Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 219 1-15/1/2006Αρ. Φύλ. 219 1-15 Γενάρη 2006
Δυο χρόνια αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή
εκμηδένιση όλων των κατακτήσεων της εργατικής τάξης – κατάργηση του 8ωρου και των συλλογικών συμβάσεων

Σ
ε εξέλιξη και νέο μεγάλο κύμα ακρίβειας, αύξηση της μαζικής ανεργίας, μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση

Παραπέρα επικίνδυνο βάθεμα της φασιστικοποίησης

Πριν 3 περίπου χρόνια ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) αφού στη σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας είχε πάρει ότι του ήταν απαραίτητο για τα ταξικά του συμφέροντα από τη μεγαλοαστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είχε διστάσει να θέσει ανοιχτά, δια στόματος του προέδρου του Οδυσσέα Κυριακόπουλου, ζήτημα «αλλαγής φρουράς» σε κυβερνητικό επίπεδο, δηλ. ζήτησε ευθέως πριν καν εξαντληθεί η 4ετία να προχωρήσει ο τόπος σε εκλογές για να συγκροτηθεί κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, ώστε να καταστεί δυνατό να εξασφαλίσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις ακόμα πιο σφοδρότερων από τις ως τότε επιθέσεις του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά και γενικά ενάντια στις πλατιές εργαζόμενες μάζες και μάλιστα σ’ όλα τα επίπεδα.

Στην επιδίωξή του αυτή ο ΣΕΒ επιστράτευσε νωρίς-νωρίς και τους υπηρέτες του, τις ηγεσίες και των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, που κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να κερδίσει τις εκλογές η ΝΔ – μάλιστα ο Χ. Φλωράκης προεξοφλούσε πολύ καιρό πριν τη νίκη της δηλώνοντας: «εκατό τοις εκατό πρωθυπουργός ο Καραμανλής», ενώ ταυτόχρονα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ διαβεβαίωνε σ’ όλους τους τόνους ότι η κατάσταση των εργαζομένων δε θα χειροτερεύσει, εξαπατώντας τους, τη στιγμή που γνώριζαν πολύ καλά ότι θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή η κατάσταση θα γίνει πολύ χειρότερη, αφού η ΝΔ θα εφάρμοζε την πιο ακραία δυνατή νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική.

Κι’ ακριβώς αυτό έγινε. Σήμερα στο διάστημα ούτε καν δυο χρόνων οι εργαζόμενοι διαπιστώνουν πλέον «ιδίοις όμμασι» - πέρα απ’ την απάτη των ανεκπλήρωτων προεκλογικών υποσχέσεων και τα ψεύδη της κυβέρνησης των «νταβατζήδων» - ότι η κατάστασή τους χειροτέρευσε σε χρόνο ρεκόρ κατά πολύ περισσότερο από όσο ανέμεναν και μάλιστα σ’ όλα τα επίπεδα.

Οι επιθέσεις του μεγάλου κεφαλαίου δια μέσου της εφαρμογής μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ, που συνεχίζεται σ’ όλους του τομείς, υπήρξαν οι σφοδρότερες και βιαιότερες απ’ όλες τις ανάλογες της τελευταίας δεκαετίας.

Αυτές οδήγησαν σε μια μεγάλη και απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου των πλατιών λαϊκών μαζών μ’ αποτέλεσμα τη συνεχή χειροτέρευση της κατάστασής τους εξαιτίας της μεγάλης μείωσης των πραγματικών μισθών, του πληθωρισμού και του πρωτοφανούς κύματος ακρίβειας που συνεχίζεται αλλά και της μεγάλης αύξησης της μαζικής ανεργίας, που όλα μαζί οδήγησαν στο βάθεμα του προτσές της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, γεγονός που επιβεβαιώνει εκ νέου την ορθότητα της θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου του Καρλ Μαρξ που οι σοσιαλδημοκράτες και οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές προσπάθησαν να «θάψουν» κηρύσσοντάς την επανειλημμένα τον 20ο αιώνα ως «ξεπερασμένη» και ανύπαρκτη για τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, όμως, δυστυχώς γι’ αυτούς, οι αντικειμενικοί οικονομικοί νόμοι του καπιταλισμού την «ανασταίνουν» συνεχώς, διαψεύδοντας έτσι τις προπαγανδιστικές τους σαπουνόφουσκες, που στόχο έχουν την παραπλάνηση των εργαζομένων.

Σ’ αυτές τις χώρες και όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, μόλις το 1976, και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης οι τελάληδες του κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ διαλαλούσαν: «σ’ αυτές τις χώρες χωρίς να αποκλείεται η απόλυτη εξαθλίωση, ιδιαίτερα σε μερικούς κλάδους και σε ορισμένα λαϊκά στρώματα σαν τους νέγρους και τις μειονότητες των ΕΠΑ, κ υ ρ ι α ρ χ ε ί  σ ή μ ε ρ α  η  σ χ ε τ ι κ ή  ε ξ α θ λ ί ω σ η» (υπογ. δική μας) (Σταύρος Ζορμπαλάς: «Ο μαρξισμός και η εποχή μας», σελ. 41, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1976, ο Σ. Ζορμπαλάς ήταν τότε γενικός γραμματέας του λεγόμενου «Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών» του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ).

Αλλά η εργατική τάξη δε δέχτηκε μόνο σφοδρότατη επίθεση στο βιοτικό της επίπεδο. Εξίσου σφοδρή, αν όχι μεγαλύτερης σφοδρότητας, υπήρξε η επίθεση κεφαλαίου-κυβέρνησης ΝΔ στις μακροχρόνιες κατακτήσεις της, κατακτήσεις για τις οποίες έγιναν μεγάλοι μαζικοί μαχητικοί αγώνες, ιδιαίτερα εκείνος για το 8ωρο, και χύθηκε πολύ αίμα για να επιτευχθούν και κατοχυρωθούν. Αυτές εκμηδενίστηκαν εν μια νυχτί για να επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στις συνθήκες του 19ου αιώνα σ’ ένα πραγματικό μεσαίωνα. Άλλαξαν βίαια και σε βάρος των εργαζομένων οι εργασιακές σχέσεις. Αυξήθηκαν τα όρια συνταξιοδότησης και σχεδιάζεται να αυξηθούν ακόμα περισσότερο, καταργήθηκε το 8ωρο αλλά και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κλπ.

Βαρύτατη ευθύνη για την αδυναμία της εργατικής τάξης απόκρουσης των επιθέσεων κεφαλαίου-κυβέρνησης έχουν οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και εκείνοι των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτ. Παρέμβαση με τη ρεφορμιστική πολιτική της ταξικής συνεργασίας που ακολουθούν, ενώ οι αντιδραστικοί της ΔΑΚΕ είναι συνδικαλιστές του μεγάλου κεφαλαίου.

Επιπλέον η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ για να περάσει ευκολότερα τις επιθέσεις εφαρμόζει μια διασπαστική τακτική, την οποία ακολουθούν κατά γράμμα και οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, οι οποίοι περιορίζονται στη γνωστή χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική γυμναστική που απλά 1) διασπά τους αγώνες των εργαζομένων και 2) τους καθιστά εντελώς αναποτελεσματικούς, ενώ μερικές φορές δεν διστάζουν να υπερασπίζουν ανοιχτά τις αντεργατικές θέσεις της κυβέρνησης – που δεν τόλμησαν να υποστηρίξουν ούτε οι αντιδραστικοί της ΔΑΚΕ – όπως στην περίπτωση της κατάργησης της ΑΡΓΙΑΣ της Πρωτομαγιάς προβάλλοντας το ψευτοδίλημμα «αργία ή απεργία»(!), ενώ γνώριζαν πολύ καλά ότι η αργία της Πρωτομαγιάς ήταν κατάκτηση της εργατικής τάξης, μ’ αποτέλεσμα να καρπωθούν οι καπιταλιστές και το αστικό κράτος 250 εκατομμύρια ευρώ, να τους επαινεί δημόσια ο χουντικός Α. Ανδρεουλάκος («ευτυχώς που υπάρχει η αριστερά») και να τους βγαίνει απ’ τα «αριστερά» ακόμα και ο εργατοπατέρας Πολυζωγόπουλος, πρόεδρος της ρεφορμιστικής ΓΣΕΕ.

Οι διακηρύξεις της κυβέρνησης για παραπέρα συνέχιση της εφαρμογής της ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής αναμένεται να οδηγήσει αναπόφευκτα σε παραπέρα αύξηση της μαζικής ανεργίας, υψηλότερο πληθωρισμό και μεγαλύτερο κύμα ακρίβειας, ακόμα μεγαλύτερη πτώση των πραγματικών μισθών, που όλα μαζί θα οδηγήσουν στα επόμενα χρόνια σε παραπέρα εξαθλίωση των εργαζομένων.

Όσον αφορά τις σχέσεις κυβέρνησης-εκκλησίας, η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή συγκυβερνά ουσιαστικά με τον χουντο-Χριστόδουλο και το φεουδοαστικό ιερατείο που της υπαγορεύει ανοιχτά και χωρίς προσχήματα τις θελήσεις του σ’ όλα τα ζητήματα και κυρίως εκείνα των σχέσεων κράτους-εκκλησίας και μάλιστα με τόσο προκλητικό τρόπο, όπως στην περίπτωση των τεσσάρων «εκκλησιαστικών πανεπιστημίων», για τα οποία αναμένεται να ψηφιστεί ο νέος νόμος και για τα οποία ο λαός θα κληθεί να πληρώσει, 18 εκατομμύρια ευρώ, μόνο για το 2006.

Στον τομέα της παιδείας έχει σημειωθεί καταστροφική επιστροφή σε σκοταδιστικές νεορθόδοξες απόψεις και επικρατεί πραγματικός μεσαίωνας, ενώ τα οικονομικά των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων βρίσκονται σε άθλια κατάσταση. Παράλληλα προχωράει και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ οι σχετιζόμενες με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ελευθερίες απειλούνται άμεσα, όπως δείχνει η επιδιώξη-προσπάθεια κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου.

Σε ακόμα χειρότερα χάλια βρίσκεται ο τομέας της υγείας, που η κατάστασή του καταταλαιπωρεί ακόμα περισσότερο τις πλατιές λαϊκές μάζες και τους συνταξιούχους.

Ακόμη χειρότερη στη διετία που σχεδόν πέρασε είναι η κατάσταση στον τομέα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ είχε και προεκλογικά διακηρύξει και ήδη έκανε πράξη στο ελάχιστο αυτό χρονικό διάστημα τη διαβόητη «επανίδρυση του κράτους», δηλ. τον εκφασισμό του αστικού κράτους. Επιπλέον προώθησε σε πολύ επικίνδυνο βαθμό τη φασιστικοποίηση του συνόλου της κοινωνικής ζωής.

Η «επανίδρυση του κράτους», δηλ. η επανίδρυση του αστυνομικού φασιστικού κράτους της Δεξιάς έχει ταχύτατα προχωρήσει με την επάνδρωσή του: 1. ακόμα και με γνωστά χουντικά στοιχεία από όσα φθάνουν στο φως της δημοσιότητας, 2. με αντιδραστικούς της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, και τέλος 3. με το δυνάμωμα και την ισχυροποίηση όλων των κατασταλτικών καταπιεστικών μηχανισμών του.

Στον τομέα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών βαθαίνει με ασύλληπτους ρυθμούς το προτσές της φασιστικοποίησης που συγκροτείται από: 1. εκφασισμό του κράτους, 2. ισχυροποίηση των κατασταλτικών καταπιεστικών μηχανισμών, 3. αστυνομική τρομοκρατία, και αυθαίρετες-παράνομες συλλήψεις, 4. επιδρομές-εισβολή ακόμα και σε γραφεία, χωρίς εντολή εισαγγελέα, αντιφασιστικών Οργανώσεων, όπως το «Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα», 5. παρακολούθηση και αστυνόμευση προοδευτικών Οργανώσεων, 6. ανασύσταση του «Συνδικαλιστικού της Ασφάλειας» και παρακολούθηση των συνδικαλιστικών Οργανώσεων, 7. φακέλωμα Οργανώσεων και εργαζομένων όχι μόνο από την Ασφάλεια και την αστυνομία, αλλά και από τα Υπουργεία, όπως στην περίπτωση των συμβασιούχων από τον Απ. Ανδρεουλάκο, 8. ίδρυση της διαβόητης «βασιλικής αγροφυλακής», 9. διατήρηση των «χαφιεδοκάμερων» απ’ την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς και όλων των άλλων μηχανισμών παρακολούθησης-αστυνόμευσης, 10. ψήφιση φασιστικών νόμων περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών, αλλά και τρομονόμων, 11. παρακολουθήσεις τηλεφώνων, αλληλογραφίας, ιντερνέτ, κλπ., 12. παράνομες συλλήψεις, απαγωγές και ανακρίσεις ξένων εργαζομένων, όπως πακιστανών, κλπ. από ξένες μυστικές υπηρεσίες με τη συνδρομή των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, 13. βιομετρικές ταυτότητες και διαβατήρια, 14. ψήφιση απ’ την κυβέρνηση του πανευρωπαϊκού φακελώματος όλων των πολιτών, τα στοιχεία των οποίων θα διαθέτουν όχι μόνο οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά και εκείνες της ΕΕ και των ΗΠΑ.

 


Τρομοκρατική φασιστική επιδρομή των ΜΑΤ στα Εξάρχεια και εισβολή στα γραφεία του «Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα»

Κάτω η αστυνομική τρομοκρατία – όχι στο βάθεμα της φασιστικοποίησης

Ο χώρος των Εξαρχείων υπήρξε πολλές φορές στο παρελθόν στόχος επιθέσεων των ΜΑΤ και των ΕΚΑΜ σε βάρος νεαρών και άλλων πολιτών, που οδηγήθηκαν κατά καιρούς βίαια και παράνομα στα αστυνομικά τμήματα ή ξυλοκοπήθηκαν.

Όμως στα δυο περίπου χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας απ’ το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ τα Εξάρχεια έχουν γίνει ο τόπος συστηματικού πειραματισμού της τρομοκρατικής αποτελεσματικότητας των διαρκώς ισχυροποιούμενων μηχανισμών καταστολής του νέου αστυνομικο-φασιστικού κράτους της Δεξιάς και είναι ο χώρος που σηματοδοτεί το μέγεθος της φασιστικοποίησης – έχει μετατραπεί στο πιο ευαίσθητο και καταλληλότερο σεισμογράφο καταγραφής του μεγέθους της – που προωθείται με ραγδαίους ρυθμούς και που έχει πάρει εξαιρετικά απειλητικές διαστάσεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες της εργατικής τάξης και του λαού.

Αυτό επιβεβαιώνεται πρώτο, και απ’ το νέο φασιστικού χαρακτήρα πογκρόμ (15 Δεκέμβρη) της ΕΛ.ΑΣ στα καφενεία και τα μαγαζιά της περιοχής και τις αυθαίρετες και παράνομες μαζικές τρομοκρατικές συλλήψεις και προσαγωγές στα αστυνομικά τμήματα και δεύτερο, - ακόμα πιο σημαντικό και ακραία επικίνδυνο – απ’ την εισβολή στα γραφεία του «Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα». Επιπλέον τρίτο, απ’ την πλήρη κάλυψη του φασιστικού πογκρόμ απ’ την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση κάλυψης της φασιστικής επιδρομής απ’ τον αναπληρωτή κυβερνητικό εκπρόσωπο Αντώναρο, ο οποίος, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι «όπου επιτρέπεται και προβλέπεται από τον νόμο, θα δρα η αστυνομία μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια»(!) και ακόμα ότι «πρόκειται για μια κατάσταση που αντιμετωπίστηκε λειψά από την προηγούμενη κυβέρνηση»(!), εκφράζοντας ταυτόχρονα και τη «βούληση και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης» να δράσει προς την κατεύθυνση της έντασης των φασιστικών πογκρόμ στην περιοχή και προφανώς σε κάθε περιοχή της χώρας.

Το ίδιο βράδυ δεκάδες μέλη του «Δικτύου» πραγματοποίησαν διαδήλωση στα Εξάρχεια με συνθήματα «Η τρομοκρατία δεν θα περάσει», «Στο δρόμο στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο», «Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία έξω τα ΜΑΤ από την πλατεία».

Σε ανακοίνωσή του το «Δίκτυο» αναφέρει: «σε μια πρωτοφανή έκφραση αστυνομικού τραμπουκισμού διμοιρία των ΜΑΤ εισέβαλε απόψε στις 20.00 στα γραφεία του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Χωρίς ένταλμα (αλλά με περίσσιο θράσος) τα ΜΑΤ ανέβηκαν στον δεύτερο όροφο των γραφείων του Δικτύου (Τσαμαδού 13).

Όπως δήλωσαν, είχαν εντολές από τους ανωτέρους τους να εισβάλουν στα γραφεία μας, γιατί υποτίθεται ότι... κρύβονταν εκεί κάποιοι παράνομοι. Την ίδια στιγμή, αστυνομικοί περικυκλώνουν καφενεία των Εξαρχείων (ο κλοιός συνεχίζεται την ώρα που γράφεται αυτή η ανακοίνωση).

Η πρωτοφανής πρόκληση των ΜΑΤ να εισβάλουν στα γραφεία αριστερής πολιτικής Οργάνωσης (και μάλιστα χωρίς ένταλμα) είναι αδιάψευστη απόδειξη της διαρκούς διολίσθησης της ελληνικής Δημοκρατίας σ’ ένα αστυνομικό κράτος. Επιπλέον, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παραμένει πιστή στις μετεμφιλιοπολεμικές παραδόσεις της.

Η αταλάντευτη στάση του Δικτύου για Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα ενάντια στην κρατική καταστολή και τον αστυνομικό τραμπουκισμό φαίνεται ότι ενοχλεί τους κυβερνητικούς και αστυνομικούς ιθύνοντες. Οφείλουμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι η κρατική τρομοκρατία δεν μας πτοεί και ότι θα συνεχίσουμε να τους ενοχλούμε. Θα συνεχίσουμε χωρίς φειδώ δυνάμεων την αντίσταση στον κρατικό αγριανθρωπισμό και τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα».


 

50 χρόνια απ’ την 5η (26-28.12.55) ιστορική και τελευταία Ολομέλεια του επαναστατικού
ΚΚΕ 1918-55

Στα τέλη Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ’ την 5η Ολομέλεια (26-28.12.1955) της ΚΕ του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 με επικεφαλής το μεγάλο κομμουνιστή μπολσεβίκο ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη.

Η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ έχει, για την ιστορία του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, μεγάλη τριπλή ιστορική σημασία.

Η πρώτη, μεγάλη ιστορική σημασία για τους έλληνες κομμουνιστές και για το εργατικό κίνημα του τόπου, συνίσταται στο ότι είναι η τελευταία Ολομέλεια του επαναστατικού σταλινικού-χαζαριαδικού ΚΚΕ, που κλείνει τον ιστορικό κύκλο της ύπαρξης και επαναστατικής δράσης του προλεταριακού αυτού κόμματος – τμήμα της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ και γενικά του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, που καθοδήγησε τους ταξικούς αγώνες της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς και γενικά του λαού μας ενάντια στο φασισμό, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, οργάνωσε και καθοδήγησε την εποποιία της ένοπλης πάλης ενάντια στους ναζιφασίστες κατακτητές και στη συνέχεια ενάντια στον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το ντόπιο μοναρχοφασισμό, επηρέασε αποφασιστικά τις πολιτικές εξελίξεις και την πορεία της καπιταλιστικής ελληνικής κοινωνίας και σφράγισε βαθιά, θετικά και ανεξίτηλα τη ζωή της σ’ όλα τα επίπεδα.

Η 5η Ολομέλεια (1955) είναι το τελευταίο σώμα του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55, γιατί μετά από αυτή πραγματοποιείται, ως γνωστόν, η πραξικοπηματική παρασυναγωγή της διαβόητης «6ης Ολομέλειας» (1956) του «Κ»ΚΕ που συγκλήθηκε αντικαταστατικά απ’ τη χρουστσοφική «Επιτροπή» με εισηγητή το ρουμάνο Ντεζ, στην οποία καθαιρέθηκε βίαια και αντικαταστατικά η επαναστατική καθοδήγηση του ΚΚΕ και ο Γραμματέας του Νίκος Ζαχαριάδης απ’ την προδοτική ρεβιζιονιστική των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, επισφραγίζοντας έτσι και την οργανωτική διάλυση του ηρωικού μας Κόμματος, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσε την απαρχή της συγκρότησης του αστικού σοσιαλδημοκρατικού χρουστσοφικού εκτρώματος «Κ»ΚΕ (1956).

Η 5η Ολομέλεια συνήλθε, όπως είναι γνωστό, 4 σχεδόν μήνες μετά την πρώτη ανοιχτή, ωμή, βάρβαρη επέμβαση της προδοτικής χρουστσοφικής ομάδας στο ηρωικό μας Κόμμα, το ΚΚΕ, με το σκηνοθετημένο και καθοδηγημένο από την ίδια αιματηρό πογκρόμ ενάντια στους έλληνες κομμουνιστές της Τασκένδης, το Σεπτέμβρη (9-10) του ΄55, και σ’ αυτή, ανάμεσα στ’ άλλα, η τότε επαναστατική ΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη συζήτησε κι’ αυτό το ζήτημα και επαναβεβαίωσε, παρά τις άγριες πιέσεις της σοβιετικής χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής ομάδας, την αποφασιστικότητα του ΚΚΕ να βαδίσει σταθερά και με συνέπεια τον επαναστατικό μαρξιστικό δρόμο, δηλ. το λενινιστικό-σταλινικό δρόμο.

Στην 5η Ολομέλεια η τότε επαναστατική ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής το μεγάλο ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ αρνείται να μετατρέψει το ηρωικό κόμμα του ελληνικού προλεταριάτου σ’ ένα αντεπαναστατικό χρουστσοφικό αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα

Η δεύτερη, μεγάλη ιστορική σημασία της 5ης Ολομέλειας για τους έλληνες κομμουνιστές είναι ότι σ’ αυτή αποκρούεται ανοιχτά και θαρραλέα εκ μέρους της τότε ΚΕ του ΚΚΕ και καταδικάζεται η ανάμιξη των προδοτών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ, και μάλιστα τη στιγμή που εκατοντάδες κομμουνιστές στενάζουν στα μπουντρούμια της Τασκένδης, κρατούμενοι των αντεπαναστατών σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Παρόλο που δεν διαθέτουμε το πρωτότυπο των Αποφάσεών της ούτε τις ομιλίες των στελεχών της ΚΕ σ’ εκείνη την ιστορική Ολομέλεια του ΚΚΕ, από όσα δημοσιεύτηκαν, έστω και με περικοπές, απ’ τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ Φλωράκη-Παπαρήγα είναι σαφής η καταδίκη της αντικομματικής δεξιάς οπορτουνιστικής φράξιας που οργάνωσε και καθοδήγησε η χρουστσοφική ομάδα, αλλά και το πιο σπουδαίο η καταδίκη της ανάμιξης των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών στο ΚΚΕ. Η Απόφαση για την «κατάσταση στην ΚΟΤ και τα άμεσα καθήκοντα της Οργάνωσης», αναφερόμενη στη φράξια, ανάμεσα στ’ άλλα, τονίζει: «Η αλήθεια είναι ότι δε μπορούσε να πετύχει τίποτα αν δεν είχε την υποστήριξη ορισμένων τοπικών Σοβιετικών συντρόφων, που ένα μέρος τους είχε πειστεί ότι η φράξια είναι το πιο γερό και φιλοσοβιετικό κομμάτι της ΚΟΤ που πρέπει να το υποστηρίξουν και να το βοηθήσουν. Αυτό αποθράσυνε ακόμα πιο πολύ τους φραξιονιστές και για να κάνουν πιο ανενόχλητα τη δουλειά τους διακήρυτταν από το πρωί ως το βράδυ χωρίς κανένα δισταγμό ότι «όσα κάνουμε και λέμε έχουν την έγκριση των Σοβιετικών» (Δημητρίου), ότι «δε φοβάμαι τίποτα γιατί έχω πίσω μου 200 εκατομμύρια Σοβιετικών (Χουτούρας), κλπ., κλπ.» («Το ΚΚΕ, ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, τόμος ΕΒΔΟΜΟΣ 1949-1955», σελ. 450, εκδ. «Σύγχρονης Εποχής», Αθήνα 1995).

Το ότι είχαν την υποστήριξη της χρουστσοφικής ομάδας το επιβεβαθιώνει-αναφέρει και ένας απ’ τους γνωστούς χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές, ο Κ. Γκριτζιώνας: «Κάποια βραδιά στις μέρες που τα γεγονότα στην Τασκένδη βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους, κατεβαίνοντας με τον τότε γραμματέα της Κ.Ο. Τασκένδης Αριστοτέλη Χατούρα (Αριανός), απ’ την 7η προς την 9η Πολιτεία, μου εκμυστηρεύθηκε την υποστήριξη που είχε η αντιζαχαριαδική κίνηση απ’ τους σοβιετικούς. Με άφησε να καταλάβω ότι με τους χρουστσοφικούς της ΚΕ του ΚΚ Ουζμπεκιστάν «τα λέγανε», ιδιάιτερα» (Κώστας Γκριτζώνας: «Μετά το Γράμμο», σελ. 18-19, εκδ. «Γλάρος» Αθήνα 1986).

Τέλος, η Τρίτη, μεγάλη ιστορική σημασία της 5ης Ολομέλειας συνίσταται στο ότι αυτή αποτελεί την πρώτη, στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, ανοιχτή καταδίκη της ανάμιξης των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σ’ ένα επαναστατικό κόμμα, στην προκειμένη περίπτωση του ηρωικού ΚΚΕ, σε επίσημη Απόφαση μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος, που αποτελεί, όπως και η εξέγερση των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης, το Σεπτέμβρη του ΄55, την απαρχή-έναρξη της πάλης κατά του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού όχι μόνο των πρωτοπόρων ελλήνων κομμουνιστών αλλά και του διεθνούς επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.


Απόφαση της «5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ»

Για τον Κ. Κολιγιάννη

Ο Κ. Κολιγιάννης ύστερα απ’ τη γενική αποτυχία του στην αποστολή του στην Ελλάδα, όπου γκρέμισε όλα όσα το κόμμα έκτισε εκεί στον παράνομό του μηχανισμό και όπου εγκατέλειψε σε υπεύθυνες στιγμές και τον τομέα της νόμιμης δουλειάς δε δέχτηκε την αυστηρή κριτική από μέρους της υπεύθυνης για τη δουλειά στην Ελλάδα κομματικής καθοδήγησης. Όταν τότε του έγινε η προειδοποίηση για τον αντικομματικό κατήφορο που παίρνει με την τέτοια απόρριψη της αυστηρής μα συντροφικής κομματικής κριτικής, ο Κολιγιάννης δήλωσε κατηγορηματικά ότι ποτέ δε θα σταθεί ενάντια στο κόμμα και την καθοδήγησή του. Τα γεγονότα απόδειξαν ότι επρόκειτο για μια ύπουλη, διπλοπρόσωπη δήλωση. Δεν πέρασαν πολλοί μήνες και ο Κολιγιάννης αποκάλυψε τις πραγματικές αντικομματικές προθέσεις του. Όταν έμαθε απ’ τον Χείμαρο για την κατάσταση στην ΚΟΤ του ΚΚΕ ανάπτυξε συστηματική φραξιονιστική δουλειά, συνδέθηκε στα κρυφά και χωρίς να ξέρει η καθοδήγηση του κόμματος με το φραξιονιστή, ύποπτο και υπόλογο μπροστά στο κόμμα για χαφιεδισμό και προδοσία Χείμαρο, τάχτηκε ανεπιφύλακτα με το μέρος της αντικομματικής φράξιας Χείμαρου-Γιαννακόπουλου-Υψηλάντη και Σια και έγινε ουσιαστικά ο ηγέτης της.

Δίπλα σε μια πρωτόφαντη λυσσαλέα, συκοφαντική και δίχως αρχές επίθεση ενάντια στην ΚΕ του ΚΚΕ αποδέχτηκε και υποστηρίζει όλη την πολιτική πλατφόρμα της αντικομματικής φράξιας για καταδίκη και αναθεώρηση της γραμμής του ΚΚΕ, από το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ μέχρι σήμερα, για αλλαγή της ΚΕ του ΚΚΕ. Ο Κολιγιάννης δικαιώνει σήμερα τους καταδικασμένους απ’ το κόμμα οπορτουνιστές, συνθηκολόγους και εχθρούς του κόμματος Παρτσαλίδη-Βαφειάδη-Καραγιώργη.

Η 5η Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ αποκαλύπτει ότι η αντικομματική κατρακύλα του Κ. Κολιγιάννη και η προσχώρηση του στην αντικομματική φράξια γίνεται για να καλύψει και να αποφύγει τις ευθύνες του για την κατάσταση που δημιούργησε στην Οργάνωσή μας στην Ελλάδα και που γι’ αυτήν παραμένει υπόλογος μπροστά στο κόμμα.

Η Ολομέλεια ξεχωριστά σημειώνει και καταδικάζει τη σοβιετοκαπηλεία που εκδήλωσε ο Κολιγιάννης στην Ολομέλεια αποκαλώντας ολόκληρη την ΚΕ του ΚΚΕ αντισοβιετική. Θέλοντας έτσι να συκοφαντήσει του ΚΚΕ στο ΚΚ της ΣΕ και να το αντιπαραθέσει σ’ αυτό.

Η Ολομέλεια στιγματίζει την ανίερη σπεκουλάτσια που έκανε ο Κολιγιάννης στην Ολομέλεια, όπου ισχυρίστηκε για τους ίδιους δικούς του αντισοβιετικούς και αντικομματικούς σκοπούς ότι η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΣΕ για την ΚΟΤ δε δόθηκε έγκαιρα στη Ολομέλεια και δε μελετήθηκε ούτε εκτιμήθηκε όπως έπρεπε απ’ την Ολομέλεια.

Η Ολομέλεια εγκρίνει την απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τον αποκλεισμό του Κ. Κολιγιάννη απ’ το ΠΓ όπου εφάρμοζε τακτική συστηματικής φραξιονιστικής κωλυσιεργίας μέχρι την 5η Ολομέλεια. Στιγματίζει τον Κ. Κολιγιάννη σαν φραξιονιστή, οπορτουνιστή και λιποτάκτη του ΚΚΕ που στη λυσσασμένη επίθεσή του κατά του ΚΚΕ και της ΚΕ του ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε πέρα για πέρα με τον ταξικό εχθρό και μόνο αυτόν εξυπηρετεί.

Η Ολομέλεια αποφασίζει να συνεχιστεί η εξέταση της υπόθεσης Κ. Κολιγιάννη, της δουλειάς του στην Ελλάδα και της αντικομματικής, φραξιονιστικής δράσης του. Επειδή ο Κ. Κολιγιάννης κατηγόρησε μια σειρά μέλη της ΚΕ και ΚΕΕ με τις πιο βαριές κατηγορίες για προδοσία και χαφιεδισμό η Ολομέλεια αποφασίζει να υποχρεώσει τον Κ. Κολιγιάννη να αποδείξει τις κατηγορίες του, αλλιώς θα υποστεί όλες τις κομματικές συνέπειες που αρμόζει σε συκοφάντη.

Η Ολομέλεια αποκλείει τον Κ. Κολιγιάννη απ’ τη δουλειά της ΚΕ και αποφασίζει να φέρει το ζήτημά του στο ερχόμενο αντιπροσωπευτικό σώμα του ΚΚΕ.

Από: «Το ΚΚΕ ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΤΟΜΟΣ 7ος 1949-1955», σελ. 459-460, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1995.


 

Γέννηση-χαρακτήρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και το Σοβιετικό Σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό Κοινωνικό Σύστημα

Με την ευκαιρία των 60 χρόνων από τη μεγάλη αντιφασιστική ΝΙΚΗ των λαών και την ήττα του χιτλεροφασισμού αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες τον βαρυσήμαντο λόγο (9 Φλεβάρη 1946) του αρχιτέκτονα, οργανωτή και καθοδηγητή της νίκης και μεγάλου στρατηλάτη όλων των νικών Ιωσήφ Στάλιν, που αναλύει, από τη σκοπιά του επαναστατικού μαρξισμού, τα αίτια και τις ρίζες του πολέμου, τεκμηριώνει το αναπόφευκτο του πολέμου γενικά και προσδιορίζει το χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ειδικά, για να υπογραμμίσει επιπλέον «τη μεγάλη ιστορική σημασία της Νίκης» που «σημαίνει πρώτα απ' όλα ότι νίκησε το σοβιετικό κοινωνικό σύστημα».

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ: Λόγος στους εκλογείς μου


Συνέχεια από το φ.217

Αυτές ήταν οι υλικές δυνατότητες της χώρας μας όταν μπήκε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η διαφορά όπως βλέπετε, είναι κολοσσιαία.

Τέτοια πρωτοφανέρωτη αύξηση της παραγωγής δε μπορεί να θεωρηθεί σαν απλή και συνηθισμένη εξέλιξη της χώρας από την καθυστέρηση προς την πρόοδο. Αυτό ήταν ένα άλμα που μετέβαλε την πατρίδα μας από χώρα καθυστερημένη σε χώρα πρωτοπόρα, από χώρα αγροτική σε χώρα βιομηχανική.

Ο ιστορικός αυτός μετασχηματισμός πραγματοποιήθηκε μέσα σε τρία πεντάχρονα σχέδια, που άρχισαν από το 1928. Ως τότε ήμασταν απασχολημένοι να ανορθώσουμε την καταστρεμμένη βιομηχανία και να επουλώσουμε τις πληγές, που μας άνοιξε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι το πρώτο πεντάχρονο εκπληρώθηκε μέσα σε τέσσερα χρόνια και ότι το τρίτο πεντάχρονο σχέδιο το διέκοψε ο πόλεμος στον τέταρτο χρόνο του, βγαίνει το συμπέρασμα πως για να μετατραπεί η χώρα μας από αγροτική σε βιομηχανική χρειάστηκαν συνολικά δεκατρία περίπου χρόνια.

Πρέπει να ομολογήσουμε πως το διάστημα των δεκατριών χρόνων είναι ένα απίστευτα σύντομο χρονικό όριο για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου κολοσσιαίου έργου.

Κι αυτό ακριβώς εξηγεί τις αλληλοσυγκρουόμενες γνώμες, που κατάκλυσαν τον ξένο τύπο ύστερα από τη δημοσίευση αυτών των αριθμών. Οι φίλοι μας αποφάνθηκαν ότι έγινε «θαύμα». Όσοι πάλι δε θέλουν το καλό μας, ονόμασαν τα πεντάχρονα σχέδια «μπολσεβίκικη προπαγάνδα» και κόλπα της «Τσέκας». Επειδή όμως στον κόσμο δε γίνονται θαύματα και η Τσέκα δεν είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μεταβάλλει τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης, η κοινή γνώμη του εξωτερικού αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τα γεγονότα.

Με τη βοήθεια ποιας πολιτικής το Κομμουνιστικό κόμμα κατόρθωσε να εξασφαλίσει στη χώρα τις υλικές αυτές δυνατότητες σε τόσο σύντομο χρονικά διάστημα;

Πρώτα απ’ όλα με τη βοήθεια της σοβιετικής πολιτικής της εκβιομηχάνισης της χώρας.

Η σοβιετική μέθοδος της εκβιομηχάνισης διαφέρει ριζικά από την κεφαλαιοκρατική μέθοδο. Στις κεφαλαιοκρατικές χώρες η εκβιομηχάνιση αρχίζει συνήθως από την ελαφριά βιομηχανία. Επειδή για την ελαφριά βιομηχανία χρειάζονται μικρότερες τοποθετήσεις κεφαλαίων και το κεφάλαιο κυκλοφορεί πιο γρήγορα και αποκομίζει πιο εύκολα κέρδη παρά στη βαριά βιομηχανία, η ελαφριά βιομηχανία είναι ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός της εκβιομηχάνισης. Μόνο αφού περάσει πολύς καιρός και η ελαφριά βιομηχανία συσσωρεύσει κέρδη και τα συγκεντρώσει στις τράπεζες, τότε μόνο έρχεται η σειρά της βαριάς βιομηχανίας και αρχίζει η βαθμιαία διοχέτευση των συσσωρεύσεων στη βαριά βιομηχανία για να δημιουργηθούν οι όροι της ανάπτυξής της. Αυτό όμως είναι μια μακρόχρονη πορεία που απαιτεί ολόκληρες δεκαετίες και όλο αυτό το χρονικό διάστημα πρέπει κανείς να περιμένει ώσπου ν’ αναπτυχθεί η ελαφριά βιομηχανία και να φυτοζωεί χωρίς βαριά βιομηχανία. Καταλαβαίνουμε πως το Κομμουνιστικό κόμμα δε μπορούσε να ακολουθήσει αυτό το δρόμο. Το κόμμα ήξερε πως ο πόλεμος έρχεται, πως χωρίς βαριά βιομηχανία δε μπορεί να υπάρξει άμυνα της χώρας, πως πρέπει να καταπιαστούμε το γρηγορότερο με την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας και πως η αργοπορία στον τομέα αυτό σημαίνει ήττα μας. Το κόμμα θυμόταν τα λόγια του Λένιν, πως δίχως βαριά βιομηχανία είναι αδύνατο να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία της χώρας, πως δίχως βαριά βιομηχανία μπορεί να καταστραφεί το σοβιετικό σύστημα. Γι’ αυτό το Κομμουνιστικό κόμμα της χώρας μας δεν ακολούθησε το «συνηθισμένο» δρόμο της εκβιομηχάνισης και άρχισε το έργο της εκβιομηχάνισης της χώρας πρώτα από την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας. Το έργο αυτό ήταν πολύ δύσκολο, όχι όμως και ακατόρθωτο. Πολύ μας βοήθησε στο έργο μας η εθνικοποίηση της βιομηχανίας και των τραπεζών, που έδωσε τη δυνατότητα να συγκεντρωθούν και να διοχετευθούν γρήγορα τα μέσα στη βαριά βιομηχανία.

Δε χωρεί αμφιβολία πως δίχως αυτό θάταν αδύνατο να πετύχουμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα τη μετατροπή της χώρας μας σε βιομηχανική χώρα.

Δεύτερο σημείο ήταν η βοήθεια που μας έδωσε η συλλογική συνεταιριστική οργάνωση (κολλεχτιβοποίηση) της αγροτικής οικονομίας.

Για να ξεπεράσουμε την καθυστέρησή μας στον τομέα της αγροτικής οικονομίας και να δώσουμε στη χώρα όσο το δυνατό περισσότερα σιτηρά, βαμβάκι, κλπ., ήταν ανάγκη να περάσουμε από τη μικρή αγροτική οικονομία στη μεγάλη οικονομία, γιατί μόνο η μεγάλη οικονομία έχει τις δυνατότητες να χρησιμοποιήσει τη νέα τεχνική και τις νέες αγρονομικές κατακτήσεις και να δίνει περισσότερη εμπορευματική παραγωγή. Υπάρχουν δυο ειδών μεγάλης αγροτικής οικονομίας, η κεφαλαιοκρατική και η συλλογική, η συνεταιριστική. Το Κομμουνιστικό κόμμα δε μπορούσε να ακολουθήσει το δρόμο της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας, όχι μόνο για λόγους αρχής, μα και γιατί η οικονομία αυτή προϋποθέτει μακρόχρονη ανάπτυξη και απαιτεί προηγούμενα την εξαθλίωση των αγροτών και τη μετατροπή τους σε φτωχούς αγρότες και σε εργάτες γης. Γι’ αυτό και το Κομμουνιστικό κόμμα ακολούθησε το δρόμο της συνεταιρικής οργάνωσης της αγροτικής οικονομίας, το δρόμο της διεύρυνσης της αγροτικής οικονομίας με τη συνένωση των αγροτικών νοικοκυριών σε κολχόζ. Η μέθοδος της συλλογικής οργάνωσης αποδείχτηκε στον ανώτατο βαθμό προοδευτική γιατί δεν απαιτούσε προηγούμενη εξαθλίωση των αγροτών και ιδιαίτερα γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα μέσα σε λίγα χρόνια να σκεπάσουμε ολόκληρη τη χώρα με μεγάλα συνεταιρικά οργανωμένα νοικοκυριά, που έχουν τη δυνατότητα να εφαρμόζουν τη νέα τεχνική, να χρησιμοποιούν όλες τις αγρονομικές κατακτήσεις και να δίνουν στη χώρα περισσότερη εμπορευματική παραγωγή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χωρίς την πολιτική της κολλεχτιβοποίησης δε θα ήταν δυνατό σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να ξεπεράσουμε αιώνων καθυστέρηση στην αγροτική μας οικονομία.

Δε μπορούμε να πούμε πως η πολιτική του κόμματός μας δε συνάντησε εμπόδια στην εφαρμογή της. Όχι μόνο οι καθυστερημένοι άνθρωποι μα και πολλά μέλη του κόμματος συστηματικά ζητούσαν να τραβήξουν το κόμμα προς τα πίσω και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να το κάνουν να ακολουθήσει το συνηθισμένο δρόμο ανάπτυξης. Όλες οι αντικομματικές μηχανορραφίες των τροτσκιστών και των δεξιών, όλη η «δουλειά» τους για το σαμποτάρισμα των μέτρων της κυβέρνησής μας απόβλεπαν σ’ ένα σκοπό: να τορπιλίσουν την πολιτική του κόμματος και να καθυστερήσουν την υπόθεση της εκβιομηχάνισης και της συλλογικής, συνεταιρικής οργάνωσης. Το κόμμα όμως δεν υποχώρησε ούτε στις απειλές των πρώτων, ούτε στις φωνές των άλλων, μα βάδισε σταθερά αψηφώντας τα πάντα. Η υπηρεσία του κόμματος είναι ότι δεν προσαρμόσθηκε στην πολιτική των καθυστερημένων, δε φοβήθηκε να τραβήξει αντίθετα προς το ρεύμα και διατήρησε πάντα τη θέση του σαν ηγετική δύναμη. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως δίχως τέτοια σταθερότητα και εμμονή το Κομμουνιστικό κόμμα δε θα μπορούσε να υπερασπίσει την πολιτική της εκβιομηχάνισης της χώρας και της συνεταιρικής οργάνωσης της αγροτικής οικονομίας.

Συνεχίζεται


Προκλητικός και αμετανόητος ο έκπτωτος Γκλύξμπουργκ

Ο έκπτωτος Γκλύξμπουργκ συνεχίζει αμετανόητος και με θράσος, σε κάθε ευκαιρία, να προκαλεί τον ελληνικό λαό.

Έτσι στις 25 Νοέμβρη του περασμένου χρόνου μ’ αφορμή το θάνατο-κηδεία του Στέλιου Παπαδημητρίου, προέδρου επί σειρά ετών του «Ωνασείου Ιδρύματος», έστειλε στεφάνι με χαλάζια κορδέλα (για να θυμίσει τη «γαλαζοαίματη» καταγωγή του) με τη βασιλική κορώνα στα δυο άκρατα της και την υπογραφή Κ και παραπέρα Α.Μ. δηλ. η «Αυτού Μεγαλιότης Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος»!!!

Και η νέα αυτή απόδειξη, δηλ. το συγκεκριμένο στεφάνι με την ανάλογη υπογραφή δείχνει ότι ο έκπτωτος Γκλύξμπουργκ τσαλαπατά προκλητικά το Σύνταγμα της χώρας και δεν αναγνωρίζει το δημοψήφισμα της 8ης Δεκέμβρη 1974 και την απόφαση των 4,7 εκατομμυρίων ελλήνων, δηλ. του 69,2% να τον ξαποστείλει για μόνιμη παραθέριση σ’ άλλες χώρες και να αφαιρέσει το θρόνο μιας από τις πιο βάρβαρες δυναστείες των αιώνων που τόσα δεινά προκάλεσε στην πολύπαθη χώρα μας και τόσα εγκλήματα στο λαό μας.

Η νέα πρόκληση του Γκλύξμπουργκ, που σε καμιά περίπτωση δεν θάνε η τελευταία, σημειώνεται ότι καν δυο βδομάδες πριν απ’ την 31η επέτειο του δημοψηφίσματος, στις 8 Δεκέμβρη.

Σ’ όλες τις προκλήσεις του έχει συμπαραστάτη και διαφημιστή, πέρα απ’ τις φιλομοναρχικές δυνάμεις του τόπου, τα διάφορα κανάλια και κάποια άθλια δράκα φιλομοναρχικών δημοσιογράφων, που ορισμένοι καμώνονται τους «δημοκρατικούς», όμως τον διαφημίζουν στο όνομα της τηλεθέασης και της δήθεν «ουδέτερης και αντικειμενικής» πληροφόρησης.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση:Τάσσος Μπάλλος,Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Τρομοκρατική φασιστική επιδρομή των ΜΑΤ στα Εξάρχεια και εισβολή στα γραφεία του «Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα»

50 χρόνια απ’ την 5η (26-28.12.55) ιστορική και τελευταία Ολομέλεια του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55

Απόφαση της «5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ»: Για τον Κ. Κολιγιάννη

Ιωσήφ Στάλιν: Λόγος στους εκλογείς μου (συνέχεια από το φ.217)

Προκλητικός και αμετανόητος ο έκπτωτος Γλύξμπουργκ


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55