Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 224 15-31/3/2006Αρ. Φύλ. 224 15-31 Μάρτη 2006
Η απεργία των ναυτεργατών, η φασιστική επιστράτευση και το ξεπούλημά της από τους ρεφορμιστές ηγέτες

Φασιστικές απειλές Καραμανλή: «Δεν είναι και δεν δικαιούται να είναι άβουλη και απαθής η Πολιτεία, μπροστά σε ακρότητες και βιαιότητες, αλλά και ενδεχομένους κινδύνους»

1.Το σπάσιμο της απεργίας από τους ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες

Η απεργία των ναυτεργατών, μαζί με εκείνη των τραπεζοϋπαλλήλων, υπήρξε η σημαντικότερη, παρόλο που δεν πέτυχε τους στόχους της, για την εργατική τάξη την τελευταία διετία, σε σχέση με τη σφοδρότατη επίθεση του κεφαλαίου που προωθείται σε βάρος της μέσω της εφαρμογής της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής σε όλα τα επίπεδα από την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή.

Και δεν πέτυχε τους στόχους της, δηλ. την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των ναυτεργατών, εξαιτίας της προδοσίας όχι μόνο των φιλοκυβερνητικών αντιδραστικών συνδικαλιστών της ΠΝΟ, αλλά κυρίως των ρεφορμιστών ηγετών των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτ.Παρέμβαση, στην πιο κρίσιμη στιγμή: την ώρα της εξαγγελίας του φασιστικού μέτρου της επιστράτευσης. Αντί να αντισταθούν και να συνεχίσουν, κόντρα στην επιστράτευση, για δύο τουλάχιστον 48ωρα, έσπασαν την απεργία ένα 12ωρο πριν την κανονική της λήξη, οδηγώντας τους ναυτεργάτες σε ήττα. Η απεργία έληγε κανονικά το πρωί της Παρασκευής (24 Φλεβάρη) και οι ρεφορμιστές συνδικαλιστές ηγέτες την έσπασαν, προφανώς για να βγάλουν την κυβέρνηση από το αδιέξοδο της επιστράτευσης, το απόγευμα της Πέμπτης (23 Φλεβάρη).

Παρόλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» της Πέμπτης (23 Φλεβάρη 2006) μας πληροφορεί πομπώδικα, αφού είχε ήδη ανακοινωθεί το φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης, πως τάχα «η πολιτική επιστράτευση θα γίνει κουρέλι» και οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ Γιώργος Μαυρίκος διαλαλεί: «είναι επιστράτευση για ολόκληρη την εργατική τάξη» και ο Γιάννης Μανουσογιαννάκης, πρόεδρος της ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ και στέλεχος του ΠΑΜΕ, δηλώνει: «Με αυτή την απεριόριστη ταξική αλληλεγγύη, σήμερα τσακίζουμε την επιστράτευση» («Ρ», 23/2/2006, σελ.11).

Και ενώ δηλώνουν όλα αυτά, προφανώς για εξαπάτηση των ναυτεργατών και της εργατικής τάξης, την ίδια στιγμή σχεδιάζουν την προδοσία, δηλ. πώς να σπάσουν-ξεπουλήσουν την απεργία των ναυτεργατών. Είναι χαρακτηριστικό και αξίζει ιδιαίτερα να υπογραμμιστεί, για το ιστορικό της προδοσίας των ηγετών του ΠΑΜΕ, ότι ο «Ριζοσπάστης» της Πέμπτης γράφει ότι «Οι ναυτεργάτες έμαθαν από την πρώτη στιγμή τα μαντάτα, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να τους αιφνιδιάσει και να δημοσιοποιήσει την απόφασή της το πρωί της Τετάρτης. Ζύγισαν το δίκιο τους και με πρωτοπόρα τα ταξικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ πήραν την απόφαση: Η πολιτική επιστράτευση θα γίνει κουρέλι. Στους καταπέλτες θα σπάσει ο τσαμπουκάς της κυβέρνησης και των εφοπλιστών» «Ρ», 23/2/2006, σελ.10). Και ενώ ήδη το ΠΑΜΕ έχει αποφασίσει απεργία την Τετάρτη (23 Φλεβάρη) για συμπαράσταση την Πέμπτη στους απεργούς ναυτεργάτες, την ίδια μέρα της απεργίας-συμπαράστασης, δηλ. την Πέμπτη, ελάχιστες μόνο ώρες αργότερα, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, σύμφωνα με τον Τύπο, προτείνουν στην Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία αναστολή της απεργίας, πρόταση που έγινε ομόφωνα αποδεκτή από όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις.

Επομένως, τα περί «σμπαραλιάσματος της επιστράτευσης» και τα συνθήματα «Όλοι στους καταπέλτες!» του «Ριζοσπάστη» (23/2/2006, σελ.5), την Πέμπτη το πρωί, είναι προκλητικά ψεύδη και μυθεύματα, αφού στις 6 το απόγευμα της ίδιας ημέρας έληξε η απεργία, δηλ. οι ρεφορμιστές έσπασαν την απεργία και μάλιστα 12 ώρες νωρίτερα πριν την κανονική της λήξη, την Παρασκευή το πρωί. (Στις 6 μ.μ. Πέμπτη λήγει λοιπόν η απεργία και στις 6.14 μ.μ. απαγορεύτηκε ο απόπλους των πλοίων λόγω ισχυρών ανέμων.)

Όμως ο «Ριζοσπάστης» της επόμενης μέρας δεν διστάζει, για να καλύψει την προδοσία των ρεφορμιστών συνδικαλιστών ηγετών του ΠΑΜΕ και του «Κ»ΚΕ(’56), να μιλήσει για «Νίκη των ναυτεργατών» και για «Κουρέλιασμα του στρατιωτικού νόμου» («Ρ» 24/2/2006, σελ. 5), ενώ σε ανακοίνωση των ΠΕΜΕΝ-ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, σωματείων ελεγχόμενων από τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ, γίνεται λόγος για «απεργιακό αγώνα, αχρηστεύοντας στην πράξη το αντιδημοκρατικό, βάρβαρο μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης, που εφάρμοσε η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως έκανε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2002» («Ρ», 24/2/2006,σελ.9), και όλα αυτά τη στιγμή που: πρώτο, λίγο μετά την πολιτική επιστράτευση αναστέλλεται η απεργία και δεύτερο, όταν αυτή εξακολουθεί να ισχύει (ακόμα μέχρι σήμερα), παρά το σπάσιμο-λήξη της απεργίας.Το φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης επικρότησε όχι μόνο το εκ Κερκύρας ξανθογάλανο φασιστοειδές αλλά και πολλοί άλλοι βουλευτές της ΝΔ, μεταξύ άλλων η Ντ. Μπακογιάννη και ο Μ.Έβερτ.: «Δεν υπήρχε άλλη λύση από την επιστράτευση».

Έτσι, η απεργία ξεπουλήθηκε με τον πιο αισχρό τρόπο – πέρα από τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ (Γιάννης Χαλάς, πρόεδρος της ΠΝΟ) που είναι γνωστός ο ρόλος του – από τους ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-Αυτ.Παρέμβαση, και στην πιο κρίσιμη μα και στην πιο ευνοϊκή για τον απεργιακό αγώνα των ναυτεργατών στιγμή - λόγω των προβλημάτων που είχε δημιουργήσει στην κυβέρνηση και λόγω της αλληλεγγύης των άλλων εργαζομένων- και στην πιο δύσκολη για την κυβέρνηση στιγμή.

Οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες πήραν αυτή την προδοτική απόφαση λήξης της απεργίας πρώτο για να διαφυλαχθεί το κύρος της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή από τη σίγουρη ήττα σε περίπτωση συνέχισης της απεργίας, δεύτερο για να μην οξυνθεί η ταξική πάλη, που ενδεχομένως θα συμπαρέσυρε κι άλλους κλάδους εργαζομένων στον αγώνα και τρίτο για να διασφαλιστεί η συνέχιση της προδοτικής ρεφορμιστικής πολιτικής της «ταξικής ειρήνης» και της ταξικής συνεργασίας, η μόνη που εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για εφαρμογή της αντιδραστικής και πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης.

Οι παραπάνω παραπλανητικές «εκτιμήσεις» του «Ριζοσπάστη» φτάνουν στο αποκορύφωμά τους – παρόλο που δε λύθηκε κανένα πρόβλημα των ναυτεργατών – με την Παπαρήγεια κοτσάνα-ισχυρισμό απάτη στο «ΑLPHA Radio»: «για μας είναι ένας αγώνας επιτυχημένος. Βεβαίως τα προβλήματα είναι ακόμα μπροστά τους» («Ρ», 24/2/2006, σελ.6). Δεν μπορεί, επίσης, να μην παρατηρηθεί πως η Παπαρήγα, σε μια σχεδόν 2σέλιδη συνέντευξη (σελ.6-7), από τη μια αποφεύγει να καταδικάσει πρώτο τη φασιστική επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στους ναυτεργάτες και δεύτερο το μέτρο της φασιστικής επιστράτευσης και από την άλλη, πανικόβλητη από τα ψευδή σχόλια της «Καθημερινής» και της «Απογευματινής» απολογείται, με αξιοθρήνητο και επαίσχυντο τρόπο, απέναντι στην αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή, φοβούμενη μην τυχόν διαταράξει την ειδυλλιακή εικόνα της προδοτικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ(’56)-ΝΔ.

Τέλος, προκλητικά φιλοκυβερνητικού χαρακτήρα είναι στην πραγματικότητα και η ολοσέλιδη ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του «Κ»ΚΕ(’56) «Για την απεργία των ναυτεργατών» («Ρ» 26/2/2006,σελ.3) , αφού σε αυτή : α) Δεν καταγγέλλεται ούτε καταδικάζεται η πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών, β) δεν χαρακτηρίζεται φασιστικό το μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης, γ) δεν ζητείται άρση της επιστράτευσης που ισχύει ακόμα και σήμερα , δ) δεν καταγγέλλονται ούτε καταδικάζονται οι φασιστικές απειλές Καραμανλή κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων τους, ε) δεν χαρακτηρίζονται φασιστικές οι απειλές Καραμανλή, στ) δεν καταδικάζεται η επίθεση των ΜΑΤ στους απεργούς ναυτεργάτες και διαδηλωτές, μα ούτε καν αναφέρεται σαν υπαρκτό γεγονός.

Η μόνη μα και μεγάλη σημασία της απεργίας των ναυτεργατών βρίσκεται στο ότι με τη συνεπή, μαχητική, μαζική- ενωτική συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτή, πέτυχε, πιέζοντας την αντιδραστική κυβέρνηση, να αφήσει στην άκρη τα περί «ήπιας προσαρμογής», να εγκαταλείψει το προσωπείο της «δημοκρατικότητας» και να αποκαλύψει, με την εφαρμογή του φασιστικού μέτρου της επιστράτευσης και τη βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς, το πραγματικό της πρόσωπο: εκείνο της φασιστικής Δεξιάς.

2.Φασιστικές απειλές Καραμανλή προς συνδικάτα-εργαζόμενους και φασιστικοί τραμπουκισμοί των «Σούρληδων» της ΝΔ στη Βουλή

Ο αρχηγός του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και πρωθυπουργός των «νταβατζήδων» παράτησε τα προσχήματα και απόβαλλε εν μία νυκτί την περί «σεμνότητας και ταπεινότητας» μάσκα και βγήκε με πόζα και ύφος καλοθρεμένου μαγκουροφόρου «υπενωμοτάρχη» της δεκαετίας του ’50 της πάλαι ποτέ «ένδοξης θρυλικής» 8ετίας της ΕΡΕ, περνώντας από τη διαβόητη «ήπια προσαρμογή» στις φασιστικές απειλές κατά των εργατών και των συνδικάτων, χαρακτηρίζοντας, πρώτα, τις απεργίες «ακρότητες», για να καταλήξει: «δεν είναι και δε δικαιούται να είναι άβουλη και απαθής η Πολιτεία, μπροστά σε ακρότητες και βιαιότητες αλλά και ενδεχόμενους κινδύνους»(«Ελευθεροτυπία», 25/2/2006, σελ.4).

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι με τις ανοιχτές αυτές φασιστικές απειλές, τις επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια στους εργαζόμενους των Λιπασμάτων και των Τραπεζών αλλά και, τελευταία, ενάντια στους ναυτεργάτες, και τελικά τη φασιστική επιστράτευσή τους, η αντιδραστική κυβέρνηση της ΝΔ σκλήρυνε και θα σκληρύνει ακόμα περισσότερο τη στάση της απέναντι στους εργαζόμενους, και δε θα διστάσει να προσφεύγει συχνά στη χρήση φασιστικής βίας για το τσάκισμα των αγώνων τους. Οι πρόσφατες επιθέσεις των ΜΑΤ είναι μόνο η αρχή. Αυτή ήταν, εξάλλου, η πολιτική της φασιστικής Δεξιάς και στο παρελθόν, αυτή θα είναι και στο μέλλον. Ακριβώς αυτή τη στάση και πολιτική εκφράζουν τα αφελή φασιστοειδή νήπια τύπου Γεωργιάδη, που, με προκλητικό τρόπο, καλούν σε εφαρμογή του φασιστικού μέτρου της επιστράτευσης σε βάρος των απεργών ναυτεργατών – την οποία, ας σημειωθεί, διατηρεί σε ισχύ η κυβέρνηση – αλλά και σε επιστράτευση των βουλευτών και των δημοσιογράφων, γεγονός που υποχρέωσε το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) να τον καταγγείλει με ανακοίνωσή της.

Όλα αυτά δεν προκαλούν έκπληξη στους κομμουνιστές,ούτε βέβαια προκαλεί έκπληξη η φιλοκυβερνητική στάση της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(’56), η οποία, αντί να καταγγείλει και καταδικάσει απερίφραστα και αποφασιστικά τις φασιστικές απειλές Καραμανλή κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων, περί άλλα τυρβάζει, κάνοντας απλώς λόγο πρωτοσέλιδα: «Ακρότητα και πρόκληση είναι τα τεράστια κέρδη των εφοπλιστών, δεν είναι «ακρότητες» οι δίκαιοι αγώνες…» («Ρ», 25/2/2006, σελ.1), όπως επίσης και στην «ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ» («Ρ»25/2/2006, σελ.7), φθάνοντας μάλιστα στο επαίσχυντο σημείο να παραπονούνται στον Καραμανλή που δεν είπε «λέξη για τις αληθινές ακρότητες»(σελ.8)!!!

Δεν το έπραξε όμως η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία, δικαιολογώντας και επιβεβαιώνοντας έτσι την ορθότητα του χαρακτηρισμού, κατά τον πρώην χρουστσοφικό σύντροφό της Θ.Πάγκαλο, ότι «το ΚΚΕ έχει προσληφθεί επίσημα από τη ΝΔ σε ρόλο οικιακού βοηθού», εκτίμηση που επιδοκιμαστικά παραθέτει ο «Ριζοσπάστης»(29/11/2005, σελ.5). Αλλά και η ίδια η ηγεσία του «Κ»ΚΕ(’56), με αφορμή την απεργία, επανέρχεται και διαβεβαιώνει εκ νέου ότι δεν υπάρχει «ρήξη ΚΚΕ-ΝΔ», δηλ. είναι υπαρκτή και συνεχίζεται η μεταξύ τους συνεργασία, διαψεύδοντας το MEΓΚA: «Και το ΜΕΓΚΑ (ΠΑΣΟΚ) ανακάλυψε ρήξη στις σχέσεις ΚΚΕ-ΝΔ!!!» («Ρ», 28/2/2006, σελ. 32).

Χαρακτηριστικό για την αδιατάρακτη αντιδραστική συνεργασία του «Κ»ΚΕ(’56) με τη ΝΔ, και στην περίπτωση της απεργίας των ναυτεργατών, όπως και σε τόσες άλλες στο παρελθόν, είναι το γεγονός ότι κρίθηκε αναγκαίο να γραφτεί άρθρο από τη Συντακτική Επιτροπή του «Ριζοσπάστη» για τη στάση των εφημερίδων «Βήμα», «Καθημερινή», «Απογευματινή» για τις περί «υποκινητών» γελοιότητες και όχι κατά της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, με τίτλο «Τιμή για το ΚΚΕ», στο οποίο, μόνο ηπιότατα και πολύ προσεκτικά – για να μην διαταράξει την προδοτική συμμαχία-συνεργασία μαζί της. Εξοργισμένη η Συντακτική Επιτροπή του «Ριζοσπάστη» απευθύνεται στις παρακάτω εφημερίδες γράφοντας : «Αν ζητάνε ντε και καλά υποκινητές ας ψάξουν κατά του Μαξίμου και την κατεύθυνση των γραφείων των αφεντικών τους. Εκεί βρίσκονται οι υποκινητές των αγώνων. Στην αντιλαϊκή πολιτική και τα προβλήματα που φορτώνει στις πλάτες μας.»(«Ρ»24/2/2006, σελ. 4), ενώ πριν λίγο είχε καταφύγει στην ίδια την κυβέρνηση, δηλ. τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, για να αντικρούσει τα περί «υποκινητών» γραφόμενα μερικών αστικών εφημερίδων: «Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι «δεν το έχει πει ποτέ» η κυβέρνηση επίσημα» («Ρ»,22/2/2006, σελ.13). Αλλού, για να αντικρούσει τους περί «κομμουνιστικοκρατούμενης» ΠΝΟ ισχυρισμούς των διαφόρων δημοσιογράφων σπεύδει να απολογηθεί, για να αποσείσει την «κατηγορία», γράφοντας: «Σε σημείο που να καταφεύγουν σε αστειότητες(;) περί κομμουνιστικρατούμενης ΠΝΟ, όταν στα 14 μέλη της διοίκησής της, μόνο 2 είναι κομμουνιστές» (διάβαζε ρεβιζιονιστές σοσιαλδημοκράτες), («Ρ», 22/2/2006, σελ.2).

Αλλά δεν είναι μόνο οι φασιστικές απειλές της κυβέρνησης κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων. Αυτές συνοδεύτηκαν και με ένα πρωτοφανές κρούσμα φασιστικού τραμπουκισμού στο κοινοβούλιο, δηλ. το κλείσιμο των μικροφώνων σε αρχηγό κόμματος και συγκεκριμένα στον αρχηγό του ΣΥΝ Α. Αλαβάνο, από το Προεδρείο της Βουλής (προεδρεύων Γ.Σούρλας) – μετατρέποντας το κοινοβούλιο σε «κάμπο της Θεσσαλίας» της περιόδου 1944-46, που τρομοκρατούσε και δολοφονούσε η εγκληματική συμμορία των Σούρληδων – όταν αυτός διάβασε την ανακοίνωση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας: «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν την κήρυξη γενικής πολιτικής επιστράτευσης των πληρωμάτων», για να συμπληρώσει ότι «αυτή είναι γλώσσα Παπαδόπουλου, Παττακού, Μακαρέζου», σημειώνοντας: «Έρχεστε να χτυπήσετε με στρατιωτικά μέσα και με πολιτική Μακαρέζου και Παπαδόπουλου το δικαίωμα στην απεργία» («Αυγή», 23/2/2006, σελ.2).

Και είναι τέτοια η ξεφτίλα της φιλοκυβερνητικής στάσης και τόσο προκλητική η συμπαράσταση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(’56) στην κυβέρνηση Καραμανλή, που έδωσε και πάλι τη δυνατότητα στο δίδυμο χρουστσοφικό «αδερφάκι» της, να της βγει εκ νέου από τα αριστερά και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που όχι μόνο ο «Ριζοσπάστης» αλλά και το ΠΓ της ΚΕ του «Κ»ΚΕ(’56) στην ανακοίνωσή του «Για την απεργία των ναυτεργατών» («Ρ»,26/2/2006, σελ.3) καταπίνουν, για πρώτη φορά κυριολεκτικά, τη γλώσσα τους: αναφέρονται μόνο σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ χωρίς να τολμούν να αναφερθούν στο ΣΥΝ.

Παρόλο που το κοινοβούλιο μετατράπηκε, με το παραπάνω πρωτοφανές κρούσμα φασιστικού τραμπουκισμού, σε τρομοκρατική αρένα των «Σούρληδων», μάταια θα αναζητήσουν οι αναγνώστες του «Ριζοσπάστη» κάποια καταδίκη εκ μέρους βουλευτών του «Κ»ΚΕ(’56) στη Βουλή, ή τουλάχιστον, κάποια αναφορά του «Ριζοσπάστη». Ούτε ο εκπρόσωπος του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ καταδίκασε το φασιστικό αυτό κρούσμα. Ο «Ριζοσπάστης» εκείνης της ημέρας αναδημοσίευσε μόνο την τοποθέτηση του Ορέστη Κολοζώφ για την επιστράτευση, που είναι για γέλια, όμως την παρουσίασε ως «σφυροκόπημα»: «Σφυροκοπήθηκε η απόφαση της κυβέρνησης για την επιστράτευση των ναυτεργατών από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΚΚΕ» («Ρ», 23/2/2006,σελ.15).

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλονται από τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ(’56) να παρουσιαστεί η ΝΔ ως κόμμα «δημοκρατικό», αυτή δεν μπορεί να «συγκρατηθεί», ασφυκτιά μέσα σε αυτές τις «δημοκρατικές» μάσκες που του φιλοτεχνεί η ηγεσία του «Κ»ΚΕ(’56), τις ξεσκίζει αδίστακτα και παρουσιάζεται με το πραγματικό της πρόσωπο. Έτσι και τώρα, με τις βάρβαρες επιθέσεις των ΜΑΤ εναντίον των απεργών εργαζομένων, αλλά προπαντός με την εφαρμογή του φασιστικού μέτρου της επιστράτευσης, το κόμμα της ΝΔ αποκάλυψε εκ νέου το μοναρχοφασιστικό πρόσωπό του, ενώ με το χαρακτηρισμό των απεργιών από τον Καραμανλή ως «ακροτήτων» και «βιαιοτήτων» και τις προκλητικές φασιστικές απειλές κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων, αποκάλυψε και την πρόθεση και την απόφασή της να αντιμετωπίσει με φασιστική βία όλες τις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης και γενικά των εργαζομένων, χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους.

Αυτή η νέα κατάσταση, που ήδη διαμορφώνεται με την αμφισβήτηση αλλά και κατάργηση στην πράξη του δικαιώματος της απεργίας, ωθεί το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής σε παραπέρα και πολύ επικίνδυνο βάθεμα και ταυτόχρονα καλεί την εργατική τάξη και το λαό να εντείνει την ταξική πάλη για απόκρουση της νέας επίθεσης.


ΙΡΑΚ- 3 χρόνια κάτω από τη φασιστική μπότα των αμερικανοαγγλικών ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων κατοχής

Τα αμερικανοαγγλικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα κατέλαβαν μεν το Ιράκ και διατηρούν την κατοχή του 3 χρόνια τώρα, όμως δεν πέτυχαν να καθυποτάξουν το γενναίο λαό αυτής της χώρας.

Ελέγχουν βέβαια τα πετρέλαια από τα οποία αποκομίζουν αμύθητα κέρδη και ταυτόχρονα εξασφαλίζουν καλύτερους όρους, σε επίπεδο οικονομικού ανταγωνισμού, και όχι μόνο, απέναντι στις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αυτό όμως έχει και αρνητικές επιπτώσεις για τις ΗΠΑ, εξαιτίας της παραπέρα όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, δηλ. των αντιθέσεων των ΗΠΑ με τις ΕΕ- Ρωσία-Ιαπωνία και Κίνα σε διεθνές επίπεδο.

Πέρα από τις δεκάδες χιλιάδες λαού που έχουν δολοφονήσει τα στρατεύματα κατοχής με τις συνεχείς επιθέσεις και τους ανελέητους βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών, αυτά έχουν ισοπεδώσει κυριολεκτικά τη χώρα και διαπράττουν καθημερινά εγκλήματα σε βάρος του ανυπότακτου ιρακινού λαού, εγκλήματα που κορυφώνονται στα ναζιστικής έμπνευσης στρατόπεδα συγκέντρωσης- φυλακές τύπου Αμπού Γκράιμπ κ.α., όπως δείχνουν οι ελάχιστες μα ανατριχιαστικές εικόνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, όπου αμερικανοί και άγγλοι βασανιστές στρατιώτες δεν υστερούν σε τίποτε από εκείνα τα ξανθά χιτλερικά κτήνη των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ένα από τα τελευταία εγκλήματα των στρατευμάτων κατοχής ήταν οι μεγάλης έκτασης γκανγκστερικοί βομβαρδισμοί κατοικημένων περιοχών γύρω από τη Βαγδάτη και σε χωριά γύρω από τη Βασόρα, στα μέσα Μάρτη. Η Φαλούτζα έχει επίσης κυριολεκτικά ισοπεδωθεί.

Παρόλα αυτά, οι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές και οι σύμμαχοί τους βρίσκονται σε αδιέξοδο, όχι μόνο επειδή κάποιοι από αυτούς απέσυραν τα στρατεύματά τους από το Ιράκ, και άλλοι αναμένονται να ακολουθήσουν, αλλά κυρίως επειδή δεν είναι δυνατό να σταθεροποιήσουν την κατοχή με τα στρατεύματα και την κυβέρνηση δοσιλόγων που έχουν συγκροτήσει. Με την κυβέρνηση των δοσιλόγων και τα στρατεύματα κατοχής συνεργάζονται και οι αμερικανοτσολιάδες Τσολάκογλου του χρουστσοφικού Ιρακινού «Κομμουνιστικού» Κόμματος, αδελφού κόμματος του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ(’56), που σταθερά το στηρίζει, το καλεί στις χρουστσοφικές συσκέψεις της Αθήνας και στους οποίους τον περασμένο Νοέμβρη ο Μπ. Αγγουράκης έστειλε συλλυπητήρια επιστολή για τη δολοφονία από της δυνάμεις της Αντίστασης δύο στελεχών του, την οποία απέκρυψε ο «Ριζοσπάστης», αλλά τη δημοσίευσαν οι ιρακινοί σύντροφοί τους στην ιστοσελίδα τους.

Οι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές, μπροστά σε αυτό το μόνιμο αδιέξοδο, επιχειρούν συστηματικά να προκαλέσουν εμφύλιο μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών κατευθύνσεων, κυρίως μεταξύ της σιίτικης πλειοψηφίας και της σουνιτικής μειοψηφίας, που, αν το πετύχουν, θα είναι ό,τι χειρότερο για τον πολύπαθο λαό του Ιράκ, που αγωνίζεται με το όπλο στο χέρι για να διώξει τα στρατεύματα κατοχής από τον τόπο του. Ακριβώς σε αυτό το σχέδιο των Αμερικανών εντάσσεται και ο βομβαρδισμός του ιστορικού σιίτικου τεμένους των Ιμάμηδων Αλί Αλ Χάντι και Χασάν Αλ Ασκάρι στη Σαμάρα.

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την προκήρυξη που μοίρασε η «Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ(1918-55)» στη διαδήλωση της Αθήνας για τα 3 χρόνια από την κατάληψη του Ιράκ:

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

Έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής απ' το ΙΡΑΚ και το ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

«για να εξαλειφθεί το αναπόφευχτο των Πολέμων πρέπει να εκμηδενιστεί ο ιμπεριαλισμός» (Στάλιν)

Κλείνουν αυτές τις μέρες τρία χρόνια από τη στρατιωτική επίθεση ενάντια στο Ιράκ και την κατάληψη του από τα αμερικανο-αγγλικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα. Οι αμερικανο-αγγλοι ιμπεριαλιστές και οι σύμμαχοι τους συνεχίζουν τη στρατιωτική κατοχή του Ιράκ και διαπράττουν καθημερινά τα πιο φρικιαστικά και αποτρόπαια εγκλήματα σε βάρος του Ιρακινού λαού και μπροστά στο αδιέξοδο που βρίσκονται εξαιτίας της πάλης του ανυπότακτου Ιρακινού λαού προσπαθούν συστηματικά να υποκινήσουν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Κούρδων, σιιτών, σουνιτών κ.λ.π. για να διασωθούν από τη σίγουρη ήττα.

Ο αδούλωτος Ιρακινός λαός συνεχίζει καθημερινά τον αγώνα του ενάντια στα κατακτητικά στρατεύματα και τους συνεργάτες τους Ιρακινούς Κουϊσλινγκς, μεταξύ των οποίων και των αμερικανοτσολιάδων του χρουστσοφικού Ιρακινού "Κομμουνιστικού" Κόμματος, αδελφού κόμματος του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ που σταθερά το στηρίζει και το προσκαλεί κάθε χρόνο στις ρεβιζιονιστικές συναντήσεις της Αθήνας.

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι κατά της Γιουγκοσλαβίας, Αφγανιστάν και Ιράκ ξέσπασαν σαν αποτέλεσμα της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και του σφοδρότατου ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας κ.λ.π. για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής που τέθηκε ανοιχτά στην ημερήσια διάταξη μετά τη διάλυση του ρεβιζιονιστικού-καπιταλιστικού στρατοπέδου με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση.

Οι πρόσφατοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι διέλυσαν και τις αυταπάτες που είχαν καλλιεργηθεί στο εργατικό Κίνημα από την αντιμαρξιστική άποψη των Χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών μεταξύ των οποίων των «Κ»ΚΕ-ΣΥΝ, που αρνούνται «το αναπόφευχτο των πολέμων» στην ιμπεριαλιστική περίοδο (Ν. Χρουστσώφ: "20° Συνέδριο ΚΚΣΕ" σελ. 37-38, 1956). Όμως «για να εξαλειφθεί το αναπόφευχτο των πολέμων πρέπει να εκμηδενιστεί ο ιμπεριαλισμός» (ΣΤΑΛΙΝ), επειδή α) "ο πόλεμος δεν είναι σε αντίθεση προς τις βάσεις της ατομικής ιδιοχτησίας, αλλά είναι το κατευθείαν αναπόφευχτο αποτέλεσμα ανάπτυξης αυτών των βάσεων" (ΛΕΝΙΝ) και β) είναι προϊόν ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής, επειδή το ξαναμοίρασμα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί "ειρηνικά". «Ο πόλεμος χρειάζεται στους ιμπεριαλιστές, επειδή είναι το μοναδικό μέσο για ξαναμοίρασμα του κόσμου, για το ξαναμοίρασμα των αγορών κατανάλωσης, των πηγών κατανάλωσης, των πηγών πρώτων υλών, των σφαιρών επένδυσης κεφαλαίων» (ΣΤΑΛΙΝ).  Στην ιμπεριαλιστική περίοδο δεν είναι μόνο οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι αναπόφευκτοι αλλά και οι επαναστατικοί πόλεμοι του προλεταριάτου για την ανατροπή της αστικής δικτατορίας και την κατάκτηση από αυτό της πολιτικής εξουσίας. «Όσο υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, είναι απόλυτα αναπόφευκτοι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι» (ΛΕΝΙΝ).

Τις τελευταίες δεκαετίες, με την ισχυρότερη αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών-στη βάση πάντα της δράσης του νόμου της ανισομερής οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική περίοδο- σε βάρος των ΗΠΑ, οι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κυρίως ΕΕ-Ιαπωνία, αμφισβητούν ολοένα και εντονότερα την ηγεμονία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Προπαντός μετά την κατάρρευση του ρεβιζιονιστικού-καπιταλιστικού μπλοκ και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ισχυροποίηση της Γερμανίας, όταν πια τέθηκε στην ημερήσια διάταξη το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής, ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιμπεριαλιστών γι' αυτές, ιδιαίτερα στο τρίγωνο Βαλκάνια-Κασπία-Περσικός Κόλπος, εντάθηκε και οι μεταξύ τους αντιθέσεις οξύνθηκαν παραπέρα.

Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση χαρακτηρίζεται από ακόμα μεγαλύτερη όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία-Ιαπωνία και από αύξηση της επιθετικότητας του υπ' αριθμ. 1 τρομοκράτη των λαών αμερικάνικου ιμπεριαλισμού -που απορρέει από την αμφισβήτηση της ηγεμονίας του από τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και από τον μεταξύ τους σφοδρό ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στο Ιράκ επιβεβαιώνει την όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων γιατί, πέρα από τους λαούς όλων των χωρών, αντίθετοι στη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και γενικά στην περιοχή του Περσικού Κόλπου ήταν και οι ιμπεριαλιστικές χώρες Γαλλία-Γερμανία-Ρωσία, και αυτό όχι εξαιτίας της «φιλειρηνικής»(!) τους πολιτικής- δεν είναι «περιστερές ειρήνης», παραμένουν πάντα αρπαχτικά φιλοπόλεμα γεράκια -και για λόγους δημαγωγίας (!), όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι οπορτουνιστές, αλλά απεναντίας λόγω των δικών τους ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων και συμφερόντων (πετρέλαιο, κ.λ.π.), συμφερόντων οξύτατα αντίθετων-συγκρουόμενων με τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.

Το Ιράκ και η ευρύτερη περιοχή του Περσικού Κόλπου βρέθηκε στο επίκεντρο του σφοδρού ανταγωνισμού εξαιτίας του φθηνού πετρελαίου, των μεγάλων αποθεμάτων αλλά και της γεωστρατηγικής της σημασίας.

Οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-Αγγλίας από τη μία και των Γερμανίας-Γαλλίας-Ρωσίας-Ιαπωνίας και Κίνας από την άλλη οξύνονται αναπόφευκτα διαρκώς παρά τους όποιους προσωρινούς «συμβιβασμούς».

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στο Ιράκ και τη σημερινή παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας κ.λ.π. διαλύει και τον αντιδραστικό μύθο των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ περί «συγκρότησης ενός διεθνούς ιμπεριαλιστικού συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ» (Παπαρήγα: «Ρ» 25.9.2001, σελ.7-8)-αστική σοσιαλδημοκρατική αντίληψη-εκτίμηση που αρνείται την ύπαρξη και επιπλέον την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων (επανέκδοση της πασίγνωστης περί «υπεριμπεριαλισμού» αντιμαρξιστικής θεωρίας του Κ. Κάουτσκι) και τα δεξιά οπορτουνίστικα μυθεύματα-«εκτιμήσεις» των «Κ»ΚΕ-ΚΝΕ: «νέα επιδρομή, που σχεδιάζουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ σε βάρος του Ιρακινού λαού» («Ρ», 06.02.03, σελ. 7) και «ΟΧΙ! στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ και ΕΕ» («Οδηγητής», Φλεβάρης 2003) ισοδυναμούν όχι μόνο με άρνηση της όξυνσης των αντιθέσεων μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ, αλλά κάτι χειρότερο: με άρνηση των ίδιων των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-ΕΕ. Ασφαλώς οι καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές είναι ενωμένοι, αλλά μόνο στην πάλη τους ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. Ποτέ όμως δεν υπήρξαν και δεν μπορούν να είναι ενωμένοι -οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονται από ασυμφιλίωτες αντιθέσεις που συνεχώς οξύνονται- όταν πρόκειται να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής -αλλιώς δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί το ξέσπασμα των σημερινών πολέμων αλλά ούτε και των παλιότερων ιμπεριαλιστικών παγκόσμιων πολέμων του 20ου αιώνα (Α' και Β' Παγκόσμιος Πόλεμος).

Ο αγώνας του γενναίου Ιρακινού λαού εναντίον του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι αγώνας όλων των λαών του κόσμου. Οι λαοί, με πρωτοπόρους τους επαναστάτες κομμουνιστές, έχουν χρέος να δυναμώσουν την συμπαράσταση τους στους σκλαβωμένους λαούς του Ιράκ και του Αφγανιστάν και να εντείνουν την πάλη τους κατά του Ιμπεριαλισμού γενικά, ιδιαίτερα για την αποχώρηση των ιμπεριαλιστικών κατοχικών στρατευμάτων από αυτές τις χώρες.

Μάρτης 2006

ΚΙΝΗΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55

 


Με αφορμή τα 135 χρόνια της Παρισινής Κομμούνας

ΛΕΝΙΝ: Στη Μνήμη της Κομμούνας

Πέρασαν 40 χρόνια από τον καιρό της ανακήρυξης της Παρισινής Κομμούνας. Σύμφωνα με τα καθιερωμένα, το γαλλικό προλεταριάτο τίμησε με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις τη μνήμη των αγωνιστών της επανάστασης της 18 Μάρτη 1871 και στο τέλος του Μάη θα καταθέσει ξανά στεφάνια στους τάφους των κομμουνάρων που εκτελέστηκαν, των θυμάτων της φοβερής «βδομάδας του Μάη» κι επάνω στους τάφους τους θα δώσει και πάλι όρκο να παλέψει ακούραστα ως τον πλήρη θρίαμβο των ιδεών τους, ως την πλήρη αποπεράτωση του έργου που άφησαν κληρονομιά.

Αλλά γιατί το προλεταριάτο, όχι μόνο το γαλλικό, αλλά και όλου του κόσμου, τιμά στο πρόσωπο των αγωνιστών της παρισινής Κομμούνας τους προδρόμους του; Και ποια είναι η κληρονομιά της Κομμούνας;

Η Κομμούνα γεννήθηκε αυθόρμητα: Κανένας δεν την είχε προετοιμάσει συνειδητά και σχεδιασμένα. Ο αποτυχημένος πόλεμος με τη Γερμανία, τα βάσανα τον καιρό της πολιορκίας, η ανεργία στις γραμμές του προλεταριάτου και η καταστροφή της μικροαστικής τάξης, η αγανάκτηση των μαζών ενάντια στις ανώτερες τάξεις και ενάντια στις αρχές που είχαν δείξει πλήρη ανικανότητα, ο υπόκωφος αναβρασμός στους κόλπους της εργατικής τάξης, που ήταν δυσαρεστημένη με την κατάστασή της και επιδίωκε ένα άλλο κοινωνικό σύστημα, η αντιδραστική σύνθεση της Εθνοσυνέλευσης, που αποτελούσε κίνδυνο για την τύχη της δημοκρατίας, όλα αυτά και πολλά άλλα μαζεύτηκαν, με αποτέλεσμα να σπρώξουν τον πληθυσμό του Παρισιού στην επανάσταση της 18ης Μάρτη, η οποία παρέδωσε απροσδόκητα την εξουσία στα χεριά της Εθνοφρουράς, στα χέρια της εργατικής τάξης και της μικροαστικής τάξης, που είχε προσχωρήσει σ' αυτήν.

Αυτό ήταν ένα γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία. Ως τότε η εξουσία βρισκόταν συνήθως στα χέρια των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών, δηλαδή σε πρόσωπα της εμπιστοσύνης τους, που συγκροτούσαν τη λεγόμενη κυβέρνηση. Ύστερα όμως από την επανάσταση της 18ης Μάρτη, όταν η κυβέρνηση του Θιέρσου με το στρατό της, την αστυνομία και τους υπαλλήλους της έφυγε από το Παρίσι, ο λαός έμεινε κύριος της κατάστασης και η εξουσία πέρασε στο προλεταριάτο. Στη σημερινή όμως κοινωνία, το προλεταριάτο, που οικονομικά είναι υποδουλωμένο στο κεφάλαιο, δεν μπορεί να κυριαρχήσει πολιτικά, αν δε σπάσει τις αλυσίδες του που το κρατούν δεμένο στο κεφάλαιο. Και να γιατί το κίνημα της Κομμούνας όφειλε να πάρει αναπόφευκτα σοσιαλιστική χροιά, δηλαδή να επιδιώξει την ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης, της κυριαρχίας του κεφαλαίου, την καταστροφή των θεμελίων του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.

Στην αρχή το κίνημα αυτό ήταν πάρα πολύ μπερδεμένο και ακαθόριστο. Προσχώρησαν σ' αυτό και πατριώτες που έλπιζαν ότι η Κομμούνα θα ξαναρχίσει τον πόλεμο ενάντια στους Γερμανούς και θα τον φέρει σε νικηφόρο τέρμα. Το υποστήριξαν και οι μικροί καταστηματάρχες που τους απειλούσε η καταστροφή αν δε δινόταν αναστολή στην εξόφληση των γραμματίων και στην καταβολή των ενοικίων (η κυβέρνηση δεν ήθελε να δώσει αυτή την αναστολή, όμως η Κομμούνα την έδωσε). Τέλος, στις αρχές το συμπαθούσαν εν μέρει και οι αστοί δημοκράτες που φοβούνταν ότι η αντιδραστική Εθνοσυνέλευση («η χωριατιά», οι άξεστοι τσιφλικάδες) θα επαναφέρει τη μοναρχία. Τον κύριο όμως ρόλο στο κίνημα αυτό τον έπαιζαν, φυσικά, οι εργάτες (ιδίως οι χειροτέχνες του Παρισιού), ανάμεσα στους οποίους τα τελευταία χρόνια της 2ης Αυτοκρατορίας είχε γίνει δραστήρια σοσιαλιστική προπαγάνδα και πολλοί απ' αυτούς ανήκαν και στη Διεθνή.

Μόνον οι εργάτες έμειναν ως το τέλος πιστοί στην Κομμούνα. Οι αστοί δημοκράτες και οι μικροαστοί γρήγορα ξέκοψαν απ' αυτήν: τους πρώτους τους φόβισε ο επαναστατικο-σοσιαλιστικός, ο προλεταριακός χαρακτήρας του κινήματος, οι δεύτεροι ξέκοψαν, όταν είδαν ότι ήταν καταδικασμένο σε αναπόφευκτη ήττα. Μόνο οι Γάλλοι προλετάριοι υποστήριζαν άφοβα και ακούραστα τη δική τους κυβέρνηση, μόνο αυτοί μάχονταν και πέθαιναν γι' αυτήν, δηλαδή για την υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, για ένα καλύτερο μέλλον όλων των εργαζομένων.

Εγκαταλειμμένη από τους χτεσινούς της συμμάχους και χωρίς καμιά υποστήριξη, η Κομμούνα έμελλε αναπόφευκτα να ηττηθεί. Όλη η αστική τάξη της Γαλλίας, όλοι οι τσιφλικάδες, οι χρηματιστές, οι εργοστασιάρχες, όλοι οι μεγάλοι και οι μικροί κλέφτες, όλοι οι εκμεταλλευτές ενώθηκαν εναντίον της. Η αστική αυτή συμμαχία, που υποστηριζόταν από τον Μπίσμαρκ (αυτός απελευθέρωσε από τη γερμανική αιχμαλωσία 100.000 Γάλλους φαντάρους για να υποτάξουν το επαναστατημένο Παρίσι), πέτυχε να ξεσηκώσει τους καθυστερημένους αγρότες και την επαρχιακή μικροαστική τάξη ενάντια στο παρισινό προλεταριάτο και να κυκλώσει το μισό Παρίσι μ' ένα σιδερένιο κλοιό (το άλλο μισό ήταν μπλοκαρισμένο από το Γερμανικό στρατό). Σε μερικές μεγάλες πόλεις της Γαλλίας (Μασσαλία, Λυών, Σεντ - Ετιέν, Ντιζόν κ.ά) οι εργάτες έκαναν επίσης απόπειρες όμως αυτές κατέληξαν γρήγορα σε αποτυχία. Και το Παρίσι, που ύψωσε πρώτο τη σημαία της προλεταριακής εξέγερσης, αφέθηκε στις δικές του μόνο δυνάμεις και καταδικάστηκε σε σίγουρη καταστροφή.

Για να νικήσει η κοινωνική επανάσταση πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 2 όροι: υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και κατάλληλη προετοιμασία του προλεταριάτου. Το 1871 όμως και οι δύο αυτοί όροι δεν υπήρχαν. Ο γαλλικός καπιταλισμός ήταν ακόμη αδύνατα αναπτυγμένος και η Γαλλία ήταν τότε χώρα κυρίως των μικροαστών (βιοτέχνες, αγρότες, καταστηματάρχες κ.ά). Από την άλλη μεριά, δεν υπήρχε εργατικό κόμμα, δεν υπήρχε προετοιμασία και μακρόχρονη εξάσκηση της εργατικής τάξης που στη μεγάλη πλειοψηφία της δεν καταλάβαινε και πολύ καθαρά τα καθήκοντά της και τους τρόπους της πραγματοποίησής τους. Δεν υπήρχε ούτε σοβαρή πολιτική οργάνωση του προλεταριάτου, ούτε μαζικά συνδικάτα και συνεταιριστικές ενώσεις...

Το βασικό όμως που έλειψε από την Κομμούνα ήταν ο χρόνος, η ελευθερία να εξετάσει προσεκτικά την κατάσταση και να καταπιαστεί με την εφαρμογή του προγράμματός της. Δεν πρόφτασε η Κομμούνα ν' αρχίσει το έργο της, και η κυβέρνηση, που είχε εγκατασταθεί στις Βερσαλίες, άρχισε, με την υποστήριξη όλης της αστικής τάξης, τις πολεμικές επιχειρήσεις ενάντια στο Παρίσι. Και η Κομμούνα έπρεπε να σκεφτεί πρώτ' απ' όλα για την αυτοάμυνά της. Και ως το τέλος, που επήλθε στις 21 - 28 του Μάη, δεν είχε καιρό να σκεφτεί σοβαρά για τίποτε άλλο.

Ωστόσο, παρά τις τόσο δυσμενείς συνθήκες, παρά την ολιγόχρονη ύπαρξή της, η Κομμούνα πρόφτασε να πάρει κάμποσα μέτρα, που είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν το πραγματικό της νόημα και τους πραγματικούς της σκοπούς. Η Κομμούνα αντικατέστησε το μόνιμο στρατό, το τυφλό αυτό όργανο στα χέρια των κυρίαρχων τάξεων, με το γενικό εξοπλισμό του λαού: θέσπισε το χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, κατάργησε τον προϋπολογισμό των θρησκευμάτων (δηλαδή τη μισθοδοσία των παπάδων από το κράτος), έδωσε στη λαϊκή μόρφωση καθαρά κοσμικό χαρακτήρα και κατάφερε έτσι ένα ισχυρό χτύπημα στους ρασοφόρους χωροφύλακες. Στον καθαρά κοινωνικό τομέα λίγα πρόφτασε να κάνει, ωστόσο, αυτά τα λίγα εκφράζουν πάντως αρκετά καθαρά το χαρακτήρα της, σαν λαϊκής, εργατικής κυβέρνησης: απαγόρευσε τη νυχτερινή δουλειά στα αρτοποιεία, κατάργησε το σύστημα των προστίμων, τη νομιμοποιημένη ληστεία των εργατών, τέλος εξέδωσε το περίφημο διάταγμα σύμφωνα με το οποίο όλες οι φάμπρικες, τα εργοστάσια και τα εργαστήρια, που εγκαταλείφθηκαν ή κλείστηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, παραδίνονταν στις συνεργατικές για να επαναλάβουν την παραγωγή. Και σα να ήθελε να υπογραμμίσει το χαρακτήρα της, το χαρακτήρα μιας πραγματικά δημοκρατικής προλεταριακής κυβέρνησης, η Κομμούνα καθόρισε ότι η αμοιβή των υπαλλήλων της διοίκησης και της κυβέρνησης όλων των βαθμών δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 6.000 φράγκα το χρόνο (λιγότερο από 200 ρούβλια το μήνα).

Όλα αυτά τα μέτρα έδειχναν αρκετά καθαρά ότι η Κομμούνα αποτελεί θανάσιμη απειλή για τον παλιό κόσμο, το θεμελιωμένο στην υποδούλωση και στην εκμετάλλευση. Γι' αυτό η αστική κοινωνία δεν μπορούσε να κοιμηθεί ήσυχα όσο στο δημαρχείο του Παρισιού ανέμιζε η κόκκινη σημαία του προλεταριάτου. Και όταν τελικά η οργανωμένη κυβερνητική δύναμη κατόρθωσε να καταβάλει την άσχημα οργανωμένη δύναμη της επανάστασης, οι βοναπαρτικοί στρατηγοί, που τις έφαγαν από τους Γερμανούς και έκαναν το γενναίο απέναντι στους νικημένους συμπατριώτες τους, οι Γάλλοι αυτοί Ρενενκάμπφ και Μέλερ - Ζακομέλσκι, οργάνωσαν μια σφαγή που δεν είχε ξαναδεί το Παρίσι. Περίπου 30.000 κάτοικοι του Παρισιού σκοτώθηκαν από την εξαγριωμένη φανταρία, 45.000 περίπου πιάστηκαν και αργότερα πολλοί απ' αυτούς εκτελέστηκαν, χιλιάδες στάλθηκαν στα κάτεργα και στην εξορία. Γενικά το Παρίσι έχασε περίπου 100.000 από τα παιδιά του και ανάμεσα σ' αυτά τους καλύτερους εργάτες απ' όλα τα επαγγέλματα.

Η αστική τάξη ικανοποιήθηκε. «Με το σοσιαλισμό ξοφλήσαμε τώρα για πολύν καιρό!», έλεγε ο αρχηγός της, ο αιμοδιψής νάνος, ο Θιέρσος, ύστερα από το αιματηρό λουτρό που έκανε με τους στρατηγούς του στο παρισινό προλεταριάτο. Του κάκου όμως έκρωζαν τα αστικά αυτά κοράκια. Ύστερα από 6 περίπου χρόνια από την καταστολή της Κομμούνας, όταν πολλοί μαχητές της έλιωναν ακόμα στα κάτεργα και στις εξορίες, στη Γαλλία άρχιζε κιόλας ένα νέο εργατικό κίνημα. Η καινούρια σοσιαλιστική γενιά, πλουτισμένη με την πείρα των προδρόμων της, που δεν ήταν όμως καθόλου απογοητευμένη από την ήττα τους, άρπαξε τη σημαία που έπεσε από τα χέρια των μαχητών της Κομμούνας και την έφερε με πεποίθηση και τόλμη μπροστά με τα συνθήματα: «Ζήτω η κοινωνική επανάσταση! Ζήτω η Κομμούνα!». Και ύστερα από άλλα 2 χρόνια, το νέο εργατικό κόμμα, με τη ζύμωση που ανέπτυξε στη χώρα, υποχρέωσε τις κυρίαρχες τάξεις να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους κομμουνάρους που βρίσκονταν ακόμη στα χέρια της κυβέρνησης.

Τη μνήμη των μαχητών της Κομμούνας την τιμούν όχι μόνο οι Γάλλοι εργάτες, αλλά και το προλεταριάτο όλου του κόσμου. Γιατί η Κομμούνα δεν πάλευε για κάποιο τοπικό, είτε στενά εθνικό σκοπό, αλλά για την απελευθέρωση όλης της εργαζόμενης ανθρωπότητας, όλων των ταπεινών και καταφρονεμένων. Η Κομμούνα, σαν πρωτοπόρος μαχητής της κοινωνικής επανάστασης, απέσπασε τη συμπάθεια του προλεταριάτου παντού όπου αυτό υποφέρει και αγωνίζεται. Η εικόνα της ζωής και του θανάτου της, η μορφή της εργατικής κυβέρνησης, που πήρε και κράτησε στα χέρια της πάνω από δύο μήνες την πρωτεύουσα του κόσμου, το θέαμα της ηρωικής πάλης του προλεταριάτου και τα μαρτύριά του μετά την ήττα, όλα αυτά ανέβασαν το ηθικό εκατομμυρίων εργατών, αναπτέρωσαν τις ελπίδες τους, και τράβηξαν τη συμπάθειά τους προς το μέρος του σοσιαλισμού. Η βροντή των κανονιών του Παρισιού αφύπνισε τα πιο καθυστερημένα στρώματα του προλεταριάτου, που ήταν βυθισμένα σ' ένα βαθύ ύπνο και έδωσε παντού ώθηση στο δυνάμωμα της επαναστατικής - σοσιαλιστικής προπαγάνδας. Να γιατί το έργο της Κομμούνας δεν πέθανε, ζει μέχρι σήμερα στον καθένα από μας.

Η υπόθεση της Κομμούνας είναι υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης, υπόθεση της ολοκληρωτικής πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης των εργαζομένων, είναι υπόθεση του παγκόσμιου προλεταριάτου. Και με την έννοια αυτή το έργο της Κομμούνας είναι αθάνατο.

«Ραμπότσαγια Γκαζέτα», αρ. φύλλου 4-5, 15(28) Απρίλη 1911


Τα αμερικάνικης έμπνευσης προβοκατόρικα σκίτσα για το Μωάμεθ

Η δημοσίευση στη δεξιά, φασίζουσας κατεύθυνσης, εφημερίδα της Δανίας “Jyllands Posten” σατυρικών σκίτσων με αντικείμενο τον Μωάμεθ προκάλεσε πρωτοφανή θύελλα μαχητικών διαμαρτυριών και συγκεντρώσεων σε ολόκληρο το μουσουλμανικό κόσμο, που σήμερα αριθμεί 1.300.000.000, διαμαρτυρίες που άρχισαν το Γενάρη και κράτησαν ως τα τέλη Φλεβάρη.

Σε πολλές πόλεις του Αραβικού, Ασιατικού και Αφρικανικού Μουσουλμανικού κόσμου ξεχύθηκαν, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, οι λαοί στους δρόμους, σε μαχητικές διαμαρτυρίες κατά της Δανίας και των άλλων χωρών που οι εφημερίδες τους δημοσίευσαν τα επίμαχα κακόγουστα και πολιτικά προκλητικά, μα πρώτα από όλα ύποπτης προέλευσης και σκοπών σκίτσα, με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς από την επέμβαση της αστυνομίας (Συρία, Ιορδανία, Ιράκ, Ιράν, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Σ. Αραβία, Ινδία, Ινδονησία, Μαλαισία, Φιλιππίνες, Μπαγκλαντές, Λιβύη, Αίγυπτος, Μαρόκο, Νιγηρία, Σομαλία κλπ).

Η Συρία και η Σαουδική Αραβία απέσυραν τους πρεσβευτές τους από την Κοπεγχάγη, ενώ η Λιβύη έκλεισε τη διπλωματική της αντιπροσωπεία στη Δανία και ορισμένες χώρες προχώρησαν σε μποϋκοτάζ των προερχόμενων από τη Δανία προϊόντων. Επίσης, τον πρεσβευτή του ανακάλεσε και το Ιράν.

Στόχος των εξοργισμένων διαδηλωτών υπήρξαν οι πρεσβείες της Δανίας σε διάφορες χώρες, με πρώτη εκείνη της Δαμασκού.

Μετά από αυτά τα γεγονότα, που συντάραξαν το μουσουλμανικό κόσμο και πήραν διεθνή χαρακτήρα, προβάλλει αβίαστα ένα καίριο και βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: Ήταν η δημοσίευση των κακόγουστων επίμαχων σκίτσων του Μωάμεθ μεμονωμένη πρωτοβουλία της δανικής δεξιάς εφημερίδας, για εσωτερικούς λόγους, όπως ισχυρίζεται η ίδια, ή μήπως εντάσσεται σε ένα γενικότερο σχέδιο, που αφορά και συνδέεται με τις διεθνείς εξελίξεις;

Η δημοσίευση των επίμαχων αλλά και κακόγουστων σκίτσων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθεί μεμονωμένη πρωτοβουλία της δεξιάς φασίζουσας ρατσιστικής εφημερίδας «Jyllands Posten», που είχε ως στόχο, σύμφωνα με τους συντάκτες της, να σφυγμομετρήσει τις αντιδράσεις των μουσουλμάνων της Δανίας, δηλ. το κατά πόσον αυτοί είναι διατεθειμένοι, στο όνομα της «ελευθερίας του Τύπου», να αποβάλουν τα μουσουλμανικά ταμπού και να δεχθούν τη γελοιοποίηση του Μωάμεθ.

Η διάτρητη αυτή δικαιολογία δεν είναι μόνο παιδαριώδης και αφελής, αλλά, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, είναι άκρως παραπλανητική, προορίζεται για αποπροσανατολισμό και εξαπάτηση των λαών, και δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια και τους υποκρυπτόμενους πολιτικούς σκοπούς, αλλά και τους εμπνευστές της πολιτικής αυτής προβοκάτσιας. Επιδίωξή της είναι να αποκρύψει από τους λαούς τους πραγματικούς εμπνευστές και καθοδηγητές αυτής της πρωτοβουλίας, που δεν είναι άλλοι από τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, οι οποίοι, στη σημερινή συγκυρία, θέλουν να προωθήσουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο με πολλαπλούς στόχους:

α) να δημιουργήσουν-προετοιμάσουν το ανάλογο κλίμα για μια επικείμενη στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν και ενδεχομένως και στη Συρία,

β) να στρέψουν τους λαούς των μουσουλμανικών χωρών ενάντια στους ανταγωνιστές τους, την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση,

γ) να σφυγμομετρήσουν τις αντιδράσεις των λαών των μουσουλμανικών χωρών απέναντι σε ΗΠΑ-ΕΕ,

δ) να διασπάσουν τους λαούς των διαφόρων χωρών σε μουσουλμάνους – χριστιανούς, που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε μεταξύ τους, απέναντίας έχουν κοινό εχθρό: τους ιμπεριαλιστές, και πρώτα απ’ όλα τον υπ’ αριθμό 1 εχθρό τους, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό

ε) να επιβεβαιώσουν την «ορθότητα» της δήθεν «επιστημονικής» αντιδραστικής θεωρίας της «σύγκρουσης των πολιτισμών» του Σάμουελ Χαντινγκτον (Samuel Huntington) -αντεπιστημονικής θεωρίας που προβάλλει, αντί της πραγματικής σύγκρουσης, θεμελιωμένης στα διαμετρικά αντίθετα ταξικά συμφέροντα, μπουρζουαζίας-προλεταριάτου και ιμπεριαλισμού-λαών, τη φανταστική «σύγκρουση πολιτισμών»(!), θεωρία που εκφράζει αποκλειστικά τα συμφέροντα των αμερικάνικων μονοπωλίων και βρίσκεται άμεσα στην υπηρεσία της φιλοπόλεμης επιθετικής στρατηγικής των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Το σχέδιο αυτό των αμερικανών ιμπεριαλιστών ανέλαβαν, στα πλαίσια μιας καλά ενορχηστρωμένης εκστρατείας, να προωθήσουν οι φιλοαμερικάνικες αντιδραστικές και φασιστικές δυνάμεις - υπέρμαχοι του ιμπεριαλιστικού πολέμου των ΗΠΑ στο Ιράκ και 5η φάλαγγα των ΗΠΑ στην ΕΕ - στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες με τη δημοσίευση των επίμαχων σκίτσων σε σειρά δεξιές φασίζουσες και φασιστικής κατεύθυνσης εφημερίδες, αρχίζοντας από τη «Jyllands Posten», και φθάνοντας ως τις “Die Welt”, “France Soir”, κλπ., φροντίζοντας, βέβαια, όλες να καλύψουν την εξόφθαλμη πολιτική προβοκάτσια, με τα ίδια, αλλά πασίγνωστα, και εντελώς άσχετα με τη συγκεκριμένη ενέργεια, μυθεύματα περί «ελευθερίας Τύπου», περί «δικαιώματος γελοιογράφησης του θεού» κλπ κλπ

Ακριβώς σ’ αυτό το συγκεκριμένο σχέδιο των αμερικανών ιμπεριαλιστών ήταν ενταγμένη η δημοσίευση των προβοκατόρικων σκίτσων, που είχε την «πρωτοβουλία» και ανέλαβε να προωθήσει η δανική δεξιά εφημερίδα, σε συνεννόηση, προφανώς, με το αντιδραστικό κακομούτσουνο τσιράκι του Μπους, με τις φασίζουσες απόψεις, Δανό πρωθυπουργό Αντερς Φογκ Ρασμουνσεν, ο οποίος, ως γνωστόν, είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της πολιτικής του Μπους, συντάχθηκε από τους πρώτους μαζί του στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο του Ιράκ, και απέστειλε εκεί στρατιωτικές δυνάμεις 500 ανδρών.

Στα πλαίσια αυτού του σχεδίου, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο Ράσμουσεν αρνήθηκε αρχικά να συναντήσει τους πρέσβεις των μουσουλμανικών χωρών, και παραπλανητικά, ευθύς εξαρχής, ισχυρίστηκε, για να αποκρύψει το αμερικάνικο σχέδιο,που βρίσκεται πίσω από την «πρωτοβουλία» του, ότι πρόκειται για «διαμάχη ανάμεσα στη δυτική ελευθερία της έκφρασης και τα ισλαμικά ταμπού» και υπεράσπισε, αρχές Φλεβάρη, την ορθότητα της δημοσίευσης των σκίτσων, σε δηλώσεις του στην εφημερίδα «Politiken»: «το ζήτημα δεν είναι τα σκίτσα. Μιλάμε για ένα θέμα με θεμελιώδη σημασία, που αφορά τη λειτουργία της δημοκρατίας».

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι εμπνευστές του σχεδίου αμερικανοί ιμπεριαλιστές ήταν εκείνοι που πρώτοι έκφρασαν την υποστήριξή τους στον υποτακτικό τους δανό πρωθυπουργό (τηλεφωνική επικοινωνία 7/2/2006 Μπους με Ρασμουσεν). Επίσης, δεν είναι καθόλου περίεργο που την αμερικάνικη σκυτάλη, μετά το Ράσμουσεν, πήρε ο υπουργός της φασίζουσας και φιλοαμερικάνικης κυβέρνησης του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, φασίστας Ρομπέρτο Καλντερόνι, ηγετικό στέλεχος της ρατσιστικής ξενοφοβικής Λίγκας του Βορρά, που βγήκε προκλητικά στη δημόσια τηλεόραση RAI, φορώντας μπλουζάκι με τα προβοκατόρικα σκίτσα του Μωάμεθ. Ο Μπερλουσκόνι αναγκάστηκε να τον απομακρύνει από την κυβέρνησή του, μετά την κρίση στις σχέσεις Ιταλίας – Λιβύης. Χαρακτηριστική είναι και η δήλωση του γνωστού φασίστα Υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας Τζιανφράνκο Φίνι, που μίλησε για «ενορχηστρωμένες διαδηλώσεις» στις μουσουλμανικές χώρες, ενώ ο γερμανός Φρανκ Βαλτερ Σταϊνμάιερ ενοχοποίησε το Ιράν.

Αργότερα, και κατά τη διάρκεια των μαχητικών διαδηλώσεων, όταν η κατάσταση οξύνθηκε σε βάρος της Δανίας, ο Ράσμουσεν γίνεται αποκαλυπτικότερος, παρατώντας τα απατηλά συνθήματα περί «ελευθερίας Τύπου» κλπ., μιλά πλέον για «παγκόσμια κρίση»: «Αντιμετωπίζουμε μια εντεινόμενη παγκόσμια κρίση. Τώρα έχει γίνει διεθνής πολιτική υπόθεση» και επιπλέον: «δεν πρέπει να αγνοήσουμε τον κίνδυνο για μια «σύγκρουση πολιτισμών» -κατά Σάμουελ Χάντινγκτον- και, δυστυχώς, υπάρχουν ενδείξεις για μια τέτοια εξέλιξη», ομολογώντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, τους στόχους του αμερικάνικου σχεδίου. Επίσης, ο Ράσμουσεν αλλά και η Κοντολίζα Ράις κάνουν γνωστό και τον πιο σπουδαίο στόχο του αμερικάνικου σχεδίου: το Ιράν. Η Κοντολίζα Ράις, μετά την πρώτη επίθεσή της κατά του Ιράν και της Συρίας, εξαπόλυσε και νέα (13/2/2006) επίθεση, κατηγορώντας τες ως «υποκινητές των διαδηλώσεων», δήλωση που έσπευσε, καθόλου τυχαία, να υιοθετήσει ο υπηρέτης της δανός πρωθυπουργός, παρά τα πλήγματα που είχε ήδη δεχτεί η χώρα του: «Εννοώ πως ορισμένες χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία, χρησιμοποιούν την αναταραχή ως αντιπερισπασμό για τα προβλήματά τους με τη διεθνή κοινότητα». (Ελευθεροτυπία, 17/2/2006, σελ.62)

Αντίθετη στάση κράτησε ο αρχηγός του γαλλικού ιμπεριαλισμού Ζακ Σιράκ. H αναδημοσίευση των επίμαχων σκίτσων σε μερίδα του γαλλικού Τύπου, προκάλεσε την αντίδρασή του, καταδικάζοντας τις «κατάφωρες προκλήσεις, οι οποίες είναι πιθανό να εξάψουν επικίνδυνα τα πάθη». Η δημοσίευση των σκίτσων καταδικάστηκε και από τον αρχηγό του ρώσικου ιμπεριαλισμού Βλαντιμίρ Πούτιν.

Οι ηγέτες της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, γνωρίζοντας τους στόχους των επίμαχων σκίτσων, κράτησαν μια επιφυλακτική και χλιαρή στάση.

Οι διαδηλώσεις των λαών των μουσουλμανικών χωρών δεν ήταν διαδηλώσεις «μαινόμενων» φανατικών ισλαμιστών, αλλά εμπεριείχαν, και αυτό είναι το σπουδαιότερο, και μια σαφή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, δηλ. στράφηκαν κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η οποία φάνηκε, ανάμεσα στα άλλα, και στο κάψιμο ομοιωμάτων των Μπους – Ράσμουσεν. Ουσιαστικά, το αμερικάνικο προβοκατόρικο σχέδιο έγινε μπούμπερανγκ για τους εμπνευστές του.


Να πετύχουμε την απόσυρση του CPE!

H κινητοποίηση ενάντια στο CPE έχει μπει σε αποφασιστική καμπή. Στις 7 Μάρτη μαθητές, φοιτητές, μισθωτοί, άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, γονείς των μαθητών βρέθηκαν στους δρόμους, κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Το σύνθημα ήταν ξεκάθαρο, ομόφωνο και καθόλου διφορούμενο: ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ CPE!

Αυτή η απόσυρση είναι εφικτή!

Γιατί το CPE είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, καθώς επιβάλλει στους νέους που ζουν στην αβεβαιότητα τη διαιώνιση της κατάστασής τους την οποία επεκτείνει και σε άλλους.

Γιατί όσοι σήμερα βγαίνουν στη σύνταξη δε θέλουν να αφήσουν πίσω τους καμένη γη.

Γιατί όσοι προετοιμάζονται να βγουν στην αγορά εργασίας δε θέλουν να αποτελούν μια γενιά βυθισμένη στην αβεβαιότητα.

Γιατί οι άνω των 26 ετών δε θέλουν να ανταγωνίζονται τα παιδιά τους.

Γιατί όλες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις της αριστεράς ομόφωνα τοποθετήθηκαν ενάντια του CPE.

Γιατί ο ντε Βιλπέν είναι απομονωμένος και ευάλωτος. Επιβαρημένος με την ακύρωση ακόμα και της κοινοβουλευτικής συζήτησης, μέσω της προσφυγής στο άρθρο 49-3 του Συντάγματος, αρχίζει να νιώθει ανασφαλής. Λίγοι υπουργοί στέκονται στο πλευρό του και ρήγματα διανοίγονται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Η αντίδραση αναλαμβάνει δράση

Το UNI, φοιτητική παράταξη φιλελεύθερη και αντιδραστική, κινητοποιείται για την υποστήριξη του CPE και καταγγέλλει τις καταλήψεις και τους αποκλεισμούς των σχολών. Στο όνομα του δικαιώματος στην αδιαφορία μιας μειοψηφίας προνομιούχων που έχει αρκετές πλάτες ώστε να μην ανησυχούν για την αβεβαιότητα, διεκδικεί την ελευθερία κυκλοφορίας των φοιτητών, πολλαπλασιάζει τις αναφορές στους πρυτάνεις ακόμα και τις μηνύσεις.

Η κυβέρνηση, απ’ την πλευρά της, απαντά ως εξής: με την πρόκληση, την καταπίεση και το ψέμα. Μετά την εκκένωση της Σορβόννης, ο πρύτανης και ο υπουργός ντε Ρομπιέν έφτασαν ως το να επινοήσουν δήθεν καταστροφές βιβλίων αρχαίων και εθνικής κληρονομιάς, που διαψεύδονται από όλους τους αυτόπτες μάρτυρες, αλλά που συνεχώς διαδίδονται από μερικά ΜΜΕ.

Ο πρωθυπουργός αναζητά τελευταία μια διαφοροποίηση. Ανακοινώνει μέτρα που δήθεν βελτιώνουν την κατάσταση των νέων στη δουλειά και ενδυναμώνουν τις εγγυήσεις όσον αφορά την αποζημίωση, την πρόσβαση στη στέγη κ.α. Θέλει να ξανακάνει διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους και να τους προτείνει ένα «πρόγραμμα εξατομικευμένης μαθητείας» σαν αυτά που επιφυλάσσουν στους νέους, για να έχουν, έπειτα, και την τύχη των νέων, σε συντονισμό με το δημόσιο τομέα …

Η κινητοποίηση πρέπει να διευρυνθεί

Μέχρι σήμερα, ούτε ο εκφοβισμός ούτε η ποινικοποίηση του κινήματος, ούτε η δημαγωγία κατάφεραν να μειώσουν την αποφασιστικότητα εκείνων που παλεύουν για την απόσυρση του CPE. Παραμένει αμείωτη, αν δεν αυξάνει, αυτή η αποφασιστικότητα εκείνων που πλήττονται εδώ και κάποιες εβδομάδες, παρά την επιθετικότητα της κυβέρνησης ντε Βιλπέν και υπάρχουν πραγματικά περιθώρια διεύρυνσης του κινήματος.

Λίγες μέρες πριν τα ραντεβού της 16ης και 18ης Μάρτη, δεκάδες πανεπιστήμια τελούν υπό κατάληψη, δεκάδες χιλιάδες μαθητές είναι έτοιμοι να κινητοποιηθούν και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι συνειδητοποιούν μέρα με τη μέρα τους κινδύνους που ελλοχεύουν από το CPE για τα παιδιά τους και τους ίδιους. Είμαστε σε μια αποφασιστική καμπή.

Μαζί, μπορούμε να κάνουμε τον Βιλπέν να υποχωρήσει:

Με την προϋπόθεση ότι το κίνημα συνεχίζει να επεκτείνεται, στα πανεπιστήμια, τα λύκεια και τις επιχειρήσεις.

Με την προϋπόθεση ότι καθένας, από το πόστο στο οποίο βρίσκεται, εργάζεται ώστε να αναδείξει τα διακυβεύματα του CPE και των πιθανοτήτων της νίκης.

Με την προϋπόθεση ότι οι διάφοροι κλάδοι που τώρα κινητοποιούνται αλληλοστηρίζονται και ενισχύουν τη δυναμική του «Όλοι μαζί» και της συλλογικής κινητοποίησης.

Άμεσα, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για την επιτυχία των κινητοποιήσεων της 16ης και 18ης Μάρτη. Είναι το «φύλλο πορείας» των μελών στα συνδικάτα, στις μαζικές οργανώσεις, τους συλλόγους γονέων των μαθητών κ.α. και προφανώς, στις «συλλογικότητες της 29ης Μάη» όπου καθένας μπορεί να επαληθεύσει τη δυναμική της κινητοποίησης που δημιουργεί η κοινή δράση όταν θέλουμε να νικήσουμε σε ένα συγκεκριμένο θέμα.

Από δω και πέρα, όλες οι πρωτοβουλίες (μαρτυρίες μισθωτών και απασχολούμενων σε προσωρινές θέσεις απασχόλησης στις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών και το αντίστροφο, διανομές προκηρύξεων μπροστά από λύκεια ή επιχειρήσεις κ.α.) θα τροφοδοτούν την κινητοποίηση και την ενότητα. Πρέπει να υποστηριχθούν και να ενθαρρυνθούν.

Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργατών της Γαλλίας (PCOF)

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

ΙΡΑΚ- 3 χρόνια κάτω από τη φασιστική μπότα των αμερικανοαγγλικών ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων κατοχής

Προκήρυξη: Έξω τα αμερικανο-αγγλικά στρατεύματα κατοχής απ' το ΙΡΑΚ και το ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

Λένιν: Στη μνήμη της Κομμούνας (αναδημοσίευση με αφορμή τα 135 χρόνια της Παρισινής Κομμούνας)

Τα αμερικάνικης έμπνευσης προβοκατόρικα σκίτσα για το Μωάμεθ

ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Να πετύχουμε την απόσυρση του CPE!


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55