Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 231 1-31/7/2006Αρ. Φύλ. 231 1-31 Ιούλη 2006
Φλέγεται η Μ. Ανατολή με την υποκίνηση-κάλυψη των αμερικανών ιμπεριαλιστών
Συνεχίζεται το δολοφονικό όργιο των φασιστών σιωνιστών του Ισραήλ σε βάρος των λαών της Παλαιστίνης και του Λιβάνου. Μαζική σφαγή αμάχων

Η αιχμαλωσία ισραηλινού δεκανέα απ' τους Παλαιστίνιους αποτέλεσε μόνο το πρόσχημα για τους φασίστες σιωνιστές του Ισραήλ να εξαπολύσουν μία χωρίς προηγούμενο αιματηρή επίθεση που φαίνεται ν' αποτελεί τμήμα ευρύτερου σχεδίου κλιμάκωσης της έντασης στη Μ. Ανατολή με υποκίνηση των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Η ισραηλινή αεροπορία βομβαρδίζει μέρες τώρα βασικές υποδομές στη Λωρίδα της Γάζας και το πυροβολικό πλήττει κι αυτό κατοικημένες περιοχές, μ' αποτέλεσμα τον τραυματισμό εκατοντάδων και το σκοτωμό δεκάδων αμάχων.

Η αεροπορία έπληξε, ανάμεσα στ' άλλα, δυο φορές το κτήριο του υπουργείου Εσωτερικών στην πόλη της Γάζας καθώς και στρατόπεδα των Παλαιστινίων, ενώ ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας και κατέλαβε παλαιστινιακά εδάφη. Με τη χερσαία εισβολή των ισραηλινών στις 6 Ιούνη στη Γάζα και την επέκταση των αεροπορικών επιδρομών και στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας το Ισραήλ κλιμάκωσε παραπέρα τις επιθέσεις ενάντια στην Παλαιστίνη και το σκληρά δοκιμαζόμενο γενναίο παλαιστινιακό λαό.

Τα νέα εγκλήματα των ισραηλινών φασιστών τρομοκρατών έχουν την υποκίνηση-κάλυψη πρώτα απ' όλα των αμερικανών ιμπεριαλιστών και την ανοχή των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών.

Παρά το γεγονός ότι τα ισραηλινά στρατεύματα βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μέσα στο έδαφος της βόρειας και νότιας Λωρίδας της Γάζας και η ισραηλινή αεροπορία και το πυροβολικό συνεχίζουν τον ανηλεή βομβαρδισμό των κατοικημένων περιοχών, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Ολμπέρτ με προκλητικό τρόπο ισχυρίζεται ότι η χώρα του δεν κάνει χρήση «υπέρμετρης βίας» όπως κατηγορείται, και επιπλέον υποστήριξε ότι «το Ισραήλ οφείλει να προστατεύεται από τις ρουκέτες που εκτοξεύονται διαρκώς από τα παλαιστινιακά εδάφη» και ακόμα γνωστοποιεί ότι «δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός στη διάρκεια της επιχείρησης στη Λωρίδα της Γάζας». Ταυτόχρονα, ο Ολμπέρτ απέρριψε κατηγορηματικά την απελευθέρωση των 9.000 παλαιστινίων κρατουμένων, ενώ επιτέθηκε και στην ΕΕ κατηγορώντας την ότι «δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία για τις ρουκέτες που πλήττουν το Ισραήλ».

Και ενώ κλιμακώνεται η επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας, στις 12 Ιούλη το Ισραήλ ανοίγει και δεύτερο μέτωπο με το Λίβανο μ' αφορμή την αιχμαλωσία δυο ισραηλινών στρατιωτών απ' τη «Χεζμπολάχ».

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ κατηγόρησε την κυβέρνηση του Λιβάνου για την αιχμαλωσία των δυο ισραηλινών στρατιωτών και την χαρακτήρισε «πράξη πολέμου» δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι θα «πληρώσει το τίμημα»: «τα γεγονότα δεν είναι μια τρομοκρατική επίθεση, αλλά μια ενέργεια που έγινε από ένα κυρίαρχο κράτος εναντίον του Ισραήλ χωρίς καμιά δικαιολογία... Ο Λίβανος θα πληρώσει το τίμημα. Ήδη απαντάμε με μεγάλη δύναμη... Το υπουργικό συμβούλιο θα συνεδριάσει απόψε για να αποφασίσει για την περαιτέρω στρατιωτική απάντηση απ' τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις... Δεν θα διαπραγματευτούμε και δεν θα υποκύψουμε στην τρομοκρατία, Αυτό ίσχυε χθες, αυτό ισχύει και σήμερα».

Η ισραηλινή αεροπορία άρχισε να βομβαρδίζει αδιακρίτως γέφυρες, δρόμους, κλπ., και ολόκληρες κατοικημένες περιοχές μετατρέποντάς τες σε σωρούς ερειπίων, ενώ ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στο νότιο Λίβανο.

Την ισραηλινή εισβολή στο νότιο Λίβανο καταδίκασε ο γγ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν ο οποίος ταυτόχρονα ζήτησε και την απελευθέρωση των δυο ισραηλινών στρατιωτών: «ανησυχούμε πολύ για όσα συνέβησαν στο νότιο Λίβανο και καταδικάζουμε απερίφραστα τις επιθέσεις. Όμως ζητάμε την άμεση απελευθέρωση των ισραηλινών στρατιωτών... Βρισκόμαστε σε μια περιοχή πολύ επικίνδυνη και δεν θέλουμε μία κλιμάκωση της σύγκρουσης. Για το λόγο αυτό κάνουμε έκκληση προς όλες τις πλευρές για αυτοσυγκράτηση».

Η ισραηλινή στρατιωτική επίθεση στη Λωρίδας της Γάζας και στο Λίβανο εξελίσσεται σε μια γιγαντιαία και γενική πολεμική επιχείρηση που απειλεί με ανάφλεξη ολόκληρη τη Μ. Ανατολή, εκτίμηση που ενισχύεται περισσότερο απ' τις δηλώσεις του αρχηγού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού εγκληματία πολέμου Μπους που όχι μόνο υπεράσπισε την «αυτοάμυνα» του Ισραήλ, αλλά προειδοποίησε τη Συρία και το Ιράν και απειλώντας τες τις κατέστησε «υπεύθυνες για την κλιμάκωση της βίας», πράγμα που σηματοδοτεί ενδεχόμενη επίθεση των ΗΠΑ ενάντια και στο δύο αυτές χώρες.

Η Γαλλία και η Ρωσία καταδίκασαν τις επιθέσεις του Ισραήλ στο Λίβανο, του οποίου το διεθνές αεροδρόμιο της Βηρυτού επλήγει ως τα μέσα Ιούλη για πολλοστή φορά από τους βομβαρδισμούς ενώ επλήγησαν δυο βασικοί σταθμοί παραγωγής ενέργειας, γέφυρες και οδικές αρτηρίες. Ο υπουργός των εξωτερικών της Γαλλίας Φιλίπ Ντουζ-Μπλαζί δήλωσε: «για αρκετές ώρες, σημειώθηκαν βομβαρδισμοί του αεροδρομίου μια κυρίαρχης χώρας, φίλης της Γαλλίας... Είναι ένας δυσανάλογος πόλεμος... Φυσικά καταδικάζουμε δυσανάλογες πολεμικές ενέργειες οι οποίες εμπεριέχουν σοβαρές επιπτώσεις...». Επίσης και η Ρωσία καταδίκασε τις ισραηλινές επιθέσεις σε ανακοίνωση του Ρώσου διπλωμάτη Μ. Καμίνιν κατά «υποδομών κοινής ωφελείας» στο Λίβανο και τη Γάζα.

Η ιμπεριαλιστική ΕΕ συνεχίζει ως τώρα (μέσα Ιούλη) να τηρεί χλιαρή στάση απέναντι στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει το Ισραήλ σε βάρος της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τηρεί στάση «ίσων αποστάσεων», θέση που οδηγεί στη δικαιολόγηση της στρατιωτικής επίθεσης του Ισραήλ ενάντια στις δυο χώρες.

Οι ισραηλινοί φασίστες επιδρομείς ισοπεδώνουν κυριολεκτικά κατοικημένες περιοχές του Λιβάνου μ' αποτέλεσμα να δολοφονούνται πολλές εκατοντάδες άμαχοι, εφαρμόζοντας ναζιστική τακτική σε βάρος των λαών του Λιβάνου και της Παλαιστίνης.

Σήμερα επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε μαχητική συμπαράσταση και αλληλεγγύη στους δυο αγωνιζόμενους λαούς.

 


Ο πρωτοφανής ξεπεσμός και η θλιβερή κατάντια μιας σοσιαλδημοκράτισσας ή όταν η ΠΑΠΑΡΗΓΑ διαβάζει μαζί με τον Τατούλη τα «πονηρά» των Μαγιακόφσκι-Μπρεχτ και θαυμάζει τον μοναρχοφασίστα Σπανουδάκη

 

Στο χώρο της ηγεσίας του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ, πέρα απ' τη γενική σοσιαλδημοκρατική ρεφορμιστική γραμμή, σημειώνονται ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια πολλές ευτράπελες ιστορίες, αφού κάποια στελέχη αυτού του αστικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος νιώθουν το νανοϊδές. από κάθε πλευρά ανάστημά τους μα εκτινάσσεται κατά καιρούς σε δυσθεώρητα ύψη και «ξαφνικά» αισθάνονται «ικανοί» ν' ασκούν, από δεξιά προφανώς σκοπιά, κριτική ακόμα και στους ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ.

Ας αναφερθούν μόνο δυο απ' τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, η μια του Μ. Μαΐλη που φαίνεται το ανάστημά του να «ξεπερνά» την ψηλότερη κορφή του Ολύμπου και αποκτά έτσι την «ικανότητα» να ασκεί κριτική, προφανώς από τα δεξιά, στο Νίκο Ζαχαριάδη για το δεύτερο αντάρτικο και στο Στάλιν για την αυτοδιάλυση της 3ης Διεθνούς, η άλλη κάποιας Ε. Μπέλλου που νιώθει το ανάστημά της να «ξεπερνάει» ακόμη και την ψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων, αντλώντας απ' εκεί «ψηλά» έτσι το θράσος ν' ασκήσει κριτική στον Στάλιν για «υπερεκτίμηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων» στις αρχές της δεκαετίας του '50 -και μάλιστα σε μια περίοδο, αρχές του 21ου αιώνα, όπου η ύπαρξη και όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι κάτι παραπάνω από εξόφθαλμη, ύπαρξη που αρνείται η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία, που δια στόματος Παπαρήγα επαναλαμβάνει-προπαγανδίζει την αστική θεωρία του «υπεριμπεριαλισμού» του Κ. Κάουτσι: «συγκρότηση ενός διεθνούς ιμπεριαλιστικού συνασπισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ» («Ρ» 25/09/2001, σελ. 7-8).

Κορυφαία όμως περίπτωση ευτράπελων ιστοριών είναι η ίδια η Α. Παπαρήγα η οποία, πέρα απ' την πρόσφατη στο τελευταίο συνέδριο του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ βαθυστόχαστη «επιστημονική ανάλυσή της» στην οποία διαπιστώνει ότι «η Ελλάδα είναι χώρα ιμπεριαλιστική», που γι' αυτή τη «σπουδαία και παγκόσμιας σημασίας ανακάλυψή» της, διεκδικεί το βραβείο ΝΟΜΠΕΛ Πολιτικής Οικονομίας όχι απλά το ετήσιο (αυτό θα ήταν ασήμαντο για μια τέτοια «ανακάλυψη») αλλά ολόκληρου του 21ου αιώνα, αυτές τις μέρες απ' τη Λυκοράχη του Γράμμου μας γνωστοποίησε και τις «σπουδαίες στρατιωτικές της γνώσεις» όταν σε ρόλο Ναπολέοντα-Κουτούζοφ «αξιολογεί» τις μάχες του ΔΣΕ και μας «μαθαίνει» ότι «υποδείγματα στρατιωτικής τακτικής έμειναν στην ιστορία της ένδοξης πάλης του ΔΣΕ οι μάχες» στη νότια Ελλάδα δηλ. εκεί που πολέμησε ο Χ. Φλωράκης: «υποδείγματα στρατιωτικής τακτικής έμειναν στην ιστορία της ένδοξης πάλης του ΔΣΕ οι μάχες του Καρπενησίου, της Νάουσας, της Καρδίτσας, της Αράχωβας Ναυπακτίας, η μεγάλη μάχη και ο ελιγμός στο Γράμμο και άλλες αναμετρήσεις» («Κυρ. Ριζοσπάστης», 16/7/2006, σελ. 5).

Και τα λέει όλα αυτά για να εκθειάσει προφανώς τις «άφθαστες» στρατιωτικές ικανότητες στο ΔΣΕ του μετέπειτα αποστάτη και σοσιαλδημοκράτη Χ. Φλωράκη με τα γνωστά στραπάτσα και σε στρατιωτικό επίπεδο σε κείνη την περίοδο. Η αναφορά της Παπαρήγα στη μάχη της Νάουσας και στον ελιγμό του Γράμμου αποτελεί απλά μνημείο χρουστσωφικής κουτοπονηριάς για να μην φανεί ο κύριος αλλά και εντελώς εξόφθαλμος σκοπός της αναφορά της.

Τέλος ασυγκράτητη βιάστηκε να επιδείξει και τον ακραίο αντιζαχαριαδισμό της αφού δεν μνημονεύει στο λόγο της τον ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που καθοδήγησε τον αγώνα του ΔΣΕ αλλά τον αποστάτη Φλωράκη (μάλλον τον αγώνα του ΔΣΕ φαίνεται να καθοδήγησαν οι Φλωράκης-Παπαρήγα). Δεν παραλείπει μάλιστα να επιδείξει και τον ακραίο χρουστσωφικό αντισταλινισμό της: «η Σοβιετική Ένωση με επικεφαλής το ΚΚΣΕ και τον ηρωικό σοβιετικό λαό τους χάλασε τα σχέδια» («Κυρ. Ριζοσπάστης», «7 μέρες μαζί», 16/7/2006, σελ. 4). Φαίνεται πως κατά τη διάρκεια του δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου το ΚΚΣΕ δεν το καθοδηγούσε ο Ιωσήφ Στάλιν αλλά το «άγιο πνεύμα» και η Α. Παπαρήγα που τότε δεν είχε ακόμα γεννηθεί.

Η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα, πέρα απ' τις «σπουδαίες» στρατιωτικές και οικονομικές της «γνώσεις», έχει ακόμα να επιδείξει και «σπουδαίες» γνώσεις στον τομέα της Αισθητικής, φτάνοντας μάλιστα, όντας φιλόλογος η ίδια, να εισαγάγει σ' αυτή μια εντελώς νέα και «πρωτότυπη έννοια», την «έννοια» του «πονηρού» αναπτύσσοντας έτσι «δημιουργικά παραπέρα» α λα Χρουστσώφ, τον «μαρξισμό», ακριβέστερα τον χρουστσωφικό ρεβιζιονισμό σε ζητήματα «Αισθητικής».

Απολαύστε και θαυμάστε τώρα τα «μαργαριτάρια» της Α. Παπαρήγα. Σε ομιλία της στη Βουλή με θέμα τον πολιτισμό απευθυνόμενη στον αντιδραστικό υφυπουργό Πολιτισμού Π. Τατούλη, ανάμεσα στα άλλα, λέει και τα εξής: «Μπορεί εμείς οι δύο να καθίσουμε και να παρακολουθήσουμε και να νιώθουμε την ίδια ευχαρίστηση και συγκίνηση με τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκη, μεγάλοι και οι δύο, που ανήκαν σε διαφορετικούς χώρους. Σε εμένα αρέσει πάρα πολύ ο Σπανουδάκης και σε εσάς αρέσει ίσως κάποιος άλλος από το χώρο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Μπορεί να διαβάσουμε μαζί Μαγιακόφσκι ή Μπρεχτ και να χαρούμε. Αμφιβάλλω ότι θα δεχτείτε μερικά πονηρά του Μαγιακόφσκι και του Μπρεχτ, αλλά εν πάση περιπτώσει. Μπορεί να διαβάσουμε μαζί Ρίτσο, Ελύτη, Σεφέρη και να χαρούμε» («Ρ», 5/11/2005, σελ. 8).

Καταρχήν ας παρατηρηθεί, ότι, πέρα απ' το νέο «όρο» «πονηρός» και την ουρανομήκη κοτσάνα περί «πονηρών» ποιημάτων των Μαγιακόφσκι-Μπρεχτ, (Παπαρήγειες ανοησίες και μάλιστα από φιλόλογο) οι επαναστάτες μαρξιστές κομμουνιστές γνωρίζουν ότι οι Μαγιακόφσκι-Μπρεχτ έγραψαν επαναστατική ποίηση - όπλο στα χέρια του προλεταριάτου για καλύτερη διεξαγωγή της επαναστατικής ταξικής πάλης -που στρέφεται ενάντια στην αντιδραστική αστική τάξη και η οποία δεν μπορεί προφανώς να προκαλεί «ευχαρίστηση και συγκίνηση» ούτε στην κυρίαρχη αστική τάξη μα ούτε στους εκφραστές-υπερασπιστές των ταξικών της συμφερόντων.

Δεύτερο, εκείνο που ιδιαίτερα εντυπωσιάζει και είναι άκρως αποκαλυπτικό είναι ότι η Παπαρήγα είναι φανατική θαυμάστρια της μουσικής του μοναρχοφασίστα Σ. Σπανουδάκη, ο οποίος επανειλημμένα και σε κάθε ευκαιρία καλεί σε συναυλίες και παρουσιάζει-διαφημίζει με προκλητικότατο τρόπο τα γαλαζοαίματα «γουρουνόπουλα» του Γκλύξμπουργκ ως «διαδόχους» του ανύπαρκτου και καταργημένου με δημοψήφισμα θρόνου, καταπατώντας έτσι με ωμό φασιστικό τρόπο ακόμα και το σημερινό αστικό σύνταγμα της χώρας.

Έτσι στην περίπτωση της σοσιαλδημοκράτισσας Α. Παπαρήγα, πέρα απ' τη μόνιμη συνεργασία-στήριξη της αντιδραστικής πολιτικής της κυβέρνησης του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ απ' το κόμμα της, φαίνεται πως η μοναρχοφασιστική Δεξιά έχει κερδίσει όχι μόνο το «μυαλό» (πολιτική γραμμή συνεργασίας «Κ»ΚΕ-ΝΔ, συγκάλυψη του μοναρχοφασιστικού χαρακτήρα της ΝΔ και του δοσιλογισμού της Δεξιάς, στήριξη της αντιδραστικής πολιτικής σους ναυτεργάτες, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ φοιτητών, κλπ.) αλλά και την «καρδιά» της, αφού της «αρέσει πάρα πολύ ο Σπανουδάκης», όπως η ίδια διαβεβαιώνει δηλ. εκστασιάζεται απ' την τάχα «αταξική», όμως αντιδραστική αστική μουσική παρακμής ενός προκλητικού μοναρχοφασίστα.

Στον αντίποδα της υπηρέτριας του κεφαλαίου Α. Παπαρήγα, και προφανώς και της αντιδραστικής αστικής τάξης, κινούνται οι Μαγιακόφσκι-Μπρεχτ και ο Γιάννης Ρίτσος που ορθά σημείωνε: «η ποίηση πρέπει νάναι ένας οδηγός μάχης κι' ευτυχίας, ένα όπλο στα χέρια του λαϊκού αγωνιστή και μια σημαία στα χέρια της ελευθερίας». Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο.


Ο χρουστσωφικός μύθος της «προσωπολατρίας» των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

«Το χειμώνα του έτους 1952 επισκέφτηκε τη Σχολή μας ο Νίκος Ζαχαριάδης. Όταν το μάθαμε, συγκινηθήκαμε. Δεν του έγινε καμία επίσημη υποδοχή, ήταν απαίτησή του, προφανώς, όμως πέρασε από όλες τις Μονάδες, από τις αίθουσες των κτιρίων της Σχολής και μας είδες από κοντά. Πολλοί από μας τον γνωρίζαμε προσωπικά.

Όταν ήρθε στο Λόχο Διαβιβάσεων είχε νυχτώσει πια. Πέρασε από όλες τις διμοιρίες και στο τέλος μπήκε και στην τάξη της 4ης Διμοιρίας. Μας χαιρέτησε, ανταποδώσαμε και εμείς. Μας ρώτησε πως τα πάμε, αν καλύψαμε μεγάλο μέρος του κενού που είχαμε στα γράμματα, αν επικοινωνήσαμε με τους γονείς και τα αδέρφια μας στην Ελλάδα, αν αντιμετωπίζουμε άλλα σοβαρά προβλήματα κλπ.

Στο μεταξύ με μία ματιά και μ’ ένα ελάχιστο και σχεδόν θλιμμένο χαμόγελο έγνεψε του Χρήστου Χαϊδαλή, ενός Επονίτη από το Πύθιο Ελασσόνας, που υπηρετούσε στο Λόχο Διοίκησης του Γενικού Αρχηγείου και εκείνος του υποκλίθηκε. Μετά το βλέμμα του έπεσε στο Μάνθο, που ήταν στην πρώτη σειρά των θρανίων-γραφείων. Πήγε πιο κοντά και τον ρώτησε: «εσύ από πού ήρθες;», εκείνος σηκώθηκε, είπε το όνομά του και απάντησε από τη ΙΙ Μεραρχία. Τον πλησίασε λίγο ακόμα, ακούμπησε το χέρι του στην πλάτη του και με πολύ χαμηλή φωνή, σαν να μην ήθελε να ακούσουνε οι άλλοι, του είπε: «να θυμάσαι τον Διαμαντή μας!».

Το πρόσωπο του Ζαχαριάδη τώρα έδειχνε ακόμα πιο θλιμμένο, ενώ στα μάγουλα του Μάνθου κατηφόρησαν 3-­4 υγρές κρυστάλλινες χάντρες. Πρώτη φορά είδαμε το Νίκο Ζαχαριάδη τόσο πολύ στενοχωρημένο. Τον Νίκο Ζαχαριάδη τον λατρεύαμε εμείς οι Επονίτες μαχητές του ΔΣΕ, τον είχαμε μέσα στην καρδιά μας.

Ο Ζαχαριάδης ήταν χαρισματικός ηγέτης, εγκυκλοπαιδικά μορφωμένος, διανοούμενος, ιδεολόγος πολιτικός, φλογερός και άκαμπτος επαναστάτης. Στα μάτια μας ήταν απλός, οραματιστής, σεμνός και μετριόφρων, απεχθανόταν την αλαζονεία και την υποκρισία. Στο λόγο του, γραπτό ή προφορικά, πάντοτε διακρίναμε ουσία, λογική, ανώτερο ήθος, άνεση και ετοιμολογία στις ερωτήσεις, μας συνέπαιρνε με ορισμένα από τα συνθήματα τριλόγιά του. Μας αποκαλούσε «το χρυσό κομμάτι του λαού μας». Τις καλές μέρες στο βουνό, όταν δεν γίνονταν επιχειρήσεις έπαιζε με τους Επονίτες. Παίζανε βόλεϋ, κάνανε άλματα, τον ξαπλώνανε στο χιόνι, μας λέγανε κάποια παιδιά που τον ζήσανε από κοντά.

Αυτή την προσωπολατρία μας δεν μας την επέβαλε κανένας, δε μας είχανε γίνει καν συστάσεις ποτέ για κάτι παρόμοιο, απλά μας κέρδισε ο ίδιος με τη συμπεριφορά του, με τον ακέραιο χαρακτήρα του, όπως και ο Διαμαντής εμάς τους Ρουμελιώτες αντάρτες.

Αυτός ήταν ο Ζαχαριάδης, στις σχέσεις του με εμάς τους μικρούς και από ότι συμπεραίνεται από συζητήσεις και εκτιμήσεις που κάναμε εκεί στην ξενιτιά, ίδιος, ήταν και στα υψηλότερα κλιμάκια. Κρίμα που ήταν ο μοναδικός, έξοχος και ασύγκριτος!

Μας είναι αδύνατο να συγκρίνουμε πολλά από τα γνωστά σε εμάς, στελέχη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και της ηγεσίας του ΔΣΕ με το Ζαχαριάδη. Πολλοί από αυτούς αποδείχτηκε τελικά ότι δεν ήταν στο ύψος των περιστάσεων και των συνθηκών της εποχής τους. Εμείς τους περισσότερους από αυτούς τους ζήσαμε από πολύ κοντά και για πολλά χρόνια εκεί στην ξενιτιά».

 

Λάμπρου Κορέλη: «Οι ηττημένοι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», σελ. 203-204

 

Παρακάτω αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα του αντισταλινικού άγγλου ιστορικού Eric Hobsbawn που δίνει τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στα κόμματά τους και το Στάλιν την περίοδο της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς

Το Λενινιστικό «πρωτοποριακό Κόμμα» αποτελούσε συνδυασμό πειθαρχίας, επιχειρησιακής δεινότητας, υπερβολικής συναισθηματικής ταύτισης και μιας αίσθησης απόλυτης αφοσίωσης. Ας γίνω όμως περισσότερο σαφής. Το 1941, λαβωμένη από ένα πεσμένο δοκάρι, η σύντροφός μας Φρέντυ πίστεψε ότι θα πέθαινε κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς που ξέσπασε από τη μοναδική εχθρική βόμβα που έπληξε το Καίμπριτζ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο φίλος μου Τέντυ Πράγκερ, που προσπάθησε μάταια να την απελευθερώσει πριν φτάσουν οι πυροσβέστες –ζούσε στο άλλοτε εξοχικό μου στην οδό Round Church, που ήταν ακριβώς δίπλα από εκεί που ξέσπασε η έκρηξη - , μας αφηγείται την ιστορία:

«"Το πόδι μου", ούρλιαζε εκείνη, "καίγεται το πόδι μου", ενώ εγώ συνέχιζα να κόβω το δοκάρι χωρίς όμως αποτέλεσμα. Καημένη Φρέντυ... "Δε γίνεται τίποτε", φώναζε τώρα εκείνη, "είμαι τελειωμένη". Και τότε καταϊδρωμένος καθώς ήμουν από τον καπνό και την αγωνία, τόσο κουρασμένος που δεν είχα τη δύναμη ούτε το τσεκούρι να σηκώσω, την άκουσα να φωνάζει: "Ζήτω το Κόμμα, ζήτω ο Στάλιν! {...}Ζήτω ο Στάλιν" και κλαίγοντας συνέχισε "Αντίο αγόρια, αντίο Τέντυ"».

Η Φρέντυ τελικά έζησε, με ψεύτικα όμως πόδια για όλη της τη ζωή. Την εποχή εκείνη δεν μας φαινόταν καθόλου περίεργο που τα τελευταία λόγια ενός μελλοθάνατου αναφερόταν στο Κόμμα, στους συντρόφους και στον Στάλιν. (Εκείνες τις μέρες η εικόνα που είχαν για τον Στάλιν οι ξένοι κομμουνιστές ήταν τόσο σοβαρή, αβίαστη, αμόλυντη και καθολική όσο και ο πραγματικός πόνος που νιώσαμε όλοι μας το 1953 με το θάνατο ενός άνδρα τον οποίο κανένας πολίτης της Σοβιετικής Ένωσης δεν πρέπει να ήθελε ή να λάτρεψε, ώστε να τον φωνάζει με ένα όνομα, όπως αυτά που δίνουμε στα ζώα (βλέπε «θείος Τζο» στην Αγγλία ή «Μουστάκιας» (baffone) στην Ιταλία). Το Κόμμα ήταν όλη η ζωή μας. Του είχαμε χαρίσει τα πάντα. Και σε ανταπόδοση αυτό μας χάριζε την αίσθηση της νίκης και την εμπειρία της αδελφότητας.

Το Κόμμα (για μας πάντα με Κ κεφαλαίο) είχε τον πρώτο, για να μην πω το μοναδικό, λόγο στη ζωή μας. Οι εντολές του είχαν απόλυτη προτεραιότητα. Δεχόμασταν την πειθαρχία και την ιεραρχία του. Δεχόμασταν τον απόλυτο κανόνα του να τηρούμε τη «γραμμή» που μας πρότεινε, ακόμη και όταν διαφωνούσαμε, αν και καταβάλαμε ηρωικές προσπάθειες για να πείσουμε τον εαυτό μας για την πολιτική της «ορθότητα» ώστε να την «προασπιστούμε», όπως αναμενόταν τελικώς να κάνουμε. Διότι, σε αντίθεση με το φασισμό που απαιτούσε την άνευ όρων υποταγή στη βούληση του ηγέτη («O Μουσολίνι έχει πάντα δίκιο») και επέβαλε σε όλους το αδήριτο καθήκον να υπακούν σε στρατιωτικές εντολές, το Κόμμα – ακόμη και στο αποκορύφωμα του σταλινικού απολυταρχισμού – αντλούσε την αυθεντία του, τουλάχιστον θεωρητικά, από τη δύναμη να πείθει μέσω του λόγου και του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Άλλωστε υποτίθεται ότι αυτή βασιζόταν στη «μαρξιστική ανάλυση της κατάστασης», την οποία έπρεπε όλοι οι κομμουνιστές να μάθουν πώς να την κάνουν. «Η γραμμή», όσο προαποφασισμένη και αμετάβλητη κι αν ήταν, έπρεπε να δικαιολογηθεί με όρους μιας τέτοιας ανάλυσης και, εκτός από περιπτώσεις όπου κάτι τέτοιο θεωρούνταν αδύνατο, να «συζητηθεί» και να γίνει αποδεκτή σε όλες τις τάξεις του Κόμματος. Σε Κομμουνιστικά Κόμματα που δεν βρίσκονταν στην εξουσία, όπου τα μέλη τους δεν ήταν τόσο τρομαγμένα ώστε να εγκαταλείψουν την παλιά αριστερή παράδοση της συζήτησης, η ηγεσία έπρεπε να επαναλαμβάνει και να δικαιολογεί διαρκώς τις θέσεις της επίσημης γραμμής έως ότου να μην έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό που θα ψηφίζαμε. (Ο τεχνικός όρος για την εν λόγω διαδικασία ήταν «εξηγώ υπομονετικά (τη γραμμή)»). Μετά από την εκάστοτε ψηφοφορία, ο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» απαιτούσε η συζήτηση να δώσει τη θέση της στην ομόφωνη δράση.

Eric Hobsbawn: «Συναρπαστικά χρόνια», σελ 166-168


50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης

Στα μέσα Φλεβάρη αυτού του χρόνου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απ' τις φασιστικές τρομοκρατικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης. Τον περασμένο χρόνο είχαμε αναδημοσιεύσει («ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ» φυλ. 212, 15-30 Σεπτέμβρη 2005) την καταδικαστική Απόφαση (24.2.1956) - ιστορικό ντοκουμέντο. Τώρα αναδημοσιεύουμε σε συνέχειες το παρακάτω κείμενο του συντρόφου Δημήτρη Βύσσιου που αναφέρεται στα γεγονότα της Τασκένδης και τις φασιστικές δίκες των σοβιετικών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών.

Δημήτρη Κ. Βύσσιου

Συνέχεια από το προηγούμενο

Οι προσπάθειες πολιτικής κάλυψης της επέμβασης και της άλωσης της ηγεσίας στο ΚΚΕ ήταν συνεχείς και πολύμορφες. Στην πορεία, ακόμα, του σκαρώματος των στρατοδικείων και σε συνθήκες οξύτατης εσωκομματικής πάλης στην κορυφή της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, εσείς προσωπικά καλέσατε στη Μόσχα τους Δημητρίου, Παρτσαλίδη και Βαφειάδη υπολογίζοντας στη συμπαράστασή τους στη διεκπεραίωση της αποστολής σας και να τους δοθούν νέες οδηγίες εν όψη των μελλοντικών εξελίξεων. Έτσι, με προσωπική σας εντολή γράφτηκε, με ημερομηνία 17 Ιανουαρίου 1956, ένα γράμμα προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ, υπόδειγμα διαστρέβλωσης της αλήθειας και κατασυκοφάντησης αγωνιστών, κατασκεύασμα γκαιμπελικής επινόησης. Εδώ, όπως αναφέρει ο Δημητρίου, στη σύνταξη αυτού του λίβελου βρήκε την ευκαιρία να διαπρέψει και το «πολύπλευρο και δημιουργικό» ταλέντο του κ. Π. Ανταίου – Γιαννακόπουλου. Και μόνο το γεγονός ότι για 35 χρόνια δεν είχε κανένας το θάρρος να το δημοσιεύσει δείχνει όχι ότι μόνο το χαλκείο από το οποίο ουσιαστικά προερχόταν αλλά και όλο το βάθος του ηθικοπολιτικού ξεπεσμού αυτών που το υπέγραψαν. Οι τελευταίοι, όσοι είναι ακόμα στη ζωή είτε δεν έχουν τόλμη να το υπερασπίσουν είτε ισχυρίζονται ότι δεν υπέγραψαν το γράμμα αυτό. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί κάτι που έχει άμεση σχέση με την ηθική υποδομή των περισσοτέρων από τους πρωταγωνιστές της εκτροπής, αφού τακτοποίησαν όπως ήθελαν τη ζωή τους εκεί, μόλις επέστρεψαν στην Ελλάδα είτε αυτοκαταργήθηκαν πολιτικά είτε μεταπήδησαν από παλιά συνήθεια, σε διάφορες πολιτικές στρούγκες, όπου άλλη σκοπιά, στην υπηρεσία άλλων αφεντικών, συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους σε βάρος των συμφερόντων των επαναπατριζόμενων προσφύγων. Αυτή ήταν η φρουρά που επιλέξατε, κύριε σωτήρα του ΚΚΕ.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του παγκόσμιου αριστερού κινήματος πραγματοποιείται μια απροκάλυπτη επέμβαση που θυμίζει εποχές αποικιοκρατίας του περασμένου αιώνα στις περιοχές του σημερινού Τρίτου Κόσμου.

Μια παρασυναγωγή δουλοπάροικων, που μαζεύτηκε με εντολή του Χρουστσόφ-Κοουσίνεν και την προσωπική σας πρωτοβουλία για να «σώσουν» το ΚΚΕ. Από που κι ως που οι κύριοι αυτοί ανακήρυξαν τους εαυτούς τους εξουσιοδοτημένους να εκπληρώσουν αυτή την «ιερή» αποστολή; Μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το ρόλο σας σαν αρχιμάγειρα σ’ αυτό το πολιτικό ανοσιούργημα; Δεν βρίσκω πιο ταιριαστό χαρακτηρισμό που θα μπορούσε να αποδώσει τον ρόλο εντολοδόχων σας που μαζεύτηκαν στο Βουκουρέστι στις αρχές του 19565 για να μας «ανοίξουν τα μάτια».

Μετά την «κοσμοσωτήρια» αυτή «Ολομέλεια» στην οποία ο ρουμάνος Γκεόργκι Γκεοργκίου Ντεζ («πνευματικός νονός» του αλήστου μνήμης Τσαουσέσκου) διάβασε το γραπτό που είχε προετοιμάσει το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ, μπήκε το νερό στ’ αυλάκι της διάλυσης και του σκορποχωριού του ΚΚΕ. Ταυτοχρόνως στην Τασκένδη άρχισαν οι μαζικές καθαιρέσεις οργάνων και διαγραφών των μελών του ΚΚΕ. Στις μεγάλες οργανώσεις βάσης μια πολύ μικρή μειοψηφία (5-10 μέλη) σε ξεχωριστή συνέλευση διέγραψε τους πολλούς (πολλές φορές περνούσαν τους 200). Στην οργάνωση των οικοδόμων 234 μέλη του ΚΚΕ διαγράφτηκαν από 5 οπαδούς της Ολομέλειας. Οι διαγραφές αυτές, με καταλόγους έτοιμους από πριν τη συνέλευση, ξεθεμέλιωσαν ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά όποιον προέβαλε αντίσταση. Διαγραφές που αποφασίζονταν σε συνθήκες έντασης της πολιτικής αντιπαράθεσης, φανατισμού κατώτατης υποστάθμης και κλίματος συκοφαντικής διαστρέβλωσης κάθε έννοιας αλήθειας. Συνοδεύονταν από διώξεις, κατατρεγμούς και κάθε είδους καταπιέσεων και εκβιασμών. Διώξεις από τη δουλειά κι’ από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, κλπ. με τηλεφωνήματα του Σαάκοφ. Διαμορφώθηκε με έντονη διαχωριστική γραμμή: Εμείς και τα «εχθρικά στοιχεία». Με τη βοήθεια της αστυνομίας γίνονταν οι καταλήψεις των γραφείων των οργανώσεων των προσφύγων και η εγκατάσταση των διορισμένων. Το κύμα της τρομοκρατικής φαυλοκρατίας διογκώνονταν συνεχώς.

Και μπαίνει ξανά το ερώτημα, το οποίο σας υποχρεώνει ξανά να θυμηθείτε και να απαντήσετε, κ. Πονομαριόφ. Με τίνος δεκανίκια βρικολάκιαζε, σε όλο του το μεγαλείο, το καθεστώς κατοχής της Ελλάδας του 1941-44 για τους Έλληνες πρόσφυγες; Μπορούσε άραγε η «ουρά του ελέφαντα», στην ουσία τα κακά του ελέφαντα, ο Π. Δημητρίου και η παρέα του να φτάσουν σ’ αυτό το σκαλοπάτι της ηθικοκοινωνικής εξαχρείωσης και αποθράσυνσης χωρίς τη δική σας καθοδήγηση και ολόπλευρη συμπαράσταση; Γι’ αυτό δεν χρειάζονται και αποδείξεις. Το λέτε και ο ίδιος στη συνέντευξη στην ελληνική εφημερίδα: «...ησχολούμην επί μήνες, επί χρόνια, με τους πρώην αντάρτες που εγκαταστάθηκαν στο Ουζμπεκιστάν», και ο Δημητρίου σχεδόν ταυτόχρονα συμπληρώνει ότι χωρίς τη δικής σας εντολή δεν γινόταν απολύτως τίποτε. Αυτή είναι η τραγική για μας αλήθεια. Κι’ αν μπορείτε προσπαθήστε να την αμφισβητήσετε!

Όταν κι’ αυτά τα «μέτρα» δεν επαλήθευσαν τις προσδοκίες σας κινητοποιήσατε το πρώτο κλιμάκιο από τα «νέα» πια «στελέχη» της 6ης Ολομέλειας με επικεφαλής το Στρίγκο καινούργιο αστέρι πολιτικής ασυνέπειας. Ο κύριος αυτός αποτυχημένο στέλεχος του ΔΣΕ, απειλώντας «Θεούς και δαίμονες» υποσχόταν να «ξεδοντιάσει» τους Έλληνες πρόσφυγες στην Τασκένδη. Έτσι περάσαμε σ’ ένα νέο κύκλο παραχάραξης της αλήθειας και αδίστακτης τρομοκρατίας «Όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Αυτή η προσπάθεια αντί να καλμάρει την ένταση ρίχνει λάδι στη φωτιά στις άφρονες αντιπαραθέσεις των αντιμαχομένων προσφύγων. Η κίνηση αυτή στη γνωστή σκακιέρα των αλλεπάλληλων επεμβάσεων ήταν στην ουσία της άσκοπη και άστοχη. Και το πιο σοβαρό ήταν ότι δεν συνέτισε ούτε προσωπικά εσάς, ούτε και την τότε ηγεσία του ΚΚΣΕ. Έτσι μπήκε σε εφαρμογή ένα νέο μακιαβελικό σχέδιο που επιδίωκε δυο σκοπούς: πρώτο, με γενική επίθεση, την άλωση του φρουρίου με τον ταυτόχρονο εξανδραποδισμό των υπερασπιστών του και δεύτερο, την πολιτική εξουθένωση πρώην στελεχών της πρώην ηγετικής ομάδας στο ΚΚΕ στο ρόλο της εμπροσθοφυλακής των φυσικών αυτουργών της επίθεσης.

Για το σκοπό αυτό κλήθηκαν εσπευσμένα από το Βουκουρέστι στη Μόσχα όλα σχεδόν τα μέλη του πρώην Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ. Άρχισε αμέσως μια εντατική επεξεργασία, ομαδική και ατομική. Δύσκολα να προσδιοριστούν τα σημεία διαχωρισμού ανάμεσα στις υποσχέσεις και τους εκβιασμούς. Όλα αυτά γίνονταν με την προσωπική σας καθοδήγηση και συμμετοχή στις ανίερες συναλλαγές, κ. Πονομαριόφ. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τις διαστάσεις και την ένταση της προσπάθειάς σας για να κατρακυλήσουν οι άνθρωποι αυτοί στα τελευταία σκαλοπάτια της σκάλας του αυτοεξευτελισμού. Έτσι στην Τασκένδη παρουσιάζεται όλος ο θίασος επί σκηνής: Μπαρτζώτας, Βλαντάς, Γούσιας, Γκρόζος, ο Τζεφρώνης (από τους νέους αστέρες) και όλα σχεδόν τα μέλη της ΚΕ «από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι», συναγωνίζονται μεταξύ τους για το άριστα στις εξετάσεις της υπερσοβιετικής αφοσίωσης και πίστης. Σε συγκεντρώσεις των προσφύγων στις πολιτείες και σε αίθουσες στο κέντρο της πόλης υπερθεμάτιζαν υπέρ των αποφάσεων της 6ης Ολομέλειας, που έσωσε το κόμμα που αυτοί μέχρι τότε το καθοδηγούσαν. Καταριούνταν, με έντονα συμπτώματα μαζοχισμού, τον εαυτόν τους και το επάρατο ζαχαριαδικό καθεστώς της ανομίας, του αντισοβιετισμού, της εκτροπής και καλούσαν τους πρόσφυγες να ανανήψουν. Θλιβερά ανδρείκελα στα χέρια του Δημητρίου και της παρέας του. Η προσφυγιά της Τασκένδης έζησε ημέρες μιας τραγικοκωμοδίας που μετέτρεψε αυτούς τους ανθρώπους σε αξιολύπητα ηθικά και κοινωνικοπολιτικά ράκη. Σε ότι αφορά αυτό το σκέλος των επιδιώξεών σας, μπορεί να ειπωθεί ότι πετύχατε απολύτως να παρασύρετε σε πολιτικό ολίσθημα τη μεγάλη πλειοψηφία των απλών μελών της προσφυγικής παροικίας. Και η προσπάθειά σας αυτή δεν είχε καμιά απήχηση σε κείνους που απευθύνονταν. Ζημίωσε, όξυνε τα πνεύματα των προσφύγων και μεγάλωσε τις διαστάσεις του χάσματος. Η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων τους περιφρονούσε και τους απεχθανόταν, η μικρή μειοψηφία τους χλεύαζε και τους περιγελούσε. Αφού εξευτέλισαν «εαυτούς και αλλήλους», πετάχτηκαν στυμμένες λεμονόκουπες, στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ, αποσύρθηκαν από τη σκηνή. Τέλος έφυγαν από την Τασκένδη σαν βρεγμένες γάτες αφήνοντας τον Τζεφρώνη να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Οι επιζώντες αυτής της επαίσχυντης συναλλαγής, Β. Μπαρτζώτας και Λ. Τζεφρώνης, θάπρεπε, όσο είναι ακόμα καιρός, να τοποθετηθούν με όλη την απαιτούμενη σοβαρότητα απέναντι στη συνείδησή τους και την ιστορική αλήθεια για τα παζαρέματα αυτά στη Μόσχα, ανάμεσα στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΣΕ και την παρέα τους για τη ναυαγοσωστική αποστολή τους, με κάθε λεπτομέρεια και χωρίς καμιά προσπάθεια να δικαιολογηθούν. Κι’ αυτό γιατί τέτοιες προσπάθειες έχουν γίνει για άλλες περιόδους της ιστορίας του κινήματος χωρίς όμως επιτυχία.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διατυπωθεί μια πρόκληση για τον μελλοντικό ερευνητή της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, γενικά και της ιστορίας του αριστερού κινήματος της Ελλάδας ειδικότερα. Η πρόκληση αυτή αφορά όχι μόνο τις χρόνιας μορφής επεμβάσεις και διορισμούς καθοδηγήσεων στο ΚΚΕ από το εξωτερικό αλλά και για το πως κάθε φορά οι καθοδηγήσεις αυτές αντιδρούσαν στο φαινόμενο αυτό. Εκείνο που επιγραμματικά μπορεί να ειπωθεί αυτή τη στιγμή είναι ότι με πολύ λίγες εξαιρέσεις, οι άνθρωποι αυτοί έδειξαν όχι μόνο έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής αξιοπρέπειας αλλά και την ηθικοκοινωνική τους κενότητα και αήθεια. Ήταν τπ προπατορικό αμάρτημα που προκαθόριζε πάντα τις εξελίξεις, με πρόσφατα τα παραδείγματα από την εποχή της Εθνικής Αντίστασης και της μεταδικτατορικής μεταπολίτευσης. Στραβολαίμιαζαν για να ακούσουν τι θα πει ο κλητήρας της σοβιετικής πρεσβείας στο Κάιρο, ή ο ιπποκόμος του Ποπόφ, ή του Πετρόφ, ή ένας πέμπτος τροχός της αμάξης του μηχανισμού του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ. Έφτασε στο σημείο η ηγεσία του ΚΚΕ να ανέχεται τον Τσολάκη έναν τυχαίο στο κίνημα, χωρίς καμιά ηθική βάση και στοιχειώδη πολιτικά εφόδια, σαν τοποτηρητή, γιατί έτρεμαν με τη σκέψη ότι μπορούν νάρθουν σε ρήξη με εκείνους που τον διόρισαν μαζί τους στην ηγεσία του ΚΚΕ. Φοβόντουσαν να μη χάσουν τη ζεστή πολυθρόνα. Μαζί με τις ευθύνες της κάθε φορά ηγεσίας του ΚΚΣΕ έχετε και σεις, κ. Πονομαριόφ, τις προσωπικές ευθύνες για τις σχέσεις δουλοπαροικίας που επεβλήθησαν ανάμεσα στο ΚΚΣΕ και ΚΚΕ. Και μια ακόμη πρόκληση που θα πρέπει να υπογραμμιστεί ιδιαίτερα είναι ότι η βάση του Κόμματος, τα απλά μέλη του, αντιμετώπισαν ιδιαίτερα στις συνθήκες της κεντροασιατικής απομόνωσης, το φαινόμενο αυτό με πολιτική αξιοπρέπεια και θάρρος αξιοζήλευτο και υποδειγματικό για τους καθοδηγητές του. Εστάθηκαν πάντα στο ύψος των περιστάσεων κι’ ακόμα γιατί ήξεραν καλά ότι δεν είχαν να «χάσουν τίποτε εκτός από τις αλυσίδες». Η αυτοδιαπόμπευση της πρώην ηγεσίας του ΚΚΕ στην Τασκένδη και ο τρόπος που αντιμετώπισαν οι μετέπειτα ηγεσίες του τις επεμβάσεις του ΚΚΣΕ στο ελληνικό αριστερό κίνημα επιβεβαίωναν μια παλιότερη διαπίστωση ότι όλες οι κρίσεις αυτές ήταν κρίσεις της ηγεσίας του κινήματος. Ο χειρισμός του ζητήματος που αφορούσε το Γενικό Γραμματέα του ΚΚΣΕ, με συνενόχους τους διορισμένους τυχάρπαστους του 1956, είναι ένα ακόμα δείγμα γραφής που ξεσκεπάζει μια άλλη κορυφή του παγόβουνου της πολιτικής και ηθικοκοινωνικής εκτροπής. Η προσπάθεια να δικαιολογήσετε έπειτα από 35 χρόνια τις εγκληματικές σας πράξεις και να επιρρίψετε γι’ αυτές τις ευθύνες ο ένας στον άλλον αποκαλύπτει μιαν ακόμη πτυχή της συνειδητής προσπάθειάς σας για φυσική εξόντωση των πολιτικών σας αντιπάλων. Αυτή η πρακτική ξεπέρασε τα όρια κάθε παραλογισμού. Στη συνέντευξή σας εσείς ισχυριστήκατε ότι ο Ζαχαριάδης παραιτήθηκε μόνος του από την ηγεσία του ΚΚΕ και ότι «ο ίδιος ζήτησε να πάει εκεί», στο Σουργκούτ, («Τα Νέα», 11.12.1990). Στη δική του συνέντευξη ο Δημητρίου («Έθνος», 29.12.1990) ομολογεί ότι: «υπάρχει μια ηθική και πολιτική ευθύνη της μετέπειτα ηγεσίας της οποίας ήμουν κι’ εγώ μέλος. Το θεωρώ ολίσθημα δικό μας και δικό μου προσωπικά, που τον αφήσαμε στην εξορία». Και ο Ζορμπαλάς, καθοδηγητής του ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), το 1980 ομολογεί: «Πως θα μπορούσε να γίνει κόμμα όταν θα βρίσκονταν στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης»; Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι είδους κόμμα ήθελαν και τα αφεντικά και οι υποτακτικοί. Αυτό και μόνο δίνει το δικαίωμα στον καθένα να εκτιμήσει την αληθοφάνεια των διαφόρων εκδοχών του θανάτου του Ζαχαριάδη. Και πάλι το πέπλο της παραπληροφόρησης καλύπτει την πραγματικότητα. Το πέπλο όμως αυτό, αρκετά διάτρητο, αφήνει να γεννηθούν σκέψεις για άλλες εκδοχές. Και ο Δημητρίου ακόμα παραδέχεται στην παρακάτω συνέντευξή του: «Σε κάθε περίπτωση το δίλημμα μόνο η έκθεση της KGB για το θάνατό του μπορεί να το λύσει». Εμείς νομίζουμε ότι δεν υπερβάλλουμε, όταν θα διατυπώσουμε την άποψη ότι μια αρκετά σοβαρή μερίδα της κοινής γνώμης της Ελλάδας απαιτεί να δουν το φως της δημοσιότητας όλα τα ντοκουμέντα των αρχείων του Τμήματος των Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ, της KGB, στη Μόσχα και στην Τασκένδη του ΚΚΕ και της ΕΑΡ (πρώην ΚΚΕ εσωτερικού) που αφορούν όλη την περίοδο από το 1949 (το λιγότερο) σε ότι αφορά την προσφυγιά και τις αλλεπάλληλες διασπάσεις και διαστάσεις στο ελληνικό αριστερό κίνημα. Είναι ανάγκη ακόμα να παραδοθεί από τις αρμόδιες σοβιετικές υπηρεσίες το προσωπικό αρχείο του Ζαχαριάδη σε μια από τις βιβλιοθήκες της Αθήνας. Απαίτηση την οποία από χρόνια έπρεπε να είχε διατυπώνει επίσημα μετά την μεταπολίτευση η καθοδήγηση του ΚΚΕ. Είναι ζήτημα ηθικής τάξης και τους αφορά προσωπικά όλους. Το γράμμα για το οποίο μίλησε ο κ. Κωστόπουλος στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ θα πρέπει να εκτιμηθεί σαν μια ενέργεια του αποσκοπούσε στην εκτόνωση της έντασης μιας επιτακτικής ανάγκης.

.................

Συνεχίζεται

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Ο πρωτοφανής ξεπεσμός και η θλιβερή κατάντια μιας σοσιαλδημοκράτισσας ή όταν η ΠΑΠΑΡΗΓΑ διαβάζει μαζί με τον Τατούλη τα «πονηρά» των Μαγιακόφσκι-Μπρεχτ και θαυμάζει τον μοναρχοφασίστα Σπανουδάκη

Ο χρουστσωφικός μύθος της «προσωπολατρίας» των Στάλιν-Ζαχαριάδη

O Eric Hobsbawn για τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στα κόμματά τους και το Στάλιν την περίοδο της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς

50 χρόνια από τις φασιστικές δίκες των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών της Τασκένδης (συνέχεια από το προηγούμενο)

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55