Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 227 1-15/5/2006Αρ. Φύλ. 227 1-15 Μάη 2006
Το μαύρο γεράκι των ΗΠΑ στην Αθήνα για το Ιράν

Η φασιστική απαγόρευση των διαδηλώσεων στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και η θεατρική παράσταση ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56)-Κυβέρνησης στο Μέγαρο Μουσικής

Βάρβαρη επίθεση ΜΑΤ κατά των διαδηλωτών

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, υπ' αριθμόν 1 τρομοκράτης όλων των λαών και των διαφόρων χωρών του πλανήτη, απειλεί άμεσα μία ακόμα χώρα σε πόλεμο. Σχεδιάζει να πλήξει το Ιράν, πέραν των άλλων και με πυρηνικά όπλα, με πρόσχημα τις προσπάθειες αυτής της χώρας εμπλουτισμού ουρανίου για ειρηνικούς σκοπούς, όπως έπραξε και στην περίπτωση του Ιράκ, με ανάλογο πρόσχημα τη δήθεν ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής, τα οποία, όπως αποδείχτηκε, τελικά, πουθενά δεν

βρέθηκαν μετά τη στρατιωτική κατοχή του, αφού, απλούστατα, δεν υπήρχαν. Ο πραγματικός λόγος της σχεδιαζόμενης επίθεσης είναι βέβαια άλλος: η άρνηση υποταγής του Ιράν και η αντίσταση του στα σχέδια των αμερικανών ιμπεριαλιστών στην περιοχή.

Εν όψει λοιπόν των προετοιμασιών του πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν και των συζητήσεων στον ΟΗΕ, κατέφθασε στην Αθήνα η Κοντολίζα Ράις για να συζητήσει λεπτομέρειες της συμμετοχής της Ελλάδας στο σχεδιαζόμενο πόλεμο και να γνωστοποιήσει στην ελληνική πλευρά τα μυστικά τους σχέδια με στόχο να προωθήσει, συγκεκριμένα πλέον, μια «συμμαχία προθύμων», δηλ. να συγκροτήσει το απαραίτητο για τη διεξαγωγή του ιμπεριαλιστικού πολέμου μέτωπο που θα στηρίξει παντοιοτρόπως τα τυχοδιωκτικά φιλοπόλεμα σχέδια των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Για την επιτυχία του στόχου της, η Κοντολίζα Ράις, στην περίπτωση της χώρας μας, πέρα από την παραδοσιακή εθελοδουλεία της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, έχει μια καλή αφετηρία με δυο δεδομένα: α) τη σαφή, ευθύς εξαρχής, στροφή της κυβέρνησης της ΝΔ προς τις ΗΠΑ, β) την πρόσφατη τοποθέτηση στο Υπουργείο Εξωτερικών μιας σε εμετικό βαθμό υπηρέτριας των Αμερικανών, όπως είναι η Ντόρα Μπακογιάννη.

 

1. Επικίνδυνη για τη χώρα η στάση της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή- σφιχτότερα στο άρμα των ΗΠΑ

Παρά το γεγονός ότι δεν έγινε γνωστό ποια ακριβώς θέματα συζητήθηκαν μεταξύ των Ράις-Μπακογιάννη-Καραμανλή, το ταξίδι-αστραπή της Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Αθήνα συνδέεται, προφανώς, με το Ιράν. Εξάλλου, τα όποια άλλα ζητήματα Βαλκανίων-Μεσογείου είχαν ήδη μια φορά συζητηθεί πριν ένα μήνα, κατά την επίσκεψη της Ντόρας Μπακογιάννη στην Ουάσινγκτον, χωρίς, βέβαια, αυτό να αποκλείει μια εκ νέου συζήτηση τους.

Οι μυστικές συνομιλίες για το Ιράν, μεταξύ Ράις και Μπακογιάννη, προκαλούν πολύ μεγαλύτερη ανησυχία για το λαό μας σε σχέση με την περίπτωση του Ιράκ. Τότε, κατά την περίοδο των προετοιμασιών του πολέμου, και κατά τη διεξαγωγή του, η μεγαλοαστική κυβέρνηση Σημίτη «κράτησε αποστάσεις», ενώ επέτρεψε τη χρησιμοποίηση των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων για τη διεξαγωγή του, όμως, δεν έστειλε στρατεύματα στην περιοχή και, επιπλέον, εκπροσώπησε σε εκείνη την κρίση (είχε την προεδρεία της EE), με συνέπεια, τις θέσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της EE (Γαλλίας, Γερμανίας) που, ως γνωστόν, αντιτάχθηκαν -για τα δικά τους, προφανώς, συμφέροντα, και όχι επειδή έγιναν «φιλειρηνικές»- στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ-Βρετανίας κατά του Ιράκ. Για αυτή του τη στάση ο Σημίτης συγκέντρωσε επανειλημμένα τα «μπράβο» των γερμανών και γάλλων ιμπεριαλιστών. Τώρα, παραμονές της διαρκώς οξυνόμενης κρίσης στο Ιράν, η στάση της κυβέρνησης της ΝΔ - με δεδομένα, όπως προαναφέρθηκε, τη στροφή προς τις ΗΠΑ και την τοποθέτηση της Μπακογιάννη στο ΥΠ.ΕΞ. - δεν μπορεί παρά να προκαλεί εντονότερη ανησυχία στην εργατική τάξη και το λαό, μια άμεση εμπλοκή της χώρας με αποστολή στρατευμάτων στη Μέση Ανατολή και στο θέατρο των ενδεχόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Και είναι απόλυτα δικαιολογημένη η μεγάλη ανησυχία του λαού μας, γιατί η αντιδραστική κυβέρνηση Καραμανλή πρώτο βαδίζει πιστά στα χνάρια της εθελόδουλης και ξενόδουλης μοναρχοφασιστικής Δεξιάς του «ανήκομεν εις την Δύσιν», δηλ. στις ΗΠΑ, δεύτερο, εκπροσωπεί τις πιο αντιδραστικές και υποτελείς δυνάμεις του τόπου, τρίτο, της έχει ανατεθεί πρόσφατα, από τους ιμπεριαλιστές ηγέτες, ο διαβόητος ρόλος του «στρατηγικού εταίρου» των ΗΠΑ στην περιοχή και είναι κάθε στιγμή έτοιμη να τον «παίξει»-εκπληρώσει, τέταρτο, φιλοδοξεί να μετατρέψει τη χώρα σε ένα «δεύτερο Ισραήλ» στην περιοχή, δηλ. σε χωροφύλακα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με τη διάτρητη και προκλητική δικαιολογία ότι η Ελλάδα έχει τάχα «πολλά κοινά συμφέροντα με το Τελ Αβίβ».

Αυτή ακριβώς την προσδεδεμένη στο άρμα των πολεμικών τυχοδιωκτισμών των ΗΠΑ, και γα αυτό εξαιρετικά επικίνδυνη πολιτική για τον τόπο, στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών παρουσιάζουν ως εξωτερική πολιτική που «εξυπηρετεί», τάχα, τα εθνικά συμφέροντα: «Όλες οι χώρες των Βαλκανίων αυτή τη στιγμή κοιτάζουν προς την Ουάσινγκτον. Μας συμφέρει λοιπόν μια στενή στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ για την εδραίωση της σταθερότητας στην περιοχή».

Το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή θα θέσει στη διάθεση των πολεμικών τυχοδιωκτισμών των ΗΠΑ όλες τις στρατιωτικές βάσεις, και εκείνη της Σούδας, αυτό είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, γιατί ακόμα καλά καλά δεν πέρασε ούτε ένα 24ωρο από την επίσκεψη της Ράις στην Αθήνα, και ο Υπουργός Άμυνας, μετά από συνεργασία του με τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης των «νταβατζήδων» και των «καραγκιόζηδων», έσπευσε να δηλώσει σχετικά, διαβεβαιώνοντας τα αφεντικά του αμερικανούς ιμπεριαλιστές, ότι το έδαφος της χώρας μας είναι στη διάθεση τους: «Η Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, έχει συμβατικές υποχρεώσεις απέναντι στους συμμάχους της, τις οποίες και εκπληρώνει».

Εκείνο, όμως, που ανησυχεί περισσότερο τον λαό μας, είναι η άμεση πιθανή εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς των ΗΠΑ, με τη συμμετοχή ελλήνων στρατιωτών, μετατρέποντας τα παιδιά του λαού μας σε μισθοφόρους των αμερικανών ιμπεριαλιστών και δολοφόνους άλλων λαών, με τους οποίους ο λαός μας όχι μόνο δεν έχει να χωρίσει τίποτε, μα αντίθετα, έχει και κοινό εχθρό: τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Επιπλέον, μια άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας θα οδηγήσει αναπόφευκτα τη χώρα μας σε ρήξη με τις χώρες και τους λαούς του Ισλαμικού κόσμου.

Αν κρίνει κανείς από το παρελθόν της εξωτερικής πολιτικής της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, αλλά και από εκείνη της συνέχειας της, τη σημερινή ΝΔ, καθόλου δεν αποκλείεται η άμεση εμπλοκή της χώρας, με την αποστολή στρατιωτών, στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς των αμερικανών ιμπεριαλιστών. Γι’ αυτό ο λαός μας πρέπει να επαγρυπνεί ώστε, με μαχητικές μαζικές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, να ματαιώσει το πολύ οδυνηρό ενδεχόμενο να γίνουν τα παιδιά του μισθοφόροι και κρέας στα κανόνια των αμερικανών ιμπεριαλιστών αλλά και δολοφόνοι των άλλων λαών.

 

2. Η φασιστική απαγόρευση των διαδηλώσεων στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και η θεατρική παράσταση ηγεσίας «Κ»ΚΕ('56)-Κυβέρνησης στο Μέγαρο Μουσικής

Το σπάσιμο της απαγόρευσης και η βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ κατά των διαδηλωτών

Η κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, γνωρίζοντας την αντίθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας σε έναν ενδεχόμενο μελλοντικό πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν και την αντίθεση του στην επίσκεψη του μαύρου γερακιού στην Αθήνα, προσπάθησε να κρατήσει μυστική την ημερομηνία άφιξης. Αφού, όμως, αυτό δεν ήταν δυνατό, προγραμμάτισε το γεράκι με τα γαμψά νύχια να φτάσει σαν κλέφτης τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς Τρίτη του Πάσχα, ελπίζοντας, έτσι, ότι ελάχιστοι θα βγουν στους δρόμους, αφού το μεγάλο μέρος απουσίαζε, λόγω Πάσχα, στην επαρχία, και όσοι βρίσκονταν στην Αθήνα θα το μάθαιναν αργά, οπότε θα ήταν αδύνατη η οργάνωση έστω και μικρής διαδήλωσης κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Κοντολίζα Ράις. Όμως, παρά τις αποπροσανατολιστικές ανακοινώσεις, φρόντισε να πάρει, ταυτόχρονα, δυο μέτρα: πρώτο, να κινητοποιήσει πολλές χιλιάδες αστυνομικούς για την ασφάλεια της και να αποκλείσει πολλούς δρόμους της Αθήνας, και δεύτερο, να προβεί σε φασιστική απαγόρευση των πορειών στην Αμερικάνικη Πρεσβεία αλλά και στη Βουλή (Συμβαίνει για πρώτη φορά την τελευταία 25ετία).

Και αυτή τη φορά οργανώθηκαν δύο ξεχωριστές διαδηλώσεις κατά της επίσκεψης της Κοντολίζα Ράις, με υπαιτιότητα της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56), που ακολουθεί συνειδητά διασπαστική τακτική, με συγκεκριμένο στόχο, την απομαζικοποίηση των συγκεντρώσεων-διαδηλώσεων. Η μία στην Πλατεία Κλαυθμώνος με συμμετοχή του Φόρουμ και διαφόρων εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων και η άλλη στα Προπύλαια από το «Κ»ΚΕ('56).

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ ακολουθεί συνειδητά αυτή τη διασπαστική τακτική με δύο στόχους: πρώτο, να υπονομεύεται ευθύς εξαρχής η μαζικότητα των κινητοποιήσεων-διαδηλώσεων και δεύτερο, για να αποκρύβεται ευκολότερα, από πλευράς περιεχομένου των συνθημάτων-θέσεων, η φιλοκαπιταλιστική και φιλοϊμπεριαλιστική στάση της - στερώντας στους συμμετέχοντες σε αυτές τη δυνατότητα σύγκρισης - όπως έπραξε σε όλες τις διαδηλώσεις για τον πόλεμο κατά του Ιράκ, στις οποίες είχε πάντα σαν κεντρικό σύνθημα το αποπροσανατολιστικό «έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο», αντί του σωστού αντιιμπεριαλιστιπού συνθήματος «έξω τα αμερικανοαγγλικά στρατεύματα κατοχής από το Ιράκ», αποπροσανατολίζοντας τον αγώνα και αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο τους κατακτητές αμερικανοάγγλους ιμπεριαλιστές, ψάχνοντας συνάμα στην άμμο της ερήμου να βρει ελληνικά στρατεύματα (είναι σε όλους γνωστό ότι η Ελλάδα παραχώρησε τις στρατιωτικές βάσεις για τον πόλεμο, αλλά δεν συμμετείχε ούτε έχει δικά της στρατεύματα στο Ιράκ). Είναι σαφέστατη η φιλοαμερικάνικη στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56).

Πέρα από το πρόβλημα της συνειδητής υπονόμευσης της μαζικότητας της διαδήλωσης, το κεντρικό πολιτικό ζήτημα ήταν και είναι η φασιστική απαγόρευση των διαδηλώσεων στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και το σπάσιμο της απαγόρευσης. Και σε αυτό το ζήτημα η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) πρώτο, δεν επιχείρησε να σπάσει στην πράξη την απαγόρευση (η διαδήλωση της πήγε ως τα ΜΑΤ και γύρισε πίσω), δεύτερο, όχι μόνο δεν το έπραξε, μα ούτε καν κατάγγειλε, έστω και φραστικά, τη φασιστική απαγόρευση, για να μην εκθέσει την κυβέρνηση στα μάτια του λαού και διαταράξει τη συνεργασία μαζί της.

Αντί για όλα αυτά, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) σκηνοθέτησε μαζί με την κυβέρνηση (εν γνώσει και με την άδεια της), μια κακοστημένη θεατρική παράσταση με την ανάρτηση πανώ του «Κ»ΚΕ('56) στο Μέγαρο Μουσικής (που τάχα «δεν πήρε είδηση» η Αστυνομία) για να α) γίνει ο ανάλογος θόρυβος-διαφήμιση του «Κ»ΚΕ('56) στα ΜΜΕ, β) να καλυφτεί έτσι η προδοτική στάση της ηγεσίας αποδοχής της φασιστικής απαγόρευσης και, τελευταίο και πιο σημαντικό, γ) να μην τεθεί στην εργατική τάξη και το λαό το πρωταρχικής σημασίας πολιτικό ζήτημα: η φασιστική απαγόρευση των διαδηλώσεων αλλά και το σπάσιμο της στην πράξη, που σήμαινε αναπόφευκτα σύγκρουση με τα ΜΑΤ, κατ' εντολή, βέβαια, του «κανίβαλου» της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς Υπουργού Δημόσιας Τάξης (ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ: «δεν είμαι κανίβαλος της Δεξιάς») και του πρωθυπουργού των «καραγκιόζηδων» (Μ. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: «είμαστε όλοι καραγκιόζηδες»). Και είναι πρωταρχικής σημασίας πολιτικό ζήτημα, γιατί πρώτα-πρώτα στερεί-καταργεί, με φασιστικό τρόπο, το κατακτημένο με αγώνες και αίμα δημοκρατικό δικαίωμα του λαού μας να διαδηλώνει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και δεύτερον, η φασιστική απαγόρευση συνιστά ένα ακόμα, ανάμεσα σε σειρά άλλα, μέτρο-στοιχείο του βαθέματος της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής, για την οποία η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) όχι μόνο δεν κάνει κανένα λόγο, μα επιπλέον φροντίζει, συνειδητά και συστηματικά, να συγκαλύπτει.

Σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ('56) που δεν προχώρησαν στο σπάσιμο της φασιστικής απαγόρευσης - τηρώντας με αυστηρότητα και ευλάβεια το απαγορευτικό πλαίσιο της κυβέρνησης, αλλά και τη συμφωνία κυβέρνησης- ηγεσίας «Κ»ΚΕ('56) να μη σπάσει η απαγόρευση - οι διαδηλωτές που βρίσκονταν στα μπλοκ του Φόρουμ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς επιχείρησαν να σπάσουν στην πράξη τη φασιστική απαγόρευση της πορείας στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, με αποτέλεσμα να δεχτούν βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ με γκλομπς, δακρυγόνα και χημικά.

Ο «Ριζοσπάστης» όχι μόνο δεν πρόβαλε με φωτογραφίες - όπως το έπραξε η «Αυγή» και μάλιστα πρωτοσέλιδα - την επίθεση των ΜΑΤ κατά των διαδηλωτών, αλλά αντί να καταδικάσει, ή τουλάχιστον να σωπάσει, ξεπέρασε κάθε όριο αθλιότητας, αφού κάτω από τον ανόητο, αλλά προπαντός, αντιδραστικό τίτλο «Για τα μάτια της… Λίζας», έφτασε στο σημείο να βαφτίσει-μετονομάσει την επίθεση των ΜΑΤ σε «ψέκασμα των ΜΑΤ» και τη χρήση δακρυγόνων και χημικών ουσιών σε «πιπερόσκονη» ή αλλιώς σε «φτάρνισμα» των διαδηλωτών «από την πιπερόσκονη» («Ρ», 26/4/2006, σελ. 16-17).

Πέρα από το πρωτοφανές μέγεθος γελοιότητας και ευτελισμού της γραφής, αυτό που ιδιαίτερα εντυπωσιάζει είναι το μέγεθος του λακεδισμού, ο χωρίς όρια λακεδισμός της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ ('56) απέναντι στην αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ. Γιατί μόνο οι πιο άθλιοι κατάπτυστοι λακέδες του κεφαλαίου μπορούν να φτάσουν σε τέτοιο σημείο προδοσίας, ώστε να πληροφορούν την εργατική τάξη και το λαό ότι τα ΜΑΤ στις επιθέσεις εναντίον τους δεν χρησιμοποιούν δακρυγόνα και επικίνδυνες για την υγεία χημικές ουσίες αλλά «πιπερόσκονη».

ΙΙοιανού, αλήθεια, εφεύρημα είναι η «πιπερόσκονη»; Και κατά παραγγελία και με εντολή τίνος γράφτηκαν αυτά στο «Ριζοσπάστη», που ως τώρα δεν έχουν γραφτεί ούτε στις πιο φανατικές φιλοκυβερνητικές δεξιές εφημερίδες;

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) με το αντιδραστικό «ευφυέστατο» εφεύρημα της «πιπερόσκονης», εξωραϊσμού των ΜΑΤ(=εξουσίας του Κεφαλαίου), ξεπέρασε κατά πολύ σε ευρηματικότητα και σε σκόπιμη φαντασιοπληξία ακόμα και τον αρχηγό των ΜΑΤ «κανίβαλο» της Δεξιάς Πολύδωρα, που έτσι υποβαθμίζεται σε άπειρο και ανίκανο μαθητάκο μπροστά της.


Η στάση αυτή οδηγεί τους χρουστσωφικούς ηγέτες του «Κ»ΚΕ('56) στο τελευταίο σκαλί του αστικού εκφυλισμού: από απλοί λακέδες του Κεφαλαίου, ξεπέφτουν σε λακέδες των πιο αντιδραστικών δυνάμεων του τόπου, δηλ. της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ και των «κανίβαλων» υπουργών της.


Αποκαλυπτικότατη συζήτηση στη βουλή για την ειδυλλιακή σχέση Καραμανλή-Παπαρήγα

Η προ ημερησίας διάταξης συζήτηση (27 Φλεβάρη 2006) στη Βουλή, που προκλήθηκε με πρωτοβουλία του σοσιαλδημοκράτη προέδρου τού ΣΥΝ Α. Αλαβάνου, με θέμα την Ανεργία, υπήρξε ιδιαίτερα αποκαλυπτική για τις ειδυλλιακές σχέσεις Καραμανλή-Παπαρήγα. Όποιος παρακολούθησε την παρέμβαση-ομιλία της Παπαρήγα στη Βουλή σε αυτή τη συζήτηση, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τους συνειδητά πολύ χαμηλούς τόνους - μάλιστα δε διστάζει να το διακηρύξει και η ίδια: «δε χρειάζεται ούτε να υψώνουμε τη φωνή» - που κράτησε σε μια εξαιρετικά δύσκολη για την κυβέρνηση στιγμή η Παπαρήγα.

Η συζήτηση για το θέμα της Ανεργίας δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού οι απόψεις που εκτέθηκαν από τον Πρωθυπουργό και τους αρχηγούς των κομμάτων δεν ήταν, κατά πρώτο, ουσιαστικού χαρακτήρα, ήταν απλά παραλλαγή γνωστών αστικών απόψεων ως προς το φαινόμενο της ανεργίας και, κατά δεύτερο, είχαν έντονο δημαγωγικό χαρακτήρα για εξαπάτηση των εργαζομένων.

Η μόνη πρωτοτυπία της συζήτησης σχετικά με την Ανεργία ήταν η τοποθέτηση της σοσιαλδημοκράτισσας Α. Παπαρήγα, που θεώρησε αναγκαίο να πάρει στη δύσκολη στιγμή και πάλι υπό την προστασία της, και μάλιστα ευθύς εξαρχής, το σύμμαχό της Κ. Καραμανλή, αρχίζοντας ως εξής την ομιλία της: «Κυρίες και κύριοι βουλευτές, κατά τη γνώμη μου ο Πρωθυπουργός ήταν σαφής και καθαρός. Πρώτα-πρώτα δεν υποσχέθηκε κατάργηση της ανεργίας. Υποσχέθηκε μια πολιτική που θα δημιουργεί θέσεις εργασίας» («Ρ», 1/3/2006, σελ.6), τοποθέτηση που αποτελεί παραλλαγή της γνωστής θέσης της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56) πως ο Καραμανλής εφαρμόζει με συνέπεια την πολιτική που διακήρυξε προεκλογικά και επανέλαβε για πολλοστή φορά η Παπαρήγα: «η ΝΔ ακολουθεί πιστά αυτή την πολιτική που επαγγέλθηκε» («Ρ», 1/3/2006, σελ.6). Και επομένως, δεν εξαπάτησε το λαό για υφαρπαγή ψήφων, με σειρά ανεκπλήρωτες υποσχέσεις (Συμβασιούχοι, ΕΚΑΣ, συντάξεις αγροτών κλπ), όπως γνωρίζουν όλοι οι εργαζόμενοι (εργάτες, αγρότες, υπάλληλοι., κλπ). Έτσι, η Παπαρήγα, με την τοποθέτησή της αυτή, αναδεικνύεται προκλητικός αλλά και αδέξιος δικηγορίσκος του Κ. Καραμανλή και αντιδραστικό φερέφωνο της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Η συζήτηση, όμως, δεν περιορίστηκε στο θέμα της Ανεργίας, αλλά επεκτάθηκε και στο επίκαιρο τότε θέμα τον φασιστικού τρόπου αντιμετώπισης της απεργίας των ναυτεργατών, με την επιστράτευσή τους από την κυβέρνηση.

Χαρακτηριστικά αλλά και αποκαλυπτικότατα για τις ειδυλλιακές σχέσεις Καραμανλή-Παπαρήγα, είναι τα παρακάτω, από τη ρεφορμιστική και φιλοκυβερνητική, όσο και ανούσια τοποθέτηση της Α. Παπαρήγα για τον τρόπο αντιμετώπισης της απεργίας των ναυτεργατών:

Πρώτο, αναφέρθηκε απλά στην επιστράτευση, χωρίς να καταγγείλει την επιστράτευση από το βήμα της Βουλής στην εργατική τάξη και το λαό, προσπαθώντας, μάλιστα, να καλυφθεί πίσω από το γελοίο «επιχείρημα» ότι «δεν περιμέναμε τίποτα το διαφορετικό από τη ΝΔ»,

δεύτερο, δεν χαρακτηρίζει την πολιτική επιστράτευση φασιστικό μέτρο,

τρίτο, δεν ζητά άρση της επιστράτευσης των ναυτεργατών, η οποία εξακολουθεί να ισχύει,

τέταρτο, δεν προτείνει κατάργηση τον φασιστικού νόμου της επιστράτευσης,

πέμπτο, όταν προτάθηκε από τον Αλαβάνο σε ΠΑΣΟΚ και «Κ»ΚΕ('56) για κοινή πρωτοβουλία κατάργησης του νόμου δεν απαντά (με μισόλογα απαντά ο Παπανδρέου), στηρίζοντας, έτσι την κυβέρνηση αλλά και τη διατήρηση τον φασιστικού νόμου,

έκτο, αναφέρθηκε απλά ότι «ο πρωθυπουργός μίλησε για ακρότητες», χωρίς να ξεσκεπάσει και καταγγείλει τις φασιστικού και τραμπούκικου χαρακτήρα απειλές του Πρωθυπουργού προς τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους, ο οποίος, αφού χαρακτήρισε τις απεργίες «ακρότητες», δήλωσε: «δεν είναι και δεν δικαιούται να είναι άβουλη και απαθής η Πολιτεία, μπροστά σε ακρότητες και βιαιότητες, αλλά και ενδεχόμενους κινδύνους» («Ελευθεροτυπία», 25/2/2006, σελ.4)

έβδομο, δεν καταδικάζει το πρωτοφανές κρούσμα φασιστικού τραμπουκισμού των «Σούρληδων» της ΝΔ σε βάρος τον σοσιαλδημοκράτη Α. Αλαβάνου, αρχηγού του ΣΥΝ(κλείσιμο των μικροφώνων κατά την ομιλία Αλαμάνου στη Βουλή από τον προεδρεύοντα Σούρλα).

Τα παραπάνω δείχνουν-αποκαλύπτουν κάτι παραπάνω από την ειδυλλιακή σχέση Παπαρήγα-Καραμανλή: συνιστούν προκλητικό­τατη φιλοκυβερνητική στάση άμεσης απροκάλυπτης στήριξης της αντιλαϊκής-αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής. Υπήρξε δε τέτοιο το μέγεθος της προκλητικότητας στήριξης της ΝΔ στη Βουλή εκ μέρους της Παπαρήγα, στην περίπτωση της απεργίας των ναυτεργατών, που ούτε ο «Ριζοσπάστης» δεν τόλμησε να επανέλθει στο θέμα - πλην της πρώτης αναδημοσίευσης - όταν αργότερα, στις 5 Μάρτη, αναφέρθηκε στη συζήτηση της Βουλής, περιορίστηκε μόνο στο θέμα «Ανεργία»: «Αποκαλυπτική η συζήτηση στη Βουλή για την Ανεργία»(«Ρ», 5/3/2006, σελ.5).

Ακριβώς αυτή η προκλητικά φιλοκυβερνητική στάση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ('56) δια στόματος Παπαρήγα, επέτρεψε στο δίδυμο χρουστσωφικό σύντροφό της Α. Αλαβάνο, να της βγει εκ νέου απ' τα «αριστερά», καθώς αυτός καταδίκασε την επιστράτευση των ναυτεργατών, ζήτησε άρση της επιστράτευσης και, επιπλέον «πρότεινε σε ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, βουλευτές όπως τον (πρώην συνδικαλιστή) Γιάννη Μανώλη, να αναλάβουν νομοθετική πρωτοβουλία, ώστε να απαγορευθεί η επιστράτευση, εφόσον υπάρχει απόφαση δικαστηρίου που κρίνει νόμιμη την απεργία»(«Αυγή», 28/2/2006, σελ.3).

Ακόμα αναφέρθηκε σε δημοσιεύματα του φιλοκυβερνητικού Τύπου που τον «κατηγόρησαν για υπερβολική κριτική όταν συνέκρινε το ΦΕΚ της επιστράτευσης με τα κείμενα του Παττακού και του Μακαρέζου»: «επισήμανε λοιπόν ότι «στην Ελλάδα λαμβάνεται μια απόφαση του πρωθυπουργού για οικονομικά θέματα με βάση εισήγηση τον αρχηγού ΓΕΕΘΑ»! «Να βάλουμε συνταγματάρχη στην Κεντρική Επιτροπή μας να μας λέει τι να κάνουμε;» αναρωτήθηκε και σημείωσε ότι η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας καταδίκασε την Ελλάδα, τη Ζιμπάμπουε και τη Ζάμπια διότι είναι οι τρεις χώρες που επιστρατεύουν εργαζόμενους» («Αυγή», 28/2/2006, σελ.3).

Ακριβώς για τα παραπάνω ο Κ. Καραμανλής κατηγόρησε τον Αλαβάνο - κι όχι την Παπαρήγα - ότι «έχασε το μέτρο», χαρακτηρίζοντας «υπερβολές» τα όσα είπε για Παττακό και Μακαρέζο και ζήτησε «να μην δηλητηριάζουμε το δημόσιο βίο», καταλήγοντας: «Θέλετε να φανατίσετε; Θέλετε να ακουστείτε; Πιστεύω ότι ήταν μια παρένθεση» («Αυγή» , 28/2/2006, σελ.3). Ανταπαντώντας, ο Αλαβάνος διάβασε τα ΦΕΚ της επιστράτευσης, ρωτώντας: «Πείτε μου μια χώρα της ΕΕ που να ισχύει η νομοθεσία της πολιτικής επιστράτευσης».

Εκτός από το ΣΥΝ, από τα «αριστερά» βγήκε στην Παπαρήγα και ο αρχηγός του μεγαλοαστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ με «αποδοχή», έστω φραστικά, της πρότασης Αλαβάνου «να κινητοποιηθούν από κοινού για να καταργηθεί η νομοθεσία περί επιστρατεύσεων». Ο «Ριζοσπάστης» , ασκώντας κριτική στον Ανωμερίτη για την επιστράτευση των ναυτεργατών το 2002 και για την τότε επίθεση των ΜΑΤ-βατραχανθρώπων -«γιατί αυτό είχε γίνει»-, ενώ δεν αναφέρει καθόλου την τωρινή επίθεση των ΜΑΤ της ΝΔ, γράφει: «δεν κατανοούμε το θράσος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που υποστηρίζει τέτοια πράγματα. Εκτός κι αν εδράζεται στην πρόσφατη πρόσκληση που έλαβαν στη Βουλή από τον Πρόεδρο τον ΣΥΝ να κινητοποιηθούν από κοινού για να καταργηθεί η νομοθεσία περί επιστρατεύσεων» («Ρ», 3/3/2006, σελ.5). Και πάλι εδώ, η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) εκδηλώνεται ανοιχτά υπέρ της διατήρησης του νόμου της φασιστικής επιστράτευσης των εργαζομένων, όπως και το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ. Πλήρης, λοιπόν, ταύτιση ηγεσίας «Κ»ΚΕ('56)-ΝΔ πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Πέρα από το ότι ο νόμος της επιστράτευσης εργαζομένων είναι φασιστικός και πρέπει να καταργηθεί, η επιστράτευση των ναυτεργατών υπήρξε «έωλη και αντισυνταγματική» και παραβιάζει κατάφωρα «τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας», σύμφωνα με τους καθηγητές Εργατικού Δικαίου Άρη Καζάκο και Αλ. Μητρόπουλο («Ελευθεροτυπία», 28/2/2006, σελ.6-7), αλλά είναι επίσης και αντισυνταγματικός, σύμφωνα με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργο Σωτηρέλη («Αυγή». 26/2/2006, σελ. 5).

Με την ευκαιρία, ας αναφερθεί. τέλος ότι και η επερώτηση της εθνικίστριας θεούσας βουλευτού του «Κ»ΚΕ('56) Λ. Κανέλλη, με την παρουσίαση (21/2/2006) λίστας 1.200 ονομάτων «τυχερών παικτών που νομιμοποίησαν κέρδη από τον ΟΠΑΠ» («Ελενθεροτυπία», 22/2/2006, σελ.11) στην «Επιτροπή Θεσμών & Διαφάνειας της Βουλής», μεσούσης της απεργίας των ναυτεργατών και της υπόθεσης των υποκλοπών, εντάσσεται, πέρα από το πρόβλημα αυτό καθαυτό, στα «παιχνίδια»-τακτική της ηγεσίας τον «Κ»ΚΕ('56) «ελάφρυνσης» της θέσης της κυβέρνησης, δηλ. στήριξης της κυβέρνησης τις ΝΔ και της αντιλαϊκής της πολιτικής, στην προκειμένη περίπτωση την απεργία των ναυτεργατών και τις υποκλοπές.


9 Μάη 1945 - μέρα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών

με οδηγητή τον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

 


ΖΗΤΩ Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Μέρα μαχητικής αλληλεγγύης του διεθνούς προλεταριάτου
Κάτω τα χέρια από το Ιράν

    Σήμερα 1η Μάη οι εργαζόμενοι, νέοι και νέες, γυναίκες και άνδρες, συνταξιούχοι, κλπ., όλων των χωρών - με πρωτοπορία το επαναστατικό προλεταριάτο - εκφράζουν τη θέληση και διαδηλώνουν την αποφασιστικότητα τους να συνεχίσουν μαχητικά την πάλη τους για την υπεράσπιση των ταξικών τους συμφερόντων, για την απόκρουση των σφοδρότατων επιθέσεων του κεφαλαίου ενάντια στο βιοτικό τους επίπεδο, τις κατακτήσεις, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους, ενάντια στο φασισμό, το ρατσισμό-εθνικισμό-σωβινισμό, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να συνεχίσουν τη σκληρή πάλη ως τη βίαιη-ένοπλη επαναστατική συντριβή της δικτατορίας της αστικής τάξης, την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου και την οικοδόμηση της σοσιαλιστική-κομμουνιστικής κοινωνίας.

    Ο σφοδρότατος ανταγωνισμός για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής και η έντονη αμφισβήτηση της ηγεμονίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού εκ μέρους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΕΕ-Ρωσίας-Ιαπωνίας και Κίνας οδήγησε σε αύξηση της επιθετικότητας του υπαριθμόν 1 τρομοκράτη και εχθρού των λαών αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, σε παραπέρα όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και στο ξέσπασμα ιμπεριαλιστικών πολέμων (Γιουγκοσλαβία-Αφγανιστάν-Ιράκ), όξυνση που διαψεύδει τα καουτσκικά περί «υπεριμπεριαλισμού» μυθεύματα των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του χρουστσοφικού «Κ»ΚΕ (ΠΑΠΑΡΗΓΑ: «συγκρότηση ενός διεθνούς ιμπεριαλιστικού-συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ» («Ρ» 25.9.2001, σελ. 7-8) που συνεπάγεται άμβλυνση και επιπλέον εξάλειψη των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά και το χρουστσοφικό αστικό μύθο των «Κ»ΚΕ('56)-ΣΥΝ άρνησης του «αναπόφευκτου των πολέμων» στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού (Ν. ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ: «20° Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ. 37-38,1956), επιβεβαιώνοντας έτσι τις λενινιστικές-σταλινικές θέσεις του αναπόφευκτου α) της όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και β) των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

    Οι γενναίοι λαοί του Αφγανιστάν και του Ιράκ μάχονται με το όπλο στο χέρι ενάντια στους κατακτητές ιμπεριαλιστές και τους δοσίλογους συνεργάτες τους μεταξύ των οποίων και το χρουστσοφικό Ι«Κ»Κ (=αδελφό κόμμα του «Κ»ΚΕ), ο μεν πρώτος ενάντια στους αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστές, ο δε δεύτερος ενάντια στα αμερικανο-αγγλικά κατακτητικά στρατεύματα, που το Μάρτη έκλεισαν 3 χρόνια κατοχής της πολύπαθης αυτής χώρας.

    Στις χώρες της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης οι εργαζόμενοι αγωνίζονται ενάντια στις διαρκείς επιθέσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου στις κατακτήσεις τους, στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που έχουν δραστικά περιοριστεί με διάφορους φασιστικούς «αντιτρομοκρατικούς» νόμους και ιδιαίτερα με το τελευταίο πανευρωπαϊκό φακέλωμα που βαθαίνει παραπέρα το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής σ' όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ.

    Οι λαοί των χωρών-μελών της ΕΕ, με πρωτοπορία το προλεταριάτο, και όλοι οι εργαζόμενοι μπορούν, παρά την κυριαρχία των ρεφορμιστών στα συνδικάτα και την ανυπαρξία μαζικών επαναστατικών κομμάτων λενινιστικού-σταλινικού τύπου, με ΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ αγώνες, να ματαιώσουν-αποκρούσουν τις επιθέσεις του κεφαλαίου όπως έπραξαν, με κεντρικό σύνθημα: «ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ CΡΕ», οι γάλλοι μαθητές, φοιτητές, εργάτες, συνταξιούχοι, υποαπασχολούμενοι και γονείς μαθητών-φοιτητών με τις ΕΝΩΤΙΚΕΣ μαχητικές τους κινητοποιήσεις που οδήγησαν στη μεγάλη ΝΙΚΗ - ΝΙΚΗ πανευρωπαϊκής σημασίας - και υποχρέωσαν τη δεξιά κυβέρνηση του Ντομινίκ ντε Βιλπέν να αποσύρει το αντεργατικό συμβόλαιο πρώτης απασχόλησης (CΡΕ).

    Τα σημερινά μεγάλα ποσοστά ανεργίας, ο υψηλός πληθωρισμός, κλπ. και προπαντός το πρωτοφανές κύμα ακρίβειας, κλπ. σ' όλες τις χώρες της ΕΕ, και ιδιαίτερα στη χώρα μας, επιδείνωσαν και επιδεινώνουν ραγδαία την κατάσταση όλων των εργαζομένων μ' αποτέλεσμα δεκάδες εκατομμύρια να ζουν σε κατάσταση μεγάλης φτώχειας και απόλυτης εξαθλίωσης, επιβεβαιώνοντας εκ νέου την ορθότητα της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου.

    Η αντιδραστική κυβέρνηση των «νταβατζήδων» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας πέτυχε δυστυχώς να «περάσει» τις επιθέσεις του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζομένων με την εφαρμογή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, επιδεινώνοντας την κατάσταση τους σε ακραίο βαθμό, ενώ αντιμετωπίζει τις κινητοποιήσεις τους με τις βάρβαρες φασιστικές επιθέσεις των ΜΑΤ (εργαζόμενοι στα λιπάσματα, τράπεζες, ναυτεργάτες, απεργία 16 Μάρτη) και με την εφαρμογή του φασιστικού μέτρου της επιστράτευσης των ναυτεργατών. Κατεδάφισε τις κατακτήσεις των εργαζομένων, όπως δώρο, κλπ., και βρίσκεται στο δρόμο της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων και του Ασφαλιστικού. Ταυτόχρονα με την «επανίδρυση του κράτους» και την ψήφιση φασιστικών νόμων προώθησε σε ανησυχητικό και πολύ επικίνδυνο βαθμό το προτσές της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής. Σ' αυτή της την προσπάθεια εφαρμογής αντεργατικών μέτρων είχε την άμεση ή έμμεση στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, του μεγαλοαστικού ΠΑΣΟΚ και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ('56)-ΣΥΝ.

    Αν η κυβέρνηση Καραμανλή κατάφερε να περάσει τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα, αυτό οφείλεται τόσο στην προδοτική στάση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Π ΑΣΚΕ-ΠΑΜΕ-αυτ. Παρέμβαση - οι αντιδραστικοί της ΔΑΚΕ είναι πάντα στο πλευρό των καπιταλιστών - όσο και στην επιτυχή διασπαστική τακτική της, στην οποία είναι ενταγμένη - αυτή αποκλειστικά υπηρετεί - και η διασπαστική στάση των ρεφορμιστών εργατοπατέρων του ΠΑΜΕ αντί της αποτελεσματικής ΕΝΩΤΙΚΗΣ-ΜΑΖΙΚΗΣ-ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ πάλης των εργαζομένων, η μόνη που μπορεί να ματαιώσει τις επιθέσεις του κεφαλαίου όπως έδειξε η περίπτωση της απεργιακής κινητοποίησης των ρεφορμιστών της ΓΣΕΕ που πέτυχε την απόσυρση του αντεργατικού νόμου Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό και επιβεβαιώνει εκ νέου η πιο πρόσφατη μεγάλη και πανευρωπαϊκής σημασίας ΝΙΚΗ των γάλλων εργαζομένων.

    Όμως οι πόλεμοι, ο φασισμός, η εκμετάλλευση, η κρίση, η ανεργία, ο πληθωρισμός, η φτώχεια και η εξαθλίωση, κλπ. είναι φαινόμενα αναπόφευκτα στον καπιταλισμό. Θα εξαλειφθούν μόνο με την ανατροπή και κατάργηση του καπιταλισμού - ανατροπή που δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ΕΝΟΤΗΤΑ όλων των επαναστατικών δυνάμεων σ' ένα κομμουνιστικό λενινιστικού-σταλινικού τύπου κόμμα -καθοδηγούμενο απ' τη κοσμοθεωρία του επαναστατικού μαρξισμού, δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού - κόμμα που θα είναι συνεχιστής των ένδοξων επαναστατικών παραδόσεων της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς και του Ζαχαριαδιακού ΚΚΕ 1918-55 

Μάης 2006

ΚΙΝHΣΗ για ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55


Πακιστάν
Ενότητα κομμάτων σε αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση

Σε μια σημαντική πρωτοβουλία συμμετείχε πρόσφατα το Μέτωπο των εργαζομένων του Πακιστάν, ένα από τα κόμματα που συνυπέγραψαν πρόσφατα μαζί με την Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 το Γενάρη κείμενο ενάντια στην καταδίκη του Κομμουνισμού.

Στα μέσα Μάρτη του 2006, 6 κόμματα της αριστεράς ενώθηκαν και δημιούργησαν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (Awami Jamhoori Tehreek – AJT) το οποίο έχει την πεποίθηση ότι θα γίνει σύντομα το πέμπτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο Πακιστάν. Το AJT έχει στόχο να συμμετάσχει στις εκλογές του 2007. Το γεγονός αναφέρθηκε σε διάφορα αριστερά έντυπα του εξωτερικού. Μεταφέρουμε τα γεγονότα προς ενημέρωση των αναγνωστών μας.

Τα κόμματα που συμμετείχαν στην δημιουργία του AJT είναι το Εθνικό Κόμμα Εργατών (NWP), το Εργατικό Κόμμα Πακιστάν (LPP), το Λαϊκό Κίνημα (Awami Tehreek – AT), Το Mazdoor Kissan (PMKP), Το Μέτωπο των εργαζομένων του Πακιστάν (Pakistan Mazdoor Mehaz - PMM ) και η Οργάνωση του Meraj Mohammed Khan (MMK).

Συγκροτήθηκε 12μελής διοικούσα επιτροπή η οποία αποτελείται από 2 μέλη από κάθε οργάνωση.

Το AJT ανακοίνωσε ότι ξεκινάει καμπάνια ενάντια στον αυξανόμενο μιλιταρισμό, στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση και στο θρησκευτικό φονταμενταλισμό του Πακιστάν. Στις 18 Μαρτίου το κόμμα οργάνωσε πορεία με αφορμή τα 3 χρόνια κατοχής του Ιράκ.

Με αφορμή την ένωση ο γ.γ. του LPP Φαρούκ Ταρίκ παραχώρησε συνέντευξη τύπου όπου παρουσίασε τα υπόλοιπα κόμματα που συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια. Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από τη ομιλία του.

«Το NWP είναι ένα γνωστό κόμμα στο Πακιστάν το οποίο προέκυψε από συνένωση του Εργατικού Κόμματος και του Πακιστανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις αρχές του 1990.

»Το PMKP είναι ένα πρώην μαοϊκό κόμμα το οποίο κυρίως δρα στην Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία, (σ.τ.μ. την μικρότερη από τις τέσσερις επαρχίες του Πακιστάν).

»Το PMM έχει κυρίως δυνάμεις στο Καράτσι και δυνατή βάση μέσα στους εργάτες.

»Το Λαϊκό Κίνημα (AT) είναι το μεγαλύτερο από τα κόμματα που δημιούργησαν AJT.

»Το MMK είναι η ομάδα γύρω από τον Meraj Mohamed Khan, έναν από τους σημαντικότερους ηγέτες των φοιτητών τη δεκαετία του ’60 που πρωταγωνίστησαν στον αγώνα της Πακιστανικής νεολαίας ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία του Ayub Khan. Υπήρξε επίσης ο ιδρυτής το Πακιστανικού Λαϊκού Κόμματος (PPP) μαζί με τον Zulfikar Ali Bhutto. Υπήρξε υπουργός της κυβέρνησης Bhutto από την οποία παραιτήθηκε όταν η κυβέρνηση εξαπόλυσε επίθεση και σκότωσε εργάτες στην μεγάλη απεργία του 1972».

Ο Tufail Abbas, πρόεδρος του Mazdoor Mahaaz και ένας από τους σημαντικότερους κομμουνιστές του Πακιστάν ο οποίος συμμετείχε και συμμετέχει σε όλους τους σημαντικούς αγώνες του λαού του ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τη φεουδαρχία και στην στρατοκρατία παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό «Επαναστατική Δημοκρατία» της Ινδίας (τόμος ΧΙΙ, τ. 1, Απρίλης 2006) και αναφέρθηκε τόσο στη ένωση αυτή όσο και στην οργάνωσή του.

Μεταφέρουμε μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη: «Το Mazdoor Mahaaz είναι ένα κόμμα εργατών και αγροτών. Είναι ένα κόμμα με κεντρική δομή και παρέμβαση και στις τέσσερις επαρχίες του Πακιστάν με τη βοήθεια επαρχιακών επιτροπών. […] Κάτω από την καθοδήγηση της εργατικής τάξης και με την ένωση με τους αγρότες και όλες τις πατριωτικές δυνάμεις θα προκύψει η επαναστατική και ποιοτική αλλαγή για να απαλλαχθούμε από τις φεουδαρχικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις το οποίο είναι εφικτό αν δουλέψουμε με επαναστατική ιδεολογία και ταχτική, να χτίσουμε ένα επαναστατικό κίνημα για να κάνουμε επανάσταση στο Πακιστάν. […] Κατά τη φυλάκισή μου το 1954, έτυχε να διαβάσω το περιοδικό «Για Διαρκή Ειρήνη και Λαϊκή Δημοκρατία» το οποίο εκδίδονταν στο Βουκουρέστι. […] Μέσα έγραφε στις κεντρικές ειδήσεις ότι ο τάφος του Στάλιν ξεσκάφθηκε. Είπα στους συναδέλφους μου στη φυλακή ότι αν μπόρεσε αυτό να συμβεί μια μέρα θα ξεσκάψουν και τον τάφο του Λένιν –και αυτό συνέβη μετά το θάνατο του Στάλιν. Το ΚΚΣΕ υιοθέτησε ρεβιζιονιστική γραμμή και η πολιτική του είχε σαν αποτέλεσμα της διάλυση της Σοβ. Ένωσης. Τώρα πλέον η πρώην Σοβ. Ένωση είναι πλήρως στο δρόμο της καπιταλιστικής οικονομίας και αγοράς. […]».

Το μέλλον θα δείξει αν η δημιουργία του AJT θα παίξει θετικό ρόλο στον αγώνα των εργαζομένων του Πακιστάν. Σαν «Ανασύνταξη» θα παρακολουθήσουμε το θέμα και θα ξαναγράψουμε αν χρειαστεί μόλις λάβουμε και την ιδρυτική διακήρυξη του νέου αυτού κόμματος ή προκύψει κάτι νεότερο.

 


50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Στα μέσα Φλεβάρη αυτού του χρόνου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ' τις φασιστικές τρομοκρατικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης. Τον περασμένο χρόνο είχαμε αναδημοσιεύσει («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 212, 15-30 Σεπτέμβρη 2005) την καταδικαστική Απόφαση (24.2.1956) - ιστορικό ντοκουμέντο. Τώρα αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες το παρακάτω κείμενο του συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου που αναφέρεται στα γεγονότα της Τασκένδης και τις φασιστικές δίκες των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Δημήτρη Κ. Βύσσιου

Συνέχεια από το φ. 225

Η σκευωρία του σκαρώματος της «αντικομματικής» ομάδας των «ύποπτων», «πρακτόρων της Ιντέλιζενς Σέρβις», «εγκληματιών» και ότι άλλο θέλεις, ήταν μόνο αποκύημα της νοσηρής φαντασίας των παραπάνω κυρίων; Ο Δημητρίου στη συνέντευξή του θυμήθηκε και παραδέχτηκε ουσιαστικά ότι ο Γιαννακόπουλος βοηθούσε στο ρετουσάρισμα του σίριαλ, η σκηνοθεσία όμως ήταν προσωπικό σας επίτευγμα. Εσείς όμως τα ξεχάσετε όλα. Ξεχάσατε το γεγονός ότι η αντιπροσωπεία των μελών της ΚΕ του ΚΚΕ, από τους Β. Παπαδόπουλο (Φωκά) και Β. Βαϊνά διοικητών μεραρχιών του ΔΣΕ, από την άνοιξη του 1955 διαπίστωσε με συγκεκριμένα και αδιαμφισβήτητα στοιχεία την ύπαρξη, τις δραστηριότητες και τις επιδιώξεις των κυρίων αυτών και τα στοιχεία, σας παραδόθηκαν γραπτώς στο γραφείο σας στη Μόσχα; Ξεχάσατε και άλλα στοιχεία που έθεσε και πάλι γραπτώς υπόψη σας μια ακόμα εξουσιοδοτημένη αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, από τους Δ. Βλαντά, Ν. Ακριτίδη, όταν πια στην Τασκένδη είχε αρχίσει η ανοιχτή επέμβαση των οργάνων σας; Θυμηθήκατε, όπως αναφέρετε σε συνέχεια στην ανταπόκριση «... μια τελευταία ιστορία, μια τέτοια σύγκρουση, πραγματική μάχη, δεν επρόκειτο για κάποιο μεμονωμένο επεισόδιο». Στην ίδια σελίδα της εφημερίδας μιλάτε για το ίδιο γεγονός και οι εκτιμήσεις γι’ αυτό είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Κάτι όχι τελείως ανεξήγητο. Συνειδητή διαστρέβλωση της αλήθειας.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πρωτοφανή αλυσίδα εγκληματικών ενεργειών τις οποίες με εντολή της τότε καθοδήγησης του ΚΚΣΕ καθοδηγήσατε προσωπικά, στα πλαίσια της γενικότερης επέμβασης του κόμματός σας στα εσωτερικά του ΚΚΕ. Ήταν η λογική του κατήφορου της προσπάθειας να παραδοθεί στον Χρουστσόφ η ηγεσία του ΚΚΕ, όταν πια κατέρρευσε και η τελευταία δυνατότητα να βρεθεί κάποια λύση ψευδονομιμότητας.

Η αρχή ξεκίνησε από μακριά. Οι έλληνες πρόσφυγες, σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας, εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Ασία σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης. Και μέχρι σήμερα δεν έγινε, ούτε και σαν σκέψη, καμιά ενέργεια για την αναγνώρισή τους ως πολιτικών προσφύγων και τη σύνδεση του όλου προβλήματος της προσφυγιάς τους με την Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Γι’ αυτή τη συνειδητή και πολύ σοβαρή παράλειψη η ευθύνη βαρύνει εξίσου και τις δυο ηγεσίες, και του ΚΚΣΕ και του ΚΚΕ. Οι έλληνες εγκαταστάθηκαν στους χώρους όπου είχαν χρησιμοποιηθεί για τους ιάπωνες αιχμαλώτους πολέμου, έπειτα από τις απαραίτητες επισκευές. Οι πολιτείες – όπως λέγονταν – διοικούνταν από αξιωματικούς της KGB με επικεφαλής το συνταγματάρχη Σαάκοφ.

Στους έλληνες τοπικά «στελέχη» είχε ανατεθεί το καθήκον να οργανώσουν, να εξοπλίσουν και να κατευθύνουν στη σύγκρουση την ομάδα κρούσης. Για το σκοπό αυτό οι Δημητρίου, Γκανάτσος και Ρόσιος και τα όργανά τους στις πολιτείες, συμπαραστατούντων και συμπαραραμαρτούντων των αξιωματικών της KGB, στους ίδιους χώρους, ρίχτηκαν με τα μούτρα να εκπληρώσουν την αποστολή, την οποία τους εξυπηρετούσε και τα προσωπικά ιδιοτελή συμφέροντά τους. Οργίασαν οι ανήθικες συναλλαγές και τα παζαρέματα εξαγοράς συνειδήσεων και εκβιασμών. Εκμεταλλεύονταν τις ανάγκες των προσφύγων, ατομικές και οικογενειακές, για να ψαρέψουν και να φανατίσουν οπαδούς. Ταυτόχρονα, ξεχείλισε ο οχετός της συκοφαντίας και της διαστρέβλωσης της αλήθειας. Ήταν η συνέχεια μιας αντικοινωνικής προσπάθειας με τους ίδιους πρωταγωνιστές ανοιχτά πια στα δρομάκια και τις γωνίες των πολιτειών, στους δρόμους της πόλης και στους τόπους της δουλειάς των προσφύγων. Προωθούνταν η εφαρμογή του σατανικού σχεδίου που είχε επεξεργαστεί το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ.

Σε συνθήκες οργανωμένης και προκλητικής πολιτικής έντασης, που έφταναν και μέχρι του σημείου καβγάδων και μικροσυμπλοκών με ελαφρά τραυματίες, περνούσαν οι μέρες προετοιμασίας της 4ης Συνδιάσκεψης της ΚΟΤ. Κάθε μέρα που περνούσε, από το ένα μέρος, όξυνε την αντιπαράθεση και από το άλλο, επιτάχυνε τους ρυθμούς χρεοκοπίας της προσπάθειας της τυχοδιωκτικής ομάδας να παρασύρει με το μέρος της τη μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων-μελών του ΚΚΕ. Αυτή ήταν και η αιτία που οδήγησε όλους μαζί, αφεντικά και υποτακτικούς, να παίξουν και το τελευταίο τους χαρτί: με τη βοήθεια των οργάνων στην ανοικτή επίθεση, στο πογκρόμ.

Την παραμονή της έναρξης της συνδιάσκεψης, το βράδυ του Σαββάτου 9 Σεπτέμβρη 1955, τμήματα οργανωμένα σε στρατιωτικούς σχηματισμούς (βρέθηκαν και σε γραπτά κείμενα οι σχηματισμοί αυτοί) παρασυρμένων και φανατισμένων προσφύγων με επικεφαλής την στρατιωτική ηγεσία: Α. Ρόσιο, Ηλ. Παπαδημητρίου και δε διαρκή επαφή με την πολιτική καθοδήγηση (Δημητρίου και Σια), που συνεδρίαζε διαρκώς εν αναμονή των εξελίξεων, σε ένα διαμέρισμα όχι μακριά από την «πρώτη γραμμή», άρχισε η έφοδος για την κατάληψη των κτιρίων που στεγάζονταν τα γραφεία της ΚΟΤ. Την ημέρα εκείνη είχε ανακοινωθεί η καθαίρεση της ομάδας αυτής, και εάν την επόμενη θα πραγματοποιούνταν η συνδιάσκεψη το παιχνίδι χανόταν για πάντα. Το πραξικόπημα ήταν το τελευταίο τους χαρτί. Οι τελευταίες οδηγίες και η ανάλυση του σχεδίου της επιχείρησης στους διοικητές των τμημάτων δόθηκαν από τον Ρόσιο στο γραφείο του διοικητή της 7ης Πολιτείας, ταγματάρχη της KGB Τσουρσίν. Στα γραφεία είχε προφτάσει να οχυρωθεί ο Βλαντάς με ορισμένους από τους αντιπροσώπους της συνδιάσκεψης.

Πρώτος και κύριος σκοπός του σχεδίου ήταν η κατάληψη των γραφείων της ΚΟΤ, για να κυριαρχήσουν δυναμικά στην πρώτη φάση της επιχείρησης. Να συλληφθούν ο Ζαχαριάδης και τα άλλα μέλη της αντιπροσωπείας της ΚΕ του ΚΚΕ. Οι «αγανακτισμένοι κομμουνιστές», «εν βρασμώ ψυχής», να ξεκαθαρίσουν για πάντα τους λογαριασμούς με την «προδοτική» ηγεσία του ΚΚΕ. Σε συνέχεια, με τη βοήθεια της αστυνομίας και του στρατού, που ήταν έτοιμοι να επέμβουν, θα αποκαθιστούσαν την τάξη. Κάτι που επιβεβαιώθηκε έξη μήνες αργότερα με τις δίκες και επαναλήφθηκε έπειτα από μερικά χρόνια με τις μαζικές εκτοπίσεις αγωνιστών.

Παράλληλα, με τις προσπάθειες στην κύρια κατεύθυνση από τα τμήματα εφόδου (τάγματα εφόδου προπολεμικής περιόδου) άλλα «ειδικά» συνεργεία 3-5 ατόμων το καθένα, «ξεκαθάριζαν» μικρότερες «εχθρικές εστίες». Έσπασαν τις πόρτες στα δωμάτια των προγραμμένων (Παπαϊωάννου, Κατεμή, Μπάρμπα, Καλιανέση, κ.α.) στην 7η Πολιτεία. Εστίες έντονης αντιπαράθεσης με συμμετοχή και ευθύνη των οπαδών και των δυο παρατάξεων υπήρξαν και σε άλλες Πολιτείες που ζούσαν πρόσφυγες και την επομένη ημέρα. Το κακό περιορίσθηκε με την άμεση, πια, επέμβαση της αστυνομίας.

Η εξέλιξη των γεγονότων ήταν τραγική. Οι πολιορκούμενοι στα γραφεία της ΚΟΤ αμύνονταν με όλα τα μέσα. Οι πολιορκητές απ’ έξω, προσπαθούσαν να σπάσουν τις σιδεριές από τις αυλόπορτες και τα ισόγεια για να καταλάβουν το «φρούριο». Αυτοί τραυμάτισαν με φαλτσέτες τον Ακριτίδη και άλλα μέλη της αντιπροσωπείας που επέστρεφαν ανύποπτοι αργά μετά τις συγκεντρώσεις στις Πολιτείες, στις οποίες ανακοινώθηκε η απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την καθαίρεση της ομάδας Δημητρίου.

Η λύση της αντιμετώπισης των επιδρομέων δόθηκε από κατοίκους της 7ης Πολιτείας. Κινητοποιήθηκαν αυθόρμητα με κάθε μέσον (ταξί, φορτηγό, κλπ.) για να ξεσηκώσουν σε συναγερμό τους πρόσφυγες των άλλων Πολιτειών, να τρέξουν σε βοήθεια των πολιορκημένων. Έτσι ξεκίνησε η «αντεπίθεση». Στο δρόμο προς την 7η Πολιτεία, με κάθε μεταφορικό μέσο και πεζοί, προς τα μεσάνυκτα πια ξεχύθηκαν στους δρόμους μερικές χιλιάδες προσφύγων εξοπλισμένων με ξύλα από τους φράχτες. Η σύγκρουση γενικεύθηκε. Υπήρξαν αρκετοί τραυματίες και από τις δυο πλευρές. Και φυσικά ανάμεσά τους και οι «ηγέτες» Δημητρίου, Ρόσιος, κλπ. Στο «πεδίο της μάχης» κυριάρχησαν οι οπαδοί του Ζαχαριάδη που αποτελούσαν και τη μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων. Λύθηκε και η πολιορκία. Το «σοφό», όμως, αυτό σχέδιο πραξικοπηματικής επιβολής απέτυχε. Κι’ αυτό γιατί οι Έλληνες πρόσφυγες αξιολογήθηκαν με κριτήρια υποκειμενικά και στα μέτρα εκείνων στους οποίους είχατε εμπιστευθεί την εκτέλεσή του. Απέτυχε το σχέδιο δυναμικής επιβολής.

Πέτυχε όμως, να βαθύνει το χάσμα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους Έλληνες πρόσφυγες. Διαμορφώθηκαν δυο εχθρικά στρατόπεδα με καταστροφικές συνέπειες, και μέχρι σήμερα, για την τύχη της προσφυγιάς. Ένα πραγματικό, πρώτα απ’ όλα, πολιτικό έγκλημα σε βάρος του αριστερού κινήματος γενικά και των προσφύγων ειδικότερα. Για το έγκλημα αυτό έχετε και σεις την προσωπική σας ευθύνη. Το έγκλημά σας αυτό οι Έλληνες πρόσφυγες στο εξωτερικό και στην Ελλάδα το πλήρωσαν και το πληρώνουν και μέχρι σήμερα επί 40 χρόνια περίπου.

Η εξέλιξη των γεγονότων τη νύχτα της 9 προς τις 10 Σεπτεμβρίου ήταν κάτι το ανεπάντεχο και για τους ηθικούς και για τους φυσικούς αυτουργούς. Η αμηχανία εκδηλώθηκε και με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η ανάγκη επέμβασης των οργάνων της τάξης. Χρειάστηκαν 4-5 ώρες για να επέμβουν. Κι’ αυτό στο κέντρο της πόλης παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του Βλαντά. Κινητοποιήθηκαν όταν πια ο Σαάκοφ αντιλήφθηκε προσωπικά ότι η μάχη είχε χαθεί και έπρεπε να περιμαζευτούν οι μπράβοι του. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίστηκε και το πρόβλημα της παροχής άμεσης βοήθειας στους τραυματίες.

Στην αδελφοκτόνο αυτή σύγκρουση υπήρξαν και περιπτώσεις αφύπνισης εγκληματικών ενστίκτων και από τις δυο πλευρές. Κάθε προσπάθεια έστω και περιορισμού της έκτατης της θλιβερής αυτής αντιπαράθεσης απέδωσε ελάχιστα. Ξυλοκοπούνταν κι’ αυτοί που προσπαθούσαν να επέμβουν για να εκτονωθεί η ένταση. Αυτό από προσωπική εμπειρία. Το μόνο που έγινε δυνατό ήταν να φυγαδευτούν με τα ασθενοφόρα, έξω από το χώρο της σύγκρουσης, ορισμένοι υποψήφιοι κακοποίησης. Το κακό σταμάτησε μετά την ολοκληρωτική επικράτηση της αντεπιτιθέμενης παράταξης.

Το πρωί της Κυριακής, ο Σαάκοφ, έξαλλος, εκτός εαυτού απειλούσε τους πάντες και ελεεινολογούσε τους υποτακτικούς του που περίμεναν της σειρά τους για τα ασθενοφόρα. Και όλα αυτά ανοιχτά πια, χωρίς προσχήματα.

Συνεχίζεται


Σενεγάλη
Στο σκοτάδι των πολυεθνικών

Η SAR, με την ακόλουθη μετοχική σύνθεση : Τotal (Γαλλική) 54,6%, Shell (Βρετανία-Ολλανδία) 25%, Mobil (HΠΑ) 11,8%, κρατική Petrosen μόλις 8,6%, εξακολουθεί να μην παρέχει το απαραίτητο για την ομαλή ηλεκτροδότηση της χώρας πετρέλαιο. Το πρόσχημα παραμένει ένα χρέος. Πώς, όμως, προκύπτει αυτό το «χρέος» 36 δις FCFA; Οι αποικιακού χαρακτήρα συμφωνίες του 1963, προβλέπουν πως το σενεγαλέζικο κράτος καλείται να καταβάλει ποσό ίσο με τις κάθε φορά ζημίες που προκαλούνται στη SAR από τις εμπορικές της δραστηριότητες εισαγωγής και διύλισης πετρελαιοειδών και εισαγωγής βουτανίου. Έτσι, φέτος, το σενεγαλέζικο κράτος φέρεται να «χρωστά» 17 δις. στη SAR για τις χασούρες που έχει η ίδια, ενώ άλλα 19 δις. είναι όσα πηγαίνουν για την επιδότηση στο βουτάνιο. Αν και ήδη της έχουν καταβληθεί 19 από τα 36 δις που της «οφείλονται», ο εκβιασμός συνεχίζεται. Η προσπάθεια, δε, της εταιρίας ηλεκτρισμού Senelec για δημιουργία ανεξάρτητης από τη SAR μονάδας απέτυχε, όταν η Παγκόσμια Τράπεζα εκβίασε με διακοπή των προγραμμάτων του αν αυτή η μονάδα δεν θα διοικούταν από ξένη εταιρία. Ο ίδιος εκβιασμός υπήρξε και για την απόπειρα επιβολής φόρου στο εισαγόμενο διυλισμένο πετρέλαιο, μια προσπάθεια για προστασία της Sonacos (κρατική εταιρία εμπορίας πετρελαιοειδών).

Φυσικά, οι κυβερνώντες τη Σενεγάλη, παρά τα «παράπονά» τους, υποχώρησαν. Και δεν είναι τυχαίο ότι και ο σημερινός πρόεδρος Αbdoulaye Wade, ηγέτης του PDS, βραβεύτηκε στο Παρίσι αυτό το μήνα με το βραβείο Houphοuet Boigny.

Το προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης της Σενεγάλης επιτρέπει κάθε λογής αυθαιρεσίες από τον Πρόεδρο- «βασιλιά». Έτσι, ο Wade προχώρησε στη διακοπή της χρηματικής ενίσχυσης του σενεγαλέζικου Τύπου, παραβλέποντας το Κοινοβούλιο που είχε ψηφίσει έναν τέτοιο νόμο και δίχως να φέρει κάποιον άλλο νόμο που να τον αντικαθιστά. Ταυτόχρονα, φυλακίζει «προειδοποιητικά» για μια εβδομάδα, πολιτικούς του αντιπάλους: τον Ibrahim Sene του Κόμματος Ανεξαρτησίας και Εργασίας(P.I.T.), τον Jean Paul Dias, πρώην σύντροφό του στο Κόμμα του. Τώρα, ποινικά διώκεται ο ΓΓ του PIT Amath Dansokho.

Ασφαλώς, το «Βασίλευε», προϋποθέτει το «Διαίρει». Έτσι, ο Wade παίζει το χαρτί των εθνοτικών διαφορών, της θρησκείας και των διάφορων κληρικών γύρω από τους οποίους συσπειρώνονται οι «πιστοί». Καθόλου τυχαία, επομένως, η ατιμωρησία, όταν ορδές θρησκόληπτων συσπειρωμένων γύρω από τον σεΐχη Bethio Thioune και την Αδελφότητα των Μουριδών (η μόνη «καθαρά» σενεγαλέζικη ισλαμική αίρεση) τραυματίζουν σοβαρά δημοσιογράφο του ιδιωτικού σταθμού Radio Futur Media. Και καθόλου τυχαία η αναφορά του σεΐχη Abdoulaye Fall Tillala πως το 98,98% της Μαυριτανικής μειονότητας είναι με τον Wade.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οικονομικής υποδούλωσης της χώρας, και με πολιτικό προσωπικό που διαιρεί τους κατοίκους της με βάση τη θρησκεία και την εθνότητα, μεγάλες λαϊκές μάζες πλήττονται καθημερινά.

Οι αγρότες έχουν χωριστεί σε δύο κατηγορίες: αυτούς που έδωσαν την παραγωγή τους, χωρίς να λάβουν όμως χρήματα, παρά μόνο ένα κομμάτι χαρτί που αναγράφει ότι την έδωσαν, και αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν ούτε αυτό (ειδικότερα οι παραγωγοί αραχιδών-φουντουκιού αράπικου, με την καλλιέργεια του οποίου ασχολούνται κυρίως οι αγρότες, των οποίων η χώρα είναι μια από τις πρώτες παραγωγούς του κόσμου).

Oι πλημμυροπαθείς (2760 οικογένειες) από τον Αύγουστο του 2005 παραμένουν σε σκηνές, ενώ όλοι φοβούνται την επανεμφάνιση των «ασθενειών του βρώμικου χεριού», όταν έρθουν οι πρώτες βροχές, με τα σκουπίδια ταυτόχρονα να μην περισυλλέγονται τακτικά, παρά τα αμύθητα ποσά που καταβάλλονται στην εταιρία αποκομιδής.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Αποκαλυπτικότατη συζήτηση στη βουλή για την ειδυλλιακή σχέση Καραμανλή-Παπαρήγα

9 Μάη 1945 - μέρα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών με οδηγητή τον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

ΖΗΤΩ Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Μέρα μαχητικής αλληλεγγύης του διεθνούς προλεταριάτου - Κάτω τα χέρια από τον Ιράν

Πακιστάν: Ενότητα κομμάτων σε αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση

50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης (συνέχεια από το φ.225)

Σενεγάλη: Στο σκοτάδι των πολυεθνικών


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55