Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 226 15-30/4/2006Αρ. Φύλ. 226 15-30 Απρίλη 2006
Προκλητική και επαίσχυντη συμφωνία ΓΣΕΕ-ΣΕΒ

Μετά από μια καλοσχεδιασμένη και καλοστημένη θεατρική παράσταση «διαξιφισμών» ΣΕΒ-ΓΣΕΕ. Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ προχώρησαν στις 3 Απρίλη στην απόφαση υπογραφής της νέας, 2ετούς διάρκειας, Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με το Σύνδεσμο Ελληνικών Βιομηχανιών, την οποία ο Πολυζωγόπουλος χαρακτήρισε «έντιμο συμβιβασμό», προδίνοντας, έτσι, επαίσχυντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Η νέα συλλογική σύμβαση της ΓΣΕΕ είναι, για τους εργαζόμενους, προκλητική, γιατί, πρώτο, το ύψος της «αύξησης» των 77 λεπτών την ημέρα δεν φτάνει ούτε για την πληρωμή μισού φλιτζανιού καφέ στην πιο φτωχή λαϊκή γειτονιά Αθήνας-Πειραιά, δεύτερο, είναι πολύ πιο κάτω από τον πληθωρισμό, τρίτο, αλυσοδένει τους εργαζόμενους για δύο χρόνια στο άρμα της άγριας υπερεκμετάλλευσης των καπιταλιστών, τέταρτο, επειδή εξασφαλίζεται, όπως δικαιολογημένα επισημαίνει ο φιλοκυβερνητικός Τύπος, η «κοινωνική και εργασιακή ειρήνη για την προσεχή κρίσιμη 2ετία» και «ηρεμεί» η αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ.

Με μια τέτοια συλλογική σύμβαση, η οποία καταδικάζει την εργατική τάξη στη φτώχεια και την εξαθλίωση και διασφαλίζει την υπερεκμετάλλευση από τους καπιταλιστές βιομήχανους, και προκαλεί παραπέρα, ακόμα μεγαλύτερη πτώση των πραγματικών μισθών, είχαν κάθε λόγο να θριαμβολογούν οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ, και ο διαχειριστής των ταξικών τους συμφερόντων, σε κυβερνητικό επίπεδο, το κόμμα της ΝΔ.

Επιπλέον, δεν μπορεί να μην είναι ικανοποιημένοι και οι αρμόδιοι εκπρόσωποι της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού έτσι προωθείτε η εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, εφαρμογή που, κάθε φορά, σημαίνει μια νέα, σφοδρότατη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο του ευρωπαϊκού προλεταριάτου και, γενικά, των εργαζομένων λαϊκών μαζών.

Έτσι, η υπογραφή της νέας, προκλητικής για τους εργαζόμενους, Συλλογικής Σύμβασης, επιβεβαιώνει εκ νέου τρεις βασικές διαπιστώσεις: Πρώτο, ότι οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ είναι πάντα στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου. Δεύτερο, ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης δεν αγωνίζονται ούτε, έστω, για κάποιες ανεκτές αυξήσεις μισθών και για την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων, μα αντίθετα, με την έμμεση ή άμεση βοήθειά τους, εκμηδενίζει το Κεφάλαιο, αυτές τις κατακτήσεις. Τρίτο, αν, και όποτε «αντιστέκονται» στις οποιεσδήποτε επιθέσεις του Κεφαλαίου, αυτό το κάνουν μόνο κάτω από την πίεση των εργαζομένων και όχι με τη θέλησή τους: εξαναγκάζονται να το πράξουν.

Η εργατική τάξη θα μπορούσε να αποσπάσει μεγαλύτερες και πραγματικές αυξήσεις μόνο αν είχε προχωρήσει σε ενωτικές, μαχητικές, μαζικές κινητοποιήσεις, κάτι που δεν έγινε. Την ευθύνη για αυτό έχουν, πρωταρχικά, οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, αλλά και τα Εργατικά Κέντρα, οι Ομοσπονδίες και τα Σωματεία των εργαζομένων, που δεν τους κινητοποίησαν δεν πίεσαν τη ΓΣΕΕ με όπλο τις εργατικές κινητοποιήσεις. Ανάλογη ευθύνη φέρουν, επίσης, οι εργατοπατέρες των ΠΑΣΚΕ­ΠΑΜΕ-ΑΥΤ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (οι αντιδραστικοί της ΔΑΚΕ είναι συνδικαλιστές των βιομηχάνων καπιταλιστών), που δεν κινητοποίησαν τους εργαζόμενους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ΓΣΕΕ- ΣΕΒ ώστε να πιέσουν για μεγαλύτερες αυξήσεις μισθών. Οι ρεφορμιστές εργατοπατέρες συνδικαλιστές ηγέτες του ΠΑΜΕ αποχώρησαν την τελευταία στιγμή από τη συνεδρίαση της ΓΣΕΕ, για να μη φορτωθούν τις ευθύνες της επαίσχυντης και προκλητικής σύμβασης και, προφανώς για λόγους δημαγωγίας, «καλώντας», όπως μας πληροφορεί ο «Ριζοσπάστης» , «τους εργαζόμενους να απαντήσουν στην κοροϊδία με την απεργία στις 13 Απρίλη».(« Ρ», 5/4/2006, σελ.1). Η δε Αυτόνομη Παρέμβαση απλώς δεν έβαλε την υπογραφή της.

Απ’ τα παραπάνω, είναι φανερός ο προδοτικός ρόλος, σχετικά με τη νέα Σύμβαση Εργασίας, όχι μόνο της ΓΣΕΕ και των άλλων ρεφορμιστικών συνδικαλιστικών παρατάξεων, αλλά και των ηγετών του ΠΑΜΕ, που δημαγωγικά, και εκ των υστέρων, διαχωρίζει τη θέση του, επειδή: πρώτο, δεν έκανε καμιά ενωτική κινητοποίηση, απαραίτητη προϋπόθεση για το μαζικό της χαρακτήρα, κατά την παραμονή και διάρκεια των διαπραγματεύσεων ΓΣΕΕ-ΣΕΒ, μα ούτε, έστω, και μόνο, σε επίπεδο Σωματείων και Ομοσπονδιών, που ελέγχει, ώστε να κινητοποιηθούν οι εργαζόμενοι και να πιέσουν τη ΓΣΕΕ. Δεύτερο, καλεί τους εργαζομένους για απεργία για τις 13 Απρίλη, όταν έχουν ήδη αλυσοδεθεί, δηλ. εκ των υστέρων και χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα, προφανώς για να εκτονωθεί η αγανάκτηση των εργαζομένων και τίποτα περισσότερο, και για να «ξεφορτωθούν» τις ευθύνες τους. Τρίτο, τα ελεγχόμενα από το ΠΑΜΕ συνδικάτα έχουν υπογράψει στο παρελθόν Κλαδικές Συμβάσεις στο ύψος των Συλλογικών Συμβάσεων της ΓΣΕΕ και το ίδιο θα πράξουν και τώρα.


Το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του ΕΛΚ - χρυσή ευκαιρία για το «Κ»ΚΕ('56) εξωραϊσμού του υπεραντιδραστικού ΕΛΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) σε ρόλο ταλαντούχας πανευρωπαϊκής εμβέλειας «πλύστρας» της αντίδρασης

Παρόλο που το πολιτικό επίπεδο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56) είναι «για γέλια και για κλάματα», δηλ. κάτω του μετρίου - με «εξαίρεση», βέβαια, εκείνο το απολαυστικό «Κακαουνάκειο» της Λ. Κανέλλη (ή μήπως αντίστροφα;)- αυτή σημειώνει εξαιρετική πρόοδο και σημαντικές επιτυχίες σε δύο κατευθύνσεις: σ' εκείνη της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του ντόπιου κεφαλαίου και σε εκείνη του εξωραϊσμού της ευρωπαϊκής φασίζουσας αντίδρασης, που εδώ μας αφορά.

Το αντιδραστικό φασιστικό «Μνημόνιο» υπήρξε μοναδική, η «χρυσή ευκαιρία», για την ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) να εξωραΐσει τόσο το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ, όσο και το υπεραντιδραστικό ΕΛΚ στο οποίο η ΝΔ ανήκει.

 

Α. Εξωραϊσμός του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ)

Καταρχήν, παρόλο που ο «Ριζοσπάστης» αφιέρωσε πολλές σελίδες στο αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» του σουηδού φασίστα ευρωβουλευτή Γκόραν Λίντμπλαντ, πουθενά στις στήλες του οι αναγνώστες δε θα βρουν σε ποιο κόμμα ανήκει ο Λίντμπλαντ. Ο «Ριζοσπάστης» το αποσιώπησε σκόπιμα, εμφανίζοντάς τον ως κάποιον περιθωριακό φασίστα, που δεν έχει καμιά σχέση με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Όμως, ο Γκόραν Λίντμπλαντ είναι ηγετικό στέλεχος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Σουηδίας, το οποίο είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), δηλ. είναι ηγετικό στέλεχος και βουλευτής τον ΕΛΚ, μέλος του οποίου είναι και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ.

Επομένως, η αντιδραστική πρωτοβουλία τον Λίντμπλαντ, παρόλο που εμφανίζεται σαν προσωπική και μεμονωμένη, είναι στην πραγματικότητα πολιτική πρωτοβουλία τον υπεραντιδραστικού φασίζοντος ΕΛΚ. Αυτό τεκμηριώνεται: α) από τις ψήφους που απέσπασε στο Συμβούλιο της Ευρώπης, β) από το ότι, παλιότερα, το ίδιο το ΕΛΚ(ομάδα του με επικεφαλής τον Βαν Ντερ Λίντεν) είχε συντάξει τον Ιούνη του 2003 παρόμοιο αντικομμουνιστικό φασιστικό «Μνημόνιο» με τίτλο «Καταδίκη τον ολοκληρωτικού κομμουνισμού», το οποίο προώθησε στο γραφείο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από την οποία απαιτούσε «καταδίκη του ολοκληρωτικού κομμουνισμού», και το οποίο τελικά ψηφίστηκε στο 16ο συνέδριο, που συνήλθε στις 4-5 Φλεβάρη του 2004, με παρόντες βουλευτές της ΝΔ και τον ίδιο τον Καραμανλή(αντιπρόεδρο, τότε, του ΕΛΚ) και

γ) από το ότι ο Franco Frattini της Forza Italia (κόμμα τον Ιταλού αρχικαραγκιόζη Μπερλουσκόνι), ηγετικό στέλεχος του ΕΛΚ και υπεύθυνος για ζητήματα ασφάλειας της ΕΕ, είχε προσπαθήσει να απαγορέψει ακόμα και τα κομμουνιστικά σύμβολα.

Δεύτερον, παρόλο που καθημερινά δημοσιευόταν στο «Ριζοσπάστη» η διεύθυνση: Μr. Rene Van Der Linden, President of PACE, fax 0033388412776, κλπ («Ρ» 15/1/2006, σελ.29 και σε πολλά άλλα φύλλα), για να στέλνονται διαμαρτυρίες για το «Μνημόνιο», ποτέ και πουθενά ο «Ριζοσπάστης» δεν πληροφόρησε τους αναγνώστες του ότι ο υπεραντιδραστικός Βαν Ντερ Λίντεν είναι ηγετικό στέλεχος του ΕΛΚ και επιπλέον συντάκτης τον πρώτου φασιστικού αντικομμουνιστικού μνημονίου. Και σε αυτή την περίπτωση το αποσιώπησε σκόπιμα, για να μην εκθέσει, στα μάτια της εργατικής τάξης και τον λαού μας, το φασίζον ΕΛΚ, εξωραΐζοντάς το, δια της αποσιώπησης. Μάλιστα, το αποσιώπησε ακόμα και όταν ο Βαν Ντερ Λίντεν επισκέφτηκε τον Περισσό, αλλά και όταν ανακηρύχθηκε (6/2/ 2006) «Επίτιμος Δημότης» Ναυπλίου απ’ τον «Παννανπλιακό Συναγερμό» της ΝΔ (που κι αυτό το αποσιώπησε, επίτηδες, ο «Ριζοσπάστης» , μιλώντας απλά για «πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλίου», « Ρ», 7/2/2006. σελ. 7).

Έτσι, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία τον «Κ»ΚΕ(’56), με αυτή την αντιδραστική στάση εξωραϊσμού του ΕΛΚ, εξελίχτηκε, από ντόπια ασήμαντη σε διάσημη ταλαντούχα «πλύστρα» του υπεραντιδραστικού φασίζοντος Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και επιπλέον σε μεταφορέα της φασίζουσας-φασιστικής ιδεολογίας στις γραμμές τον ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, των εργαζομένων γενικά και των ευρωπαϊκών λαών, με τη μορφή της συγκάλυψης της αντιδραστικής αυτής ιδεολογίας, δηλ. φορώντας της αστικό-δημοκρατικό μανδύα και αφαιρώντας της όλα τα αποκρουστικά φασιστικά χαρακτηριστικά της, ώστε να καταστεί περισσότερο ελκυστική στην εργατική τάξη και τους λαούς. Με την ευκαιρία, πρέπει να σημειωθεί, ότι τα αντιδραστικά φασίζοντα μεγαλοαστικά κόμματα που συγκροτούν το ΕΛΚ, έχουν σχηματίσει κυβερνήσεις με ανοιχτά φασιστικά κόμματα- θαυμαστές των φασιστών εγκληματιών Μουσολίνι-Χίτλερ, όπως σε Αυστρία(Γκ. Χάιντερ), Ολλανδία, Ιταλία(Τ.Φίνι της «Εθνικής Συμμαχίας» και Ου. Μπόσι της «Λέγκας τον Βορρά») κλπ, ενώ στις τελευταίες εκλογές ο ιταλός καραγκιόζης-φίλος τον Κ.Καραμανλή, συνεργάστηκε ανοιχτά με την εγγονή τον «Ντούτσε» Αλεσσάντρα Μουσολίνι.

'Έτσι, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ(‘56) από «οικιακή βοηθός της ΝΔ»- κατά Πάγκαλον, που ευχάριστα και όλως υπερηφάνως παραθέτει ο «Ριζοσπάστης»(29/11/2005, σελ.5)- «σκαρφάλωσε» σε υψηλότερες, πανευρωπαϊκής εμβέλειας πολυθρόνες: μετεξελίχτηκε-αναβαθμίστηκε σε «πλύστρα» φασιζουσών- φασιστικών απόψεων της ευρωπαϊκής αντίδρασης, αλλά και σε «οικιακή βοηθό» του φασίζοντος Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Β. Εξωραϊσμός τον μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Από τις 23 Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου, με τη δημοσίευση της καταδίκης από το Μίκη Θεοδωράκη, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Αντιστασιακών Οργανώσεων και την ΑΔΕΔΥ, του ναζιστικής έμπνευσης αντικομμουνιστικού «Μνημονίου», από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη: παρήλασαν, μεταξύ πολλών δημοκρατικών και αντιφασιστικών οργανώσεων και προσωπικοτήτων του πολιτικού και πνευματικού κόσμου, και πολλά στελέχη του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, ιδιαίτερα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που, υποτίθεται ότι έχουν, κατά την Παπαρήγα «εγκαταλείψει τον αντικομμουνισμό», και καταδίκασαν, τάχα, το αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» το οποίο συντάχθηκε από στέλεχος αδελφού κόμματος και ηγετικό στέλεχος του φασίζοντος ΕΛΚ. Θα αναφερθούν μόνο δύο από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις φασιστοειδών, ηγετικών στελεχών, δυο μόνο από τα πιο « μυρωδάτα λουλούδια» του «μπαξέ» της ΝΔ, που παρήλασαν από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη», και για τα οποία η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ προσπαθεί να πείσει την εργατική τάξη και το λαό, ότι τάχα έχουν εγκαταλείψει όχι μόνο τον αντικομμουνισμό αλλά και τις φασιστικές τους αντιλήψεις: εκείνη του γνωστού μπουζουξή της ΝΔ, νομάρχη Θεσσαλονίκης Π. Ψωμιάδη και του πρώην Υπουργού Μακεδονίας-Θράκης Ν. Τσιαρτσιώνη.

Ο Π. Ψωμιάδης δεν έχει μόνο εθνικιστικές, ρατσιστικές και φασιστικές απόψεις, αλλά και ναζιστικές. Είναι ο γνωστός θαυμαστής της Χούντας, που επανειλημμένα, στο παρελθόν, έχει χαρακτηρίσει το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα των εγκληματιών συνταγματαρχών «Επανάσταση», αυτός που έχει διακηρύξει με στεντόρεια μπουζουξίδικη ναζιφασιστική φωνή ότι «'Έλληνας δε γίνεσαι, γεννιέσαι»(περίπτωση Τσενάι), που έχει πρωτοστατήσει, μαζί με τα φασιστοειδή της «Χρυσής Αυγής», σε εκδηλώσεις για το «Μεγαλέξανδρο» και που, τέλος, έχει συμμετάσχει και σε κάψιμο βιβλίων, μαζί με το θρησκόληπτο φασιστικό συρφετό της Θεσσαλονίκης (περίπτωση Μ. Ανδρουλάκη). Ο «Ριζοσπάστης» φιλοξενεί την «καταδικαστική» δήλωση Ψωμιάδη, με φωτογραφία του(«Ρ» 17/1/ 2006, σελ. 12), δίπλα σε ανάλογη τον δημάρχου Πειραιά Χρ. Αγραπίδη, και προσπαθεί να πείσει την εργατική τάξη και το λαό ότι ο Ψωμιάδης έχει τάχα «εγκαταλείψει» τις χουντοφασιστικές και ναζιφασιστικές απόψεις του και, επιπλέον, έχει εγκαταλείψει ακόμα και τον αντικομμουνισμό του. 'Ένα άλλο, απ’ τα πολλά «λουλούδια» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ είναι ο Ν. Τσιαρτσιώνης, βουλευτής Κοζάνης, και τότε Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης. Ο «Ριζοσπάστης» , σε σημείωμά του με τίτλο «Συνάντηση του Υπουργού Μακεδονίας-Θράκης με αντιπροσωπεία της ΚΟΘ», μας πληροφορεί: «την αντίθεσή του με το αντικομμουνιστικό μνημόνιο εξέφρασε ο Ν. Τσιαρτσιώνης» («Ρ», 6/1/2006, σελ.6).

Ποιος είναι, όμως, ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, που υποτίθεται ότι εκφράζει «την αντίθεσή του με το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο»; Είναι αυτός που συμμετείχε., μόλις 1,5 μήνα πριν, ως εκπρόσωπος της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή, στην ταγματασφαλίτικη φιέστα σε Ίμερα‑Μεσσιανή Κοζάνης (27 Νοέμβρη 2005), για να «τιμηθούν» οι συνεργάτες των Γερμανών καταχτητών ΠΑΟτζήδες που σκοτώθηκαν σε μάχη του ΕΛΑΣ (26 Νοέμβρη 1944) με τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους ΠΑΟτζήδες, για την απελευθέρωση της πόλης της Κοζάνης. Σ’ αυτή την ταγματασφαλίτικη φιέστα- και όχι στις γνωστές μοναρχοφασιστικές φιέστες κατά των «κομμουνιστοσυμμοριτών»- είχε προσκαλέσει η κυβέρνηση Καραμανλή και τους αντιστασιακούς του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ(‘56)(«Ρ», 4/12/2005, σελ.19), οι οποίοι, βέβαια, δεν συμμετείχαν. Μήπως, όμως, ο Ν. Τσιαρτσιώνης είχε προσκαλέσει στην ταγματασφαλίτικη φιέστα στα Ίμερα-Μεσσιανή και τα «ηρωικά παιδιά» των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του «Κ»ΚΕ(‘56) και δεν το γνωρίζουμε; (Η αντιπροσωπεία αποτελούνταν από τους «Θ. Κωνσταντινίδη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, Κ. Αβραμόπουλο, Γραμματέα της ΚΟΘ και μέλος της ΚΕ και Άγγελο Τζέκη, βουλευτή του ΚΚΕ»)

Παρόλο που η «σοδιά» του «Ριζοσπάστη», ιδιαίτερα όσον αφορά τους βουλευτές της ΝΔ, δεν ήταν και τόσο μεγάλη, η εφημερίδα του «Κ»ΚΕ(‘56) μετατράπηκε, σε πολλές περιπτώσεις, σε βήμα έκφρασης αντικομμουνιστικών και φασιστικών απόψεων, όπως στην περίπτωση του Χρήστου Γούδη, γιου φασίστα αξιωματικού τής Χωροφυλακής, που «μετείχε ενεργά στην εμφύλια σύρραξη » (Γούδης: «στην Ελλάδα, η προσπάθεια επιβολής του κομμουνισμού κατά τη χαώδη μετακατοχική περίοδο οδήγησε τη χώρα μας σε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο, που όλοι μας θέλουμε να ξεχάσουμε», «Πράξεις μεγαλείου και πράξεις αθλιότητας που συνέβησαν εκείνη την περίοδο και από τις δύο πλευρές», κλπ κλπ «Ρ» 27/1/2006, σελ.10), του Α. Κράτσα, κλπ (Α.Κράτσας: «όπου γίνανε εγκλήματα, όπου γίνανε καταδίκες, αυτά πρέπει να καταδικαστούν» , κλπ, «Ρ», 8/1/2006, σελ.5)

Όμως, παρά το γεγονός ότι η Παπαρήγα διαψεύδεται στην αντιδραστική της προσπάθεια να σερβίρει τη ΝΔ με νέο προσωπείο, όχι μόνο από το μόνιμο αντικομμουνισμό της κρατικής νεοδημοκρατικής κυβερνητικής τηλεόρασης, απ’ τη συμμετοχή στελεχών της ΝΔ στις μοναρχοφασιστικές «αντισυμμοριακές»φιέστες σε Γράμμο-Βίτσι-Κόνιτσα, αλλά, επιπλέον, προπαντός, απ’ την επίσημη συμμετοχή της ΝΔ στις ταγματασφαλίτικες φιέστες, προς τιμήν των ΠΑΟτζήδων συνεργατών των κατακτητών, σε Ίμερα-Μεσσιανή Κοζάνης(27/11/2005) και στο χωριό Τριάδα Σερρών («Ελευθεροτυπία» 10/12/2005, σελ.74), μα και από μια τελευταία εκδήλωση «χυδαίου αντικομμουνισμού»*, όπως υποχρεώνεται να παραδεχτεί και ο «Ριζοσπάστης»(«Ρ»,31/3/ 2006,σελ1,3 και 31), συνεχίζει τις εντατικές της προπονήσεις στον άθλιο προδοτικό ρόλο της «πλύστρας» των μοναρχοφασιστικών απόψεων της ΝΔ και του ταγματασφαλίτικου παρελθόντος της, δηλώνοντας: «σκεφτείτε, όλα τα φιλελεύθερα-νεοφιλελεύθερα κόμματα υπερψήφισαν και εξαιρέθηκε η ΝΔ. Αυτό, νομίζω, είναι θετικό για τον τόπο»(«Ρ»,28/1/2006, σελ.7). Επιπλέον, ισχυρίζεται. η Παπαρήγα ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ «απορρίπτουν τον αντικομμουνισμό».

Πέρα από τα παραπάνω, προβάλλει ένα εύλογο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: τι κρύβεται πολιτικά πίσω από την επίσκεψη της Παπαρήγα στον Καραμανλή (11/1/2006) και τη μεταξύ τους συμφωνία να μην ψηφίσει η ΝΔ το αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» και για ποιους γενικότερους και ειδικότερους λόγους κράτησε η ΝΔ αυτή τη στάση, παρόλο που την πρωτοβουλία συγγραφής-κατάθεσης του φασιστικού λίβελου είχε το ΕΛΚ, μέλος τον οποίον είναι και η ίδια; Τέσσερις ήταν οι κυριότεροι εσωτερικοί λόγοι:

Ο πρώτος σχετίζεται με τη γενικότερη και μόνιμη αντιδραστική πολιτική της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(‘56) συγκάλυψης του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα της ΝΔ και προπαγάνδισής της στο λαό ως κόμματος «δημοκρατικού»,κόμματος, μάλιστα, που έχει αποβάλλει και τον «ακραίο αντικομμουνισμό». Και η τωρινή στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ(‘56), με αφορμή το αντικομμουνιστικό «Μνημόνιο» επιβεβαιώνει τη συνέχιση αυτής της προδοτικής πολιτικής.

Ο δεύτερος σχετίζεται με την τωρινή πορεία της ταξικής πάλης και με την ανάγκη να περάσουν τα μέτρα τον Κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης και, γενικότερα, των εργαζομένων, πράγμα που προΰποθέτει τη στήριξη της κυβέρνησης της ΝΔ, εκ μέρους της ηγεσίας τον «Κ»ΚΕ(‘56)- αυτό ακριβώς απαιτεί φορτικά αυτή τη στιγμή ο ΣΕΒ από τους υπηρέτες του σοσιαλδημοκράτες ηγέτες. Ο τρίτος σχετίζεται με το γενικότερα στρατηγικό στόχο τους ΣΕΒ να κερδίσει και τις επόμενες βουλευτικές εκλογές το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ, στόχος που για να επιτευχθεί απαιτεί οπωσδήποτε τη στήριξη από το «Κ»ΚΕ('56).

Ο τέταρτος και τελευταίος λόγος σχετίζεται με τις επικείμενες δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές και την αλληλοϋποστήριξη-συνεργασία μεταξύ ΝΔ-«Κ»ΚΕ('56).Επιβεβαιώνεται εκ νέου η μυστική συμφωνία των δύο κομμάτων να αλληλοϋποστηριχτούν στο δεύτερο γύρο, παρά τις όποιες παραπλανητικές διαψεύσεις.

Δικαιολογημένα, λοιπόν, η Παπαρήγα δήλωνε ότι «είναι θετικό για τον τόπο» η στάση της ΝΔ, εννοώντας, όμως, με αυτό, τα συμφέροντα του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου και όχι εκείνα της εργατικής τάξης.

Φιλοκυβερνητική εφημερίδα, απόσπασμα της οποίας παραθέτει ο «Ριζοσπάστης»- αφού, πρώτα, προσπαθεί να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις, μιλώντας για «ευφάνταστο συντάκτη- δεν διστάζει να ομολογήσει ανοιχτά αυτή τη συνεργασία: «η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί τη βάση μιας ευρύτερης συνεργασίας της ΝΔ και τον ΚΚΕ στις επικείμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, κάτι που αποτελεί κοινό μυστικό...»(«Ρ»,13/1/2006, σελ.4). Ενώ, στα αποκαλυπτικότατα άρθρα-σχόλια, «για 2η συνεχή μέρα», του αντιδραστικού δημοσιογράφου Μ. Κωττάκη στην «Απογευματινή», που απηχεί τις πραγματικές θέσεις της ΝΔ: «σε επίπεδο τακτικής η ΝΔ έχει ένα πρόβλημα: αν υπερψηφίσει το κείμενο, βάζει σε κίνδυνο τις καλές σχέσεις της με το ΚΚΕ, το οποίο την αντιπολιτεύεται σφοδρά, αλλά έντιμα...Βεβαίως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη πλειοψηφία της βάσης της ΝΔ θα ήθελε να υπερψηφιστεί ένα κείμενο καταδίκης τον υπαρκτού σοσιαλισμού...από ιστορικής απόψεως είναι σωστή η καταδίκη τον κομμουνισμού, ειδικώς για όσα έγιναν επί Στάλιν εις βάρος εκατομμυρίων αντιφρονούντων. Από πολιτική άποψη δεν ξέρω.» , ο «Ριζοσπάστης» αντιδρά ανησυχώντας έντονα για την κατάσταση στο χώρο της Δεξιάς και τη τάση του Τύπου της, μα και ταυτόχρονα προειδοποιεί να μην «χαλάσει η σούπα» της αντιδραστικής συνεργασίας «Κ»ΚΕ('56)-ΝΔ, διερωτώμενος: «Πού το πάνε;» («Ρ»,11/1/2006, σελ.2)

Σχετικά με το αντικομμουνιστικό φασιστικό «Μνημόνιο», στόχος του είναι η καταδίκη τον σοσιαλισμού της εποχής των Λένιν-Στάλιν, και επιπλέον, η έναρξη διώξεων σε βάρος όχι μόνο των κομμουνιστικών αλλά και των αντιφασιστικών και αντιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Βέβαια, η καταδίκη του σοσιαλισμού της εποχής του Στάλιν είναι γνωστό ότι αποτελεί κοινό στόχο τόσο της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής αντίδρασης, όσο και των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών των «Κ»ΚΕ('56)-ΣΥΝ, που πρωτοστάτησαν στην κατασυκοφάντηση και δυσφήμηση του σοσιαλισμού με τα περί «εγκλημάτων» κλπ κλπ.

Από αυτή την άποψη, υπήρξε άκρως χαρακτηριστική η στάση του «Κ»ΚΕ('56), όταν σε μια εκπομπή του δημοσιογράφου Λοβέρδου στο ΑLΤΕR(Δευτέρα βράδυ, 19/12/2005), με τους Ο. Κολοζώφ- Καρατζαφέρη-Τσιτουρίδη-Α.Λοβέρδο, στην αντικομμουνιστική φασιστική επίθεση του χουντοφασίστα Τσιτουρίδη(ΝΔ) ότι τα δήθεν «εγκλήματα του Στάλιν καταδικάστηκαν από όλους», ο λακές του κεφαλαίου Ορέστης Κολοζώφ («Κ»ΚΕ('56)) δεν απάντησε, συμφωνώντας, προφανώς, μαζί του.

Τέλος, σχετικά με την αφίσα που τύπωσε η ηγεσία του «Κ»ΚΕ(‘56), με αφορμή το αντικομμουνιστικό φασιστικό «Μνημόνιο», με τη φωτογραφία του Ν. Μπελογιάννη και κείμενο: «"ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ" στον ιμπεριαλισμό το ΚΚΕ δεν υπογράφει» , θα σημειώναμε ότι πρόκειται απλά για δημαγωγία και πολιτική απάτη, γιατί: πρώτο, η σημερινή χρουστσωφική σοσιαλδημοκρατική ηγεσία και το κόμμα της καθοδηγείται από το χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό και, επομένως, δεν έχει καμία σχέση με τον ήρωα Νίκο Μπελογιάννη, που καθοδηγούνταν στη δράση τον από τον επαναστατικό μαρξισμό, δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, και το ζαχαριαδικό ΚΚΕ(1918-55), και ο οποίος πράγματι δεν υπέγραψε δήλωση στους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές. Δεύτερο, η ηγεσία των Κολιγιάννη-Παρτσαλίδη- Φλωράκη υπόγραψε δήλωση στους καπιταλιστές ήδη από το 1956, όταν ακολούθησε­-ακολουθεί το σοσιαλδημοκρατικό δρόμο τον αντεπαναστατικού χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού. Τρίτο, η ηγεσία των Φλωράκη-Φαράκου-Παπαρήγα, υπέγραψε, φαρδιά-πλατιά, και δεύτερη δήλωση υποταγής στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, τον Οκτώβρη τον 1974, που την κατέθεσε στον Άρειο Πάγο, υπογραμμένη από το Χ. Φλωράκη. Αντί να επιλέξουν και διασύρουν το Ν. Μπελογιάννη, παρουσιάζοντάς τον ως οπαδό της σοσιαλδημοκρατικής τους χρουστσωφικής πολιτικής, θα έπρατταν καλύτερα αν δημοσίευαν δύο συλλογικές φωτογραφίες της ΚΕ: μια της ηγεσίας Φλωράκη και μια της ηγεσίας Παπαρήγα, αναδημοσιεύοντας, από κάτω, σε φωτοτυπία, την επαίσχυντη δήλωση του 1974 στον Άρειο Πάγο. Μόνο αυτό ανταποκρίνεται στη σοσιαλδημοκρατική τους γραμμή, οπότε οι επαναστάτες κομμουνιστές σταλινιστές δεν θα είχαν λόγο να τους κατηγορήσουν για διασυρμό του ήρωα Νίκού Μπελογιάννη, δημαγωγία και πολιτική απάτη.

 

*Να και μια από τις τελευταίες, ανάμεσα σε πολλές άλλες, περιπτώσεις «χυδαίου αντικομμουνισμού» της ΝΔ αλλά και μοναρχοφασιστικής προπαγάνδας, που δεν δέχεται ο «Ριζοσπάστης», όπως αυτή που είδε το φως της δημοσιότητας, ακόμα και στο «Ριζοσπάστη». Την ώρα, λοιπόν, που η Παπαρήγα εξωραΐζει το μοναρχοφασιστικό χαρακτήρα της ΝΔ και το ταγματασφαλίτικο παρελθόν και το παρόν της, η «ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ», που «εκδίδεται υπό την αιγίδα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ, επί Υπουργίας του κ. Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου», στο λήμμα «κομμουνιστοσυμμορίτης», κάνει όχι μόνο «χυδαίο αντικομμουνισμό», αλλά και της πιο χονδροειδούς μορφής μοναρχοφασιστική προπαγάνδα: «Κομμουνιστοσυμμορίτης: Μετά την αποτυχία του Κομμουνιστικού Κόμματος να καταλάβει με τα όπλα το Δεκέμβριο του 1944, οι κομμουνιστές ανέλαβαν νέα, καλύτερα οργανωμένη προσπάθεια.

Αφού εκπαιδεύτηκαν, καθοδηγήθηκαν και εξοπλίστηκαν στα γειτονικά βόρεια κράτη, άρχισαν από το έτος 1946, να εισβάλουν στο Ελληνικό έδαφος κατά ομάδες και να προσβάλλουν τα χωριά και να λυμαίνονται την ύπαιθρο.

Η δράση τους περιλάμβανε:

Συστηματική λεηλασία και καταστροφή κτισμάτων και κοινωφελών έργων.

Διαρπαγή ζώων και υποζυγίων.

Λεηλασία ή εμπρησμό της γεωργικής και γενικά της εθνικής παραγωγής.

Βίαιη απαγωγή για στρατολόγηση.

Λόγω της παραπάνω δράσης τους, τους δόθηκε το όνομα συμμορίες και στους ενταγμένους σε αυτές συμμορίτες. Επειδή δε τα μέλη τους ανήκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα, το πλήρες και ακριβές όνομα που τους δόθηκε ήταν «κομμουνιστοσυμμορίτες(Κ.Σ.)»


Φοιτητικές εκλογές
Χρειάζεται πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Στις 5 Απρίλη πραγματοποιηθήκαν φέτος οι φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές μετά από απόφαση του απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ (με τη διαφωνία της ΔΑΠ) και του ΚΣ της ΕΣΕΕ.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν κάτω από.

Πρώτο, την επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος που έχει σα στόχο την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και την αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας των δημόσιων,

Δεύτερο, τη συνεχιζόμενη επίθεση στα δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας, ίσως της πιο άγριας επίθεσης την τελευταία τριακονταετία.

Τρίτο, των μεγάλων κινητοποιήσεων της γαλλικής νεολαίας ενάντια στο νομοσχέδιο CPE (συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης) οι οποίες κορυφώθηκαν με καταλήψεις (στις 7/3 είχαμε 38 Γαλλικά πανεπιστήμια υπό κατάληψη, στις 24/3 68 πανεπιστήμια και εκατοντάδες λύκεια) και με τις μαζικότερες κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων που έφτασαν και τα 3.000.000 διαδηλωτές!

Αναλύοντας την κατάσταση στη χώρας θα λέγαμε ότι η ΝΔ όχι μόνο αθέτησε όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις τις για αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ αλλά αντίθετα το μείωσε από 3,61% σε 3,58% το 2005 και σε 3,52% το 2006. (βλ. επίσης «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ.208). Την ίδια ώρα ψηφίστηκαν νόμοι 1) για την ίδρυση νέου ΔΙΚΑΤΣΑ με στόχο την περαιτέρω υποβάθμιση των ελληνικών πτυχίων («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ.203), 2) για την ίδρυση Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης, 3) για την θεσμοθέτηση της Αξιολόγησης-κατηγοριοποίησης των Πανεπιστημίων («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ.209), 4) για την ίδρυση Διεθνούς Πανεπιστημίου του οποίο θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και φυσικά 5) για την ίδρυση Ανώτατων Εκκλησιαστικών Σχολών κατά παραγγελία του αντιδραστικού Ιερατείου με τα οποία επιβάλλεται ένας νέος «Ιερός Μεσαίωνας» όπου η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο εξαρτάται από την γνωμοδότηση του τοπικού επισκόπου ενώ ταυτόχρονα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο οι σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους προς όφελος μάλιστα της Εκκλησίας που έχει τον πρώτο λόγο στην επιλογή των εισαχθέντων! («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ. 213).

Το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ μάλιστα δεν έμεινε μόνο εκεί. Αφού ήδη έχει βάλει στο στόχαστρό του το ακαδημαϊκό άσυλο και προωθεί την επαναφορά του αναχρονιστικού θεσμού της έδρας. («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ.215), με αποκορύφωμα φυσικά την προώθηση της αναθεώρησης του Συντάγματος και συγκεκριμένα του άρθρου 16.

Τα φετινά αποτελέσματα κατέγραψαν μια πτώση της ΔΑΠ κατά περίπου 1%, μια άνοδο της ΠΑΣΠ κατά 1.5% και μια στασιμότητα των παρατάξεων και σχημάτων που δρουν στο όνομα της αριστεράς. Η φθορά της ΔΑΠ, η οποία ωστόσο έμεινε σε υψηλά ποσοστά άνω του 39%, δεν είναι αντίστοιχη της κυβερνητικής επίθεσης και εκφράστηκε κυρίως με ψήφο προς την ΠΑΣΠ η οποία ενεργοποίησε φέτος εντονότερα και τον εκλογικό της μηχανισμό. Και φέτος είχαμε αύξηση της συμμετοχής των φοιτητών στις εκλογές η οποία επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι οι αυτές αποτελούν το μεγαλύτερο δημοψήφισμα νεολαίας πάνω στο σύνολο των πολιτικών ζητημάτων. Η συμμετοχή αυτή ωστόσο συνοδεύεται με την ολοένα και μεγαλύτερη απαξίωση για τις Γενικές Συνελεύσεις και τις συλλογικές διαδικασίες του κινήματος. Αποκαλύπτεται πλήρως ότι στις σημερινές συνθήκες στις φοιτητικές εκλογές δουλεύουν εκλογικοί μηχανισμοί εξαγοράς συνειδήσεων και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και νοθεία.

Η ΠΚΣ -η παράταξη της σοσιαλδημοκρατικής «Κ»ΝΕ- έχοντας προσφέρει πολλές υπηρεσίες στην αστική τάξη στο παρελθόν με αποκορύφωμα την καταγγελία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το ’73 ως δημιούργημα 300 προβοκατόρων αποτελεί τον βασικό ανασταλτικό παράγοντα ενεργοποίησης του φοιτητικού συλλόγου και έχει εξελιχθεί σε ένα συντηρητικό αντιδραστικό μόρφωμα. Μέχρι πριν δυο χρόνια στήριζε «με νύχια και με δόντια» τον Θ. Ξανθόπουλο, υφυπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε της μοναρχοφασιστικής ΝΔ, στην θέση του πρύτανη του Εθν. Μετσόβιου Πολυτεχνείου ενώ έχει φτάσει πλέον να αποτρέπει ξεσπάσματα κινητοποιήσεων ενάντια στην κυβέρνηση. Λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές απαξίωναν την απεργία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού (ΠΟΣΔΕΠ) γράφοντας στον Οδηγητή (αρ. φύλ. 927, Απρίλης 2006, σελ. 21): «Η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, που πρόσκειται στο Συνασπισμό, είχε πάρει απόφαση για απεργία στις 20 με 24 Μάρτη. Δηλαδή μιάμιση βδομάδα πριν τις φοιτητικές εκλογές, η ηγεσία του συνδικαλιστικού οργάνου των καθηγητών αποφασίζει για μία μορφή πάλης που πάει να επιβάλει και στο φοιτητικό κίνημα, χωρίς να έχει προηγηθεί σχετική διαδικασία σε αυτό (γενικές συνελεύσεις κλπ). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι φοιτητές να μένουν σπίτι τους, χωρίς η μεγάλη πλειοψηφία τους να μπορεί να ενημερωθεί για τις εξελίξεις, για αγωνιστικές πρωτοβουλίες, για τη στάση των άλλων δυνάμεων στα φλέγοντα ζητήματα της Παιδείας». Αντί λοιπόν να χρησιμοποιήσουν την απεργία ώστε να αποκαλύψουν τα αδιέξοδα που προκαλεί η πολιτική της ΝΔ, ζητούσαν από τους καθηγητές να καθυστερήσουν τις κινητοποιήσεις τους ώστε να προηγηθούν πρώτα γενικές συνελεύσεις φοιτητών και φυσικά… να γίνουν οι φοιτητικές εκλογές! Αντίστοιχα πέρυσι, το Φλεβάρη του 2005 η «Κ»ΝΕ εμπόδισε απόφαση της Συγκλήτου του Παν. Κρήτης για κλείσιμο του Παν. Κρήτης -κάτω από το βάρος της απόλυσης δεκάδων συμβασιούχων από την ΝΔ γράφοντας μάλιστα στον Ριζοσπάστη: «Άραγε, πόσο δημοκρατικό θα ήταν αυτό για τους φοιτητές και πόσο αποτελεσματικό;» («Ρ», 12/2/2005, σ. 23)!

Η όλη τακτική και πρακτική της «Κ»ΝΕ κινείται στα πλαίσια της πλήρους απαξίωσης των Γενικών Συνελεύσεων ενώ οι θέσεις του ΚΣ της «Κ»ΝΕ για το 9ο Συνέδριο απαξιώνουν τελείως το ρόλο της ΕΦΕΕ ως το ανώτατο όργανο του φοιτ. Κινήματος προβάλλοντας το «δικό της» συντονιστικό, διασπώντας την ενότητα του δημοκρατικού φοιτητικού κινήματος και προσφέροντας τις καλύτερες υπηρεσίες στην ΝΔ..

Κάτω από το βάρος της σημερινής κατάστασης, απαραίτητη προϋπόθεση για να βγουν οι φοιτητές στο προσκήνιο, είναι η πάλη για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών. Είναι απαραίτητη η πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και στα μέτρα που προωθούνται στην εκπαίδευση. Η χρόνια κατάσταση αδυναμίας του φοιτητικού κινήματος να παρεμβαίνει ουσιαστικά αποκρούοντας την επίθεση που δέχεται στα δικαιώματά του αντανακλά την υποχώρηση των πραγματικών αριστερών δημοκρατικών δυνάμεων αλλά και τα αποτελέσματα της πολυδιάσπασης του κινήματος. Είναι αναγκαία σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η δημιουργία ενός πόλου αντίστασης που θα έρχεται σε ρήξη με τους αστικούς και ρεφορμιστικούς φορείς της σύμπλευσης, της συνθηκολόγησης της ηττοπάθειας, που έχουν προξενήσει ανυπολόγιστη ζημιά στην υπόθεση του νεολαιίστικου κινήματος. Ο Γαλλικός Μάρτης απέδειξε ότι οι φοιτητές μπορούν, μαζί με τα συνδικάτα και το λαό, να αποτρέψουν νόμους και να πετύχουν νίκες. Η νεολαία έχει αναδείξει στο παρελθόν γνήσια αγωνιστικά στοιχεία. Έτσι και σήμερα η νεολαία, κάτω από την καθοδήγηση των γνήσιων κομμουνιστικών αρχών πρέπει να στρατευθεί σε έναν αγώνα μαχητικό, πολιτικοποιημένο, αντιιμπεριαλιστικό, δεμένο με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών.


Νίκος Ζαχαριάδης
103 χρόνια από την γέννησή του


Σενεγάλη: Γκανγκστερικός «πολυεθνικός» εκβιασμός

Από το 1963, η Αφρικανική Εταιρία Διύλισης (SAR- Sociιtι africaine de raffinage) ελέγχει τον τομέα-κλειδί της εισαγωγής και επεξεργασίας πετρελαϊκών προϊόντων, καθώς και της εμπορίας τους, όπως και του βουτανίου. Με άλλα λόγια, όλος ο ενεργητικός τομέας (ηλεκτροπαραγωγή βενζίνη, φυσικό αέριο για οικιακή χρήση, ενέργεια για βιομηχανία) είναι στα χέρια μιας κοινοπραξίας που διευθύνεται από τις Total(54,6%), Shell(25%), Mobil(11,8%) και την κρατική εταιρία Petrosen(8,6%). Όντας η μεγαλύτερη εταιρία της χώρας, η SAR είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής της Senelec, την εταιρία ηλεκτρισμού της χώρας. Με πρόφαση ένα χρέος 36 δις. FCFA, η SAR διέκοψε την παροχή στη Senelec, διακόπτοντας την ηλεκτροπαραγωγή, παραλύοντας την οικονομία της χώρας και «στερώντας τον πληθυσμό από το απαραίτητο για την υγιεινή (νερό), την υγεία και την ασφάλειά του ηλεκτρικό ρεύμα. Οι οικιακές συσκευές δεν λειτουργούν ενώ η εκπαίδευση του πληθυσμού δέχεται το τελειωτικό πλήγμα. Μπροστά σε αυτό το απαράδεκτο — από ανθρωπιστικής άποψης- σκάνδαλο, το κόμμα μας, Rassemblement des Travailleurs Africains- Sιηιgα1 (RTA-S αναπτύσσει μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης του πληθυσμού που θα δημιουργήσει ένα κίνημα καταγγελίας αυτής της δημιουργημένης από τη φιλελεύθερη πολιτική του καθεστώτος του Αbdoulaye Wade κατάστασης, που Θα απαιτήσει το σταμάτημα αυτού του εκβιασμού και τους υδρογονάνθρακες θα σταματήσει τη λεηλασία της οικονομίας, για την εθνικοποίηση της SAR».

Ένωση Αφρικανών Εργαζόμενων (RTA-S)

 www.rtasenegal.org


ΙΡΑΚ: Η Ιρακινή Αντίσταση δυναμώνει

3 χρόνια από την Αμερικανο-βρετανική εισβολή στο Ιράκ η Ιρακινή Αντίσταση παραμένει ανίκητη και συνεχώς δυναμώνει. Αυτό αποδεικνύεται πλέον και από τα στοιχεία του Αμερικάνικου στρατού. (βλ. και «ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φ. 220).

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ το Γενάρη σκοτώθηκαν 62 Αμερικάνοι στρατιώτες και 2 Βρετανοί (μ.ο. 2.06./ημέρα), το Φλεβάρη 55 Αμερικάνοι και 3 Βρετανοί (μ.ο. 2.07/ημέρα) και το Μάρτη 31 Αμερικάνοι, ένας Δανός και ένας Ρουμάνος στρατιώτης (μ.ο. 1.06/ημέρα). Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία οι Αμερικάνοι τραυματίες το πρώτο τρίμηνο του 2006 στο Ιράκ ξεπερνούν τους 800. Τα νούμερα αυτά είναι χαρακτηρίστηκαν από της ΗΠΑ ιδιαίτερα ανησυχητικά αφού η Ουάσινγκτον περίμενε ο ρυθμός των θανάτων να μειωθεί μετά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν και την τελειοποίηση του στρατιωτικού εξοπλισμού του Αμερικάνικου στρατού.

Η Ιρακινή Αντίσταση μάλιστα συνεχώς αυξάνει και το μέτωπό της με τους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των κατακτητών. Τους πρώτους τρεις μήνες του 2006 τα ξένα ΜΜΕ κατέγραψαν το θάνατο τουλάχιστον 540 αστυνομικών ή γενικά ένστολων Ιρακινών. Από το μέτωπο βέβαια δεν ξεφεύγει ούτε το συνεργαζόμενο με το «Κ»ΚΕ εθνοπροδοτικό χρουστσοφικό Ιρακινό «Κ»Κ. Όπως μετέδωσε το Associated Press στις 4 Μάρτη 2006 σε επίθεση ανταρτών στην πόλη Hawija εκτελέστηκε έξω από τα γραφεία του Ι«Κ»Κ στην πόλη αυτή ένα τοπικό στέλεχος του κόμματος που με αυτό τον τρόπο «ανταμείφθηκε» για τις υπηρεσίες του στους κατακτητές.

 


ΗΠΑ - Ρωσία: Πορεία διαρκούς παραπέρα όξυνσης των σχέσεών τους

Όσοι κατά καιρούς μιλούσαν, και δεν ήταν καθόλου λίγοι, μεταξύ των οποίων και οι ηγέτες τον «Κ»ΚΕ('56), για «υποταγή» της πολιτικής τον αρχηγού τον ρωσικού ιμπεριαλισμού Πούτιν σ’ εκείνη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, «είδαν» οι «εκτιμήσεις» τους να διαψεύδονται από την πορεία των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας των τελευταίων χρόνων, σχέσεις που και στο παρελθόν χαρακτηρίζονται από έντονο ανταγωνισμό και εντελώς εξόφθαλμη διαρκή μόνιμη όξυνση των μεταξύ τους αντιθέσεων. Επιπλέον, η περίπτωσή τους, δίπλα σ’ άλλες, διαψεύδει και τον αντιμαρξιστικό μύθο της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56) περί «συγκρότησης ενός διεθνούς ιμπεριαλιστικού συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ»(ΠΑΠΑΡΗΓΑ, «Ρ», 25/9/2001,σελ.7-8).

Αμέσως μετά τη διάλυση της ρεβιζιονιστικής-καπιταλιστικής Σοβιετικής 'Ένωσης, οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές έσπευσαν να ενισχύσουν τις αντιρωσικές δυνάμεις στα διάφορα νέα κράτη που προέκυψαν - πράγμα που πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό - δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα (όχι μόνο πολιτικά και οικονομικά, αλλά και στρατιωτικά) στο υπογάστριο της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας, που δεν ήταν, ακριβώς εξαιτίας αυτών των νέων προβλημάτων, σε καμιά περίπτωση δυνατό να παραμείνει απαθής απέναντι σε αυτή τη νέα και επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώθηκε σε βάρος της, μα και πολύ περισσότερο να ακολουθήσει πολιτική στην υπηρεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Η όξυνση ή μη των σχέσεων της Ρωσίας με τα ασιατικά κράτη, αλλά και με τις ΗΠΑ, πήγαιναν και πηγαίνουν χέρι-χέρι τόσο με τις προσπάθειες διατήρησης της ηγεμονίας της, όσο και με την αναχαίτιση της επιχειρούμενης διείσδυσης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε αυτά, διείσδυση που αρχικά ξεκίνησε με την ενίσχυση των φιλοαμερικάνικων δυνάμεων την εγκατάσταση βάσεων σε αυτά, τη στρατιωτική απομόνωση και στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας. Στο επίκεντρο του ανταγωνισμού, πέρα από τις στρατηγικού-γεωπολιτικού χαρακτήρα βλέψεις, είναι τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο των διαφόρων περιοχών, αλλά και ο έλεγχος των δρόμων, των αγωγών τους προς άλλες χώρες.

Ο έντονος ανταγωνισμός μεταξύ του ρώσικου και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εκδηλώθηκε στην περίπτωση της επέμβασης των ΑμερικανοΝΑΤΟικών ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια, και κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας, συνεχίστηκε με την περίπτωση του Αφγανιστάν, παρά τις από «κοινού» απατηλές διακηρύξεις περί «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» - αποπροσανατολιστικός μύθος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για επέμβαση σε άλλες χώρες - και προπαντός πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο των αμερικανοάγ­γλων και την κατάληψη του Ιράκ.

Σ’ αυτή την περίοδο, για την αντιμετώπιση-­αναχαίτιση της διαρκώς αυξανόμενης επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, παρατηρείται μια άτυπη προσωρινή συμμαχία μεταξύ της Ρωσίας και των ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ(ιδιαίτερα Γερμανίας- Γαλλίας), αλλά και της Κίνας, συμμαχία που στην περίπτωση της Γερμανίας έχει ήδη προσλάβει χαρακτηριστικά γρήγορης διείσδυσης του γερμανικού κεφαλαίου στη Ρωσία, αλλά και εξαγωγής ρωσικού αερίου στη Γερμανία, και κορυφώθηκε με την τοποθέτηση του Σρέντερ στην προεδρεία της κοινοπραξίας- κολοσσό «NEPG»(αποτελείται από ρωσική «Gazprom» 51%, και τις γερμανικές «ΕΟΝ» και «BASF») κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου Αγ.Πετρούπολης- Βαλτικής Θάλασσας. Με το ταξίδι της στη Σιβηρία, για να παραστεί αυτοπροσώπως στη σύναψη συμφωνίας μεταξύ «Gazprom» και «BASF», που επιτρέπει στη γερμανική εταιρία να προχωρήσει σε μεγάλες επενδύσεις στα ρωσικά κοιτάσματα αερίου, και τη συνάντησή της με τον Πούτιν, η γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ επισφραγίζει-επισημοποιεί τη δημιουργία ρωσογερμανικού άξονα.

Στην περίπτωση της Κίνας, πέρα από τον οικονομικό τομέα, οι προσπάθειες κατέληξαν σε Ινδίας), μα και σε μονιμότερη συμμαχία για την κοινή αντιμετώπιση των ΗΠΑ στο χώρο του Περσικού Κόλπου-Κεντρικής Ασίας, χώρο πετρελαίων και φυσικού αερίου, ιδιαίτερα μετά την κατάληψη του Ιράκ από τα αμερικανοαγγλικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα.

Η όξυνση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας πήρε, ακόμα, τη μορφή σύγκρουσης, μεταξύ φιλοαμερικανικών-φιλορωσικών δυνάμεων, σε σειρά νέα κράτη, όπως τη Γεωργία και την Ουκρανία, με θύμα τις πλατιές εργαζόμενες μάζες, και την προσωρινή επικράτηση, στις κυβερνήσεις των χωρών αυτών, φιλοαμερικάνικων δυνάμεων.

Η όξυνση στην περίπτωση της Ουκρανίας, στις αρχές του χρόνου, εκδηλώθηκε με τον «πόλεμο του φυσικού αερίου». Ασφαλώς, ο αρχηγός του ρώσικου ιμπεριαλισμού Πούτιν θα ήταν αδιανόητο για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της Ρωσίας να προμηθεύει αέριο 5 φορές φθηνότερο, μετά τις διαβόητες «βελούδινες επαναστάσεις», δηλ. την επικράτηση φιλοαμερικάνικων δυνάμεων στην Ουκρανία (Βίκτορ Γιουσένκο), στη Γεωργία (Μιχαήλ Σαακασβίλι) και στη Μολδαβία (Βλαντιμίρ Βορονίν), χώρες που έχουν εκδηλώσει ανοιχτά την πρόθεσή τους να φιλοξενήσουν βάσεις των ΗΠΑ ή, ακόμα χειρότερα, να επιτρέψουν σε αμερικανούς ειδικούς την πρόσβαση στους σταθμούς ηλεκτρονικής παρακολούθησης της χώρας, «που χρησιμοποιούν την ίδια τεχνολογία και τα ίδια συστήματα κωδικών με αυτά της Ρωσίας, αλλά ακόμα και στα εργοστάσια του Ντεπροπετρόφσκ στην ανατολική Ουκρανία, όπου κατασκευάζονται οι πύραυλοι PC-20» , πολεμικό εργοστάσιο μεγάλης στρατηγικής σημασίας για τη Ρωσία.

Ως τώρα η Ρωσία πωλούσε σε αυτές τις χώρες φυσικό αέριο στην πολύ χαμηλή τιμή των 50$ για 1.000 κ.μ., τη στιγμή που οι διεθνείς τιμές κυμαίνονταν στα 180$. Η κρίση ξέσπασε στα μέσα Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου, όταν το ρωσικό κρατικό μονοπώλιο Gazprom (ελέγχει το 60% των αποθεμάτων της Ρωσίας και το 15% του πλανήτη, αλλά και τους αγωγούς στη Ρωσία), γνωστοποίησε στην Ουκρανία ότι από το 2006 θα πουλάει το αέριο στην ίδια τιμή με εκείνη που το πουλάει στη Δυτική Ευρώπη, δηλ. 230$/1.000 κμ. Τότε, η ουκρανική φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να πληρώσει τη νέα τιμή, οπότε η Gazprom έκλεισε την 1/1/2006, τις στρόφιγγες στους δύο αγωγούς που μεταφέρουν φυσικό αέριο στην Ουκρανία, της οποίας καλύπτει το 25% των ενεργειακών αναγκών.

Η ενέργεια αυτή προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στις ευρωπαϊκές χώρες που προμηθεύονται αέριο από τη Gazprom(Γερμανία 38 δις. κ.μ το χρόνο, Ιταλία 21 δις. κ.μ., Γαλλία 12 δις. κ.μ. κλπ). 'Όμως, στις 4 Γενάρη, μετά από συμβιβασμό (νέα τιμή για Ουκρανία 95$), το αέριο ρέει πάλι κανονικά. Δεν έγινε, πάντως, γνωστό αν η Ρωσία πέτυχε τον έλεγχο των αγωγών του περνούν από το έδαφος της Ουκρανίας. όπως κατάφερε πριν ένα χρόνο με την περίπτωση Λευκορωσίας που και τότε είχε κλείσει τις στρόφιγγες, με αντάλλαγμα την τιμή του φυσικού αερίου τα 47$ για 1.000 κ.μ.

Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση της Ρωσίας, μέσω της Gazprom(αέριο- πετρέλαιο) πέτυχε τη διάλυση του γιγαντιαίου ομίλου πετρελαίου Υukos, του φυλακισμένου Μ. Χοντορκόφσκι.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ρωσία με τους αγωγούς μέσω των Βαλτικών Χωρών, της Πολωνίας και της Ουκρανίας οδήγησαν την κυβέρνηση Πούτιν στην απόφαση να παρακάμψει τις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία, μέσω του υπό κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού Ρωσίας-Βαλτικής για απευθείας διοχέτευση αερίου στη Γερμανία και σε άλλες χώρες, αλλά και την Ουκρανία, μεταφέροντας αέριο μέσω του υποθαλάσσιου αγωγού της Μαύρης Θάλασσας που θα συνδέει, το Νοβοσιβίρσκ με τη Σαμψούντα της Τουρκίας (αγωγός Blue Stream) , που θα μεταφέρει αέριο σε Ιταλία κλπ μέσω Ελλάδας.

Η πρόσφατη όξυνση μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας με αφορμή τη νέα τιμή αερίου, δε μπορεί να αποκρύψει το κυριότερο: τον οξύτατο ανταγωνισμό μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ-Ρωσίας αλλά και της ΕΕ για τον έλεγχο της περιοχής και την εμφανέστατη πλέον παραπέρα όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Χαρακτηρ­ιστικές απ’ αυτή την άποψη είναι και οι δηλώσεις (Γενάρη-Φλεβάρη) της Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Κ. Ράις και οι ανταπαντήσεις του Ρώσικου Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά και οι εντελώς χλιαρές αντιδράσεις των εκπροσώπων της ΕΕ για την Ουκρανία. Ακόμα χαρακτηριστι­κότερη είναι η παρέμβαση τον Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής Χαβιέ Σολάνα, στο τέλος του πρώτου δεκαήμερου του Μάρτη, που ζήτησε κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για την Ενέργεια από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ που θα «βασίζεται σε κοινά συμφέροντα και αρχές». Και ακόμα πιο σημαντική είναι εκείνη τον προέδρου της Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, που υπογράμμισε: «η Ευρώπη και η Ρωσία είναι αλληλοεξαρτώμενες στα θέματα της Ενέργειας», άρα μεταξύ τους είναι απαραίτητη «μεγαλύτερη και αποτελεσματικότερη συνεργασία»(Βήμα, 12/3/2006, σελ. Β14).

Τα σχέδια των ΗΠΑ δεν φαίνονται να έχουν πλέον την αρχική φαινομενική «επιτυχία», καθώς η Ρωσία προώθησε τη συνεργασία-συμμαχία της με την Κίνα και την Ινδία, αλλά και με τη Λευκορωσία-Καζακστάν και στη συνέχεια με το Ουζμπεκιστάν, που αποφάσισε ήδη την απομάκρυνση των αμερικάνικων βάσεων, και το Αζερμπαϊτζάν που αρνήθηκε την εγκατάσταση βάσεων των ΗΠΑ στο έδαφος. Και στο στρατιωτικό, όμως, τομέα η Ρωσία ενίσχυσε το Σύμφωνο Συλλογικής Ασφάλειας (CEI), στο οποίο συμμετέχουν, εκτός από την ίδια, η Λευκορωσία, το Καζακστάν, το Τατζικίσταν, Κιργιζιστάν, και Αρμενία, ενώ στη σύνοδο του περασμένου χρόνου (29/11/2005), πρότεινε τη συγκρότηση δυνάμεων ταχείας επέμβασης, οι οποίες θα δρουν «σε περίπτωση που οποιαδήποτε χώρα-μέλος του Συμφώνου πέσει θύμα σχεδίων αποσταθεροποίησης».

Επίσης, σε μεγαλύτερη όξυνση θα οδηγηθούν οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας στα Βαλκάνια, και εξαιτίας της εγκατάστασης αμερικάνικων βάσεων σε Ρουμανία-Βουλγαρία(4 και 3 αντίστοιχα).

Πέρα από τον οξύτατο ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας στην περιοχή των νέων κρατών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και των Βαλκανίων, οι μεταξύ τους αντιθέσεις οξύνονται και στην περίπτωση του Ιράν, όξυνση που πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την απόφαση (9/1/2006) να αποσφραγίσει τις πυρηνικές του εγκαταστάσεις και να συνεχίσει την έρευνα για τον εμπλουτισμό ουρανίου.

Η εσπευσμένη απόφαση της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας (8/3/2006) για παραπομπή του Ιράν στο Συμβούλιο Ασφαλείας για το θέμα τον πυρηνικού του προγράμματος, κάτω, βέβαια, από την πίεση των ΗΠΑ, προκάλεσε όχι μόνο την έντονη αντίδραση του Ιράν, αλλά και του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα, δήλωσε: «αυτή η κίνηση είναι καταστροφική και κανένα πραγματικό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με μια τέτοια κίνηση. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αναλάβει τον κύριο ρόλο προσδιορισμού της ύπαρξης ή της απουσίας κινδύνων διάδοσης πυρηνικών όπλων», για να σημειώσει χαρακτηριστικά: «δεν θέλουμε να είμαστε εμείς που θα υπενθυμίζουμε ποιος είχε δίκαιο και ποιος άδικο στο Ιράκ, αν και η απάντηση είναι προφανής»(«Ελευθεροτυπία, 10/3/2006, σελ.16).

Είναι γνωστό ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα, λόγω των δικών τους μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στο Ιράν, αλλά και των γενικότερων γεωπολιτικών σχεδίων, αντιδρούν σφοδρότατα στα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για έλεγχο της Κεντρικής Ασίας. Για τη συνεχώς βελτιούμενη συνεργασία και τις σχέσεις Ρωσίας-Κίνας, αξίζει να σημειωθεί η τελευταία μεγάλης σημασίας επίσκεψη του Πούτιν στην Κίνα (20-22/3/2006), που τελείωσε με την υπογραφή 29 συμφωνιών «αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων», επίσκεψη την οποία τα ρωσικά ΜΜΕ θεωρούν ότι άνοιξε «μια νέα, ιστορική περίοδο γεωπολιτικής συνεννόησης μεταξύ των δυο μεγάλων γειτόνων».

*αρχικά «Σαγκάης των 5» το 1996, με τη συμμετοχή Ρωσίας-Κίνας-Κιργιζίας-Καζακ­στάν-Τατζικιστάν, και το 2001, με την προσχώρηση τον Ουζμπεκιστάν, μετονομάστηκε σε «Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης» στον οποίο τον Ιούλιο τον 2005 γίνονται παρατηρητές η Ινδία, η Μογγολία, το Ιράν και το Πακιστάν.


Το CPE είναι νεκρό - ενωμένοι, νικήσαμε

Η κυβέρνηση Σιράκ-Βιλπέν-Σαρκοζύ υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση ενώπιον του εκπληκτικού κινήματος των νέων, των εργαζομένων, όλων των ενωμένων γύρω από την απαίτηση για απόσυρση του CPE συνδικαλιστικών, πολιτικών δυνάμεων και κοινωνικών φορέων.

Τα τεχνάσματα όσον αφορά τη διατύπωση της απόσυρσης δεν μπορούν να αποκρύψουν το εύρος αυτής της νίκης για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, το εύρος της πολιτικής ήττας που υπέστη η κυβέρνηση και η Δεξιά.

Είναι μια νίκη της ενότητας, της μαχητικότητας, είναι μια νίκη κόντρα στην αυθαιρεσία, η περιφρόνηση μιας στην υπηρεσία των αφεντικών κυβέρνησης.

Τα πολιντικάντικα παιγνίδια του ενός και του άλλου, στη Δεξιά, προκειμένου

Παρίσι, 10/4/2006

Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Γαλλίας PCOF

 

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του ΕΛΚ - χρυσή ευκαιρία για το «Κ»ΚΕ('56) εξωραϊσμού του υπεραντιδραστικού ΕΛΚ και του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ

Φοιτητικές εκλογές - Χρειάζεται πάλη για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος

Νίκος Ζαχαριάδης: 103 χρόνια από την γέννησή του

Σενεγάλη: Γκανγκστερικός "πολυεθνικός" εκβιασμός

Ιράκ: Η Ιρακινή Αντίσταση δυναμώνει

ΗΠΑ - Ρωσία: Πορεία διαρκούς παραπέρα όξυνσης των σχέσεών τους

ΚΚ Εργατών Γαλλίας: Το CPE είναι νεκρό - ενωμένοι, νικήσαμε


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55