Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 221 1-15/2/2006Αρ. Φύλ. 221 1-15 Φλεβάρη 2006
Οι χώρες-μέλη της ιμπεριαλιστικής ΕΕ ξέφραγο αμπέλι των αμερικάνων ιμπεριαλιστών
Η CIA αλωνίζει την Ευρώπη

Απ’ τα τέλη Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου ως τα σήμερα πληθώρα δημοσιευμάτων κατακλύζουν τον ευρωπαϊκό τύπο – που συγκλονίζουν και ανησυχούν την εργατική τάξη και τους λαούς της ευρωπαϊκής Ηπείρου – στα οποία γίνεται λόγος για παράνομες μυστικές πτήσεις της CIA στον εναέριο χώρο των κρατών-μελών της ΕΕ που μετέφεραν «ύποπτους» κρατούμενους για ανακρίσεις και κράτησή τους σε μυστικές φυλακές στο έδαφος διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών.

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά τη 11 Σεπτέμβρη 2001, πως τα κράτη-μέλη της ΕΕ, πέρα από το ως τότε οπλοστάσιο φασιστικών νόμων που υπήρχε σ’ αυτές και το οποίο περιορίζει δραστικά τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, ψηφίστηκαν σειρά φασιστικοί τρομοκρατικοί νόμοι με πρόσχημα τη δήθεν «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» με την πίεση των ΗΠΑ αλλά και τη θέληση των κυβερνήσεων των ευρωπαϊκών χωρών και υπογράφτηκαν μεταξύ τους μυστικές συμφωνίες που επιτρέπουν την παράνομη σύλληψη «ύποπτων» υπηκόων άλλων χωρών και τη μεταφορά τους σε όποιες μυστικές φυλακές διατηρούν οι ΗΠΑ στην επικράτειά τους ή σ’ άλλες χώρες.

Για το ευρωπαϊκό προλεταριάτο και τους λαούς της Ευρώπης έχει έτσι δημιουργηθεί-διαμορφωθεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη και πολύ ανησυχητική κατάσταση, αφού με τους φασιστικούς αυτούς νόμους και ιδιαίτερα με τον τελευταίο φασιστικό νόμο του πανευρωπαϊκού φακελώματος των πάντων, που επικυρώθηκε απ’ την κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα αστικά δικαιώματα εκμηδενίζονται και το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής έχει βαθύνει στο έπακρο. Έχει φθάσει στο πιο ακραίο σημείο του, διαμορφώνοντας μια τέτοια κατάσταση που επιπλέον καταρρίπτει και κονιορτοποιεί το μύθο της «δημοκρατικής Ευρώπης», ο οποίος όμως συνεχίζει να καλλιεργείται από τις κυβερνήσεις της ΕΕ και τους αντιδραστικούς ιδεολόγους της.

Έτσι η εργατική τάξη και οι λαοί των κρατών-μελών της ΕΕ βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα πρώτο πρόβλημα, εκείνο που αφορά μια χωρίς προηγούμενο όξυνση της φασιστικοποίησης και καλούνται να κινητοποιηθούν για να υπερασπίσουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα και τις ελευθερίες, οργανώνοντας χωρίς καθυστέρηση την πάλη τους όχι μόνο ενάντια στις διαρκώς αυξανόμενες ανοιχτές φασιστικές δυνάμεις που άμεσα τις απειλούν αλλά και ενάντια στους συμμάχους τους, τις καλυμμένες υπεραντιδραστικές δυνάμεις των δεξιών μεγαλοαστικών κομμάτων και τα αστικά «δημοκρατικά» κράτη που ψηφίζουν συνεχώς φασιστικούς νόμους περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών.

Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα με το οποίο βρίσκονται αντιμέτωποι οι λαοί της ΕΕ είναι εκείνο της ωμής ανάμιξης και προκλητικής καταπάτησης της κυριαρχίας των χωρών-μελών της ΕΕ εκ μέρους των αμερικανών ιμπεριαλιστών που έχει ιδιαίτερα ενταθεί-οξυνθεί μετά την 11η Σεπτέμβρη 2001, όπως εξάλλου το αποδεικνύουν τελευταία και οι μυστικές ανεξέλεγκτες παράνομες πτήσεις της CIA στον ευρωπαϊκό εναέριο χώρο.

Ασφαλώς η δράση της CIA στις ευρωπαϊκές χώρες δεν είναι σημερινή, χρονολογείται από την ίδρυσή της ακόμα και εντάθηκε ιδιαίτερα από τα τέλη της δεκαετίες του ΄40 – αρχές δεκαετίες του ΄50 και ύστερα ενάντια στο τότε σοσιαλιστικό στρατόπεδο με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Απ’ το 1947 η CIA διατηρούσε σ’ όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης σταθμούς δράσης, και ιδιαίτερα στη χώρα μας, με αιχμή πάντα την εσωτερική κατάσταση της κάθε χώρας ξεχωριστά (ανεβο-κατεβάζοντας κυβερνήσεις και καταπολεμώντας το κομμουνιστικό κίνημα) αλλά και τις χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου όσο αυτό υπήρχε ως το 1956, αλλά και αργότερα του ρεβιζιονιστικού καπιταλιστικού στρατοπέδου με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ, στα πλαίσια των αστικών μπλοκ χωρών σε διεθνές επίπεδο και των επιθετικών στρατιωτικών συνασπισμών ΝΑΤΟ-Σύμφωνο Βαρσοβίας.

Όμως σήμερα το πρόβλημα αυτό οξύνεται ακόμα περισσότερο σαν αποτέλεσμα του ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας, κλπ. για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής και τις απεγνωσμένες προσπάθειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να διατηρήσει την ηγεμονία του, και αν είναι δυνατόν να επεκτείνει την κυριαρχία του, μ’ αποτέλεσμα την διαρκώς αυξανόμενη επιθετικότητά του, όπως αυτή εκδηλώθηκε με τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και τις συνεχείς απειλές στρατιωτικής επέμβασης στην Β. Κορέα, Ιράν, Συρία, κλπ.

Η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση παρά την διαρκώς αυξανόμενη όξυνση των αντιθέσεών της με τις ΗΠΑ δεν καταφέρει-αδυνατεί να κρατήσει ενιαία στάση απέναντί τους εξαιτίας των ενδοΕΕ αντιθέσεων και των φυγόκεντρων τάσεων που παρατηρούνται στο εσωτερικό της, όπως έδειξε, ανάμεσα στ’ άλλα, και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος των αμερικανο-άγγλων κατά του Ιράκ, και η συμπαράταξη σειράς κυβερνήσεων μερικών χωρών-μελών της ΕΕ με τις ΗΠΑ-Αγγλία, τάσεις που υποκινεί, υποθάλπει και εκμεταλλεύεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.

Είναι φανερό ότι οι σημερινές παράνομες μυστικές πτήσεις της CIA στον εναέριο χώρο και τα αεροδρόμια των χωρών-μελών της ΕΕ αλλά και η ύπαρξη μυστικών φυλακών σ’ αυτές παραβιάζουν και καταπατούν με τον πιο ωμό και προκλητικό τρόπο την κυριαρχία των όποιων κρατών-μελών της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτσι οι χώρες-μέλη της ΕΕ καταντούν ξέφραγο αμπέλι της CIA και της δράσης του αμερικάνικου φασιστικού διεθνούς παρακράτους. Υπολογίζεται, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού τύπου, ότι η CIA έχει πραγματοποιήσει 800 μυστικές πτήσεις σε ευρωπαϊκά αεροδρόμια διαφόρων χωρών, που διευκόλυναν τις ΗΠΑ, στο διάστημα 2001-2005, «διευκολύνσεις» που «νομιμοποιήθηκαν» και «νομιμοποιούνται» μετά τη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ το Γενάρη του 2003 επί ελληνικής προεδρίας.

Ο Ντίκ Μάρτι, ελβετός βουλευτής, εισηγητής του Συμβουλίου της Ευρώπης δήλωσε στα μέσα Γενάρη 2006: «εδώ και δυο-τρία χρόνια, οι χώρες γνωρίζουν αρμοδίως αυτό που συμβαίνει. Υπάρχουν χώρες που συνεργάστηκαν ενεργά, υπάρχουν άλλες που ανέχτηκαν και υπάρχουν και άλλες που απλώς έκαναν στραβά μάτια». Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρώπης Τέρι Ντέϊβις δήλωσε ότι για τις ξένες μυστικές υπηρεσίες η Ευρώπη είναι ένα «χαρούμενο ξέφραγο αμπέλι».

Η αμερικανόδουλη κυβέρνηση Καραμανλή δια στόματος Ρουσόπουλου ισχυρίζεται ότι «δεν μπορούμε να ελέγχουμε τα αεροσκάφη» επιβεβαιώνοντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, τη χρήση των ελληνικών αεροδρομίων από τη CIA: «όλες οι πτήσεις στις οποίες έχουμε αναφερθεί κατά καιρούς για το επίμαχο θέμα, υπόκεινται σε διεθνείς ελέγχους και κανόνες. Επίσης έχω αναφέρει ότι με βάση τους κανόνες της ΙΑΤΑ δεν υπάρχει υποχρέωση ελέγχου, ούτε μπορεί κάποιος να επιβάλλει έλεγχο στο περιεχόμενο στο αεροσκάφος, με ή χωρίς επιβάτες» («Αυγή» 17.1.2006, σελ. 2).

 

 


Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ εξωραΐζει προκλητικά το υπεραντιδραστικό ΕΛΚ και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ

Ο «Ριζοσπάστης» και ο «επίτιμος δημότης» Ναυπλίου Βαν ντερ Λίντεν

Απ' τα ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων και από το «Ριζοσπάστη», η εργατική τάξη και ο αντιφασίστας, στη μεγάλη πλειοψηφία του, λαός μας πληροφορήθηκε ότι «η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλίου ανακήρυξε χτες το βράδυ επίτιμο δημότη τον γνωστό και μη εξαιρετέο Βαν ντερ Λίντεν, πρόεδρο του Συμβουλίου της Ευρώπης» («Ρ» 7.2.2006, σελ. 7). Στη συνέχεια ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει και την ανακοίνωση της ΝΕ Αργολίδας του χρουστσοφικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που αναφέρεται στην «ανακήρυξη του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης Βαν ντερ Λίντεν ως επίτιμου δημότη του Ναυπλίου! Αυτόν τον κύριο που, ως πρόεδρος, κατέβαλε έντονη προσπάθεια να αποκλειστεί από τη συζήτηση όποιος ήταν ενάντια στο μνημόνιο» («Ρ» 7.2.2006, σελ. 7).

Διαβάζοντας το κείμενο του «Ριζοσπάστη» για τον Βαν ντερ Λίντεν και την Ανακοίνωση της ΝΕ Αργολίδας του «Κ»ΚΕ εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ εξωραΐζει, εμμέσως πλην σαφώς, τόσο το υπεραντιδραστικό φασίζων Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) όσο και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που κατά την Παπαρήγα «απέβαλλε» τάχα τους «ακραίους αντικομμουνισμούς» («Ρ» 12.6.2005, σελ. 5), συνεχίζοντας έτσι – απόδειξη κι’ αυτή η στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ – τη συνεργασία της με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ.

Και είναι προκλητικός εξωραϊσμός του ΕΛΚ και της ΝΔ εκ’ μέρους της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, γιατί παρόλο που και τα δυο κείμενα καλύπτουν μισή σελίδα της εφημερίδας, ο «Ριζοσπάστης» αποσιωπά σκόπιμα:

Πρώτο, ότι ο Βαν ντερ Λίντεν δεν είναι μόνο «Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης» αλλά και ηγετικό στέλεχος του υπεραντιδραστικού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), μέλος του οποίου είναι και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ.

Δεύτερο, ότι ο Βαν ντερ Λίντεν, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας, ήταν αυτός που επικεφαλής ομάδας βουλευτών του ΕΛΚ είχε συντάξει ανάλογο φασιστικό μνημόνιο τον Ιούνιο του 2003 με τίτλο «καταδίκη του ολοκληρωτικού κομμουνισμού» και απαιτούσαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση να καταδικάσει επίσημα τον «ολοκληρωτικό κομμουνισμό» και το προώθησαν στο Γραφείο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ευρώπης απ’ την οποία απαιτούσαν επίσης συζήτηση-καταδίκη. Τελικά το αντικομμουνιστικό φασιστικό μνημόνιο ψηφίστηκε απ’ το ΕΛΚ και τη ΝΔ στο 16ο Συνέδριό του, που έγινε στις Βρυξέλλες από 4-5 Φλεβάρη του 2004, με παρόντες τους Κ. Καραμανλή, αντιπρόεδρο τότε του ΕΛΚ και τους, όπως μας πληροφορεί η «Ελευθεροτυπία», Π. Μολυβιάτη, Αρ. Παυλίδη, Φάνη-Πάλλη Πετραλιά, Π. Καμμένο και Γ. Βαληνάκη («Ελευθεροτυπία» 6.2.2004, σελ. 17).

Και τότε ο «Ριζοσπάστης» (24.8.2003, 26.8.2003, 7.2.2004, 6.2.2004, κλπ.) παρόλο που αναφέρεται στο θέμα δε λέει τίποτα το σχετικό για τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το «ΠΡΙΝ» (8.2.2004, σελ. 3) καταλήγει: «Αποθρασυμένοι και επικίνδυνοι οι ευρωπαίοι δεξιοί «δημοκράτες», ομοϊδεάτες της ΝΔ», ενώ η «ΕΠΟΧΗ» (8.2.2004, σελ. 21), ανάμεσα στ’ άλλα, σημειώνει: «στην ψυχροπολεμική νοσταλγία του ΕΛΚ, στο οποίο τη θέση του αντιπροέδρου κατέχει ο κ. Κώστας Καραμανλής, αντέδρασαν όλες οι κοινοβουλευτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου με παρεμβάσεις τους».

Ας σημειωθεί με την ευκαιρία ότι ο «Ριζοσπάστης» αποσιώπησε και αποσιωπά σκόπιμα ότι και ο φασίστας ευρωβουλευτής Γκόραν Λίντμπλατ, συντάκτης του νέου αντικομμουνιστικού ναζιφασιστικού «Μνημονίου» είναι στέλεχος του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Σουηδίας, που κι’ αυτό είναι μέλος του υπεραντιδραστικού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ).

Τρίτο, ότι ο συνδυασμός της «πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλίου» με την επωνυμία «Παναυπλιακός Συναγερμός» πρόσκειται και υποστηρίζεται από το μοναρχοφασιστικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Και ακριβώς αυτό αποκρύβει σκόπιμα απ’ την εργατική τάξη και το λαό ο «Ριζοσπάστης» και η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ για να μην διαταραχθεί η αντιδραστική της συνεργασία μαζί του. Προσπαθεί μόνιμα να μην το εκθέσει ώστε να διαφυλαχτεί το «δημοκρατικό» προσωπείο που το έχει φιλοτεχνήσει για να μην αποκαλυφθεί στα μάτια του λαού ο μοναρχοφασιστικός χαρακτήρας αυτού του μεγαλοαστικού κόμματος.

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ διαφημίζει το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ όχι μόνο ως ένα «δημοκρατικό» κόμμα που έχει «εκσυγχρονιστεί» και μάλιστα έχει επιπλέον «αποβάλλει τον ακραίο αντικομμουνισμό» («Ρ» 12.6.2005, σελ. 5), αλλά το κάνει αυτό και σε μια στιγμή που το κόμμα της ΝΔ παίρνει μέρος όχι μόνο στις αντι«συμμοριακές» φιέστες στο Βίτσι-Γράμμο-Κόνιτσα, κλπ. αλλά και στις ταγματασφαλίτικες φιέστες των ΠΑΟτζήδων, συνεργατών των φασιστών κατακτητών. Πρόσφατα (27.11.2005) ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Ν. Τσαρτσώνης συμμετείχε σε φιέστα των ΠΑΟτζήδων στη Μεσιανή Κοζάνης, ενώ στο χωριό Τριάδα (Σέρρες) σε ανάλογη ταγματασφαλίτικη φιέστα, συμμετείχαν «όλοι οι νεοδημοκράτες βουλευτές του νομού Σερρών (αυτοπροσώπως ή δια αντιπροσώπου)» («Ελευθεροτυπία» 10.12.2005, σελ.74).


Άγρια ρατσιστική δολοφονία 17χρονου αλβανού στο Ρέθυμνο Κρήτης

Τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς διαπράχθηκε ένα απ’ τα ειδεχθέστερα και τα πλέον αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα με θύμα το 17χρονο αλβανό Εντισόν Γιαχάν στο Ρέθυμνο της Κρήτης.

Μια «στρατιά» (5-7 ατόμων) θρασύδειλων ψευτοπαληκαράδων, «ελληναράδων» δολοφόνων, με επικεφαλής τον πατέρα του δολοφόνου στρατιώτη εισέβαλαν στο σπίτι της οικογένειας αλβανών εργαζομένων μεταναστών, ξυλοκόπησαν ανελέητα τον άρρωστο πατέρα, κυνήγησαν τον 17χρονο γιο του ώσπου τον έπιασαν, καταφέρνοντάς του, με πρωτοφανή μανία και μίσος, ούτε μια ούτε δυο αλλά 17 θανατηφόρες μαχαιριές και ύστερα τα θρασύδειλα αυτά κτήνη-εγκληματίες αποχώρησαν «ικανοποιημένοι» για την «παλικαριά» και το «κατόρθωμά» τους, δηλ. το αποτρόπαιο έγκλημα που διέπραξαν.

Η τέτοια αποτρόπαια, μα πρώτα απ’ όλα θρασύδειλη πράξη από έναν 18χρονο φαντάρο θα αποτελεί αιώνια στίγμα για τον περήφανο κρητικό λαό, ένα λαό με πολλούς αγώνες στην ιστορία του.

Η άγρια δολοφονία του νεαρού αλβανού δεν είναι μεμονωμένο γεγονός ούτε οφείλεται σε «διαταραχές» του δράστη, αλλά είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα καλλιέργειας ρατσιστικών-εθνικιστικών απόψεων που υπάρχουν και κυριαρχούν σε στρώματα της ελληνικής αστικής κοινωνίας της Κρήτης και σε ολόκληρη τη χώρα.

Της δολοφονίας του νεαρού αλβανού είχαν προηγηθεί γεγονότα στο Ηράκλειο της Κρήτης σε βάρος μεταναστών και ιδιαίτερα αλβανών εξαιτίας ελαφρού τραυματισμού έλληνα νεαρού από αλβανό (πράξη προφανώς αδικαιολόγητη και καταδικαστέα). Την άλλη μέρα πάνω από εκατό άτομα έλληνες ξεχύθηκαν στους δρόμους του Ηρακλείου και ξυλοκοπούσαν αδιάκριτα όποιον μετανάστη έβρισκαν μπροστά τους, τραυματίζοντας 4, εκ των οποίων ο ένας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ενώ οι περαστικοί παρακολουθούσαν απαθείς τους ξυλοδαρμούς των ψευτοπαληκαράδων και κάποιοι τους ενθάρρυναν κιόλας.

Παρότι σκοπός του σημειώματος δεν είναι η αναφορά σ’ όλες τις δολοφονίες εργαζομένων μεταναστών, αλλά δεν μπορεί να μην μνημονευτεί η περίπτωση του θρησκόληπτου εθνικιστική ρατσιστή εγκληματία Παντελή Καζάκου που σκότωσε στο δρόμο δυο εργαζόμενους μετανάστες (ένα κούρδο και ένα γεωργιανό) και τραυμάτισε άλλους 7 από χώρες της Αφρικής (Νιγηρία, Γκάνα, κλπ.) και το Πακιστάν αλλά και η περίπτωση της δολοφονίας νεαρού αλβανού πριν ένα χρόνο στη Ζάκυνθο.

Ο καπιταλισμός γεννά και αναπαράγει ρατσιστικές και εθνικιστικές αντιλήψεις που στρέφονται κυρίως κατά των ξένων εργαζομένων. Σε περιόδους δε οικονομικών κρίσεων η αστική τάξη και οι ανοιχτά ρατσιστικές-εθνικιστικές-σωβινιστικές Οργανώσεις αλλά και τα αντιδραστικά μεγαλοαστικά κόμματα αποδίδουν τα δεινά από τα οποία υποφέρουν οι εργαζόμενοι, όπως ανεργία, ακρίβεια, χαμηλοί μισθοί, έλλειψη στέγης, κλπ. στην ύπαρξη-παρουσία των ξένων εργατών στη χώρα – ενώ αντίθετα αυτά είναι αναπόφευκτα φαινόμενα του καπιταλιστικού συστήματος – με στόχο να αποπροσανατολίσουν την εργατική τάξη, να τη διασπάσουν σε ντόπιους και ξένους εργαζόμενους, υποκινώντας συστηματικά το μίσος και την ξενοφοβία, τις ρατσιστικές διακρίσεις που φθάνουν ως τις απεχθείς δολοφονίες ξένων εργατών. Επίσης απ’ τα ΜΜΕ καλλιεργείται συστηματικά ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, τα οποία διογκώνουν σε ακραίο βαθμό τα διάφορα μικροπεριστατικά, προπαγανδίζοντας απόψεις περί δήθεν «απειλής των εργαζομένων και της χώρας από τους μετανάστες». Στην κατεύθυνση ανάπτυξης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας συμβάλλει και η αντιμεταναστευτική πολιτική των κυβερνήσεων των μεγαλοαστικών κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, και προπαντός εκείνη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ που έχει έντονα ρατσιστικό-εθνικιστικό χαρακτήρα. Ο Βουλγαράκης παραδέχτηκε ότι έγιναν ανακρίσεις 5.000 πακιστανών «υπόπτων» με εντελώς αβάσιμες υποψίες, ο δε νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Κλαμαρής πρωτοστάτησε να μην δοθούν πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες, γιατί τάχα «περιτριγυριζόμαστε από χώρες που επιβουλεύονται την Ελλάδα».

Στον τόπο μας έχουμε δυστυχώς σοβαρό πρόβλημα ρατσισμού-εθνικισμού που δηλητηριάζει όχι μόνο τμήματα μικροαστών αλλά και εργαζομένων και της αγροτιάς. Ας θυμηθούμε τις έξαλλες εθνικιστικές-ρατσιστικές εκδηλώσεις με το ποδόσφαιρο και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι κομμουνιστές και οι αντιφασίστες, όλοι οι αντίπαλοι του ρατσισμού-εθνικισμού πρέπει να καταπολεμήσουν συστηματικά τις ρατσιστικές-εθνικιστικές φασιστικές απόψεις, αλλά και να αντιταχθούν στις εκδηλώσεις ρατσισμού.

Μ’ αφορμή την άγρια δολοφονία του νεαρού αλβανού στο Ρέθυμνο έγινε στην πόλη διαδήλωση, στην οποία συμμετείχαν πάνω από χίλια άτομα (αλβανοί, έλληνες και άλλοι μετανάστες) αλλά και στην Ιεράπετρα. Επίσης ανάλογη διαδήλωση κατά του ρατσισμού έγινε και στην Αθήνα.

 


Ελένη Μουρατίδη
1927-26.2.2005

Γαλάτεια Σαλίμκα-Γκαβέλα
22.8.1922-31.10.2003

Στη μνήμη των συντροφισσών Ελένης Μουρατίδη και Γαλάτειας Σαλίμκα-Γκαβέλα, γενναίων μαχητριών του ΔΣΕ, καθοδηγούμενου από το Ν. Ζαχαριάδη, που απ' τις γραμμές του πολέμησαν το ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αγλλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, καταπολέμησαν τον αντεπαναστατικό χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, υπεράσπισαν τους Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν και το Ν. Ζαχαριάδη, έμειναν πιστές ως το τέλος στην υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμό, ο σ. Γιάννης Γκαβέλας προσφέρει στην "ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ" 50 ευρώ.


50 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ
Η αντιμαρξιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνέδριου - γραμμή ανοιχτής εγκατάλειψης του μαρξισμού, προδοσίας της προλεταριακής επανάστασης και κατεδάφισης του σοσιαλισμού

Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (14-25 Φλεβάρη 1956), του οποίου οι αντιμαρξιστικές σοσιαλδημοκρατικές θέσεις δικαιολογημένα επιδοκιμάστηκαν, επικροτήθηκαν και χαιρετίστηκαν με ενθουσιασμό απ’ όλη τη διεθνή ιμπεριαλιστική αντίδραση.

Απ’ την πληθώρα των δηλώσεων της αντίδρασης ας αναφερθεί ενδεικτικά μόνο η πολύ χαρακτηριστική δήλωση (23 Απρίλη 1956) του Φόστερ Ντάλες, λίγες μέρες μετά τη διάλυση (17 Απρίλη 1956) απ’ τη χρουστσοφική κλίκα του «Γραφείου Πληροφοριών» των κομμουνιστικών κομμάτων, στους αντιπροσώπους του τύπου: «Αι Ηνωμέναι Πολιτείαι αισθάνονται βαθείαν ικανοποίησιν διαπιαστώνουσαι την εμφάνισιν ορισμένων φωτεινών σημείων εις την ΕΣΣΔ, τα οποία προοιωνίζουν πιθανώς την αυγήν μιας νέας εποχής...», επαναλαμβάνει όμως ότι η αποποίησις του Στάλιν είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του «ελεύθερου κόσμου». Στις 24, εκφράζει τη χαρά του για τη στάση που πήρε η Μόσχα απέναντι στον τιτοϊσμό και δηλώνει ότι θα υποστηρίξει τη στάση του «εθνικού κομμουνισμού» στην Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία» (Λ. ΑΡΑΓΚΟΝ: «Ιστορία της Σοβιετικής Ενώσεως 1917-1960», τόμος Β΄, σελ. 269, Αθήνα 1962).

Η όξυνση της ταξικής πάλης στη Σοβιετική Ένωση στις αρχές της δεκαετίας του ’50 κατέληξε, μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, σε ήττα των επαναστατικών δυνάμεων, σε βίαιη πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, σε νίκη της αστικορεβιζιονιστικής χρουστσωφικής αντεπανάστασης και σε εγκαθίδρυση αστικορεβιζιονιστικής δικτατορίας.

Η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου από τις αστικές αντεπαναστατικές αντιδραστικές δυνάμεις, εκπροσωπούμενες από την αποστάτρια προδοτική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσώφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ, κλπ. ήταν ακριβώς το πρώτο βήμα, η πρώτη και εντελώς αναγκαία προϋπόθεση που άνοιξε το δρόμο στο κακόφημο αντεπαναστατικό 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, το οποίο επικύρωσε-επισφράγισε τη νίκη της αστικής αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση και διατύπωσε ανοιχτά πλέον τη γνωστή σοσιαλδημοκρατική γραμμή, που βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, σ’ όλα τα ζητήματα της επανάστασης (ανεξάρτητα από το χαραχτήρα της), και, ανάμεσα σ’ άλλα, πρώτα και κύρια σε εκείνα που συνδέονται με: 1) την προλεταριακή επανάσταση, 2) το σοσιαλισμό–κομμουνισμό, 3) την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄50.

Για την ορθή μαρξιστική κατανόηση της μετέπειτα αρνητικής αναπόφευκτης εξέλιξης στην τότε Σοβιετική Ένωση, πρέπει ιδιαίτερα να υπογραμμιστεί ευθύς εξαρχής ότι αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση αυτής της αρνητικής πορείας ήταν η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, η οποία αποτέλεσε την απαρχή της έναρξης του πισωδρομικού προτσές, δηλ. της διακοπής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, της εξάλειψής του και της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού σ’ αυτές τις χώρες. Η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου προηγήθηκε του 20ού συνεδρίου. Το πρόβλημα της πολιτικής εξουσίας – κεντρικό πρόβλημα κάθε επανάστασης και αντεπανάστασης – σε βάρος της εργατικής τάξης στη Σοβιετική Ένωση κρίθηκε πριν το 20ο Συνέδριο, δηλ. η ποιοτική προς τα πίσω αλλαγή σημειώθηκε πριν το αντεπαναστατικό αυτό συνέδριο. Ο Μολότοφ στις συνομιλίες με τον Τσούγιεφ παραδέχεται ότι η ρεβιζιονιστική ομάδα του Χρουστσόφ είχε πάρει την εξουσία στα χέρια της πριν την πραγματοποίηση του 20ου Συνεδρίου.

Είναι, λοιπόν, ολοφάνερο πως με δεδομένη την ύπαρξη της Διχτατορίας του Προλεταριάτου θα ήταν αδιανόητο το αντεπαναστατικό 20ο συνέδριο. Έτσι εξηγείται που κατά τη διάρκεια της λενινιστικής-σταλινικής περιόδου (1917-1953) δεν έχουμε πραγματοποίηση ανάλογου αντεπαναστατικού συνεδρίου και δεν ήταν εκείνη την περίοδο δυνατή η πραγματοποίησή του, κι’ αυτό επειδή ακριβώς τότε στη Σοβιετική Ένωση υ π ή ρ χ ε η Διχτατορία του Προλεταριάτου.

Γι’ αυτό η αναφορά μόνο στο 20ο Συνέδριο, χωρίς αναφορά στη Διχτατορία του Προλεταριάτου και πότε αυτή και με ποιο τρόπο ανατράπηκε, από τη μεριά των «αντιχρουστσοφικών», αλλά ρεβιζιονιστικών αντιζαχαριαδικών-αντισταλινικών (με τη μορφή της «λαθολογίας») Οργανώσεων (ΚΚΕ μ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΟΕ, κλπ.) δεν είναι καθόλου επαρκής και αδυνατεί να εξηγήσει μαρξιστικά την ανοιχτή πλέον αντεπαναστατική ΣΤΡΟΦΗ στο 20ο Συνέδριο και τις μετέπειτα αναπόφευκτες αρνητικές εξελίξεις στη Σοβιετική Ένωση στην κατεύθυνση της παλινόρθωσης του καπιταλισμού σ’ αυτή. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: η θέση τους αυτή είναι και ρεβιζιονιστική, επειδή εμπεριέχει-προϋποθέτει την αντιμαρξιστική άποψη της «ειρηνικής μετεξέλιξης του σοσιαλισμού σε καπιταλισμό».

Κατά τη διάρκεια των εργασιών του 20ου συνεδρίου διαβάστηκε σε κλειστή συνεδρίαση και η διαβόητη, φασιστικής έμπνευσης και γκαιμπελίστικου τύπου περιεχόμενο, «Μυστική Έκθεση» με τίτλο «Η προσωπολατρεία και οι συνέπειές της» - υπαγορευμένη από τη διεθνή ιμπεριαλιστική αντίδραση – της ρεβιζιονιστικής-τροτσκιστικής χρουστσωφικής συμμορίας, κατά του Στάλιν, με πρωτοφανή σε όγκο και επινοήσεις ψεύδη και λασπολογίες, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ ακόμα και εκείνες των μυστικών υπηρεσιών των ιμπεριαλιστικών χωρών – «Έκθεση» κατασυκοφάντησης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Α. Ζητήματα προλεταριακής επανάστασης

Στα ζητήματα που συνδέονται με το πρόβλημα της προλεταριακής επανάστασης, οι απόψεις που διατυπώνονται στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ δεν είναι καθόλου νέες: είναι οι παλιές γνωστές αντιμαρξιστικές αστικές απόψεις των Μπερνστάιν-Κάουτσκι κλπ και όλων των ηγετών της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, η αποστάτρια ρεβιζιονιστική προδοτική ομάδα των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ αντιγράφει πιστά τις θέσεις της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και δεν έχει τίποτα το καινούριο να παρουσιάσει.

Οι ρεβιζιονιστικές αστικές απόψεις του 20ου συνεδρίου σε σχέση με τα ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης – που μετά το ’56 έγιναν γενική γραμμή όλων σχεδόν των πρώην Κομμουνιστικών Κομμάτων, μεταξύ των οποίων και του «Κ»ΚΕ (σήμερα των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) – περιέχονται στο υποκεφάλαιο με τίτλο: «Για τις μορφές περάσματος των διαφόρων χωρών στο σοσιαλισμό».

Οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές, αφού κηρύσσουν «ξεπερασμένο» το βίαιο επαναστατικό δρόμο της Οχτωβριανής Επανάστασης, σημειώνουν ότι στις μέρες μας «γεννιέται το ζήτημα της δυνατότητας να χρησιμοποιηθεί και ο κοινοβουλευτικός δρόμος για το πέρασμα στο σοσιαλισμό» και ότι στις σημερινές συνθήκες, η εργατική τάξη «έχει τη δυνατότητα να κατανικήσει τις αντιδραστικές, αντιλαϊκές δυνάμεις, να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή και να τη μετατρέψει από όργανο της αστικής εξουσίας, σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης(χειροκροτήματα). Σε αυτή την περίπτωση ο θεσμός τούτος, ο πατροπαράδοτος για πολλές πολυαναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους» (Ν. Χρουστσόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧ συνέδριο του Κόμματος», σελ. 41-42, «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1956).

Σε αυτό το απόσπασμα περιέχονται και τα τρία βασικά και μεταξύ τους αλληλένδετα ζητήματα που αφορούν την προλεταριακή επανάσταση: 1) βίαιος-ένοπλος ή «ειρηνικός» δρόμος, 2) διατήρηση-«εκδημοκρατισμός» ή συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, 3) εγκαθίδρυση ή μη Διχτατορίας του Προλεταριάτου.

1. «Ειρηνικό κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό»

Η θέση του 20ού Συνεδρίου, σύμφωνα με την οποία η εργατική τάξη μπορεί «να καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή» και έτσι «να καταλάβει» τάχα την πολιτική εξουσία: 1) πρωτοδιατυπώθηκε (1898) από τον πατέρα του ρεβιζιονισμού Ε. Μπερνστάιν, έγινε ύστερα θέση όλων των προδοτών ηγετών της Β΄ Διεθνούς και όλων των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, 2) είναι αντιμαρξιστική, γιατί βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση-ρήξη με τη θέση της βίαιης-ένοπλης επανάστασης των Μαρξ- Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, 3) δεν υπήρξε ποτέ θέση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος των ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ-ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ (1919-1956), 4) δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ ιστορικά, αφού πουθενά δεν πραγματοποιήθηκε «ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό» στον έναν και πλέον αιώνα που πέρασε από τότε που πρωτοδιατυπώθηκε (1898), παρά τις αντεπαναστατικές παραπλανητικές φλυαρίες της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών ηγετών, μεταξύ των οποίων και εκείνων των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, 5) δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι θέση του επαναστατικού προλεταριάτου, γιατί καλλιεργεί στις γραμμές του αυταπάτες και το οδηγεί αναπόφευκτα σε ήττες, 6) είναι θέση μόνο της αντιδραστικής αστικής τάξης, μεταφερμένη απ’ τους ρεβιζιονιστές στις γραμμές της εργατικής τάξης, για να την παραπλανήσει, την αποπροσανατολίσει, να την αφοπλίσει ιδεολογικο-πολιτικο-οργανωτικά και να την αφήσει απροετοίμαστη, ώστε να μπορεί να τη συντρίψει ευκολότερα, διατηρώντας και διαιωνίζοντας έτσι το ξεπερασμένο ιστορικά εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Σε πλήρη αντίθεση με την αντεπαναστατική θέση του «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό» της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας και των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών, ο επαναστατικός μαρξισμός, δηλ. ο λενινισμός-σταλινισμός, απορρίπτει αυτή τη θέση και προβάλλει-προπαγανδίζει τη βίαιη ένοπλη επανάσταση ως το μοναδικό δρόμο κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο, που αποτελεί νόμο υποχρεωτικό και αναπόφευχτο για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ο δρόμος της βίαιης-ένοπλης επανάστασης δεν ήταν και δεν είναι μόνο δρόμος των προλεταριακών επαναστάσεων, αλλά και των αστικών επαναστάσεων: ήταν ο δρόμος της Μεγάλης Οχτωβριανής προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία, αλλά και της αστικής επανάστασης στη Γαλλία. Είναι ο μόνος που έχει επιβεβαιωθεί από ολόκληρη την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας.

Οι προδότες χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές προπαγάνδιζαν και προπαγανδίζουν δύο δρόμους: «ειρηνικό και μη ειρηνικό» - προφανώς για εξαπάτηση της εργατικής τάξης – μεταξύ των οποίων και οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ που ως το 15ο Συνέδριο μιλούσαν για δυο μορφές πάλης «ειρηνική ή μη ειρηνική», αλλά θα «επιδιώξει να περάσει με ειρηνικό τρόπο» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ» σελ. 23, Αθήνα 1978), ενώ στο τελευταίο Πρόγραμμα μιλούν για «κυβέρνηση» που θα προκύψει «με βάση το κοινοβούλιο» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 39, Αθήνα 1996).

Η θέση του «ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό» πέρασε στη συνέχεια και στο Πρόγραμμα του ΚΚΣΕ: «η εργατική τάξη και η πρωτοπορία της - τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα - επιδιώκουν να πραγματοποιήσουν τη σοσιαλιστική επανάσταση με ειρηνικό τρόπο» («Πρόγραμμα του ΚΚΣΕ», σελ. 40, Αθήνα 1961)

Είναι γνωστό στους παλιότερους κομμουνιστές και αγωνιστές ότι από το Νοέμβρη του 1970 με την εκλογική νίκη στη Χιλή της «Unidad Popular» («Κ»ΚΧ-Σοσιαλιστικό Αλλιέντε-ριζοσπαστικό, κλπ.) ως τις 11 Σεπτέμβρη του 1973 με το φασιστικό πραξικόπημα του Πινοσέτ, οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές όλων των χωρών που είχαν σημαία το «κοινοβουλευτικό πέρασμα στο σοσιαλισμό» θριαμβολογούσαν για τη δήθεν «επιβεβαίωσή» του στην περίπτωση της Χιλής, όμως ο δρόμος αυτός αντί να οδηγήσει στο σοσιαλισμό οδήγησε σε αιματηρή τραγωδία, δηλ. στο πέρασμα από την αστική δημοκρατία στην ανοιχτή τρομοκρατική φασιστική διχτατορία του Πινοσέτ – οργάνου της χιλιανής αντίδρασης και των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

2. Διατήρηση-«εκδημοκρατισμός» ή συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής

Στο δεύτερο βασικό ζήτημα της προλεταριακής επανάστασης, εκείνο του αστικού κράτους, που συνδέεται στενά και αδιάσπαστα τόσο με το πρώτο ζήτημα (=βίαιη-ένοπλη επανάσταση), όσο και με το τρίτο (=Διχτατορία του Προλεταριάτου) αναφέρεται ότι, αφού η εργατική τάξη «καταχτήσει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή» τη μετατρέπει «από όργανο της αστικής δημοκρατίας σε όργανο της πραγματικής λαϊκής θέλησης» και ότι «ο θεσμός τούτος» μπορεί έτσι «να γίνει όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους».

Και σ’ αυτή την περίπτωση είναι φανερό πως απορρίπτεται ο μαρξισμός και επαναλαμβάνεται εδώ ατόφια η γνωστή θέση της σοσιαλδημοκρατίας, δηλ. η χρησιμοποίηση από την εργατική τάξη του αστικού κράτους ως όργανο για το «πέρασμα» στο σοσιαλισμό και πως τάχα η αστική Βουλή «μετατρέπεται», ως δια μαγείας, σε «όργανο λαϊκής θέλησης» και σε «όργανο πραγματικής δημοκρατίας, δημοκρατίας για τους εργαζόμενους». Περιττό να τονιστεί πως η θέση αυτή των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών δεν έχει καμιά σχέση με το μαρξισμό: σημαίνει ανοιχτή άρνησή του.

Σ’ αντίθεση μ’ αυτή την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική άποψη των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών, ο επαναστατικός μαρξισμός διδάσκει ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το αστικό κράτος και να το θέσει στην υπηρεσία της, αντίθετα, πρέπει να τσακίσει-συντρίψει ολοκληρωτικά την αστική κρατική μηχανή (στρατός, αστυνομία κλπ.) και στη θέση του να συγκροτήσει το νέο κράτος, δηλ. το κράτος της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – αυτή εξάλλου είναι και μια από τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις των Μαρξ- Ένγκελς σε σχέση με το κράτος και την επανάσταση και αποτελεί το «σπουδαιότερο και βασικότερο στη διδασκαλία του μαρξισμού για το κράτος» (ΛΕΝΙΝ). Όμως η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής δεν μπορεί ποτέ και κατ’ ουδένα τρόπο να πραγματοποιηθεί «ειρηνικά», αλλά αντίθετα, με επαναστατική βία, με ένοπλο αγώνα (= ανώτατη μορφή ταξικής πάλης). Ο επαναστατικός στρατός του προλεταριάτου, κάτω από την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, συντρίβει στα πεδία των μαχών τον αστικό στρατό-αστυνομία κλπ., διαλύοντας έτσι το σπουδαιότερο συστατικό τμήμα του αστικού κράτους, και ύστερα προχωρεί στη συντριβή των άλλων τμημάτων του. Δεν μπορεί να συντριφτεί-τσακιστεί ο αστικός κρατικός μηχανισμός χωρίς το νικηφόρο ένοπλο αγώνα του προλεταριάτου, που, προφανώς, προηγείται της συντριβής του αστικού κράτους, αποτελεί προϋπόθεσή του.

Οι αντεπαναστάτες χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, μεταξύ των οποίων και οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ δεν μιλούν για «συντριβή-τσάκισμα» του αστικού κράτους αλλά μιλούν για «εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού, των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας από τα φασιστικά στοιχεία» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 28, Αθήνα 1978) ή για «εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής δικαιοσύνης» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 35, Αθήνα 1996), όμως το αστικό κράτος δεν μετατρέπεται με τον «εκδημοκρατισμό» ή την «εκκαθάριση απ’ τα φασιστικά στοιχεία» σε προλεταριακό, παραμένει απλά ένα δημοκρατικό αστικό κράτος, δηλ. διχτατορία της μπουρζουαζίας.

3. Εγκαθίδρυση ή μη Διχτατορίας του Προλεταριάτου

Στο 4σέλιδο κείμενο του 20ου συνεδρίου με τίτλο «Για τις μορφές περάσματος των διαφόρων χωρών στο σοσιαλισμό» δεν αναφέρεται καθόλου η έννοια της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, ενώ στο απόσπασμα που παραθέσαμε στην αρχή γίνεται απλά λόγος για «μετατροπή», μάλλον «δι’ επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος», του αστικού κοινοβουλίου σε «δημοκρατία για τους εργαζόμενους».

Έτσι, οι αποστάτες χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές, βαδίζοντας πιστά στα χνάρια της παλιάς προδοτικής σοσιαλδημοκρατίας, εγκαταλείπουν σιωπηρά, ακόμα και φραστικά, στο 20ο συνέδριο, τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, που αποτελεί, ως γνωστόν, τον πυρήνα του επαναστατικού μαρξισμού και διαχωρίζει, το μαρξιστή «από το μικρό (μα και μεγάλο) αστό της αράδας» (ΛΕΝΙΝ) – αναγκαίας τόσο για τη διατήρηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, όσο και για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και απαραίτητης καθόλη τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, η οποία ποτέ δεν μετατρέπεται σε «κράτος όλου του λαού» ή «παλλαϊκό κράτος», όπως ισχυρίζονται οι ρεβιζιονιστές στο 22ο συνέδριο (1961), που στην πραγματικότητα ήταν διχτατορία της νέας αστικής τάξης.

Είναι αναγκαίο, επίσης, να υπογραμμιστεί ότι είναι αδύνατη η εγκαθίδρυση της Διχτατορία του Προλεταριάτου χωρίς να προηγηθούν α) η βίαιη ένοπλη επανάσταση και β) η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής: «ο νόμος της βίαιης επανάστασης του προλεταριάτου, ο νόμος της συντριβής της αστικής κρατικής μηχανής, σαν προκαταβολικός όρος για μια τέτοια επανάσταση, είναι νόμος αναπόφευκτος» (ΣΤΑΛΙΝ).

Οι φλυαρίες όλων των ανά τον κόσμο χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, μεταξύ των οποίων και των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ περί δήθεν «περάσματος στο σοσιαλισμό» χωρίς βίαιη-ένοπλη επανάσταση, συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής και εγκαθίδρυση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, είναι αστικά αντεπαναστατικά μυθεύματα προδοτών οπορτουνιστών στην υπηρεσία των καπιταλιστών και του ιμπεριαλισμού.

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ «αποδέχονται» μόνο φραστικά, για εξαπάτηση των κομμουνιστών και παραπλάνηση της εργατικής τάξης, τη «Διχτατορία του Προλεταριάτου» («Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 44, Αθήνα 1996), επειδή: πρώτο, την αρνούνται με την αποδοχή ύπαρξης και δράσης «πολλών κομμάτων» στο σοσιαλισμό (= πλουραλιστικός «σοσιαλισμός»): «ύπαρξη των κομμάτων που δρουν στα πλαίσια του σοσιαλιστικού συντάγματος» (στο ίδιο, σελ. 45), δεύτερο, είναι αδύνατη η εγκαθίδρυση Διχτατορίας του Προλεταριάτου χωρίς να προηγηθεί η βίαιη ένοπλη επανάσταση και η συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής – αυτοί μιλούν για «κυβέρνηση» που θα προκύψει «με βάση το κοινοβούλιο» (σελ. 39) και για «εκδημοκρατισμό της Δημόσιας Διοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του συστήματος απονομής Δικαιοσύνης» (σελ. 35), αντί για συντριβή της αστικής μηχανής: «η αντικατάσταση του αστικού κράτους με το προλεταριακό είναι αδύνατη χωρίς βίαιη επανάσταση» (ΛΕΝΙΝ).

Είναι δε πασίγνωστο πως χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν υπάρχει σοσιαλισμός και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία.

Συνεχίζεται



Κοινή Δήλωση  Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων
Καταδίκη της εκστρατείας εναντίον του κομμουνισμού

Από τις 25 Ιανουαρίου 2005, η κοινοβουλευτική συνέλευση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου συζητάει στην ολομέλειά της ένα σχέδιο ψηφίσματος με τον τίτλο «Ανάγκη Διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων»

Το σχέδιο, που καταρτίστηκε από μια υπεραντιδραστική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι μια νέα προσπάθεια να ενοχοποιηθεί ο κομμουνισμός. Αλλά δεν είναι η πρώτη: Το Μάη του 2005: Ο Ευρω-κομισάριος Φαντίνι είχε προσπαθήσει να απαγορεύσει τα «κομμουνιστικά σύμβολα». Σήμερα, αυτό το κείμενο είναι μια ανοιχτή επίθεση στην ιστορία του κομμουνισμού, την σημαντική συνεισφορά των κομμουνιστικών κομμάτων, την συμβολή των λαών της ΕΣΣΔ στον αγώνα για τη νίκη ενάντια στον ναζι-φασισμό. Το κείμενο όμως πάει ένα μεγάλο βήμα παραπέρα,  επιχειρώντας να απαγορεύσει στους εργάτες το δικαίωμα να αναφέρονται στα ιδανικά του κομμουνισμού, προσπαθώντας να απαγορεύσει κόμματα και οργανώσεις οι οποίες αναφέρονται σε αυτή τα ιδανικά. Φαντασιώνεται ότι θα ξεφορτωθεί «την θεωρία της πάλη των τάξεων», που σημαίνει να ενοχοποιήσει τους εργάτες και τα συνδικάτα. Και όπως προβάλλει ανοιχτά, απευθύνεται πρώτα στη νεολαία.

Αυτή η νέα ιδεολογική επίθεση είναι μέρος των επιθέσεων όλων των αποχρώσεων, σε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις και σε ολόκληρο τον κόσμο, που ξεκίνησε ο καπιταλισμός, τα μεγάλα μονοπώλια, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ενάντια στις σοσιαλιστικές, πολιτικές, δημοκρατικές κατακτήσεις των εργαζομένων και του λαού, ειδικά αυτές που το ιμπεριαλιστικό σύστημα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει μετά τη νίκη ενάντια στο ναζι-φασισμό.

Αυτή η επίθεση πραγματοποιείται σε μια περίοδο που ο ιμπεριαλισμός αποδοκιμάζεται σε όλο τον κόσμο, ως ένα σύστημα υπεύθυνο για πείνα, φτώχεια και πολέμους, σε μια περίοδο όπου η εργατική τάξη, οι εργάτες στην πόλη και στην ύπαιθρο, η νεολαία, ο λαός ψάχνουν για μια εναλλακτική πρόταση που να αντιστέκεται σε αυτό το σύστημα. Η αστική τάξη φοβάται ότι στρέφουν τα μάτια προς τον σοσιαλισμός, προς κόμματα και οργανώσεις που τον υπερασπίζονται.

Εμείς, τα Κομμουνιστικά Μαρξιστικά Λενινιστικά κόμματα και οργανώσεις, μέλη της Διεθνούς Σύσκεψης των Μαρξιστικών Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων, καταγγέλλουμε απερίφραστα αυτό το σχέδιο ψηφίσματος, γεμάτα εκδίκηση. Καλούμε τους εργάτες, τους λογικούς ανθρώπους, τις δημοκρατικές οργανώσεις να καταδικάσουν ακράδαντα και ανοιχτά τη νέα επίθεση.

Γενάρης 2006

 

Υπογραφές:

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας (PCR)
Κομμουνιστικό Κόμμα Κολομβίας (Μαρξιστικό-Λενινιστικό) (PC de C (ML))
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Δανίας (APK)
Μαρξιστικό Λενινιστικό Κόμμα Εκουαδόρ (Ισημερινού) (PCMLE)
Εθνική Επιτροπή των Κομμουνιστικών Οργανώσεων της Ισπανίας (CEOC), αποτελείται από:
την Κομμουνιστική Οργάνωση της Καταλονίας,
την Κομμουνιστική Οργάνωση Οχτώβρης,
την Κομμουνιστική Οργάνωση της Καστίλης και Λεόν,
την Κομμουνιστική Οργάνωση της Βαλένθια
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Γαλλίας (PCOF)
Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55
Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση Επανάσταση της Νορβηγίας
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας της Δομινικανής Δημοκρατίας (PCT)
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (TDKP)
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών Τυνησίας (PCOT)
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Άνω Βόλτας (Μπουργκίνα Φάσο) (PCRV)
Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού (Μαρξιστικό- Λενινιστικό) (PCM-ML)
Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD)
Κόμμα Εργασίας (Τουφάν) Ιράν (PTI - Toufan)
Κομμουνιστικό Κόμμα "Προλεταριακή Δράση" της Χιλής (PC AT)
Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ακτής του Ελεφαντοστού (PCRCI)


Το κείμενο υπογράφουν ακόμα:

Κομμουνιστικό Κόμμα Μπενίν (PCB)
Οργάνωση της εξέγερσης
"Regülta" της Κανταμπρίας (Ισπανία)
Βασκική Κομμουνιστική Κίνηση (EHK) (Χώρα των Βάσκων)
Boltxe Kolektiboa (Χώρα των Βάσκων)
Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Γερμανίας (Γερμανία)
Εφημερίδα "Θεωρία και Πράξη" (Ιταλία)
Action du Tchad pour l’Unité et le Socialisme (ACTUS)
Εφημερίδα "Επαναστατική Δημοκρατία" (Ινδία)
Κομμουνιστική Επανίδρυση (Πόρτο Ρίκο)
Mazdoor Mahaaz Πακιστάν - Μέτωπο των εργαζομένων του Πακιστάν

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ εξωραΐζει προκλητικά το υπεραντιδραστικό ΕΛΚ και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ

Άγρια ρατσιστική δολοφονία 17χρονου αλβανού στο Ρέθυμνο Κρήτης

Ελένη Μουρατίδη -  Γαλάτεια Σαλίμκα Γκαβέλα

50 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ: Η αντιμαρξιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνεδρίου - γραμμή ανοιχτής εγκατάλειψης του μαρξισμού, προδοσίας της προλεταριακής επανάστασης και κατεδάφισης του σοσιαλισμού

Κοινή Δήλωση Μαρξιστικών-Λενινιστικών Κομμάτων και Οργανώσεων: Καταδίκη της εκστρατείας εναντίον του κομμουνισμού


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55