Εφημερίδα Ανασύνταξη
Αφίσες
Ανακοινώσεις τύπου
Δελτίο
Προκηρύξεις
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία

Νίκος Ζαχαριάδης
I. B. Στάλιν

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞH ΑΡΧΕΙΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Αρ. Φύλ. 232 1-31/8/2006Αρ. Φύλ. 232 1-31 Αυγούστου 2006
Τα εγκλήματα πολέμου των ισραηλινών φασιστών σε βάρος του λαού του Λιβάνου
Κατέρρευσε ο μύθος του ανίκητου Ισραηλινού στρατού

Οι ισραηλινοί φασίστες, βαδίζοντας στα χνάρια των γερμανών ναζί και εφαρμόζοντας την τακτική τους, εξαπέλυσαν μια πρωτοφανή σε έκταση και βαρβαρότητα επίθεση εναντίον του λαού του Λιβάνου και σε μια ουσιαστικά ανυπεράσπιστη χώρα, μ’ αποτέλεσμα χιλιάδες θύματα άμαχου πληθυσμού (παιδιά, γέροι, γυναίκες) και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές.

Ως πρόσχημα αυτής της πρωτοφανούς εγκληματικής επιδρομής, που αναδεικνύει τα μέλη της κυβέρνησης του Ισραήλ σε πρώτης γραμμής εγκληματίες πολέμου, χρησιμοποιήθηκε η αιχμαλωσία δυο ισραηλινών στρατιωτών από την οργάνωση Χεζμπολάχ. Οι πάνω από 1000 αεροπορικές επιδρομές και το βαρύ πυροβολικό του Ισραήλ ισοπέδωσαν με βόμβες κυριολεκτικά το Λίβανο, έπληξαν αδιάκριτα και κατέστρεψαν δρόμους, σχολεία, νοσοκομεία, αεροδρόμια, γέφυρες, σπίτια κ.λπ., προκαλώντας μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή στα χρονικά των πολέμων, που δικαιολογημένα ξεσήκωσε τις διαμαρτυρίες της διεθνούς κοινής γνώμης και την καταδίκη αυτού του εγκλήματος πολέμου που διέπραξε η ισραηλινή φασιστική κυβέρνηση.

Ασφαλώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ ενάντια στο Λίβανο έγινε με υποκίνηση των αμερικανών ιμπεριαλιστών και είχε την άμεση στήριξή τους στα πλαίσια του σχεδίου τους προετοιμασίας ευρύτερης επίθεσης στο μέλλον εναντίον της Συρίας και του Ιράν με σκοπό τη δημιουργία της λεγόμενης «νέας Μέσης Ανατολής», η οποία προϋποθέτει την εξόντωση-εξουδετέρωση όλων των αντιστάσεων απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, την πλήρη κατάλυση της κυριαρχίας ανεξάρτητων κρατών και τη δημιουργία υπάκουων προτεκτοράτων, την απόλυτη κυριαρχία των αμερικανών ιμπεριαλιστών σ’ όλα τα επίπεδα.

Γι’ αυτό πρώτος στόχος των αμερικανών και του Ισραήλ είναι η εξουδετέρωση και η συντριβή οργανώσεων, όπως η Χαμάς και γενικά η παλαιστινιακή αντίσταση, η Χεζμπολάχ κ.λπ. που αποτελούν εμπόδιο στην προώθηση και εφαρμογή του σχεδίου για την «νέα Μέση Ανατολή», σχέδιο για το οποίο μίλησε και πρόσφατα το μαύρο γεράκι του Πενταγώνου, Κοντολίζα Ράϊζ, κατά την επίσκεψή της στο Ισραήλ, Λίβανο και Παλαιστίνη. Το Ισραήλ δρα στην περιοχή σαν «μακρύ χέρι» των αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Η πρώτη γενική πρόβα προς αυτή την κατεύθυνση με την πρόσφατη επίθεση του Ισραήλ κατά του Λιβάνου για την εξόντωση της Χεζμπολάχ απέτυχε παταγωδώς, μια επίθεση που κατέληξε σε πλήρες φιάσκο – δεν έπληξε καθόλου τη Χεζμπολάχ – και επιπλέον προκάλεσε κυβερνητική κρίση στο Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα κατέδειξε ότι πράγματι η μεγάλη πολεμική μηχανή του Ισραήλ δεν είναι άτρωτη, οδηγώντας έτσι σε κατάρρευση του μύθου περί «αήττητου ισραηλινού στρατού».

Η προώθηση του σχεδίου του αμερικανών ιμπεριαλιστών για τη δημιουργία μιας «νέας Μέσης Ανατολής» υπό την πλήρη μελλοντική κυριαρχία των ΗΠΑ δεν προσκρούει μόνο στη διαρκή σθεναρή αντίσταση των λαών της περιοχής αλλά και στη σφοδρή και διαρκώς αυξανόμενη αντίδραση-αντίσταση των άλλων μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τα συμφέροντά τους συγκρούονται με κείνα των αμερικανών ιμπεριαλιστών, σύγκρουση και ανταγωνισμός που αφορά στον έλεγχο των πηγών ενέργειας και των οδών μεταφοράς, έλεγχος που εξασφαλίζει σε κάθε μια από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δημιουργία ευνοϊκότερων συνθηκών στο πεδίο του οικονομικού ανταγωνισμού απέναντι στις άλλες.


Οι χρουστσωφικοί διώκτες των ανταρτών του ΔΣΕ και δολοφόνοι του καθοδηγητή του Νίκου Ζαχαριάδη αντί να «τιμούν» υποκριτικά το ΔΣΕ, προκαλώντας τους επιζώντες μαχητές του, ας καταγγείλουν τις μαζικές, κατά δεκάδες χιλιάδες, φασιστικές διώξεις των ανταρτών στις ρεβιζιονιστικές χώρες

Εντελώς «ξαφνικά», οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ (΄56) εμφανίζονται να «τιμούν» τα 60χρονα του ΔΣΕ – υποκριτικά βέβαια - και να υποκλίνονται στον «τρίχρονο αγώνα που εξελίχθηκε σ’ ένα πραγματικό ολοκαύτωμα» των ηρωικών μαχητών του ΔΣΕ, καθοδηγούμενο απ’ το επαναστατικό ΚΚΕ με επικεφαλής τον ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό και τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Ας σημειωθεί ευθύς εξαρχής ότι παρά τη δημαγωγία τους οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ προσέχουν πάρα πολύ τα λόγια τους, σχετικά με την καπηλεία του αγώνα του ΔΣΕ, γιατί τους «τραβάει το αυτί» η αντιδραστική αστική τάξη, που απ’ τη μια τους επιτρέπει τη δημαγωγία για τον εγκλωβισμό του εργατικού κινήματος στον εντελώς ακίνδυνο γι’ αυτήν αντεπαναστατικό ρεφορμιστικό χρουστσωφικό δρόμο, ενώ απ’ την άλλη τρέμει την καπηλεία των επαναστατικών αγώνων του ΚΚΕ και ιδιαίτερα του ΔΣΕ, που την έφερε στο χείλος του γκρεμού, γιατί αποτελεί «δίκοπο μαχαίρι» και επομένως πρέπει να κρατηθεί σε ορισμένα όρια.

Όμως η υποκρισία τους και ο αστικός πολιτικός αμοραλισμός τους δεν γνωρίζουν προφανώς όρια όταν έρχονται τώρα, μετά 6 δεκαετίες, να «τιμήσουν» τον αγώνα του ΔΣΕ, κι αυτό όχι τόσο επειδή α) διατηρούν ακόμα και δεν έχουν ποτέ ως τώρα απορρίψει την γνωστή θέση τους για «αριστερίστικη, τυχοδιωκτική γραμμή του Ζαχαριάδη στην περίοδο του ένοπλου αγώνα 1946-1949» («Σαράντα χρόνια του ΚΚΕ 1918-1958», σελ. 657, εκδ. 1958), β) δεν θεωρούν τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ – την ανώτατη μορφή ταξικής πάλης – ως την αναγκαία, αναπόφευκτη και μοναδική μορφή για την ανατροπή της δικτατορίας της αντιδραστικής αστικής τάξης, αλλά κυρίως και πρώτα απ’ όλα γιατί γ) μετά το ΄56 εξαπόλυσαν, από κοινού με τις αντικομμουνιστικές ρεβιζιονιστικές χρουστσωφικές κλίκες των τότε ρεβιζιονιστικών-καπιταλιστικών χωρών, ένα μαζικό και πρωτοφανές προγκρόμ φασιστικών διώξεων (μαζικές χιλιάδες απολύσεις από τη δουλειά, βίαιες μαζικές εξώσεις από κατοικίες, διωξίματα παιδιών απ’ τα σχολεία, απαγόρευση άσκησης επαγγελμάτων, τρομοκρατία, χαφιεδισμοί, παρακολουθήσεις, συλλήψεις και φυλακίσεις, τρομοκρατικές δίκες και καταδίκες με νόμους για αλήτες, αφαίρεση της ιδιότητας του πολιτικού πρόσφυγα, πολύχρονες εξορίες, εγκλεισμοί ακόμα και σε ψυχιατρεία, εξοντώσεις και δολοφονίες κομμουνιστών, κ.λπ., κ.λπ.) ενάντια στην συντριπτικότατη πλειοψηφία των επαναστατών ανταρτών του ΔΣΕ, σε ποσοστό που κυμαίνονταν μεταξύ 90-95% του συνόλου των οργανωμένων και ανοργάνωτων μαχητών του ΔΣΕ.

Το πογκρόμ των μαζικών φασιστικών διώξεων εναντίον των ανταρτών του ΔΣΕ εξαπολύθηκε επειδή αυτοί δεν δέχτηκαν: 1) να ακολουθήσουν τον προδοτικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο του 20ου Συνεδρίου – «6ης Ολομέλειας» («ειρηνικός δρόμος», κ.λπ.) και επιπλέον 2) να αποκηρύξουν το ΔΣΕ και να χαρακτηρίσουν τον αγώνα του «τυχοδιωκτικό», δηλ. να χαρακτηρίσουν τον ίδιο τον αγώνα τους «τυχοδιωκτισμό». Πρώτη και κορυφαία περίπτωση διώξεων υπήρξε εκείνη του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ, που μετά από 17 χρόνια εξορία και εξοντωτικές διώξεις δολοφόνησε η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του ΄73.

Επομένως αντί των υποκριτικών εκδηλώσεων «τιμής» στο ΔΣΕ – για ψηφοθηρικούς λόγους - οι επιζώντες μαχητές του αλλά και οι κομμουνιστές, η εργατική τάξη και ο αντιφασίστας ελληνικός λαός περίμεναν απ’ την ηγεσία της Παπαρήγα μια ανοιχτή καταδίκη, έστω και μισό αιώνα αργότερα, των μαζικών φασιστικών διώξεων σε βάρος των δεκάδων χιλιάδων μαχητών του ΔΣΕ και του καθοδηγητή τους Νίκου Ζαχαριάδη απ’ τις αντεπαναστατικές χρουστσωφικές ρεβιζιονιστικές κυβερνήσεις όλων των πρώην σοσιαλιστικών χωρών με τη δραστήρια συνεργασία-συμμετοχή και απαίτηση των εκάστοτε, μετά το ΄56, διορισμένων δεξιών οπορτουνιστών στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56).

Αντί, λοιπόν, μιας σαφούς και ανοιχτής καταδίκης των μαζικών φασιστικών διώξεων, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία της Παπαρήγα προτίμησε, όπως ήταν εξάλλου αναμενόμενο, τη δημαγωγία και πολιτική απάτη δηλ. εκδηλώσεις «τιμής» στους μαχητές του ΔΣΕ, τους οποίους δεκαετίες ολόκληρες οι χρουστσωφικοί ηγέτες ομοϊδεάτες της κυνήγησαν με «φωτιά και σίδερο», προκαλώντας έτσι με τον πιο χυδαίο και ακραίο τρόπο την επαναστατική ταξική συνείδηση των επιζώντων μαχητών του ΔΣΕ αλλά και προσβάλλοντας βάναυσα ακόμα και τη νοημοσύνη τους.

Δεν πρέπει όμως να προκαλεί καθόλου έκπληξη αυτή η χωρίς όρια υποκρισία και ο ακραίος αστικός πολιτικός αμοραλισμός της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας Παπαρήγα – ξεπερνάει κατά πολύ ακόμα και την υποκρισία και τον αμοραλισμό της αστικής τάξης την οποία υπηρετεί –  αφού αυτά αποτελούν αναπόσπαστα συστατικά στοιχεία του αστικού ιδεολογικο-πολιτικού εκφυλισμού του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ (΄56).

Σήμερα η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία Παπαρήγα είναι πολύ δύσκολο να βρει έστω και ελάχιστους απ’ τους επιζώντες μαχητές του ΔΣΕ που να μην έχουν υποστεί τις όποιες φασιστικές χρουστσωφικές διώξεις στις μετά το ΄56 δεκαετίες.

Απ’ τις δεκάδες χιλιάδες φασιστικές χρουστσωφικές διώξεις ας αναφερθούν, μ’ αφορμή τα δημοσιεύματα στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη» της 16ης Ιούλη 2006, αντιπροσωπευτικά μόνο τρεις περιπτώσεις: ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΟΚΚΑ και ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΙΑΝΕΣΗ.

Με ποιόν, λοιπόν, τρόπο «τίμησαν» και «τιμούν» τον αγώνα του ΔΣΕ οι χρουστσωφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ (΄56) το δείχνουν οι τρεις παρακάτω χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ (1903-1973). Κορυφαία, αντιπροσωπευτική και πιο χαρακτηριστική περίπτωση για το με ποιον τρόπο «τίμησαν» στο παρελθόν το ΔΣΕ οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές ηγέτες είναι εκείνη του αγαπημένου ηγέτη του ΚΚΕ και του λαού μας και καθοδηγητή του ΔΣΕ Νίκου Ζαχαριάδη.

Οι αποστάτες χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές κυνήγησαν με «φωτιά και σίδερο» τον Νίκο Ζαχαριάδη επειδή: α) δεν δέχτηκε ν’ ακολουθήσει την αντεπαναστατική σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και έμεινε ως το τέλος συνεπής υπερασπιστής που επαναστατικού μαρξισμού δηλ. του λενινισμού-σταλινισμού, β) αντιτάχθηκε στην επέμβαση των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστικών στα εσωτερικά του ΚΚΕ και γ) υπεράσπισε τον επαναστατικό αγώνα του ΔΣΕ, αρνούμενος να τον χαρακτηρίσει «τυχοδιωκτικό» όπως απαιτούσαν και έπραξαν οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές. Τότε (Φλεβάρης 1956) η φασιστική ρεβιζιονιστική κλίκα των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ τον συνέλαβε παράνομα, κρατώντας τον εξορία αρχικά στο Μποροβίτσι της περιοχής Νόβγκοραντ και τον Ιούνη του 1962 τον μεταφέρει γκανγκστερικά, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, ενώ του αφαιρεί όχι μόνο την ταυτότητα πολιτικού πρόσφυγα αλλά ακόμα και το όνομά του, «βαφτίζοντάς» τον πλέον Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεβ. Αφού τον κράτησαν 17 ολόκληρα χρόνια εξορία σε εξοντωτικές συνθήκες στη Σιβηρία, κατασυκοφαντώντας τον με τις ρετσινιές του «προδότη», «πράκτορα», «χαφιέ», κ.λπ. και αφού δεν μπόρεσαν να τον λυγίσουν και καθυποτάξουν, η προδοτική σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη τον δολοφόνησε τον Αύγουστο του 1973, παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα για να μην επιστρέψει ζωντανός και τους χαλάσει τα αντεπαναστατικά σχέδιά τους.

Να λοιπόν πως «τίμησε» το ΔΣΕ η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Παπαρήγα: δολοφονώντας τον εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ένδοξου ΔΣΕ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ δηλ. διαπράττοντας επιπλέον ένα έγκλημα που ούτε οι γερμανοί ναζί δεν τόλμησαν, λόγω πίεσης της τότε σταλινικής Σοβιετικής Ενωσης (Δημητρόφ, Ζαχαριάδης κ.λπ.), να διαπράξουν: «την 1η Αυγούστου 1973 ο χουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σ’ ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές. Με την ΚΑ-ΚΕ-ΜΠΕ δολοφόνησαν τον Ν. Ζαχαριάδη, τον εκλεκτό ηγέτη του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς… ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία αν δεν της το ζήτησε εκείνος για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη. Ό π ω ς  κ α ι  ν ά χ ε ι  τ ο  ζ ή τ η μ α  ο  Χ α ρ.  Φ λ ω ρ ά κ η ς  υ π ή ρ ξ ε  η θ ι κ ό ς  α υ τ ο υ ρ γ ό ς  τ η ς  δ  ο λ ο φ ο ν  ί α ς  τ ο υ   Ν.  Ζ α χ α ρ ι ά δ η» (Ν. Κεπέση: «Προβληματισμοί γύρω από πρόσωπα και γεγονότα», σελ. 45, Αθήνα 2006) σημειώνει σωστά εντελώς πρόσφατα ο βετεράνος κομμουνιστής σύντροφος Νίκανδρος Κεπέσης.

Πώς «τίμησε» τώρα το ΔΣΕ, στην περίπτωση του Νίκου Ζαχαριάδη, η πιστή και συνεπής υπηρέτρια του ντόπιου κεφαλαίου σοσιαλδημοκράτισσα Α. Παπαρήγα – αλλά και ολόκληρη η ηγεσία του ΚΚΕ που τα τελευταία χρόνια έχει σε τέτοιο βαθμό εκφυλιστεί ώστε να αποκτήσει επάξια τον τίτλο της «παλλακίδας» του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ - αυτό μπορεί να το πληροφορηθεί κανείς καλύτερα από το αντεπαναστατικό ρεφορμιστικό λογίδριο που αυτή εκφώνησε στο Κεφαλοχώρι Κόνιτσας. Ανατρέχοντας λοιπόν στην ομιλία της βρίσκει κανείς αμέσως την προκλητικότατη απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα: σ’ αυτήν δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά, έστω για δημαγωγία, στο όνομα του εμπνευστή, οργανωτή και καθοδηγητή του ένοπλου αγώνα και της 3 ½χρονης εποποιϊας του ΔΣΕ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: δηλ. ΔΣΕ χωρίς τον ηγέτη του Νίκο Ζαχαριάδη, κατακτώντας–επιβεβαιώνοντας έτσι εκ νέου επάξια τον τίτλο της αδέξιας μέτριας μαθητριούλας των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ κατά το γνωστό «η Σοβιετική Ενωση με επικεφαλής το ΚΚΣΕ και το σοβιετικό λαό τους χάλασε τα σχέδια» («Κυριακάτικος Ριζοσπάστης», «7 μέρες μαζί», 16/7/2006, σελ. 4), δηλ. ΚΚΣΕ χωρίς τον ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ. Ομως τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα – μεταξύ των οποίων κι αυτό της ένοπλης πάλης του ΔΣΕ με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη που την ύπαρξή τους δεν αποτολμούν να αμφισβητήσουν ούτε οι πιο αντιδραστικοί αστοί ιστορικοί και πολιτικοί (τα ερμηνεύουν απλώς διαφορετικά) - δεν μπορούν ευτυχώς να τα  αλλάξουν ούτε εξαλείψουν-εξαφανίσουν απ’ την ιστορία οι ψευτιές-αποσιωπήσεις των χρουστσωφικών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ. Το μόνο που πετυχαίνουν οι λακέδες του κεφαλαίου ηγέτες του «Κ»ΚΕ με την άρνηση-αποσιώπηση του πραγματικού γεγονότος ότι ηγέτης του ΔΣΕ ήταν ο ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ είναι να αυτογελοιοποιούνται, να δείχνουν το μέγεθος της αντιδραστικότητάς τους και τον ακραίο αντιζαχαριαδισμό τους.

 

Το πυροβόλο

«Όταν ο ταγματάρχης Στέργιος Κόκκας διαπίστωσε ότι οι άνδρες του τάγματος έπιασαν τις οριστικές θέσεις τους κοντά στο πρώτο εχθρικό συρματόπλεγμα (...) ρίχνει τη συνθηματική κόκκινη φωτοβολίδα κι αυτοστιγμής άρχισε το σφυροκόπημα των εχθρικών θέσεων με τα δύο πυροβόλα, ένα καμπύλης τροχιάς και το άλλο άμεσης βολής (...) οι μαχητές του τάγματος που βρίσκονταν στην αιχμή της επίθεσης στήριζαν πολλές ελπίδες στην καταστροφή των εχθρικών πυροβολείων από το πυροβόλο άμεσης βολής. (...) όμως έπαθε βλάβη και βγήκε εκτός μάχης. Χρησιμοποιήθηκε κεραυνοβόλα το δεύτερο πυροβόλο» (από το ημερολόγιο του Δημήτρη Κατσή).

Αυτό το πυροβόλο, έψαξαν και βρήκαν, στο Πάτωμα, κατεστραμμένο πια, στο σημείο που έριξε τις τελευταίες του βολές, σύντροφοι από τη Μακεδονία. Είναι αυτό που τοποθετήθηκε στο μνημείο.

 

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΚΟΚΚΑΣ (1915-2001). Αφορμή για το σχόλιο είναι η παραπάνω φωτογραφία («Κυρ. Ρ», 16/7/2006, σελ. 7) με την τοποθέτηση του ΠΥΡΟΒΟΛΟΥ στη βάση του «μνημείου» που χρησιμοποίησε ο τότε ταγματάρχης και μετέπειτα αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ στη μάχη στα Πατώματα της Λυκόρραχης του Γράμμου, Στέργιος Κόκκας.

Η περίπτωση του επαναστάτη κομμουνιστή σταλινικού-ζαχαριαδικού και μακαρίτη πια συντρόφου μας Στέργιου Κόκκα είναι, όσον αφορά την «τιμή» προς το ΔΣΕ, ακόμα πιο χαρακτηριστική, οδυνηρή και τραγελαφική για τη δημαγωγία, την ψευτιά και την αναξιοπιστία της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας της Α. Παπαρήγα, γιατί οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές (σοβιετικοί και έλληνες), πέρα απ’ τις γενικότερες παντοειδείς φασιστικές διώξεις σε βάρος χιλιάδων ανταρτών του ΔΣΕ, εξόρισαν τον επαναστάτη κομμουνιστή Στέργιο Κόκκα για χρόνια στις παγωμένες στέππες της Σιβηρίας (θερμοκρασία 50-60 βαθμούς υπό το μηδέν) μαζί με τη γυναίκα και το μικρό παιδί τους. Στις 30/10/1962 τον μετέφεραν από την Τασκένδη στο Κουστανάι του βορείου Καζακστάν. Αφέθηκε ελεύθερος μετά 6 χρόνια για να επιστρέψει στην Τασκένδη στις 20/6/1968.

Να, λοιπόν, πως «τίμησαν»-εκδικήθηκαν οι χρουστσωφικοί ηγέτες του «Κ»ΚΕ(΄56) το ΔΣΕ στην περίπτωση-πρόσωπο  του κομμουνιστή Στέργιου Κόκκα: του έδωσαν την ευκαιρία να «παραθερίσει» 6 χρόνια στις παγωμένες στέππες της Σιβηρίας: «Μας αρπάξανε από κοντά σας και μας πετάξανε σ’ αυτές εδώ τις άγριες παγωμένες και αφιλόξενες στέππες του βόρειου Καζακστάν… Μια βουβή τραγωδία, ένα ασύλληπτο δράμα άρχισε να ξετυλίγεται στο βόρειο Καζακστάν, το καινούριο βουβό δράμα των ελλήνων πολιτικών προσφύγων, η καινούρια τραγωδία μια χούφτας τίμιων κουκουέδων. Μονάχοι, καταμόναχοι ζούμε σαν τα άγρια θηρία, σε άγρια μέρη, ξεκομμένοι απ’ τον υπόλοιπο κόσμο, θαμμένοι μέσα στα χιόνια, τις άγριες θύελλες και του φοβερούς πάγους… Αρνηθήκαμε να γίνουμε δούλοι, αρνηθήκαμε να γίνουμε λούστροι, αρνηθήκαμε να σκύψουμε το κεφάλι, αρνηθήκαμε να προσκυνήσουμε τους προσκυνημένους, αρνηθήκαμε και αρνούμαστε να θάψουμε την αλήθεια, να αρνηθούμε τις αρχές μας, να τσαλαπατήσουμε τις επαναστατικές παραδόσεις του Λαού μας και του Κόμματός μας, αρνηθήκαμε και αρνούμαστε να αρνηθούμε την επαναστατική μας τιμή… Στο βόρειο Καζακστάν όπως και στην «ελεύθερη» Τασκένδη, ψηλά, περήφανα κυματίζει η κουκουέδικη σημαία που την κρατούν στα ροζιασμένα, μα τίμια χέρια τους, οι ατρόμητοι έλληνες κομμουνιστές… Γεια χαρά! Η νίκη είναι δικιά μας! Β. Καζακστάν, Οκτώβρης 1963, ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΛΛΕΣ (δεύτερος γραμματέας της ΚΕ της ΚΟ της 7ης πολιτείας Τασκένδης, εθελοντής μαχητής των Διεθνών Ταξιαρχιών στην Ισπανία).

Κι όλα αυτά επειδή ο Στέργιος Κόκκας (αλλά και οι άλλοι έλληνες κομμουνστές) αρνήθηκε να σκύψει το κεφάλι στους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές δηλ. ν’ ακολουθήσει την προδοτική σοσιαλδημοκρατική γραμμή των 20ου Συνεδρίου-6ης Ολομέλειας («ειρηνικός δρόμος», κ.λπ.) και να χαρακτηρίσει τον ίδιο τον αγώνα του δηλ. τον αγώνα του ΔΣΕ «τυχοδιωκτισμό» του Νίκου Ζαχαριάδη.

Αν το δοξασμένο πυρόβολο του Στέργιου Κόκκα χιονοανεμοδέρνονταν δεκαετίες στις κορυφές του Γράμμου, ο επαναστάτης σύντροφός μας, αντισυνταγματάρχης του ΔΣΕ, που το χρησιμοποίησε στη μάχη στα Πατώματα είχε τη «μεγάλη τύχη», πέρα απ’ τις άλλες φασιστικές διώξεις, να χιονοανεμοδέρνεται για χρόνια, αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄60, στις παγωμένες στέππες του βορείου Καζακστάν, αιχμάλωτος πλέον και ηρωικός δεσμώτης των προδοτών χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών και ελλήνων).

Με την ευκαιρία ας σημειωθεί πως τα «πυροβόλα» ο Στέργιος Κόκκας, και γενικά ο ΔΣΕ, δεν τα έστρεφαν μόνο ενάντια στους αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές αλλά και ενάντια στον ντόπιο μοναρχοφασισμό-καπιταλισμό, για την ανατροπή του καπιταλισμού και επομένως ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν απλά και μόνο «αντιιμπεριαλιστικός, διεθνιστικός» («Κυρ. Ριζοσπάστης», 6/8/2006, σελ. 11), όπως ισχυρίζεται η σοσιαλδημοκρατική κλίκα της Παπαρήγα, αλλά αγώνας για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου: «η επανάσταση που έκανε ο ΔΣΕ ήταν σοσιαλιστική. Και η εξουσία που εγκαθίδρυε, όπου επικρατούσε, ήταν δικτατορία του προλεταριάτου» («Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ», σελ. 253, 1952, εκδ. της ΚΕ του ΚΚΕ).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΙΑΝΕΣΗΣ (1910-1988). Μια δεύτερη εξίσου αποκαλυπτική «γκάφα» ολκής – μέσα στην παραζάλη της πολιτικής δημαγωγίας και του αστικού πολιτικού αμοραλισμού των χρουστσωφικών της Παπαρήγας, σε σχέση με το πώς «τίμησαν» και «τιμούν» τον αγώνα του ΔΣΕ, είναι η αναδημοσίευση στο ίδιο φύλλο του «Ριζοσπάστη» ενός άρθρου απ’ το περιοδικό «Δημοκρατικός Στρατός» με τίτλο «το πρόβλημα των ηθικών αμοιβών στη λαϊκοδημοκρατική μας επανάσταση» στο οποίο αναφέρεται η περίπτωση προαγωγής του συνταγματάρχη του ΔΣΕ Γιώργου Καλιανέση σε υποστράτηγο για τις λαμπρές του επιτυχίες στη Μουργκάνα όταν «σαν διοικητής του Αρχηγείου Ηπείρου αντιμετώπισε μ’ επιτυχία δυο αλλεπάλληλες εκστρατείες του μοναρχοφασιστικού στρατού, που του προξένησε σοβαρές απώλειες και ματαίωσε τα σχέδιά του» («Ρ», 16/7/2006, σελ. 11), απώλειες που στη μια περίπτωση έφτασαν τους «280 νεκρούς και 200 αιχμαλώτους» και στην άλλη «πάνω από 700 νεκρούς και τραυματίες» (Δ. Βότσικας).

Το γενναίο αυτό υπερασπιστή της Μουργκάνας υποστράτηγο του ΔΣΕ Γιώργο Καλιανέση, που σύντριψε δυο φορές το μοναρχοφασιστικό στρατό, τον συνέλαβαν μετά τα γεγονότα της 9ης προς 10 Σεπτέμβρη του ΄55 στην Τασκένδη οι χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές με την υπόδειξη των ελληνόφωνων τσιρακιών τους, τον έριξαν 6 σχεδόν μήνες στα μπουντρούμια των φυλακών της Τασκένδης σε πλήρη απομόνωση, τον ανέκριναν μαζί με άλλους με τρόπο που «οι πρώτες ανακρίσεις στη διοίκηση της αστυνομίας θύμιζαν κατοχική περίοδο» (Δ. Βύσσιος), τον καταδίκασαν στις σκηνοθετημένες τρομοκρατικές φασιστικές «δίκες-στρατοδικεία», που θύμιζαν «δίκη σε στρατοδικεία κατοχικής και εμφυλιοπολεμικής περιόδου» (Δ. Βύσσιος), τον δίκασαν με ψευδείς κατηγορίες, στρατολογώντας ψευδομάρτυρες, και με νόμους για «χούλιγκανς-αλήτες» τον καταδίκασαν σε 3 χρόνια φυλακή μαζί με τους Δ. Βύσσιο, αντισυνταγματάρχη πολιτικό επίτροπο της 103 ταξιαρχίας, τον Νίκο Φράγκο, ταγματάρχη του ΔΣΕ, κ.λπ.

Το γενναίο και λαμπρό πολέμαρχο του ΔΣΕ (και του ΕΛΑΣ) Γιώργο Καλιανέση που τσάκισε δυο φορές τον μοναρχοφασιστικό στρατό στη Μουργκάνα, ταπεινώνοντας και καταξευτελίζοντας τους υπερφίαλους στρατηγίσκους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ντόπιου μοναρχοφασισμού, οι αντεπαναστάτες φασίστες χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές τον εκδικήθηκαν με τον πιο ελεεινό και θρασύδειλο τρόπο: τον καταδίκασαν με νόμους για «αλήτες» και τον εξόρισαν στη Σιβηρία και μάλιστα δίπλα σε στρατόπεδο γερμανών εγκληματιών πολέμου: «οι γερμανοί θεωρούνταν αιχμάλωτοι πολέμου, δεν δούλευαν και έπαιρναν το συσσίτιο του σοβιετικού στρατιώτη και συμπληρωματικά κάθε δέκα μέρες δέματα με τρόφιμα και φάρμακα απ’ τον Ερυθρό Σταυρό της δυτικής Γερμανίας. Οι καταδικασμένοι αγωνιστές πρόσφυγες τρέφονταν με τις σάπιες πατάτες και το μουχλιασμένο πλιγούρι του στρατοπέδου. Κι αυτή η «δίαιτα», σε συνθήκες βαριάς και εξαντλητικής εργασίας, φρουρούμενοι από ένοπλους δεσμοφύλακες και ειδικά σκυλιά: καθημερινά καθορίζονταν από τον αρχιφύλακα ένα κομμάτι γης από το οποίο, από ένα μέτρο βάθος αφαιρούνταν το χώμα και μεταφέρονταν σε κοντινή απόσταση, έπειτα με κασμάδες σπάζονταν και απομακρύνονταν, ο αιώνιος πάγος πάχους 1-1,5 μέτρου και μετά απ’ αυτό, με ειδικά εργαλεία-φτυάρια, κοβόταν η τύρφη σε σχήμα όπως τα τούβλα, εξαγόταν στην επιφάνεια και τοποθετούνταν έτσι που να μπορεί να στεγνώσει για να χρησιμοποιηθεί το χειμώνα σαν καύσιμη ύλη. Καθημερινά 12-13 ώρες στο πόδι. Μετρήματα, ξαναμετρήματα, μεταφορά στον τόπο της δουλειάς σε ανοιχτά αυτοκίνητα, τουρτουρίζοντας από το κρύο. Σε συνθήκες απάνθρωπης διαβίωσης και εξαντλητικής δουλειάς άνθρωποι που υπέφεραν από φυματίωση ή ήσαν ανάπηροι πολέμου έπρεπε να «εκπληρώνουν τη νόρμα». Οι Γερμαναράδες, καλοθρεμμένοι ασχολούνταν με τα σπορ, οργάνωναν την ψυχαγωγία τους και χλεύαζαν τους πάντες και τα πάντα. Οι έλληνες πρόσφυγες για να μην «εκτεθούν πολιτικά» έλεγαν ότι μέθυσαν και μάλωσαν σ’ ένα γάμο και τους δίκασαν σαν χούλιγκαν. Ενώ ήταν όλοι τους ανώτερα στελέχη της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, μεταξύ των οποίων διοικητές και επίτροποι ανώτερων μονάδων και στρατηγοί» (Δ. Βύσσιος).

Να, λοιπόν, πως «τίμησαν» και «τιμούν» τον αγώνα του ΔΣΕ οι ηγέτες του χρουστσωφικού «Κ»ΚΕ στην περίπτωση του Γιώργου Καλιανέση: συλλαμβάνοντάς τον, ρίχνοντάς τον στην φυλακή, παραπέμποντάς τον σε σκηνοθετημένες δίκες και καταδικάζοντάς τον με νόμους για «χούλιγκανς-αλήτες» και εξορίζοντάς τον σε στρατόπεδα κοντά σε κείνα των γερμανών ναζί αιχμαλώτων.

«Αλήτες», λοιπόν, για τους προδότες χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές (σοβιετικούς-έλληνες) οι αετοί των Γράμμου-Βίτσι-Κλέφτη-Μουργκάνας αντάρτες του ΔΣΕ: «στην περίοδο αυτή για πρώτη φορά συναντήσαμε τη λέξη χούλιγκανς και η οποία δόθηκε παράσημο και κοσμητικό επίθετο σ’ όλους τους «ζαχαριαδικούς» της Τασκένδης» (Κ. Καρανικόλας: «Μια λευκή σελίδα του ΚΚΕ», σελ. 87-88, εκδ. «Νικολαϊδη», Αθήνα 1987).

Όμως οι αντικομμουνιστές χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές δεν πρωτοτύπησαν χαρακτηρίζοντας τους αντάρτες του ΔΣΕ «αλήτες» αφού είχε ήδη προηγηθεί ο Γ. Παπανδρέου, αρχές της δεκαετίας του ΄50, όπως το ξαναθύμισε επαναφέροντάς το στη δημοσιότητα, ο αντιδήμαρχος Ξάνθης, φασίστας Μ. Φωτιάδης, αντιστράτηγος ε.α., στέλεχος του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ: «ο γέρος της δημοκρατίας είχε πει ότι ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος ήταν ένα τσούρμο αλήτες»* («Ρ», 21/10/2003).

Ο εκφραστής και υπερασπιστής των συμφερόντων της αντιδραστικής μεγαλοαστικής τάξης αντικομμουνιστής Γ. Παπανδρέου και οι πράκτορές της στο εργατικό κίνημα αντικομμουνιστές χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές (σοβιετικοί-έλληνες) χαρακτηρίζουν τους αντάρτες του ΔΣΕ «αλήτες».

Να, λοιπόν, πώς «τίμησε» και «τιμά» η χρουστσωφική ηγεσία του «Κ»ΚΕ (΄56) τους αντάρτες του ΔΣΕ: χαρακτηρίζοντάς τους «αλήτες».


* Ο «Ριζοσπάστης» και στις τρεις αναφορές σ’ αυτό το θέμα (21/10/2003, 4/11/2003, σελ.40 και 2/3/2004, σελ.40) αποσιωπά σκόπιμα ότι ο φασίστας αξιωματικός Μ. Φωτιάδης ανήκει στο συνδυασμό του μοναρχοφασιστικού κόμματος της ΝΔ, για να μην χαλάσει προφανώς την εικόνα του μεγαλοαστικού αντιδραστικού αυτού κόμματος και παρενοχληθεί η μόνιμη συνεργασία «Κ»ΚΕ-ΝΔ , ενώ ο πολύς Φυτσιλής, ένα από τα πιο εμετικά λιβανιστήρια του αποστάτη Φλωράκη, που ούτε αυτός αναφέρει σε ποιο κόμμα ανήκει ο αντιδήμαρχος Ξάνθης, παρουσιάζεται επιπλέον με ολόκληρο «κατεβατό» στο «Ριζοσπάστη» (4/11/2003, σελ. 40) ως «υπερασπιστής» τάχα των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ και σε ύφος ταμ-ταμ διαβεβαιώνει ότι η ιστορία «έχει αποφανθεί, οριστικά και τελεσίδικα, για το ποιοι ήταν οι μαχητές και οι μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος και ποιοι είναι οι ανιστόρητοι και θρασύδειλοι πολιτικοί αλήτες που ασχημονούν και σκυλεύουν τα ιερά και τα όσια των αγώνων του λαού μας».

Όμως σ’ αυτούς τους «ανιστόρητους και θρασύδειλους πολιτικούς αλήτες» ανήκουν και οι αντεπαναστάτες αντικομμουνιστές χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές της παράταξής του που κι αυτοί αποκαλούσαν τους αντάρτες του ΔΣΕ «αλήτες» και τους καταδίκασαν με νόμους για «χούλιγκανς-αλήτες», ενώ οι διάφοροι «Φυτσιλήδες», θλιβερά και αξιοθρήνητα τσιράκια των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ παρήλαυναν σωρηδόν και κατέθεταν ως ψευδομάρτυρες στις σκηνοθετημένες φασιστικές δίκες της Τασκένδης σε βάρος των ελλήνων κομμουνιστών, ηρωικών μαχητών του ΔΣΕ.

Να, λοιπόν, που ο αχυράνθρωπος των άγγλων ιμπεριαλιστών Γ. Παπανδρέου και οι αχυράνθρωποι των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ της παράταξης του Φυτσιλή δηλ. οι ηγέτες του αστικορεβιζιονιστικού σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56) ταυτίζονται πλήρως αφού και οι δυο πλευρές αποκαλούν τους αντάρτες του ΔΣΕ «αλήτες».

Τέλος αλλού ο χρουστσωφικός σοσιαλδημοκράτης αντικομμουνιστής Φυτσιλής που φημίζεται για τις δημαγωγικές του σαπουνόφουσκες εμφανίζεται «αγανακτισμένος» μ’ άλλο «κατεβατό» στο Ριζοσπάστη (20/8/2004, σελ. 28) για να εκφράσει τον δήθεν «αποτροπιασμό» του για τις προσπάθειες απομάκρυνσης του αγάλματος του Λένιν απ’ την πόλη Τιούμεν, «ξεχνώντας» πως τα αφεντικά του και οι ομοϊδεάτες του αντεπαναστάτες χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές κατεδάφισαν νύχτα, σαν κλέφτες και με γκαγκστερικό τρόπο, όλα τα αγάλματα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ σ’ ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες.

 

Η συντρόφισσα, Νίκη, σύντροφος στη ζωή και στην πάλη του Στέργιου Κόκκα, προσφέρει στη μνήμη του στην «Ανασύνταξη» 50 ευρώ


Η δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη

Νίκανδρου Κεπέση

Την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές.

Με την ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ δολοφόνησαν τον Ν. Ζαχαριάδη τον εκλεκτό ηγέτη του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο Χαρ. Φλωράκης θυμάμαι το παρουσίασε ως αυτοκτονία.

«Σκεφτόμασταν, είχε δηλώσει, να τον έχουμε δίπλα μας, να του ζητάμε τη γνώμη μας όταν εκείνος αυτοκτόνησε».

...Ήταν αδύνατο να πιστέψω κάτι τέτοιο. Έγραψα αμέσως ένα σημείωμα στην Αλέκα Παπαρήγα που έγραφα τα παρακάτω περίπου.

Υποστηρίχτηκε συντρόφισσα ότι αυτοκτόνησε ο Ν. Ζαχαριάδης. Όχι!!!

Συντρόφισσα οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούνε.

Ο Ν. Ζαχαριάδης δεν αυτοκτόνησε.

Οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, η ηρωικός μάρτυρας του λαού, αυτοκτόνησε όσο και ο εκλεγμένος Πρόεδρος της Γεν. Συν. Εργ. Ελλάδας Δημ. Παπαρήγας που η Γενική Ασφάλεια τον παρουσίασε ότι αυτοκτόνησε με το κορδόνι της μπιτσάμας του στο κελί που τον κρατούσαν.

Υπάρχει και η εκδοχή ότι όσο ζούσε ο Ν. Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να σταθεί το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία, αν δεν της το ζήτησε εκείνος, για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη.

Όπως και ναχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη.

Η χρουστσωφική ηγεσία του ΚΚΣΕ και της Κυβέρνησης προχώρησε στη δολοφονία, γιατί σε λίγους μήνες, θα υποχρεωνόταν να απολύσει απ’ τη φυλακή τον Ν. Ζαχαριάδη που κρατιόταν χωρίς καμία δικαστική απόφαση πέρα για πέρα παράνομα.

Θα απολυόταν και θα αναλάμβανε την ηγεσία του ΚΚΕ. Προς όφελος του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού, προς όφελος της Ειρήνης και της προόδου, σ’ όλον τον κόσμο.

Αυτό σημαίνει ότι, ύστερα από λίγο καιρό, ούτε ένα χρόνο η χρουστσωφική ηγεσία ήταν υποχρεωμένη να απολύσει το Ν. Ζαχαριάδη απ’ τη φυλακή που τον κρατούσε.

Ήταν υποχρεωμένη να απολύσει το Ν. Ζαχαριάδη και επειδή θα ακολουθούσε τη μαρξιστική-λενινιστική σταλινική πολιτική, αυτό το ήξερε καλά, γι’ αυτό βιάστηκε να τον δολοφονήσει με την ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ της.

Απ’ το βιβλίο του ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ ΚΕΠΕΣΗ: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ. 45-46, Αθήνα 2006

ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: Πήρε μέρος στους πολέμους 1940-41, σαν έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Ρίχτηκε απ’ τους πρώτους στον αγώνα ενάντια στους κατακτητές. Αναδείχτηκε σε καπετάνιο του 6ου ανεξάρτητου Συντάγματος ΕΛΑΣ Πειραιά.

Έγινε μέλος της ΟΚΝΕ (μαθητής) το 1930 και το 1936 μέλος του ΚΚΕ.

Το 1944 έγινε μέλος της Γραμματείας της ΚΟ Πειραιά και το 1946 Β΄ Γραμματέας της ΚΟ Αθήνας. Το 1950 όντας φυλακή, εκλέχτηκε από τη Γ΄ Συνδιάσκεψη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Επανεκλέχτηκε από όλα μέχρι και το 11ο Συνέδριο.

Για την πατριωτική και κομματική του δράση διώχτηκε σκληρά. Κλείστηκε σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης 22 σχεδόν χρόνια.

Για την δράση του στην κατοχή και ειδικότερα τη συμβολή του στις μάχες 12-13 Οκτώβρη 1944, τιμήθηκε με κομματικό έπαινο και προήχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη της ΠΕΕΑ. Υπήρξε βουλευτής του ΚΚΕ.


Συμπληρωματικές παρατηρήσεις-στοιχεία της «Ανασύνταξης»

Οι τρεις εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ:

1. ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ και οι δυο αλληλοσυγκρουόμενες-αλληλοαναιρούμενες των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών:  2. «οξεία καρδιακή προσβολή» - 3. «αυτοκτονία»

 

Α. Οι 2 πρώτες εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

 Όταν στα μέσα του πρώτου δεκαήμερου του Αυγούστου 1973 ανακοινώθηκε απ’ τις σοβιετικές Αρχές και τη χρουστσωφική ηγεσία Φλωράκη ο θάνατος του Νίκου Ζαχαριάδη διατυπώνονται ευθύς εξαρχής δυο εκδοχές του θανάτου του: η μια, η πρώτη και επίσημη, των δημίων-δολοφόνων του της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη από «οξεία καρδιακή προσβολή»: «πέθανε την 1η Αυγούστου σε ηλικία 70 χρόνων από οξεία καρδιακή προσβολή ο Νίκος Ζαχαριάδης» (Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ) και η άλλη, η δεύτερη εκείνη της συντριπτικότατης πλειοψηφίας των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων (πάνω από 95%), οι οποίοι απ’ την πρώτη στιγμή απέρριψαν τα περί θανάτου του Ζαχαριάδη από «καρδιακή προσβολή» μυθεύματα της φασιστικής ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ και πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης  ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ απ’ τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές (σοβιετικούς-έλληνες) στον τόπο της εξορίας του Σουργκούτ της Σιβηρίας.

Β. Η 3η περί «αυτοκτονίας» εκδοχή ή πως οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ-Κουκούλου κ.λπ.  αυτοδιαψεύδονται:

1. Μετά από 17 ολόκληρα χρόνια απ’ την πρώτη «ανακοίνωση» των Σοβιετικών Αρχών, ο αντισυνταγματάρχης της ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ Αλεξάντρ Πετρούσιν, με σημείωμά του στην εφημερίδα «Τιουμένσκι Ισβέστια», έρχεται να διαψεύσει την πρώτη εκδοχή της ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ, δίνοντας τώρα μια τρίτη εκδοχή, εκείνη της «αυτοκτονίας»: «δεν πέθανε από καρδιακή προσβολή ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης – όπως ήταν μέχρι σήμερα γνωστό – αλλά αυτοκτόνησε δι’ απαγχονισμού, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας την 1η Αυγούστου του 1973, όπου και ζούσε εξόριστος, με το όνομα Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ» («Ρ», 9 Δεκέμβρη 1990).

Είναι φανερό ότι δύο εκδοχές θάνατου του Νίκου Ζαχαριάδη περί «καρδιακής προσβολής» - «αυτοκτονίας» των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) είναι εκδοχές αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες και επομένως ψευδείς.

Οι προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, η δήμιοι του Νίκου Ζαχαριάδη, αυτοδιαψεύδονται. Πότε, λοιπόν, έλεγαν την αλήθεια το 1973 ή το 1990; Και στις δυο περιπτώσεις έλεγαν προφανώς ψέμματα για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη που δεν αποτόλμησαν ούτε οι ναζιφασίστες χιτλερικοί εγκληματίες να διαπράξουν.

2. Η δεύτερη περί «αυτοκτονίας» εκδοχή των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) δεν έχει έτσι κι αλλιώς καμία βάση επειδή: α) οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν και ο Νίκος Ζαχαριάδης σε καμιά περίπτωση σαν κομμουνιστής ηγέτης δεν ήταν δυνατόν ν’ αυτοκτονήσει, επειδή δεν είχε ως φιλοσοφία του θεωρίες περί «αυτοκτονίας» αλλά αντίθετα είχε ως φιλοσοφία του τον επαναστατικό μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό δηλ. μια μαχητική φιλοσοφία της επαναστατικής ταξικής πάλης μα και επιπλέον ποτέ ο ίδιος δεν δίδασκε τους κομμουνιστές να αυτοκτονούν αλλά να αγωνίζονται ως το τέλος δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους στον επαναστατικό αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού β) ο Νίκος Ζαχαριάδης «αυτοκτόνησε» όσο και ο ήρωας του λαού μας, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Δημήτρης Παπαρήγας που η Ασφάλεια παρουσίασε τη δολοφονία του ως «αυτοκτονία» με το κορδόνι της πιτζάμας του, όπως ορθότατα και πολύ εύστοχα σημειώνει παραπάνω ο βετεράνος κομμουνιστής σύντροφος Νίκανδρος Κεπέσης.

Γ. Η δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ορθότατα η συντριπτικότατη πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων εκτιμούσε και εκτιμά, πίστευε και πιστεύει ότι οι φασίστες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας του Μπρέζνιεφ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ τον Νίκο Ζαχαριάδη, μετά από συμφωνία και απαίτηση της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Λουλέ-Τσολάκη-Κουκούλου κ.λπ. για να διασωθεί η ύπαρξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56), του οποίου η ύπαρξη και δράση απ’ τη μια εξυπηρετούσε-στήριζε την εξωτερική πολιτική της ρεβιζιονιστικής-καπιταλιστικής Σοβιετικής Ενωσης και απ’ την άλλη ήταν στην υπηρεσία των συμφερόντων της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης ως πρακτορείο της στις γραμμές του ελληνικού εργατικού κινήματος.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το στυγερό έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη διαπράττεται παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα. Οι σοβιετικοί χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν απ’ την συνεργασία τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές ότι επίκειται πολιτική «αλλαγή» στην Ελλάδα δηλ. παραμερισμός-αντικατάσταση της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας με μια αστική «δημοκρατική» κυβέρνηση. Για να εξασφαλιστεί ο «δημοκρατικός» μανδύας της νέας κυβέρνησης έπρεπε να νομιμοποιηθεί το ρεβιζιονιστικό «Κ»ΚΕ και να επιτραπεί οπωσδήποτε η επιστροφή των πρώην ανταρτών του ΔΣΕ, κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων στις ρεβιζιονιστικές-καπιταλιστικές χώρες. Ηταν όμως επίσης γνωστό στους σοβιετικούς και έλληνες ρεβιζιονιστές της κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη ότι η συντριπτικότατη πλειοψηφία (85-95%) των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ήταν σταλινικοί-ζαχαριαδικοί και με την επιστροφή τους στην Ελλάδα θα έθεταν θέμα απελευθέρωσης του Νίκου Ζαχαριάδη απ’ την εξορία με καθημερινές διαδηλώσεις στη σοβιετική πρεσβεία και με διεθνή καμπάνια για την απελευθέρωσή του, οπότε οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, κάτω απ’ αυτή τη μεγάλη πίεση, ήταν υποχρεωμένοι να τον απελευθερώσουν για να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της αντικομμουνιστικής κλίκας του Μπρέζνιεφ, στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων τις οποίες ούτε να παρεμποδίσουν μπορούσαν ούτε να ελέγξουν και γνωρίζοντας το μεγάλο κύρος του Νίκου Ζαχαριάδη στους έλληνες κομμουνιστές και στο εργατικό κίνημα, αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και μέλος της ΕΕ της Γ΄ ΚΔ με τη σύμφωνη γνώμη-απαίτηση της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας Φλωράκη για τρεις λόγους και συγκεκριμένα επειδή η επιστροφή του Ζαχαριάδη στην πατρίδα του σήμαινε α) την αναπόφευκτη διάλυση των στηριγμάτων τους στην Ελλάδα δηλ. τη διάλυση των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ – «Κ»ΚΕ εσ. λόγω της μεγάλης του επιρροής στους έλληνες κομμουνιστές, β) την ανασύνταξη των κομμουνιστών και τη συγκρότηση επαναστατικού μαζικού ΚΚΕ, καθοδηγούμενο απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό με παράλληλη αυτονόητη διατήρηση του αντιφασιστικού-αντιϊμπεριαλιστικού κόμματος της ΕΔΑ (που οι ντόπιοι ρεβιζιονιστές διέλυσαν σκόπιμα με στόχο να πάρει τη θέση της το ακίνδυνο για την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ), και επιπλέον γ) η δημιουργία-ύπαρξη επαναστατικού ΚΚΕ, που, σε συνεργασία με την τότε σοσιαλιστική Αλβανία, αποτελούσε σε κείνη την περίοδο σοβαρότατο κίνδυνο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη για την τύχη του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, για την ύπαρξη και δράση των σοβιετικών και ευρωπαίων ρεβιζιονιστών (οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές έτρεμαν την ηγετική φυσιογνωμία του Νίκου Ζαχαριάδη).

Επιπλέον την ορθότητα και πειστικότητα της 3ης εκδοχής του θανάτου δηλ. της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του Νίκου Ζαχαριάδη, την οποία συμμερίζεται ευθύς εξαρχής η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ενισχύουν και τα παρακάτω:

Πρώτο, η ομολογία-δήλωση του Σταύρου Ζορμπαλά: «και ο Ζορμπαλάς, καθοδηγητής του ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), το 1980 ομολογεί: «πως θα μπορούσε να γίνει  Κόμμα όταν θα βρισκόταν στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης;» (Δ. Βύσσιος: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μπορίς Νικολάγιεβιτς Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Ιανουάριος 1991)», αλλά και του Πάνου Δημητρίου: «σε κάθε περίπτωση το δίλημμα μόνο η έκθεση της ΚGB για το θάνατό του μπορεί να το λύσει» («Εθνος», 29/12/1990).

Δεύτερο, η σημαντικότατη μαρτυρία της δημοσιογράφου Βέρας Κουζνετσόβας (Σουργκούτ Σιβηρίας) σε συνέντευξή της στην εφημερίδα της «Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών» (Μάης 1994, σελ.17): «έφερα τον Γ. Μαύρο σε επαφή με αρμόδια πρόσωπα όπως το φρουρό του Ζαχαριάδη, τον ιατροδικαστή που έγραψε ψέματα μετά από πίεση ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης πέθανε από την καρδιά του. Ό τ α ν  κ ο υ β έ ν τ ι α σ α  μ ε  τ ο ν  ι α τ ρ ο δ ι κ α σ τ ή   π α ρ α δ έ  χ τ η κ ε  ό τ ι  δ ε ν  υ π ή ρ χ ε  κ α ρ δ ι α κ ή  π ρ ο σ β ο λ ή  α λ λ ά  δ ο λ ο φ ο ν ί α».

Τρίτο, η δήλωση της διευθύντριας των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Ν. Τομιλίνα, την άνοιξη του 2000 στη Θεσσαλονίκη: «η διευθύντρια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων, που την άνοιξη του 2000 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, αποκάλυψε ότι οι Ρώσοι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, και κυρίως ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ!…

Η Τομιλίνα είπε ότι τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του «Αντικειμένου» έχουν διαβαθμιστεί ως «άκρως απόρρητα», και δεν επιτρέπεται η πρόσβασή τους μέχρις ότου αποχαρακτηριστούν…» (Λευτέρης Αποστόλου: Νίκος Ζαχαριάδης, σελ.15, εκδ. «Φιλίστωρ», Αθήνα 2000).

Όμως ακριβώς εδώ προβάλει το μεγάλο και βασικό ερώτημα: αφού για τους σοβιετικούς-ρώσους το ζήτημα του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη έχει οριστικά «κλείσει» με την δεύτερη περί «αυτοκτονίας» δική τους εκδοχή τότε γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα εκείνο το τμήμα των Αρχείων που αφορούν τις συνθήκες θανάτου του; Γιατί τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται «άκρως απόρρητα» και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σ’ αυτά;

Επομένως είναι, λοιπόν, φανερό πως οι αντικομμουνιστές χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές και οι φασιστικές μυστικές τους υπηρεσίες παρά την παρέλευση τριών και πλέον δεκαετιών (1973-2006) και τη συνεχή «επεξεργασία» τους δεν μπορούν να προσδώσουν στα «Αρχεία» τους καμιά αληθοφάνεια σχετικά με τη δεύτερη ψευδή εκδοχή θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη δηλ. εκείνη της «αυτοκτονίας».

Και η παραπάνω δήλωση της διευθύντριας των σοβιετικών-ρώσικων αρχείων ενισχύει την πειστικότητα της εκδοχής των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων δηλ. εκείνη της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του Νίκου Ζαχαριάδη, δολοφονία που έγινε απ’ τη χρουστσωφική Μπρεζνιεφική ηγεσία με τη «συναίνεση» του Χαρ. Φλωράκη ή «αν δεν της το ζήτησε εκείνος», όπως σημειώνει πρόσφατα και ο βετεράνος κομμουνιστής Νίκανδρος Κεπέσης για να καταλήξει: «όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη» (Νίκανδρος Κεπέσης: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ. 45, Αθήνα 2006)


1ο Συνέδριο της Εθνικής Επιτροπής των Κομμουνιστικών Οργανώσεων Ισπανίας

Επαναστατικό βήμα ενότητας στο δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού

Με απόφασή της, η Εθνική Επιτροπή των Κομμουνιστικών Οργανώσεων Ισπανίας (CEOCE) στις αρχές Ιούνη ανακοίνωσε ότι οι τέσσερις κομμουνιστικής οργανώσεις που την απαρτίζουν δηλαδή η Κ.Ο. της Χώρας της Βαλένθιας, η Κ.Ο. 27 Σεπτέμβρη, η Κ.Ο. Οχτώβρης και η Κ.Ο. Καταλονίας θα προχωρήσουν σε ενωτικό συνέδριο για την «δημιουργία ενός ενιαίου μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος» με στόχο «να συνεισφέρει αποτελεσματικότερα τον αγώνα που διεξάγει η Ισπανική εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και να την εφοδιάσει με το απαραίτητο εργαλείο στην πάλη της ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό» όπως επίσης για «να ενισχύσει το διεθνές μαρξιστικό-λενινιστικό κομμουνιστικό κίνημα». Η Εθνική Επιτροπή προχώρησε σε αυτό το Έκτακτο συνέδριο αφού πρώτα ενέκρινε όλα τα σχετικά κείμενα (στόχοι, πολιτική γραμμή, πολιτικό πρόγραμμα και ανάλυση των τάξεων) όπως επίσης και ένα χρονοδιάγραμμα συνδιασκέψεων.

Τα βήματα για να φτάσουμε ως εδώ ήταν πολλά. Η διαδικασία ενότητας ξεκίνησε πριν 4 χρόνια με τη δημιουργία της CEOC, στην οποία αυξήθηκε ο βαθμός ενότητας και σύγκλισης μεταξύ των οργανώσεων μέσα από διάφορα φόρουμ, κινητοποιήσεις και πολιτική δουλειά. Μια ενωτική δουλειά στο δημοκρατικό (αντιμοναρχικό) και λαϊκό μέτωπο, στη νεολαία, στο συνδικαλιστικό πεδίο, με τα εθνικά και διεθνή αντιφασιστικά, αντιιμπεριαλιστικά και αντιμοναρχικά (δημοκρατικά) κλπ. Με αυτό τον τρόπο εμβάθυνε η κοινή ιδεολογική ταύτιση στη βάση του μαρξισμού-λενινισμού.

Η ενότητα έλαβε σημαντικά χαρακτηριστικά με τη 2η Συνδιάσκεψη της CEOC που έλαβε χώρα στη Μαδρίτη στις 26-27/2/2005 και έβαλε και τους βασικούς στόχους. Τότε υπήρχε η αντιπροσωπία της προσκεκλημένης Κ.Ο. Καταλονίας η οποία συμμετείχε ως παρατηρητής. Μέσα σε πνεύμα ενθουσιώδες και αδερφικό, η Συνδιάσκεψη, μετά τη συζήτηση των τροποποιήσεων (και) των ντοκουμέντων της προηγούμενης εσωτερικής, μεταξύ των 3 οργανώσεων, συζήτησης, όπως επίσης και των κειμένων των αντιπροσώπων, υιοθέτησε 2 πολιτικά κείμενα για το εργατικό κίνημα και για το μοντέλο του Κόμματος των Κομμουνιστών.

Η 2η Συνδιάσκεψη είναι αυτή άλλωστε που καθόρισε ότι «ο ρόλος των κομμουνιστών στο εργατικό κίνημα είναι να δουλέψουν μέσα στα συνδικάτα που βρίσκονται οι μάζες, χωρίς να παραμερίζουμε τη δημιουργία, εκεί όπου είναι αυτό αναγκαίο, πλατφόρμων που επιτρέπουν την οργάνωση των εργαζομένων. Ο καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος είναι καθοριστικός για την παρέμβαση στη συνδικαλιστική κινητοποίηση στοχεύοντας στην πολιτικοποίηση της δράσης, για το ξεπέρασμα του μοναρχικού καθεστώτος, για την προοπτική του σοσιαλισμού».

Ενώ για το μοντέλο του Κόμματος η Συνδιάσκεψη επεσήμαινε ότι «προκύπτει η ανάγκη εργασίας για την ανασυγκρότηση του Κόμματος των Κομμουνιστών, προωθώντας τα φόρουμ σύγκλισης και διαλόγου μεταξύ των κομμουνιστών. Θεωρούμε απαραίτητη μια βαθιά, ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση που θα επιτρέψει να ξεριζώσουμε τις ξένες προς το μαρξισμό-λενινισμό ιδεολογικές επιρροές. Ο ρόλος του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, η ανάγκη για ένα ενιαίο κόμμα με ένα πρόγραμμα επαναστατικό και μια επαναστατική πολιτική γραμμή, όπως επίσης και ο ρόλος επαναστατικής μορφωτικής δουλειάς, ήταν μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν».

Ένα μήνα πριν το συνέδριο οι οργανώσεις αποφάσισαν την έκδοση κοινής εφημερίδας και την ενοποίηση των ιστοσελίδων τους.

Με αφορμή το ιδρυτικό συνέδριο της CEOCE η Κίνηση μας έστειλε την ακόλουθη επιστολή.

Προς: Την Εθνική Επιτροπή της CEOC Ισπανίας

Αγαπητή σύντροφοι της CEOC Ισπανίας,

με αφορμή το επικείμενο συνέδριό σας σα στέλνουμε του θερμούς και συντροφικούς επαναστατικούς μας χαιρετισμούς.

Σας συγχαίρουμε για την απόφασή σας να προχωρήσετε σε ενωτικό Συνέδριο για τη δημιουργία ενός μοναδικού μαρξιστικού-λενινιστικού Κόμματος. Παρακολουθήσαμε την διαδικασία ένωσης από το ξεκίνημά της και είμαστε σίγουροι ότι κάνατε σταθερά βήματα μέχρι εδώ.

Αγαπητοί σύντροφοι,

θέλουμε να ξέρετε ότι η Οργάνωσή μας σας δίνει την αμέριστη συμπαράστασή της. Είμαστε σίγουροι ότι, με τη συνέχιση του δρόμου του οποίου έχετε πάρει, θα κερδίσετε ένα φωτεινό μέλλον για την εργατική τάξη.

Παρακαλούμε να μεταφέρετε τα επαναστατικά μας αδελφικά συναισθήματα σε όλα τα μέλη της CEOCE.

Ζήτω ο Μαρξισμός-Λενινισμός και ο Προλεταριακός Διεθνισμός!

Κάθε επιτυχία στο Συνέδριό σας

Επιστολή έστειλε επίσης και το ΚΚ Εργατών Γαλλίας.

Γραφτείτε συνδρομητής

Ετήσια Συνδρομή 20 ευρώ

Οι συνδρομητές μπορούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους με κατάθεση στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76 ή
με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


Ενισχύστε Οικονομικά την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Με κατάθεση
στο λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας με αρ. 155/919045-76

Με ταχυδρομική επιταγή
στη διεύθυνση: Τάσσος Μπάλλος, Τ.Θ. 3689, ΤΚ 102 10 Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Οι χρουστσωφικοί διώκτες των ανταρτών του ΔΣΕ και δολοφόνοι του καθοδηγητή του Νίκου Ζαχαριάδη αντί να «τιμούν» υποκριτικά το ΔΣΕ, προκαλώντας τους επιζώντες μαχητές του, ας καταγγείλουν τις μαζικές, κατά δεκάδες χιλιάδες, φασιστικές διώξεις των ανταρτών στις ρεβιζιονιστικές χώρες

Νίκανδρου Κεπέση: Η δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη

Συμπληρωματικές παρατηρήσεις-στοιχεία της «Ανασύνταξης»: Οι τρεις εκδοχές του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη (1.Δολοφονία και οι δυο αλληλοσυγκρουόμενες-αλληλοαναιρούμενες των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών: 2.«Οξεία καρδιακή προσβολή»-3.«Αυτοκτονία»)

1ο Συνέδριο της Εθνικής Επιτροπής των Κομμουνιστικών Οργανώσεων Ισπανίας: Επαναστατικό βήμα ενότητας στο δρόμο του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού

Επιστολή της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 προς την CEOCE

Πολιτική επιτροπή για την ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ του ΚΚΕ 1918-55