Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 222 15-28/2/2006Αρ. Φύλ. 222 15-28 Φλεβάρη 2006
Νυσταλέα κυβέρνηση ζωντανών υπεραντλαντικών κοριών
Στον ιστό αράχνης της CIA - Στο έλεος των μυστικών υπηρεσιών η χώρα
Προσπάθεια προκλητικού κυβερνητικού κουκουλώματος

Εμβρόντητος αλλά και ανήσυχος ο ελληνικός λαός πληροφορείται απ’ την κοινή συνέντευξη τύπου τριών υπουργών (Βουλγαράκη-Ρουσόπουλου-Παπαληγούρα) στις 2 Φλεβάρη ότι γίνονταν παρακολουθήσεις τηλεφώνων όχι μόνο απλά πολιτών διαφόρων κομμάτων και ρευμάτων, δημοκρατών, αντιφασιστών και κομμουνιστών, όχι μόνο υπουργών αλλά και του Υπουργείου Άμυνας και του ίδιου του πρωθυπουργού.

Ασφαλώς ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι η χώρα μας ήταν πάντα στο παρελθόν και συνεχίζει να είναι ακόμα και σήμερα στο έλεος της δράσης των ξένων μυστικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα παλιότερα της Ιντέλιντζενς Σέρβις και αργότερα της CIA, όταν τους άγγλους ιμπεριαλιστές διαδέχθηκαν οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές και ότι οι κυβερνήσεις της αντιδραστικής αστικής τάξης, που είχε ταυτίσει την τύχη της με την εξάρτηση απ’ τους εκάστοτε προστάτες της, ακολούθησαν μια πολιτική ακραίας υποτέλειας και πρωτοφανούς εθελοδουλίας, ξεπουλώντας τα εθνικά συμφέροντα, όμως τέτοια περίπτωση σαν τη σημερινή δεν είναι γνωστή στα χρονικά της πολιτικής ζωής του τόπου του περασμένου 20ου αιώνα, να βγαίνει μια κυβέρνηση αμήχανη, νυσταλέα και ανήμπορη και να ομολογεί δημόσια μιας τέτοιας πολιτικής ολκής σκάνδαλο κατασκοπίας σε βάρος της χώρας (το διαψεύδει βέβαια και το κουκουλώνει). Επίσης είναι γνωστή η ύπαρξη διαφόρων συστημάτων παρακολούθησης, μεταξύ των οποίων και του αμερικανο-βρετανικού (με συμμετοχή ακόμα Αυστραλίας-Νέας Ζηλανδίας-Καναδά) δορυφορικού συστήματος κατασκοπίας «ECHELON», στο οποίο οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ αντιπαραθέτουν το δικό τους σύστημα με την επωνυμία «Γαλιλαίος».

Ο νυσταλέος πρωθυπουργός της ανίκανης και νυσταλέας κυβέρνησης των «νταβατζήδων» στέκεται αμήχανος, άβουλος και αποχαυνωμένος, ομολογώντας ανοιχτά ότι η χώρα της οποίας «ηγείται» βρίσκεται στο έλεος των ξένων μυστικών υπηρεσιών και των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, πρώτα και κύρια, των ΗΠΑ, δηλ. ομολογεί ανοιχτά την αδυναμία και ανικανότητα αλλά και την πλήρη χρεοκοπία της κυβέρνησής του, ότι αυτή δεν έχει κανέναν απολύτως έλεγχο στα πολιτικά δρώμενα του τόπου και είναι απλά μια αξιοθρήνητη μαριονέτα στα χέρια των ξένων μυστικών υπηρεσιών και συγκεκριμένα της CIA των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Είναι γνωστό και καθόλου δεν εκπλήσσει, ότι οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές με όργανό τους τη CIA έχουν κάθε λόγο να παρακολουθούν ασφυκτικά ακόμα και τις εξαρτημένες απ’ τις ΗΠΑ εθελόδουλες κυβερνήσεις των άλλων χωρών, όπως αυτή του Κ. Καραμανλή, και ιδιαίτερα αυτές της στρατηγικής περιοχής των Βαλκανίων-Μεσογείου για την καλύτερη προώθηση των σχεδίων τους στα πλαίσια του σημερινού σφοδρότατου ανταγωνισμού ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας και μάλιστα ενόψει ανοιχτών θεμάτων στα Βαλκάνια (Σερβία-Κόσσοβο, ΠΓΔΜ, κλπ.), Κυπριακό, κλπ., που τον τελευταίο καιρό παρουσιάζουν «κινητικότητα», εκείνο όμως που είναι πρωτάκουστο, προκλητικό και απαράδεκτο για κυβέρνηση κάθε χώρας να ομολογεί όπως η κυβέρνηση Καραμανλή ότι είναι απλά μια άθλια και άβουλη μαριονέτα στα χέρια των ξένων μυστικών υπηρεσιών.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή δεν φέρνει μόνο την πρώτη και βαρύτατη ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση – και είναι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο πολύ επικίνδυνη για τον τόπο – και την έσχατη κατάντια της αλλά και επειδή απέκρυψε για 11 ολόκληρους μήνες το γεγονός της κατασκοπείας, μέσω των τηλεφωνικών υποκλοπών, απ’ το λαό και επιπλέον επιχείρησε και επιχειρεί να τους συγκαλύψει.

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ διατήρησε ολόκληρο το μηχανισμό παρακολούθησης και αστυνόμευσης που έστησε στη χώρα μας η CIA με πρόσχημα την «Ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων» - αντί να τον απομακρύνει όπως έπρεπε να πράξει ως κυβέρνηση της χώρας – τον άφησε όχι μόνο ανέπαφο αλλά και σε πλήρη λειτουργία-δράση. Ήταν, λοιπόν, και είναι εντελώς φυσιολογικό και αυτονόητο οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές να συνεχίζουν τη λειτουργία του προς όφελος των συμφερόντων τους στην περιοχή και σε βάρος της χώρας, καταπατώντας έτσι ωμά και εκμηδενίζοντας και το τελευταίο ελάχιστο ίχνος εθνικής κυριαρχίας.

Η αποκάλυψη αυτού του πρωτοφανούς σκανδάλου κατασκοπείας έφερε στο φως και τον εντελώς ανεξέλεγκτο ρόλο και την παντοδυναμία των μεγάλων εταιρειών τηλεπικοινωνίας, στην προκειμένη περίπτωση Ericsson-Vodafone. Παραμένει όμως ακόμα στο σκοτάδι ο ρόλος της ΕΥΠ σ’ αυτή την περίοδο της κατασκοπευτικής δράσης της CIA αλλά και αργότερα κατά το 11μηνο απόκρυψης του συμβάντος, για την οποία η αντιδραστική κυβέρνηση των «νταβατζήδων» τηρεί σιγή ιχθύος.

Αφού ο νυσταλέος πρωθυπουργός και η νυσταλέα αμερικανόδουλη κυβέρνησή του κράτησαν μυστικό το ζήτημα και διαπιστώνει ότι δεν μπορεί άλλο να αποκρύψει (αφού ήδη γίνονταν κάποιες νύξεις στον τύπο) το σκάνδαλο υποκλοπών κατασκοπείας αποφασίζει η ίδια να το «αποκαλύψει»-γνωστοποιήσει, οργανώνοντας μια συνέντευξη μασκαράτα, ελπίζοντας έτσι θα αποκομίσει και πολιτικά οφέλη από πάνω.

Παρά τις εντελώς γελοίες μεθοδεύσεις η συνέντευξη έγινε ευθύς εξαρχής μπούμερανγκ για την κυβέρνηση. Χαρακτηριστικές είναι οι μετέπειτα δηλώσεις υπουργών της. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ρουσόπουλος δηλώνει: «το ερώτημα αν υπάρχει εμπλοκή της Πρεσβείας των ΗΠΑ είναι παρελκυστικό». Π. Μολυβιάτης: «από την υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν προκύπτει κανένα πρόβλημα για την εξωτερική πολιτική». Γ. Βουλγαράκης: «όποιοι κατέχουν αυτή την τεχνολογία μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά». Μ. Λιάπης: «δε γνώριζα τίποτα. Πληροφορήθηκα το γεγονός από τις εφημερίδες». Και τέλος η Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών: «ουδεμία ενημέρωση ή καταγγελία περιήλθε σε γνώση μας παρά το ότι τούτο επιβάλλεται από τη νομοθεσία».

Πέρα όμως από το μείζον θέμα της κατασκοπείας σε βάρος της χώρας υπάρχει και το πρόβλημα της παρακολούθησης εκατοντάδων χιλιάδων αν όχι εκατομμυρίων τηλεφώνων (οι κατασκευασμένες λίστες της κυβέρνησης είναι για γέλια) απ’ τη CIA – καταπατώντας και καταργώντας με τον πιο προκλητικό τρόπο τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού μας – γεγονός στο οποίο έρχεται να προστεθεί και η πρόσφατη κύρωση απ’ την κυβέρνηση της απόφασης της ιμπεριαλιστικής ΕΕ για πλήρες και καθολικό φακέλωμα των ευρωπαϊκών λαών, στοιχεία που δεν θα παραμένουν μόνο στα κράτη-μέλη, αλλά θα διοχετεύονται και στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ με δικαιολογία τη δήθεν «καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Τέλος δεν μπορεί να μην παρατηρηθεί ότι στη σχετική ανακοίνωση («Ρ» 9.2.2006, σελ. 3) της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ουσιαστικά δεν καταδικάζεται συγκεκριμένα μα ούτε καν κατονομάζεται ότι οι συγκεκριμένες υποκλοπές-παρακολουθήσεις γίνονταν από τη CIA. Επιπλέον δεν καταδικάζεται όπως ήταν αναμενόμενο, ούτε η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία επικρίνεται απλά για κάποιες «παραλήψεις».

 


Βάρβαρες φασιστικές επιθέσεις των ΜΑΤ στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων και Τραπεζών με εντολή της κυβέρνησης

Ο «Ριζοσπάστης» δεν καταδικάζει τις επιθέσεις και απέφυγε τόσο τη δημοσίευση φωτογραφιών όσο και τη προβολή στην πρώτη σελίδα για να μην διαταραχθεί η αντιδραστική συνεργασία «Κ»ΚΕ(1956)-Νέας Δημοκρατίας

Η αντιδραστική κυβέρνηση της διαβόητης «ήπιας προσαρμογής» παράτησε τα προσχήματα και αποφάσισε να αποκαλύψει το πραγματικό της πρόσωπο: εκείνο των βάρβαρων φασιστικών επιθέσεων των ΜΑΤ εναντίον των εργαζομένων και της χρήσης ωμής βίας των κατασταλτικών μηχανισμών για τη συντριβή και αναχαίτιση των αγώνων τους.

Έτσι οι πρώτοι (15 Φλεβάρη) που δέχτηκαν, αμέσως μετά τον ανασχηματισμό, την άγρια βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ ήταν οι εργαζόμενοι των Λιπασμάτων στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης για να διαμαρτυρηθούν στο νέο Υπουργό Γ. Καλαντζή.

Μόλις απομακρύνθηκαν οι κάμερες τα ΜΑΤ εξαπόλυσαν μια πρωτοφανή σε βιαιότητα άγρια επίθεση με γκλοπς και δακρυγόνα, ρίχνοντας χημικά και ασφυξιογόνα εναντίον των εργαζομένων που θύμιζε τις παλιές «ένδοξες» μέρες της φασιστικής 7ετίας της ΕΡΕ, την οποία έχει διαδεχθεί το σημερινό κόμμα της αντιδραστικής Δεξιάς που κατ’ ευφημισμό φέρει το όνομα «Νέα Δημοκρατία» με την επιδίωξη και ελπίδα να ξεχαστεί το παλιό «αμαρτωλό» φασιστικό παρελθόν της.

Ας σημειωθεί πως οι εργαζόμενοι που διαμαρτύρονταν για την απόφαση της βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων να κλείσει το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης και να πεταχτούν στο δρόμο όλοι οι εργάτες (650) δέχτηκαν την επίθεση την ώρα που ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν.

Η εντελώς αναίτια τρομοκρατική βάρβαρη αυτή επίθεση στόχο έχει προφανώς την κατατρομοκράτηση των εργαζομένων και εκφράζει την απόφαση της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ να αντιμετωπίσει τους αγώνες της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων με βία και τρομοκρατία. Ο άγριος ξυλοδαρμός και τα δακρυγόνα μετέτρεψαν το χώρο έξω από το Υπουργείο σε πραγματικό πεδίο μάχης.

Το ΕΚΘ σε ανακοίνωσή του κατάγγειλε την «απρόκλητη επίθεση βίας των αστυνομικών κατά των εργαζομένων που θυμίζει άλλες εποχές, τις πιο μαύρες στη σύγχρονη ιστορία».

Ανάλογη αντιμετώπιση είχαν και οι εργαζόμενοι στις Τράπεζες που δέχτηκαν επίθεση από τα ΜΑΤ, στις 17 Φλεβάρη, κατά τη διάρκεια απεργίας για τα δίκαια αιτήματά τους. Οι τραπεζοϋπάλληλοι δέχτηκαν βίαιη επίθεση των ΜΑΤ έξω απ’ την Αγροτική και την Alpha. Από την απρόκλητη βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ τραυματίστηκαν δεκάδες εργαζόμενοι εκ των οποίων δυο σοβαρά, αφού ένας απ’ την επίθεση έπαθε διάσειση και νευρικό κλονισμό.

Τις πρώτες βάρβαρες αστυνομικές επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους παρουσίασαν πρωτοσέλιδα όλες οι αστικές εφημερίδες, πλην των δεξιών φιλοκυβερνητικών, μεταξύ των οποίων «ΝΕΑ», «Ελευθεροτυπία», «ΕΘΝΟΣ» αλλά και η «Αυγή» (17.2 και 18.2.2006).

Η μόνη εφημερίδα – σε πλήρη εναρμόνιση με τις φιλοκυβερνητικές δεξιές φασιστοφυλλάδες – που δεν πρόβαλλε την επίθεση των ΜΑΤ, ούτε πρωτοσέλιδα ούτε με φωτογραφίες, ενάντια στους εργαζόμενους, ήταν ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»: πρώτο, για να μην διαταραχθεί προφανώς η συνεχιζόμενη αντιδραστική συνεργασία της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (1956) με το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ και δεύτερο, να μην δυσφημιστεί η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή στα μάτια της εργατικής τάξης και του λαού – δυο αναγκαίες προϋποθέσεις και απαίτηση του ντόπιου κεφαλαίου για να περάσει η κυβέρνηση τα αντιδραστικά αντεργατικά μέτρα που απαιτεί ο ΣΕΒ.

Ο «Ριζοσπάστης» υπερασπίζει και εξωραΐζει προκλητικά το πρόσωπο της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή με: α) την άρνηση πρωτοσέλιδης προβολής των επιθέσεων των ΜΑΤ ενάντια στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων και των Τραπεζών και β) την άρνηση δημοσίευσης φωτογραφιών απ’ τις βάρβαρες επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια στους εργαζόμενους που διεκδικούν τα δίκαια αιτήματά τους, κρατώντας έτσι σ’ αυτό το ζήτημα την ίδια ακριβώς θέση με το φασιστικό φιλοκυβερνητικό τύπο της Δεξιάς, στάση που ανταποκρίνεται πλήρως στη γραμμή της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή και στη συνέχιση της συνεργασίας μαζί της εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (1956).


Καπετάν Σοφιανός
30 χρόνια από το θάνατό του

Φέτος το Φλεβάρη συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του φλογερού επαναστάτη, αφοσιωμένου κομμουνιστή, μαχητικού αντίπαλου και σφοδρού πολέμιου του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.

Ο Σοφιανός έμεινε ως το τέλος πιστός και συνεπής στην επαναστατική κοσμοθεωρία των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν και στο επαναστατικό ΚΚΕ του Νίκου Ζαχαριάδη.

Διώχτηκε και εξορίστηκε απ’ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές και εξαιτίας των διώξεων και των κακουχιών οδηγήθηκε πρόωρα στο θάνατο. Όμως δεν υπέκυψε στις απειλές και τις πιέσεις των προδοτών ρεβιζιονιστών που φορτικά τον πίεζαν να μεταβεί στην Τασκένδη για να προπαγανδίσει την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της πραξικοπηματικής παρασυναγωγής της «6ης Ολομέλειας». Έδωσε σ’ αυτούς, σύμφωνα με μαρτυρίες αγωνιστών, τη θαρραλέα απάντηση: «μόνο πεθαμένο μπορεί να με πάτε στην Τασκέντη».

Στο Σοφιανό ανήκει η μεγάλη τιμή που πρώτος αυτός ξεσκέπασε τον πρακτόρικο ρόλο της ΠΚΕ (Προσωρινή Κεντρική Επιτροπή) της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας της Ρουμανίας των Π. Δανιηλίδη-Γ. Παπαδόπουλου-Γ. Πασχάλη, κλπ., που δρούσε σαν πρακτορείο των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών και συκοφαντούσε το Νίκο Ζαχαριάδη. Σε γράμμα του σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα ο Σοφιανός αναφέρει: «Αυτά που μεταδίδονται για τον Ζαχαριάδη δεν είναι αληθινά. Διαπίστωσα πως το λεγόμενο γράμμα Ζαχαριάδη δεν είναι γράμμα του Ζαχαριάδη, αλλά γράμμα γραμμένο από ρεβιζιονιστική συμμορία. Η ΠΚΕ σαν πρακτορείο του αντεπαναστατικού ρεβιζιονισμού ανάλαβε να το κυκλοφορήσει για να σπείρει την σύγχυση στο κίνημα των μαρξιστών-λενινιστών, να υποσκάψει την ηθική, κομματική και πολιτική οντότητα του Ζαχαριάδη, να διασπάσει την ενότητα των γραμμών του κινήματος και να το αποσυνθέσει» (Γράμμα Σοφιανού προς τους κομμουνιστές πολιτικούς πρόσφυγες Τσεχοσλοβακίας 6.1.1968).

 

Παρακάτω δημοσιεύουμε για πρώτη φορά τον επικήδειο που εκφώνησε ο συναγωνιστής του Ευθύμης Μαλεζάς

Αξέχαστέ μας καπετάν Σοφιανέ!

Μαζί μας αυτή τη βουβή ώρα σε συνοδεύουν με βαθιά θλίψη στη στερνή κατοικία και ένα σωρό βουνά και κάμποι της Ελλάδας, οι μυριάδες ανδρείοι μαχητές σου όπου κι’ αν βρίσκονται, καθώς και αναρίθμητες πόλεις και χωριά της Πατρίδας μας.

Σ’ όλα αυτά τα ηρωικά πεδία του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, πάλαιψες κι’ εσύ χρόνια ολόρθος και ατρόμαχτος, για να υψωθούν πάνω τους τ’ αθάνατα πατριωτικά τρόπαια του θρυλικού μας ΕΛΑΣ, του παλλαϊκού ΕΑΜ και του ένδοξου Δημοκρατικού μας Στρατού.

Ολάκερη τη ζωή σου, την πολύχρονη πολιτικοστρατιωτική σου πάλη, ολάκερη τη φαμίλια σου την πρόσφερες και εσύ αλογάριαστα στην ιερή υπόθεση του δίκαιου αγώνα μας για την χιλιάκριβη λευτεριά του πολύπαθου λαού μας.

Και την υψηλή αυτή πατριωτική σου γενναιοδωρία την πλήρωσες και εσύ ακριβά με τον κατατρεγμό και την εξόντωση των γέρων γονιών σου με την απάνθρωπη δολοφονία του πρώτου σου παιδιού, με το άρπαγμα και ρήμαγμα του πατρικού σου σπιτιού από μέρους της κατάπτυστης εθνοπροδοσίας.

Λες και σαν να μην σου έφταναν όλα αυτά τα οικογενειακά δεινά, επέπεσαν δυστυχώς και πάνω σε σένα εδώ στην πικρή μας πολιτική προσφυγιά μ’ όλη της τη σκληρότητα τα ολέθρια πάθη και μίση της κομματικής μισαλλοδοξίας για τις γνωστές επαναστατικές σου δοξασίες.

Τέτοια είναι δυστυχώς ακόμα και σήμερα η μοίρα των Κολοκοτρωναίων της Ελλάδας.

Άσχετα όμως προς όλα αυτά τα ανεπίτρεπτα κομματικά ήθη, εσύ Καπετάν Σοφιανέ, όπως και χιλιάδες άλλοι τίμιοι αγωνιστές μας, θα μείνεις για πάντα στο νου και στην ψυχή του λαού μας, στα σχολικά βιβλία των παιδιών μας, θα μείνεις για πάντα στην επαναστατική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας σαν ένας απ’ τους πιο λαμπρούς λαϊκούς αγωνιστές της. Σ’ ένα σου γράμμα, εδώ και κάμποσο καιρό μου έγραφες μεταξύ άλλων και τα παρακάτω:

«Δεν μπορώ, βρε Θύμιο, να ζω χωρίς τα βουνά μας, μακριά απ’ την πολυαγαπημένη μας Ελλάδα. Μου φαίνεται πως και μένα θα με φάν οι κάμποι όπως ακριβώς και τον ποιητή μας Κώστα Κρυστάλλη, ...»

Και όπως πρόβλεψες σ’ έφαγαν και εσένα πρόωρα οι κάμποι της αναγκαστικής μας προσφυγιάς, μακριά απ’ την ακριβή μας Πατρίδα και χωρίς την εκπλήρωση του πατριωτικού σου οραματισμού.

Τώρα, που μας εγκαταλείπεις, σε διαβεβαιώ κι’ εγώ πως η ανεχτίμητη σύντροφος της ζωής σου, καθώς και το μονάκριβο παιδί σου, θάχουν και από εμένα στη ζωή τους ολόψυχη αδελφική συμπαράσταση.

Ας είναι ελαφρό το χώμα της φιλόξενης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Ρουμανίας που σε λίγο θα σε σκεπάσει.

Αιωνία σου η μνήμη.

Νεκροταφείο Βραϊλας
23.2.1976
Ευθύμης Μαλεζάς

 


50 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ
Η αντιμαρξιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνέδριου - γραμμή ανοιχτής εγκατάλειψης του μαρξισμού, προδοσίας της προλεταριακής επανάστασης και κατεδάφισης του σοσιαλισμού

Συνέχεια από το προηγούμενο

Β. «Σοσιαλιστική» Γιουγκοσλαβία ή η Σοβιετική Ένωση στο γιουγκοσλάβικο δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού;

Για πρώτη φορά, μετά την καταγγελία από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα της προδοτικής ρεβιζιονιστικής τροτσκιστικής κλίκας του Τίτο – πραχτόρων του διεθνούς ιμπεριαλισμού – τον Ιούνη του 1948 από το Γραφείο Πληροφοριών (ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ), στο 20ο συνέδριο χαρακτηρίζεται η Γιουγκοσλαβία χώρα «σοσιαλιστική»: «όχι μικρές επιτυχίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση σημείωσε και η Γιουγκοσλαβία» (Ν. Χρουστσόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧο συνέδριο του κόμματος», σελ. 6, «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1956).

Τρεις σύντομες παρατηρήσεις: πρώτο, ο παραπάνω χαρακτηρισμός της Γιουγκοσλαβίας ως χώρας «σοσιαλιστικής» είναι σε πλήρη αντίθεση με την ως τότε σωστή μαρξιστική εκτίμηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που θεωρούσε τη Γιουγκοσλαβία: α) χώρα καπιταλιστική και β) χώρα που είχε, επιπλέον, μετατραπεί σε αποικία των αμερικανοΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών. Δεύτερο, έγινε αυθαίρετα από την προδοτική ομάδα των Χρουστσώφ-Μικογιάν-Μπρέζνιεφ κλπ., εν αγνοία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, χωρίς προηγούμενη συζήτηση και από κοινού με τα άλλα κόμματα απόφαση, παραβιάζοντας έτσι ωμά και προκλητικά τη γνώμη των άλλων κομμουνιστικών κομμάτων. Τρίτο, και σπουδαιότερο, είναι ένας πέρα για πέρα παραπλανητικός, ολωσδιόλου αβάσιμος ισχυρισμός, αφού χαρακτηρίζει-«βαφτίζει», χωρίς καμιά επιστημονική ανάλυση, μια ως τα χθες καπιταλιστική χώρα, «σοσιαλιστική».

Το Γραφείο Πληροφοριών, με τις δυο Ανακοινώσεις-αποφάσεις του (Ιούνης 1948 – Σεπτέμβρης 1949) – μετά από μαρξιστική ανάλυση της κατάστασης στη Γιουγκοσλαβία – είχε σωστά χαρακτηρίσει την κλίκα του Τίτο «μια ομάδα κατασκόπων και δολοφόνων» και τη Γιουγκοσλαβία χώρα καπιταλιστική, που είχε ήδη μετατραπεί σε αποικία των ιμπεριαλιστών. Στην τελευταία «Απόφαση» (Σεπτέμβρης 1949) του Γραφείου Πληροφοριών, ανάμεσα στ’ άλλα, διαπιστώνεται-αναφέρεται ότι «πραγματοποιήθηκε το πέρασμα αυτής της κλίκας από τον αστικό εθνικισμό στο φασισμό και σε κατευθείαν προδοσία των εθνικών συμφερόντων της Γιουγκοσλαβίας», ότι «τα γεγονότα του τελευταίου καιρού έδειξαν, ότι η γιουγκοσλάβικη κυβέρνηση κατέληξε σε πλήρη εξάρτηση από τους ξένους ιμπεριαλιστικούς κύκλους και έγινε όργανο της επιθετικής πολιτικής αυτών των κύκλων», ότι «οι σημερινοί γιουγκοσλάβοι ηγέτες πέρασαν από το στρατόπεδο της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού στο στρατόπεδο του καπιταλισμού και της αντίδρασης», ότι «στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής το βασικό αποτέλεσμα της δραστηριότητας της προδοτικής κλίκας των Τίτο-Ράνκοβιτς είναι η ντεφάκτο κατάργηση του Λαϊκοδημοκρατικού καθεστώτος στη Γιουγκοσλαβία», ότι «ο κρατικός τομέας της οικονομίας στη Γιουγκοσλαβία έχει πάψει να είναι λαϊκή ιδιοκτησία, επειδή η κρατική εξουσία βρίσκεται στα χέρια των εχθρών του λαού», ότι «το ξένο κεφάλαιο έχει διεισδύσει στην οικονομία της χώρας και αυτή τέθηκε υπό τον έλεγχο των καπιταλιστικών μονοπωλίων», ότι «με την επένδυση κεφαλαίων στη γιουγκοσλάβικη οικονομία οι αγγλο-αμερικάνικοι βιομηχανικοί και χρηματιστικοί κύκλοι μετέτρεψαν τη Γιουγκοσλαβία σ’ ένα αγροτικό και πρώτων υλών εξάρτημα του ξένου κεφαλαίου».

Με το χαρακτηρισμό στο 20ο συνέδριο της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας ως χώρας «σοσιαλιστικής» απ’ την αστικορεβιζιονιστική κλίκα του Χρουστσόφ, τη σιωπηρή εγκατάλειψη, σε θεωρητικό επίπεδο (γιατί είχε ήδη ανατραπεί πριν απ’ αυτό), της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και την ανοιχτή άρνηση του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ανακινούνται, εμμέσως πλην σαφώς, δυο βασικά και πρωταρχικής, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, σημασίας ζητήματα: πρώτο, το πρόβλημα της συνέχισης ή διακοπής της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες και, δεύτερο, η διατύπωση-υιοθέτηση μιας αντιμαρξιστικής αντίληψης του σοσιαλισμού, που έχει ήδη καταγγελθεί-απορριφθεί από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας.

α. Παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση

Ο χαρακτηρισμός της Γιουγκοσλαβίας ως «σοσιαλιστικής», δηλ. η παρουσίαση-διαφήμιση μιας καπιταλιστικής χώρας ως «σοσιαλιστικής» - που, βέβαια, δεν αλλάζει ως δια μαγείας τον καπιταλιστικό της χαρακτήρα - δείχνει ξεκάθαρα ότι η σοσιαλδημοκρατική αστική χρουστσοφική κλίκα με το χαρακτηρισμό αυτό είναι αποφασισμένη να ακολουθήσει πλέον, όπως και έπραξε στη συνέχεια, το δρόμο της Τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας, δηλ. να θέσει τη Σοβιετική Ένωση στην τροχιά της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.

Ήδη στο 20ο συνέδριο δεν γίνεται πια λόγος για Διχτατορία του Προλεταριάτου, αλλά απλά για «τελειοποίηση του κρατικού μηχανισμού» (σελ. 196), ούτε, πολύ περισσότερο, για την αναγκαιότητα ύπαρξης και ισχυροποίησης της Διχτατορίας του Προλεταριάτου για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, δηλ. έχει σιωπηρά, και σε θεωρητικό επίπεδο, εγκαταλειφθεί η Διχτατορία του Προλεταριάτου, η οποία, στην πράξη, έχει ήδη, μετά το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν, ανατραπεί με βίαιο πραξικοπηματικό τρόπο.

Η βίαιη ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου ήταν αυτή που άνοιξε το δρόμο στην αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνεδρίου, το οποίο επικυρώνει πλέον αυτή την αντεπαναστατική αστική ανατροπή, που αποτελεί και την απαρχή της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στον οικονομικό τομέα, παλινόρθωση για την οποία οι μόνοι που δεν «ξέρουν», ακόμα και σήμερα, τίποτε γι’ αυτή, είναι οι αντισταλινικοί-αντιζαχαριαδικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, λακέδες της αντιδραστικής αστικής τάξης και υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Λίγα χρόνια αργότερα, στο 22ο συνέδριο (1961), σχετικά με το υπάρχον τότε στη Σοβιετική Ένωση κράτος, παραδέχονται ανοιχτά και οι ίδιοι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές ότι αυτό δεν είναι πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου, και ότι αυτή αντικαταστάθηκε από το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» ή «παλλαϊκό κράτος», που δεν είναι παρά αστικό κράτος, δηλ. διχτατορία της υπό διαμόρφωση νέας αστικής τάξης, γιατί όπως σωστά σημειώνει ο διάσημος Άγγλος μαρξιστής George Thomson: «στη σημερινή κοινωνία, η μοναδική εναλλακτική λύση απέναντι στη διχτατορία του προλεταριάτου είναι η διχτατορία της μπουρζουαζίας». Επιπλέον, αντιμαρξιστική είναι και η ίδια η άποψη περί «κράτους όλου του λαού», γιατί δεν υπάρχουν κράτη «όλων των τάξεων», δηλ. υπεράνω των τάξεων.

Είναι όμως γνωστό, ότι, χωρίς διχτατορία του προλεταριάτου, δεν μπορεί να οικοδομηθεί σοσιαλισμός-κομμουνισμός, και επομένως, στη Σοβιετική Ένωση, διακόπτεται οριστικά πλέον η οικοδόμησή του. Ο ισχυρισμός των 20ου και 22ου συνεδρίων ότι τάχα μετά το 1956 συνεχίζονταν η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου, ήταν αντιμαρξιστικός: «για την οικοδόμηση του κομμουνισμού δεν χρειάζεται πια η δικτατορία του προλεταριάτου» («Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ. 207, Αθήνα 1961) και επιπλέον, καθαρή δημαγωγία και απάτη. Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι το χρουστσωφικό πλέον ΚΚΣΕ, έχει αλλάξει ταξικό χαρακτήρα, δηλ. από Κομμουνιστικό Κόμμα της εργατικής τάξης έχει γίνει αστικό ρεβιζιονιστικό κόμμα, ή αλλιώς, «Κόμμα όλου του λαού», όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές στο 22ο Συνέδριο. («Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», Αθήνα 1961: για «κράτος όλου του λαού», σελ. 205-208, για «κόμμα όλου του λαού» σελ. 250).

Στο 20ο Συνέδριο, σχετικά με τον οικονομικό τομέα, γίνονται ήδη οι πρώτες νύξεις μέτρων παλινόρθωσης του καπιταλισμού, όπως π.χ. «υλικό κίνητρο των εργαζομένων», «διεύρυνση της αρχής της οικονομικής ιδιοσυντήρησης», κλπ., παλινόρθωση που προωθήθηκε με τις καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις της περιόδου 1956-65 (Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ) και ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60, ενώ σε πολιτικό επίπεδο κυριαρχεί η αστική φασιστική διχτατορία των Χροστσόφ-Μπρέζνιεφ, με πολλές χιλιάδες σοβιετικούς κομμουνιστές στις φυλακές και στους τόπους εξορίας, μεταξύ των οποίων πάνω από 50 έλληνες κομμουνιστές και το ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ στη Σιβηρία, και με απαγορευμένο το έργο του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Τέλος επί Γκορμπατσόφ η Σοβιετική Ένωση πέρασε από τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό ιδιαίτερου τύπου στον κλασικό καπιταλισμό της ατομικής (και κρατικής) ιδιοκτησίας των δυτικών καπιταλιστικών χωρών.

Τέλος με την ευκαιρία πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες προωθήθηκε απ’ τη χρουστσο-μπρεζνιεφική ρεβιζιονιστική κατεύθυνση – και όχι από την ευρω«κομμουνιστική» ρεβιζιονιστική κατεύθυνση που δεν υπήρχε σ’ αυτές τις χώρες – την οποία ακολούθησε και ακολουθεί, υπεράσπιζε και υπερασπίζει, ακόμα και σήμερα, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ. Βέβαια και τα δυο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα «Κ»ΚΕ-«Κ»ΚΕ εσ. (σήμερα ΣΥΝ) υπεράσπισαν τότε τις καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις που εξάλειψαν το σοσιαλισμό και παλινόρθωσαν τον καπιταλισμό στη Σοβιετική Ένωση.

β. Αντιμαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού

Η προβολή και προπαγάνδιση της καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας από τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές ως χώρας «σοσιαλιστικής» συνιστά μια επιπλέον, ανάμεσα σε πολλές άλλες, αντιμαρξιστική αντίληψη του σοσιαλισμού, δηλ. ενός «σοσιαλισμού», σε πολιτικό επίπεδο, χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και χωρίς επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, και σε οικονομικό επίπεδο, μιας οικονομίας στην οποία κυριαρχεί η κρατική-ομαδική και ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία, με κυρίαρχη την αστική τάξη αυτής της χώρας, μιας καπιταλιστικής οικονομίας στην οποία σκοπός της παραγωγής είναι το κέρδος και επιπλέον, ο νόμος της αξίας είναι ο ρυθμιστής της παραγωγής, μιας οικονομίας στην οποία έχουν εμφανιστεί και τα δυο βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού: τα μέσα παραγωγής και η εργατική δύναμη είναι εμπορεύματα.

Αργότερα στη δεκαετία του ΄80 στη Σοβιετική Ένωση προπαγανδίζονταν, όπως μας πληροφορεί ο σοβιετικός ρεβιζιονιστής Ακαδημαϊκός ιστορικός Βολκόφ «πέντε απόψεις για το σοσιαλισμό» («Ρ» 16.10.1988), προφανώς όλες αντιμαρξιστικές. Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές διέδιδαν σίγουρα πολύ περισσότερες αντιμαρξιστικές απόψεις για το σοσιαλισμό αν παρθεί υπόψη ότι θεωρούσαν σοσιαλιστικές χώρες και τα μισοφεουδαρχικά καθεστώτα τύπου Αιθιοπίας, Αφγανιστάν, κλπ., κλπ.

Γ. Ιμπεριαλιστικός πόλεμος

Πέρα από τα ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, ένα άλλο ζήτημα στο οποίο το 20ο συνέδριο αναθεωρεί το μαρξισμό, είναι εκείνο του αναπόφευκτου των πολέμων στην εποχή του ιμπεριαλισμού.

Στο υποκεφάλαιο με τίτλο «Για τη δυνατότητα αποτροπής των πολέμων στη σημερινή εποχή», αφού καταρχήν, τίθεται το ερώτημα: «είναι άραγε αναπόφευκτος ένας νέος πόλεμος;», σημειώνεται ότι «υπάρχει η μαρξιστική-λενινιστική θέση ότι, όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός, οι πόλεμοι είναι αναπόφευκτοι», ύστερα προχωρεί στην «ανασκευή»-αντίκρουση της μαρξιστικής αυτής θέσης με τα εξής «επιχειρήματα»: «η θέση αυτή είχε διατυπωθεί σε μια περίοδο όπου 1) ο ιμπεριαλισμός ήταν καθολικό παγκόσμιο σύστημα και 2) οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που δεν είχαν συμφέρον από τον πόλεμο ήταν αδύνατες, ανεπαρκώς οργανωμένες και γι’ αυτό το λόγο δεν μπορούσαν να εξαναγκάσουν τους ιμπεριαλιστές να παραιτηθούν από τους πολέμους» (Ν. Χρουστσόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧο συνέδριο του Κόμματος», σελ,. 37. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις»,1956) και καταλήγει: «οι πόλεμοι, όμως, δεν είναι μοιραία αναπόφευκτοι».

Η άρνηση του αναπόφευκτου των πολέμων όσο υπάρχει ιμπεριαλισμός εκ μέρους των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών: πρώτο, δεν έχει καμιά σχέση με το μαρξισμό, ο οποίος α) διδάσκει ότι οι πόλεμοι έχουν τη ρίζα τους στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής: « ο πόλεμος δεν είναι σε αντίθεση προς τις βάσεις της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά είναι το κατευθείαν και αναπόφευκτο αποτέλεσμα ανάπτυξης αυτών των βάσεων» (ΛΕΝΙΝ) και β) συνδέει το ξέσπασμά τους με τον ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής και όχι, όπως ισχυρίζονται οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές, με το συσχετισμό των δυνάμεων, μετατοπίζοντας το πρόβλημα, δεύτερο, διαψεύδεται από τις μετέπειτα ιστορικές εξελίξεις, με το μακρόχρονο ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αλλά και τους πρόσφατους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. «Για να εξαλειφτεί το αναπόφευκτο των πολέμων, πρέπει να καταστραφεί ο ιμπεριαλισμός» (ΣΤΑΛΙΝ).

O πόλεμος «χρειάζεται στους ιμπεριαλιστές, επειδή είναι το μοναδικό μέσο για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, για το ξαναμοίρασμα των αγορών κατανάλωσης, των πηγών πρώτων υλών, των σφαιρών επένδυσης κεφαλαίων» (ΣΤΑΛΙΝ). Ο Λένιν, αντικρούωντας-ανασκευάζοντας το «ανόητο παραμύθι του Κάουτσκι για τον «ειρηνικό υπεριμπεριαλισμό» και τον άλλο μύθο του περί δήθεν «εξασθένισης-άμβλυνσης»των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, έγραφε: «Στο έ δ α φ ο ς τ ο υ κ α π ι τ α λ ι σ μ ο ύ ποιο άλλο μέσο, εκτός από τον πόλεμο, μπορεί να υπάρχει για την εξάλειψη της αναντιστοιχίας ανάμεσα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και τη συσσώρευση του κεφαλαίου, από τη μια μεριά, και το μοίρασμα των αποικιών και των «σφαιρών επιρροής» για το χρηματιστικό κεφάλαιο,από την άλλη;» (ΛΕΝΙΝ).

Οι πόλεμοι τόσο οι ιμπεριαλιστικοί όσο και οι επαναστατικοί πόλεμοι του προλεταριάτου είναι αναπόφευκτοι στον καπιταλισμό. «Όσο υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, είναι απόλυτα αναπόφευκτοι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι» (ΛΕΝΙΝ).

Δ. «Ειρηνική συνύπαρξη» - προλεταριακός διεθνισμός

Ένα τελευταίο ζήτημα αναθεώρησης του μαρξισμού ήταν εκείνο της εξωτερικής πολιτικής της Σοβιετικής Ένωσης. Στο υποκεφάλαιο με τίτλο «Για την ειρηνική συνύπαρξη των δύο συστημάτων» αναφέρεται: «η λενινιστική αρχή της ειρηνικής συνύπαρξης κρατών με διαφορετικά κοινωνικά καθεστώτα ήταν και παραμένει η γενική γραμμή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας» (Ν. Χρουστσόφ: «Λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο ΧΧο συνέδριο του Κόμματος» σελ. 35, «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις»,1956).

Επιπλέον, οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές επέκτειναν την «ειρηνική συνύπαρξη» και σε γραμμή των ρεβιζιονιστικών κομμάτων των καπιταλιστικών χωρών αντί της γραμμής του επαναστατικού ταξικού αγώνα.

Όμως σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, η «ειρηνική συνύπαρξη» δεν υπήρξε ποτέ «γενική γραμμή» της εξωτερικής πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης και πολύ περισσότερο γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό γιατί, θεωρώντας την «ειρηνική συνύπαρξη σαν γενική γραμμή της εξωτερικής πολιτικής» της Σοβιετικής Ένωσης σημαίνει α) ότι τοποθετούνται στο ίδιο επίπεδο οι σχέσεις τόσο με τις σοσιαλιστικές όσο και με τις καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές χώρες και β) ότι υποκαθιστά την ταξική πάλη σε διεθνές επίπεδο με τη συνεργασία των τάξεων. Η εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης της εποχής των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στηριζόταν στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού, που σημαίνει ρύθμιση των σχέσεων με τις αδελφές χώρες στη βάση αλληλεγγύης και κοινής πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενώ η «ειρηνική συνύπαρξη» ρύθμιζε μόνο τις σχέσεις μεταξύ σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών χωρών.

Τέλος θεωρώντας οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές την «ειρηνική συνύπαρξη» σαν «γενική γραμμή» των ρεβιζιονιστικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων των καπιταλιστικών χωρών σημαίνει ότι υποκαθιστούν την επαναστατική ταξική πάλη με τη συνεργασία των τάξεων σε κάθε καπιταλιστική χώρα, που καταλήγει σε υποταγή του προλεταριάτου στη μπουρζουαζία.



Ρουμανία - Συμφωνία για εγκατάσταση αμερικάνικων βάσεων

Στο τέλος του δεύτερου δεκαημέρου του Νοέμβρη του περασμένου χρόνου, ο πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπαζέσκου ανακοίνωσε ότι μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρουμανίας υπογράφτηκε συμφωνία για την εγκατάσταση αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ρουμανίας.

Απ' την πλευρά του ρουμάνου προέδρου δεν ανακοινώθηκε σε ποιες άλλες περιοχές θα εγκατασταθούν βάσεις.

Οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές είχαν ήδη ανακοινώσει στις 26 Οκτώβρη του περασμένου χρόνου ότι θα εγκαταστήσουν βάσεις σε Ρουμανία και Βουλγαρία.

Η ανάπτυξη αμερικανικών ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων σε αυτές τις χώρες εντάσσεται στα γενικότερα σχέδια της ισχυροποίησης της στρατιωτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στην περιοχή των Βαλκανίων, μετατρέποντας τα Βαλκάνια σε ζώνη των αμερικάνικων στρατευμάτων αλλά και πολιτικής κυριαρχίας, και αυτό στα πλαίσια του ανταγωνισμού με τους ιμπεριαλιστές των Ε.Ε.-Ρωσίας.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Βάρβαρες φασιστικές επιθέσεις των ΜΑΤ στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων και Τραπεζών με εντολή της κυβέρνησης ΝΔ

Καπετάν Σοφιανός - 30 χρόνια από το θάνατό του

Ευθύμη Μαλεζά: Επικήδειος στο Σοφιανό

50 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ: Η αντιμαρξιστική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνεδρίου - γραμμή ανοιχτής εγκατάλειψης του μαρξισμού, προδοσίας της προλεταριακής επανάστασης και κατεδάφισης του σοσιαλισμού (συνέχεια από το προηγούμενο)

Ρουμανία: Συμφωνία για εγκατάσταση αμερικάνικων βάσεων


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55