Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 225 1-15/4/2006Αρ. Φύλ. 225 1-15 Απρίλη 2006
ΓΑΛΛΙΑ: η ΝΙΚΗ της νεολαίας-εργαζομένων - μια μεγάλη πανευρωπαϊκής σημασίας ΝΙΚΗ για την εργατική τάξη της ΕΕ

Μόνο με γραμμή ΕΝΟΤΗΤΑΣ εξασφαλίζεται η ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ, πρώτη και εντελώς αναγκαία προϋπόθεση για την αντίκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου

Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις νεολαίας-εργαζομένων της Γαλλίας στα οδοφράγματα της ταξικής πάλης δείχνουν το δρόμο

Οι μεγαλειώδεις μαχητικές μα πρώτα απ' όλα ΕΝΩΤΙΚΕΣ - και ακριβώς γι' αυτό ΜΑΖΙΚΕΣ και κατά συνέπεια ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ - κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις της μαθητικής-φοιτητικής νεολαίας και των εργαζομένων της Γαλλίας κατά της Σύμβασης Πρώτης Απασχόλησης (CPE) της δεξιάς κυβέρνησης του Ντόμινικ ντε Βιλπέν που για πολλές βδομάδες συγκλόνισαν απ' άκρη σ' άκρη τη Γαλλία και προκάλεσαν-προκαλούν μεγάλη ανησυχία όχι μόνο στη γαλλική αλλά και σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία έληξαν στα μέσα Απρίλη με επιτυχία, σημειώνοντας μια μεγάλη μα και πανευρωπαϊκής σημασίας ΝΙΚΗ.

Η αντιδραστική κυβέρνηση ντε Βιλπέν, παρά την αρχικά σκληρή της στάση και την επίμονη άρνησή της για οποιασδήποτε μορφής συμβιβασμό, με ταυτόχρονη επίδειξη λεονταρισμού υπέστη, με την απόσυρση του αντεργατικού νομοσχεδίου αλλά και την άνευ όρων παράδοσή της, μια δεινή και κατά κράτος ήττα - μαζί της και η γαλλική ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία της οποίας τα συμφέροντα εκφράζει και εκπροσωπεί.

Η ταξική πάλη της μαθητικής, φοιτητικής και εργαζόμενης νεολαίας της Γαλλίας, των εργατών, των ανέργων, των υποαπασχολούμενων, των συνταξιούχων και των γονιών των μαθητών και φοιτητών σε μια αξιοθαύμαστη μαχητική ΕΝΟΤΗΤΑ -εξασφαλίζοντας έτσι την απαιτούμενη για την επιτυχή έκβαση του αγώνα ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ - κατάφερε ισχυρό και βαρύτατο πλήγμα σ' ένα απ' τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα αντεργατικά μέτρα, ενώ συνάμα σφυρηλάτησε-διαμόρφωσε ένα γρανιτένιο βράχο που πάνω του τσακίστηκαν τα άγρια κύματα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και συντρίφτηκε-ματαιώθηκε, προς το παρόν, η παραπέρα προώθηση και εφαρμογή των σχεδίων της γαλλικής μπουρζουαζίας - πλήγμα που ξεπερνά τα όρια της Γαλλίας και αγκαλιάζει τις κυβερνήσεις, εκπροσώπους των μεγάλων μονοπωλίων, και των άλλων χωρών-μελών της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακριβώς γι' αυτό το λόγο οι μεγαλοαστικές αντιδραστικές εφημερίδες των χωρών-μελών της ΕΕ ανήσυχες και πανικόβλητες έχυσαν άφθονη χολή, έσταζαν κυριολεκτικά δηλητήριο σε βάρος των γάλλων εργαζομένων, ορισμένες απ' τις οποίες μίλησαν για «ήττα εφ' όλης της ύλης».

Η πρόσφατη μεγάλη ΝΙΚΗ νεολαίας-εργαζομένων της Γαλλίας έχει μεγάλη σημασία και για τους αγώνες της ελληνικής νεολαίας-εργαζομένων, αλλά και εκείνων των άλλων χωρών, νίκη που υποχρεώνει τους επαναστάτες μαρξιστές, δηλ. λενινιστές-σταλινιστές να θέσουν εκ νέου και να απαντήσουν με σαφή τρόπο δυο βασικά ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα με την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ή μη της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και των πλατιών εργαζομένων μαζών κατά των επιθέσεων του κεφαλαίου και για την επιτυχή απόκρουσή τους.

Το ΠΡΩΤΟ βασικό ερώτημα είναι: μπορεί σήμερα η εργατική τάξη να αποκρούσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου και με ποιον τρόπο, με ποια γραμμή;

Και το ΔΕΥΤΕΡΟ: μπορεί να οδηγήσουν σε επιτυχία και νίκη οι αγώνες της εργατικής τάξης χωρίς την ΥΠΑΡΞΗ μαζικού επαναστατικού κόμματος, δηλ. κόμματος λενινιστικού-σταλινικού τύπου και επαναστατικών ταξικών συνδικάτων ανάλογων εκείνων της περιόδου της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και επιπλέον με την κυριαρχία των ρεφορμιστικών κομμάτων (παλιάς και νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας) και των ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-αυτ. Παρέμβαση) στο εργατικό κίνημα;

Είναι βέβαια πασίγνωστο, ότι με δεδομένη την ύπαρξη μαζικών επαναστατικών κομμάτων λενινιστικού­-σταλινικού τύπου και μαζικών επαναστατικών ταξικών συνδικάτων, δηλ. όταν έχει ήδη σε επαρκή βαθμό εξασφαλιστεί-αποκατασταθεί η επαναστατική ΕΝΟΤΗΤΑ της εργατικής τάξης, όπως συνέβηκε την περίοδο της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και ως το θάνατο-δολοφονία του Στάλιν το 1953, οι εργαζόμενοι, κάτω απ' την καθοδήγησή τους, με μαχητικούς ΜΑΖΙΚΟΥΣ αγώνες μπορούν να αποκρούσουν ακόμα και τις πιο σφοδρές επιθέσεις του κεφαλαίου, όμως και η σημερινή πείρα των αγώνων μόνο των τελευταίων δεκαετιών, αλλά και η παλιότερη, δείχνει ότι η εργατική τάξη και οι πλατιές εργαζόμενες μάζες, ακόμα και παρά την απουσία μαζικών επαναστατικών κομμουνιστικών κομμάτων και μαζικών ταξικών συνδικάτων μπορούν με ΕΝΩΤΙΚΕΣ ΜΑΖΙΚΕΣ μαχητικές κινητοποιήσεις: α) να αποκρούσουν επιθέσεις του κεφαλαίου, και ακόμα σπουδαιότερο β) να εκπαραθυρώσουν-γκρεμίσουν ακόμα και κυβερνήσεις, όπως έγινε πρόσφατα σε σειρά χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Και στην πρώτη και πολύ περισσότερο στη δεύτερη περίπτωση, ΠΡΩΤΗ και αναγκαία προϋπόθεση ήταν η ΕΝΟΤΗΤΑ, επειδή αυτή και ΜΟΝΟ αυτή μπορεί να εξασφαλίσει και εξασφάλισε ΜΑΖΙΚΗ συμμετοχή των εργαζομένων στους αγώνες, εντελώς απαραίτητου όρου για την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ τους, αλλά και την τελική επιτυχή έκβαση των συγκεκριμένων κινητοποιήσεων των εργαζομένων.

Χειροπιαστά παραδείγματα ΕΝΩΤΙΚΗΣ-ΜΑΖΙΚΗΣ συμμετοχής και γι' αυτό ακριβώς επιτυχούς έκβασης των αγώνων των εργαζομένων στη χώρα μας έχουμε την απεργιακή κινητοποίηση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ για το Ασφαλιστικό που υποχρέωσε τη μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη να αποσύρει τον αντεργατικό νόμο Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό (τότε οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ δεν τόλμησαν να κρατήσουν διασπαστική στάση) και επιπλέον, τελευταία, την πρόσφατη μεγάλη ΝΙΚΗ της νεολαίας-εργαζομένων της Γαλλίας, ΝΙΚΗ που επιτεύχθηκε αποκλειστικά και μόνο με τη γραμμή της ΕΝΟΤΗΤΑΣ που εξασφάλισε τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των κινητοποιήσεων, τις κατέστησε περισσότερο ΜΑΧΗΤΙΚΕΣ και τέλος ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.

Απ' την περίπτωση της ΝΙΚΗΣ των εργαζομένων της Γαλλίας με την απόσυρση του αντεργατικού νόμου της Σύμβασης της Πρώτης Απασχόλησης (CPE) αλλά και την περίπτωση της ΝΙΚΗΣ των εργαζομένων της χώρας μας με την απόσυρση του νόμου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό γίνεται φανερό πως η εργατική τάξη μπορεί με ΕΝΩΤΙΚΕΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΜΑΧΗΤΙΚΕΣ κινητοποιήσεις να αποκρούσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου, παρά την απουσία μαζικών επαναστατικών κομμάτων και μαζικών ταξικών συνδικάτων. Αυτή είναι και η μαρξιστική απάντηση στα δυο παραπάνω βασικά ερωτήματα που απασχολούν το σημερινό εργατικό κίνημα.

Μόνο η γραμμή ΕΝΟΤΗΤΑΣ είναι εκείνη που εξασφαλίζει τη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ των εργατικών κινητοποιήσεων και συμβάλλει στην ανάπτυξη της ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, πρώτων και εντελώς αναγκαίων προϋποθέσεων για την αντίκρουση των επιθέσεων του κεφαλαίου και την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ επιτυχή έκβαση των αγώνων των εργαζομένων και επομένως ΜΟΝΟ αυτή υπηρετεί τα ταξικά τους συμφέροντα. Κάθε διασπαστική στάση, όπως αυτή των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ: α) υπηρετεί αντικειμενικά συμφέροντα του κεφαλαίου γιατί διασπά την ΕΝΟΤΗΤΑ της πάλης των εργαζομένων κατά των επιθέσεων του κεφαλαίου, την υπονομεύει ευθύς εξαρχής και την καθιστά εκ των προτέρων ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ, β) φαντάζει «αριστερή» αλλά είναι «καραδεξιά», αφού απλά αποτελεί χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική γυμναστική για εκτόνωση της αγανάκτησης των εργαζομένων, χωρίς κανένα χειροπιαστό θετικό και προς όφελος της εργατικής τάξης αποτέλεσμα, και το χειρότερο, γ) είναι διασπαστική στάση συνειδητά επιλεγμένη και ευθυγραμμισμένη-ενταγμένη στη διασπαστική τακτική της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή που αποσκοπεί, ακριβώς μέσω της διάσπασης, να παραλύσει και να καταστήσει ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ τους αγώνες των εργαζομένων ώστε να μπορέσει έτσι αυτή να περάσει σε βάρος τους τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα που προωθούν και υπερασπίζουν τα συμ­φέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Στα πλαίσια αυτής της τακτικής οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ ευθυγραμμίστηκαν και στήριξαν ανοιχτά πέρυσι την κατάργηση της «ΑΡΓΙΑΣ» της Πρωτομαγιάς, δηλ. την κατάργηση μιας κατάκτησης της εργατικής τάξης με το γνωστό ψευτοδίλημμα «ΑΡΓΙΑ ή ΑΠΕΡΓΙΑ» για να «τσεπώσουν» οι βιομήχανοι και το αστικό κράτος 250 εκατομμύρια ευρώ, εκπλήρωσαν τον απεργοσπαστικό τους ρόλο με τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις κατά την διάρκεια της απεργίας των τραπεζοϋπαλλήλων, κλπ. και τελευταία με το ξεπούλημα-σπάσιμο της απεργίας των ναυτεργατών στην πιο κρίσιμη και ευνοϊκή για τον αγώνα των ναυτεργατών στιγμή, έσωσαν έτσι την αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή από μια σίγουρη ήττα.

Η εργατική τάξη και οι πλατιές εργαζόμενες μάζες στη σημερινή δύσκολη περίοδο των απανωτών σφοδρότατων επιθέσεων του κεφαλαίου που δέχονται δεν έχουν άλλο ΔΡΟΜΟ εκτός από εκείνον της άσκησης ΠΙΕΣΗΣ στους ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-αυτόν. Παρέμβασης για οργάνωση ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΜΑΖΙΚΩΝ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ κινητοποιήσεων, οι μόνες ικανές να καταστήσουν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ τους αγώνες τους. Η περίπτωση των γάλλων εργαζομένων αλλά και εκείνη του νόμου Γιαννίτση δείχνει ότι η άσκηση πίεσης των εργαζομένων στους ρεφορμιστές εργατοπατέρες ηγέτες για κινητοποιήσεις είναι όχι μόνο δυνατή αλλά μπορεί να έχει και θετικό αποτέλεσμα.

Η πρόσφατη μεγαλειώδης ενωτική-μαζική-μαχητική κινητοποίηση της νεολαίας-εργαζομένων της Γαλλίας που οδήγησε σε μια μεγάλη πανευρωπαϊκής σημασίας ΝΙΚΗ δείχνει το ΔΡΟΜΟ αλλά και η μαζική αποτελεσματική κινητοποίηση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ ενάντια στο νόμο Γιαννίτση.

Σε πλήρη αντίθεση μ' αυτό το δρόμο και ακριβώς γι' αυτό το λόγο οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ (‘56) και οι ρεφορμιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ υποβάθμισαν στο έπακρο και μηδένισαν εντελώς στα έντυπά τους τη μεγάλη σημασία της ΝΙΚΗΣ της νεολαίας και των εργαζομένων της Γαλλίας, αλλά και εκείνη για το Ασφαλιστικό του νόμου Γιαννίτση, για τους αγώνες των εργαζομένων της χώρας.


Η απεργία του Μάρτη, η επίθεση των ΜΑΤ και η στάση του «Ριζοσπάστη»

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «ΚΚΕ» ('56) αποσιωπούν-αποκρύπτουν εντελώς για ΔΕΥΤΕΡΗ φορά την επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς διαδηλωτές, εξωραΐζουν, συμπαρατάσσονται και στηρίζουν την αντεργατική πολιτική της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή


«ΤΑ ΝΕΑ» και η «Αυγή» προβάλλουν πρωτοσέλιδα, με φωτογραφίες, την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των απεργών διαδηλωτών, αντίθετα ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο δεν προβάλλει την επίθεση αλλά ούτε καν την αναφέρει ως υπαρκτό γεγονός στις μέσα σελίδες

Η απεργία που κήρυξαν στα μέσα Μάρτη οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ -και όχι εκείνοι του ΠΑΜΕ όπως μόνιμα και ψευδέστατα προβάλλεται απ’ τις στήλες του «Ριζοσπάστη» - πραγματοποιήθηκε με σχετική επιτυχία, σε σχέση με τις προηγούμενες, όσον αφορά τη συμμετοχή των εργαζομένων σ’ αυτή.

Παρά το γεγονός ότι από πλευράς συμμετοχής η απεργιακή κινητοποίηση δεν είχε μέγεθος ανάλογο των σημερινών μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει το σύνολο των εργαζομένων εξαιτίας των συνεχών σφοδρότατων επιθέσεων του κεφαλαίου - κι αυτό λόγω της προδοτικής στάσης του συνόλου των ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΠΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-αυτ. Παρέμβαση, ούτε λόγος βέβαια για τους αντιδραστικούς της ΔΑΚΕ) -χαρακτηρίζονταν όμως από αισθητά μεγαλύτερη συμμετοχή παρά τον διασπαστικό ρόλο των ρεφορμιστών του ΠΑΜΕ που αποτελεί, ανάμεσα σ’ άλλους, έναν επιπλέον παράγοντα ο οποίος επιδρά αρνητικά στη ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ και την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ των απεργιακών κινητοποιήσεων-διαδηλώσεων κατά της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή.

Πέρα όμως απ’ τη μόνιμα διασπαστική γραμμή-στάση που κρατούν, με εντολή της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ (΄56), οι εργατοπατέρες του ΠΑΜΕ που από πλευράς περιεχομένου και αποτελεσμάτων είναι μια εντελώς δεξιά ρεφορμιστική συνδικαλιστική γραμμή, επειδή πρώτο, μέσω της διάσπασης, εξυπηρετεί αντικειμενικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου αφού καθιστά ευθύς εξαρχής αναποτελεσματική κάθε απεργιακή κινητοποίηση και δεύτερο, είναι ευθυγραμμισμένη με την τακτική της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στην υπηρεσία της εφαρμογής της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής και κατ’ επέκταση στα συμφέροντα και τις σημερινές ανάγκες και επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56) έχουν φθάσει σε τέτοιο σημείο αστικού εκφυλισμού το τελευταίο χρονικό διάστημα που όχι μόνο δεν προβάλλουν καθόλου αλλά αποσιωπούν-αποκρύβουν συστηματικά και τις βάρβαρες επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια στους εργαζόμενους.

Είναι η δεύτερη φορά που ο «Ριζοσπάστης» με εντολή της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας, αποσιωπά σκόπιμα και αποκρύβει από τους αναγνώστες του την επίθεση των ΜΑΤ για να μην εκθέσει την κυβέρνηση Καραμανλή και διαταράξει την αντιδραστική και προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου συνεργασία «Κ»ΚΕ(΄56)­κυβέρνησης. Η πρώτη φορά που απέκρυψε εντελώς την επίθεση των ΜΑΤ ήταν εκείνη εναντίον των απεργών ναυτεργατών («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» Νο 223, 1-15 Μάρτη 2005), ενώ τώρα αποσιωπά-κρύβει την βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των απεργών διαδηλωτών κατά τη διάρκεια της πορείας στο κέντρο της Αθήνας.

Μια απλή σύγκριση των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων «ΝΕΑ»-«Αυγής» με το «Ριζοσπάστη», όπως παρουσιάζονται παραπάνω σε σμίκρυνση αρκεί να διαπιστωθεί η προκλητικότατη αποσιώπηση-απόκρυψη της επίθεσης των ΜΑΤ εκ μέρους του «Ριζοσπάστη».

Σ’ αντίθεση με τα «ΝΕΑ» και την «Αυγή», που αναφέρουν και προβάλλουν το γεγονός της επίθεσης των ΜΑΤ και μάλιστα πρωτοσέλιδα, ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο δεν το προβάλλει μα ούτε καν το αναφέρει στις μέσα σελίδες σαν υπαρκτό πραγματικό γεγονός. Κι’ αυτή την προκλητικότατη και δεξιότατη στάση και πολιτική τους - πολιτική μόνιμου εξωραϊσμού της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου - οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ(‘56)-ΠΑΜΕ σερβίρουν-προπαγανδίζουν σαν «αριστερή» πολιτική!!!


ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
54 χρόνια από την εκτέλεση - δολοφονία του

«Ο Μπελογιάννης πέθανε. Δε θυσίασε τίποτε από την τιμή μας. Ούτε από την ελπίδα που έχουμε στο Αύριο που στραφτοβολά»

ΠΟΛ ΕΛΥΑΡ

 

Στους Μπελογιάννηδες
Κώστας Βάρναλης

Χαραβγή κατεπάνω του θανάτου
βάδιζεν η καρδιά σου, Παληκάρι,
λες κ’ είταν άλλος: άγουρος που ορθρίζει
ν’ ανταμώσει κρυφά την πρώτη αγάπη.

Σε κάθε βήμα ψήλωνε η κορφή σου,
το ηλιοστεφάνι τ’ ουρανού να φτάσει.
Κι αν χάραζε για σένα αιώνια Νύχτα,
η προδοσιά χορέβοντας σε φτυούσε.

Με χέρι’ αλυσωμένα, που αγαπούσαν
να κρατάνε για τον οχτρό ντουφέκι
και γαρούφαλο για το μάβρο Νόμο
σε βάλανε σημάδ’ οι πλερωμένοι

οι αρματολόγοι το χεροδεμένο,
τον Έναν οι πολλοί, τον άντρα οι φούστες,
οι τρίδουλοι το λέφτερο κ’ η λάσπη
τον πρωτανθό της Αρετής, Εσένα!

Δεν έχεις τάφο, άλλ’ όπου ηλιοβολιέται
γαρούφαλο στητό κι όπου βροντάει
καριοφίλι της λεφτεριάς, ολόρθον
η Μούσα σε φιλεί κι ο Μακρυγιάννης.

Δεν έχεις κι όνομα. Οι μάβροι το μαβρίσαν.
Μα το λένε στη ρεματιά τα’ αηδόνια,
οι ανέμοι στα πλατάνια και στα ελάτια
και τα νερά σε θάλασσα και βρύσες.

Μην κλαίτε, μάνες μαβρομαντηλούσες
και συ, Μεγάλη Μάνα των μανάδων!
Όπου να ναι, Θα τον νεκραναστήσει
μέγας λαός κι αφτός αναστημένος


50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Στα μέσα Φλεβάρη αυτού του χρόνου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ' τις φασιστικές τρομοκρατικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης. Τον περασμένο χρόνο είχαμε αναδημοσιεύσει («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 212, 15-30 Σεπτέμβρη 2005) την καταδικαστική Απόφαση (24.2.1956) - ιστορικό ντοκουμέντο. Τώρα αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες το παρακάτω κείμενο του συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου που αναφέρεται στα γεγονότα της Τασκένδης και τις φασιστικές δίκες των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Δημήτρη Κ. Βύσσιου

 

Η Ανοιχτή Επιστολή προς τον Μπορίς Νικολάεβιτς Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Ιανουάριος 1991) του συντρόφου Δ. Βύσσιου είναι μια απάντηση στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας που περιέχεται στη συνέντευξη του Πονομαριόφ, που δόθηκε στα «ΝΕΑ» το πρώτο 15νθήμερο του Δεκέμβρη (11.12.90) σχετικά με τα γεγονότα της Τασκένδης.

Το κείμενο-απάντηση του σ. Βύσσιου, που έζησε τα γεγονότα, στις ψευδολογίες του Μ.Ν.Πονομαριόφ δεν αποκαθιστά μόνο την ιστορική αλήθεια, δεν έχει μόνο ιστορική αξία, αλλά και μεγάλη επίκαιρη πολιτική σημασία, επειδή: 1) γνωρίζει στην εργατική τάξη και το λαό μας την ιστορική αλήθεια, 2) φωτίζει τον αντεπαναστατικό δρόμο της προδοτικής χρουστσοφικής ομάδας, που επιδίωξή της απ’ την αρχή ήταν η ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος και η διάλυση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, 3) αποκαλύπτει το διαλυτικό ρόλο των διορισμένων από τους σοβιετικούς ρεβιζιονιστές στην ηγεσία του κόμματος έλληνες οπορτουνιστές, 4) δείχνει στους κομμουνιστές τις ρίζες της κακοδαιμονίας του ελληνικού εργατικού κινήματος, 5) δείχνει τη συνέχιση του αδιεξόδου της σημερινής ρεβιζιονιστικής γραμμής του «Κ»ΚΕ(΄56), συνέχεια εκείνης του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

 

«Ανοιχτή Επιστολή

Προς τον Μπορίς Νικολάεβιτς Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης

Κύριε,

Διάβασα την απολογητική σας συνέντευξη στον ανταποκριτή της αθηναϊκής εφημερίδας «Τα Νέα» στη Μόσχα κ. Δ. Κωνσταντόπουλο. Μια αντικειμενική εκτίμηση αυτών που είπατε, όπως φυσικά δημοσιεύτηκαν και δεν διαψεύσθηκαν από κανέναν οδηγεί στη διαπίστωση ότι το λιγότερο πρόκειται για μια αδέξια απόπειρα να καλυφθεί κάτω από το πέπλο της διαστρέβλωσης μια πτυχή της τραγικής ιστορίας των επεμβάσεων στο ελληνικό αριστερό κίνημα γενικά και του δύσκολου δρόμου (έκφραση πολύ επιεικής) που πέρασε και περνάει η ελληνική προσφυγιά στο σύνολό της σχεδόν στην ΕΣΣΔ από το 1949 μέχρι σήμερα.

Στη διάρκεια της 40χρονης αναγκαστικής υπερωρίας μου έζησα και είδα από κοντά τα γεγονότα στα οποία αναφέρεσθε. Αυτό με υποχρεώνει να αντιμετωπίσω την ιστορική αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος και στο βαθμό που μπορώ πιο αντικειμενικά. Παρόμοια προσπάθειά μου στα χρόνια της παραμονής μου στην ΕΣΣΔ είχε μακρόχρονης διάρκειας σε βάρος μου επιπτώσεις: γιατί έρχονταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα των κρατούντων. Αυτό το κάνω ακόμα και σαν μια ελάχιστη προσφορά στη μεγάλη ηθική υποχρέωση όλων μας στη μνήμη εκείνων που εγκατέλειψαν τη ζωή μακριά από την πατρίδα, σε συνθήκες απάνθρωπων κατατρεγμών.

Περίμενα μετά τη δημοσίευση της συνέντευξής σας, ότι στο επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» θα δημοσιεύονταν ένα υπεύθυνο κείμενο της ΚΕ που θα αποκαθιστούσε την αλήθεια.

Δεν ξέρω την αιτία που υποχρεώνει την καθοδήγηση του ΚΚΕ να μην μπορεί ή να μην θέλει να ακουστεί η αλήθεια για μια συνταρακτική περίοδο της ιστορίας του ελληνικού αριστερού κινήματος, που και σήμερα ακόμα, έπειτα από 35 χρόνια δεν αφήνει ασυγκίνητη την κοινή γνώμη της Ελλάδας και πιο πολύ εκείνους που έζησαν άμεσα τα γεγονότα της περιόδου αυτής.

Έτσι, προβάλλει η ανάγκη να ειπωθούν από μας εκείνα που εσείς «ξεχάσατε» και η ΚΕ του ΚΚΕ αντιπαρέρχεται. Μια πρώτη γενική διαπίστωση από το διάβασμα της δημοσίευσης αυτής είναι ότι έχετε πάθει καθολική αμνησία, κάτι που είναι τελείως ασυμβίβαστο με την ιδιότητά σας του συνεργάτη του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ...».

«Η προσπάθειά σας, με την συνέντευξη αυτή, να αποστασιοποιηθείτε και να μειώσετε το ρόλο σας στην τραγωδία της προσφυγιάς σας εκθέτει ανεπανόρθωτα και ηθικά και πολιτικά»...

«Με την άμεση και αδιάκοπη καθοδήγησή σας η ομάδα Σεμενκόφ και Τοπόρικοφ στη Μόσχα και οι Πανομαρένκο, Σαάκοφ καθώς και τα διορισμένα κάθε φορά ελληνικά όργανά σας, «έκοβαν κα έραβαν» στα μέτρα σας ότι είχε σχέση με τους Έλληνες πρόσφυγες και τις Οργανώσεις τους στην ΕΣΣΔ. Αυτό συνεχίζεται και σήμερα, με θύματα τους λίγους έλληνες πρόσφυγες της Τασκένδης.

Τα υπολείμματα της ελληνικής προσφυγιάς στη Σοβιετική Ένωση (1.500 – 2.000 άτομα) στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι η στυμμένη πια λεμονόκουπα που έχουν καταδικαστεί να πεθάνουν μακριά από την πατρίδα τους. Κι’ αυτό όταν στον προϋπολογισμό της ΕΣΣΔ για το 1990 διατίθενται 12 δισεκατομμύρια Ρούβλια για δωρεάν βοήθεια ακόμα και σε διαφθαρμένα καθεστώτα («Νέα της Μόσχας», Μάρτιος 1990, «Ισβέστια», Οκτώβρης 1990). Έτσι εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους απ’ όλους, γερασμένοι και ανήμποροι, οι Έλληνες πρόσφυγες αφού δεν έχουν πια να δώσουν τίποτε. Έτσι γράφεται η τελευταία σελίδα της ιστορίας της ελληνικής προσφυγιάς. Το ότι στις άλλες χώρες της ΝΑ Ευρώπης η κατάσταση για τους πρόσφυγες είναι ακόμα χειρότερη δεν αποτελεί ελαφρυντικό για κανέναν.

Αλήθεια, πως δεν θυμάστε τίποτε; Πως μπορέσατε να ξεχάστε όλα σας τα θύματα; Και με μια τέτοια καθολική, παθολογική αμνησία, ποιος είναι ο ρόλος σας στο μηχανισμό του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ, απ’ όπου και δόθηκε η συνέντευξη στον ανταποκριτή της αθηναϊκής εφημερίδας; Η ερώτηση αυτή απευθύνεται και προς τον κ. Β.Μ.Φάλιν , Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΣΕ και υπεύθυνο του τμήματος αυτού σήμερα, όχι φυσικά από απλή περιέργεια. Άραγε, ένας τόσο υπεύθυνος τομέας στην ΚΕ του ΚΚΣΕ είχε ακόμα ανάγκη από τις «υπηρεσίες» σας και την πολύχρονη «εμπειρία» σας;

Ας περάσουμε, όμως, στην ουσία του περιεχομένου της συνέντευξης. Αναφέρεσθε σε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γεγονός στην πολύπαθη ιστορία των επεμβάσεων του ΚΚΣΕ στα εσωτερικά του ΚΚΕ: Μια χαρακτηριστική και αποκρουστική κορυφή του παγόβουνου των επεμβάσεων αυτών, όπως ήταν τα γεγονότα της Τασκένδης το Φθινόπωρο του 1955. Χαρακτηρίζετε τα γεγονότα αυτά σαν μια «ανόητη διαμάχη ανάμεσα στους οπαδούς του Ζαχαριάδη και του Μάρκου» (υπογρ. Δική μου). Στο σημείο αυτό ξεπερνάτε τον εαυτόν σας. Ο ισχυρισμός σας αυτός είναι μια χωρίς προηγούμενο παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας.

Εκείνος που εμπνεύστηκε, οργάνωσε και καθοδήγησε το πογκρόμ με εντολή του Χρουστσόφ είστε εσείς, με άμεσους βοηθούς τους Πανομαρένκο, δεύτερο γραμματέα της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουζμπεκιστάν, Σαάκοφ με βεβαρημένο παρελθόν συνταγματάρχη της KGB και φυσικούς αυτουργούς μια ομάδα από Έλληνες καθαιρεμένων, πρώην στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, δηλωσίες που είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με το ΚΚΕ. Ανάμεσά τους ο Π. Δημητρίου, εκτεθειμένος πολλαπλά, από παλιότερα, χωρίς πολιτικό θάρρος και κοινωνική συνέπεια. Βρήκε την ευκαιρία να επιπλεύσει. Οι δηλωσίες Β. Γκανάτσος (Χείμαρρος) και Α. Ρόσιος (Υψηλάντης) τιμωρημένοι για αντιλαϊκές πράξεις στο ΔΣΕ και ο Σταύρος Γιαννακόπουλος ή Π. Ανταίος, υπόδειγμα πολιτικής αναξιοπρέπειας και αναξιοπιστίας, κοινός τσανακογλύφτης των κάθε φορά κρατούντων. Τέτοιου είδους και χειρότεροι ήσαν οι στυλοβάτες που απετέλεσαν τα ερείσματα στην προσπάθεια για τη χειραγώγηση της κολλεκτίβας των ελλήνων προσφύγων στην Τασκένδη. Η αντιπολίτευση στην ηγεσία του τότε Μ.Κ.Κ (μπ), από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, προσπάθησε να «ψαρέψει» στηρίγματα και στα κόμματα του εξωτερικού. Ήταν η εποχή που πήραν την εντολή οι Παρτσαλίδης και Βαφειάδης να μιλήσουν ανοιχτά για τα λάθη και τις αδυναμίες της τότε καθοδήγησης του ΚΚΕ. Στην Τασκένδη με δεδομένη τη σοβιετοπληξία και την πολιτική της μη επέμβασης του Ζαχαριάδη, από τότε ακόμα άρχισε μια προσεκτική συστηματική προσπάθεια επιλογής και προώθησης τέτοιων «αφοσιωμένων στελεχών», με προοπτική μελλοντικής τους «αξιοποίησης». Ιδιαίτερη προσπάθεια είχε καταβληθεί για τη δουλειά αυτή στη Σχολή Αξιωματικών της Φεργκανά, όπου φοιτούσαν αρκετοί έλληνες πρόσφυγες-στελέχη του ΔΣΕ. Αφού εξασφαλίστηκε η επάνδρωση του μηχανισμού της Κομματικής Επιτροπής Τασκένδης (ΚΟΤ) με στελέχη τύπου Γ. Φουρκιώτη (Θάνος), υπεύθυνος επαγρύπνησης-κοινός καταχραστής, Β. Έξαρχο υπεύθυνο της Επιτροπής Ελέγχου, κοινός πληροφοριοδότης και εξαχρειωμένο στοιχείο (ο κύριος αυτός με υπόδειξη του Πονομαριόφ πρότεινε στο Βλαντά να τοποθετηθεί κατά του Ζαχαριάδη με την υπόσχεση ότι θα τον χρίσουν στη Μόσχα γραμματέα του ΚΚΕ), τον Η.Ρούνη (Μπαρμπαλιάς) τραμπούκο και δυνάστη των βοσκών της εποχής της μεταξικής δικτατορίας, πρόεδρο της Επιτροπής Κομματικής Ανακαταγραφής στην Τασκένδη και άλλους παρόμοιου τύπου «στελέχη», η κλίκα Δημητρίου και ΣΙΑ προχώρησε στην εφαρμογή του σχεδίου που είχατε καταστρώσει. Στην προσπάθεια αυτή χρησιμοποιήθηκε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο. Η «επεξεργασία» των προσφύγων γίνονταν και ατομικά και ομαδικά. Και στο δρόμο και στα κομματικά όργανα. Από τότε ο Ροσόχιν, μέλος της Επιτροπής Πόλης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, υπεύθυνο για τα προβλήματα των Ελλήνων προσφύγων στην Τασκένδη, πολύ πιο νωρίς πριν μπει ζήτημα ηγεσίας του ΚΚΕ είπε ότι: «οι αποφάσεις του Πολιτικού Γραφείου του Κόμματός σας ήταν εκείνες που σας έκαναν να χάσετε δυο επαναστάσεις στην πατρίδα σας». Αυτό συνέβη σε συνεδρίαση του Γραφείου της ΚΟΤ, στην οποία καθόρισε αυτός ποιοι θα πρέπει να φοιτήσουν στην Κομματική Σχολή.

Το ξεσπάθωμα των κυρίων Δημητρίου, Γκανάτσου, Ρόσιου και από τα παρασκήνια του Π. Ανταίου ή Σ. Γιαννακόπουλου και των συν αυτοίς στις συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και στην εφημερίδα των προσφύγων, από που ξεκίνησε και ποιος την καθοδήγησε; Οι άνθρωποι αυτοί στερημένοι από κάθε ηθική και πολιτική βάση, καταδικασμένοι στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των προσφύγων, θα μπορούσαν ποτέ χωρίς τις δικές σας «πλάτες» να σηκώσουν κεφάλι εναντίον της παντοδύναμης τότε ηγεσίας του ΚΚΕ; Αυτό ούτε και για αστείο δεν θα το δεχόταν, ούτε και ο πιο αφελής έλληνας πρόσφυγας που έζησε τη δεκαετία του ΄50 στην Τασκένδη. Ή μήπως ήταν έργο του Πονομαρένκο και του Σαάκοφ, με δεδομένη την αντίθετη τοποθέτηση του Α΄ Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚ Ουζμπεκιστάν Νιάζοφ (Ονιάζοφ ένας σωστός άνθρωπος, λίγο αργότερα καθαιρέθηκε από Γραμματέας και από την ΚΕ του Κόμματός του, γιατί εναντιώθηκε στις παρεμβάσεις αυτές).

Συνεχίζεται

 


ΔΟΜΙΝΙΚΑΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Για την επαναστατική ενότητα

 

Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT)
Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

Δομινικανό Εργατικό Κόμμα (PTD ML)
Προλετάριοι όλων των χωρών, καταπιεζόμενα έθνη και λαοί, ενωθείτε!

Εμείς, το Δομινικανό Εργατικό Κόμμα (PTD ML), και το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργασίας (PCT), μετά από διάφορες συζητήσεις και μια μεγάλη περίοδο σχέσεων στους λαϊκούς και πολιτικούς αγώνες, καταλήξαμε σε μια πολιτική συμφωνία που ελπίζουμε θα συμβάλει στο άνοιγμα του δρόμου για το λαϊκό και επαναστατικό αγώνα στη χώρα μας. Το περιεχόμενο της συμφωνίας είναι το ακόλουθο:

Πολιτική συμφωνία

1. Εμείς, το Κομμουνιστικό Κόμμα της εργασίας (PCT) και το Δομινικανό Εργατικό Κόμμα (PTD ΜL), μετά από πολλούς γύρους πολιτικών επαφών και ανταλλαγών απόψεων, καταλήξαμε σε μια ουσιαστική συμφωνία για τις απόψεις μας όσον αφορά στην ιστορική κατάσταση της δομινικανής επανάστασης και της αξιολόγησης των αλλαγών που έχουν εμφανιστεί στη δομινικανή κοινωνία και τον κόσμο τα τελευταία 25 χρόνια.

2. Οι κοινωνικό-οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές που έλαβαν χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, οι οποίες έχουν ενισχύσει το κεφαλαιοκρατικό μοντέλο εκμετάλλευσης στη Δομινικανή Δημοκρατία, αν και έχουν εγγυηθεί την περιορισμένη αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως αυτή εννοείται, με τη διεξαγωγή κοινοβουλευτικών και προεδρικών εκλογών κάθε τέσσερα έτη, δεν έχουν αποτρέψει περισσότερο από το 80% του δομινικανού πληθυσμού να ζει στη φτώχεια και σχεδόν δύο εκατομμύρια να είναι αναλφάβητοι λόγω του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα του επικρατούντος κοινωνικού και οικονομικού καθεστώτος, ενός καθεστώτος αποκλεισμών.

3. Κατά συνέπεια η αδυναμία και η αποτυχία των πολιτικών και δικαστικών θεσμών είναι προφανής: μια μειοψηφία κάποιων οικογενειών και συνεταίρων τους έχουν το ελευθέρας για να κάνουν ό,τι θέλουν και ταυτόχρονα μονοπωλούν τη λήψη αποφάσεων.

4. Η εθνική κυριαρχία έχει καταργηθεί με την ανοικτή επέμβαση της Αμερικανικής Πρεσβείας και των αντιπροσωπειών των διεθνών οικονομικών και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών στις εσωτερικές υποθέσεις, με την αύξηση του εξωτερικού χρέος, με την ιδιωτικοποίηση της πλειοψηφίας των κρατικών επιχειρήσεων και της επιβολής ενός κοινωνικοοικονομικού μοντέλου βασισμένου στο κέρδος και της υπεροχής του τομέα των υπηρεσιών, των χρηματοοικονομικών και κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων, της παραοικονομίας και των εισαγωγών, εις βάρος των εθνικών παραγωγικών τομέων.

5. Αυτή η πραγματικότητα μας σπρώχνει στην ανάληψη προγραμματικών προσπαθειών και στόχων για την κατάκτηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της προόδου ως στόχους πρώτης προτεραιότητας στη δομινικανή επαναστατική διαδικασία στην παρούσα φάση, χωρίς οι οργανώσεις μας να αποκηρύττουν το στρατηγικό στόχο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, υπό την επαναστατική ηγεμονία της εργατικής τάξης και του Μαρξιστικού-Λενινιστικού προλεταριακού κόμματος.

6. Κατανοώντας πως η κυρίαρχη τάση στην εσωτερική κατάσταση, είναι υπέρ της διατήρησης των αδύναμων αστικών θεσμών, θεωρούμε ως αναγκαίο τον αγώνα για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, στηριζόμενοι στην κινητοποίηση των μαζών, την πολιτική αντίσταση και τον αγώνα εντός και του κοινοβουλίου, χωρίς να αποκλείουμε οποιαδήποτε μέθοδο πάλης που οι μεταβαλλόμενες περιστάσεις απαιτούν, με βάση τις ηθικές αρχές μας και τις μαρξιστικές-λενινιστικές αντιλήψεις μας.

7. Επαναδιατυπώνουμε την επαναστατική αρχή ότι οι λαϊκές μάζες είναι η κύρια δύναμη της επανάστασης, η πολιτική οργάνωση, διαπαιδαγώγηση και η κινητοποίηση για τα αιτήματα των μαζών είναι ένας μόνιμος στόχος και ένας θεμελιώδης άξονας της στρατηγικής μας για τη συσσώρευση των δυνάμεων, τον αγώνα για την εξουσία και την εθνική απελευθέρωση.

8. Το PTD ΜL και το PCT ταυτίζονται όσον αφορά την κριτική και τον αγώνα ενάντια στα ηγετικά κλιμάκια των τριών παραδοσιακών κομμάτων (PLD, PRD, PRSC [ Κόμμα δομινικανής απελευθέρωσης, Δημοκρατικό Επαναστατικό Κόμμα, Κοινωνικό -χριστιανικό μεταρρυθμιστικό Κόμμα - σ τ. μ]), τα οποία θεωρούμε ως πολιτικούς εκπροσώπους της ντόπιας μεγαλοαστικής και ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης, των κοινωνικών τάξεων που μονοπωλούν τον πλούτο που ο λαός μας έχει δημιουργήσει και που ελέγχουν την πολιτική εξουσία: είναι οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ξένων δυνάμεων και το κύριο εμποδίου για την οικονομική ανάπτυξη, ευημερία και δημοκρατία.

9. Θεωρώντας ότι τα PCT και το PTD ΜL διατηρούν σχέσεις αδελφικές και αλληλοσεβασμού που σφυρηλατούνται στον καθημερινό αγώνα των μελών μας και τις ταξικές μάχες: ότι αγωνίζονται για την εθνική απελευθέρωση και το σοσιαλισμό, με μια μακροχρόνια ιστορία πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό, με μια κοινή κατανόηση της πολιτικής περιόδου που η τοπική και διεθνής επαναστατική διαδικασία βιώνει και των στόχων που πρέπει να αναλάβουμε σε αυτήν την φάση, υποσχόμαστε να αξιοποιήσουμε ό,τι θετικό έχουμε συσσωρεύσει σε σχέση μας, να αναπτύξουμε νέα επίπεδα αδελφοσύνης, κατανόησης και στρατηγικών υποχρεώσεων: να αναπτύξουμε νέα στάδια της ενότητας μεταξύ δύο κομμάτων μας και του προοδευτικού και επαναστατικού κινήματος του δομινικανού λαού, έχουμε καταλήξει στην ακόλουθη Πολιτική Συμφωνία:

9.1. Γενικές πτυχές:

α) Δεσμευόμαστε να καθοδηγήσουμε τις πολιτικές σχέσεις μας βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό, αμοιβαία συνεργασία και επαναστατική αλληλεγγύη.

β) Θα προωθήσουμε την από κοινού καθημερινή προσπάθεια και την συντροφική κατανόηση μεταξύ των μελών των δύο οργανώσεων στο πνεύμα της σφυρηλάτησης μιας ενοποιητικής κουλτούρας, που κατευθύνεται προς ολόκληρο το κίνημα, χωρίς περιορισμό του δικαιώματος στη διαφωνία και στην κριτική και την αυτοκριτική που πρέπει να κυριαρχούν στις σχέσεις αρχών μεταξύ των επαναστατών.

γ) Αυτή η πολιτική συμφωνία δεν περιορίζει τις διμερείς σχέσεις, ούτε την υπογραφή των συμφωνιών από τις δύο οργανώσεις με άλλες οργανώσεις, υπό τον όρο ότι αυτές δεν αντιβαίνουν τη φύση αυτής της συμφωνίας.

9.2. Πολιτική Ενότητα:

α) Αυτή η ενωτική προσπάθεια εμπνέεται σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο στάδιο, από την απόφαση να ενισχυθεί μια στενή συνεργασία σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των δύο οργανώσεων και να καταβληθούν σημαντικές προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας ενωτικής επαναστατικής ηγεσίας στη δομινικανή Δημοκρατία, της οποίας τα χαρακτηριστικά θα καθορίζονται κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας.

β) Τα PCT και το PTD ML δεσμεύουν τους περιορισμένους πόρους και την εμπειρία τους για την ενίσχυση και την προβολή της Ενότητας του Λαού ως το έμβρυο μιας ενωτικής στρατηγικής και για να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μιας ευρείας πολιτικής και κοινωνικής εναλλακτικής λύσης που συγκεντρώνει τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις του Δομινικανού λαού και για να πάρει την εξουσία και να χτίσει ένα κυρίαρχο και δημοκρατικό έθνος.

9.3 Δουλειά στις μάζες:

α) Θα εργαστούμε μαζί με άλλες επαναστατικές οργανώσεις και προοδευτικούς φορείς για την ανοικοδόμηση και την ανασύνθεση των μαζικών οργανώσεων για έναν λαϊκό συντονισμό βασισμένο στην αρχή της αντιπροσώπευσης και της νομιμότητας με την οποία οι ομάδες της βάσης συμφωνούν. Για πρακτικές ενάντια στη χειραγώγηση και τη γραφειοκρατία, για δημοκρατικές πρακτικές στη λήψη αποφάσεων: που θα διαφοροποιούν τις μορφές οργάνωσης, τις μεθόδους πάλης και συνδυάζουν τις διαδικασίες της κινητοποίησης με την ενδυνάμωση της οργάνωσης και του σχηματισμού μιας σημαντικής κριτικής και επαναστατικής κοινωνικής συνείδησης.

β) Να προωθήσουμε μια ενωτική κουλτούρα στο κοινωνικό κίνημα και προς τις άλλες επαναστατικές οργανώσεις, με τις οποίες θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε τις κοινές θέσεις μέσω διμερών και πολύπλευρων συζητήσεων.

γ) Να συντονιστούμε και /ή να αλληλοϋποστηριχτούμε στα κύρια γεγονότα και τις δραστηριότητες των μαζών (πάλη σε θέματα παιδείας, πολιτιστικές εκδηλώσεις διαδικασίες της οργάνωσης και αγώνες) που προωθούν και οι δύο οργανώσεις, κυρίως στη σπουδάζουσα νεολαία , γειτονιά, δάσκαλοι, συνδικάτα και αγροτικά κινήματα.

δ) Δεσμευόμαστε να συζητήσουμε την υποστήριξη του ενός τον άλλον και άλλων προοδευτικών φορέων (με τη συμμετοχή των συντρόφων στις αντίστοιχες περιοχές τους), στα μαζικά κινήματα των δύο οργανώσεων, πάντα σε ένα πνεύμα αλληλεγγύης, αδελφοσύνης, σεβασμού και ειλικρίνειας.

ε) Να καθιερώσουμε ένα πρόγραμμα δράσης που να εξασφαλίζει τον κοινό σχεδιασμό, την αδελφότητα και την ανταλλαγή των εμπειριών των ειδικευμένων στη μαζική δουλειά συντρόφων των κομμάτων μας και για να προωθήσουμε μια πλατφόρμα που να επιτρέπει στα ρεύματά μας να εκφραστούν και να ενεργούν από κοινού στο μαζικό κίνημα, χωρίς να γινόμαστε ουρά κανενός.

στ) Άμεσα θα λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα για να προωθήσουμε το συντονισμό και την συνακόλουθη ενοποίηση μέρους ή όλης της εργασίας που εκτελούμε στη νεολαία και το μέτωπο των δασκάλων.

9.4. Οργανωτικοί Στόχοι:

α) Καταλαβαίνοντας τη σημασία των διαδικασιών που περιλαμβάνονται στην οικοδόμηση της επαναστατικής οργάνωσης και τον επαναστατικό αγώνα της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων μαζών, έχουμε αποφασίσει τα εξής σε αυτό τον τομέα:

- Να πραγματοποιούμε καθημερινές συνεδριάσεις για να συζητούμε θέματα πολιτικού ενδιαφέροντος.

- Να οργανώνουμε δραστηριότητες συζήτησης και οργάνωσης στο μαζικό κίνημα

- Να ανταλλάξουμε αντιπροσωπείες στις δραστηριότητες των αντίστοιχων πολιτικών σχολείων μας.

β) Παίρνοντας ως σημείο αφετηρίας τις παραπάνω δραστηριότητες δεσμευόμαστε σε έναν λογικό χρόνο να αρχίσουμε την πρώτη φάση του κοινού πολιτικού σχολείου.

9.5. Διεθνείς σχέσεις και αλληλεγγύη:

α) να αλληλοϋποστηριχτούμε στη διεθνιστική δουλειά από την οποία:

- Θα κάνουμε οτιδήποτε δυνατό για να έχουμε κοινές θέσεις σχετικά με τα σημαντικά γεγονότα που πραγματοποιούνται και για τα γεγονότα στα οποία αποφασίζουμε να συμμετέχουμε.

- Να προσπαθήσουμε να στείλουμε κοινές αντιπροσωπείες στα διεθνή γεγονότα.

- Να υποστηρίξει ο ένας τον άλλον στα διεθνή φόρουμ θέτοντας τους οικονομικούς πόρους μας ο ένας στην υπηρεσία του άλλου όταν αυτό είναι απαραίτητο.

- Να εργαστούμε για τη μεγαλύτερη δυνατή αλληλεγγύη στην οποία ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων μπορεί να συγκλίνει.

- Να ιδρυθεί μια Κοινή Επιτροπή για να συζητά διεθνή ζητήματα και να κάνει προτάσεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν από κοινού.

Πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας 27 Σεπτέμβρη 2005

Υπογραφές

για την ΚΕ του PCT
Manuel Salazar
Γενικός Γραμματέας

για την ΚΕ του PTD ML
Ivan Rodriguez,
Πρόεδρος

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η απεργία του Μάρτη, η επίθεση των ΜΑΤ και η στάση του «Ριζοσπάστη»

Νίκος Μπελογιάννης: 54 χρόνια από την εκτέλεση - δολοφονία του

Κώστα Βάρναλη: Στους μπελογιάννηδες

50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Δομινικανή Δημοκρατία: Για την επαναστατική ενότητα (πολιτική συμφωνία PCT και PTD ML)
 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55