.000 τόνους πετρέλαιο (3,5 φορές περισσότερο από το 1913), 38.300.000 τόνους σιτηρά για την αγορά (17.000.000 τόνους περισσότερα από το 1913), 2.700.000 τόνους αξεκόκκιστο βαμβάκι (3,5 φορές περισσότερο από το 1913).

Συνεχίζεται


Ψυχρολουσία και παταγώδης αποτυχία του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην προώθηση της ALCA

   Η παναμερικανική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε το πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη στη Μαρ ντελ Πλάτα της Αργεντινής για τη νεκρανάσταση και προώθηση της ALCA (Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου) κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία και σε μια χωρίς προηγούμενο ψυχρολουσία του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εγκληματία πολέμου, Μπους, που εγκατέλειψε άρον-άρον την Αργεντινή και έφτασε στη Βραζιλία, χωρίς και εκεί να τον περιμένει καλύτερη υποδοχή.

   Στα νεοαποικιακά σχέδια του Μπους αντιτάχθηκαν σθεναρά, πέρα από το πρόεδρο της Βενεζουέλας Οϋγκο Τσάβες, και οι πρόεδροι των Βραζιλίας, Αργεντινής, Ουραγουάης και Παραγουάης, αντίσταση που οδήγησε στη ματαίωση των επιδειώξεων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, μαζί βέβαια και με τις μεγάλες λαϊκές αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις που είχαν οργανωθεί ενάντια στον εγκληματία πολέμου. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πανό και φώναζαν συνθήματα κατά του Μπους, αποκαλώντας τον «φασίστα» και «εγκληματία».

   Σε συγκέντρωση στο στάδιο Μουντιαλίστα που συμμετείχαν χιλιάδες λαού μίλησε, ανάμεσα σ’ άλλους, και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες και κατάγγειλε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, συγκέντρωση που εξελίχθηκε σε μια σημαντική αντιαμερικάνικη-αντιιμπεριαλιστική εκδήλωση, η οποία μαζί με την αντίσταση των παραπάνω χωρών, πέτυχαν να οδηγήσουν σε ήττα τα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και σε αμφισβήτηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ.

   Η ήττα αυτή του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού αποτελεί μιας σπουδαίας σημασίας νίκη στον αγώνα των χωρών της Λατινικής Αμερικής που στενάζουν κάτω από τη μπότα των ΗΠΑ, μια νίκη που αναπτερώνει τις ελπίδες όλων των εξαρτημένων και καταπιεσμένων από τον ιμπεριαλισμό, λαών στη σημερινή δύσκολη περίοδο της διεθνούς κατάστασης.

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ακραία και προκλητική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ υπεράσπισης των εθνοπροδοτών-δοσιλόγων του χρουστσοφικού Ιρακινού «Κ»Κ

Ηγεσία του «Κ»ΚΕ: Αισχρά ψέματα για να καλύψει το Ι«Κ»Κ και να δικαιολογήσει τη στάση του

Ομιλία του Ιρακινού «Κ»Κ στον Περισσό το 2004: Ανοιχτή παραδοχή της προδοσίας του Ιρακινού λαού

Η επιστολή του Μπάμπη Αγγουράκη προς το Ι«Κ»Κ

Η κυβέρνηση της ΝΔ βαθαίνει με ραγδαίους ρυθμούς τη φασιστικοποίηση

Ιωσήφ Στάλιν: Λόγος στους εκλογείς μου (συνέχεια από το προηγούμενο)

Ψυχρολουσία και παταγώδης αποτυχία του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην προώθηση της ALCA
 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55