Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 230 15-30/6/2006Αρ. Φύλ. 230 15-30 Ιούνη 2006
Το δίδυμοι σκάνδαλο: Απαγωγές των Πακιστανών-υποκλοπές
Το διεθνές παρακράτος ΗΠΑ-Αγγλίας σε πλήρη δράση

Όταν ξέσπασε ο θόρυβος για το μεγάλο εγκληματικό σκάνδαλο της γκαγκστερικής απαγωγής απ' την Σκότλαντ Γιαρντ των 28 Πακιστανών εργαζομένων στη χώρα μας, ο πρωθυπουργός του «δοκιμαστικού σωλήνα» (Σαλαγκούδης) είχε γίνει άφαντος και ο λαλίστατος χαζοχαρούμενος αλητήριος (πρωτοστάτης στις αλητήριες εκδηλώσεις της φασιστικής ΟΝΝΕΔ στη Θεσσαλονίκη) υπουργός Δημοσίας Τάξης Βουλγαράκης είχε χάσει τη φωνή και εν μία νυκτί «διαπίστωνε» ότι πρόκειται για «προβοκάτσια ή φάρσα», διαψεύδοντας την ύπαρξη ενός γνωστού πλέον γεγονότος που δύσκολα θα μπορούσε να συγκαλυφθεί, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης Παπαληγούρας δήλωνε άγνοια.

Όμως το πρώτο 10ημερο του Μάη ολοκληρώθηκε το εισαγγελικό πόρισμα για την υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών που είναι καταπέλτης για την κυβέρνηση αφού όχι μόνο επιβεβαιώνει την ύπαρξη των απαγωγών και διαψεύδει την κυβέρνηση των «καραγκιόζηδων» αλλά ασκεί και δίωξη κατά αγνώστων, φωτογραφίζοντας σαφώς στελέχη της ΕΥΠ.

Στις 11 Μάη ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δ. Ληνός ανακοίνωσε ότι από την προκαταρκτική εξέταση που διενήργησε ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ν. Δεγαϊτης προκύπτει ότι τον Ιούλη του 2005 έγιναν απαγωγές και παράνομες ανακρίσεις Πακιστανών εργαζομένων στη χώρα μας και ότι η εισαγγελία άσκησε ποινική δίωξη για το αδίκημα της απαγωγής και συναυτουργίας.

Την άλλη μέρα, στις 12 Μάη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει ότι «η κυβέρνηση θα αναμείνει την ολοκλήρωση της δικαστικής έρευνας. Η δίωξη ασκήθηκε κατά αγνώστων και η κυβέρνηση εμμένει στα όσα είχε πει» δηλ. σ' αυτά που δήλωνε ο Βουλγαράκης ότι η υπόθεση των απαγωγών των Πακιστανών είναι «φάρσα ή προβοκάτσια».

Έτσι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κάλυψε πλήρως τον Βουλγαράκη και ουσιαστικά προανήγγειλε αθώωση των εμπλεκόμενων στελεχών της ΕΥΠ. Είναι γεγονός ότι ο Βουλγαράκης γνώριζε πολύ καλά αλλά και ο πρωθυπουργός τα όσα έγιναν, με εντολή και την πλήρη στήριξή του, σε συνεργασία της ΕΥΠ με την Σκότλαντ Γιάρντ, καταπατώντας έτσι την εθνική κυριαρχία και τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Όταν στις 19 Μάη συζητήθηκε η επερώτηση του Αλαβάνου στη βουλή ο πρωθυπουργός του «δοκιμαστικού σωλήνα» δεν τόλμησε να παραστεί και παραβρέθηκε ο γνωστός «κανίβαλος» της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, ο οποίος στην «παρέμβασή» του και με το γνωστό τραμπούκικο φασιστικό στυλ που θύμιζε έντονα τη στάση των υπουργών της φασιστικής 8ετίας της ΕΡΕ της δεκαετίας του '50 δε δίστασε όχι μόνο να υπερασπίσει τα μυθεύματα της ΕΥΠ αλλά επιτέθηκε και στη δικαιοσύνη λέγοντας: «με ενοχλεί ότι ανεβρέθηκαν ηθικοί αυτουργοί, ενώ απολείπονται οι αυτουργοί. Αυτό είναι νομικό παράδοξο», για να φτάσει, με τη χαρακτηριστική θρασύτητα φασιστοειδών, να δηλώσει ότι «αθλούνται στο σπορ των απαγωγών οι Πακιστανοί» δηλ. στην προκλητική γελοιότητα ότι «οι Πακιστανοί έχουν αλληλο­απαχθεί» και δεν τους απήγαγαν η ΕΥΠ με την Σκότλαντ Γιάρντ. «Ξέρετε σε τι σπορ επιδίδονται οι αδελφοί μας Πακιστανοί, οι παρεπιδημούντες στην Ελλάδα; Στο σπορ της αρπαγής, στο σπορ της απαγωγής αμοιβαίως. Ο ένας απάγει τον άλλον. Συμπηγνύουν συμμορίες με σκοπό την απαγωγή».

Στο ερώτημα αν αναμείχθηκαν ξένες μυστικές υπηρεσίες απάντησε με το γνωστό τραμπούκικο φασιστικό τρόπο και ύφος: «Δεν ξέρω, αλλά κι αν ήξερα δεν θα σας έλεγα».

Τώρα ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης και νυν υπουργός «Πολιτισμού»(!) «καραγκιόζης» Βουλγαράκης που τότε είχε αποκαλέσει τις κατηγορίες για τις απαγωγές των Πακιστανών, μπροστά στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής «καραγκιοζιλίκια» και προκλητικά δήλωνε ότι «απαγωγές δεν έγιναν και δεν πρόκειται να γίνουν» έχει εξαφανιστεί, ενώ η κυβέρνηση απ' τη μια τηρεί σιγή ιχθύος και απ' την άλλη προσπαθεί να κουκουλώσει την υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών, να αποσείσει τις βαρύτατες ευθύνες της για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στο εισαγγελικό πόρισμα ανάμεσα στα άλλα αναφέρονται και τα εξής: «κατά τις μεσονύκτιες ώρες (22.30­-23.00) της Παρασκευής 15.7.2005 διάφορα πρόσωπα, οργανωμένα σε αντίστοιχες ομάδες, εισήλθαν σε οικίες πακιστανών υπηκόων, ευρισκομένων στην Αθήνα, στα Ιωάννινα και πιθανώς στα Οινόφυτα Βοιωτίας, τις οποίες προηγουμένως προφανώς είχαν επισημάνει και εμφανιζόμενοι ως αστυνομικοί με επίδειξη ταυτοτήτων, προέβησαν σε συλλήψεις των ενοίκων και των επισκεπτών που έτυχε να ευρίσκοντο εκεί... Το επόμενο πρωί ανακρίθηκαν επίμονα από διάφορα άτομα, τα οποία δεν ταυτίζονταν με τα άλλα άτομα που τους μετακινούσαν και τους επιτηρούσαν. Η συνεννόηση γινόταν στην απλή ελληνική γλώσσα που δεν γνώριζαν επαρκώς οι Πακιστανοί, ενώ σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκε πακιστανός διερμηνέας. Πάνω στο έπιπλο γραφείο δωματίου ανάκρισης δυο μικρές σημαίες μια ελληνική και μια της Ευρωπαϊκής Ένωσης με χαρτιά και σημειώσεις... Πράγματι η πακιστανική κοινότητα είναι διαιρεμένη σε δυο αντιτιθέμενες εχθρικές παρατάξεις. Ο διχασμός εκδηλώθηκε στην παρούσα υπόθεση (πιέσεις και για να καταθέσουν ψευδώς ότι ήταν θύματα απαγωγών 2000-10000 ευρώ και για να αλλάξουν τις καταθέσεις και να πουν ότι δεν απήχθησαν). Το αποδεικτικό υλικό της δικογραφίας μάλλον κλείνει υπέρ της αντίθετης έκδοσης... παραπέμπει μάλλον σε δράστες που αποτελούν στελέχη κρατικών αρχών και ενήργησαν με την ιδιότητά τους αυτή. Οι εξηγήσεις που έδωσαν οι εγκαλούμενοι δεν είναι αρκούντως πειστικές και συμβατές με την κοινή πείρα, ούτε ευρίσκουν ικανοποιητικό έρεισμα στο αποδεικτικό υλικό... Λαμβανομένου όμως υπόψη ότι η εκδοχή περί συμμετοχής της ΕΥΠ και στελεχών της στην επιχείρηση απαγωγής Πακιστανών υπηκόων ουδόλως έχει αποδυναμωθεί και χρήζει περαιτέρω διερευνήσεως στα πλαίσια διεξαχθησομένης κυρίας ανακρίσεως, σε συνδυασμό με το ότι αμφότερα τα πρόσωπα αυτά κατέχουν επιτελικές θέσεις στην υπηρεσία αυτή, ότι μόνον ως διοργανωτές και συντονιστές της όλης επιχείρησης θα μπορούσαν να λειτουργήσουν» .

Η αντιδραστική κυβέρνηση του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, παρά την αποδεδειγμένη συμμετοχή της ΚΥΠ και της Σκότλαντ Γιάρντ στο σκάνδαλο της απαγωγής των Πακιστανών, μέλη των οποίων ήταν εκείνα που πραγματοποίησαν τις απαγωγές, προσπαθεί απεγνωσμένα να συγκαλύψει το προκλητικό σκάνδαλο των γκαγκστερικών απαγωγών ενώ παράλληλα αρνείται τη σύσταση εξεταστικής Επιτροπής για την «υπόθεση των Πακιστανών». Πέρα απ' αυτό η δράση του αγγλικού παρακράτους με τη συμμετοχή της Σκότλαντ Γιάρντ είναι πλέον δεδομένη, πράγμα που σημαίνει ωμή καταπάτηση της κυριαρχίας της χώρας. Αλλά και για το δεύτερο μεγάλο σκάνδαλο, εκείνο των υποκλοπών-κατασκοπίας, ενώ η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) σε έρευνά της «δείχνει» το «μεγάλο υπερατλαντικό αδερφό», από την πλευρά της κυβέρνησης καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να εμποδιστεί η παραπέρα έρευνα, να αμφισβητηθεί η συμμετοχή της CIA στις παρακολουθήσεις για να μην δυσαρεστήσει το αφεντικό της και να περιοριστεί η όλη υπόθεση στις υπαρκτές βέβαια ευθύνες της «VODAFONE» και της «ERICCSON». Για τις δυο περιπτώσεις η ηγεσία του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ, όπως εξάλλου και σ' όλα τα Θέματα, στρέφει κύρια τα πυρά της ενάντια στα ΣΥΝ-ΠΑΣΟΚ, δίνοντας την εντύπωση ότι αυτά τα κόμματα συγκροτούν την κυβέρνηση, αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο την κυβέρνηση της ΝΔ που φέρει άμεσα την ευθύνη.

Και οι δυο περιπτώσεις δηλ. η απαγωγή των Πακιστανών απ' την Σκότλαντ Γιάρντ και η υπόθεση των υποκλοπών-κατασκοπεία, δείχνουν ακόμα μια φορά ότι η χώρα μας είναι έρμαιο των ξένων μυστικών υπηρεσιών και ότι το διεθνές παρακράτος των ΗΠΑ-Αγγλίας δρα ανενόχλητο σ' ολόκληρη της επικράτεια.


Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) εξωραΐζει όχι μόνο το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ αλλά αποκαθιστά-δικαιώνει και τα τάγματα Ασφαλείας στο πρόσωπο του Γεωργίου Ράλλη.
Μ' αφορμή το θάνατο ενός υμνητή, στον 21ο αιώνα, των Ταγμάτων Ασφαλείας

Μ’ αφορμή το θάνατο του Γεωργίου Ράλλη, ο αστικός και ρεβιζιονιστικός τύπος τίμησε με ολοσέλιδα, ακόμα και πολυσέλιδα αφιερώματα την πολιτική προσωπικότητα ενός επίλεκτου και κορυφαίου στελέχους της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς, που υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά στην μοναρχοφασιστική κυβέρνηση Παπάγου το 1954 (υπουργός προεδρίας), συμμετείχε στην ίδρυση, μαζί με τον Κ. Καραμανλή, της μοναρχοφασιστικής Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (ΕΡΕ) και διετέλεσε πολλές φορές υπουργός σε κυβερνήσεις της ΕΡΕ και στη συνέχεια της ΝΔ και τέλος αρχηγός της και πρωθυπουργός το 1980 ως το Οκτώβρη του 1981 που η ΝΔ έχασε τις εκλογές.

Την πιο επαίσχυντη αλλά και πολιτικά πιο προκλητική, ακόμα και σε σχέση με τον αστικό τύπο, αναφορά έκανε ο «Ριζοσπάστης», Όργανο της ΚΕ του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (‘56), στη σχεδόν μισή σελίδα που του αφιέρωσε.

Καταρχήν, πέρα απ’ το ότι ο Ριζοσπάστης εγκαταλείπει ακόμα και τη μαρξιστική ορολογία, μιλώντας για «συντηρητική παράταξη» αντί για φασιστική παράταξη των ΕΡΕ-ΝΔ, αποσιωπά εντελώς τη φασιστική 8ετία των κυβερνήσεων της μοναρχοφασιστικής ΕΡΕ, γνωστή για την πρωτοφανή βία και νοθεία των εκλογών, τη φασιστική τρομοκρατία, τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα πιστοποιητικά «κοινωνικών φρονημάτων», τις δολοφονίες μεταξύ των οποίων εκείνη του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά και το μοναρχοφασιστικό «βίο και πολιτεία» της ΝΔ από το 1974 ως τα σήμερα.

Η εργατική τάξη και ολόκληρος ο ελληνικός λαός γνωρίζουν ότι ο Γ. Ράλλης είναι συνυπεύθυνος για όλα τα εγκλήματα της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς. Ο Γ. Ράλλης, πέρα απ’ τα άλλα, είχε προτείνει το 1965 στο Βασιλιά να προχωρήσει σε «κήρυξη στρατιωτικού νόμου» («ΒΗΜΑ», 19/3/2006, σελ.Α20), δηλ. να εγκαθιδρυθεί ανοιχτή φασιστική δικτατορία, είχε πρωτοστατήσει στη συγκάλυψη των δολοφόνων του Λαμπράκη, είχε αποχωρήσει απ’ τη Βουλή, όπως και όλοι οι βουλευτές της μοναρχοφασιστικής ΝΔ με επικεφαλής τον Αβέρωφ, όταν αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση και τέλος με εντολή του αιματοκυλίστηκε η πορεία του Πολυτεχνείου το 1980 και την ημέρα της επετείου δολοφονήθηκαν απ’ τα ΜΑΤ ο Κύπριος φοιτητής Κουμής και η νεαρή εργάτρια Κανελλοπούλου.

Αλλά δεν είναι μόνο ο εξωραϊσμός του μοναρχοφασισμού και του αντικομ­μουνισμού που γίνεται δια μέσω της αποσιώπησης και της διαστρέβλωσης εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ. Αυτοί πάνε πολύ πιο πέρα, φτάνουν στο πιο ακραίο σημείο, δηλ. ως τον εξωραϊσμό ακόμα και των συνεργατών των φασιστών κατακτητών, των Γερμανοτσολιάδων και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Και να πως: α) ο «Ριζοσπάστης» γράφει απλά ότι «ο πατέρας Ιωάννης Ράλλης, διατέλεσε κατοχικός πρωθυ­πουργός το 1943» («Ρ» 16/3/2006, σελ.15), αποσιωπώντας-αποκρύβοντας απ’ τους αναγνώστες του ότι τον διόρισαν τα γερμανικά ναζιφασιστικά κατακτητικά στρατεύματα πρωθυπουργό, και ακόμα χειρότερα β) προχώρησε, κατ’ εντολή των Γερμανών, στην ίδρυση των διαβόητων προδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας, τα οποία έθεσε, αφού πρώτα τα εξόπλισε με γερμανικά όπλα, κάτω απ’ τις διαταγές των γερμανών στρατηγών για να δολοφονούν μαζί τους τον αδούλωτο λαό, γ) δεν αναφέρει ότι ο ίδιος ο Γεώργιος Ράλλης εν έτει 2004, δηλ. στον 21° αιώνα, υπήρξε προκλητικός υμνητής των Ταγμάτων Ασφαλείας. Σε συνέντευξή του στο «7» της «Κ.Ε.»: «θυμάται πως ο πατέρας του, του ανακοίνωσε, το Μάρτιο του ‘43 ότι σε λίγες μέρες θα ορκιζόταν, ο Γιώργος Ράλλης αντιδρά έντονα: «τρελός είσαι: Πού πας: θα σε κρεμάσουν!». Προσθέτει όμως: «νεαρός και ανώριμος, αντί να του συμπαρασταθώ σηκώθηκα και έφυγα από το σπίτι. Μετά βέβαια επέστρεψα, ήμουν κι ο δικηγόρος στη δίκη του. Κοιτάζοντας προς τα πίσω, πιστεύω πως χάρη στη στάση του πατέρα μου δεν καταλήξαμε σαν τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο ή την Αλβανία του Χότζα. Τότε όμως δυο και τρεις φορές τη νύχτα φώναζαν έξω από το σπίτι μας «Ράλλη-προδότη-θάνατος!» σαν να τα ακούω ακόμα» («Ελευθεροτυ­πία» 16/3/2006, σελ. 4).

Εδώ ο πάντα «φανατικός αντικομμουνιστής των άκρων» Γ. Ράλλης («πριν τη δικτατορία ήμουν των άκρων, αντικομμουνιστής φανατικός!» «Ελ»,16/3/ 2006, σελ. 4) εξυμνεί προκλητικότατα τα Τάγματα Ασφαλείας στο πρόσωπο του ιδρυτή τους πατέρα του Ιωάννη Ράλλη όταν λέει ότι: χάρη στο δοσίλογο ιδρυτή των Ταγμάτων Ασφαλείας πατέρα του η Ελλάδα δεν έγινε «Γιουγκοσλαβία του Τίτου» και «Αλβανία του Χότζα», γίνεται σημαιοφόρος και απολογητής της προδοσίας των Ταγμάτων Ασφαλείας και μάλιστα σήμερα, δηλ. στον 21° αιώνα και συστήνει στο λαό και πρώτα απ’ όλα στη νεολαία να ακολουθήσει, σε περίπτωση κατάληψης της χώρας απ’ όποιους κατακτητές, τον προδοτικό ρόλο του πατέρα του συνεργάτη των γερμανών, να μπει στην υπηρεσία του κατακτητή, να συνεργαστεί μαζί του και να πολεμήσει από κοινού το σκλαβωμένο από τους κατακτητές λαό, που δεν σκύβει το κεφάλι στους ξένους κατακτητές.

Ακριβώς αυτόν τον διαπρύσιο κήρυκα του δοσολογισμού εν έτει 2004, δηλ. στον 21° αιώνα - που ούτε μια αστική εφημερίδα όπως η «Ελευθεροτυπία» δεν το πράττει -εξωραϊζουν οι λακέδες του κεφαλαίου χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές ηγέτες του «Κ»ΚΕ με τη μη δημοσίευση-αποσιώπηση συνειδητή της πασίγνωστης αυτής τοποθέτησης του Γεωργίου Ράλλη.

Ο δε πατενταρισμένος σοσιαλδημοκράτης, ο ανεκδιήγητος «τηλέπαθος», παρουσίασε τον Γεώργιο Ράλλη απλά και μόνο ως «άψογο εκπρόσωπο της αστικής τάξης» («Ρ» 18/3/2006, σελ.32), αποσιωπώντας συνειδητά α) τις φασιστικές του απόψεις, που ήταν απόψεις της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς (ΕΡΕ-ΝΔ) β) το φανατικό αντικομ­μουνισμό του και ακόμα χειρότερα γ) την υπεράσπιση των προδοτικών Ταγμάτων Ασφαλείας, και αυτό όχι απλά ιστορικά μα εν έτει 2004. Ανάλογη επαίσχυντη στάση κράτησε και η Α. Παπαρήγα στη Βουλή («Ρ» 23/3/2006, σελ.6).

Όμως η προδοτική αυτή στάση του «Ριζοσπάστη» και του «Κ»ΚΕ καθόλου δεν εκπλήσσει όταν οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες υπεράσπισαν και συνεχίζουν να υπερασπίζουν τους αμερικανοτσολιάδες του αδελφού χρουστσωφικού Ιρακινού «κομμουνιστικού»» κόμματος.


Το θράσος και η προκλητικότητα του αρχιΜΑΤατζή Β. Πολύδωρα

Στην περίπτωση του Β. Πολύδωρα ως υπουργού Δημόσιας Τάξης δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Είναι γνωστό ότι ανήκει απ’ τα φοιτητικά του χρόνια στο σκληρό πυρήνα της φασιστικής Δεξιάς, με την ανάλογη διαπαιδαγώγηση και στάση. Έτσι με την υπουργοποίηση του ο αρχι«κανίβαλος» («δεν είμαι δεξιός κανίβαλος») της μοναρχοφασιστικής Δεξιάς βρέθηκε, λοιπόν, στο «στοιχείο» του, στα ΜΑΤ.

Στις δεκαετίες της «μεταπολίτευσης» σπάνια είχαν τα ΜΑΤ να «επιδείξουν» τέτοιο και τόσο κανιβαλικό «έργο», σε έκταση και βαρβαρότητα, σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα όσο επί υπουργίας Πολύδωρα, για το οποίο ο υπουργός της άφταστης και ανόητης λογοδιάρροιας είναι ιδιαίτερα υπερήφανος ώστε να μην διστάζει να το επαινεί, και μάλιστα επανειλημμένα, δημοσίως.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, τα ΜΑΤ βρίσκονται σε πλήρη πυκνότατη δράση με πρωτοφανείς βάρβαρες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους των λιπασμάτων, τους τραπεζοϋπαλλήλους και άλλους απεργούς εργαζομένους, ενώ τελευταία δοκί­μασε τη σκληρότητα, βαρβαρότητα, ωμότητα και κτηνωδία τους η φοιτητική νεολαία, επαναφέροντας έτσι «τις ένδοξες μέρες» της φασιστικής 8ετίας της ΕΡΕ της δεκαετίας του '50 και τιμώντας ταυτόχρονα τις αντιδραστικές παραδόσεις της μοναρχοφασιστικής δεξιάς του τόπου που επάξια συνεχίζει η νόμιμη κληρονόμος της, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Μ’ αφορμή τις πρώτες κανιβαλικές επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια στους διαδηλωτές φοιτητές, ο Β. Πολύδωρας με το γνωστό εξεζητημένο ύφος του και παριστάνοντας το «σπουδαίο» λατινομαθή (πάσχει από αθεράπευτη επίδειξη «πολυμάθειας» και κενολόγου φλυαρίας για να καλύπτει την κραυγαλέα ημιμάθειά του) αποκαλεί τα ΜΑΤ «praetoris urpani» (=«αφεντικά της πόλης»).

Φυσικά εδώ δεν πρωτοτύπησε αφού ουσιαστικά μιμήθηκε τον πρώτο αρχηγό του Κ. Μητσοτάκη και επανέλαβε, με άλλα λόγια βέβαια, τη γνωστή του φράση όταν αυτός απευθυνόμενος, επί πρωθυπουργίας του, στους αστυνομικούς είπε: «το κράτος είστε εσείς».

Όμως ο Πολύδωρας, μ' αφορμή τη δεύτερη, ακόμα πιο βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στους φοιτητές, δεν σταμάτησε εδώ αλλά πήγε πολύ πιο πέρα λέγοντας ότι τα ΜΑΤ είναι εκείνα που «ακίνητα δέχονται» τις επιθέσεις από απεργούς διαδηλωτές και όχι αντίστροφα παρόλο που είναι γνωστό ότι απ' τις επιθέσεις των ΜΑΤ πολλές εκατοντάδες φοιτητές τραυματίστηκαν και πολλές δεκάδες μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία.

Ο Β. Πολύδωρας μιλώντας στη «Ντόϊτσε Βέλε» υπεράσπισε με πάθος τις δολοφονικές επιθέσεις των ΜΑΤ ενάντια στους φοιτητές, αλλά και ενάντια στους δημοσιογράφους και έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «ήρωες» τους πραιτοριανούς κανίβαλούς του, να μιλήσει για «ακίνητα στρατιωτάκια» που μετατράπηκαν σε «σάκους του μποξ» για τις «εφορμούσες διμοιρίες των φοιτητών», μίλησε για «τάγματα αποφασισμένων φοιτητών που επέπεσαν επί των ακινήτων ανδρών των ΜΑΤ», κλπ. , κλπ.. Δεν είναι στόχος μας η παράθεση όλων των αερολογιών του Β. Πολύδωρα, αλλά επιβάλλεται πρώτα απ' όλα να υπογραμμιστεί με έμφαση ο φασιστικός χαρακτήρας των φαιδροτήτων του υπουργού Δημόσιας Τάξης και το μέγεθος της αντιδρα­στικότητας της κυβέρνησης Καραμανλή που συνιστούν στοιχείο ενός παραπέρα επικίνδυνου βαθέματος της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής στον τομέα της καταστολής των απεργιών και διαδηλώσεων με τα γκλοπς, δακρυγόνα και την πλατιά χρήση χημικών ουσιών που οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ απ' τις στήλες του Ριζοσπάστη παρουσιάζουν προκλητικά, κατ' εντολήν προφανώς κυβέρνησης-Πολύδωρα, ως χρήση «πιπερόσκονης» για «φτάρνισμα» των διαδηλωτών («Ρ», 26/4/2006, σελ. 16-17), κάτι που δεν αποτόλμησαν ούτε οι πιο αντιδραστικές μεγαλοαστικές φιλο­κυβερνητικές εφημερίδες να πράξουν.


Η σαφής επικίνδυνη στροφή της κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ και η ματαίωση της παραγγελίας των 10 πρόσθετων F-16

Η σαφής στροφή της αντιδραστικής κυβέρνησης Καραμανλή προς τις ΗΠΑ σε σχέση με τη φιλοΕΕ στάση της μεγαλοαστικής κυβέρνησης Σημίτη, είναι από καιρό δεδομένη και υπαρκτή. Εξάλλου αυτό επιβεβαιώνεται επιπλέον και τελευταία με τον ανασχηματισμό και την τοποθέτηση στο Υπουργείο Εξωτερικών ενός από τους πλέον φιλοαμερικανούς πολιτικούς, της Ντόρα Μπακογιάννη.

Στα πλαίσια αυτής της απροσχημάτιστης στροφής προς τις ΗΠΑ η κυβέρνηση Καραμανλή είχε αποφασίσει το καλοκαίρι του 2005 (19 Ιούλη) -παρόλο που υπήρχε απόφαση του ΚΥΣΕΑ επί Σημίτη να προμηθευτεί η Ελλάδα 60 μαχητικά Eurofighter της ευρωπαϊκής εταιρίας EADS (Γερμανία, Βρετανία, Ιταλία, Ισπανία)- να παραγγείλει, αντί των ευρωπαϊκής προέλευσης αεροσκαφών, 30 αεροσκάφη F-16 και επιπλέον άλλα 10 στη συνέχεια.

Η παραγγελία αυτή στις ΗΠΑ έγινε παρά τις ισχυρές πιέσεις εκ μέρους των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών (Γάλλων, Γερμανών) στην κυβέρνηση Καραμανλή, γεγονός που είχε έντονα δυσαρεστήσει τις δυο ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Μετά τον ανασχηματισμό, στις 15 Μάρτη, η κυβέρνηση προχώρησε σε «αιφνιδιαστική» ακύρωση της παραγγελίας των 10 αεροσκαφών F-16 και δια στόματος του νέου υπουργού Άμυνας Β. Μεϊμαράκη ανακοινώθηκε: «κρίθηκε ότι πρέπει να σεβαστούμε τα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου», απόφαση που ερμηνεύτηκε από πολλούς ως «στροφή της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης», εκτίμηση προφανώς επιπόλαια και εντελώς λαθεμένη που δεν έχει καμιά σχέση απολύτως με την πραγματικότητα.

Ασφαλώς δεν είναι άσχετη η χρονική στιγμή που η κυβέρνηση επέλεξε ν' ανακοινώσει την ακύρωση των μαχητικών αεροσκαφών δηλαδή διαρκούσης της μεγάλης κατακραυγής για τις υποκλοπές και τις αμυντικές δαπάνες για να εξισορροπήσει-ματαιώσει τις αρνητικές πολιτικές εντυπώσεις που έχουν δημιουργηθεί. Όμως αυτά δεν αποτελούν τον κύριο λόγο της ματαίωσης της παραγγελίας ούτε βέβαια το «ενδιαφέρον» της κυβέρνησης για τα «χρήματα του έλληνα φορολογούμενου» και πολύ περισσότερο η απόφαση αυτή δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως «στροφή της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης» δηλαδή ως «στροφή» απ' τις ΗΠΑ προς την ΕΕ.

Ο κύριος λόγος που η κυβέρνηση Καραμανλή ακύρωσε την παραγγελία των πρόσθετων 10 αεροσκαφών «F-16 Block 52+» είναι οι νέες ισχυρές πιέσεις που άσκησαν οι γάλλοι και γερμανοί ιμπεριαλιστές στην κυβέρνηση Καραμανλή γύρω απ' το θέμα της προμήθειας εξοπλιστικού υλικού. Πέρα απ' τις αρχικές πιέσεις των γάλλων και των γερμανών στον Καραμανλή προστέθηκαν νέες τόσο απ' τη Γαλλία όσο και απ' τη Γερμανία την τελευταία περίοδο Σρέντερ αλλά και απ' τη νέα καγκελάριο Α. Μέρκελ. Και είναι γνωστό ότι η γαλλική κυβέρνηση έχει κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση για «εμφανή φιλοαμερικανισμό, ο οποίος δεν συνάδει με τη «συμπεριφορά» κράτους-μέλους της Ε.Ε., και μάλιστα του σκληρού πυρήνα, «που επιμένει στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με τη σύγκλιση στους τομείς εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, η οποία προϋποθέτει και την προτίμηση σε ευρωπαϊκά προϊόντα». («Ελευθεροτυπία» 19/9/2005, σελ. 13). Το ότι αυτός είναι ο κύριος λόγος και ότι η απόφαση αυτή δεν σημαίνει «στροφή της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης» δηλ. στροφή απ' τις ΗΠΑ προς την ΕΕ, αυτό επιβεβαιώνεται κύρια και πρώτα απ' όλα, όπως προαναφέρθηκε, και απ' την τοποθέτηση της φανατικής φιλοαμερικανίδας πολιτικού Ντόρας Μπακογιάννη στο Υπουργείο Εξωτερικών που έχει αναλάβει να εφαρμόσει ως εξωτερική πολιτική της Ελλάδας εκείνη του διαβόητου «στρατηγικού εταίρου των ΗΠΑ στα Βαλκάνια» και των επικίνδυνων αντιδραστικών ανοησιών ενός «ελληνοαμερικάνικου πολέμου κατά της Τουρκίας» των ανόητων τυχοδιωκτών «αναλυτών» του υπουργείου Άμυνας και του υπουργείου Εξωτερικών που παρουσιάζουν τη φιλοαμερικάνικη πολιτική ως εξωτερική πολιτική που «εξυπηρετεί» τάχα τα εθνικά συμφέροντα: «όλες οι χώρες των Βαλκανίων αυτή τη στιγμή κοιτάζουν προς την Ουάσινγκτον. Μας συμφέρει λοιπόν μια στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ για την εδραίωση της σταθερότητας στην περιοχή».

 


50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Στα μέσα Φλεβάρη αυτού του χρόνου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ' τις φασιστικές τρομοκρατικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης. Τον περασμένο χρόνο είχαμε αναδημοσιεύσει («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 212, 15-30 Σεπτέμβρη 2005) την καταδικαστική Απόφαση (24.2.1956) - ιστορικό ντοκουμέντο. Τώρα αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες το παρακάτω κείμενο του συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου που αναφέρεται στα γεγονότα της Τασκένδης και τις φασιστικές δίκες των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Δημήτρη Κ. Βύσσιου

Συνέχεια από το προηγούμενο

Οι δίκες άρχισαν στις 14 Φεβρουαρίου 1956 και τελείωσαν στις 23 του ίδιου μήνα. Χειμώνας, η θερμοκρασία έξω από την αίθουσα ήταν κάτω από 15ο C και η αίθουσα δεν θερμαίνονταν. Οι κατηγορούμενοι δικάζονταν από το ποινικό τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Δημοκρατίας με επικεφαλής μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η ακροαματική διαδικασία γινόταν όχι στις μεγάλες αίθουσες στο κτίριο της πόλης αλλά σε αίθουσες συνοικιακών Πταισματοδικείων σε μια άκρη της παλιάς πόλης, εν κρυπτώ και παραβύστω, ουσιαστικά κεκλεισμένων των θυρών, ενώ επιτρέπονταν η είσοδος σε επίλεκτα «στελέχη». Οι κατηγορούμενοι ξεπάγωναν χωρίς πανωφόρια, είχαν πιαστεί το Φθινόπωρο, στα σκαμνιά επί 10 ώρες καθημερινά περικυκλωμένοι από φαντάρους «εφ’ όπλου λόγχη» και τις ώρες του μεσημεριανού διαλείμματος για τους δικαστές, χωρίς δικαίωμα όχι μόνο επικοινωνίας με οποιονδήποτε αλλά και τους απαγορεύονταν ακόμη να ζητήσουν ένα ποτήρι νερό ή γυρίσουν δεξιά ή αριστερά το κεφάλι τους. Εκεί αντίκρισαν την πρώτη ημέρα της δίκης, την «υπεράσπιση» από μακριά χωρίς δικαίωμα καμιάς επαφής μαζί τους.

Σύμφωνα με τους τότε ποινικούς κώδικες όλων των Δημοκρατιών της ΕΣΣΔ απαγορεύονταν η σύλληψη και η προσαγωγή σε δίκη μέλους του Κομμουνιστικού Κόμματος πριν τη σχετική απόφαση της Κομματικής Οργάνωσης Βάσης και την έγκρισή της από την Αχτιδική Επιτροπή για τη διαγραφή του από το Κόμμα. Το Σοβιετικό Σύνταγμα παραχωρούσε πολιτικό άσυλο σε οποιονδήποτε καταδιωκόταν για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Το καταστατικό του τότε ΠΚΚ (μπ) αναγνώριζε στα μέλη κάθε ξένου Κομμουνιστικού Κόμματος που ζούσαν στην ΕΣΣΔ τα ίδια δικαιώματα με τα μέλη του ΚΚΣΕ. Οι Έλληνες, όμως, κομμουνιστές πιάστηκαν, σύρθηκαν στα στρατοδικεία και καταδικάστηκαν, αφού τους αφαίρεσαν με τη βία τις κομματικές ταυτότητες, χωρίς να διαγραφούν από το Κόμμα τους, γιατί οι οργανώσεις των κομμουνιστών δεν είχαν καταληφθεί και διαλυθεί από τους υπέρμαχους της κομματικής νομιμότητας.

Οι δίκες σε στρατοδικεία κατοχικής και εμφυλιοπολεμικής περιόδου κατάργησαν και τα τελευταία προσχήματα στοιχειώδους νομικής συμπεριφοράς, και εγγυήσεις του συντάγματος και της ποινικής δικονομίας υπέρ των κατηγορουμένων. Η έδρα του Εισαγγελέα σε ένα από τα δικαστήρια καταλήφθηκε από τον Ζότοφ. Η πρόταση των κατηγορουμένων για εξαίρεσή του απορρίφθηκε. Η παρουσία των δικηγόρων ήταν τελείως τυπική. Παρακολουθούσαν από μακριά τα τεκταινόμενα στη δίκη χωρίς να έχουν έλθει σε καμία επαφή ούτε και με τη δικογραφία (δεκάδες τόμοι πάνω στο τραπέζι της προέδρου). Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας απ’ αυτούς, ο Νόβικοφ, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1936, αρνήθηκε να πληρωθεί γιατί, όπως είπε, ούτε και με τον τρόπο αυτό, δεν ήθελε να πάρει μέρος σε μια εγκληματική δικαστική παρωδία, την οποία έζησε υποχρεωτικά επί δέκα ολάκερες ημέρες.

Στη δίκη, με επικεφαλής τον Δημητρίου και τα άλλα «ηγετικά» στελέχη, Ρόσιο, Γκανάτσο, κλπ. παρέλασε όλη η «Αγία Οικογένεια» μέχρι και την κουτσή Μαρία, σ’ όλη τους την μεγαλοπρέπεια. Αντιφάσεις, παλινωδίες, διαστρεβλώσεις και βουνά ψευδομαρτυριών. Οι μηνύσεις, που υποβλήθηκαν στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας κατά στελεχών της KGB και των στελεχών της ηγεσίας για ασύστατες, ασύστολες, ψεύτικες καταθέσεις, αποκυήματα νοσηρής φαντασίας και κακότεχνης σκηνοθεσίας απορρίφθηκαν όλες από τον πρόεδρο χωρίς εξέταση, χωρίς να συζητηθούν. Τα πρακτικά της διαδικασίας πλαστογραφούνταν ανοιχτά, ξετσίπωτα. Η πρόεδρος του δικαστηρίου, μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γκορενκόβα, απαγόρευε στους ψευδομάρτυρες να απαντούν στις ερωτήσεις των κατηγορουμένων, όταν αποκαλύπτονταν το ασύστατο της κατάθεσης ή η συστημένη σκευωρία. Η επέμβαση διατυπώνονταν: «Μάρτυς, μην απαντάτε. Η ερώτηση είναι πολιτική». Ενώ η παραπομπή στηρίζονταν σε άρθρο που αναφέρονταν σε σοβαρό πολιτικό αδίκημα (ομαδική εξέγερση με επιδίωξη την ανατροπή του καθεστώτος), που πρόβλεπε μέχρι και την καταδίκη σε θάνατο, η πρόεδρος στη διάρκεια της διαδικασίας αντιμετώπιζε τους κατηγορούμενους σαν χούλιγκανς. Το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση των κατηγορουμένων να παραστούν στη δίκη, εκ μέρους της υπεράσπισης ο Πορφυρογένης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και ο πρόσφυγας δικηγόρος Γρηγόρης Παπάς, ο οποίος ασκούσε νόμιμα το δικηγορικό επάγγελμα στην Τασκένδη. Ενώ επέτρεψε να παρακολουθήσει χωρίς διακοπή όλη την ακροαματική διαδικασία, καθιστός δίπλα στην υπεράσπιση σε τιμητική πολυθρόνα, σαν παρατηρητής και κονσουλτάντ ως ανεπίσημος πολιτική αγωγή, ο Β. Οικονόμου ηγετικό στέλεχος της ομάδας Δημητρίου, δικηγόρος, δηλωσίας κι’ αυτός που δεν είχε άδεια εξάσκησης δικηγορικού επαγγέλματος. Η αποστολή του ήταν να ενημερώνει καθημερινά τους «ηγέτες» και να «προετοιμάζει» τους ψευδομάρτυρες έπειτα από ειδικές επαφές τις βραδινές ώρες με τον Ζότοφ και τον Σαάκοφ. Στους κατηγορουμένους επετράπη να υποδείξουν μόνο από δυο μάρτυρες υπεράσπισης ο καθένας. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν να υποδείξουν μάρτυρες υπεράσπισης και ταυτοχρόνως παραιτήθηκαν και από την υπεράσπισή τους, από δικηγόρους. Το δικαστήριο, όμως, αυτεπάγγελτα υποχρέωσε τους δικηγόρους να παρακολουθήσουν τη δίκη μέχρι το τέλος, χωρίς καμιά συμμετοχή στη διαδικασία. Άφωνοι θεατές και βουβοί ηθοποιοί μιας χωρίς προηγούμενο σκηνοθετημένης ιλαροτραγωδίας.

Αυτή η παρωδία δίκης ήταν συνοπτική. Το κοκβέϊρ δούλευε με ασυνήθιστους και ασυνείδητους ρυθμούς. Βιάζονταν, χρειάζονταν τις καταδικαστικές αποφάσεις της «αδέκαστης θέμιδας», τα «αδιάσειστα», ντοκουμέντα στα οποία θα στηρίζονταν η περιβόητη 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, για να βγουν από τη μέση τα εμπόδια της άλωσης του ΚΚΕ από τον Χρουστσόφ.

Κι’ εδώ προβάλλει επιτακτικά αμείλικτο το ερώτημα στο οποίο σας υποχρεώνει να θυμηθείτε και να απαντήσετε κύριε υπεύθυνε του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ τότε: ποια ήταν η δύναμη που εμπνεύστηκε, οργάνωσε και καθοδήγησε αυτή την πολιτική ανίερη πράξη; Σε τίνος πλάτες στηρίχθηκαν και τίνος εντολές εκτελούσαν οι κύριοι τύπου Κρασνοπέβτεφ, Πονομαρένκο, Σεμενκόφ, Γκορενκόβα, Ζότοφ και οι ελληνόφωνες υποτακτικοί σας στην Τασκένδη; Ποιος έδωσε εντολές στους στρατηγούς της αστυνομίας, στις ανώτερες εισαγγελικές και δικαστικές αρχές να κουρελιάζουν για άλλη μια φορά το Σοβιετικό Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους; Εν ονόματι ποιων επιδιώξεων βρικολάκιασε σε όλο της το μεγαλείο η επαίσχυντη αρχή: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Μέσα, που αδίστακτα έφταναν και μέχρι τη φυσική εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων της σοβιετικής ηγεσίας, αγωνιστών οι οποίοι εξέφραζαν τις πολιτικές αντιλήψεις της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων προσφύγων;

Η δίκη τελείωσε με τις προειλημμένες της αποφάσεις. Η καταδίκη των αγωνιστών ήταν μια πύρρεια νίκη σας και μια ηθικοπολιτική ήττα του αριστερού ελληνικού κινήματος. Δίκη και καταδίκη που θα μπορούσε, όπως νομίζατε, να συγκαλύψει και στο εσωτερικό της χώρας σας και στην Ελλάδα την απαράδεκτη και παράνομη επέμβασή σας στα εσωτερικά του ΚΚΕ.

Οι καταδικασμένοι από το Ανώτατο Δικαστήριο έπειτα από λίγες μέρες μετά το τέλος της δίκης, όλοι μαζί πια σ’ ένα σιδηροδρομικό βαγόνι-κλούβα πήραν το δρόμο για το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το ταξίδι με σταθμεύσεις στα ενδιάμεσα τμήματα μεταγωγών, κράτησε περίπου ένα μήνα. Εξαντλήθηκαν γρήγορα όλες οι πενιχρές οικονομικές εφεδρείες, ιδιαίτερα εκείνων που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα υγείας, έπειτα από μιαν εξάμηνη περίπου προφυλάκιση. Το ειδικό στρατόπεδο που τους στρίμωξαν, «φιλοξενούσε» πολίτες από πολλές χώρες, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί για εγκληματικές πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου από σοβιετικά δικαστήρια. Ήταν ένα τμήμα ειδικού Γκουλάγκ που συνόρευε με στρατόπεδα συγκέντρωσης Γερμανών εγκληματιών πολέμου, που ήταν καταδικασμένοι με την ανώτατη προβλεπόμενη από τον τότε σοβιετικό ποινικό νόμο της ΕΣΣΔ ποινή σε 25 χρόνια φυλάκιση. Σύντομα όμως τα στρατόπεδα αυτά διαλύθηκαν γιατί έπειτα από συμφωνία Χρουστσόφ-Αντενάουερ οι εγκληματίες πολέμου απελευθερώθηκαν και έφυγαν για τη Γερμανία.

Οι Γερμανοί θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου, δεν δούλευαν και έπαιρναν το συσσίτιο του σοβιετικού στρατιώτη και συμπληρωματικά κάθε δέκα ημέρες δέματα με τρόφιμα και φάρμακα από τον Ερυθρό Σταυρό της Δυτικής Γερμανίας. Οι καταδικασμένοι αγωνιστές πρόσφυγες τρέφονταν με τις σάπιες πατάτες και το μουχλιασμένο πλιγούρι του στρατοπέδου. Κι’ αυτή η «δίαιτα» σε συνθήκες βαριάς και εξαντλητικής εργασίας, φρουρούμενοι από ένοπλους δεσμοφύλακες και ειδικά σκυλιά: Καθημερινά καθοριζόταν από τον αρχιφύλακα ένα κομμάτι γης από το οποίο, από ένα μέτρο βάθους αφαιρούνταν το χώμα και μεταφερόταν σε κοντινή απόσταση, έπειτα με κασμάδες σπάζονταν και απομακρύνονταν, ο αιώνιος πάγος πάχους 1-1/2 μέτρου και μετά απ’ αυτό, με ειδικά εργαλεία-φτυάρια, κοβόταν η τύρφη σε σχήμα όπως τα τούβλα, εξαγόταν στην επιφάνεια και τοποθετούνταν έτσι που να μπορεί να στεγνώσει για να χρησιμοποιηθεί το χειμώνα σαν καύσιμη ύλη. Καθημερινά 12-13 ώρες στο πόδι. Μετρήματα, ξαναμετρήματα, μεταφορά στον τόπο της δουλειάς άνθρωποι που υπέφεραν από φυματίωση ή ήσαν ανάπηροι πολέμου έπρεπε να «εκπληρώσουν τη νόρμα». Οι Γερμαναράδες, καλοθρεμμένοι ασχολούνταν με τα σπορ, οργάνωναν την ψυχαγωγία τους και χλεύαζαν τους πάντες και τα πάντα. Οι Έλληνες πρόσφυγες για να μην «εκτεθούν πολιτικά» έλεγαν ότι μέθυσαν και μάλωσαν σ’ ένα γάμο και τους δικάσαν σαν χούλιγκαν. Ενώ ήταν όλοι τους ανώτερα στελέχη της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, μεταξύ των οποίων διοικητές και επίτροποι ανώτερων μονάδων και στρατηγοί.

Συνεχίζεται

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ('56) εξωραΐζει όχι μόνο το μοναρχοφασιστικό κόμμα της ΝΔ αλλά αποκαθιστά-δικαιώνει και τα τάγματα Ασφαλείας στο πρόσωπο του Γεωργίου Ράλλη. Μ' αφορμή το θάνατο ενός υμνητή, στον 21ο αιώνα, των Ταγμάτων Ασφαλείας

Το θράσος και η προκλητικότητα του αρχιΜΑΤατζή Β. Πολύδωρα

Η σαφής επικίνδυνη στροφή της κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ και η ματαίωση της παραγγελίας των 10 πρόσθετων F-16

50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης (συνέχεια από το προηγούμενο)


 

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55